Όταν έκλαψε ο πρωθυπουργός.

Έπρεπε να ζήσουμε τη μισή ζωή μας για να δούμε έναν πρωθυπουργό ανθρώπινο.

Μέχρι τώρα ήταν τα ανδρείκελα made in IMF. Όντα χωρίς συναίσθημα, που διορίζονταν για να εξοντώνουν τους ανθρώπους, προκειμένου να επωφεληθούν οι εταίροι κι οι ημέτεροι.

Προχθές είδαμε έναν άνθρωπο. Συγκινημένο, με επίγνωση του βάρους.

Κανείς δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει, πόσο θ” αντέξουμε, πόσο σκληρά θα επιτεθούν οι μέγαιρες της Ευρώπης.

Τον Αλιέντε τον άφησαν τρία χρόνια. Έτσι συγκινημένος μιλούσε κι εκείνος απ” το προεδρικό μέγαρο, λίγο πριν το ισοπεδώσουν τα αεροπλάνα.

Ίσως γι” αυτό κι εκείνος μιλάει για πρώτη φορά στη Βουλή σαν να “ναι η τελευταία. Γιατί ξέρει ότι αντιμετωπίζει τέρατα.

Όμως τον κόσμο δεν τον αλλάζουν οι άνθρωποι που σκύβουν το κεφάλι. Κανείς δεν σέβεται τον δειλό.

~~{}~~

Πάντα πρέπει ν” αφήνεις στον εχθρό σου μια έξοδο διαφυγής, έτσι έγραφε ο Σουν Τσου στη Τέχνη του Πολέμου. Γιατί αν δεν μπορεί να ξεφύγει θα παλέψει μέχρι εσχάτων, δεν έχει άλλη επιλογή.

Η Γερμανία της Μέρκελ δεν θέλει να μας αφήσει να ξεφύγουμε. Διακυβεύεται το κύρος της αυτοκρατορίας της, η ανωτερότητα τους.

Γνωρίζει ότι μας εξοντώνει, αλλά θα συνεχίσει. Γιατί εμείς είμαστε λίγοι και αδύναμοι. Αυτοί είναι πολλοί και είναι ισχυροί.

Οι συνεργάτες τους, οι ντόπιοι συνεργάτες τους, αυτοί που έχουν αποκομίσει τεράστια οφέλη κι άλλα τόσα προσδοκούν, τους στηρίζουν, και περιμένουν το τέλος της παρένθεσης, για να επανέλθουν.

~~{}~~

Δεν μπορούμε να νικήσουμε, έτσι λένε οι συνεργάτες τους, οι ντόπιοι συνεργάτες.

Οπότε ας αφεθούμε να χαθούμε. Αυτό πρέπει να κάνει κάθε μικρό έθνος, όταν προστάζουν οι γίγαντες.

Αυτό έκαναν οι Ισλανδοί, αντιμέτωποι κι αυτοί με το τέρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτό έκαναν και οι Βιετναμέζοι, όταν τους επιτέθηκε η μεγαλύτερη πολεμική μηχανή.

Αυτό έκαναν κι οι Κουβανοί, όταν τους απέκλεισαν οι εχθροί και τους ξέχασαν οι φίλοι.

Αυτό έκαναν και οι κουρελήδες του Γκάντι, μπροστά στο Βρετανικό Στέμμα.

Αυτό έκαναν κι οι Ιρλανδοί, οι πατατοφάγοι.

Αυτό έκαναν κι οι κατσαπλιάδες οι Γραικοί, αυτό κι οι Μεξικανοί.

Αυτό κάνουν πάντα οι μικροί λαοί, υποτάσσονται.

~~{}~~

Ναι, ακούγομαι ρομαντικός, γραφικός ίσως. Να ποντάρεις σ” ένα όνειρο, αυτό είναι βλακώδες.

Όμως έτσι αλλάζει ο κόσμος, έτσι προχωράει. Με αργά βήματα προς το όνειρο.

Οι δυνάμεις της συντήρησης, οι αντιδραστικοί, μοιάζουν να νικάνε. Όμως πάντα ηττώνται.

Οι συντηρητικοί θέλουν όλα να μείνουν ίδια, θέλουν κι εύχονται το τέλος της Ιστορίας. Όμως η Ιστορία δεν θα σταματήσει ποτέ, όσο υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος που συγκινείται, όταν υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος που σταμάτησε να φοβάται.

Ελευθερία είναι να μην φοβάσαι.

~~{}~~

Είμαι σίγουρος ότι τα λόγια μου ακούγονται σαν ανέκδοτο στ” αυτιά των ανθρώπων που ποντάρουν στη δουλική ανθρώπινη φύση. Λίγο με νοιάζει.

Δεν είμαι πολιτικός, δεν είμαι δημοσιογράφος ούτε επιστήμονας. Είμαι ένας άνθρωπος που πόνταρε όλη του τη ζωή στο κουτσό άλογο της λογοτεχνίας.

Γράφω, επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Ονειρεύομαι, επειδή δεν μπορώ να ζήσω αλλιώς.

~~{}~~

Το φεγγάρι βγήκε και πάλι. Το φεγγάρι θα συνεχίσει να φέγγει, ό,τι και να συμβεί στον μικρό μας πλανήτη.

Η Ιστορία θα συνεχίσει να κυλάει και δεν μπορείς να μπεις μέσα της δυο φορές. Μοιάζει ίδια, αλλά πάντα αλλάζει.

Η μόνη βεβαιότητα είναι η αλλαγή. Κι ο θάνατος. Λίγος είναι ο χρόνος της ζωής, σχεδόν ασήμαντος, και θα ήταν ωραία, όταν θα έρθει εκείνη η ώρα, να φύγουμε χαμογελώντας.

Να χαϊδέψουμε το κεφάλι του παιδιού μας ή του εγγονού μας (οι πιο τυχεροί) και να του πούμε: «Σου παραδίδω μια ελεύθερη χώρα. Δεν είναι μεγάλη, δεν είναι πλούσια, αλλά είναι δική σου».

Να του πούμε: «Σου παραδίδω μια ελεύθερη ζωή. Δεν είναι μεγάλη, δεν είναι πλούσια, αλλά είναι δική σου».

~~{}~~

Η αρετή και η ελευθερία. Αυτό ήταν το ιδεώδες κάποιων ανθρώπων που έζησαν στα μέρη μας και μιλούσαν τη γλώσσα μας.
Εκείνοι, οι Παλιοί των Ημερών, όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με την τερατώδη αυτοκρατορία των Περσών υποκλίθηκαν, συμβιβάστηκαν, προσκύνησαν και υπέγραψαν πρωτόκολλα παράδοσης.

  του Γελωτοποιού

Ο εκλεκτός κύριος Ποτάμης..

     Λύσσαξε ο κύριος τίποτας!
     Άλλα τού είχε τάξει το μεγάλο αφεντικό.

     Σου λέει, '' Πού θα ξαναβρώ ευκαιρία, εγώ, ο πλήρως αστοιχείωτος, ο δυσλεξικός, ο κοπανιστός αέρας, ο μπαρούφας, ο αδυνατών να ολοκληρώσω μία δομημένη πρόταση που έχω κάνει ''στυλ''  την έκφραση σκέψεων(!) μονολεκτικά,
     ..πού θα βρώ ευκαιρία να τρουπώσω, να φάω τ' άντερά μου,
     ..αν όχι τώρα, που εμφανίζομαι ως ημιαπολιτίκ διανόηση(!!), προοδευτική(!!!) φράξια συνασπισμένων φελών, τώρα που έκλεψα στην τούρλα του χαμού ένα 6,05% από διάφορους απελπισμένους πασόκους και παραπλανημένους αφελο-ηλίθιους,
     ..όντας Ο ΜΠΡΟΣΤΙΝΟΣ του συστήματος γενικά, και του εθνικού εργολάβου-νταβατζή ειδικά,
     ..όντας ο φερετζές της ακροδεξιάς πρώην συγκυβέρνησης,
     ..όντας η σερβιέτα που κρύβει όχι τον μηνιαίο, αλλά τον αέναο ''κύκλο'' της αρπαγής του πλούτου του λαού και της χώρας; Ε; Πού θα ξαναβρώ εγώ τέτοια ευκαιρία;''

     Κι ορμάει ακάθεκτος ο κύριος Ποτάμης, κι ανοίγει το στόμα του, και αναβλύζει όλη η μπόχα του συστήματος, 
     ..ανάμικτη με χολή που έμεινε απ΄ έξω απ' τα ''πράγματα'',
     ..που τον πήραν είδηση, που τον είχαν πάρει είδηση, αλλά τον πήγαιναν λάου-λάου μέχρι την τελική σφαλιάρα,
     ..που τώρα ξέρει πως ''ξυπνήσαν οι σκλάβοι Σταυράκηηηη'',
     ..και πως σε λίγο καιρό θα ξαναγυρίσει στην λάτζα που άφησε μισοτελειωμένη στο μαγαζί του, όταν τον επιστράτευσαν ευσπευσμένως σε μιά νύχτα, να περισώσει και να καλύψει το πατατράκ της ''Ελιάς'',
     ..θα ξαναγυρίσει να βάζει αλάτσι στους ντολμάδες και να παίρνει συνέντευξη στους τετζερέδεςκαι στα τηγάνια: ''-Πώς πάει;''  ''-Τζζζζζ..''

     Και η μάσκα γελοία..
     ..αλλά η μουτσούνα που κρύβεται από πίσω, φρικιαστική!..

