Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: ‘‘Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα’’

Σήμερα συμπληρώνονται 64 χρόνια. Ήταν  ημέρα Κυριακή. Μέρα που ακόμα και οι Γερμανοί εισβολείς τη σεβάστηκαν. Πριν ακόμα χαράξει, μέσα στη νύχτα, σαν κοινός δολοφόνος, το κράτος των γερμανοτσολιάδων που πλέον είχαν ντυθεί αμερικανοτσολιάδες, το κράτος των μαυραγοριτών που έχτιζε «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο, είχε εκτελέσει τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του. Την ίδια μέρα της εκτέλεσης, ο Γιάννης Ρίτσος, εξόριστος στον Αϊ – Στράτη, γράφει στο ποίημά του «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ»:
«Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε./ Μ” ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία./ Μ” ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει (…)».
   Στις 30 του Μάρτη 1952, μέρα Κυριακή, μέρα που ούτε κι αυτοί οι Γερμανοί δεν έκαναν εκτελέσεις, ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, Δημήτρης ΜπάτσηςΝίκος Καλούμενος και Ηλίας Αργυριάδης, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.
   Το παράγγελμα γι” αυτή την πολιτική δολοφονία θα αποτελεί αιώνιο στίγμα για το καθεστώς της αμερικανοκρατίας και το πολιτικό σύστημα της ολιγαρχίας στην Ελλάδα. Το «πυρ» για τη διάπραξη αυτού του στυγερού εγκλήματος διατάχτηκε από το μετεμφυλιακό καθεστώς της άρχουσας τάξης της Ελλάδας μαζί με τους Αμερικανούς συμμάχους της. Η κυβέρνηση Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο, πριν από ακριβώς 62 χρόνια, εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη.
 «Το σκότωσαν το παλικάρι, πάει. Μαζί του εκτελέσανε και τον Μπάτση, τον Καλούμενο και τον Αργυριάδη… Το έγκλημα έγινε στην Αθήνα στο ‘‘συνήθη τόπο’’, ξημερώνοντας η 30 του Μάρτη, σε μέρα και ώρα απαγορευμένα που ακόμα και αυτοί οι Γερμανοί κατακτητές τα σεβάστηκαν. Κυριακή 4 και 10’ μέσα σε πηχτό σκοτάδι, υπό το φως των προβολέων, μήπως και φρίξει η μέρα.
Κι ούτε ένας αρμόδιος δε βρέθηκε να παραδεχτεί πως αυτός έδωσε την εντολή. Όλοι ανεύθυνοι. ‘‘Αθώος ειμί του αίματος τούτου…’’. Κι ως το ‘μαθε ο κόσμος πήρε τους δρόμους, έτρεχε με γαρίφαλα και μύρα να πλύνει το νωπό αίμα εκείνου που τους ξανάδωσε την ελπίδα.
‘‘Σκότωσαν το Νίκο Μπελογιάννη! Σκότωσαν το Νίκο Μπελογιάννη!’’
‘‘Σκοτώνεται ποτέ ο ήλιος;’’
Δάκρυα, τριγμοί, και σεισμοί και όρκοι. ‘‘Κοιμήσου ήσυχος, Νίκο εμείς αγρυπνούμε…’’.
Εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλη την υφήλιο υψώνουν τις γροθιές τους. Εκατομμύρια κάνουν ευλαβικά το σταυρό τους. Κι η γροθιά με το σταυρό ανταμώνουν εκεί που η καταλύτρα βία γκρεμίζει τα θεμέλια της ανθρωπιάς. Σκότωσαν έναν άνθρωπο κι ανάστησαν μια ιδέα. Θάνατος δεν υπάρχει όταν η ζωή σου γίνεται ένα μ’ εκατομμύρια ζωές που μάχονται για την ανθρώπινη ανάσταση (…).
…Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους/ το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη./ Οι δολοφόνοι κρύβονται πίσω απ΄ τα μαχαίρια τους/ Τραβηχτείτε πέρα, δολοφόνοι. Τραβηχτείτε πέρα./ Σάλεψε η γη. Σάλεψαν τα’ αγκωνάρια του ουρανού./ Σάλεψε το δοκάρι του σπιτιού./ Σάλεψε η κρεμασμένη λάμπα./ Τι ώρα νάναι λοιπόν;/ Τι ώρα νάναι… παιδί μου να θυμάσαι.
Οι στίχοι του Γιάννη Ρίτσου ανταμώνονται στους αιθέρες με τους στίχους όλων των μεγάλων βάρδων της γης. Κι ο Πωλ Ελυάρ λέει μπρος σ’ εκατομμύρια Γάλλους, που κλαίνε από οργή και συγκίνηση:
‘‘Ο Μπελογιάννης είναι νεκρός. Δε θυσίασε τίποτα απ’ την τιμή και την ελπίδα μας για ένα αύριο φωτεινό. Χαμογελούσε’’…»

(Από το βιβλίο της Διδούς Σωτηρίου, η «Εντολή», εκδόσεις «Κεδρος», που πρόσφερε πριν λίγες βδομάδες η «Real News»)

   Σε ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Προοδευτική Αλλαγή» την επόμενη μέρα της εκτέλεσης, ο δημοσιογράφος Γιώργος Κορωναίος περιγράφει τις τελευταίες στιγμές:
 
«Ο υπαρχιφύλαξ, διαταχθείς υπό του διευθυντού του, μετέβη αμέσως εις την πτέρυγαν όπου ευρίσκοντο τα κελιά των 8 μελλοθανάτων και εισήλθεν πρώτον εις το υπ” αριθμ. 2 απομονωτήριον, εις το οποίο εκρατούντο οι Μπελογιάννης, Λαζαρίδης και Μπάτσης. Πλησιάζει τον Μπελογιάννη.
«Νίκο σήκω»
Ατάραχος ο Μπελογιάννης σηκώνεται και λέει:
«Πάμε για καθαρό αέρα;»
«Ναι, του απαντά, σας πάνε για εκτέλεση» (…)»
   Οι δολοφόνοι είχαν πολλούς λόγους να εκτελέσουν τον Μπελογιάννη. Ο Μπελογιάννης, βλέπετε, αποκάλυπτε το «εθνοφελές» έργο των «σωτήρων». Έγραφε:   
«…ο λαός υπόφερνε (…). Είχε γονατίσει από τους φόρους, κι η τοκογλυφία ερχότανε ύστερα να του δώσει τη χαριστική βολή. Αφήνω κατά μέρος κάθε δική μου περιγραφή και παίρνω ένα κομμάτι από την Ιστορία του Καρολίδη, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο: «Την εποχή εκείνη η χώρα εσπαράζετο υπό της φυγοδικίας και των συμμοριών τοκογλύφων, οίτινες εν συνεργασία προς τους ταμίας του κράτους και αυτούς ακόμα τους δικαστάς είχον δημιουργήσει αλληλεγγύην και κατέτρωγαν τας σάρκας του λαού» (…). Κι έτσι, τοκογλύφοι, κομματάρχες, δικαστές, ταμίες, Εθνοτράπεζα, κράτος και ληστές – τούτοι οι τελευταίοι πολύ λιγότερο από τους άλλους – εκτελούσαν το ίδιο «εθνοφελές» έργο: Την ερήμωση της χώρας και τον αφανισμό του λαού. Και στο αντιλαϊκό τούτο όργιο, έρχονται και οι ξένοι κεφαλαιούχοι να πάρουν μία από τις καλύτερες θέσεις».
 (Από το βιβλίο του Νίκου Μπελογιάννη«Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα»,εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»)
   Ο Μπελογιάννης με τα λόγια του κατά τη διάρκεια της απολογίας του είχε δώσει το στίγμα της δίκης, μετατρέποντας τους στρατοδίκες του από κατηγόρους σε κατηγορούμενους.
  • «Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας…».
  • «Οι μάρτυρες - είπε απευθυνόμενος στους στρατοδίκες ο Μπελογιάννης- φτάσανε μέχρι του σημείου να λένε πως κάθε Κομμουνιστής είναι κατάσκοπος και πως οι Κομμουνιστές δεν είναι Έλληνες και πως το ΚΚΕ δεν είναι ελληνικό Κόμμα. Τι άτιμο ψέμα! Ο πατριωτισμός κάθε κόμματος μετριέται μόνο τότε που η λευτεριά και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας διατρέχει κίνδυνο. Απ” αυτό και μόνο αν βγάζατε συμπέρασμα, θα σχηματίζατε τη σωστή εντύπωση για το χαρακτήρα του ΚΚΕ, που χωρίς καμία αμφιβολία πρόκειται για καθαρό πατριωτικό Ελληνικό Κόμμα».
   Ο Μπελογιάννης είχε «ενοχλήσει» τους στρατοδίκες του. Τους έλεγε τον Νοέμβρη του ’51, στην πρώτη του απολογία στο στρατοδικείο:
  • «Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών… Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του… Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: Να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ” αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω».
  • «… αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες,  χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε κι όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας». 
   Νόμιζαν πως σκοτώνοντας τον Μπελογιάννη θα τον φίμωναν. Πως τα λόγια τουθα έπαυαν να δονούν για πάντα τις καρδιές όλων εκείνων που δεν κάνουν «δήλωση μετανοίας». Οι ανόητοι…

