Η κραυγή της Ιφιγένειας

ΑΕΡΑ – ΑΕΡΑ! ν’ ανασάνω! Αέρα! Δεν αντέχω άλλο!

Πέντε χρόνια μνημόνια στην Ελλάδα. Πέντε χρόνια ζω με μια πλαστική σακούλα περασμένη στο κεφάλι μου και μου επιτρέπετε να ανασαίνω ίσα για να μην πεθάνω.

Κάθε δόση δανείου είναι μια τρυπίτσα στην σακούλα.

Κάθε τρυπίτσα και ένα νέο πακέτο σκληρών μέτρων μιας ανάπτυξης που μέχρι σήμερα μετράει: Πάνω από 10,000 αυτοκτονίες & άλλες τόσες απόπειρες. Πάνω από 6.300.000 Έλληνες να ζούνε κάτω από το όριο της φτώχιας. Πάνω από 65% μείωση των μισθών μας (στα 480€ μισθός με πτυχίο ΑΕΙ & 25 χρόνια εργασίας). Πάνω από 250,0000 επιχειρήσεις έκλεισαν & κλείνουν καθημερινά κάτω από βάρος της δυσβάσταχτης φορολογίας, Κατάθλιψη, Φτώχεια. Ανεργία που έβγαλε Άστεγους στο δρόμο. Παιδιά Υποσιτισμένα να λιποθυμάνε στις αυλές των σχολείων. Μετανάστευση.

Μα η ανάπτυξη πουθενά. Μόνον ο πρώην πρωθυπουργός Σαμαράς την «μύριζε» στον αέρα. Στον ίδιο αέρα εμείς μυρίζαμε απελπισία και θάνατο! Οι Έλληνες εξοντώνονται στο όνομα μιας πολιτικής λιτότητας που δεν οδηγεί πουθενά! «Είστε Βαλκάνιοι, 300€ μισθός είναι πολύ καλά!» δηλώνει ο Π. Τόμσεν και μας πείθει πως αυτό είναι το μέτρο ανάπτυξης που θα μεταβάλει τους Βαλκάνιους σε Κινέζους & Ινδούς εργάτες της Ευρώπης.

Μας σκοτώνετε αργά και σαδιστικά!

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΘΗΡΙΩΔΙΑ!

Την στιγμή που ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας Μανουέλ Βαλς δηλώνει ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα «δεν μπορεί να διακόψει τον ELA (σ.σ. Έκτακτη Βοήθεια Ρευστότητας)» στις ελληνικές τράπεζες και εσύ ο ίδιος Β. Σόιμπλε δηλώνεις ότι η Ελλάδα δεν θα φύγει από το ευρώ, ακόμη κι αν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της Κυριακής είναι υπέρ του ΟΧΙ σύμφωνα με το Reuters, την ίδια στιγμή εκτοξεύεις εναντίον μου Οργή, θυμό, επιθυμία για παραδειγματική τιμωρία! Με την αμέριστη βοήθεια των πρώην ηγετών που εκλέγαμε εδώ στην Ελλάδα & των αστέρων δημοσιογράφων, με τρομοκρατείς μέχρι θανάτου για να γονατίσω όσο πιο χαμηλά γίνεται. 
Εξάλλου μια Ελλάδα που ζητιανεύει γονατισμένη για λίγο αέρα, Δεν μπορεί να διεκδικήσει τίποτα. Ούτε αποζημιώσεις για τα γερμανικά σκάνδαλα που τόσο ακριβά πληρώσαμε! Ούτε αποζημιώσεις από τις γαλλικές, ολλανδικές και τις 13 γερμανικές τράπεζες που παραβιάζοντας κάθε συμφωνία, κερδοσκόπησαν χτυπώντας καταστροφικά την ελληνική οικονομία.

Και κυρίως Δεν θα μπορέσει να διεκδικήσει τις Πολεμικές Αποζημιώσεις που μας οφείλετε εδώ και 60 χρόνια και ισοδυναμούν «Το συσσωρευμένο εθνικό εισόδημα 33 ετών ή τον προϋπολογισμό του κράτους για 130 χρόνια», όπως υπολόγιζε ο Κωνσταντίνος Δοξιάδης στην Έκθεση του, την έκθεση που πρέπει να γνωρίζουμε όλοι οι Έλληνες αλλά και όλοι οι Γερμανοί.

Γι’ αυτό λοιπόν τα «μέτρα ανάπτυξης» έγιναν ακόμη σκληρότερα αυτήν την φορά; Τρόμος, Ταπείνωση, Εξευτελισμός και Δήλωση Πλήρους Υποταγής της Δημοκρατικά εκλεγμένης Ελληνικής Κυβέρνησης!

Αυτό είναι το νέο πακέτο μέτρων που μου επιβάλετε για να ανοίξετε και πάλι μια τρυπούλα στην πλαστική μου σακούλα! Αυτά τα μέτρα καλούμαι να δηλώσω την Κυριακή αν «ΑΝΤΕΧΩ» Ή «ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ».

Όχι λοιπόν Δεν αντέχω! Και έχω κάθε δικαίωμα και υποχρέωση σαν ελεύθερος άνθρωπος να φωνάξω ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ!
Να φωνάξω ΟΧΙ σ’ αυτήν την κοροϊδία της ανάπτυξης!
Όχι στην εξαθλίωση & στον αφανισμό του λαού μου. Των παιδιών μου!

Δεν θα καθίσω να με σύρεις Ιφιγένεια στον βωμό μιας θυσίας που ΠΡΕΠΕΙ να γίνει για να μην τολμήσει κανένας στο άμεσο αλλά και στο μακρινό μέλλον να σηκώσει το κεφάλι του! Κυρίως βέβαια οι Ισπανοί που δείχνουν ανάλογες «δημοκρατικές επαναστατικές διαθέσεις» και οι Ιταλοί αλλά και όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες που βλέπουν την σημερινή Ενωμένη Ευρώπη των τραπεζών, των μαύρων ταμείων, της διαφθοράς & των σκανδάλων να καταπατά κάθε τι ελεύθερο, δίκαιο, ηθικό.

