ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: ‘‘Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα’’

Σήμερα συμπληρώνονται 64 χρόνια. Ήταν  ημέρα Κυριακή. Μέρα που ακόμα και οι Γερμανοί εισβολείς τη σεβάστηκαν. Πριν ακόμα χαράξει, μέσα στη νύχτα, σαν κοινός δολοφόνος, το κράτος των γερμανοτσολιάδων που πλέον είχαν ντυθεί αμερικανοτσολιάδες, το κράτος των μαυραγοριτών που έχτιζε «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο, είχε εκτελέσει τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του. Την ίδια μέρα της εκτέλεσης, ο Γιάννης Ρίτσος, εξόριστος στον Αϊ – Στράτη, γράφει στο ποίημά του «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ»:

«Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε./ Μ” ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία./ Μ” ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει (…)».

   Στις 30 του Μάρτη 1952, μέρα Κυριακή, μέρα που ούτε κι αυτοί οι Γερμανοί δεν έκαναν εκτελέσεις, ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, Δημήτρης Μπάτσης, Νίκος Καλούμενος και Ηλίας Αργυριάδης, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.

   Το παράγγελμα γι” αυτή την πολιτική δολοφονία θα αποτελεί αιώνιο στίγμα για το καθεστώς της αμερικανοκρατίας και το πολιτικό σύστημα της ολιγαρχίας στην Ελλάδα. Το «πυρ» για τη διάπραξη αυτού του στυγερού εγκλήματος διατάχτηκε από το μετεμφυλιακό καθεστώς της άρχουσας τάξης της Ελλάδας μαζί με τους Αμερικανούς συμμάχους της. Η κυβέρνηση Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο, πριν από ακριβώς 62 χρόνια, εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη.

 «Το σκότωσαν το παλικάρι, πάει. Μαζί του εκτελέσανε και τον Μπάτση, τον Καλούμενο και τον Αργυριάδη… Το έγκλημα έγινε στην Αθήνα στο ‘‘συνήθη τόπο’’, ξημερώνοντας η 30 του Μάρτη, σε μέρα και ώρα απαγορευμένα που ακόμα και αυτοί οι Γερμανοί κατακτητές τα σεβάστηκαν. Κυριακή 4 και 10’ μέσα σε πηχτό σκοτάδι, υπό το φως των προβολέων, μήπως και φρίξει η μέρα.

Κι ούτε ένας αρμόδιος δε βρέθηκε να παραδεχτεί πως αυτός έδωσε την εντολή. Όλοι ανεύθυνοι. ‘‘Αθώος ειμί του αίματος τούτου…’’. Κι ως το ‘μαθε ο κόσμος πήρε τους δρόμους, έτρεχε με γαρίφαλα και μύρα να πλύνει το νωπό αίμα εκείνου που τους ξανάδωσε την ελπίδα.

‘‘Σκότωσαν το Νίκο Μπελογιάννη! Σκότωσαν το Νίκο Μπελογιάννη!’’

‘‘Σκοτώνεται ποτέ ο ήλιος;’’

Δάκρυα, τριγμοί, και σεισμοί και όρκοι. ‘‘Κοιμήσου ήσυχος, Νίκο εμείς αγρυπνούμε…’’.

Εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλη την υφήλιο υψώνουν τις γροθιές τους. Εκατομμύρια κάνουν ευλαβικά το σταυρό τους. Κι η γροθιά με το σταυρό ανταμώνουν εκεί που η καταλύτρα βία γκρεμίζει τα θεμέλια της ανθρωπιάς. Σκότωσαν έναν άνθρωπο κι ανάστησαν μια ιδέα. Θάνατος δεν υπάρχει όταν η ζωή σου γίνεται ένα μ’ εκατομμύρια ζωές που μάχονται για την ανθρώπινη ανάσταση (…).

…Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους/ το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη./ Οι δολοφόνοι κρύβονται πίσω απ΄ τα μαχαίρια τους/ Τραβηχτείτε πέρα, δολοφόνοι. Τραβηχτείτε πέρα./ Σάλεψε η γη. Σάλεψαν τα’ αγκωνάρια του ουρανού./ Σάλεψε το δοκάρι του σπιτιού./ Σάλεψε η κρεμασμένη λάμπα./ Τι ώρα νάναι λοιπόν;/ Τι ώρα νάναι… παιδί μου να θυμάσαι.

Οι στίχοι του Γιάννη Ρίτσου ανταμώνονται στους αιθέρες με τους στίχους όλων των μεγάλων βάρδων της γης. Κι ο Πωλ Ελυάρ λέει μπρος σ’ εκατομμύρια Γάλλους, που κλαίνε από οργή και συγκίνηση:

‘‘Ο Μπελογιάννης είναι νεκρός. Δε θυσίασε τίποτα απ’ την τιμή και την ελπίδα μας για ένα αύριο φωτεινό. Χαμογελούσε’’…»

(Από το βιβλίο της Διδούς Σωτηρίου, η «Εντολή», εκδόσεις «Κεδρος», που πρόσφερε πριν λίγες βδομάδες η «Real News»)

   Σε ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Προοδευτική Αλλαγή» την επόμενη μέρα της εκτέλεσης, ο δημοσιογράφος Γιώργος Κορωναίος περιγράφει τις τελευταίες στιγμές:

«Ο υπαρχιφύλαξ, διαταχθείς υπό του διευθυντού του, μετέβη αμέσως εις την πτέρυγαν όπου ευρίσκοντο τα κελιά των 8 μελλοθανάτων και εισήλθεν πρώτον εις το υπ” αριθμ. 2 απομονωτήριον, εις το οποίο εκρατούντο οι Μπελογιάννης, Λαζαρίδης και Μπάτσης. Πλησιάζει τον Μπελογιάννη.

«Νίκο σήκω»

Ατάραχος ο Μπελογιάννης σηκώνεται και λέει:

«Πάμε για καθαρό αέρα;»

«Ναι, του απαντά, σας πάνε για εκτέλεση» (…)»

   Οι δολοφόνοι είχαν πολλούς λόγους να εκτελέσουν τον Μπελογιάννη. Ο Μπελογιάννης, βλέπετε, αποκάλυπτε το «εθνοφελές» έργο των «σωτήρων». Έγραφε:   

«…ο λαός υπόφερνε (…). Είχε γονατίσει από τους φόρους, κι η τοκογλυφία ερχότανε ύστερα να του δώσει τη χαριστική βολή. Αφήνω κατά μέρος κάθε δική μου περιγραφή και παίρνω ένα κομμάτι από την Ιστορία του Καρολίδη, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο: «Την εποχή εκείνη η χώρα εσπαράζετο υπό της φυγοδικίας και των συμμοριών τοκογλύφων, οίτινες εν συνεργασία προς τους ταμίας του κράτους και αυτούς ακόμα τους δικαστάς είχον δημιουργήσει αλληλεγγύην και κατέτρωγαν τας σάρκας του λαού» (…). Κι έτσι, τοκογλύφοι, κομματάρχες, δικαστές, ταμίες, Εθνοτράπεζα, κράτος και ληστές – τούτοι οι τελευταίοι πολύ λιγότερο από τους άλλους – εκτελούσαν το ίδιο «εθνοφελές» έργο: Την ερήμωση της χώρας και τον αφανισμό του λαού. Και στο αντιλαϊκό τούτο όργιο, έρχονται και οι ξένοι κεφαλαιούχοι να πάρουν μία από τις καλύτερες θέσεις».

 (Από το βιβλίο του Νίκου Μπελογιάννη, «Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα»,εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»)

   Ο Μπελογιάννης με τα λόγια του κατά τη διάρκεια της απολογίας του είχε δώσει το στίγμα της δίκης, μετατρέποντας τους στρατοδίκες του από κατηγόρους σε κατηγορούμενους.