     Υ.Γ    Τυχαία είναι ''εκλεκτός'' του κυρίου Σούλτς και όλου του συστήματος;
              Για την αξία του και το πρόγραμμά του;
              Το ότι έμεινε εκτός της νέας κυβέρνησης αποτελεί μία ακόμη νίκη του λαού.
              Είπαμε: επαγρύπνηση, και δυναμική προάσπιση των κεκτημένων!

mandatoforos.blogspot

(Μη) συγκρουόμενα κοτόπουλα

Την Τετάρτη, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ανακοίνωσε ότι δεν δέχεται πλέον τα ελληνικά ομόλογα ως εγγύηση για δάνεια των ελληνικών τραπεζών. Η κίνηση αυτή, όπως αποδεικνύεται, ήταν περισσότερο συμβολική παρά ουσιαστική. Ακόμα και έτσι, πάντως, η στιγμή της αλήθειας πλησιάζει. 

Και θα είναι η στιγμή της αλήθειας, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη και ειδικότερα για την Κεντρική Τράπεζα, η οποία μπορεί σύντομα να χρειαστεί να αποφασίσει προς όφελος τίνος εργάζεται στην πραγματικότητα. Με λίγα λόγια, η τρέχουσα κατάσταση μπορεί να συνοψιστεί στον ακόλουθο διάλογο:

Γερμανία προς Ελλάδα: — Έχεις ωραίο τραπεζικό σύστημα! Θα είναι κρίμα να του συμβεί κάτι κακό…
Ελλάδα προς Γερμανία: — Αλήθεια; Και μεις δεν θα θέλαμε να δούμε την όμορφη και αστραφτερή Ευρωπαϊκή σας Ένωση να καταρρέει με πάταγο.

Ή, αν το θέλετε σε μια πιο καθώς πρέπει εκδοχή, η Γερμανία απαιτεί από την Ελλάδα να συνεχίσει να προσπαθεί να πληρώσει τα χρέη της στο ακέραιο, με την επιβολή απίστευτα σκληρής λιτότητας. Η έμμεση απειλή, αν η Ελλάδα αρνηθεί, είναι ότι η κεντρική τράπεζα θα διακόψει την υποστήριξη που παρέχει στις ελληνικές τράπεζες — η κίνηση της Τετάρτης μοιάζει με τέτοια διακοπή αλλά δεν ήταν. Κι αυτό θα σπείρει τον όλεθρο στην ελληνική οικονομία, που ήδη βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση.
Ωστόσο, τραβώντας την πρίζα από την Ελλάδα, η Γερμανία θα δημιουργούσε τεράστιους κινδύνους, όχι μόνο για την οικονομία της Ευρώπης, αλλά και για ολόκληρο το ευρωπαϊκό εγχείρημα, την εξηντάχρονη προσπάθεια για την οικοδόμηση της ειρήνης και της δημοκρατίας μέσω της κοινής ευημερίας. Μια κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών, είναι πιθανό ότι θα οδηγούσε την Ελλάδα στο να εγκαταλείψει το ευρώ και να δημιουργήσει το δικό της νόμισμα· ωστόσο, ακόμα και αν μία μόνο χώρα εγκατέλειπε το ευρώ, οι επενδυτές θα συμπέραναν ότι ο μεγάλος ευρωπαϊκός νομισματικός σχεδιασμός είναι αναστρέψιμος.
Από εκεί και πέρα, το χάος στην Ελλάδα θα μπορούσε να θρέψει καταστροφικές πολιτικές δυνάμεις που έχουν κερδίσει επιρροή στην Ευρώπη, καθώς η δεύτερη Μεγάλη Ύφεση συνεχίζεται. Μετά από μια τεταμένη συνάντηση με τον Γερμανό ομόλογό του, ο νέος Έλληνας υπουργός Οικονομικών δεν δίστασε να παίξει το χαρτί του 1930: «Ο ναζισμός», δήλωσε, «σηκώνει το απαίσιο κεφάλι του στην Ελλάδα» — μια αναφορά στην Χρυσή Αυγή, το (όχι και τόσο νεο)-ναζιστικό κόμμα που είναι τώρα η τρίτη πολιτική δύναμη στην Ελλάδα.
Εν ολίγοις, αυτό που βλέπουμε είναι μια πολύ επικίνδυνη αντιπαράθεση, όχι η συνήθης διπλωματία. Είναι το game of chicken, με δύο φορτηγά φορτωμένα δυναμίτη να τρέχουν το ένα προς το άλλο σε έναν στενό ορεινό δρόμο, και κανένα να μην είναι πρόθυμο να αλλάξει πορεία. Και όλα αυτά συμβαίνουν εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία υποτίθεται ότι είναι –και , πράγματι, υπήρξε, μέχρι τώρα– ένας θεσμός που προάγει την παραγωγική συνεργασία.
Πώς τα κατάφερε η Ευρώπη να φτάσει σε αυτό το σημείο; Και ποιο θα είναι το τέλος του παιχνιδιού;
Όπως πάρα πολλές κρίσεις, η νέα ελληνική κρίση έχει, εν τέλει, πολιτικές αιτίες. Αυτό συμβαίνει όταν οι πολιτικοί λένε στους ψηφοφόρους αυτά που θέλουν να ακούσουν και δίνουν υποσχέσεις που δεν μπορούν να εκπληρώσουν. Μετά, δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα και να πάρουν τις δύσκολες αποφάσεις, που υποκρίνονταν ότι κατάφεραν να αποφύγουν. Φυσικά, μιλάω για την Άνγκελα Μέρκελ, τη Γερμανίδα καγκελάριο και τους συνεργάτες της.
Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα μπήκε σε μπελάδες εξαιτίας του ανεύθυνου δανεισμού — παρότι, βέβαια, αυτός ο ανεύθυνος δανεισμός δεν θα ήταν δυνατός χωρίς έναν εξίσου ανεύθυνο δανειστή. Η Ελλάδα έχει καταβάλει ήδη ένα τρομερό τίμημα γι’ αυτή την ανευθυνότητα. Κοιτάζοντας μπροστά ωστόσο, πόσο περισσότερο μπορεί να αντέξει η Ελλάδα; Είναι σαφές ότι δεν μπορεί να πληρώσει το χρέος στο σύνολό του — κι αυτό είναι ξεκάθαρο σε όποιον ξέρει λίγα μαθηματικά.
Δυστυχώς, οι Γερμανοί πολιτικοί δεν εξήγησαν ποτέ τα μαθηματικά στους εκλογείς τους. Αντ’ αυτού, ακολούθησαν τον εύκολο δρόμο: ηθικολογία για την ανευθυνότητα των δανειοληπτών, δηλώνοντας ότι τα χρέη πρέπει και θα καταβληθούν στο ακέραιο, παίζοντας με τα στερεότυπα σχετικά με τους τεμπέληδες Νοτιοευρωπαίους.
Ίσως οι Γερμανοί να φαντάζονται ότι μπορούν να αναπαράγουν τα γεγονότα του 2010, όταν η ΕΚΤ εξανάγκασε την Ιρλανδία να αποδεχθεί ένα πρόγραμμα λιτότητας, απειλώντας ότι ειδάλλως θα βούλιαζε το τραπεζικό της σύστημα. Αυτό όμως, σήμερα, είναι απίθανο να λειτουργήσει εναντίον μιας κυβέρνησης που έχει δει τη ζημιά που προκάλεσε η λιτότητα και εκλέχτηκε με την υπόσχεση να την σταματήσει.
Και τι θα γίνει αν οι Γερμανοί δεν ξυπνήσουν; Σε αυτή την περίπτωση μπορούμε να ελπίζουμε ότι η ΕΚΤ θα πάρει θέση και θα δηλώσει ότι ο πραγματικός ρόλος της είναι να κάνει ό,τι μπορεί για να διασφαλίσει την οικονομία και τους δημοκρατικούς θεσμούς της Ευρώπης — όχι να ενεργεί ως «δοσατζής» που εισπράττει τα δάνεια για λογαριασμό της Γερμανίας. Όπως είπα, πλησιάζει η στιγμή της αλήθειας.

Ο Πωλ Κρούγκμαν είναι κάτοχος του Νόμπελ Οικονομίας και διδάσκει στο Πρίνστον. Το άρθρο, με τίτλο «Α game of chicken» δημοσιεύτηκε στους «The New York Τimes», 6.2.2015.

Ο Σαμαράς και η χλεύη της Ιστορίας

Οι πολιτικοί δεν αποδεικνύονται πάντα ηγέτες, συχνά βρίσκονται ελλιποβαρείς. Η απόσταση από τη Ναπολεόντειο αντίληψη: "Εγώ κάνω τις περιστάσεις" μέχρι την Ηροδότειο: "Οι άνθρωποι εξαρτώνται από τις περιστάσεις" είναι πολύ μεγάλη και ασφαλώς χωρά τη διαλεκτική της σύνδεσης περιστάσεων, διαμορφωμένων συνθηκών, ανάδρασης, ιστορικότητας. Εν τέλει του υποκειμενικού και αντικειμενικού παράγοντα. Οι ηγέτες, όμως δεν κρύβονται, βγαίνουν μπροστά, αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, επιχειρούν να διαμορφώσουν τις εξελίξεις. Οι πολιτικοί κρίνονται από τον λαό και την Ιστορία. Και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι δύο αυτές αξιολογήσεις ταυτίζονται. Η κρίση του λαού είναι συνήθως εν θερμώ, αντίθετα με την κρίση της Ιστορίας, που έρχεται εκ των υστέρων και αφού κοπάσει η βουή της συγκυρίας. Δεν είναι άλλωστε ασύνηθες, ηγέτες που δεν ευνοήθηκαν από την κρίση του λαού, όχι μόνο να μην αντιμετωπίσουν τη χλεύη της Ιστορίας, αλλά να καταφέρουν να αφήσουν το αποτύπωμά τους. Ο ηγέτης πρέπει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του για τις συνέπειες των αποφάσεών του ελπίζοντας ότι η τελική κρίση της Ιστορίας θα τον αντιμετωπίσει με κατανόηση ή έστω με "ευμενή ουδετερότητα".