Αυτή η Ενωμένη Ευρώπη δεν είναι όραμα δικό μου. Είναι ένας σύγχρονος Αγαμέμνονας που με σέρνει στο θυσιαστήριο για να αρπάξει τους θησαυρούς όχι μόνο της δικής μου Τροίας αλλά και όποιας άλλης Τροίας αντιστέκεται στην απληστία του!

Γι’ αυτό, εγώ η Ιφιγένεια της Ελλάδα του 2015, θα πηδήξω από τον βωμό και θα παλέψω για την ζωή μου!

ΟΦΕΙΛΩ να πηδήξω από τον βωμό και να παλέψω για την ελευθερία μου, για την αξιοπρέπεια μου.

ΟΦΕΙΛΩ να παλέψω για να βγω από την αιώνια κρίση της «σωτηρίας» μου, που με καταδικάσετε Ευρωπαίοι και Έλληνες κερδοσκόποι αφού η Ελληνική "σωτηρία" είναι η πιο προσοδοφόρα γερμανική επένδυση!

ΟΦΕΙΛΩ να παλέψω για ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά μου, για τα παιδιά που θα γεννήσω και για τα εγγόνια μου που πριν γεννηθούν είναι χρεωμένα με 35000€ το καθένα!

Ξέρω καλά πως αν δεν το κάνω τώρα, σε λίγα χρόνια θα ανοίγονται με σχεδίες στο πέλαγος & θα παλεύουν να περάσουν σύνορα ελπίδας γιατί εγώ δεν θα έχω χρήματα ούτε για το εισιτήριο της μετανάστευσης τους.

ΟΦΕΙΛΩ να παλέψω στην μνήμη των προγόνων μου που μου χάρισαν την πιο ακριβή ελευθερία!

ΟΦΕΙΛΩ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΠΩ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΑ ΕΞΑΘΛΙΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΞΟΝΤΩΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΠΙΒΑΛΕΤΕ!
ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΟΦΕΙΛΕΤΕ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣΕΤΕ!

Όπως οφείλετε να ακούσετε και όλους όσους στηρίζουν την λογική, την ηθική και το δίκαιο. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΗ ΜΟΥ. ΤΟ ΞΕΡΩ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ. Είναι δίπλα εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρη την Ευρώπη που φωνάζουν παντού ότι οι Πολιτικές Λιτότητας έχουν αποτύχει!

Οφείλετε να μας ακούσετε όλους.

Οφείλετε να ακούσετε Τον νομπελίστα οικονομολόγο Joseph E. Stiglitz που φωνάζει πως Η Ευρώπη επιτίθεται στην Ελληνική Δημοκρατία.

Οφείλετε να ακούσετε Τα παιδιά του DIE ANSTALT του ZDF που αντιπροσωπεύουν εκείνο το τμήμα του γερμανικού λαού για το οποίο πρέπει να είσαστε πολύ περήφανοι!

Οφείλετε να ακούσετε τους 300 οικονομολόγους και διανοούμενους που δηλώνουν: "Είμαστε όλοι με την Ελλάδα και την Ευρώπη"

Μα πιο πολύ από όλους οφείλετε να ακούσετε εμάς, τους απλούς ανθρώπους των λαών της Ευρώπης που θέλουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια στον τόπο μας. Τους Ευρωπαίους πολίτες που θέλουμε να ζούμε περήφανοι μέσα σε μια Ενωμένη Ευρώπη Δημοκρατική, Ηθική, Αλληλέγγυα. Σ’ αυτήν την Ευρώπη θέλω να ανήκω.

Στην Ευρώπη που θα αναμετρηθεί με την διαφθορά, την κερδοσκοπία, τον σκοταδισμό και θα ξαναθυμηθεί τις Αρχές του Διαφωτισμού.

Σε μια Ευρώπη που δεν θα θυσιάζει Ιφιγένειες.

Αυτή η Ευρώπη είναι το όραμα εκατομμυρίων Ευρωπαίων και γι’ αυτήν αξίζει κάθε αγώνας.

Για αυτήν την Ευρώπη θα παλέψω. Θα πηδήξω από τον βωμό και θα φωνάξω ΑΕΡΑ! 

ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ 2015 

Αργυράκου Αγγελική 

Αυτός είναι πλέον ο ήρωας μου, Πύρρο, όχι εσύ...

Ναι ρε συ Πύρρο κι εγώ αν ακούσω μια ιστορία ανάλογη της δικής σου θα δακρύσω. Εμπειρίες που δε φεύγουν ποτέ από το μυαλό. Ούτε κατά διάνοια δεν πέρασα τόσο σκληρά παιδικά χρόνια, δεν έζησα ποτέ τέτοιες ελλείψεις όταν ήμουν παιδί. Και όταν ήμουν παιδί, Πύρρο μου, δραχμές είχαμε, όχι ευρώ. Αυτό όμως δεν μας είχε βυθίσει στην ανέχεια. 

Γιατί, φίλε Πύρρο, τη φτώχεια δεν την παράγουν τα νομίσματα, την παράγουν οι πολιτικές.

Εδώ και χρόνια όμως, φίλε, είσαι από την άλλη πλευρά του ποταμού. 
Νομοθετείς. Η ψήφος σου επηρεάζει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Και δεν τις επηρεάζει θετικά, Πύρρο. Η χώρα έχει 1,5 εκατομμύριο άνεργους και το 80% απ' αυτούς δεν παίρνουν καν επίδομα ανεργίας. 
Θεωρείς ότι αυτά τα χρόνια που εσύ ψήφιζες τη συνέχιση της ανέχειας αυτοί είχαν το γάλα για το παιδί τους; 
Όχι, φίλε, δεν το είχαν. Μόνο αν κάποιος τους το..πρόσφερε. 
Κι αυτός δεν ήσουν εσύ Πύρρο, ούτε το κόμμα σου.

Δεν ήσουν δίπλα σ' αυτούς τους ανθρώπους, Πύρρο, για την ακρίβεια, από τότε που εξελέγης πρώτα φορά σε ακούω να μιλάς. 
Που ήταν η φωνή σου τότε, όταν και με τη δική σου ψήφο αυτοί οι άνθρωποι σήκωναν όλο και περισσότερα βάρη; 
Κι αυτά, Πύρρο, είναι βάρη που δεν σηκώνονται ούτε αν κάποιος είναι ολυμπιονίκης στην άρση βαρών όπως εσύ. 