• «Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας…».
• «Οι μάρτυρες - είπε απευθυνόμενος στους στρατοδίκες ο Μπελογιάννης- φτάσανε μέχρι του σημείου να λένε πως κάθε Κομμουνιστής είναι κατάσκοπος και πως οι Κομμουνιστές δεν είναι Έλληνες και πως το ΚΚΕ δεν είναι ελληνικό Κόμμα. Τι άτιμο ψέμα! Ο πατριωτισμός κάθε κόμματος μετριέται μόνο τότε που η λευτεριά και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας διατρέχει κίνδυνο. Απ” αυτό και μόνο αν βγάζατε συμπέρασμα, θα σχηματίζατε τη σωστή εντύπωση για το χαρακτήρα του ΚΚΕ, που χωρίς καμία αμφιβολία πρόκειται για καθαρό πατριωτικό Ελληνικό Κόμμα».

   Ο Μπελογιάννης είχε «ενοχλήσει» τους στρατοδίκες του. Τους έλεγε τον Νοέμβρη του ’51, στην πρώτη του απολογία στο στρατοδικείο:

• «Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών… Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του… Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: Να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ” αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω».
• «… αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες,  χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε κι όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας». 

   Νόμιζαν πως σκοτώνοντας τον Μπελογιάννη θα τον φίμωναν. Πως τα λόγια τουθα έπαυαν να δονούν για πάντα τις καρδιές όλων εκείνων που δεν κάνουν «δήλωση μετανοίας». Οι ανόητοι…

   Ο Μπελογιάννης μετέτρεψε το εναντίον του Στρατοδικείο σε πεδίο κατηγορίας και γελοιοποίησης των κατηγόρων του. Ενδεικτικός ο διάλογος, κατά τη διάρκεια της δίκης με έναν από τους βασικούς κατηγόρους του, τον αστυνομικό Αγγελόπουλο:

 «ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ισχυρίζεστε ότι ήρθα εδώ για να εφαρμόσω τις αποφάσεις των Ολομελειών της ΚΕ του ΚΚΕ;

 ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Μάλιστα.

 ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Οι αποφάσεις αυτές λένε ότι βάση της δράσης του ΚΚΕ είναι ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες, την ειρήνη. Έτσι δεν είναι;

 ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Έτσι.

 ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Επομένως, ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες και την ειρήνη είναι συνωμοσία κατά της Ελλάδας;

 ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Όχι.

 ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ευχαριστώ. Αυτό μονάχα ήθελα να διευκρινίσω».

«Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας. Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα».

   Ήταν τα τελευταία λόγια του Μπελογιάννη κατά την απολογία του, το Φλεβάρη του ’52. Λίγες μέρες πριν από την εκτέλεσή του. Λόγια ποτισμένα μέσα στο καμίνι της πράξης, ειπωμένα με «όπλο» ένα γαρύφαλλο απέναντι στις κάννες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Λόγια και πράξη, που θα αποτελούν πάντα σύμβολο του πατριώτη, του διεθνιστή, του ανθρώπου, του κομμουνιστή.

enikos

Ο Τσίπρας κι ο μπερντές

Μια ανάμνηση από τη δεκαετία του ’70 για τα λεφτά και τα κουμμούνια

Αυτή την ιστοριούλα μου την είπε ο φίλος μου ο Άγγελος κι έχει πολλή πλάκα. Στα τέλη λοιπόν της δεκαετίας του ’70, συναντήθηκε με τα σινεμά η ταινία «Happy Day» του Παντελή Βούλγαρη. Ένα από τα χειρότερα φιλμ που έχω δει ποτέ, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι η ταινία συνοδευόταν από ένα συναρπαστικό σάουντρακ που έφερε την υπογραφή του Διονύση Σαββόπουλου. Όταν ο Σαββόπουλος έγραφε ακόμη μουσική και όχι σχολικά εγχειρίδια, αλλά ούτε εκεί είναι το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ο Μιχάλης Μενιδιάτης!
Ο οποίος Μιχάλης Μενιδιάτης τραγουδούσε το άσμα «Η θητεία», ένα τραγούδι σε δρόμους.. λαϊκούς που περιλαμβανόταν στο σάουντρακ του «Happy Day». Μια τραγουδάρα ολκής για να είμαι πιο ακριβής, ένα ακαριαίο όσο και απρόσμενο σουξέ της εποχής. Τόσο επιτυχημένο που απαιτούσαν άπαντες να το ακούσουν στις κατά καιρούς συναυλίες του Σαββόπουλου. Όπως εκείνη τη συναυλία την κομματική που είχε οργανώσει το ΚΚΕ εσωτερικού και είχε καλέσει τον Νιόνιο να τραγουδήσει και είχε πει «ναι» αυτός και είχε υποσχεθεί ότι θα έφερνε μαζί του τον Μενιδιάτη. Και τον έφερε, όντως, αλλά με το μπήκε ο τραγουδιστής στην αίθουσα κόντεψε να του έρθει κόλπος!

Τι είχε συμβεί; Είδε τις σημαίες με τα σφυροδρέπανα να κυματίζουν πλάι στις ελληνικές (ΚΚΕ εσωτερικού γαρ…) και τα έπαιξε ο δόλιος. Διότι η οικογένεια Μενιδιάτη ήταν γνωστή για το εθνικόφρον παρελθόν και πεντιγκρί της και αυτά τα πράγματα την αναστάτωναν σφόδρα. Οπότε έκανε μεταβολή και το ‘κοψε στο κοντό να φύγει και τα κάνανε πάνω τους οι διοργανωτές. Διότι την είχαν διαφημίσει τη συμμετοχή του, διότι είχαν μαζέψει ένα σωρό κόσμο, διότι θα ρεζιλεύονταν. Κι έτρεξαν αμέσως στον φίλο μου τον Άγγελο, που έκανε την ηχοληψία κι ήταν της πιάτσας και κατείχε πέντε πράγματα παραπάνω από το πώς σκέπτονταν η νύχτα και οι λειτουργοί της και τον παρακάλεσαν να σώσει την κατάσταση.

Τι να κάνει κι αυτός, πήγε, τον έπιασε τον Μενιδιάτη στην πόρτα. Κι ακολούθησε διάλογος:
Άγγελος: Τι συμβαίνει κύριε Μιχάλη, πού πάτε;
Μενιδιάτης: Πού να πάω, δεν τα βλέπεις όλα αυτά εδώ πέρα με τα κουμμούνια;
Άγγελος: Σιγά τα κουμμούνια, παραμύθι είναι. Όλα για το μπερντέ γίνονται.
Μενιδιάτης: Πες το ρε παιδάκι μου κι ανησύχησα!
Και επέστρεψε και τραγούδησε και σάρωσε κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Καθότι είχε δίκιο ο Άγγελος για το μπερντέ. Για το ντουλά, για το μαρούλι, για το κασέρι, για τα λεφτά που λέμε κι εμείς οι ανίδεοι. Κι εκεί ακριβώς εντοπίζω εγώ όλο το κόλπο και το μέλλον (αν υπάρχει…) του ΣΥΡΙΖΑ. Καλό είναι το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης, καλό και το άλλο για τις φυλακές τύπου Γ’, ωραία και η κάθαρση του Κοντονή στη μπάλα. Αλλά το ζήτημα είναι πάντα και μόνο ο μπερντές. Το πώς εν τέλει θα διαχειρισθεί τα φράγκα ο Τσίπρας. Αυτά τα φράγκα που μας υποσχέθηκε ο ξεφτίλας ο Γιουνκέρ, τα 35 δισεκατομμύρια που περιμένουμε ως μάνα εξ ουρανού, και για τα οποία πετάξαμε στη θάλασσα και το τελευταίο βρακί μας.

Θα τα δώσει (συγγνώμη, θα τα χορηγήσει) στους «συνήθεις υπόπτους»; Στους τραπεζίτες, στους εργολάβους, στους μιντιατζήδες που τα έκαναν όλα μπάχαλα και μας φτάσανε εδώ που μας φτάσανε; Ή θα τα ρίξει έντιμα και με σωφροσύνη στην αγορά, μπας και αναπνεύσει αυτή η πάλαι ποτέ ραχοκοκαλιά της οικονομίας, οι πολλαπλώς γ@μηθέντες και καταρρακωθέντες μικρομεσαίοι; Έτσι και γίνει το πρώτο, έπεται λιθοβολισμός. Αν όμως ο Τσίπρας κάνει τη μαγκιά και επιλέξει τη δεύτερη λύση και το βγάλει το λαγούδι απ’ το καπέλο, οφείλουμε όλοι και όλες να τον χειροκροτήσουμε. Τελεία.