   Ο Μπελογιάννης μετέτρεψε το εναντίον του Στρατοδικείο σε πεδίο κατηγορίας και γελοιοποίησης των κατηγόρων του. Ενδεικτικός ο διάλογος, κατά τη διάρκεια της δίκης με έναν από τους βασικούς κατηγόρους του, τον αστυνομικό Αγγελόπουλο:
 «ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ισχυρίζεστε ότι ήρθα εδώ για να εφαρμόσω τις αποφάσεις των Ολομελειών της ΚΕ του ΚΚΕ;
 ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Μάλιστα.
 ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Οι αποφάσεις αυτές λένε ότι βάση της δράσης του ΚΚΕ είναι ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες, την ειρήνη. Έτσι δεν είναι;
 ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Έτσι.
 ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Επομένως, ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες και την ειρήνη είναι συνωμοσία κατά της Ελλάδας;
 ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Όχι.
 ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ευχαριστώ. Αυτό μονάχα ήθελα να διευκρινίσω».
«Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας. Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα».
   Ήταν τα τελευταία λόγια του Μπελογιάννη κατά την απολογία του, το Φλεβάρη του ’52. Λίγες μέρες πριν από την εκτέλεσή του. Λόγια ποτισμένα μέσα στο καμίνι της πράξης, ειπωμένα με «όπλο» ένα γαρύφαλλο απέναντι στις κάννες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Λόγια και πράξη, που θα αποτελούν πάντα σύμβολο του πατριώτη, του διεθνιστή, του ανθρώπου, του κομμουνιστή.
enikos

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

Ο Τσίπρας κι ο μπερντές


Μια ανάμνηση από τη δεκαετία του ’70 για τα λεφτά και τα κουμμούνια

Αυτή την ιστοριούλα μου την είπε ο φίλος μου ο Άγγελος κι έχει πολλή πλάκα. Στα τέλη λοιπόν της δεκαετίας του ’70, συναντήθηκε με τα σινεμά η ταινία «Happy Day» του Παντελή Βούλγαρη. Ένα από τα χειρότερα φιλμ που έχω δει ποτέ, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι η ταινία συνοδευόταν από ένα συναρπαστικό σάουντρακ που έφερε την υπογραφή του Διονύση Σαββόπουλου. Όταν ο Σαββόπουλος έγραφε ακόμη μουσική και όχι σχολικά εγχειρίδια, αλλά ούτε εκεί είναι το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ο Μιχάλης Μενιδιάτης!
Ο οποίος Μιχάλης Μενιδιάτης τραγουδούσε το άσμα «Η θητεία», ένα τραγούδι σε δρόμους.. λαϊκούς που περιλαμβανόταν στο σάουντρακ του «Happy Day». Μια τραγουδάρα ολκής για να είμαι πιο ακριβής, ένα ακαριαίο όσο και απρόσμενο σουξέ της εποχής. Τόσο επιτυχημένο που απαιτούσαν άπαντες να το ακούσουν στις κατά καιρούς συναυλίες του Σαββόπουλου. Όπως εκείνη τη συναυλία την κομματική που είχε οργανώσει το ΚΚΕ εσωτερικού και είχε καλέσει τον Νιόνιο να τραγουδήσει και είχε πει «ναι» αυτός και είχε υποσχεθεί ότι θα έφερνε μαζί του τον Μενιδιάτη. Και τον έφερε, όντως, αλλά με το μπήκε ο τραγουδιστής στην αίθουσα κόντεψε να του έρθει κόλπος!

Τι είχε συμβεί; Είδε τις σημαίες με τα σφυροδρέπανα να κυματίζουν πλάι στις ελληνικές (ΚΚΕ εσωτερικού γαρ…) και τα έπαιξε ο δόλιος. Διότι η οικογένεια Μενιδιάτη ήταν γνωστή για το εθνικόφρον παρελθόν και πεντιγκρί της και αυτά τα πράγματα την αναστάτωναν σφόδρα. Οπότε έκανε μεταβολή και το ‘κοψε στο κοντό να φύγει και τα κάνανε πάνω τους οι διοργανωτές. Διότι την είχαν διαφημίσει τη συμμετοχή του, διότι είχαν μαζέψει ένα σωρό κόσμο, διότι θα ρεζιλεύονταν. Κι έτρεξαν αμέσως στον φίλο μου τον Άγγελο, που έκανε την ηχοληψία κι ήταν της πιάτσας και κατείχε πέντε πράγματα παραπάνω από το πώς σκέπτονταν η νύχτα και οι λειτουργοί της και τον παρακάλεσαν να σώσει την κατάσταση.

Τι να κάνει κι αυτός, πήγε, τον έπιασε τον Μενιδιάτη στην πόρτα. Κι ακολούθησε διάλογος:
Άγγελος: Τι συμβαίνει κύριε Μιχάλη, πού πάτε;
Μενιδιάτης: Πού να πάω, δεν τα βλέπεις όλα αυτά εδώ πέρα με τα κουμμούνια;
Άγγελος: Σιγά τα κουμμούνια, παραμύθι είναι. Όλα για το μπερντέ γίνονται.
Μενιδιάτης: Πες το ρε παιδάκι μου κι ανησύχησα!
Και επέστρεψε και τραγούδησε και σάρωσε κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Καθότι είχε δίκιο ο Άγγελος για το μπερντέ. Για το ντουλά, για το μαρούλι, για το κασέρι, για τα λεφτά που λέμε κι εμείς οι ανίδεοι. Κι εκεί ακριβώς εντοπίζω εγώ όλο το κόλπο και το μέλλον (αν υπάρχει…) του ΣΥΡΙΖΑ. Καλό είναι το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης, καλό και το άλλο για τις φυλακές τύπου Γ’, ωραία και η κάθαρση του Κοντονή στη μπάλα. Αλλά το ζήτημα είναι πάντα και μόνο ο μπερντές. Το πώς εν τέλει θα διαχειρισθεί τα φράγκα ο Τσίπρας. Αυτά τα φράγκα που μας υποσχέθηκε ο ξεφτίλας ο Γιουνκέρ, τα 35 δισεκατομμύρια που περιμένουμε ως μάνα εξ ουρανού, και για τα οποία πετάξαμε στη θάλασσα και το τελευταίο βρακί μας.

Θα τα δώσει (συγγνώμη, θα τα χορηγήσει) στους «συνήθεις υπόπτους»; Στους τραπεζίτες, στους εργολάβους, στους μιντιατζήδες που τα έκαναν όλα μπάχαλα και μας φτάσανε εδώ που μας φτάσανε; Ή θα τα ρίξει έντιμα και με σωφροσύνη στην αγορά, μπας και αναπνεύσει αυτή η πάλαι ποτέ ραχοκοκαλιά της οικονομίας, οι πολλαπλώς γ@μηθέντες και καταρρακωθέντες μικρομεσαίοι; Έτσι και γίνει το πρώτο, έπεται λιθοβολισμός. Αν όμως ο Τσίπρας κάνει τη μαγκιά και επιλέξει τη δεύτερη λύση και το βγάλει το λαγούδι απ’ το καπέλο, οφείλουμε όλοι και όλες να τον χειροκροτήσουμε. Τελεία.
Χρήστος Ξανθάκης