Ξέρεις, Πύρρο, ανθρώπους σαν κι εσένα, που ξεκίνησαν ξυπόλυτοι, με άδειες τσέπες και έφτασαν στην κορυφή, τους θαυμάζω. 
Όπως θαυμάζω και τους πρόσφυγες που κάνουν χιλιόμετρα με τα πόδια, περνούν από αφιλόξενες θάλλασες για ένα καλύτερο μέλλον. 
Έχεις ακούσει φαντάζομαι για το πώς τους αντιμετωπίζει η ευρωπαϊκή ελίτ. 
Σαν περιττό βάρος, Πύρρο.

Θα δακρύζω πάντα όταν ακούω την ιστορία των παιδικών σου χρόνων, φίλε. Αλλά θα δακρύζω και για κάθε έναν που υποφέρει απ' αυτά που ψήφισες εσύ. 
Για κάθε έναν που εκεί, στις χαραμάδες της Ιστορίας, θα προσπαθεί να επιβιώσει, χωρίς τιμές, χωρίς δόξες, χωρίς ελπίδα πολλές φορές. 
Γι αυτόν που θα ντρέπεται για το ίδιο του το δάκρυ. 
Αυτός είναι πλέον ο ήρωας μου, Πύρρο, όχι εσύ...

Δημήτρης Σούλτας

Αγκαγκαμπού γκιγκί γκαγκαμπού ο γκιγκί γκαγκά

Ήταν ακόμα, αν θυμάμαι καλά, δικτατορία και το κοινωνικό- πολιτικό τραγούδι, σε συνδυασμό με το ρεμπέτικο και το λαϊκό εξέφραζαν μια διαχρονική ελληνικότητα, αλλά και μια πολιτική επικαιρότητα. Τότε ο ευφυέστατος κατά τα λοιπά κ. Κίσινγκερ βγήκε κι έκαμε μια  περισπούδαστη δήλωση. Περιφραστικά έλεγε: Αν θες να χειραγωγήσεις έναν λαό όπως τον ελληνικό, δεν έχεις παρά να χειραγωγήσεις την έκφρασή του μέσα από το τραγούδι του. 

Δεν είχε άδικο. Γιατί μέσα από αυτό το τραγούδι μπορούσαν να συσπειρωθούν όλοι οι Έλληνες, από τη μια άκρη της χώρας ως την άλλη, σ΄ όποιο πνευματικό επίπεδο κι αν ανήκαν. Είχαν προηγηθεί σπουδαίοι κύκλοι τραγουδιών του Μίκη, του Μαρκόπουλου, του Ξαρχάκου, του Καλδάρα, του Μούτση και άλλων.

Με τη Μεταπολίτευση παρατηρήθηκε μια στροφή των δισκογραφικών εταιριών στο πολιτικό τραγούδι. Παραμέρισαν τους κύκλους τραγουδιών από τους συνθέτες και επέβαλλαν το σταρ σύστεμ των τραγουδιστών. Κι ήταν τότε που ο Μάτσας ζήτησε από τον Καλδάρα να γράψει τρία τραγούδια για το Νταλάρα κι ο Καλαδάρας του απάντησε: «Εγώ έχω δώδεκα τραγούδια να κάνω δίσκο. Αν τα θες, πάει καλά, αλλιώς προτιμώ να μείνω σπίτι, να πλένω τα πιάτα της γυναίκας μου»…..

Τότε, που ο συχωρεμένος ο Πατσιφάς, απευθυνόμενος στον Πάριο του είπε: «Ξέρεις γιατί έχεις επιτυχία; Γιατί σ΄ ακούνε οι κακογαμημένες, κι αυτές είναι πολλές»…

Έτσι σταδιακά μπαίνουν στο περιθώριο οι σπουδαίοι συνθέτες και εξαφανίζονται οι κύκλοι τραγουδιών με αποτέλεσμα ο Χατζιδάκις να αναγκαστεί να κάνει το Σείριο στον οποίο προσφεύγει και ο Μίκης. Στο μεταξύ ενισχύεται η πειρατεία και με την εμφάνιση του CD το κέρδος των εταιριών όλο και συρρικνώνεται. 

Και τότε έρχεται η πολιτική του εφήμερου σουξέ. Μια κι έξω κι όσα προλάβουμε να αρπάξουμε. Έτσι ανοίγει ο μεγάλος κάδος των σκουπιδιών και ενθαρρύνεται μια ποπ άποψη στο ελληνικό τραγούδι, ανούσια αλλά ρυθμική, που απευθύνεται πλέον σε μια γενιά, η οποία σταδιακά κόβει τις ρίζες της από την τραγουδιστική της ιθαγένεια. Παράλληλα εμφανίζονται νέα είδωλα επιρροής της νεολαίας πού ξεσκίζουν πουκάμισα στις πίστες, δημιουργούνται φαν κλαμπ κι όλα βαδίζουν στα πρότυπα του…Λος Άντζελες!

Για να διατηρήσουν ωστόσο κι ένα άλλοθι, κάποιες εταιρίες κάθε τόσο χρησιμοποιούν καλλιτέχνες που έρχονται από το κοντινό παρελθόν και έχουν κάποιο πέρασμα στό κοινό, όπως για παράδειγμα ο Νταλάρας, η Αλεξίου, ο αδιάφορος Πάριος. Κι επειδή αυτοί έχουν κάποιες απαιτήσεις, μελοποιούνται και ορισμένοι στίχοι αξιόλογων στιχουργών, όπως η Λίνα Νικολακοπούλου, ο Οδυσσέας Ιωάννου και κάποιοι ακόμα. Επίσης φτάνουν στο κέντρο κάποιες μεμονωμένες φωνές από τη Θεσσαλονίκη όπως τύπου Νίκου Ζερβουδάκη. 

Και στην Αθήνα ο Κραουνάκης δίνει τη δική του μάχη με τη «Σπείρα- Σπείρα», ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας,ο Αλκίνοος Ιωαννίδης με τις μπαλάντες του και μερικοί ακόμα. Ωστόσο, από δισκογραφικής άποψης, το ελληνικό τραγούδι που εξέφραζε την κραυγή και την αγωνία αυτού του λαού μπήκε πια στο περιθώριο του εμπορικού ενδιαφέροντος. 