Χρήστος Ξανθάκης

Η κραυγή της Ιφιγένειας

ΑΕΡΑ – ΑΕΡΑ! ν’ ανασάνω! Αέρα! Δεν αντέχω άλλο!

Πέντε χρόνια μνημόνια στην Ελλάδα. Πέντε χρόνια ζω με μια πλαστική σακούλα περασμένη στο κεφάλι μου και μου επιτρέπετε να ανασαίνω ίσα για να μην πεθάνω.

Κάθε δόση δανείου είναι μια τρυπίτσα στην σακούλα.

Κάθε τρυπίτσα και ένα νέο πακέτο σκληρών μέτρων μιας ανάπτυξης που μέχρι σήμερα μετράει: Πάνω από 10,000 αυτοκτονίες & άλλες τόσες απόπειρες. Πάνω από 6.300.000 Έλληνες να ζούνε κάτω από το όριο της φτώχιας. Πάνω από 65% μείωση των μισθών μας (στα 480€ μισθός με πτυχίο ΑΕΙ & 25 χρόνια εργασίας). Πάνω από 250,0000 επιχειρήσεις έκλεισαν & κλείνουν καθημερινά κάτω από βάρος της δυσβάσταχτης φορολογίας, Κατάθλιψη, Φτώχεια. Ανεργία που έβγαλε Άστεγους στο δρόμο. Παιδιά Υποσιτισμένα να λιποθυμάνε στις αυλές των σχολείων. Μετανάστευση.

Μα η ανάπτυξη πουθενά. Μόνον ο πρώην πρωθυπουργός Σαμαράς την «μύριζε» στον αέρα. Στον ίδιο αέρα εμείς μυρίζαμε απελπισία και θάνατο! Οι Έλληνες εξοντώνονται στο όνομα μιας πολιτικής λιτότητας που δεν οδηγεί πουθενά! «Είστε Βαλκάνιοι, 300€ μισθός είναι πολύ καλά!» δηλώνει ο Π. Τόμσεν και μας πείθει πως αυτό είναι το μέτρο ανάπτυξης που θα μεταβάλει τους Βαλκάνιους σε Κινέζους & Ινδούς εργάτες της Ευρώπης.

Μας σκοτώνετε αργά και σαδιστικά!

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΘΗΡΙΩΔΙΑ!

Την στιγμή που ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας Μανουέλ Βαλς δηλώνει ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα «δεν μπορεί να διακόψει τον ELA (σ.σ. Έκτακτη Βοήθεια Ρευστότητας)» στις ελληνικές τράπεζες και εσύ ο ίδιος Β. Σόιμπλε δηλώνεις ότι η Ελλάδα δεν θα φύγει από το ευρώ, ακόμη κι αν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της Κυριακής είναι υπέρ του ΟΧΙ σύμφωνα με το Reuters, την ίδια στιγμή εκτοξεύεις εναντίον μου Οργή, θυμό, επιθυμία για παραδειγματική τιμωρία! Με την αμέριστη βοήθεια των πρώην ηγετών που εκλέγαμε εδώ στην Ελλάδα & των αστέρων δημοσιογράφων, με τρομοκρατείς μέχρι θανάτου για να γονατίσω όσο πιο χαμηλά γίνεται. 
Εξάλλου μια Ελλάδα που ζητιανεύει γονατισμένη για λίγο αέρα, Δεν μπορεί να διεκδικήσει τίποτα. Ούτε αποζημιώσεις για τα γερμανικά σκάνδαλα που τόσο ακριβά πληρώσαμε! Ούτε αποζημιώσεις από τις γαλλικές, ολλανδικές και τις 13 γερμανικές τράπεζες που παραβιάζοντας κάθε συμφωνία, κερδοσκόπησαν χτυπώντας καταστροφικά την ελληνική οικονομία.

Και κυρίως Δεν θα μπορέσει να διεκδικήσει τις Πολεμικές Αποζημιώσεις που μας οφείλετε εδώ και 60 χρόνια και ισοδυναμούν «Το συσσωρευμένο εθνικό εισόδημα 33 ετών ή τον προϋπολογισμό του κράτους για 130 χρόνια», όπως υπολόγιζε ο Κωνσταντίνος Δοξιάδης στην Έκθεση του, την έκθεση που πρέπει να γνωρίζουμε όλοι οι Έλληνες αλλά και όλοι οι Γερμανοί.

Γι’ αυτό λοιπόν τα «μέτρα ανάπτυξης» έγιναν ακόμη σκληρότερα αυτήν την φορά; Τρόμος, Ταπείνωση, Εξευτελισμός και Δήλωση Πλήρους Υποταγής της Δημοκρατικά εκλεγμένης Ελληνικής Κυβέρνησης!

Αυτό είναι το νέο πακέτο μέτρων που μου επιβάλετε για να ανοίξετε και πάλι μια τρυπούλα στην πλαστική μου σακούλα! Αυτά τα μέτρα καλούμαι να δηλώσω την Κυριακή αν «ΑΝΤΕΧΩ» Ή «ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ».

Όχι λοιπόν Δεν αντέχω! Και έχω κάθε δικαίωμα και υποχρέωση σαν ελεύθερος άνθρωπος να φωνάξω ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ!
Να φωνάξω ΟΧΙ σ’ αυτήν την κοροϊδία της ανάπτυξης!
Όχι στην εξαθλίωση & στον αφανισμό του λαού μου. Των παιδιών μου!

Δεν θα καθίσω να με σύρεις Ιφιγένεια στον βωμό μιας θυσίας που ΠΡΕΠΕΙ να γίνει για να μην τολμήσει κανένας στο άμεσο αλλά και στο μακρινό μέλλον να σηκώσει το κεφάλι του! Κυρίως βέβαια οι Ισπανοί που δείχνουν ανάλογες «δημοκρατικές επαναστατικές διαθέσεις» και οι Ιταλοί αλλά και όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες που βλέπουν την σημερινή Ενωμένη Ευρώπη των τραπεζών, των μαύρων ταμείων, της διαφθοράς & των σκανδάλων να καταπατά κάθε τι ελεύθερο, δίκαιο, ηθικό.

Αυτή η Ενωμένη Ευρώπη δεν είναι όραμα δικό μου. Είναι ένας σύγχρονος Αγαμέμνονας που με σέρνει στο θυσιαστήριο για να αρπάξει τους θησαυρούς όχι μόνο της δικής μου Τροίας αλλά και όποιας άλλης Τροίας αντιστέκεται στην απληστία του!

Γι’ αυτό, εγώ η Ιφιγένεια της Ελλάδα του 2015, θα πηδήξω από τον βωμό και θα παλέψω για την ζωή μου!

ΟΦΕΙΛΩ να πηδήξω από τον βωμό και να παλέψω για την ελευθερία μου, για την αξιοπρέπεια μου.

ΟΦΕΙΛΩ να παλέψω για να βγω από την αιώνια κρίση της «σωτηρίας» μου, που με καταδικάσετε Ευρωπαίοι και Έλληνες κερδοσκόποι αφού η Ελληνική "σωτηρία" είναι η πιο προσοδοφόρα γερμανική επένδυση!

ΟΦΕΙΛΩ να παλέψω για ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά μου, για τα παιδιά που θα γεννήσω και για τα εγγόνια μου που πριν γεννηθούν είναι χρεωμένα με 35000€ το καθένα!

Ξέρω καλά πως αν δεν το κάνω τώρα, σε λίγα χρόνια θα ανοίγονται με σχεδίες στο πέλαγος & θα παλεύουν να περάσουν σύνορα ελπίδας γιατί εγώ δεν θα έχω χρήματα ούτε για το εισιτήριο της μετανάστευσης τους.

ΟΦΕΙΛΩ να παλέψω στην μνήμη των προγόνων μου που μου χάρισαν την πιο ακριβή ελευθερία!

ΟΦΕΙΛΩ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΠΩ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΑ ΕΞΑΘΛΙΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΞΟΝΤΩΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΠΙΒΑΛΕΤΕ!
ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΟΦΕΙΛΕΤΕ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣΕΤΕ!