Ο Σαμαράς δεν είναι συνηθισμένος πολιτικός. Πήρε δύσκολες αποφάσεις και τώρα και στο παρελθόν, που δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες. Η αδυναμία του όμως να αναλάβει την ευθύνη για την ήττα της άλλοτε κραταιάς Κεντροδεξιάς μικραίνει το πολιτικό του ανάστημα. Η ευθύνη του για τη μετάλλαξη της Κεντροδεξιάς σε μια ασπόνδυλη (Ακρο)Δεξιά είναι μεγάλη και αναιρεί τη λαϊκότητα μιας ιστορικής παράταξης. Τι σχέση έχει η γραμμή Σαμαρά με τις "προτάσεις βαθιάς τομής" του Καραμανλή το '63; Τι σχέση έχει με τον "ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό" και τις ήπιες κεϋνσιανές αντιλήψεις της άλλοτε κραταιάς Κεντροδεξιάς; Ασφαλώς καμιά. Η Ν.Δ. επί Σαμαρά ήταν ένα ακραίο ταξικό κόμμα, με έναν πολιτικό λόγο (ακρο)δεξιό, σχεδόν ταυτισμένο με τους δανειστές και τη γραμμή της Μέρκελ. Το λάθος του δεν εξαντλείται στις σκληρές μνημονιακές πολιτικές, επεκτείνεται σε ιδεολογικές και πολιτικές αντιλήψεις ξένες προς τον φιλελευθερισμό και την αδήριτη ανάγκη ενός κεντροδεξιού κόμματος, για μεσότητα. Μεσότητα ιδεολογική, πολιτική, οικονομική, πολιτισμική. Το σύστημα Σαμαρά έπραξε το ακριβώς αντίθετο.
Πρέπει βεβαίως να επισημανθεί ότι το πρόβλημα κοινωνικής δυναμικής της Ν.Δ. ήταν οξύτατο πριν από την ανάληψη της ηγεσίας της από τον Σαμαρά. Την κοινωνική της βάση αποτελούσαν κατά κύριο λόγο αγρότες, νοικοκυρές, συνταξιούχοι. Το πρόβλημα κοινωνικής δυναμικής βοούσε ήδη πριν από τον Σαμαρά. Άλλωστε ο ίδιος εξελέγη στην ηγεσία της ακριβώς επειδή δεσμεύτηκε σε μια γραμμή λελογισμένου φιλελευθερισμού, με την οποία ήλπιζε ότι θα ενισχύσει τη λαϊκότητα και την κοινωνική της δυναμική. Έπειτα από μικρή περίοδο, όση χρειάστηκε για να κερδίσει τις εκλογές, ο Σαμαράς μετέτρεψε τη Ν.Δ. σε ακραίο ταξικό κόμμα, με (ακρο)δεξιά ρητορική και ατζέντα, ενώ έπληξε την εθνική αξιοπρέπεια ταυτιζόμενος με τη γραμμή της Μέρκελ, την οποία εμφάνιζε ως μονόδρομο.

Η γραμμή Σαμαρά ηττήθηκε τόσο σε επίπεδο εκλογικού σώματος όσο και στο επίπεδο της εκλογικής βάσης που απέμεινε στη Νέα Δημοκρατία. Όσο δεξιός κι αν είναι κάποιος, καταλαβαίνει ότι άλλο ο Λοκ και ο Πόπερ κι άλλο η 'Ειν Ραντ και ο Φρίντμαν. Άλλο κοινωνικό συμβόλαιο και ανοιχτή κοινωνία κι άλλο ο εγωιστικός κοινωνικός δαρβινισμός και τα χρηματοπιστωτικά ζόμπι. Όταν πριν από πέντε χρόνια η τότε ηγεσία της Ν.Δ. υποτιμούσε τον αντίπαλό της (σ.σ.: ποιος δεν θυμάται το αμετροεπές "Γιώργο, ήρθες;"), προσπάθησα από τις στήλες της "Αυγής" να πω ότι η υποτίμηση του αντιπάλου θα αποδειχθεί τελικά δείγμα και της δικής της κατωτερότητας. Αυτή η γκραμσιανή ρήση αποδεικνύεται χρήσιμη μόνο για όσους θέλουν να την ακούσουν... Η χλεύη της Ιστορίας καραδοκεί για όσους αποδεικνύονται αλαζόνες και ελλιποβαρείς...

Σταύρος Καπάκος

Ο «πρωτότυπος» κύριος Τσίπρας τα ξένα αφεντικά και οι γερμανοτσολιάδες

Οι προκάτοχοί μου επέλεξαν άλλα να λένε προεκλογικά και άλλα να κάνουν μετεκλογικά. Έχασαν τη στήριξη του λαού και έπεσαν. Σκέφτομαι να πρωτοτυπήσω και να μείνω συνεπής στις δεσμεύσεις μου». Αυτά- σύμφωνα με το ρεπορτάζ–  είπε σε γενικές γραμμές  ο πρωθυπουργός της χώρας στους δύο πρώτους ξένους συνομιλητές του οι οποίοι έσπευσαν στην Αθήνα σαν «μπράβοι» των δανειστών για να δελεάσουν (με νέα δανεικά) και να απειλήσουν…

Αυτή η «πρωτοτυπία» του Αλέξη Τσίπρα προκάλεσε αναστάτωση τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας.

• Οι δανειστές κατά κύριο λόγο οι Γερμανοί, συνειδητοποιούν ότι οι ισχυροί δεσμοί που είχε σφυρηλατήσει με το ελληνικό πολιτικό προσωπικό η Siemens η ThyssenKrupp οι Χριστοφοράκοι  (και δε συμμαζεύεται) δεν δουλεύουν με τη νέα κυβέρνηση. Με απλά λόγια οι γερμανικές δυνατότητες για προσωπικούς εκβιασμούς  σε στελέχη της νέας ελληνικής κυβέρνησης είναι προς το παρόν περιορισμένοι…  
• στο εσωτερικό της χώρας  οι σύγχρονοι γερμανοτσολιάδες (αμφιβάλλει κανείς για την ύπαρξή τους;) αποσταθεροποιήθηκαν ακούγοντας τον Τσίπρα, τον Βαρουφάκη, τον Νίκο Κοτζιά να μιλάνε στους ξένους  συνομιλητές τους  χωρίς να τους αντιμετωπίζουν σαν αφεντικά. Οι γερμανοτσολιάδες αντιλαμβάνονται ότι έχουν σοβαρούς λόγους να  ανησυχούν για το μεροκάματό τους και γι αυτό ξεκίνησαν να κάνουν αυτό που γνωρίζουν: να παραπληροφορούν και να σκορπίζουν φόβο

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν κέρδισε τις εκλογές γιατί υποσχέθηκε σοσιαλισμό, κομμουνισμό, έξω από το ΝΑΤΟ την ΕΕ και την ευρωζώνη. Κέρδισε τις εκλογές γιατί υποσχέθηκε να διεκδικήσει εντός του ευρω-ατλαντικού πλαισίου στο οποίο είναι ενταγμένη η χώρα το αυτονόητο: Να πάψει η Ελλάδα να είναι αποικία χρέους…Αν ένας τέτοιος στόχος είναι εφικτός χωρίς τη διάρρηξη των δεσμών της χώρας με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ είναι μια άλλη ιστορία και αντικείμενο ανοιχτής πολιτικής διαμάχης και αντιπαράθεσης. Σε τελική ανάλυση αν η ελληνική κοινωνία επιθυμούμε τη ρήξη και την εκ βάθρων ανατροπή στις γεωπολιτικές και οικονομικές επιλογές της χώρας θα επέλεγε άλλη πολιτική δύναμη και όχι τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεδομένων τούτων, αυτό που τίθεται υπό κρίση είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα υποστηρίξει με συνέπεια την προσπάθεια που έχει αναλάβει να αναδείξει μια εναλλακτική πρόταση διαχείρισης «εντός του συστήματος». Κάτι τέτοιο, ανάμεσα σε άλλα προϋποθέτει:

1. επαναδιαπραγμάτευση του χρέους
2. προώθηση σχεδίου ανασυγκρότησης της οικονομίας με προσανατολισμό την ανάπτυξη και όχι απλώς και μόνο την εξυπηρέτηση ενός χρέους που δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να εξυπηρετηθεί
3. δίκαιη κατανομή φορολογικών βαρών έτσι ώστε οι «βαρόνοι» και «νταβατζήδες» να πάψουν να φορο-αποφεύγουν διασυνδεδεμένοι με το κράτος και το πολιτικό σύστημα…

 Αυτά τα τρία «απλά» αυτονόητα — και ενοχλητικά για ξένα  «αφεντικά» και εγχώριους γερμανοτσολιάδες–  υποσχέθηκε ο Αλέξης Τσίπρας. Η Ιστορία θα δείξει  σε ποιο βαθμό και μέχρι πότε θα επιμείνει στην «πρωτοτυπία» να είναι συνεπής…

Του Δημήτρη Μηλάκα

Το ΚΚΕ με το μάτι τού…απέξω

Όποιες σκέψεις ακολουθούν ανήκουν σ έναν πολίτη, που εδώ και εξήντα χρόνια ψηφίζει το ΚΚΕ από τότε που ήταν ΕΔΑ. Τότε, τον Αύγουστο του 1958, που έφτασε να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση, για να ακολουθήσει η διάσπαση και η κατρακύλα. Είναι σκέψεις ενός που δεν είναι μέλος του Κόμματος και συνεπώς δεν δεσμεύεται από τις υποχρεώσεις που απορρέουν απ´ αυτήν την ιδιότητα κι ούτε απολαμβάνει της προστασίας του Κόμματος. Ωστόσο τιμήθηκε από σχέση αμφίπλευρης εκτίμησης τόσο από τον ιστορικό ηγέτη Χαρίλαο Φλωράκη, όσο κι από την Αλέκα Παπαρήγα.