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

ΔΡΑΧΜΗ: ΣΩΤΗΡΙΑ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ; ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ Κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Στην συνέντευξη του στην ΕΡΤ, ο Τσίπρας μίλησε ξεκάθαρα για τις επιπτώσεις της επιστροφής στην δραχμή.
(1) Τσίπρας: Η χώρα δεν έχει συναλλαγματικά αποθέματα για να στηρίξει την επιστροφή στο δικό της νόμισμα. Η δραχμή την ίδια στιγμή που θα εκδίδονταν, θα είχε μια δραματική υποτίμηση. Αυτό σημαίνει ότι ένας συνταξιούχος που παίρνει 800 ευρώ, θα έπαιρνε 800 δρχ. με τις οποίες θα έβγαζε 3 μέρες και όχι 1 μήνα
1. Απάντηση: Τι θα πει «η χώρα δεν έχει συναλλαγματικά αποθέματα»; Βεβαίως έχει αυτά που της εξασφαλίζουν οι εξαγωγές της , αλλά και οι άδηλοι πόροι. Θα πρέπει, συνεπώς, μέχρι που να ξαναφτιάξει την κατεστραμμένη της παραγωγική βάση (με τη βοήθεια της δραχμής, γιατί διαφορετικά το εγχείρημα είναι αδύνατον), να περιορίσουμε τις εισαγωγές στα απολύτως αναγκαία είδη, κόβοντας όλα τα πολυτελή και ημιπολυτελή αγαθά και υπηρεσίες. Η υπόθεση ότι μια σύνταξη 800 ευρώ που έφθανε για 1 μήνα, θα καταλήξει να επαρκεί μόνο για 3 ημέρες, αποδέχεται έναν πληθωρισμό που θα τρέχει σε 1000άδες. Κάτι τέτοιο φαίνεται εντελώς απίθανο για τους ακόλουθους λόγους;
-Πρώτον, διότι η εσωτερική υποτίμηση υλοποίησε ήδη το μεγαλύτερο τμήμα αυτής της διαδικασίας, όπως τονίζει και ο νομπελίστας Paul Krugman σε ένα από τα τελευταία του άρθρα για την Ελλάδα, όπου και προτείνει την λύση της δραχμής. Το ποσοστό μείωσης της αγοραστικής δύναμης του συνταξιούχου των 800δρχ. εξαρτάται άμεσα από το ποσοστό συμμετοχής εισαγόμενων αγαθών, στο «καλάθι της νοικοκυράς». Αυτό, προβλέπεται πολύ χαμηλό και οπωσδήποτε απείρως μικρότερο από το αντίστοιχο, που απειλείται, με βάση την ήδη εξαγγελθείσα πρόθεση της Τρόικα, περί «συντάξεων 300Ε.
-Δεύτερον, σε οικονομία με ποσοστό ανεργίας 27% στον ενεργό πληθυσμό, η αύξηση της ρευστότητας (όπως δίδαξε ο J.M. Keynes) δεν θα κατευθύνεται στο επίπεδο των τιμών, αλλά στην απορρόφηση της ανεργίας, μέχρις ότου αυτή εξαλειφθεί.
-Τρίτον, σε οικονομία που διαθέτει εθνικό νόμισμα, μία από τις κορυφαίες της δυνατότητες είναι η εκτύπωση χρήματος και η διάθεσή του με τρόπο που να περιορίζει τις ανισότητες (κάτι αδύνατον με το ευρώ).
-Και τέλος τέταρτον, θεωρώ εξαιρετικά λανθασμένη την επιλογή προτίμησης λύσης, που σκοτώνει την Ελλάδα για πάνω από πενήντα χρόνια, μόνο και μόνο για να αποφευχθούν οι δυσκολίες κάποιων μηνών, εξαιτίας της μετάβασης στη δραχμή. Η Ελλάδα πρέπει να ζήσει, και κάποιες βραχυχρόνιες θυσίες, που θα της ξαναδώσουν προοπτικές ζωής, δεν είναι λογικό να απορρίπτονται με επιχειρήματα εν πολλοίς αβάσιμα, που προέρχονται από τους «εταίρους» μας, και που εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους, εναντίον μας. Οι «εταίροι» μας πανικοβάλλονται με το GREXIT και για αυτό προσπαθούν να το «καλουπώσουν», όπως θα τους βόλευε. Εξυπακούεται, ότι ένα GREXIT όταν θα γίνει (γιατί θα γίνει οπωσδήποτε), θα πρέπει να «κεντηθεί» στις λεπτομέρειές του, προκειμένου να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της Ελλάδας, και όχι της Γερμανίας.
(2) Τσίπρας: Οι πλούσιοι που έχουν χρήματα στο εξωτερικό (250 δισ. ευρώ), θα ερχόντουσαν και θα αγόραζαν την μισή Ελλάδα. Οι φτωχοί θα περνάγαν τραγικά και οι πλούσιοι ζωή και κότα.
2. Απάντηση: Το επιχείρημα ότι «όσοι έχουν χρήματα έξω θα ευνοηθούν από ένα Grexit” δεν αποτελεί φυσικά επαρκή λόγο για να μη γίνει, αν καταλήξουμε ότι αυτό θα είναι σωτήριο για την Ελλάδα. Πρώτον, επειδή ανέκαθεν, και όχι μόνον τώρα με την κρίση, οι πλούσιοι Έλληνες είχαν χρήματα στο εξωτερικό. Δεύτερον, γιατί θα είναι ευχής έργο να πειστούν να τα φέρουν και να τα επενδύσουν στην Ελλάδα, συμβάλλοντας στην αναγέννησή της, και τρίτον γιατί σε μια ευνομούμενη και επιπλέον ελαφρώς αριστερή κυβέρνηση το ευκολότερο των πραγμάτων θα είναι να πληρώσουν οι πλούσιοι και οι φέροντες τις περιουσίες τους από το εξωτερικό υψηλότερους φόρους.
(3) Τσίπρας: Μίλησε με Ρωσία, ΗΠΑ , Κίνα, κανείς τους δεν είπε , γύρνα στην δραχμή και θα βοηθήσουμε
3. Απάντηση: Το γεγονός ότι Κίνα, Ρωσία κλπ. δεν προθυμοποιούνται, τώρα, να μας δανείσουν ουδόλως σημαίνει ότι θα είναι το ίδιο και μετά. Τα BRICS μπορεί να αποδειχθούν πολύ σημαντική υπόθεση για την Ελλάδα.
(4) Τσίπρας: Κατάρρευση τραπεζικού συστήματος και εξαΰλωση όλων των καταθέσεων των πολιτών
4. Απάντηση: Δεν αντιλαμβάνομαι το γιατί, αν το GREXIT δρομολογηθεί με προγραμματισμένο τρόπο θα καταλήξει σε κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος. Δηλαδή, δεν βλέπω το γιατί δεν θα είμαστε σε θέση να προλάβουμε μια τέτοια καταστροφή, αλλά και να περισώσουμε τις καταθέσεις των πολιτών.
5) Τσίπρας: Ακόμα και στην περίπτωση συναινετικής (με τους ευρωπαίους) επιστροφής στην δραχμή, για να αποκτήσουμε τα απαιτούμενα συναλλαγματικά αποθέματα, θα έπρεπε να μας δανείσουν πάλι με Μνημόνιο, οπότε θα είχαμε και δραχμή και Μνημόνιο
5. Αν πάμε στη δραχμή φυσικά θα πρέπει να καταγγείλουμε μνημόνια, επονείδιστο χρέος, αγγλικό δίκαιο κλπ., και να είμαστε έτοιμοι για μια περίοδο υψηλού βαθμού αυτάρκειας, με τις επώδυνες συνέπειες της σχετικής μας διεθνούς απομόνωσης. Το ερώτημα, ωστόσο, που έρχεται και παρέρχεται ακατάπαυστα, είναι το αν αξίζει να θυσιάσουμε την ελευθερία, την εθνική κυριαρχία, την εθνική αξιοπρέπεια, την επιβίωση της οικονομίας μας, την αποφυγή δουλοπαροικίας παιδιών, εγγονών, τρισέγγονων (και βάλε) επειδή φοβόμαστε να επωμιστούμε θυσίες κάποιων μηνών, αν επιστρέψουμε στη δραχμή. Μια τέτοια επιλογή σημαίνει, εξάλλου, ότι αναγνωρίζουμε πως είμαστε ανίκανοι να επιβιώσουμε (και να μεγαλουργήσουμε), χωρίς τις εξευτελιστικές εντολές της Τρόικας, χωρίς τις ειρωνείες και την προσβλητική συμπεριφορά του Σόιμπλε και χωρίς το ανειλικρινές χαμόγελο της Μέρκελ. Και, όμως, μπορούμε. Φθάνει να το πιστέψουμε.
ΜΑΡΙΑΣ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ - Kαθηγήτρια και Πρύτανης στο Παν/μιο Μακεδονίας

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

Προσκυνώ την χάρη σου λαέ (ή, όταν χλώμιασε ο Φρίντμαν)!..

     Η χθεσινή νίκη του ελληνικού λαού ήταν ένας μεγαλειώδης θρίαμβος.

     Με τον εκβιασμό των κλειστών ιδιωτικών συστημικών τραπεζών,

     (παρένθεση: Μία ιδιωτική επιχείρηση, από σουβλατζίδικο μέχρι τράπεζα, λέγεται ιδιωτική όταν λειτουργεί με ιδιωτικά κεφάλαια. 
      Όταν όμως λειτουργεί με χρήματα που δανείστηκε ο ελληνικός λαός και έχει κληθεί να τα πληρώσει με αίμα, τότε δεν μπορεί να είναι ιδιωτική παρά μετοχική, με μέτοχο και το Δημόσιο κατά το ποσοστό που έχει συνεισφέρει στην λειτουργία της.
     Αναλόγως του ποσοστού συμμετοχής το κράτος θα πρέπει να εισπράττει από τα κέρδη της επιχείρησης, και όχι αυτά να πηγαίνουν σε ιδιωτικές τσέπες.
     Οι δικές μας ''ιδιωτικές'' τράπεζες θέλουν τα κέρδη τους να είναι ιδιωτικά και η χρηματοδότηση κρατική)

     ..και την απροκάλυπτη δολοφονική επίθεση,
     ..ναι! αυτός ακριβώς είναι ο όρος: δολοφονική επίθεση των ιδιωτικών ΜΜΕ της διαπλοκής εναντίον των πολιτών,
     ..το ποσοστό κρατήθηκε χαμηλά στο 61,3% !
     Χωρίς αυτούς τους δύο παράγοντες θα είχε φτάσει άνετα στο 75%, ίσως και παραπάνω.