Η ποπ ελαφρότητα επικράτησε στη νεολαία και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε αν της μιλήσεις σήμερα για κύκλους τραγουδιών όπως η Ιθαγένεια, ο Ήλιος ο Πρώτος, τα Λιανοτράγουδα, να θεωρείσαι γραφικός και εκτός μιας παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας.

Στο σημείο αυτό εμφανίζεται ο μαέστρος, σύζυγος της κυρίας Σόνιας Θεοδωρίδου, να προτείνει το Άξιον Εστί με το Σάκη Ρουβά. Και μάλιστα, η κυρία Θεοδωρίδου να δηλώνει ότι, ου προς θάνατον, δεδομένου ότι η ίδια έχει ερμηνεύσει Σούμπερτ με… ποπ ορχήστρα! Εδώ πια θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι όπως φρικάρεις σαν ακούς την Αγνή Μπάλτσα να ερμηνεύει τη «Φραγκοσυριανή», άλλο τόσο παθαίνεις την πλάκα σου με κάποιες ποπ διασκευές π. χ. της «Αρχόντισσας». Θα τρίζουν δηλαδή τα κόκαλα του Μάρκου και του Τσιτσάνη. Κι εντάξει, πρόβλημα του Σούμπερτ να τον ερμηνεύει με ποπ τζιριτζάντζουλες η κυρία Θεοδωρίδου. 

Με μας όμως το θέμα είναι αλλού: Κάθε τραγούδι, είτε αυτό είναι το Άξιον Εστί, είτε είναι η «Συννεφιασμένη Κυριακή» ενέχουν ισχυρούς συμβολισμούς. Πατάνε πάνω στην. αισθητική και την κοινωνική δομή αυτού του τόπου. Κι εδώ όπως έχουν σημασία τα άγια οργανάκια π. χ το μπουζούκι, ο ταμπουράς, το μπαγλαμαδάκι, άλλη τόση σημασία έχει ο ερμηνευτής και αυτό πού συμβολίζει. 

Διότι διαφορετικά, ποιος μπορεί να εμποδίσει τη λέιντι Γκάγκα να ερμηνεύσει αύριο τον «Επιτάφιο» και γύρω της να χορεύουν τα ξέκωλα;

Το θέμα λοιπόν δεν είναι ότι τραγουδάει ο Σάκης, το θέμα είναι ΤΙ συμβολίζει ο Σάκης. Κι αυτό που συμβολίζει είναι ένας σταδιακός αποχαρακτηρισμός της πιο ουσιαστικής έκφρασης αυτού τού λαού: Του τραγουδιού του. 

Έτσι βλέπουμε σε βάθος χρόνου να δικαιώνεται απόλυτα ο κ. Κίσινγκερ. Ώσπου να φτάσουμε στην απόλυτη μελωδικά εκφραστική του πρόταση, που την προέβλεψε έγκαιρα ο Χάρρυ Κλινν. Στο Αγκαγκαμπού γκιγκί γκαγκαμπού ο γκιγκί γκαγκά..

Του Αρή Σκιαδόπουλου

Η «Αγία τράπεζα» του Σάλα

Χορτάσαμε αυτές τις μέρες από ρεπορτάζ για τη «φιλεύσπλαχνη τράπεζα Πειραιώς η οποία διαγράφει τόκους καταναλωτικών, στεγαστικών& πιστωτικών καρτών» με μια απλή προϋπόθεση: Να μένεις σε παγκάκι ή χαρτόκουτο. Να έχεις δηλαδή εισόδημα μέχρι 6 χιλιάρικα το χρόνο…

Κοιτώντας πιο προσεκτικά την αγαθοεργία του καλού (τραπεζικού) Σαμαρείτη θα διαπιστώσει κανείς ότι πρόκειται για μια απλή λογιστική κίνηση η οποία υπαγορεύεται από την κοινή (τραπεζική) λογική: ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος. Με πιο απλά λόγια, ο φιλεύσπλαχνος τραπεζίτης διέγραψε αυτά που με κανέναν τρόπο και με καμία δύναμη δεν θα μπορούσε να πάρει.

Για να φτάσουμε όμως σ αυτήν την απροκάλυπτη κοροϊδία ενδεδυμένη μάλιστα με το πέπλο της αγαθοεργίας προηγήθηκαν και συνεχίζονται:
Θαλασσοδάνεια σε γνωστούς και φίλους (πχ media)
Αρπαγές (τράπεζες, Κύπρου, Αγροτική)
Ανα-κεφαλαιοποιήσεις με δανεικά του δημοσίου

Αυτό το τελευταίο σημείο αξίζει την προσοχή μας: Το Δημόσιο, με δάνεια από το ευρωσύστημα ανέλαβε να πληρώσει για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που έγινε απαραίτητη λόγω της κερδοσκοπικής και χαριστικής δανειοδοτικής πολιτικής τους προς μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, εξαιτίας της αυθαίρετης λογικής «κουρέματος» του χρέους μέσω PSI και εξαιτίας των μνημονιακών πολιτικών, που έσπρωξαν στο «κόκκινο» εκατοντάδες χιλιάδες δανειολήπτες. Ενώ, όμως, τα κεφάλαια της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών τα έβαλε με δανεικά το Δημόσιο, οι μετοχές των τελευταίων δεν πέρασαν στα χέρια του Δημοσίου.

Κάπως έτσι, λοιπόν, οι «άγιες τράπεζες» συνεχίζουν το θεσπέσιο έργο τους με τους τραπεζίτες να εμφανίζονται οσίες και ευεργετούσες παρθένες…

Του Δημήτρη Μηλάκα

Άκουσα ότι μιλάς πολιτισμένα με τους δολοφόνους των φίλων μου

«Άκουσα ότι μιλήσατε πολιτισμένα με τον δολοφόνο του πατέρα μου. Αυτός όμως κανέναν πολιτισμό δεν επέδειξε όταν σκότωνε τα θύματά του…». 

Αυτό είπε ο Περιφερειάρχης Στερεάς, Κώστας Μπακογιάννης, στη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βάσω Λέβα…. στηλιτεύοντας την επίσκεψη της βουλευτίνας στον Κουφοντίνα που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Λαμίας.