Οι σκέψεις τώρα: Το ΚΚΕ είναι ένα ιστορικό Κόμμα που το διακρίνει η γενναιότητα ν΄ αναγνωρίζει τα λάθη του αλλά και η κατάρα να τα διαπράττει. Ανέδειξε το Ζαχαριάδη, αποκαθήλωσε το Ζαχαριάδη και τον έστειλε στό Σουργκούτ…δασάρχη, για να τον αποκαταστήσει μετά θάνατον. Ανέδειξε μια λαμπερή προσωπικότητα, τον Πλουμπίδη, για να τον στείλει ως χαφιέ στό απόσπασμα και να τον αποκαταστήσει μετά θάνατον. Αποκήρυξε το Βελουχιώτη, που σκοτώθηκε ατιμασμένος, για να τον αποκαταστήσει μετά θάνατον. Είναι και μια σειρά άλλων, περισσότερο σημαντικών η ολιγότερο, δεν είναι όμως αυτό το θέμα. Απλά, μέσα απ´ αυτή την πολιτική διαχείριση, το Κόμμα στερήθηκε των υπηρεσιών πολύτιμων προσωπικοτήτων κι έχασε πολιτικό χρόνο.

Σήμερα ωστόσο δε μιλάμε με όρους του 1946, ή τού 1950. Σήμερα μιλάμε για ταχύτητες που ξεπερνούν το φως. Τα νιτρίνα που ανακάλυψε το Σερν έχουν σπάσει το φράγμα φωτός και κάνουν σ ένα δευτερόλεπτο εφτάμιση φορές το γύρο της γης. Το Ίντερνετ είναι μια ασύλληπτη πραγματικότητα, που διαχέει την πληροφορία σε κλάσματα δευτερολέπτου. Η παγκοσμιοποίηση αποτελεί γεγονός κι ως τέτοιο δεν αντιμετωπίζεται με όρους αυτοαπομόνωσης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση με αυτό πού εκφράζει, τη στήριξη δηλαδή των μονοπωλίων έχει κερδίσει σε πρώτη φάση το παιχνίδι. Και το ΚΚΕ δεν είναι εκτός. Πολύ σωστά διαθέτει ευρωβουλευτές που δίνουν τη δική τους μάχη μέσα από τους κανόνες του Ευρωκοινοβουλίου, τους οποίους έχει αποδεχτεί. Άρα, έστω και διαφωνών είναι παρών.

Σήμερα, στην Ελλάδα, για πρώτη φορά ένα αριστερό κόμμα, που έχει τις ρίζες του στό ΚΚΕ βρίσκεται στην εξουσία και ζητά τη συνεργασία του ΚΚΕ. Είναι μια ιστορική ευκαιρία για την Αριστερά, να δώσει τη δική της απάντηση. Άρνηση στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει άγονη πολιτική. Αυτό δεν σημαίνει ότι το ΚΚΕ πρέπει ντε και καλά να συμφωνήσει με το ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι όμως πολιτικά ορθό να αρνείται το διάλογο. Ας προσέλθει στο διάλογο και αν προκύψει ασυμφωνία, τότε ας αποχωρήσει καταγγέλλοντας. Όχι όμως να αρνείται το διάλογο.

Αυτή η πολιτική της άρνησης περιθωριοποιεί το Κόμμα. Το καθηλώνει σε ποσοστά θλίψης. Γιατί είναι τραγικό το ΚΚΕ να εμφανίζεται πίσω από το φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής και ένα ευκαιριακό τυχοδιωκτικό κομματίδιο, όπως είναι το Ποτάμι. Και είναι αρκετοί εκείνοι που πιστεύουν σ ένα σύγχρονο ΚΚΕ, που θα απελευθερωθεί από την ομφαλοσκόπηση και θα σταματήσει πλέον να ασχολείται με…«εικονομαχίες» και «εικονολατρίες»… Δεν έχει ανάγκη από ιεροεξεταστές, αλλά από την προσφορά φωτισμένων στελεχών που πάντα διέθετε και διαθέτει. Κι ούτε είναι αποδεκτό οι φιλοδοξίες του να στοχεύουν σε ένα μισό τοις εκατό. Διαφορετικά θα συρρικνωθεί σ ένα ιδιότυπο κλαμπ υπάκουων, που θα ασκούν το κομματικό τους καθήκον και θα ονειρεύονται μια εκτός πραγματικότητας αλλαγή. Και βέβαια θα επιβεβαιώνονται από την ασφάλεια που προσφέρει η αποστασιοποίηση από τη δοκιμασία. Αυτό όμως είναι ένας ακαδημαϊσμός, δεν είναι πολιτική. Γιατί η πολιτική προϋποθέτει ρίσκο και το ρίσκο άμεση συμμετοχή στο γίγνεσθαι. Και σήμερα, το ΚΚΕ έχει μια ιστορική πρόκληση μπροστά του. Μέσα από το διάλογο με τον ΣΥΡΙΖΑ να αποδείξει ότι είναι παρόν σ αυτό το στοίχημα της Αριστεράς, κι ότι αποτελεί εγγυητή των προσδοκιών του ελληνικού λαού. Έστω αποκαλύπτοντας μέσα από το διάλογο υπόγειες και σκοτεινές σκοπιμότητες τού ΣΥΡΙΖΑ.

Του Αρη Σκιαδόπουλου

Κρούγκμαν: «θέλετε να παίξουμε ένα στοίχημα;»

Οι αγορές πανικοβάλλονται. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι αυτό δεν αποτελεί ετυμηγορία των αγορών επί της νέας ελληνικής κυβέρνησης, ή εν πάση περιπτώσει όχι μόνο επί της νέας ελληνικής κυβέρνησης. Οι αγορές κρίνουν ότι ο κίνδυνος της μη επίτευξης συμφωνίας και η άτακτη κατάρρευση της μέχρι σήμερα διαδικασίας είναι υψηλός.

Νομίζω ότι είναι σημαντικό να είμαστε όσο πιο ξεκάθαροι μπορούμε για τα στοιχήματα και τα πραγματικά συμφέροντα προκειμένου να μην σκοντάψει κανείς και επέλθει μια καταστροφή που γίνεται και πρέπει να αποφευχθεί. Ακολουθούν μερικά σημεία σχετικά με το πού βρισκόμαστε.

1. Δεν συζητάμε για το αν η Ελλάδα θα ξεπληρώσει το χρέος της. Όπως προσπάθησα να εξηγήσω και πριν μερικές ημέρες το ύψος και το νούμερο του ελληνικού χρέους είναι λίγο-πολύ χωρίς σημασία. Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσο από αυτό θα μεταφέρει στους πιστωτές της μέσω των πρωτογενών πλεονασμάτων – και ναι, σε αυτή την χρονική στιγμή αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία. Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα οι πιστωτές να προσφέρουν περισσότερους πόρους στην Ελλάδα.

2. Αν η Ελλάδα τηρούσε πλήρως τους όρους του προηγούμενου προγράμματος για τα επόμενα πέντε χρόνια θα είχε πληρώσει περίπου το 20% του ετήσιου Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ). Για αυτό το ποσό μιλάμε. Από τη σκοπιά των πιστωτών είναι ασήμαντο. Από τη σκοπιά της Ελλάδας ωστόσο είναι ζωτικής σημασίας. Η διαφορά μεταξύ ενός πρωτογενούς πλεονάσματος της τάξης του 4,5% του ΑΕΠ και, ας πούμε, του 1,5% του ΑΕΠ για την ελληνική οικονομία και την ευημερία των πολιτών της είναι τεράστιο. Ο μόνος λόγος για τους πιστωτές να τηρήσουν σκληρή στάση θα ήταν για να καταστήσουν την Ελλάδα παράδειγμα και να αποθαρρύνουν άλλους οφειλέτες από το να προσπαθήσουν μια αντίστοιχη διαπραγμάτευση για ανακούφιση.

3. Αν οι πιστωτές κρατήσουν σκληρή γραμμή, ο μοχλός πίεσής τους δεν θα είναι η άρνηση νέων δανείων προς την ελληνική κυβέρνηση. Με την Ελλάδα να τρέχει με ένα πρωτογενές πλεόνασμα όλα τα νέα δάνεια θα πάνε στην αποπληρωμή κεφαλαίων και τόκων των παλαιών δανείων και κάτι λιγότερο από το τίποτα θα φτάσει στους Έλληνες. Υπήρξε μια μέτρια de facto βοήθεια προς την Ελλάδα την περίοδο 2010-2012 αλλά τώρα δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται.

4. Αντιθέτως, η εξουσία των πιστωτών στην Ελλάδα έρχεται μέσω της δυνατότητάς τους να συντρίψουν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, το οποίο σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από τη δυνατότητά του να δανείζεται σε ώρες ανάγκης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Αν διακοπεί αυτή τη στήριξη, η Ελλάδα θα υποστεί τραπεζική κατάρρευση. Ναι λοιπόν, οι πιστωτές έχουν ένα ισχυρό όπλο να χρησιμοποιήσουν απέναντι σε μια απείθαρχη Ελλάδα. Αλλά στα αλήθεια, θέλουν να το κάνουν αυτό; Σε μια ένωση που υποτίθεται ότι διαπνέεται από τα δημοκρατικά ιδεώδη; Στην πραγματικότητα θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν η ΕΚΤ, που σίγουρα αντιλαμβάνεται τους κινδύνους, είναι πρόθυμη να προχωρήσει σε κάτι τέτοιο. Αν η κατάσταση συνεχίσει έτσι, θα περίμενα τον Ντράγκι να κάνει κάποια δήλωση προκειμένου να καθησυχάσει τις αγορές ότι η διακοπή χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών δεν βρίσκεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

5. Αν αφήσουμε έξω τα ευρωπαϊκά ιδεώδη, οι επιπτώσεις ενός σκληρού παιχνιδιού με την Ελλάδα για τις τράπεζες θα μπορούσαν πολύ εύκολα να αποδειχτούν τεράστιες. Μέχρι τώρα το ευρώ έχει αποδειχτεί πολύ ανθεκτικό, σε μεγάλο βαθμό, όπως τόνισε και ο Barry Eichengreen, εξαιτίας του ότι αν μια χώρα απλά υπαινισσόταν ότι θα φύγει από το ευρώ θα αντιμετώπιζε την μητέρα όλων των bank-run.  Αλλά, όπως φοβόμουν πριν από λίγο καιρό, αυτό το επιχείρημα καθίσταται άνευ σημασίας αν το τραπεζικό σύστημα έχει ήδη καταρρεύσει. Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ (GREXIT), η οποία έχει πολλές φορές μέχρι σήμερα προβλεφθεί χωρίς να έχει γίνει, μπορεί να γίνει πραγματικότητα αν οι Ευρωπαίοι πιστωτές προσπαθήσουν να ασκήσουν πίεση αφαιρώντας το δίχτυ ασφαλείας των ελληνικών τραπεζών.