     Τώρα πρώτιστη φροντίδα της κυβέρνησης μετά την επίτευξη βιώσιμης (για τον λαό) συμφωνίας, και το κούρεμα του χρέους,
     ..είναι να κάνει αυτό που (κακώς, κάκιστα) δεν έκανε ως τώρα, και παραλίγο να το πληρώσουμε όλοι μας:
     Να ξεδοντιάσει την διαπλοκή και να βάλει τάξη στην ασυδοσία και την ανομία των ιδιωτικών ΜΜΕ!
     Την μαύρη αυτή εβδομάδα του ψεύδους, της τρομοκρατίας και της δολοφονικής επίθεσης εναντίον του λαού ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΖΗΣΟΥΜΕ!

     Η κυβέρνηση εκτός από την διαπραγμάτευση πρέπει να κυβερνήσει κιόλας.
     Και για να κυβερνήσει θα πρέπει να είναι απερίσπαστη από τους εσωτερικούς εχθρούς.
     Όχι εχθρούς δικούς της. Του έθνους!
     Άλλωστε, στην παλλαϊκή συγκέντρωση της Παρασκευής στο Σύνταγμα, εκτός απ' το σύνθημα τού ''ΟΧΙ'', το άλλο κεντρικό σύνθημα ήταν: ''Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι''!
     Ο λαός είχε καταλάβει! 

     Game Over!
     Όχι για την χώρα όμως.
     Για την διαπλοκή!..


mandatoforos.blogspot.com

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

Η κραυγή της Ιφιγένειας




ΑΕΡΑ – ΑΕΡΑ! ν’ ανασάνω! Αέρα! Δεν αντέχω άλλο!

Πέντε χρόνια μνημόνια στην Ελλάδα. Πέντε χρόνια ζω με μια πλαστική σακούλα περασμένη στο κεφάλι μου και μου επιτρέπετε να ανασαίνω ίσα για να μην πεθάνω.

Κάθε δόση δανείου είναι μια τρυπίτσα στην σακούλα.

Κάθε τρυπίτσα και ένα νέο πακέτο σκληρών μέτρων μιας ανάπτυξης που μέχρι σήμερα μετράει:
 Πάνω από 10,000 αυτοκτονίες & άλλες τόσες απόπειρες. Πάνω από 6.300.000 Έλληνες να ζούνε κάτω από το όριο της φτώχιας. Πάνω από 65% μείωση των μισθών μας (στα 480€ μισθός με πτυχίο ΑΕΙ & 25 χρόνια εργασίας). Πάνω από 250,0000 επιχειρήσεις έκλεισαν & κλείνουν καθημερινά κάτω από βάρος της δυσβάσταχτης φορολογίας, Κατάθλιψη, Φτώχεια. Ανεργία που έβγαλε Άστεγους στο δρόμο. Παιδιά Υποσιτισμένα να λιποθυμάνε στις αυλές των σχολείων. Μετανάστευση.

Μα η ανάπτυξη πουθενά. Μόνον ο πρώην πρωθυπουργός Σαμαράς την «μύριζε» στον αέρα. Στον ίδιο αέρα εμείς μυρίζαμε απελπισία και θάνατο! Οι Έλληνες εξοντώνονται στο όνομα μιας πολιτικής λιτότητας που δεν οδηγεί πουθενά! «Είστε Βαλκάνιοι, 300€ μισθός είναι πολύ καλά!» δηλώνει ο Π. Τόμσεν και μας πείθει πως αυτό είναι το μέτρο ανάπτυξης που θα μεταβάλει τους Βαλκάνιους σε Κινέζους & Ινδούς εργάτες της Ευρώπης.

Μας σκοτώνετε αργά και σαδιστικά!

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΘΗΡΙΩΔΙΑ!

Την στιγμή που ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας Μανουέλ Βαλς δηλώνει ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα «δεν μπορεί να διακόψει τον ELA (σ.σ. Έκτακτη Βοήθεια Ρευστότητας)» στις ελληνικές τράπεζες και εσύ ο ίδιος Β. Σόιμπλε δηλώνεις ότι η Ελλάδα δεν θα φύγει από το ευρώ, ακόμη κι αν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της Κυριακής είναι υπέρ του ΟΧΙ σύμφωνα με το Reuters, την ίδια στιγμή εκτοξεύεις εναντίον μου Οργή, θυμό, επιθυμία για παραδειγματική τιμωρία! Με την αμέριστη βοήθεια των πρώην ηγετών που εκλέγαμε εδώ στην Ελλάδα & των αστέρων δημοσιογράφων, με τρομοκρατείς μέχρι θανάτου για να γονατίσω όσο πιο χαμηλά γίνεται. 
Εξάλλου μια Ελλάδα που ζητιανεύει γονατισμένη για λίγο αέρα, Δεν μπορεί να διεκδικήσει τίποτα. Ούτε αποζημιώσεις για τα γερμανικά σκάνδαλα που τόσο ακριβά πληρώσαμε! Ούτε αποζημιώσεις από τις γαλλικές, ολλανδικές και τις 13 γερμανικές τράπεζες που παραβιάζοντας κάθε συμφωνία, κερδοσκόπησαν χτυπώντας καταστροφικά την ελληνική οικονομία.

Και κυρίως Δεν θα μπορέσει να διεκδικήσει τις Πολεμικές Αποζημιώσεις
 που μας οφείλετε εδώ και 60 χρόνια και ισοδυναμούν «Το συσσωρευμένο εθνικό εισόδημα 33 ετών ή τον προϋπολογισμό του κράτους για 130 χρόνια», όπως υπολόγιζε ο Κωνσταντίνος Δοξιάδης στην Έκθεση του, την έκθεση που πρέπει να γνωρίζουμε όλοι οι Έλληνες αλλά και όλοι οι Γερμανοί.

Γι’ αυτό λοιπόν τα «μέτρα ανάπτυξης» έγιναν ακόμη σκληρότερα αυτήν την φορά; Τρόμος, Ταπείνωση, Εξευτελισμός και Δήλωση Πλήρους Υποταγής της Δημοκρατικά εκλεγμένης Ελληνικής Κυβέρνησης!


Αυτό είναι το νέο πακέτο μέτρων που μου επιβάλετε για να ανοίξετε και πάλι μια τρυπούλα στην πλαστική μου σακούλα! Αυτά τα μέτρα καλούμαι να δηλώσω την Κυριακή αν «ΑΝΤΕΧΩ» Ή «ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ».

Όχι λοιπόν Δεν αντέχω! Και έχω κάθε δικαίωμα και υποχρέωση σαν ελεύθερος άνθρωπος να φωνάξω ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ!
Να φωνάξω ΟΧΙ σ’ αυτήν την κοροϊδία της ανάπτυξης!
Όχι στην εξαθλίωση & στον αφανισμό του λαού μου. Των παιδιών μου!


Δεν θα καθίσω να με σύρεις Ιφιγένεια στον βωμό μιας θυσίας που ΠΡΕΠΕΙ να γίνει για να μην τολμήσει κανένας στο άμεσο αλλά και στο μακρινό μέλλον να σηκώσει το κεφάλι του! Κυρίως βέβαια οι Ισπανοί που δείχνουν ανάλογες «δημοκρατικές επαναστατικές διαθέσεις» και οι Ιταλοί αλλά και όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες που βλέπουν την σημερινή Ενωμένη Ευρώπη των τραπεζών, των μαύρων ταμείων, της διαφθοράς & των σκανδάλων να καταπατά κάθε τι ελεύθερο, δίκαιο, ηθικό.

Αυτή η Ενωμένη Ευρώπη δεν είναι όραμα δικό μου.
 Είναι ένας σύγχρονος Αγαμέμνονας που με σέρνει στο θυσιαστήριο για να αρπάξει τους θησαυρούς όχι μόνο της δικής μου Τροίας αλλά και όποιας άλλης Τροίας αντιστέκεται στην απληστία του!

Γι’ αυτό, εγώ η Ιφιγένεια της Ελλάδα του 2015, θα πηδήξω από τον βωμό και θα παλέψω για την ζωή μου!

ΟΦΕΙΛΩ να πηδήξω από τον βωμό και να παλέψω για την ελευθερία μου, για την αξιοπρέπεια μου.


ΟΦΕΙΛΩ να παλέψω για να βγω από την αιώνια κρίση της «σωτηρίας» μου, που με καταδικάσετε Ευρωπαίοι και Έλληνες κερδοσκόποι αφού η Ελληνική "σωτηρία" είναι η πιο προσοδοφόρα γερμανική επένδυση!