Όπως οφείλετε να ακούσετε και όλους όσους στηρίζουν την λογική, την ηθική και το δίκαιο. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΗ ΜΟΥ. ΤΟ ΞΕΡΩ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ. Είναι δίπλα εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρη την Ευρώπη που φωνάζουν παντού ότι οι Πολιτικές Λιτότητας έχουν αποτύχει!

Οφείλετε να μας ακούσετε όλους.

Οφείλετε να ακούσετε Τον νομπελίστα οικονομολόγο Joseph E. Stiglitz που φωνάζει πως Η Ευρώπη επιτίθεται στην Ελληνική Δημοκρατία.

Οφείλετε να ακούσετε Τα παιδιά του DIE ANSTALT του ZDF που αντιπροσωπεύουν εκείνο το τμήμα του γερμανικού λαού για το οποίο πρέπει να είσαστε πολύ περήφανοι!

Οφείλετε να ακούσετε τους 300 οικονομολόγους και διανοούμενους που δηλώνουν: "Είμαστε όλοι με την Ελλάδα και την Ευρώπη"

Μα πιο πολύ από όλους οφείλετε να ακούσετε εμάς, τους απλούς ανθρώπους των λαών της Ευρώπης που θέλουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια στον τόπο μας. Τους Ευρωπαίους πολίτες που θέλουμε να ζούμε περήφανοι μέσα σε μια Ενωμένη Ευρώπη Δημοκρατική, Ηθική, Αλληλέγγυα. Σ’ αυτήν την Ευρώπη θέλω να ανήκω.

Στην Ευρώπη που θα αναμετρηθεί με την διαφθορά, την κερδοσκοπία, τον σκοταδισμό και θα ξαναθυμηθεί τις Αρχές του Διαφωτισμού.

Σε μια Ευρώπη που δεν θα θυσιάζει Ιφιγένειες.

Αυτή η Ευρώπη είναι το όραμα εκατομμυρίων Ευρωπαίων και γι’ αυτήν αξίζει κάθε αγώνας.

Για αυτήν την Ευρώπη θα παλέψω. Θα πηδήξω από τον βωμό και θα φωνάξω ΑΕΡΑ! 

ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ 2015 

Αργυράκου Αγγελική 

Αυτός είναι πλέον ο ήρωας μου, Πύρρο, όχι εσύ...

Ναι ρε συ Πύρρο κι εγώ αν ακούσω μια ιστορία ανάλογη της δικής σου θα δακρύσω. Εμπειρίες που δε φεύγουν ποτέ από το μυαλό. Ούτε κατά διάνοια δεν πέρασα τόσο σκληρά παιδικά χρόνια, δεν έζησα ποτέ τέτοιες ελλείψεις όταν ήμουν παιδί. Και όταν ήμουν παιδί, Πύρρο μου, δραχμές είχαμε, όχι ευρώ. Αυτό όμως δεν μας είχε βυθίσει στην ανέχεια. 

Γιατί, φίλε Πύρρο, τη φτώχεια δεν την παράγουν τα νομίσματα, την παράγουν οι πολιτικές.

Εδώ και χρόνια όμως, φίλε, είσαι από την άλλη πλευρά του ποταμού. 
Νομοθετείς. Η ψήφος σου επηρεάζει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Και δεν τις επηρεάζει θετικά, Πύρρο. Η χώρα έχει 1,5 εκατομμύριο άνεργους και το 80% απ' αυτούς δεν παίρνουν καν επίδομα ανεργίας. 
Θεωρείς ότι αυτά τα χρόνια που εσύ ψήφιζες τη συνέχιση της ανέχειας αυτοί είχαν το γάλα για το παιδί τους; 
Όχι, φίλε, δεν το είχαν. Μόνο αν κάποιος τους το..πρόσφερε. 
Κι αυτός δεν ήσουν εσύ Πύρρο, ούτε το κόμμα σου.

Δεν ήσουν δίπλα σ' αυτούς τους ανθρώπους, Πύρρο, για την ακρίβεια, από τότε που εξελέγης πρώτα φορά σε ακούω να μιλάς. 
Που ήταν η φωνή σου τότε, όταν και με τη δική σου ψήφο αυτοί οι άνθρωποι σήκωναν όλο και περισσότερα βάρη; 
Κι αυτά, Πύρρο, είναι βάρη που δεν σηκώνονται ούτε αν κάποιος είναι ολυμπιονίκης στην άρση βαρών όπως εσύ. 

Ξέρεις, Πύρρο, ανθρώπους σαν κι εσένα, που ξεκίνησαν ξυπόλυτοι, με άδειες τσέπες και έφτασαν στην κορυφή, τους θαυμάζω. 
Όπως θαυμάζω και τους πρόσφυγες που κάνουν χιλιόμετρα με τα πόδια, περνούν από αφιλόξενες θάλλασες για ένα καλύτερο μέλλον. 
Έχεις ακούσει φαντάζομαι για το πώς τους αντιμετωπίζει η ευρωπαϊκή ελίτ. 
Σαν περιττό βάρος, Πύρρο.

Θα δακρύζω πάντα όταν ακούω την ιστορία των παιδικών σου χρόνων, φίλε. Αλλά θα δακρύζω και για κάθε έναν που υποφέρει απ' αυτά που ψήφισες εσύ. 
Για κάθε έναν που εκεί, στις χαραμάδες της Ιστορίας, θα προσπαθεί να επιβιώσει, χωρίς τιμές, χωρίς δόξες, χωρίς ελπίδα πολλές φορές. 
Γι αυτόν που θα ντρέπεται για το ίδιο του το δάκρυ. 
Αυτός είναι πλέον ο ήρωας μου, Πύρρο, όχι εσύ...

Δημήτρης Σούλτας

Το σκίτσο του Αρκά για το δημοψήφισμα

Το διάγγελμα Κεδίκογλου για τη νέα ΕΡΤ

Εμένα όμως έπρεπε να έβγαζαν πρώτο πρώτο στις 6 το πρωί. Η παρουσιάστρια συγκινήθηκε. Εγώ θα έκλαιγα από τη συγκίνησή μου, θα σπάραζα από το κλάμα. Τα δάκρυά μου θα ήταν καυτά.

Συγκίνηση έχω και τώρα. Δεν είναι και λίγο. Σ´ αυτή την πρεμιέρα όλοι για μένα μιλούσαν. Αφού έπαθα λόξιγκα. Εστω κι αν μιλούσαν με μαύρα λόγια για μένα, εγώ ήμουν το πρώτο θέμα.

Πανηγυρίζουν και πανηγυρίζουμε για τη νέα ΕΡΤ. Αν δεν ήμουν όμως εγώ να βάλω το λουκέτο, δεν θα άνοιγε τώρα για να πανηγυρίζουν.

Γλιτώσαμε, όπως είχα πει, 100 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο. Τι; Δεν γλιτώσαμε και δώσαμε άλλα 100; Ξέρετε πόσα έχει φτάσει το χρέος ο ΣΥΡΙΖΑ; Τουλάχιστον 400 δισ. ευρώ. Τα 100 εκατομμύρια σάς μάραναν;

Χαίρομαι που είδα τον Ταγματάρχη μαζί με τον Τσίπρα, που έκαναν χαρούλες. Τα ίδια έκανε ο Λαμπίκος και με τον Αντώνη.

Χαίρομαι που ξανάνοιξε η ΕΡΤ. Βέβαια. Αυτή που θα θυμόμαστε για πάντα όμως είναι η ΝΕΡΙΤ. Πιο πολύ και από την ΥΕΝΕΔ. Ναι, το πιστεύω αυτό και όλοι το πιστεύουμε αυτό.

Ναι, τη ΝΕΡΙΤ θα θυμόμαστε πάντα. Αφήσαμε είδηση που να μην τη διαστρεβλώσαμε; Γεγονός που δεν το αποκρύψαμε;

Η μονταζιέρα της Συγγρού δεν έπιανε μία μπροστά στη μονταζιέρα της ΝΕΡΙΤ.