6. Και αν η Ελλάδα αφήσει πραγματικά το ευρώ, αν αποδειχτεί δηλαδή ότι το ενιαίο νόμισμα δεν είναι μη αναστρέψιμο, πιστεύετε πραγματικά ότι αυτό δεν θα γίνει μεταδοτικό; Θέλετε να παίξουμε ένα στοίχημα;

7. Ειδικότερα σκεφτείτε τι θα συμβεί αν η Ελλάδα αφήσει το ευρώ και στη συνέχεια καταφέρει να βρει το βηματισμό της, μετά από πιθανότατα 1-2 χαοτικά χρόνια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να το αποτρέψει αυτό αν σκόπιμα υπονόμευε την ελληνική μετα-ευρώ οικονομία. Αλλά αυτό θα ήταν άλλη μια προδοσία των ευρωπαϊκών αρχών.

8. Επί του παρόντος η Γερμανία μιλάει σαν αν πρόκειται να ακολουθήσει τη στρατηγική του Michael Corleone. Αλλά στα αλήθεια πιστεύουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήθελε -ή και θα μπορούσε- να υποχωρήσει με την ουρά του κάτω από τα σκέλια αμέσως μόλις κέρδισε μια δραματική εκλογική νίκη; Ξανά, θέλετε να παίξουμε ένα στοίχημα;

Ο Daniel Davies μας λέει ότι «οι ευρωπαίοι ηγέτες που χαράζουν την πολιτική δεν είναι ηλίθιοι», λένε πάντως ηλίθια πράγματα, μιλώντας ακόμα για επέκταση της λιτότητας και αντιμετωπίζοντας ακόμα το χρέος ως ένα καθαρά ηθικό ζήτημα. Μπορούν να γίνουν ρεαλιστές και να αποδεχτούν ότι δεν γίνεται να βγάλεις αίμα από μια πέτρα, ούτε ακόμα και με 4,5% ανάπτυξης, προκειμένου να αποτρέψουν την γενική καταστροφή; 

Οι επιπτώσεις της διάλυσης του ευρώ

Το τελευταίο διάστημα γινόμαστε μάρτυρες τεκτονικών ανατροπών στο χώρο των νομισματικών ισοτιμιών. Ανατροπών που έχουν αιφνιδιάσει ακόμα και τους πιο μυημένους.

Λίγες μόλις ώρες μετά την προγραμματισμένη εξαγγελία του τέλους της πολιτικής της αμερικάνικης ποσοτικής χαλάρωσης, αιφνίδια ανακοινώθηκε αντίστοιχο πρόγραμμα από την Ιαπωνική Κεντρική Τράπεζα.

Τις προηγούμενες ημέρες είχαμε ακόμα μεγαλύτερο αιφνιδιασμό από πλευράς Ελβετών που άφησαν ελεύθερη την ανατίμηση το νόμισμα τους. Θεώρησαν πως δεν συνέφερε να το στηρίζουν άλλο σε χαμηλά επίπεδα. Όλα αυτά λίγες ημέρες πριν ανακοινωθεί το ευρωπαϊκό πρόγραμμα πιστωτικής επέκτασης, παρά την σθεναρή αντίδραση των Γερμανών.

Η απόφαση αυτή όχι μόνο ξάφνιασε ακόμα και τους πιο έμπειρους traders του forex, αλλά οδήγησε στην χρεοκοπία μεγάλες εταιρίες του χώρου.

Η Citi και η Deutsche Bank έπαθαν ζημιές 150 εκατομμυρίων δολαρίων η κάθε μία. Πολλά γνωστά hedge funds είχαν επίσης μεγάλες απώλειες.

Ο συγχρονισμός των μεγάλων Κεντρικών Τραπεζών δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφιβολίας. Είμαστε μάρτυρες ενός νομισματικού πολέμου, του οποίου κανείς δεν ξέρει πως πρόκειται να τελειώσει.
Η ευρωπαϊκή κρίση

Όταν η ευρωπαϊκή κρίση χρέους ξέσπασε το 2009, για πρώτη φορά πολλοί άρχισαν να αναρωτιούνται τι θα συμβεί αν μια χώρα εγκαταλείψει την ευρωζώνη.

Αρχικά, η συζήτηση επικεντρώθηκε στις χώρες της κρίσης. Πρώτα πρώτα βέβαια αφορούσε την Ελλάδα. Ακολούθησε η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία. Τα πράγματα γίνανε ακόμα πιο πολύπλοκα, όταν άρχισε ο προβληματισμός για το τι θα συνέβαινε αν ισχυρές πλεονασματικές χώρες, όπως η Γερμανία, αποφάσιζαν να εγκαταλείψουν το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα.

Η πρώτη γεύση δόθηκε το 2011 στις Κάννες. Ήταν τότε που ο Γιώργος Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός στης Ελλάδας, έθεσε θέμα δημοψηφίσματος. Η ελληνική κοινή γνώμη ήταν στην συντριπτική πλειοψηφία της υπέρ του ενιαίου νομίσματος, αλλά και μόνο με την πιθανότητα ενός ατυχήματος, οι παγκόσμιες αγορές άρχισαν να καταρρέουν με ρυθμούς που είχαμε να δούμε από την χρεοκοπία της Lehman Brothers το 2008. Ο πανικός σταμάτησε την δεύτερη ημέρα, όταν διαπιστώθηκε πως τελικά δεν θα πραγματοποιηθεί το περίφημο δημοψήφισμα.
Ο ρόλος της Ελβετίας

Η επόμενη ένδειξη δόθηκε πρόσφατα από την Ελβετία. Από το 2011 η Ελβετία ουσιαστικά μετατράπηκε σε συμπληρωματικό μέλος της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης, έχοντας θέσει ανώτατο όριο ανατίμησης στο φράγκο.

Στις 15 Ιανουαρίου η αποσύνδεση από το ευρώ ήταν ένα τεράστιο σοκ γιατί η Εθνική Τράπεζα της Ελβετίας (SNB) δεν αναγκάστηκε να ενεργήσει εξαιτίας μιας οικονομικής κρίσης, όπως αναγκάστηκε να κάνει η Μεγάλη Βρετανία το 1992.

Η αλήθεια είναι πως οι συντηρητικοί Ελβετοί που μειοψηφούσαν στο συμβούλιο, ποτέ δεν είδαν με ενθουσιασμό τον κίνδυνο στον οποίο είχε εκτεθεί η SNB. Φοβούνταν ότι τα κρατικά ομόλογα της ευρωζώνης δεν ήταν ασφαλή και απαιτούσαν να αυξηθούν τα αποθέματα χρυσού. Το καθοριστικό σημείο που έγειρε την πλάστιγγα υπέρ τους, ήταν η προοπτική της ποσοτικής χαλάρωσης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Η ανατίμηση του φράγκου δεν έγινε χωρίς μεγάλες απώλειες για την Ελβετία. Αρνητικές επιπτώσεις δημιουργήθηκαν άμεσα από την μειωμένη ανταγωνιστικότητα των εξαγωγικών βιομηχανιών. Παρόλα αυτά ο κλάδος των τραπεζών ήταν αυτός που υποχώρησε περισσότερο από τις μετοχές του χρηματιστηρίου.
Το ιστορικό προηγούμενο

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Bundesbank αγόραζε συνεχώς περιουσιακά στοιχεία σε δολάρια, προκειμένου να εμποδίσει την άνοδο του μάρκου και να διαφυλαχθεί η σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία.

Υπήρξε τότε προβληματισμός σχετικά με τους κινδύνους στον ισολογισμό της, καθώς και για τις πληθωριστικές πιέσεις που προέρχονταν από την ισοτιμίας του νομίσματος. Ορισμένοι συντηρητικοί επέμεναν να αγοράσουν χρυσό, αλλά η Bundesbank είχε υποσχεθεί στην Fed ότι δεν θα πιέσει το δολάριο.

Όλα άλλαξαν το 1969, όταν η Γερμανία προχώρησε σε μονομερή αναπροσαρμογή της ισοτιμίας του μάρκου. Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό για να σταματήσει την εισροή ξένου συναλλάγματος. Η Bundesbank συνέχισε να παρεμβαίνει. Μείωσε το βασικό επιτόκιο, αλλά οι εισροές συνεχίστηκαν. Τον Μάιο του 1971, η γερμανική κυβέρνηση εγκατέλειψε την πρόσδεση στο δολάριο εντελώς και άφησε να διαμορφωθεί ελεύθερη η ισοτιμία.