ΟΦΕΙΛΩ να παλέψω
 για ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά μου, για τα παιδιά που θα γεννήσω και για τα εγγόνια μου που πριν γεννηθούν είναι χρεωμένα με 35000€ το καθένα!

Ξέρω καλά πως αν δεν το κάνω τώρα, σε λίγα χρόνια θα ανοίγονται με σχεδίες στο πέλαγος & θα παλεύουν να περάσουν σύνορα ελπίδας γιατί εγώ δεν θα έχω χρήματα ούτε για το εισιτήριο της μετανάστευσης τους.

ΟΦΕΙΛΩ να παλέψω στην μνήμη των προγόνων μου που μου χάρισαν την πιο ακριβή ελευθερία!


ΟΦΕΙΛΩ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΠΩ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΑ ΕΞΑΘΛΙΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΞΟΝΤΩΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΠΙΒΑΛΕΤΕ!
ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΟΦΕΙΛΕΤΕ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣΕΤΕ!


Όπως οφείλετε να ακούσετε
 και όλους όσους στηρίζουν την λογική, την ηθική και το δίκαιο. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΗ ΜΟΥ. ΤΟ ΞΕΡΩ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ. Είναι δίπλα εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρη την Ευρώπη που φωνάζουν παντού ότι οι Πολιτικές Λιτότητας έχουν αποτύχει!

Οφείλετε να μας ακούσετε όλους.


Οφείλετε να ακούσετε Τον νομπελίστα οικονομολόγο Joseph E. Stiglitz που φωνάζει πως Η Ευρώπη επιτίθεται στην Ελληνική Δημοκρατία.

Οφείλετε να ακούσετε Τα παιδιά του DIE ANSTALT του ZDF που αντιπροσωπεύουν εκείνο το τμήμα του γερμανικού λαού για το οποίο πρέπει να είσαστε πολύ περήφανοι!

Οφείλετε να ακούσετε τους 300 οικονομολόγους και διανοούμενους που δηλώνουν: "Είμαστε όλοι με την Ελλάδα και την Ευρώπη"

Μα πιο πολύ από όλους οφείλετε να ακούσετε εμάς,
 τους απλούς ανθρώπους των λαών της Ευρώπης που θέλουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια στον τόπο μας. Τους Ευρωπαίους πολίτες που θέλουμε να ζούμε περήφανοι μέσα σε μια Ενωμένη Ευρώπη Δημοκρατική, Ηθική, Αλληλέγγυα. Σ’ αυτήν την Ευρώπη θέλω να ανήκω.

Στην Ευρώπη που θα αναμετρηθεί με την διαφθορά, την κερδοσκοπία, τον σκοταδισμό και θα ξαναθυμηθεί τις Αρχές του Διαφωτισμού.

Σε μια Ευρώπη που δεν θα θυσιάζει Ιφιγένειες.


Αυτή η Ευρώπη είναι το όραμα εκατομμυρίων Ευρωπαίων και γι’ αυτήν αξίζει κάθε αγώνας.

Για αυτήν την Ευρώπη θα παλέψω. Θα πηδήξω από τον βωμό και θα φωνάξω ΑΕΡΑ! 


ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ 2015 


Αργυράκου Αγγελική 

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

Κύριε Σόιμπλε: Ουδείς γαρ ον φοβείται φιλεί…

Καλημέρα σας στο παρά πέντε… Όπου να ‘ναι πάμε για την κάλπη. Άλλοι από ‘δω κι άλλοι από ‘κει. Ένας θα κερδίσει οπωσδήποτε: Η Δημοκρατία. Αυτός ο κορυφαίος θεσμός, αγαπητέ κύριε Σόιμπλε Ευρωπάρχη! Αυτός ο θεσμός που εκπορεύεται απ’ αυτόν εδώ τον τόπο και που σας εδόθη αφιλοκερδώς! Όπως άπειρες παρακαταθήκες πού πλούτισαν αυτόν τον πλανήτη, δίχως εμείς να ζητήσουμε ποτέ μας κανένα αντίτιμο.
Ας αφήσουμε λίγο στην άκρη αυτούς τούς αρχάριους λογιστές σας. Ξέρετε γιατί; Γιατί είναι άδικο αυτός τόπος να προσδιορίζεται μέσα από τα μπακαλίστικα τεφτέρια σας.  Δεν μας αξίζει κι ούτε το ανεχόμαστε. Το ξέρουμε δα κι από μόνοι μας. Είμαστε μια μικρή χώρα με χαμηλή παραγωγικότητα και καμπόσους επιόρκους που έχουν θησαυρίσει σε βάρος μας.   Θα έπρεπε μάλιστα από καιρό να τους έχουμε αφαιρέσει την Ιθαγένεια γιατί ασέλγησαν και κάποιοι συνεχίζουν να ασελγούν σε βάρος του. Δεν είναι όμως αυτοί που προσδιορίζουν αυτόν τον τόπο. Είναι όσοι γράψανε Θερμοπύλες κι όσοι αντιστάθηκαν σθεναρά στο Τρίτο Ραιχ. Είναι όσοι προδομένοι από το Σύμφωνο της Γιάλτας και ηττημένοι από έναν μάταιο αλλά αιματηρό Εμφύλιο πήραν των ομματιών τους κι άφησαν πίσω φαμιλιές γυναίκες και παιδιά για να βρεθούν στην Τασκένδη και αλλού .Είναι κι όσοι απόμειναν πίσω ορφανοί, αλλά κι όσοι έστω και νικητές προδόθηκαν ακόμα κι από τούς δικούς τους. Είναι όσοι ύστερα από λάθη μας αλλά και με τις μεγάλες δυνάμεις να μας ξεπουλάνε γύρισαν ηττημένοι από τον Σαγγάριο, φέρνοντας από πίσω ένα κομβοι ξεκληρισμένων με μια σημαία πού μέσα της είχαν τυλίξει κόκκαλα προγόνων κι ένα εικόνισμα.
Μα δεν είναι ανάγκη κύριε Σόιμπλε να σα πει αυτός ο ταπεινός κονδυλοφόρος ποιοί είμαστε κι ούτε τι κουβαλάμε στις αποσκευές μας. Ρωτήστε τον Γκαίτε, τον Βάγκνερ, τον Νίτσε ,τον Μπρεχτ μέχρι και τον Οστερμάγερ αλλά κι άλλους σύγχρονους Γερμανούς διανοητές. Θα μάθετε ποιο είναι το λίκνο πού ανέδειξε μεγάλα πνεύματα. Στο DNA τους όλοι αυτοί είναι Έλληνες. Για τον απλούστατο λόγο: Ως της ελληνικής Παιδείας μετέχοντες.
Ξέρετε κάτι; Όλα αυτά δεν είναι επιχειρήματα για να σας πείσουμε να γίνετε πιο επιεικής μαζί μας ούτε έχουν σκοπό και χαρακτήρα διδακτικό. Για τον απλούστατο λόγο: Γιατί είτε έχεις την ικανότητα να καταλάβεις τί σημαίνει Ελλάδα ή δεν την έχεις, οπότε είναι ανώφελο. Είναι ό,τι ενστερνίστηκαν σπουδαίοι Φιλέλληνες όπως ο Μπαυρον, ο Μάγερ αλλά και σύγχρονοι σε ολόκληρο τον πλανήτη. Όλοι αυτοί είναι η δύναμη μιας χώρας που οι λογιστές θέλουν να περιθωριοποιήσουν.
Πάμε παρακάτω: Προχθές ο αντιπρόεδρος σας αναφέρθηκε σε μια κακοδιαχείριση σε βάρος μας, από επιτήδειους. Ξέρετε κάτι; Όταν έχουμε ηθικό αυτουργό έχουμε και αυτουργό. Ποιοί μας φέραμε και σε ποιούς ανήκει η Κραους Μαφει και πόσους λάδωσε; Σε ποιούς ανήκουν τα υποβρύχια που γέρνουν και ποιοί τούς λάδωσαν; Σε ποιούς ανήκει η Ζημενς, σε ποιούς μοίρασε προμήθειες; Ποιοί προστατεύουν τον πρακτορίσκο σας τον Χριστοφορακο και στο όνομα ποιάς ηθικής και Δικαίου δεν τον εκδίδετε; Ποιό Δίκαιο και πού στον κόσμο νομιμοποιεί την φράση σας «ο καθένας να φροντίζει τι κάνει πίσω από την πόρτα του» όταν η χώρα σας έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη διάβρωση αυτού του τόπου; Και πόσο αυτή σας η φράση συνάδει στην Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη;
Και πάμε τώρα λίγο στον κύριο Γιουνγκερ που είπε ότι θέλει τον Πλάτωνα πρωταθλητή λες κι είναι ο …Μέσι η ο …Ροναλντο! Πρόσθεσε, με έναν πρωτοφανή κυνισμό τη φράση ότι «οι Έλληνες δεν πρέπει ν’  αυτοκτονήσουν επειδή φοβούνται τον θάνατο». Είναι επιεικώς αστοιχείωτος. Γιατί οιΈλληνες δεν αυτοκτόνησαν, ούτε στο Αρκάδι, ούτε στο Σούλι,μήτε στο Μεσολόγγι με τον Καψαλη. Συνειδητά επέλεξαν έναν τιμημένο θάνατο από μια ζωή ταπεινωμένη. Αν δεν μπορεί ο Γιουνγκερ να αντιληφθεί αυτή τη μικρή διάφορα τότε ως απόφοιτος Γ Λυκείου εξεταζόμενος για Πανελλήνιες θα ‘βγαινε …πατος! Κι αν η Ευρώπη διαθέτει τέτοιους ηγέτες το μέλλον της δεν θα ‘ναι μακρύ. Κλείνοντας επειδή υποθέτω ότι υπάρχει ένα έλλειμμα Παιδείας και το μόνο πού σας νοιάζει είναι το τεφτέρι, ώρα για ένα μικρό μάθημα από τους δικούς μας θησαυρούς:
1.Αντισθένης: «Οστις εταίρους δεδοικε ων λεληθεν εαυτόν»(Οποίος φοβάται τούς άλλους γίνεται δούλος χωρίς να το καταλάβει)
2.Αριστοτέλης: «Ουδείς γαρ ον φοβείται φιλεί»( Κανένας δεν αγαπάει όποιον φοβάται)
3.Αίσωπος:»Θανειν άπαξ ή δια βίου τρέμειν» (Κάλλιο να πεθάνεις μια φορά παρά να τρέμεις διά βίου)
4.Μενανδρος: «Βιος δεόμενος ουκ εστιν βιος» (Ζωή πού φοβάται δεν είναι ζωή)
Κλείνω κύριε Σόιμπλε. Δεν ξέρω πως αισθάνεστε εσείς εκεί πάνω. Εμείς είμαστε στις ουρές για ένα εξηντάρι. Είμαστε στις ουρές με τούς ανέργους για ένα γλίσχρο μεροκάματο που κι αυτό δεν βγαίνει. Περνάμε δύσκολα. Δεν ξέρουμε τί σκαρώνετε  για μας στα τεφτέρια σας. Δεν ξέρουμε καν τι μας ξημερώνει. Ένας ήλιος μας απόμεινε και μια θάλασσα. Είναι αυτά που στους αιώνες παίξανε καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας. Και ξέρετε τί λέει ο Ηράκλειτος γι αυτό; «Ηθος ανθρωπω δαιμων». Που σημαίνει: Ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι το πεπρωμένο του. Και σε αυτό θα βαδίσουμε την Κυριακή.
Γεια σας!
ΥΓ. …«απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη…». Καταχωρισμένο στην Παγκόσμια Μνήμη της Ιστορίας.
Του Αρη Σκιαδόπουλου