Μπράβο του, καλά έκανε το παλικάρι και εξέφρασε τη διαμαρτυρία του. Κι επειδή όταν έτερος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο Βασίλης Κυριακάκης, ρωτώντας τον Κώστα Μπακογιάννη γιατί ασκεί κριτική στην Κυβέρνηση και δεν μιλάει για θέματα που αφορούν την Περιφέρεια Στερεάς, εισέπραξε την απάντηση: «Απαγορευτικά βγάζει μόνο το λιμεναρχείο. Στις δημοκρατίες δεν υπάρχει λογοκρισία. Και φυσικά μιλάω για θέματα που μας αφορούν όλους και την Περιφέρεια, όπως οι φυλακές Δομοκού», θα εκμεταλλευτώ την απουσία απαγορευτικού για να πω κι εγώ πέντε πράγματα.

Είχα ένα φίλο 45 χρονών. Τον έχασα μέσα σε μια νύχτα όταν έσκασε ο εγκέφαλός του και γέμισε αίματα. Δεν πέθανε. Δολοφονήθηκε. Ο δολοφόνος κρατούσε το όπλο τού «ναι σε όλα». Χρέη, κυνήγι από τις τράπεζες, απλήρωτο ΤΕΒΕ, λουκέτο, αδυναμία να συνεχίσει να σπουδάσει το παιδί του, σβήσιμο κάθε ίχνους αξιοπρέπειας, ταπεινωμένος, εξευτελισμένος, εκβιαζόμενος για κατασχέσεις, αϋπνία, άγχος, απόγνωση, απόγνωση, απόγνωση ΤΕΛΟΣ!

Εγώ είχα έναν φίλο. Τον έχασα. Χάθηκαν με τον ίδιο τρόπο, από το ίδιο όπλο, πολλοί φίλοι άλλων. Υπήρχε ηθική αυτουργία σε αυτά τα εγκεφαλικά, σε αυτά τα εμφράγματα, σε αυτές τις αυτοκτονίες. Βλέπεις, σήμερα δεν είμαστε οι γραφικοί του παρελθόντος που φαντασιωνόμασταν θανάτους εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής για να «χτυπήσουμε την κυβέρνηση». Σήμερα έχει αναγνωριστεί με τον πλέον επίσημο τρόπο ότι στην Ελλάδα υπάρχει ανθρωπιστική κρίση, η οποία είναι αποτέλεσμα των πολιτικών επιλογών των προηγούμενων κυβερνήσεων. Και μέσα στην ανθρωπιστική κρίση εντάσσονται αυτοί οι θάνατοι.

Θάνατοι από εκτελέσεις με εκτελεστικό απόσπασμα τις κυβερνήσεις και τους βουλευτές που ψήφιζαν «ναι στις ανθρωποθυσίες». Υπάρχουν πολλών ειδών τρομοκρατικές οργανώσεις. Άλλες που τα μέλη τους φοράνε κουκούλες και άλλες που τα μέλη τους φοράνε γραβάτες, κοστούμια και ταγιέρ.

Έμαθα, λοιπόν, ότι μιλάτε πολιτισμένα με τα μέλη του δεύτερου είδους τρομοκρατικής οργάνωσης. Ότι είστε συγγενείς με κάποια από αυτά τα μέλη. Ότι ακόμη τα στηρίζετε. Ότι ακόμη θέλετε να επιστρέψουν στη δράση και να αρχίσουν πάλι να οδηγούν ανθρώπους στο θάνατο. Ξέρετε, οι Κουφοντίνες είναι στη φυλακή. Οι άλλοι τρομοκράτες όμως είναι ελεύθεροι και υπερασπίζονται τις δολοφονικές πολιτικές τους μέσα στη Βουλή. Και επιστρέφουν σπίτια τους όταν το κάνουν, ενώ ο δικός μου φίλος δε βγαίνει από τον τάφο του. Εκεί είναι το σπίτι του.

Ξέρετε, δεν είχε όνομα και επίθετο μόνο ο Παύλος Μπακογιάννης. Είχε και ο φίλος μου και οι αμέτρητοι φίλοι άλλων, που είναι νεκροί. Δεν έχουν καθόλου μικρότερη αξία από τον Παύλο Μπακογιάννη. Και νομίζω ότι όπως είναι στη φυλακή οι δολοφόνοι του Παύλου Μπακογιάννη, θα έπρεπε να είναι και οι δολοφόνοι του Γιώργου, του Κώστα, της Ελένης. Εκτός και αν δεν ισχύει το «Απαγορευτικά βγάζει μόνο το λιμεναρχείο», αλλά απαγορευτικά βγάζει και η δημοκρατία σας, λέγοντας «αυτούς τους τρομοκράτες δικαιούσαι να τους συλλάβεις, εκείνους τους τρομοκράτες δεν πρέπει να τους πειράξεις». Αν είναι έτσι, πάω πάσο.

Αν είναι έτσι, έχει απόλυτο δίκιο ο κύριος περιφερειάρχης Στερεάς που θρηνεί μόνο για τον πατέρα του και δηλώνει ότι «Είναι ακατανόητο να κλείνουν οι φυλακές υψίστης ασφαλείας στο Δομοκό . Μιλάμε για μία παγκόσμια πρωτοτυπία, πουθενά αλλού δεν έχουν καταργηθεί τέτοιες φυλακές λες και όλοι οι έγκλειστοι είναι ίδιοι».

Άλλωστε, αυτές οι φυλακές πέραν των άλλων είναι και ένα… αναπτυξιακό έργο για την εκλογική περιφέρεια του κ. Μπακογιάννη. Το δήλωσε ο ίδιος λέγοντας «Και φυσικά μιλάω για θέματα που μας αφορούν όλους και την Περιφέρεια, όπως οι φυλακές Δομοκού». Είναι κρίμα να χαθεί ένα τέτοιο αναπτυξιακό έργο που θα φέρει έσοδα από το κέτερινγκ, μέσα από τα χέρια ενός φέρελπι πολιτικού που βλέπει σε αυτό το πεδίο πολέμου μόνο έναν νεκρό, αγνοώντας χιλιάδες άλλους.