Εντός τριών μηνών, η αναταραχή διέλυσε το για δεκαετίες καθιερωμένο διεθνές νομισματικό σύστημα. Σαν αποτέλεσμα είχαμε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον να αποδεσμεύσει το δολάριο από τον κανόνα χρυσού, επιφέροντας κοσμογονικές αλλαγές στην παγκόσμια οικονομία.
Σενάρια αποχωρήσεων

Ας υποθέσουμε πως διαλύεται το ευρώ, για οποιοδήποτε λόγο. Με αποχώρηση της Γερμανίας, είτε κάποια από τις πιο αδύναμες οικονομίες.

Βλέποντας πως οι Ελβετοί αδυνατούν να ελέγξουν την ισοτιμία τους στα επιθυμητά επίπεδα, είναι λογικό να υποθέσουμε πως ούτε οι Γερμανοί θα το κατορθώσουν. Η τιμή του νέου μάρκου θα εκτοξευτεί με καταστροφικές επιπτώσεις στις γερμανικές εξαγωγές. Μέχρι τώρα οι εξαγωγείς δεν είχαν λόγο να ανησυχούν για τις συναλλαγματικές ισοτιμίες, μια που το μεγαλύτερο ποσοστό των εξαγωγών γίνονταν στις χώρες της ευρωζώνης.

Από την άλλη πλευρά, αυτή των χωρών με δημοσιονομικά προβλήματα, τα σενάρια είναι πολλά. Το πιο ενδιαφέρον αφορά στην περίπτωση που αρχίσουν να ανακάμπτουν εκτός ευρώ. Αυτό θα σημάνει σίγουρα και το τέλος του κοινού νομίσματος γιατί δύσκολα θα εμποδιστούν οι υπόλοιπες να το εγκαταλείψουν.
Η επόμενη ημέρα

Μοιάζει αδύνατο να επιτευχθούν πρακτικές λύσεις σε μικρό χρονικό διάστημα, όπως το τύπωμα χαρτονομισμάτων. Ολόκληρη Αμερική για εφοδιάσει πλήρως το Ιράκ με νέα χαρτονομίσματα μετά την πτώση του Σαντάμ έκανε 6 μήνες.

Έστω όμως ότι θα ξεπεραστούν οι τεχνικές δυσκολίες. Οι Έλληνες θα πηγαίνουν στο γκισέ της τράπεζας, θα δίνουν ευρώ και θα τα ανταλλάσουν με νέες δραχμές. Αντίστοιχα οι Ιταλοί θα παίρνουν νέες λιρέτες, οι Ισπανοί νέες πεσέτες κτλ

Οι χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης όμως;

Ειδικά οι μεγάλες όπως οι Ρωσία και η Κίνα που διαθέτουν τεράστια συναλλαγματικά αποθέματα σε ευρώ;

Πως θα αποζημιωθούν όταν αντί για χαρτονομίσματα βρεθούν με χρωματιστά χαρτάκια χωρίς αξία; Θα χάσουν δεκάδες δισεκατομμύρια χωρίς να αντιδράσουν;

Η ιστορία είναι γεμάτη από πολέμους που έχουν γίνει για πολύ πιο ασήμαντες αιτίες.

Συνεπώς φαίνεται αδύνατη η διάσπαση του ευρώ, χωρίς τουλάχιστον να υπάρξει σύμφωνη γνώμη όλων των εμπλεκομένων. Και όχι μόνο των ευρωπαίων.

Η κατάσταση μοιάζει με την ισορροπία του τρόμου των πυρηνικών όπλων. Οι επιπτώσεις είναι τόσο άσχημες για όλους, που διασφαλίζουν πως κανείς λογικός δεν θα αποφασίσει να πατήσει το κουμπί.

Πόσο σίγουροι όμως είμαστε πως η λογική θα επικρατεί πάντα ;
Το τέλος του συστήματος

Έχει δημιουργηθεί ένας πλανήτης χρέους όπου καμία χώρα δεν εξοφλεί τις υποχρεώσεις της. Όταν λήγει ένα ομόλογο, το κράτος δανείζεσαι το ισόποσο συν τους τόκους του. Με αυτόν τον τρόπο το παγκόσμιο χρέος συνεχίζει να αυξάνεται.

Δεν υπάρχει βιώσιμο ή μη βιώσιμο χρέος. Ο διαχωρισμός είναι ανάμεσα σε αυτό που έχει ή δεν έχει την δυνατότητα αναχρηματοδότησης. Έχουμε πλέον έντονα τα σημάδια πως το σύστημα φτάνει στο τέλος του. Για αυτό οι Κεντρικές Τράπεζες έχουν εισαγάγει αρνητικά επιτόκια. Προσπαθούν να το παρατείνουν όσο γίνεται.

Με δεδομένο πως το παρόν σύστημα ίσως δεν καταφέρει να επιβιώσει, το ερώτημα είναι με τι θα αντικατασταθεί. Η απάντηση μας ενδιαφέρει όχι μόνο σαν επενδυτές, αλλά κυρίως σαν πολίτες.

Βασίλης Παζόπουλος

Αφιέρωση στον υπουργό Παιδείας

Θεωρώ ότι η σπουδαιότερη γνώση που δίνεται σε όσους μαθητεύουν στην υφιστάμενη συστημική Παιδεία της Εξειδίκευσης, είναι η Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας, στην γενικευμένη της μορφή βέβαια, στην πιο φιλοσοφημένη, στο ότι όλα είναι μεταβολές ενέργειας δηλαδή, στο ότι δεν υπάρχει όφελος δίχως ζημία, κέρδος δίχως χασούρα.

Αυτή η φυσική αρχή, καθώς και η φιλοσοφική της προέκταση, συνεπικουρούμενη από τις αρχές της φυσικής ζωής, διατροφής και καλλιέργειας (στη γη και στην κοινωνία), είναι κατά τη γνώμη μου η βάση μιας νέας Παιδείας που θα επιχειρεί, στα πρώτα της χρόνια τουλάχιστον, την αποεκπαίδευση όσων έχουν ήδη υποστεί την παρεχόμενη μέχρι σήμερα συστημική εκπαίδευση, αλλά και την εξαρχής παροχή βασικών γνώσεων, μόρφωσης και συνειδητότητας στις νέες γενιές ανθρώπων.

Δηλαδή η αποεκπαίδευση των ήδη εκπαιδευμένων και τα πρώτα στάδια της παιδείας των νεότερων, αμύητων ανθρώπων, θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον σ’ αυτές, τις σύγχρονες γενιές, να είναι απολύτως κοινά, γονείς και παιδιά να μαθητεύουν μαζί, το πρόγραμμα δε, να στηρίζεται τους εξής βασικούς άξονες:

Να είναι ελεύθερο από καθημερινά ωρολόγια προγράμματα και ευέλικτο. Να είναι ολοήμερο, να μπορεί, εφόσον είναι εφικτό και επιθυμητό, να μετακινείται σε οποιοδήποτε περιβάλλον εξυπηρετεί κάθε φορά το μάθημα και να αφήνει στην ευχέρεια του κηδεμόνα αλλά και του παιδιού ποια από τα μαθήματα θα παρακολουθήσουν, μαζί ή ξεχωριστά.

Να είναι απελευθερωμένο από κάθε είδους αξιολογικά συστήματα, διαγωνισμούς, εξετάσεις και οτιδήποτε προάγει την ιδιωτικότητα, την μετατροπή του ανθρώπου σε άτομο και τον ανταγωνισμό μεταξύ ατόμων

Να καλλιεργεί την ανθρώπινη υπόσταση και όχι την ατομική, την συλλογικότητα και όχι την ιδιώτευση, την μη επεμβατικότητα και όχι την αυτενέργεια και την εκβίαση πλασμάτων και καταστάσεων. Να μαθαίνει στον άνθρωπο ότι είναι ένα φυσικό ον, ένα πλάσμα σαν όλα τα άλλα και ότι μαζί με τον άλλον άνθρωπο και με όλα τα άλλα πλάσματα αποτελούν το Οικοσύστημα. Να του καλλιεργεί την ανθρώπινη υπόσταση βιωματικά. Να τον φέρνει σε άμεση επαφή με τους φυσικούς πόρους, το νερό, το χώμα, τους σπόρους, το οξυγόνο, την ενέργεια, με τα υλικά δηλαδή της ύπαρξής του και να ενθαρρύνει την ομαδική βιωματική εργασία πάνω σε αυτά, στα πλαίσια της οποίας ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι ο διπλανός του, είναι άνθρωπος συμπληρωματικός κι όχι άτομο ανταγωνιστικό, μαθαίνει επίσης ότι όλοι είναι ίσοι και σύμμαχοι στην αποστολή τους να ζήσουν, ότι και μόνο η παρουσία του άλλου δίπλα του είναι κέρδος.

Να ανοίγει τους ορίζοντες του ανθρώπου ως προς την ύπαρξη του Γενικού Συνόλου δηλαδή του Οικοσυστήματος εντός του οποίου καλείται να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει ελεύθερος και εντός του οποίου παίρνουν πραγματικό νόημα οι ορισμοί του πλούτου, της πενίας, της ευτυχίας, της δυστυχίας καθώς και όλων των Αξιών.

Να διδάσκει στον άνθρωπο ότι ο εαυτός του, η υγεία του, σωματική και ψυχική, είναι ζήτημα αποκλειστικά δικό του, ότι μπορεί και ότι υποχρεούται να έχει την απόλυτη ευθύνη της, ότι είναι τεράστιο έγκλημα να αφήνει το Είναι του στα χέρια άλλων. Να τον μαθαίνει ότι η διατροφή του είναι η βάση του οργανισμού του, η βάση του κορμιού του, της σκέψης του, των συναισθημάτων του, των σχέσεών του και να τον εισαγάγει στις έννοιες και στις πρακτικές της φυσικής διατροφής, της φυσικής καλλιέργειας (στη γη και στην κοινωνία) και της φυσικής ζωής.