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Αυτός είναι πλέον ο ήρωας μου, Πύρρο, όχι εσύ...

Ναι ρε συ Πύρρο κι εγώ αν ακούσω μια ιστορία ανάλογη της δικής σου θα δακρύσω. Εμπειρίες που δε φεύγουν ποτέ από το μυαλό. Ούτε κατά διάνοια δεν πέρασα τόσο σκληρά παιδικά χρόνια, δεν έζησα ποτέ τέτοιες ελλείψεις όταν ήμουν παιδί. Και όταν ήμουν παιδί, Πύρρο μου, δραχμές είχαμε, όχι ευρώ. Αυτό όμως δεν μας είχε βυθίσει στην ανέχεια. 

Γιατί, φίλε Πύρρο, τη φτώχεια δεν την παράγουν τα νομίσματα, την παράγουν οι πολιτικές.

Εδώ και χρόνια όμως, φίλε, είσαι από την άλλη πλευρά του ποταμού. 

Νομοθετείς. Η ψήφος σου επηρεάζει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Και δεν τις επηρεάζει θετικά, Πύρρο. Η χώρα έχει 1,5 εκατομμύριο άνεργους και το 80% απ' αυτούς δεν παίρνουν καν επίδομα ανεργίας. 
Θεωρείς ότι αυτά τα χρόνια που εσύ ψήφιζες τη συνέχιση της ανέχειας αυτοί είχαν το γάλα για το παιδί τους; 
Όχι, φίλε, δεν το είχαν. Μόνο αν κάποιος τους το..πρόσφερε. 
Κι αυτός δεν ήσουν εσύ Πύρρο, ούτε το κόμμα σου.

Δεν ήσουν δίπλα σ' αυτούς τους ανθρώπους, Πύρρο, για την ακρίβεια, από τότε που εξελέγης πρώτα φορά σε ακούω να μιλάς. 

Που ήταν η φωνή σου τότε, όταν και με τη δική σου ψήφο αυτοί οι άνθρωποι σήκωναν όλο και περισσότερα βάρη; 
Κι αυτά, Πύρρο, είναι βάρη που δεν σηκώνονται ούτε αν κάποιος είναι ολυμπιονίκης στην άρση βαρών όπως εσύ. 

Ξέρεις, Πύρρο, ανθρώπους σαν κι εσένα, που ξεκίνησαν ξυπόλυτοι, με άδειες τσέπες και έφτασαν στην κορυφή, τους θαυμάζω. 

Όπως θαυμάζω και τους πρόσφυγες που κάνουν χιλιόμετρα με τα πόδια, περνούν από αφιλόξενες θάλλασες για ένα καλύτερο μέλλον. 
Έχεις ακούσει φαντάζομαι για το πώς τους αντιμετωπίζει η ευρωπαϊκή ελίτ. 
Σαν περιττό βάρος, Πύρρο.

Θα δακρύζω πάντα όταν ακούω την ιστορία των παιδικών σου χρόνων, φίλε. Αλλά θα δακρύζω και για κάθε έναν που υποφέρει απ' αυτά που ψήφισες εσύ. 

Για κάθε έναν που εκεί, στις χαραμάδες της Ιστορίας, θα προσπαθεί να επιβιώσει, χωρίς τιμές, χωρίς δόξες, χωρίς ελπίδα πολλές φορές. 
Γι αυτόν που θα ντρέπεται για το ίδιο του το δάκρυ. 
Αυτός είναι πλέον ο ήρωας μου, Πύρρο, όχι εσύ...

Δημήτρης Σούλτας

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

ΑΤΜ με ερπύστριες


Σκίτσο: Τάσος Αναστασίου
Δεν είναι τανκς αυτά που κροταλίζουν εσχάτως στους δρόμους μας. ΑΤΜ είναι, αυτά τα γλυκούλικα κοντόχοντρα μηχανήματα, που μοιάζουν κάπως με τον πολυαγαπημένο C3PO του «Star Wars». Γλυκούλικα μηχανήματα, με κάτι ερπύστριες νά, μετά συγχωρήσεως. Τα ΑΤΜ είναι που κροταλίζουν εσχάτως στις πόλεις μας, δεν έχουν κανόνια, έχουν οπές εξόδου μετρητών, στόματα αδηφάγα που ροκανίζουν συνειδήσεις. Μέχρι να ανοιγοκλείσεις, αναγνώστη μου, τα μάτια σου, σου το έχουνε τραγανίσει το μυαλουδάκι, και δεν τρώνε ό,τι κι ό,τι, τρώνε τις περιοχές εκείνες που επηρεάζουν τις αποφάσεις σου. Απομειώνουν την κρίσιμη μάζα του εγκεφάλου και, ω του θαύματος, το Όχι γίνεται αιφνιδίως Ναι.
Ξεκίνησε ως δημοψήφισμα για την πρόταση των δανειστών και τείνει να εξελιχθεί σε δημοψήφισμα για το αν θα ανοίξουν, Ναι ή Όχι, οι τράπεζες. Πλήρης διαστρέβλωση της διαδικασίας, πλήρης..
διαστρέβλωση της λαϊκής βούλησης, πλήρης διαστρέβλωση της δημοκρατίας. Το Eurogroup δεν έδωσε εβδομαδιαία παράταση του προγράμματος, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έκοψε τη ρευστότητα, ο έλεγχος των κεφαλαίων κατέστη αναπόφευκτος και κάπως έτσι ένα αμιγώς πολιτικό ζήτημα, έγινε αρχικώς οικονομικό και εν συνεχεία πρόβλημα επιβίωσης.
Μοιάζει, τηρουμένων των αναλογιών, με τις πολιορκίες στις καστροπολιτείες του Μεσαίωνα. Οι πολιορκητές κάθονταν αραχτοί απ' έξω χωρίς να κάνουν τίποτα και περίμεναν να τελειώσουν οι προμήθειες των πολιορκούμενων. Να καταπονηθούν από την πείνα και από τη δίψα, ώστε να αναγκαστούν να βγουν έξω από μόνοι τους ή να μείνουν μέσα και να αποθάνουν μέχρι ενός. Όχι, δεν είναι καστροπολιτεία του Μεσαίωνα, είναι το Μεσολόγγι της Επανάστασης του 1821, ας επιστρέψει τουλάχιστον ο Διονύσιος Σολωμός να προσαρμόσει τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» στα σημερινά πάθη.
Από το πρωί της Δευτέρας βιώνουμε το πραξικόπημα των ΑΤΜ και οι επιπτώσεις αρχίζουν να γίνονται ορατές. Η σημαντικότερη απ' όλες θα αποδειχθεί, αν αποδειχθεί, η μεταστροφή της απόφασης. Της απόφασης, όχι της συνείδησης. Άνθρωποι που θα ψήφιζαν Όχι για όλους τους πιθανούς λόγους, επειδή δεν θέλουν τη λιτότητα, επειδή απεχθάνονται τους δανειστές, επειδή ποθούν την εθνική ανεξαρτησία, θα συρθούν περίλυποι στο Ναι από φόβο για την επόμενη μέρα. Θα ψηφίσουν ΝΑΙ, θολωμένοι από τις σειρήνες εξωτερικού και εσωτερικού, που τραγουδούν την ωδή της καταστροφής και της απώλειας. Θα ψηφίσουν Ναι την Κυριακή από φόβο για το άγνωστο και τη Δευτέρα η ψήφος τους θα γίνει η κολυμβήθρα που θα ξεπλύνει τον Σαμαρά, τον Θεοδωράκη, τον Βενιζέλο. Θα ξεπλύνουν με την ψήφο τους αυτούς που σιχαίνονται.
Μετά από τη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα ότι θα σεβαστεί το Ναι αλλά δεν θα μείνει για να το εφαρμόσει- «δεν είμαι παντός καιρού», ξεκαθάρισε ο πρωθυπουργός στην ΕΡΤ-, το δημοψήφισμα αποκτά βαρύτητα εκλογών. Δεν εγκρίνουμε απλώς την πρόταση των δανειστών, επιλέγουμε και αυτόν που θα την εφαρμόσει, την κυβέρνηση που θα έχει την επιθυμία και τη δυνατότητα να επιβάλει τα απάνθρωπα μέτρα.
Τουλάχιστον η κυβέρνηση αυτή δεν θα είναι της Αριστεράς.