Ποιος δεν θα θυμάται, ποιος θα ξεχάσει το διάγγελμα του πρωθυπουργού που έλεγε «ο μαλάκας, γαμώ το κεφάλι μου μέσα;»

Είμαι εδώ για την αγαπημένη μου ΕΡΤ και αν μου γίνει πρόταση για καμιά εκπομπούλα, θα σκεφτώ πολύ για να την αρνηθώ.

Το μαύρο τελείωσε. Ζήτω το άσπρο. Ασπρα περιστέρια, άσπρα καράβια τα όνειρά μας, άσπρο τριαντάφυλλο βαστώ, άσπρο πάτο. Ας γιορτάσουμε».

Λάκης Μπέλλος

Η τουαλέτα της Δημοκρατίας

Σε μεγάλη κρίση βρίσκεται η Δημοκρατία στη χώρα μας, αφού συνδικαλιστής των ΜΑΤ κατήγγειλε πως η Πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, δεν επέτρεψε το περασμένο Σάββατο σε άνδρες των ΜΑΤ να ικανοποιήσουν την φυσική τους ανάγκη στη Βουλή.

Σύμφωνα με τα ΜΜΕ των ολιγαρχών, η Βουλή δεν είναι ο ναός της δημοκρατίας αλλά η τουαλέτα των ΜΑΤ.

Όπως αναφέρει ο γνωστός αστυνομικός ρεπόρτερ Βάγγος Καραρουφιάν, η Ζωή Κωνσταντοπούλου απαγόρευσε στους άνδρες των ΜΑΤ να κατουρήσουν στη Βουλή, ενώ τους προέτρεψε να πάνε να κατουρήσουν πίσω από τα κυπαρίσσια.

Μάλιστα, η Ζωή Κωνσταντοπούλου υπέβαλε σε βασανιστήρια τους άνδρες των ΜΑΤ, αφού είχε πάρει μια ντουντούκα και έκανε «τσσσσσσσσσσσσσσσσσσ…», με αποτέλεσμα να πάει να σκάσει η φούσκα τους.

Οι άνδρες των ΜΑΤ κατούρησαν μέσα στα κράνη τους, ενώ ένας που χέστηκε πάνω του, σκουπίστηκε με το γκλομπ του, ενώ οι υπόλοιποι του έριχναν χημικά για να φύγει η σκατίλα.

Οι αστυνομικοί είναι έξαλλοι γιατί δεν μπορούν πια να κατουράνε στη Βουλή, την τουαλέτα της Δημοκρατίας.

Οι αστυνομικοί ζητούν να επανέλθει το καθεστώς κατουρήματος που ίσχυε με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, όταν η Βουλή ήταν το ορμητήριο των ΜΑΤ, ενώ από τα υπόγειά της έβγαιναν δεκάδες ασφαλίτες, για να διαλύσουν τις διαδηλώσεις.

Πάντως, ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να τηρεί την προεκλογική του υπόσχεση να διαλύσει τα ΜΑΤ, αφού θα τους αφήσει να κατουριούνται πάνω τους και θα πάθουν όλοι υπερτροφία του προστάτη, με αποτέλεσμα να αναγκαστούν σε παραίτηση.
.
(Θέλω να παρατηρήσω πως υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι που θεωρούν λογικό η Βουλή να είναι όλα αυτά τα χρόνια η τουαλέτα και το ορμητήριο των ΜΑΤ.)

πιτσιρίκος

Πρωτομαγιά

«Εμεiς παραβhκαμε τους νoμους σας, για να δεiξουμε στο λαo σε τι αποβλeπουν όλοι σας οι θεσμοi: στο να εγκαθιδρyσουν, στη χωρα αυτη, μια ολιγαρχια, όμοια της οποιας σε κτηνωδια, δεν υπαρχει πουθενα στη Γη!

    Αν πιστεύετε ότι με το να μας κρεμάσετε θα εξουδετερώσετε το κίνημα των εργαζομένων, το κίνημα από το οποίο εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα που σέρνονται στη φτώχεια και στη μιζέρια, περιμένουν τη λύτρωσή τους -αν αυτή είναι η γνώμη σας- τότε κρεμάστε μας!

    Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα, εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού, θα ξεπεταχτούν οι φλόγες. Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε…».

Σικάγο 1886.

    Αυτά ήταν τα λόγια με τα οποία ο Αύγουστος Σπάις, ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης του Μάη, απευθύνθηκε στους δικαστές του την ώρα που εκείνοι τον έστελναν μαζί με τους συντρόφους του στην αγχόνη.

''Μ'', όπως...με περικεφαλαία!..

     Επειδή πιστεύουμε πως ένα blog πρέπει να είναι και ψυχαγωγικό,
     ..ιδού, ό,τι γελοιοδέστερο, ό,τι διαχρονικά γελοίο, ό,τι έχει τερματίσει την γελοιότητα στην Ελλάδα του σήμερα.

     Το blog βρίσκει πως ο εικονιζόμενος όλο και περισσότερο τείνει να μοιάσει ΚΑΙ φυσιογνωμικά στο πνευματικό του αδελφάκι,
     ..τον συμπαθέστατο εκείνον Κατέλη των ''Παρατράγουδων'' της Αννίτας!

     Κατανοώντας απόλυτα την υποχρέωση να μην ειρωνεύεταικαι να μην κοροϊδεύει κανείς τα άτομα με ειδικές ανάγκες,
     ..στέλνουμε όλη την συμπάθειά μας στα δύο πνευματικά αδέλφια,
     ..τους εκφράζουμε την αγάπη μας όπως αυτή εκδηλώνεται για κάθε κατοικίδιο,
     ..και τους ευχόμαστε να βρούνε επιτέλους την ψυχική γαλήνη και ηρεμία που τόσο τους λείπει,
     ..σε κάποιο από τα τόσα ειδικά ιδρύματα που υπάρχουν στην χώρα μας!

     Ελπίζοντας (ειλικρινά) ο ορίτζιναλ Κατέλης να βρίσκεται ακόμη στη ζωή, καθώς διάφορες δυσάρεστες φήμες κυκλοφορούν κατά καιρούς,
     ..να διευκρινήσουμε, πως ο ''μαϊμού'' Κατέλης είναι αυτός που χρειάζεται άμεσο εγκλεισμό σε ευαγές ίδρυμα,
     ..καθώς -σε αντίθεση με τον πραγματικό- είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος για την δημοκρατία και το γενικό συμφέρον τούτου του δοκιμαζόμενου λαού.
     Κάθε ώρα που περνάει με τον νεο-Κατέλη να κυκλοφορεί ελεύθερος,
     ..η ανασφάλεια μεγαλώνει!

     Το blog ελπίζει να σας διασκέδασε,
     ..και να σας προβλημάτισε! 

mandatoforos.blogspot

Ούτε φωνή ούτε ακρόαση

Την «προκήρυξη διαγωνισμού για τις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες της χώρας», καθώς η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που «επι 25 χρόνια οι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί λειτουργούν με προσωρινές ετήσιες άδειες, περίπου φαντάζομαι όπως και κάποιες καφετέριες…» είχε προτάξει στα 11 μέτρα – τομές της κυβέρνησης κατα τις προγραμματικές δηλώσεις (10/2) ο υπουργός Οικονομίας Υποδομών Ναυτιλίας και Τουρισμού Γιώργος Σταθάκης. Απο την πλευρά του ο Νίκος Παππάς, υπουργός Επικρατείας, αρμόδιος για θέματα ΜΜΕ είχε αναφερθεί στην επανίδρυση της ΕΡΤ. Λίγες ημέρες μετά (24/2) μαθαίναμε ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης, υπουργός Οικονομικών, είχε εντάξει στην λίστα που είχε στείλει στους… θεσμούς το χτύπημα της διαπλοκής, της διαφθοράς, των θαλασσοδανείων και της φοροαποφυγής, εστιάζοντας στο να μπει τάξη στο επι μια 25ετία θολό και άναρχο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο και τους υπερχρεωμένους μιντιακούς ομίλους της χώρας…

Απο τότε μέχρι σήμερα, ενάμιση μήνα μετά τις προγραμματικές και πάνω απο δύο απο την εκλογή της κυβέρνσηης, το μόνο που έχουμε δει είναι ένα νομοσχέδιο για την ΕΡΤ, το οποίο όμως δεν έχει ακόμα προωθηθεί στην Βουλή. Για την περιβόητη αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών δεν φαίνεται να κινείται… φύλλο.