Να διδάσκει στον άνθρωπο ότι η ανθρωπότητα, απαρχής μέχρι το άπειρο, είναι ενιαίο σύνολο και ότι ολόκληρη αλλά και τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, ως πλάσμα της Φύσης, τον διέπουν οι κανόνες και οι Αρχές της, οι ρυθμοί της, ότι δηλαδή η αργή αβίαστη φυσική ανάπτυξη είναι ο μόνος ρυθμός που μας διέπει όλους και όποιος το ξεχνάει αυτό και επιχειρεί να αυτονομηθεί, να αυτενεργήσει εκβιάζοντας την εξέλιξη, σύμφωνα με την Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας, ζημιώνει στην διάρκεια του χρόνου, όχι μόνον τον εαυτό του αλλά ολόκληρο το οικοσύστημα.

Να μαθαίνει στον άνθρωπο ότι είναι απλά και μόνο ένα πλάσμα το οποίο, όπως όλα τα πλάσματα, έχει κάποια, λιγοστά εμπρός στην αιωνιότητα του πλανήτη, χρόνια ζωής, και ότι για να ζήσει χρειάζεται φυσικούς πόρους, οι οποίοι είναι πεπερασμένοι, άρα επιβάλλεται να αναπληρώνει έστω και μέρος αυτών που χρησιμοποιεί, και, βεβαίως ότι δεν έχει δικαίωμα να προκαλεί μη αναστρέψιμες καταστροφές στο περιβάλλον του διότι αυτό θα αποβεί μοιραίο και στην ανθρωπότητα αλλά και στα άλλα πλάσματα που συναποτελούν το οικοσύστημα.

Να κάνει ουσιαστικά επανεκκίνηση στην ανθρωπότητα, να επαναθέτει στο ύψος τους τις αξίες που απαξιώθηκαν με το πέρασμα των χρόνων και την συστημική εκπαίδευση, και να αποδομεί σιγά σιγά, τούβλο με τούβλο αυτό τον πύργο της ύβρης που έστησε όλα αυτά τα χρόνια η ανθρωπότητα.

Να διδάσκει στο παιδί γραφή κι ανάγνωση καθώς και τα επιτεύγματα του ανθρώπινου νου και της ψυχής, τις βάσεις της Τέχνης, τα Μαθηματικά, την Αρχαία Ελληνική, τους αρχαίους πολιτισμούς, αλλά και τους σημερινούς “διαφορετικούς” πολιτισμούς, εμπρός στους οποίους φαντάζει γυμνός ο βασιλιάς, δηλαδή ο δυτικός, καταναλωτικός τρόπος ζωής.

Να στρέφει το ενδιαφέρον του ανθρώπου προς την ψυχή του, προς την φιλοσοφία και την τέχνη, διδάσκοντάς του τους φιλοσόφους και τα καλλιτεχνικά ρεύματα.

Να κηρύσσει την λιτότητα, την ολιγάρκεια, την ταπεινότητα, την αλληλεγγύη

Αυτές είναι κατά τη γνώμη μου οι πιο σημαντικές βασικές αρχές ενός συστήματος βασικής παιδείας. Να προάγει τον άνθρωπο και την σχέση του με το οικοσύστημα και με τον άλλον άνθρωπο, να τον φέρνει σε επαφή με την ψυχή του, να του ανοίγει ένα παράθυρο στις τέχνες, στην φιλοσοφία, στον πολιτισμό και κατόπιν, να τον παραδίδει, όχι υποχρεωτικά αλλά όποιον το επιθυμεί, ως άνθρωπο με πνεύμα κριτικό και με βάση στέρεη πλέον, στην εκπαίδευση, απ’ όπου θα μπορεί να λάβει άλλες επιστημονικές και τεχνολογικές κατευθύνσεις.

Ίσως όλα αυτά να φαντάζουν ουτοπικά με αυτή την πρώτη ανάγνωση αλλά ας σκεφτούμε κατά πόσον είναι ρεαλιστική η ζωή μας, με δεδομένο ότι (ξε)χάσαμε τον απόλυτο ρεαλισμό του αυθύπαρκτου οικοσυστήματος που μας ορίζει και χωθήκαμε να ζούμε βαθιά στην ουτοπία ενός τεχνητού συστήματος, το οποίο φτιάξαμε οι ίδιοι.

ΥΓ: Αυτοί είναι οι βασικοί φιλοσοφικοί άξονες επί των οποίων “ιδρύθηκαν” και λειτουργούν με (δωρεάν) διαλέξεις και βιωματικά σεμινάρια το Απλεπιστήμιο και τα Σχολεία Αποεκπαίδευσης, θεσμοί που φιλοδοξούν να εξαπλωθούν.

yiannismakridakis

Βαρου-φάκινγκ..

     (Αυτό, δίπλα, στην φωτογραφία, παλιά το λέγανε ''διαπραγμάτευση''! Αξίζει να παρατηρήσουμε το μαραμένο ύφος του ψευτομαχαλόμαγκα πρώην ''πρωθυπουργού'', και την ερωτική ματιά της Αυτού Χυδαιότητας, προς τον λελέ με τις μπούκλες)

     Και ξαφνικά ο χρόνος συμπυκνώθηκε!
     Γίναν τόσα πολλά σε μιά βδομάδα, όσο δεν είχαν γίνει χρόνια και δεκαετίες ολόκληρες.

     Φύγαν τα κάγκελα απ' την Βουλή!

     Ορκίστηκε νέα κυβέρνηση χωρίς γραβάτες. Άλλοι με θρησκευτικό όρκο, οι περισσότεροι με πολιτικό!
     Υπουργοί και υφυπουργοί κυκλοφορούν με ταξί, με μηχανές, με παλιά Ι.Χ, με ό,τι κυκλοφορούσαν και πριν τέλος πάντων!
     Πρώτη κίνηση του πρωθυπουργού ή απότιση τιμής στους δολοφονημένους όχι αριστερούς, αλλά πατριώτες αντιστασιακούς από την γερμανική θηριωδία του Γ' Ράϊχ.

     Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, καταθέτει στεφάνι για πρώτη φορά μετά από 19 χρόνια εκεί που έδωσαν την ζωή τους υπερασπιζόμενοι ελληνικές πέτρες οι σύγχρονοι ήρωες Καραθανάσης, Βλαχάκος και Γιαλοψός,
     ..εκεί, στους βράχους εκείνους που το κίτρινο έμεσμα του ''εκσυγχρονισμού'' ανακήρυξε γκρίζες ζώνες, ευχαριστώντας συγχρόνως τις Ηνωμένες Πολιτείες,
     ..εκεί, που το ανθρωπόμορφο κήτος είχε δηλώσει πως την σημαία την πήρε ο άνεμος(!), το ίδιο κήτος που πριν λίγες μέρες υποσχόταν στον ελληνικό λαό ότι θ' αυτοκτονήσει αν βγει κυβέρνηση αυτή που τελικά βγήκε!
     Όλα αυτά κι άλλα τόσα σε επίπεδο σημειολογίας, συμβολισμού.

     Σε επίπεδο ουσίας, νέοι υπουργοί εξαγγέλουν μέτρα ανακούφισης λαϊκών στρωμάτων, και κατηγορούνται απ' τους μαυραγορίτες για λαϊκισμό!
     Και ο πρωθυπουργός με τον υπουργό Οικονομίας, ανακοινώνουν το ουσιαστικό τέλος των μνημονίων, την έναρξη πραγματικής διαπραγμάτευσης,
     ..το τέλος της αντιμετώπισης της χώρας σαν αποικία, 
     ..όπου μία τριαλαλό επιτροπή των επικυριάρχων έλυνε και έδενε με την απόλυτη συναίνεσηανδρείκελων-εργολάβων-ΜΜΕ.
     Τα παπαγαλάκια-κοράκια των δανειστών επιχαίρουν χαιρέκακα για την πιθανή σκλήρυνση της στάσης των Εταίρων (μη χ@σω!).
     Και ο λαός νοιώθει την ταφόπλακα στο στήθος του να ελαφραίνει.

     Ο πόλεμος όμως άρχισε! Καλοδεχούμενος. Καιρός ήταν!
     Η μάχη της προηγούμενης Κυριακής ήταν μία νίκη.
     Ας συσπειρωθούμε και για τις επόμενες.
     Τόσο Βαρου-φάκινγκ να μη πάει χαμένο!..

mandatoforos.blogspot

Η Ελπίδα ήρθε

Για κάθε τρολ που σέβεται τον εαυτό του, η εβδομάδα που διανύουμε είναι ομολογουμένως υπερβολικά βαρετή. Δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα άξιο τρολαρίσματος να σχολιάσεις.

Αλέξη, δε μας τα λες καθόλου καλά. Κι εμείς τί θα κάνουμε; Κλέφτες θα γίνουμε;

Η αλήθεια ότι με κάθε νέα εξαγγελία της κυβέρνησης τρίβουμε τα μάτια μας. Ακόμα δεν το έχουμε πιστέψει. Είχαμε συνηθίσει, βλέπεις, να αντιμετωπιζόμαστε ως αριθμοί και δε μας πολυκάθεται καλά τόση κοινωνική ευαισθησία. Μένει φυσικά να δούμε αν όλα αυτά θα γίνουν πράξη ή θα μείνουμε στα λόγια γιατί από αέρα κοπανιστό έχουμε χορτάσει και με το παραπάνω.

Εμείς πάντως το καθήκον μας το κάναμε. Τολμήσαμε. Φέραμε ένα αριστερό κόμμα στην εξουσία. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Εσείς δηλαδή, γιατί εγώ ψήφισα ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Όσο χάπατα κι αν είναι οι Έλληνες κατάλαβαν επιτέλους ότι οι παλιοί κυβερνώντες είχαν από καιρό χάσει το πάνω χέρι στη λήψη αποφάσεων. Είχαν συντριβεί οριστικά από τις αγορές και τους τραπεζίτες. Κι αυτό δεν είναι καμιά ψεκασμένη συνωμοσία του Πάνου Καμμένου. Δε χρειάζεται καμιά σκευωρία μασονικών κέντρων εξουσίας για να συμβεί αυτό. Όπου μυρίσει αίμα ο γύπας θα ορμήσει. Έτσι είναι από τη φύση του. Κι οι δικοί μας του το πρόσφεραν απλόχερα.