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

Στιγκλιτς: Εγώ αν ήμουν 'Ελληνας ξέρω πως θα ψήφιζα

Χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα εναντίον της Ευρώπης, ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στιγκλιτς, στηλιτεύει την συμπεριφορά των θεσμών έναντι της Ελλάδας και διαπιστώνει ότι αυτή η στάση δεν έχει να κάνει με τα χρήματα αλλά με την πολιτική αντίθεση στην ελληνική κυβέρνηση.

«Το διακύβευμα είναι η ισχύς..»

Στο άρθρο με τίτλο «Η Ευρωπαϊκή επίθεση στην Ελληνική δημοκρατία», ο κ. Στίγκλιτς τονίζει ότι η Ευρώπη δείχνει εμμονή στην τήρηση των προθεσμιών και των τελεσιγράφων, θέλοντας να γονατίσει την κυβέρνηση και να την εξαναγκάσει αν δεχθεί τιμωρητικές πολιτικές και όχι απλά λιτότητα.
«Το διακύβευμα είναι τελικά η ισχύς και η δημοκρατία πολύ περισσότερο από τα χρήμα και την οικονομία».

Το ρίσκο του δημοψηφίσματος

Αναφερόμενος στο δίλημμα το οποίο θέτει η κυβέρνηση στους πολίτες με το δημοψήφισμα της Κυριακής, ο διακεκριμένος οικονομολόγος αναφέρει και οι δύο επιλογές το «ναι» και το «όχι» ενέχουν έναν υπερβολικό κίνδυνο.
«Ένα ΝΑΙ θα σήμαινε μια χωρίς τέλος ύφεση. Ίσως μια χώρα στα πρόθυρα της εξάντλησης -μια χώρα που έχει ξεπουλήσει όλα τα περιουσιακά στοιχεία της και της οποίας η νεολαία έχει μεταναστεύσει- θα μπορούσε τελικά να καταφέρει διαγραφή του χρέους της.» λέει ο Στίγκλιτς και προσθέτει ότι το ΟΧΙ θα δώσει τη δυνατότητα στην Ελλάδα, μια χώρα με ισχυρή δημοκρατική παράδοση, να πάρει την τύχη της στα δικά της χέρια και καταλήγει: «Ο ελληνικός λαός μπορεί να έχει την ευκαιρία να σχεδιάσει ένα μέλλον, το οποίο, ίσως, χωρίς την ευημερία του παρελθόντος, είναι πολύ πιο αισιόδοξο από το σημερινό ασυνείδητο βασανιστήριο. Εγώ ξέρω πως θα ψήφιζα

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Οι Γερμανοί αγνοούν ότι έχουμε στα γονίδιά μας το… Μεσολόγγι – Κι αυτό τους τρελαίνει


Οι Γερμανοί, όπως κάθε λαός, έχουν προβλήματα. Το μεγαλύτερό τους πρόβλημα είναι «πως δεν ντρέπονται που είναι ... Γερμανοί»*! 


Πέραν αυτού, χαρακτηρίζονται από ένα έντονο κόμπλεξ κατωτερότητας απέναντι στους Έλληνες και την Ελλάδα, γιατί παρά την παράδοση που έχουν σε κλασσικές σπουδές, ποτέ τους δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν την έννοια του μέτρου και της ελευθερίας που διακρίνει την ελληνικότητα… Έτσι, από την εποχή του Αλάριχου, που ισοπέδωσε τις ελληνικές πόλεις, μέχρι την εποχή του Σόϊμπλε που πήρε την σκυτάλη από το Γ΄Ράιχ, η διαδρομή τους στον ελλαδικό χώρο σηματοδοτείται από ερείπια και ανθρωποθυσίες!


Επίσης, στην πλήρη άγνοια κατανόησης της ελληνικότητας και κατ’ επέκταση της ελληνικής νοοτροπίας και ιστορίας, περιλαμβάνεται το ότι δεν μπορούν να αντιληφθούν καταστάσεις και έννοιες, που χαρακτηρίζουν τον ψυχισμό μας, και διατρέχουν την ιστορία από τις Θερμοπύλες μέχρι το Κούγκι και από την Αλαμάνα μέχρι το Αρκάδι, το πολυβολείο του λοχία Δημήτρη Ίτσιου στα οχυρά της Μακεδονίας και το ταμπούρι του Γρηγόρη Αυξεντίου στο Μαχαιρά…

Έτσι, τους φαίνεται αδιανόητο, ένας λαός μικρός, στριμωγμένος στον τοίχο, να τολμά -ανέλπιδα για τα μέτρα τους- να αντιστέκεται.

Σε αυτή τη φάση της ιστορίας μας, το ΟΧΙ του Αλέξη Τσίπρα στις ιταμές τους απαιτήσεις ηχεί σε αυτούς μεν παράλογα, σε μας όμως, ανεξαρτήτως όποιου υλικού κόστους, ως μήνυμα αντίστασης, που μας κρατά ζωντανούς ως λαό και ως έθνος. Αντίστοιχο με αυτό του αείμνηστου Πρόεδρου της Κύπρου Τάσσου Παπαδόπουλου, που αντιτάχθηκε στο Σχέδιο Ανάν τονίζοντας: «Παρέλαβα κράτος, δεν θα παραδώσω κοινότητα!».

Είναι ιστορικές οι στιγμές και όλοι περιμένουμε ο Πρωθυπουργός να αντέξει στις πιέσεις των σύγχρονων Ούννων και να μας βγάλει περήφανους από τη σύγκρουση αυτή λαών και αξιών. Άλλωστε, στην ιστορία και στα γονίδιά μας υπάρχει ΠΑΝΤΑ ένα Μεσολόγγι…