Η κυβέρνηση δεν έχει παρουσιάσει τις οφειλές αλλά και τα ποσά που έχουν καταβάλει τα κανάλια τα τελευταία 15 χρόνια για την χρήση των αναλογικών συχνοτήτων, αφου για τις ψηφιακές θα περιμένουμε προφανώς να καθοριστούν κατα την αδειοδότηση. Μέχρι στιγμής δεν έχει προχωρήσει ούτε καν η αλλαγή μελών του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης με τη θητεία ορισμένων εξ αυτών να έχει ξεπεράσει τα 12 χρόνια συνολικά, ενώ δεν επιτρέπεται να κάνουν πάνω απο δύο τετραετείς θητείες, συνολικά δηλαδή οκτώ χρόνια!

Οι τηλεοπτικοί σταθμοί εθνικής εμβέλειας καταγράφουν υποχρεώσεις που ξεπερνούν τα 710 εκατ. ευρώ (!) με το παθητικό στο σύνολο του κλάδου να φθάνει τα 780 εκατ. ευρώκαι να είναι μάλιστα και αισθητά μειωμένο απο το 1,3 δις ευρώ που ήταν το 2012, καθώς πλεον δεν υπολογίζονται τα χρέη του ALTER.

Είναι χαρακτηριστικό ότι πέντε τηλεοπτικοί σταθμοί εθνικής εμβέλειας (MEGA, ANT1, ALPHA, STAR και ΣΚΑΪ) καταγράφουν συνολικές υποχρεώσεις πάνω απο 710 εκατ. ευρώ με τις βραχυπρόθεσμες να ξεπερνούν τα 226 εκατ. ευρώ με βάση βέβαια στοιχεία όχι μόνο του 2014, αλλά και του 2013 ή και του 2012 για ορισμένους, καθώς δεν υπάρχουν νεότερα.

Πρόκειται βέβαια για τραπεζικό δανεισμό κατά κύριο λόγο και είναι αυτό ακριβώς που δηλώνει η νέα κυβέρνηση ότι θέλει να σταματήσει, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει κάνει καμία κίνηση. Και σε μιντιακούς ομίλους όμως, όπως είναι ο Πήγασος (συμφερόντων Μπόμπολα) τα πράγματα δεν είναι καλύτερα, καθώς με βάση στοιχεία εννεαμήνου του 2014 οι υποχρεώσεις του έφταναν τα 190,97 εκατ. ευρώ εκ των οποίων τα 143,1 εκατ. ευρω είναι βραχυπρόθεσμες.

Ο όμιλος της «Καθημερινής» μόλις προ ημερών ανακοίνωσε νέο ομολογιακό δάνειο ύψους 36 εκατ. ευρώ απο τέσσερις τράπεζες (Εθνική, Πειραιώς, Alpha, Eurobank) για να αναχρηματοδοτήσει τον υφιστάμενο τραπεζικό δανειασμό της ποθυ φθάνει τα 103 εκατ. ευρώ και ένα μέρος (4,1 εκατ. ευρω) να χρησιμοποιηθεί γι άλλες επιχειρηματικές ανάγκες.

Για τον ΔΟΛ (συμφερόντων Ψυχάρη) πάλι, ο οποίος έχει βγει πλεον (απο πέρσι) απο το Χρηματιστήριο Αθηνών, τα τελευταία καταγεγραμμένα στοιχεία (Νοέμβριο 2013) έδειχναν τις συνολικές του υποχρεώσεις να φτάνουν τα 216 εκατ. ευρώ με το μεγαλύτερο μέρος βέβαια να αφορά τραπεζικό δανεισμό.

Και πρόκειται βέβαια για επιχειρήσεις που την τελευταία πενταετία έχουν προχωρήσει (και συνεχίζουν) σε σειρά απολύσεων και περικοπών αμοιβών αλλά και παραγωγών. Σύμφωνα όμως με πληροφορίες φαίνεται να εξαπολύουν και σχετικές απειλές προς την κυβέρνηση για νέο κύμα απολύσεων καθώς… στριμώχνονται οι μεγαλομέτοχοί τους να βάλουν το χέρι επιτέλους βαθιά στις τσέπες τους και να αναχρηματοδοτήσουν τις επιχειρήσεις τους.

Το τελευταίο διάστημα φαίνεται ότι ασκούνται και πάλι πιέσεις, καθώς άρχισε ξανά η συζήτηση για την συγχόνευση ΔΟΛ – Πήγασου που όμως θα οδηγήσει σε συρρίκνωση των μέσων που διαθέτουν και βέβαια του υπάρχοντός προσωπικού. Δηλαδή σε νέο κύμα απολύσεων στον χώρο των ΜΜΕ, ο οποίο δεινοπαθεί την τελευταία πενταετία.

Απο την άλλη, μεγαλομέτοχοι ΜΜΕ φοβούνται ότι θα χάσουν ουσιαστικά το μάνατζμεντ των υπερχρεωμένων (στις τράπεζες) ομίλων τους, αλλά παράλληλα δεν θέλουν να βάλουν χέρι στις περιουσίες τους, τις οποίες όμως «έχτισαν»… στηριζόμενοι πάνω σε αυτούς.

Η κυβέρνηση πάντως ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛΛ. πρέπει επιτέλους – και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα – να πάρει τις αποφάσεις και να προχωρήσει σε πράξεις. Σε διαφορετική περίπτωση θα καταλήξει και αυτή όπως οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Θα έχει ουσιαστικά αρχίσει να «χορεύει» με τη διαπλοκή».

efsyn

Η «περίπτωση» ΕΡΤ και η διάλυση της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης στην Ευρώπη

Η «περίπτωση» ΕΡΤ επιστρέφει στην κοινοβουλευτική δημόσια σφαίρα, ώστε να αποφασιστεί, δημοκρατικά, το νομικό πλαίσιο που θα διέπει την επαναλειτουργία της. Ομως το «πρόβλημα» ΕΡΤ προέκυψε από την έλλειψη δημοκρατικότητας, τόσο στην παύση της λειτουργίας της όσο και στην αντικατάστασή της από έναν φορέα χωρίς τα βασικά στοιχεία ή αξίες του ζητούμενου δημόσιου χαρακτήρα. Η «περίπτωση» ΕΡΤ συμβολίζει την κατάρρευση των Θεσμών που καλούνται να προστατεύσουν και να εγγυηθούν ελάχιστα θεμελιώδη δικαιώματα στην εξάσκηση της ιδιότητας του πολίτη.

Στην Ελλάδα η κατάρρευση συντελέστηκε με βίαιο και ραγδαίο τρόπο και στην περίπτωση ΕΡΤ αντικαθρεφτίστηκαν αντιδημοκρατικές ιδεολογικές τοποθετήσεις και μίσος ενάντια στην πολυφωνία, την κριτική και ό,τι δεν είναι γερά ελεγχόμενο από ιδιωτικά και πολιτικά συμφέροντα. Σε πολλά μέρη της Ευρώπης, όμως, η εικόνα φανερώνει με ψηφιδωτό τρόπο τι ακριβώς επιφυλάσσει το μέλλον για τις δημόσιες ραδιοτηλεοράσεις. Η αφορμή της οικονομικής κρίσης έχει χρωματίσει τις πολιτικές ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, αλλά τα κίνητρα δεν είναι πάντα η διάσωση του δημόσιου μέσου.

Η τηλεόραση της Βαλένθια στην Ισπανία είχε την ίδια μοίρα και, μολονότι πρόκειται για έναν περιφερειακό, αλλά σημαντικό σταθμό, το κλείσιμό της δεν είναι του ίδιου μεγέθους με την ΕΡΤ. Στην Πορτογαλία, η σταδιακή διάσπαση της δημόσιας ΡΤ πραγματοποιείται, με σκοπό να παραχωρηθούν οι παραγωγές πολιτισμικού περιεχομένου και ψυχαγωγίας στον ιδιωτικό τομέα, που ελέγχει τα καλωδιακά και ψηφιακά συστήματα μετάδοσης, συμπεριλαμβανομένων σταδιακά και των οπτικοακουστικών αρχείων.