Υγ: Παραθέτω ένα τελευταίο απόσπασμα από την υπουργικού ύφους και περιεχομένου δήλωση του κ. Μπακογιάννη: «ΕΜΕΙΣ από την πλευρά μας θέλουμε να ελπίζουμε ότι θα σταλεί επιτέλους ένα ισχυρό μήνυμα: Ότι η βία δεν είναι αποδεκτό μέσο επίλυσης διαφορών. Αλλιώς πολύ φοβάμαι ότι εκτρέφουμε το τέρας του αυταρχισμού και του φασισμού».

Σωστά! Τώρα ας κοιτάξει αυτή τη φωτό κι ας απαντήσει στην ερώτηση: «Στη μαμά σου, το είπες;»

kartesios.com

Γελοιότητες!..

     Τούτα τα θρασύδειλα ανθρωπάκια, οι ''εργολάβοι'' της πλαστής ενημέρωσης, όταν πανικοβάλονται αντιδρούν σπασμωδικά και γίνονται γελοιοδέστατοι.

     Όπως χθες που καλά και ντε να δημιουργήσουν μείζον θέμα από το τίποτα:
     Καμιά εικοσαριά αντιεξουσιαστές, χωρίς ούτε μία κουκούλα, έφθασαν ξαφνικά τρέχοντας στο Περιστύλιο της Βουλής, άνοιξαν πανό, έριξαν προκηρύξεις, φώναξαν τα συνθήματά τους, και σε λίγη ώρα χωρίς καμία πρόθεση βίας υπακούοντας στους άντρες της φρουράς αποχώρησαν ειρηνικά, έχοντας κάνει την διαμαρτυρία τους, κι έχοντας πιάσει βέβαια στον ύπνο την φρουρά της Βουλής!

     Αυτό ήταν! 
     Γκρεμίστηκε ο κόσμος, για τα κανάλια!  Καταλύθηκε το κράτος! Καταλήφθηκε το Κοινοβούλιο! Να παραιτηθεί η κυβέρνηση!
     Άνοιγες ξαφνικά την τηλεόραση στις ειδήσεις και νόμιζες ότι είχαμε καμιά εικοσαριά νεκρούς, και τριακόσιους τραυματίες.
     Μιλάμε για πολλά γέλια.
    Έτσι πέφτει ρε μιά κυβέρνηση που την ακολουθεί πλέον και μετεκλογικά το 65% του λαού;
     Επειδή εσείς μάθατε να αγοράζετε τα πάντα; Σας άρεσε ένα αυτοκίνητο; Το αγοράζατε. Σας άρεσε ένα σπίτι; Το αγοράζατε. Σας άρεσε μιά πιτσιρίκα; Την αγοράζατε. Σας άρεσε το κράτος; Το αγοράσατε κι αυτό, αφού εξαγοράζατε πρώτα όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις εδώ και τριάντα χρόνια.
     Θέλετε τώρα να γίνει το ίδιο. Πρίτς!

     Από κοντά κι οι καμαριέρες των καναλαρχών:
     Τανιόταν ο άλλος ο βουλευτάκος, χθες, της πρώην συγκυβέρνησης του αίσχους: ''Είμαστε όμηροι''!
     Σιγά χρυσέ μας! Ποιός θα σε πάρει εσένα όμηρο; Να σε κάνει τί; Να σε ανταλλάξει με καρπό για τίς κότες; Διότι μέχρι εκεί φτάνει η εμβέλεια της αξίας σου!
     Κλείδωσε ο Φρούραρχος την κεντρική πόρτα του Περιστυλίου; Δεκαπέντε εισόδους και εξόδους έχει η Βουλή. Βγες εσύ απ' την πόρτα υπηρεσίας! Έτσι κι αλλοιώς δουλάκι είσαι! Τώρα θα σου πέσει η μούρη;

     Νομίζετε ότι έτσι υποβάλετε τα σέβη σας και δηλώνετε υποταγή στους καναλάρχες;
     Τί να την κάνουν ρε την υποταγή και τον σεβασμό σας; Αυτοί λεφτά θέλουν!
     Αν θέλετε να τους συμπαρασταθείτε τώρα που θα τους κοπούν τα θαλασσοδάνεια και θα πέσουν πείνα και λουκέτα,
     ..πάρτε ένα κουτί γλυκά, πάρτε μαζί και την κόρη σας μήπως έχουν ξεμείνει από ''πιπίνια'' (διότι οι πιτσιρίκες του είδους δεν τους κάθονται για τα νιάτα και την λεβεντιά τους),
     ..και αντέστε να τους κάνετε βίζιτα να τους παρηγορήσετε!
     Όπως κάνουν όλες οι καλές π@@@@νες όταν υποφέρει ο νταβατζής τους!

     Το blog αναγκάζεται να γίνει αισχρό σήμερα γιατί η αισχρότητα είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνετε!
     Η γλώσσα της αισχρότητας και των χρημάτων!
     Η μητρική σας γλώσσα!..

mandatoforos.blogspot.gr

Η παγκόσμια ημέρα της καριόλας που τα θελε ο κώλος της

Θα σας πω μερικές από τις συνηθισμένες φράσεις και κουβέντες μεταξύ ανδροπαρεών κάθε φορά που περνάει από μπροστά τους μια ευπαρουσίαστη γυναίκα: Καριόλα, πόρνη, πουτάνα, μουνάρα, να σου σκίσω την πατάρα, πωπω τι κωλάρα είσαι εσύ.

Αυτές είναι οι μόνιμες επωδοί «θαυμασμού» προς το ωραίο φύλο από παντελώς άγνωστα της σερνικά. Αυτά λούζεται κάθε γυναίκα που η εμφάνιση της φτουράει. Στο δρόμο, μέρα, νύχτα, ένας ανελέητα ισοπεδωτικός σεξιστικός πόλεμος.

Και ενώ οι gay κάναν περήφανες παρελάσεις, η ξανθιά δασκάλα πρέπει να ντρέπεται που είναι γυναίκα. Και οι κακοποιημένες πρέπει να τη ρουφάν όλη την κακοποίηση στο σπίτι τους και να ντρέπονται που είναι θύματα
.
Ενώ πύρινοι λόγοι εκτοξεύονται κατά του ρατσισμού, ο σεξισμός, η πιο οικουμενική μορφή ρατσισμού παραμένει στο απυρόβλητο από μεγάλα τμήματα της ένοχης κοινωνίας.