Γιώργος Ν. Μουσταΐρας

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Εν μέρει κομμουνιστές

Οι δανειστές μας ενδιαφέρονται για την άμυνα της χώρας. Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά η απόρριψη χωρίς δεύτερη κουβέντα της πρότασης να βρεθούν περί τα 400 και βάλε εκατομμύρια που έλειπαν από τον λογαριασμό από την περικοπή των αμυντικών δαπανών. Οπότε, βρίσκει και το νόημά της η προτροπή εγχώριων πατριωτικών δυνάμεων που απηχούν τις πατριωτικές στάσεις με συνθήματα τύπου «Βάστα Γερούν» ή «Βάστα ΔΝΤ» ισάξια και ισοδύναμα του «Βάστα Ρόμελ».
Όταν λοιπόν ο επικεφαλής των σοσιαλδημοκρατών της Γερμανίας Πίτερ Γκάμπριελ χαρακτηρίζει «εν μέρει κομμουνιστική» την ελληνική κυβέρνηση δεν είναι που διαβάζει τα κείμενα της κομμουνιστικής συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε που ξημεροβραδιάζεται στο τουίτερ με τον Τζήμερο. Είναι που ξέρει πολύ καλά ότι οι δικές μας αγορές πολεμικού υλικού είναι επένδυση στη χώρα του. Και οι δικές μας περικοπές αμυντικών δαπανών συνιστούν πλήγμα στο ΑΕΠ των δανειστών.
Οι αγορές, εξάλλου, πολεμικού υλικού, συνιστούν πάγια επένδυση της Ελλάδας στο εξωτερικό. Αν προσμετρήσουμε τα ποσά που έχουμε δαπανήσει σε αφορές αεροσκαφών και αρμάτων μάχης, χώρια τα υποβρύχια, θα μπορούσαμε να έχουμε γίνει ιδιοκτήτες τουλάχιστον της Ντασώ και της κατασκευάστριας εταιρείας Λέοπαρντ. Και που να μετρήσουμε τις μίζες οι οποίες κατατέθηκαν μεν σε ελληνικές τσέπες αλλά επέστρεψαν σε γερμανικές τράπεζες σαν καταθέσεις.
Ο ελληνικός κομμουνισμός οφείλεται λοιπόν στο γεγονός ότι θέλει να στερήσεις τις γερμανικές τσέπες απο 400 και βάλε εκατομμύρια με την ταυτόχρονη προσπάθεια να μην βγουν από τις ελληνικές τσέπες άλλα 3,6 δις (1% ΑΕΠ= 1.8 δις και αύξηση του ΦΠΑ= 1,8 δις) τα οποία θα γίνουν  και πάλι επενδύσεις στη Γερμανία.
Και όπως είναι γνωστό αν δεν γίνουν επενδύσεις στη Γερμανία  με κατώτατο ωρομίσθιο 8,5 ευρώ και βασικό κατώτατο μισθό 1400 ευρώ, πώς θα γίνουν ύστερα επενδύσεις στην Ελλάδα από γερμανικές εταιρείες;
Το έχει δηλώσει ξεκάθαρα ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ «η ασφάλεια κοστίζει πολλά. Ωστόσο, το τίμημα της έλλειψής της μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερο» γι αυτό η χώρα μας δίνει το 2,1% του ΑΕΠ σε αμυντικές δαπάνες, παρά την κρίση, δηλαδή, όσα δίνουν σε ποσοστό και οι ΗΠΑ.
Αυτά είναι απλά πράγματα. Να υπογράψουμε λοιπόν μια συμφωνία, ότι νά ’ναι, για να έχουμε ύστερα δουλειές, με μισθό, ότι προαιρούνται οι επενδυτές. Διότι αν δεν παραχθεί πλούτος, όπως λένε, πώς θα έχεις δουλειά, κι αν έχεις δουλειά τι να τις κάνεις τις συλλογικές συμβάσεις. Αν δεν υπάρχουν παραγγελίες στις πολεμικές βιομηχανίες πώς θα μας δανείζουν στη συνέχεια; Οπότε, να λέμε, ευτυχώς που έχουμε εχθρούς και ακόμη ευτυχέστερα που δεν υπογράφουμε μια συμφωνία ειρήνης μαζί τους. Εξάλλου όπως θα έλεγαν και τα νεοφιλεύθερα όσο και τα σοσιαλδημοκρατικά τζιμάνια είναι γνωστό από παλιά ότι οι ειρηνιστές είναι μεταμφιεσμένοι εν μέρει κομμουνιστές.
Απόστολος Λυκεσάς

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

Το διάγγελμα Κεδίκογλου για τη νέα ΕΡΤ

Το διάγγελμα Κεδίκογλου για τη νέα ΕΡΤ
Εμένα όμως έπρεπε να έβγαζαν πρώτο πρώτο στις 6 το πρωί. Η παρουσιάστρια συγκινήθηκε. Εγώ θα έκλαιγα από τη συγκίνησή μου, θα σπάραζα από το κλάμα. Τα δάκρυά μου θα ήταν καυτά.
Συγκίνηση έχω και τώρα. Δεν είναι και λίγο. Σ´ αυτή την πρεμιέρα όλοι για μένα μιλούσαν. Αφού έπαθα λόξιγκα. Εστω κι αν μιλούσαν με μαύρα λόγια για μένα, εγώ ήμουν το πρώτο θέμα.
Πανηγυρίζουν και πανηγυρίζουμε για τη νέα ΕΡΤ. Αν δεν ήμουν όμως εγώ να βάλω το λουκέτο, δεν θα άνοιγε τώρα για να πανηγυρίζουν.
Γλιτώσαμε, όπως είχα πει, 100 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο. Τι; Δεν γλιτώσαμε και δώσαμε άλλα 100; Ξέρετε πόσα έχει φτάσει το χρέος ο ΣΥΡΙΖΑ; Τουλάχιστον 400 δισ. ευρώ. Τα 100 εκατομμύρια σάς μάραναν;
Χαίρομαι που είδα τον Ταγματάρχη μαζί με τον Τσίπρα, που έκαναν χαρούλες. Τα ίδια έκανε ο Λαμπίκος και με τον Αντώνη.
Χαίρομαι που ξανάνοιξε η ΕΡΤ. Βέβαια. Αυτή που θα θυμόμαστε για πάντα όμως είναι η ΝΕΡΙΤ. Πιο πολύ και από την ΥΕΝΕΔ. Ναι, το πιστεύω αυτό και όλοι το πιστεύουμε αυτό.
Ναι, τη ΝΕΡΙΤ θα θυμόμαστε πάντα. Αφήσαμε είδηση που να μην τη διαστρεβλώσαμε; Γεγονός που δεν το αποκρύψαμε;
Η μονταζιέρα της Συγγρού δεν έπιανε μία μπροστά στη μονταζιέρα της ΝΕΡΙΤ.
Ποιος δεν θα θυμάται, ποιος θα ξεχάσει το διάγγελμα του πρωθυπουργού που έλεγε «ο μαλάκας, γαμώ το κεφάλι μου μέσα;»
Είμαι εδώ για την αγαπημένη μου ΕΡΤ και αν μου γίνει πρόταση για καμιά εκπομπούλα, θα σκεφτώ πολύ για να την αρνηθώ.
Το μαύρο τελείωσε. Ζήτω το άσπρο. Ασπρα περιστέρια, άσπρα καράβια τα όνειρά μας, άσπρο τριαντάφυλλο βαστώ, άσπρο πάτο. Ας γιορτάσουμε».

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Η τουαλέτα της Δημοκρατίας

Σε μεγάλη κρίση βρίσκεται η Δημοκρατία στη χώρα μας, αφού συνδικαλιστής των ΜΑΤ κατήγγειλε πως η Πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, δεν επέτρεψε το περασμένο Σάββατο σε άνδρες των ΜΑΤ να ικανοποιήσουν την φυσική τους ανάγκη στη Βουλή.

Σύμφωνα με τα ΜΜΕ των ολιγαρχών, η Βουλή δεν είναι ο ναός της δημοκρατίας αλλά η τουαλέτα των ΜΑΤ.
Όπως αναφέρει ο γνωστός αστυνομικός ρεπόρτερ Βάγγος Καραρουφιάν, η Ζωή Κωνσταντοπούλου απαγόρευσε στους άνδρες των ΜΑΤ να κατουρήσουν στη Βουλή, ενώ τους προέτρεψε να πάνε να κατουρήσουν πίσω από τα κυπαρίσσια.
Μάλιστα, η Ζωή Κωνσταντοπούλου υπέβαλε σε βασανιστήρια τους άνδρες των ΜΑΤ, αφού είχε πάρει μια ντουντούκα και έκανε «τσσσσσσσσσσσσσσσσσσ…», με αποτέλεσμα να πάει να σκάσει η φούσκα τους.
Οι άνδρες των ΜΑΤ κατούρησαν μέσα στα κράνη τους, ενώ ένας που χέστηκε πάνω του, σκουπίστηκε με το γκλομπ του, ενώ οι υπόλοιποι του έριχναν χημικά για να φύγει η σκατίλα.
Οι αστυνομικοί είναι έξαλλοι γιατί δεν μπορούν πια να κατουράνε στη Βουλή, την τουαλέτα της Δημοκρατίας.
Οι αστυνομικοί ζητούν να επανέλθει το καθεστώς κατουρήματος που ίσχυε με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, όταν η Βουλή ήταν το ορμητήριο των ΜΑΤ, ενώ από τα υπόγειά της έβγαιναν δεκάδες ασφαλίτες, για να διαλύσουν τις διαδηλώσεις.
Πάντως, ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να τηρεί την προεκλογική του υπόσχεση να διαλύσει τα ΜΑΤ, αφού θα τους αφήσει να κατουριούνται πάνω τους και θα πάθουν όλοι υπερτροφία του προστάτη, με αποτέλεσμα να αναγκαστούν σε παραίτηση.
.
(Θέλω να παρατηρήσω πως υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι που θεωρούν λογικό η Βουλή να είναι όλα αυτά τα χρόνια η τουαλέτα και το ορμητήριο των ΜΑΤ.)
πιτσιρίκος