Η δυστυχία όσων πέρασαν από τις πρωθυπουργικές και υπουργικές καρέκλες τα τελευταία χρόνια είναι ότι σε μερικά χρόνια από σήμερα δε θα τους θυμάται κανείς. Οι περισσότεροι έχουν ήδη ξεχαστεί. Η μαύρη τρύπα της Ιστορίας είναι αδίστακτη. Σε ρουφάει πολύ πριν περάσεις στην πολιτική αφάνεια, Αντώνη Σαμαρά.

Μιλώντας για τοκοχρεολύσια, πρωτογενή πλεονάσματα και spread ξεχάσαμε τον Άνθρωπο. Το ίδιο συμβαίνει σε ολόκληρη την Ευρώπη. Όπου κι αν πάτε θα δείτε ότι οι Ευρωπαίοι αισθάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά με τις ζωές τους. Ότι κάποιοι τους έχουν βάλει σε δεύτερη μοίρα για χάρη των αριθμών που πρέπει πάντα να βγαίνουν και πρέπει πάντα να είναι ισοσκελισμένοι, αλλιώς την πατήσαμε και πάμε χαμένοι. Αλλά οι αριθμοί δε βγαίνουν ποτέ και ποτέ δεν είναι ισοσκελισμένοι. Και δώστου εξαθλίωση και δώστου δυστυχία.

Ο Αλέξης Τσίπρας με την εκλογή του έχει μια μοναδική ευκαιρία. Να περάσει στην Ιστορία. Κι όχι μόνο την ελληνική αλλά και την ευρωπαϊκή. Ολόκληρη η ελεύθερη Ευρώπη έχει στραμμένη την προσοχή της, αν όχι την ελπίδα της, πάνω του.

Απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά που έλεγε ότι "όποιος δεν προσαρμόζεται στο περιβάλλον πεθαίνει", ο Αλέξης Τσίπρας αντέταξε την Αλλάγη και την Ελπίδα. Δε θα προσαρμοστούμε εμείς στο περιβάλλον, το περιβάλλον θα προσαρμοστεί σε εμάς.

Αλλά δε θα αλλάξει ο Αλέξης Τσίπρας την Ελλάδα - πόσο μάλλον την Ευρώπη. Πρέπει η Ελλάδα και η Ευρώπη να θέλουν να αλλάξουν. Και δεν αρκεί να θέλουν. Πρέπει και να το κάνουν. Κι ας είναι ο Αλέξης Τσίπρας αυτός που θα πάρει όλη τη δόξα. Χαλάλι του.

Αν μη τί άλλο, η νέα κυβέρνηση αυτές τις πρώτες μέρες δημιουργεί χαμόγελα. Όχι σε όλους αλλά στους περισσότερους. Οι γραβάτες και τα σοβαροφανή ντυσίματα έφυγαν από το προσκήνιο και τη θέση τους πήραν τα ξεκούμπτωτα πουκάμισα και τα χαρούμενα χρώματα.

Επικοινωνιακά τρικ; Μπορεί. Διαφορετική νοοτροπία; Μακάρι.

Ακούω πολλούς να λένε "ας κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ το 10% από αυτά που λέει και θα είμαστε ευχαριστημένοι". Εγώ δε λέω καν αυτό. Εγώ λέω "ας δείξει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι προσπαθεί να κάνει αυτά που λέει κι ας αποτύχει".

Τουλάχιστον όμως να προσπαθήσει. Να νιώσουμε κι εμείς ότι κάποιος πάλεψε για την αξιοπρέπειά μας. Ότι δε χάσαμε με τα χέρια σηκωμένα.

Μας αξίζει μια μάχη ακόμα κι αν ο πόλεμος έχει κριθεί προ πολλού.

Η Ελπίδα ήρθε. Μένει τώρα να τη διαχειριστούμε σωστά.

Αλλιώς θα αποδειχτεί η μεγαλύτερη κατάρα μας.

by To Skouliki Tom

(Ανήθικο δίδαγμα: "Όταν η Πανδώρα άνοιξε το κουτί και βγήκαν από μέσα όλα τα κακά, έμεινε μέσα μόνο η Ελπίδα. Από τότε οι άνθρωποι θεωρούν το κουτί και το περιεχόμενό του πολύτιμα. Κανείς όμως δε σεβάστηκε την επιθυμία του Δία να μην πετάξει έξω από το κουτί η Ελπίδα. Η Ελπίδα είναι το έσχατο κακό γιατί παρατείνει το βάσανο." Ή κάπως έτσι το έγραψε ο Νίτσε.)

by skouliki Tom

Έξαλλοι οι «αριστεροί» με τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ

Αξίζει να παρατηρήσει κάποιος πως αυτοί που έχουν πάθει μεγάλη ζημιά μετά από τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές δεν είναι οι δεξιοί. Αυτοί που έχουν πάθει συντριβή εξαιτίας της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, είναι οι αριστεροί που είχαν βιαστεί να ξεπουληθούν.
Είναι τραγικό, αλλά και αστείο, να βλέπεις αριστερούς που είχαν τρέξει να πιάσουν θέση στο ΠΑΣΟΚ -ακόμα και στη Νέα Δημοκρατία- να μην μπορούν τώρα να πιστέψουν πως έγινε κυβέρνηση ένα αριστερό κόμμα.

Δεν περίμεναν ποτέ ένα αριστερό κόμμα να γίνει κυβέρνηση. Και έγινε αυτό που φοβόντουσαν.

Βέβαια, για να δικαιολογήσουν το δικό τους ξεπούλημα, λένε πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αριστερό κόμμα.

Αριστερό κόμμα είναι η ΔΗΜΑΡ του μπαρμπα Φώτη, η οποία εξαφανίστηκε γιατί οι «αριστεροί» της ΔΗΜΑΡ έτρεξαν να πιάσουν θέση στο Ποτάμι, το οποίο υπόσχεται μια κάποια μάσα.

Αριστερό κόμμα είναι το ΚΚΕ, το οποίο λέει διαρκώς πως δεν είναι ώριμες οι συνθήκες αλλά το ίδιο έχει ωριμάσει τόσο πολύ που σάπισε και κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί δεν βάζει λουκέτο, και να ανοίξει ξανά, όταν ο «λαός» θα είναι κι αυτός ώριμος για επανάσταση.

Είχαν κουραστεί αυτοί οι «αριστεροί» να περιμένουν, οπότε έτρεχαν να γεμίζουν τα ποτήρια των Βενιζέλων και να κάνουν υποκύψεις στους Σαμαράδες, για να τους βάλουν σε καμιά ΝΕΡΙΤ, και να συνεχίσουν να είναι «αριστεροί».

Αριστεροί με αφεντικά τον Βαρδινογιάννη, τον Μπόμπολα και τον Αλαφούζο.

Πάντα κοντά σε κάθε εξουσία. Στον Σημίτη, τον Καραμανλή, τον Παπανδρέου, τον Σαμαρά. Κανονικοί τζουτζέδες.

Έβρισκαν υπέροχους τύπους κάτι φασίστες σαν τον Άδωνι και τον Βορίδη -τους έκαναν και παρέα- αλλά τους ενοχλούσαν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Και τώρα προσπαθούν να βρουν τρόπο, για να μην φανεί η ξεφτίλα τους.

«Αυτός ο Τσίπρας πολύ αμόρφωτος, βρε παιδί μου».

Ναι, να του βάλετε και διαγώνισμα. Να δούμε αν ξέρει τόσα για τον Μαρξ, όσα εσείς που γίνατε σφουγκοκωλάριοι της εκάστοτε εξουσίας.

«Εμείς άλλη Αριστερά ξέραμε. Εμείς ξέραμε την Αριστερά του Ηλιού, του Κύρκου και του Παπαγιαννάκη».

Δηλαδή, ξέρατε την Αριστερά της ήττας. Την Αριστερά που έτρωγε φάπες και έπαιζε φυσαρμόνικα.

Φυσικά, για τους ξεπουλημένους αριστερούς, οι μόνοι αυθεντικοί αριστεροί έχουν πεθάνει. Νεκροί όλοι οι καλοί αριστεροί.

Βέβαια, αν ζούσε ο Παπαγιαννάκης και ήταν στον ΣΥΡΙΖΑ, θα του την έπεφταν πιο πολύ από όσο την πέφτουν στον Καμμένο.

Για αυτούς τους «αριστερούς», δεν υπάρχουν αριστεροί στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι μόνοι αριστεροί σήμερα είναι οι ίδιοι.

Και δεν αναπολούν την Αριστερά του Ηλιού και του Κύρκου.

Τα νιάτα τους αναπολούν. Τότε που δεν είχαν ξεπουληθεί ακόμα.

Δεν είχαν ξεπουληθεί γιατί δεν είχε βρεθεί κάποιος να τους αγοράσει.

Ήταν θέμα χρόνου.

(Προσέξτε το μίσος αυτών των «αριστερών» για τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Έχουν λυσσάξει από την πρώτη στιγμή που έγινε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Θέλουν η Ελλάδα να βουλιάξει, για να δικαιωθεί η προδοσία τους. Ξέρουν πως, αν ο ΣΥΡΙΖΑ τα καταφέρει, θα πρέπει οι ίδιοι να αποδεχτούν πως έζησαν σαν σκουλήκια. Αποδεχτείτε το από τώρα. Μη χάνετε χρόνο.)

Από τον πιτσιρίκο