Πως θα ήταν δυνατόν να συμβαίνει το αντίθετο; Οι Έλληνες είναι σεξισταριά του κερατά.

Προέρχονται από κοινωνίες της προίκας, του εθίμου του ματωμένου σεντονιού της πρώτης νύχτας του γάμου, των αυστηρών ποινών κατά της γυναικείας μοιχείας, του συνοικεσίου που καταργούσε την ελεύθερη βούληση των γυναικών και μιας θρησκείας που θεωρούσε την Εύα πηγή της αμαρτίας και επέβαλε σεξουαλικό έλεγχο μέσω της προγαμιαίας αγαμίας.

Και αυτό δεν έχει αλλάξει δραματικά. Ο γάμος παραμένει σε πολλές περιπτώσεις μορφή θεσμοθετημένης δουλείας. Η γυναίκα παραμένει σε πολλές περιπτώσεις οικιακή δούλα και παιδομηχανή, αντικείμενο εκμετάλλευσης και καταπίεσης,

Οι ροές πληθυσμών από μισογυνικές κουλτούρες δεν βοήθησαν και ούτε ποτέ θα βοηθήσουν στην αντίληψη της ισότητας των φύλων.

Ο σεξισμός και η κάθε μορφής βία απέναντι στις γυναίκες είναι διάχυτος στην ελληνική κοινωνία: στη δουλειά, στο σπίτι, στο δρόμο, παντού οι γυναίκες είναι θύματα ενός στην καλύτερη περίπτωση ψυχολογικού πολέμου ο οποίος συγκαλύπτει από μια σαδιστική και διεστραμμένη ομερτά.

Η χυδαιοποίση της θηλυκότητας βρίσκεται παντού και σχεδόν πουθενά η υπεράσπιση του αυτόβουλου της γυναικείας σεξουαλικότητας και προσωπικότητας, αν εξαιρέσουμε κάτι ΜΚΟ και κάτι κρατικές υπηρεσίας που υπάρχουν για το φαίνεσθε.

Ακόμη θυμάμαι με αηδία τον «κορυφαίο» μυρ-εικαστικό Τσόκλη να λέει στον τηλεοπτικό αέρα που ο βιασμός γίνεται λόγω της πρόκλησης του θύματος.

Όλοι τα ξέρουμε, πολλοί τα κάνουμε, λίγοι μιλούνε. Και η εγκληματική οργάνωση των σεξιστών παραμένει όχι μόνο ελεύθερη αλλά και προκλητική όπως πάντα. Περισσότερο από πάντα:
Η κρίση, μάλιστα, πάλι αυτή η αναθεματισμένη κρίση ανέβασε την κακοποίηση στα ύψη: 47% πάνω η κακοποίηση των γυναικών σε αυτή τη χώρα της ανάπτυξης.

Ο άντρας βλέπετε, ο άντρας ο σωστός, δεν έχει πλέον τα φράγκα για να ξενοπηδάει αντί λούσων, ούτε καν για να πηγαίνει στα κωλάδικα ή και στα μπουρδέλα.

Και ξεσπάει στη σύντροφο να της δείξει πόσο άντρας είναι λες και το υψωμένο χέρι είναι προέκταση του μαραζωμένου ανδρισμού του.

Παγκόσμια μέρα κατά της κακοποίησης σήμερα. Ένας λόγος παραπάνω για να φάνε περισσότερο ξύλο και βιασμό οι γυναίκες, μην τους μπουν και ιδέες.

Δεν είστε οι μόνες και είστε μόνες. Το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να γίνεται νέες Λυσιστράτες.

Αφήστε τα αρχίδια άκληρα.

Στείρα όσο στείρα είναι η ψυχή τους.

Μην ξεγελάτε τον εαυτό σας: Δεν είναι αγάπη που δεν έχει τρόπος να εκφραστεί αυτό που σας κάνουν. Είναι μίσος. Πηχτό και μαύρο η κακοποίηση τους.

Μην τους δικαιώνετε με την καρτερικότητα σας. Δε θα αλλάξουν ποτέ.

Αντίθετα, θα κάνουν τα παιδιά σας σαν τα μούτρα τους.

Αποκλείστε τους. Απορρίψτε τους. Εγκαταλείψτε τους.

Και θα είστε μόνες. Απέναντι στις οικογένειες τους, στις γνωστές σας που θα έχουν κάτι πρόστυχο να πουν για τον αγώνα σας για την αξιοπρέπεια σας, στα αρχίδια της γειτονιάς που θα σας πουν πουτάνα. Έτσι κι αλλιώς, πουτάνα σας έλεγαν και πριν.

Όσο και να παλεύουν κάποιοι άντρες για να αλλάξει, τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει αν οι γυναίκες, η πηγή της ζωής, δεν πάρουν τη ζωή τους στα χέρια της.

Τέτοια μέρα που είναι, εύχομαι μονάχα καλή δύναμη κα καλή τύχη σε όσες τουλάχιστον το επιδίωξαν.

Στους αρκετούς σεξιστές συμπολίτες μου, να σταθώ με «ευαισθησία» στο πρόβλημά τους που εξάγουν στα πιο αδύναμα μυϊκά θηλυκά και να τους πω πως όσο και αν δείρουν, ανίκανοι θα παραμείνουν. Αν όχι σωματικά, τότε σίγουρα πνευματικά.

Του Πέτρου Αργυρίου

Φάτε τους πλούσιους

Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας (του 2014), περισσότεροι από δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι τα έβγαλαν πέρα το 2011 με λιγότερα από δύο δολάρια την ημέρα. Ο ίδιος φορέας διαπιστώνει πως το χάσμα μεταξύ φτωχών και πλουσίων σε πολλές χώρες, ειδικά του αναπτυσσόμενου κόσμου, διευρύνεται. Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι, μ” άλλα λόγια, και οι φτωχοί φτωχότεροι. 