Το «όραμα» της νέας, «μοντέρνας» λιτής δημόσιας ΡΤ θα είναι ένας σκελετός ειδησεογραφικών εκπομπών –γιατί σωστή δημοσιογραφία απαιτεί χρηματοδότηση και δεν αποφέρει άμεσα κέρδη, με τον τρόπο που αποφέρει το ψυχαγωγικό πρόγραμμα. Οι αλλαγές αυτές στην τηλεόραση της Πορτογαλίας δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά μια μακρόχρονη προσπάθεια αποδυνάμωσης και ακόμα κατάργησής της και βασίζονται στην ιδιωτικοποίηση λειτουργιών της RTP, την οικονομική διαχείριση στα χέρια του κράτους και την κατάργηση σταθερών εργασιακών συμβολαίων. Οι συζητήσεις μου με δημοσιογράφους και ανθρώπους των τεχνών συγκλίνουν στο ότι επικρατεί ένα κλίμα φόβου οικονομικής καταστροφής για όσους τολμούν να εκφράσουν κριτική στα σχέδια αυτά. Κάποιοι από όσους μου μίλησαν βιώνουν την εκδικητικότητα του συστήματος.

Η φλαμανδική τηλεόραση VRT αναγκάστηκε να ιδιωτικοποιήσει την ψηφιοποίηση των αρχείων της και με αυτόν τον τρόπο να δώσει μέρος της κυριαρχίας της σε ιδιωτική εταιρεία. Συνδυασμένη αυτή η εξέλιξη με τη δραστική μείωση προσωπικού και την πρόσθετη επιβάρυνση να καλύψει 75% της παραγωγής με λιγότερο προσωπικό, καθώς και τη χρηματοδότησή της μέσω του κρατικού μηχανισμού δημιουργούν ιδιαίτερα σημεία πίεσης. Η ολλανδική δημόσια ραδιοτηλεόραση ΝΡΟ, υπό τη δικαιολογία της λιτότητας, βίωσε το κλείσιμο 13 σταθμών μέχρι φέτος από το 2011, έχοντας φέρει πλήγμα μείωσης του προϋπολογισμού της κατά το ένα τρίτο.

Το Ισραήλ ακολούθησε στα χνάρια της ΕΡΤ, τον Μάιο 2014, πρώτα καταργώντας τη δημόσια χρηματοδότηση μέσω του φόρου τηλεόρασης κι έπειτα ανακοινώνοντας το κλείσιμο της Ισραηλινής Ραδιοτηλεοπτικής Αρχής. Σε ανακοίνωσή του, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπ. Νετανιάχου, δήλωσε ότι τα «σωματεία είχαν γίνει αφεντικά». Οι δηλώσεις αυτές απροκάλυπτης μεροληψίας ενάντια σε νόμιμα όργανα και ιδεολογίες ηχούν και στον λόγο του τέως πρωθυπουργού Σαμαρά, όταν αναφερόταν στους εργαζόμενους της ΕΡΤ ως «αριστερούς». Τα πολιτικά και οικονομικά κίνητρα πίσω από τις διάφορες μεθόδους αποδυνάμωσης των δημόσιων ραδιοτηλεοράσεων στην Ευρώπη και αλλού δείχνουν ένα ανησυχητικό φαινόμενο συστημικής καταστροφής δημοσίων χώρων επικοινωνίας.

Σημαντικές πτυχές της επαναλειτουργίας της ΕΡΤ πηγάζουν από τη γνώση μας των βιωμάτων άλλων φορέων. Πρώτιστα, η παραγωγή και διεύθυνση περιεχομένου πρέπει να παραμείνει στα χέρια της ΕΡΤ ως φορέας προστασίας πολιτισμικής κληρονομιάς και πολιτισμικού γίγνεσθαι. Η αυτόνομη παραγωγή πολιτισμικού προγράμματος, η επανένταξη των οπτικοακουστικών αρχείων υπό τη διεύθυνση της ΕΡΤ, η συνέχεια σταθερών εργασιακών συμβολαίων και η χρηματοδότησή της από κοινό χαμηλό φόρο με σκοπό την αυτόνομη οικονομική διαχείριση, είναι τα βασικά μαθήματα που λαμβάνουμε από τη μοίρα άλλων δημόσιων ραδιοτηλεοράσεων.

Ολα αυτά αποτελούν τα δομικά αναγκαία χαρακτηριστικά που οφείλει να έχει η ΕΡΤ.Αλλά όχι τα μόνα. Το ελληνικό κράτος οφείλει να στηρίξει το άνοιγμα που συνετέλεσαν η τηλεόραση της Θεσσαλονίκης ΕΡΤ3 και τα ραδιόφωνα σε Αθήνα και όλη την Ελλάδα. Συμβούλια πολιτών και ειδικών έχουν μια ειδική θέση στο να καταστήσουν στην πράξη την ΕΡΤ δημοκρατικά υπόλογη στην κοινωνία –και όχι στον λαϊκισμό ή τη δημαγωγία.

Με βάση αυτά τα στοιχεία, η τωρινή προσπάθεια θεσμοθέτησης μιας ανεξάρτητης,φερέγγυας και περήφανης δημόσιας ραδιοτηλεόρασης είναι ακόμα πιο σημαντική. Δεν πρόκειται απλώς πλέον για την επαναλειτουργία ενός εθνικού μέσου, αλλά για ένα παραδειγματικό μήνυμα που αφορά το μέλλον των χώρων έκφρασης και πολιτισμού που πρέπει να ανήκουν στους πολίτες.

 Κατερίνα Σαρικάκη καθηγήτρια Διακυβέρνησης των ΜΜΕ στο Ινστιτούτο Επικοινωνίας, Πανεπιστήμιο της Βιέννης

Δέκα οικονομολόγοι φαντάζονται πώς θα είναι η ζωή κατά τον 22ο αιώνα

«Γιατί θα πρέπει να ασχοληθώ με τις επόμενες γενιές; Τι έχουν κάνει εκείνες για μένα;» Αυτό αναρωτιόταν ο Γκράουτσο Μαρξ, με ένα πούρο πάντα στα χείλη. 

Κι όμως, μια ανάλογη άσκηση έβαλε ένας επισκέπτης καθηγητής του London School of Economics σε δέκα γνωστούς οικονομολόγους, από τους οποίους οι τρεις έχουν τιμηθεί με βραβείο Νομπέλ. «Σε τι κόσμο θα ζούμε σε εκατό χρόνια, κατά τον 22ο αιώνα;» ρώτησε τους οικονομολόγους ο Ιγκνάθιο Παλάθιος-Ουέρτα, ειδικός της θεωρίας των παιγνίων και φανατικός οπαδός του ποδοσφαίρου.

Όλοι απάντησαν, αν και είναι φανερό από την ανάγνωση του τόμου όπου συγκεντρώθηκαν οι απαντήσεις τους ότι το χέρι πολλών από αυτούς έτρεμε όταν αποτύπωνε τις προβλέψεις τους. Κανείς δεν έχει ξεχάσει άλλωστε το πάθημα του μεγάλου βρετανού οικονομολόγου Τζον Μέιναρντ Κέινς, που είχε προβεί κι εκείνος το 1930 σε μια τέτοια πρόβλεψη.

Στο βιβλίο του «Οικονομικές προοπτικές για τα εγγόνια μας», ο Κέινς είχε προβλέψει (ορθώς) ότι το βιοτικό επίπεδο θα αυξανόταν κατά τέσσερις με οκτώ φορές. Ατύχησε όμως στην πρόβλεψή του ότι σε έναν αιώνα οι άνθρωποι θα δούλευαν μόλις τρεις ώρες την ημέρα, ότι τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα θα επιλύονταν και ότι θα επικρατούσε ο πολιτισμός του ελεύθερου χρόνου.

Για να προφυλαχθούν από την αδικαιολόγητη αισιοδοξία του Κέινς, οι κληρονόμοι του απέφυγαν να προδιαγράψουν ένα ρόδινο μέλλον. Μόνο ο Άλβιν Ροθ, που τιμήθηκε με Νομπέλ το 2012, πιστεύει ότι τον 22ο αιώνα η οικονομική επιστήμη θα βρεθεί στην πρωτοπορία των κοινωνικών επιστημών, καθώς θα έχει ενσωματώσει την κοινωνιολογία, την πολιτική επιστήμη, την ψυχολογία και τη βιολογία. «Η βελτίωση του ανθρώπου θα συνεχιστεί», λέει ο καθηγητής στο Harvard Business School. Κι αυτό, κυρίως χάρις στην επανάσταση της υγείας. «Η τεχνητή ευφυία θα έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, ώστε η τεχνολογία θα είναι αυτόνομη και θα δρα χωρίς ευθεία ανθρώπινη παρέμβαση».

Ένας άλλος Νομπελίστας, ο Ρόμπερτ Σίλερ, δεν είναι τόσο αισιόδοξος. Τον επόμενο αιώνα, λέει, ο πλανήτης θα βρεθεί αντιμέτωπος με πολλές απειλές, τα όπλα μαζικής καταστροφής θα είναι περισσότερα και οι τεχνολογίες της πληροφορίας θα έχουν καταστήσει τα περισσότερα επαγγέλματα περιττά. Από τη μια πλευρά θα βρίσκεται μια νέα ελίτ, αποτελούμενη από όλους εκείνους που θα είναι συνδεδεμένοι με την τεχνητή ευφυία, κι από την άλλη δισεκατομμύρια άτομα που θα ζουν σε γκέτο.

Στο ίδιο πνεύμα, ο καθηγητής του Χάρβαρντ Έντουαρντ Γκλέζερ εκφράζει την ανησυχία του για την ανάδυση μιας «οικονομίας του φόβου», όπου οι πιο πλούσιοι θα θέλουν να διατηρούν τα προνόμιά τους και να υπερασπίζονται το στάτους κβο. «Μια κοινωνία που αυξάνει τα μέτρα αυτοπροστασίας ενδιαφέρεται περισσότερο για τη συντήρηση παρά για την καινοτομία», τονίζει ο Γκλέζερ.

Η πιο ζοφερή πρόβλεψη όμως ανήκει στον Μάρτιν Βάιτζμαν, που ειδικεύεται εδώ και χρόνια στο ζήτημα του κλίματος. «Είναι πλέον σχεδόν βέβαιο, ο άνθρωπος θα προκαλέσει μείζονα κλιματική αναταραχή στον πλανήτη», τονίζει. Και η αναταραχή αυτή θα είναι πρωτοφανής. Ο Βάιτζμαν δεν πιστεύει ούτε στο κλίμα ούτε στην πιθανότητα μιας διεθνούς συμφωνίας που να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. «Ο άνθρωπος», λέει, «δεν έχει ούτε τη διαύγεια ούτε την υπομονή να αντιμετωπίσει γεγονότα, ακόμη καταστροφικά, που θα συμβούν σε ένα μακρινό μέλλον. Ίσως άλλοι πολιτισμοί στο μέλλον να το καταφέρουν, ο δικός μας δεν μπορεί».

Έτσι, όταν η απειλή γίνει αισθητή, θα είναι πια πολύ αργά. Η μόνη ελπίδα είναι να κατασκευαστεί μια «τεχνητή ηλιακή ασπίδα», που θα καθυστερήσει κάπως τις καταστροφές από την άνοδο των θερμοκρασιών.

Η «φυγή εγκεφάλων» πραγματική τραγωδία για την Ελλάδα

Κάτοχοι διδακτορικού οι μισοί από τους 180.000 νέους που έχουν φύγει

«Η πραγματική τραγωδία για την Ελλάδα, η οποία παραβλέπεται από πολλούς οικονομολόγους, είναι η φυγή εγκεφάλων» αναφέρεται σε δημοσίευμα στην ιστοσελίδα του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου CNBC.

Όπως σημειώνεται, τα στατιστικά στοιχεία για το άρθρο προέρχονται από την έρευνα του καθηγητή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και συγγραφέα Λόη Λαμπριανίδη.

«Οι μισοί από τους 160.000 με 180.000 αποφοίτους πανεπιστημίων που έχουν φύγει από την Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, είναι κάτοχοι διδακτορικού» όπως σημειώνεται.

Επιπλέον, αντλούνται στατιστικά στοιχεία από την έρευνα της Endeavor Greece και τη σχετική έκθεσή της, «σύμφωνα με την οποία, 200.000 άνθρωποι εγκατέλειψαν την Ελλάδα από την αρχή της κρίσης, πριν από πέντε χρόνια». 

Όπως τονίζεται, «ένα από τα πλέον ανησυχητικά στοιχεία είναι ότι η τάση για μετανάστευση δεν έχει υποχωρήσει, ενώ το 46% των Ελλήνων που ζουν στη χώρα σκοπεύουν να εγκατασταθούν στο εξωτερικό». 

Σύμφωνα με τον καθηγητή κ. Λαμπριανίδη, «η φυγή εγκεφάλων έχει τεράστιες συνέπειες για την Ελλάδα. Οι νέοι με υψηλή μόρφωση που εγκαταλείπουν τη χώρα δεν μπορούν να παραμείνουν στην Ελλάδα γιατί η οικονομία ακόμη βυθίζεται και δεν έμεινε κανείς που να δημιουργεί προϊόντα ή υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας. Είναι ένας φαύλος κύκλος». 

Όπως σημειώνεται στο δημοσίευμα, «τη στιγμή που η ΕΕ θέλει την Ελλάδα να ανορθωθεί και να αναδιαρθρώσει την οικονομία της, η δύναμη της φαιάς ουσίας, που απαιτείται για τη μεταμόρφωση αυτή, φεύγει από τη χώρα», ενώ σε άλλο σημείο, επισημαίνεται ότι «σημαντικός παράγοντας για τη φυγή εγκεφάλων είναι ψυχολογικός, σύμφωνα με τον Αλέξη Πανταζή, συνιδρυτή της Hellas Direct».

Επίσης, αναφέρεται ότι «αυτή η αβεβαιότητα έχει εμποδίσει πολλούς ανθρώπους από διάφορους τομείς» και «υπάρχει μια αίσθηση παράλυσης και τα πράγματα έχουν χειροτερέψει μετά τις εκλογές» όπως είπε ο Χάρης Μακρυνιώτης, διευθύνων σύμβουλος της Endeavor Greece.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, «όπως εξήγησε (ο κ. Μακρυνιώτης), όλοι περιμένουν να δουν πως θα εξελιχθεί η τετράμηνη παράταση του νέου σχεδίου διάσωσης της ΕΕ και αν η Ελλάδα θα μείνει στο ευρώ».
Στη συνέχεια, αναφέρει ότι «η επίπτωση στην καθημερινή ζωή μπορεί να γίνει αισθητή από όλους» και ότι «οι τράπεζες δεν δανείζουν, κρατώντας τις εγκρίσεις σε αναμονή. Αυτό σημαίνει ότι για ένα μικρομεσαίο επιχειρηματία δεν υπάρχει κεφάλαιο κίνησης, τώρα. Και αν είστε ένας επιχειρηματίας που ψάχνει για κεφάλαια εκκίνησης, οι επενδυτές δεν ανοίγουν το πορτοφόλι τους. Αντ’ αυτού, περιμένουν να δουν τι θα συμβεί με το ευρώ, δεδομένου ότι οποιαδήποτε αλλαγή θα επηρεάσει τις αποτιμήσεις». 

Μεταξύ άλλων, υπογραμμίζεται ότι «είναι η αβεβαιότητα αναφορικά με τη σύγκλιση αριθμού παραγόντων που κρατά τη χώρα στο σημείο εκείνο που θα γείρει η πλάστιγγα. Αυτοί οι παράγοντες περιλαμβάνουν το πώς η νέα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, θα εργαστεί για να δώσει κίνητρα για ξένες επενδύσεις σε ελληνικές επιχειρήσεις, να μεταρρυθμίσει το φορολογικό κώδικα και τις προϋποθέσεις αδειοδότησης των επιχειρήσεων, την προώθηση της επιχειρηματικότητας και την αντιμετώπιση της υψηλής ανεργίας, της κυβερνητικής διαφθοράς και της γραφειοκρατίας».