Προ ημερών, το περιοδικό Φορμπς, προς επίρρωση των συμπερασμάτων της Παγκόσμιας Τράπεζας, δημοσίευσε τη λίστα με τους δισεκατομμυριούχους του κόσμου. 
Σε σύγκριση με την περσινή αντίστοιχη, αυξήθηκαν τόσο οι πάμπλουτοι, όσο και ο πλούτος τους. 
Έτσι, σήμερα, λιγότερο από δυο χιλιάδες άτομα κατέχουν περισσότερα από επτά τρισεκατομμύρια δολάρια. 
 Για να καταλάβουμε το κολοσσιαίο μέγεθος αυτού του ποσού, να πούμε πως το Παγκόσμιο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, είναι λίγο περισσότερο από 64 τρισεκατομμύρια δολάρια (με στοιχεία του 2010). 
Αυτά τα 1826 άτομα, κατέχουν, όλα μαζί, περισσότερα απ” όσα είναι το ΑΕΠ της Κίνας (6 τρις).

Ο Μαχάτμα Γκάντι έλεγε πως η χειρότερη μορφή βίας είναι η φτώχεια. 
Η φτώχεια είναι επίσης, σύμφωνα με ειδικούς της κοινωνικής ιατρικής, ο σημαντικότερος νοσογόνος παράγοντας. Αν δεν υπήρχε η ακραία φτώχεια, δεν θα πέθαιναν κάθε μέρα στον κόσμο γύρω στους είκοσι επτά χιλιάδες άνθρωποι από πείνα, ή από αιτίες που σχετίζονται με την πείνα, σύμφωνα με τον ΟΗΕ – να σημειώσουμε επίσης πως από αυτές τις 27000 των λιμοκτονούντων, οι περίπου εικοσιπέντε χιλιάδες είναι παιδιά.

Εάν δεν απατώμαι, σήμερα, στον κόσμο, επικρατεί πανταχόθεν ο καπιταλισμός – ή όχι; 
Τα νούμερα που διαβάσατε, συνεπώς, και χωρίς να το ψειρίσουμε πολύ, είναι συνέπειες της εφαρμογής του συγκεκριμένου πολιτικού και οικονομικού συστήματος. 
Αυτού που επιτρέπει σε δυο χιλιάδες ανθρώπους, όσοι είναι περίπου οι κάτοικοι των Σφακίων της Κρήτης, να κατέχουν το ένα ένατο του παγκόσμιου ΑΕΠ. 
Κι έτσι έχουμε από τη μια παιδιά που δεν έχουν μια μπουκιά να βάλουν στο στόμα τους, κι από την άλλη τύπους σαν τον Μουκές Αμπάνι, Ινδό δισεκατομμυριούχο στην πρώτη πεντάδα της λίστας Φορμπς, να μένει στο ακριβότερο σπίτι του κόσμου, έναν ιδιόκτητο ουρανοξύστη 27 ορόφων στη Βομβάη, που κοστίζει ένα δισεκατομμύριο δολάρια.

Μάλλον θα ακουστώ αφελής, πιθανότατα γιατί είμαι τέτοιος, αλλά να μου επιτρέψετε να παρατηρήσω πως εφόσον συμβαίνουν αυτά τα αίσχη, καταλήγω πως αυτό το οικονομικό σύστημα είναι λάθος. 
Τί σημαίνει λάθος; Με δεδομένες αυτές τις είκοσι χιλιάδες ανθρώπους που σβήνουν κάθε μέρα επειδή δεν έχουν να φάνε αυτό που άλλοι πετούν στα σκουπίδια, με δεδομένες τις αρρώστιες, τη μιζέρια και τη στέρηση σ΄ ολόκληρη τη γη, να εξειδικεύσω την έννοια λάθος: ο καπιταλισμός είναι σκάρτος, εσφαλμένος, καταστροφικός, επικίνδυνος για τη δημόσια υγεία, φονικός, ληστρικός, ολέθριος και αποτρόπαιος.

Ασφαλώς και κάθε άνθρωπος θα πρέπει να είναι ελεύθερος να βελτιώνει τη ζωή του κατά το δοκούν, χωρίς όμως να βλάπτει τους άλλους. 
Ασφαλώς και ο καθένας θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να πλουτίσει σύμφωνα με τις ικανότητές του, την τύχη και τη μόρφωσή του, αλλά μέχρι ενός ορισμένου σημείου – ο πλούτος που παράγεται από αυτό το σημείο και μετά πρέπει να πηγαίνει, ολόκληρος, στα δισεκατομμύρια των συνανθρώπων μας που έχουν άμεση ανάγκη. 
Δε λέω να είμαστε όλοι φτωχοί, αλλά ας ταΐσουμε πρώτα τους πεινασμένους, ας ανακουφίσουμε πρώτα τους αρρώστους, ας μορφώσουμε πρώτα τα παιδιά, ας στεγάσουμε πρώτα τους ανέστιους, και μετά ας φτιάξουν χρυσές τουαλέτες οι Κροίσοι για τους βαρύτιμους πισινούς τους.

Εάν δε γίνει αυτό, κι όσο περνάει ο καιρός και η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών ανοίγει κι άλλο, τότε οι πεινώντες δεν θα έχουν άλλη επιλογή, τελικά, από το να φάνε τους πλούσιους. Με την ευχή μου – και μακάρι να ζω για να το δω αυτό.

Δέκα οικονομολόγοι φαντάζονται πώς θα είναι η ζωή κατά τον 22ο αιώνα

«Γιατί θα πρέπει να ασχοληθώ με τις επόμενες γενιές; Τι έχουν κάνει εκείνες για μένα;» Αυτό αναρωτιόταν ο Γκράουτσο Μαρξ, με ένα πούρο πάντα στα χείλη. 

Κι όμως, μια ανάλογη άσκηση έβαλε ένας επισκέπτης καθηγητής του London School of Economics σε δέκα γνωστούς οικονομολόγους, από τους οποίους οι τρεις έχουν τιμηθεί με βραβείο Νομπέλ. «Σε τι κόσμο θα ζούμε σε εκατό χρόνια, κατά τον 22ο αιώνα;» ρώτησε τους οικονομολόγους ο Ιγκνάθιο Παλάθιος-Ουέρτα, ειδικός της θεωρίας των παιγνίων και φανατικός οπαδός του ποδοσφαίρου.

Όλοι απάντησαν, αν και είναι φανερό από την ανάγνωση του τόμου όπου συγκεντρώθηκαν οι απαντήσεις τους ότι το χέρι πολλών από αυτούς έτρεμε όταν αποτύπωνε τις προβλέψεις τους. Κανείς δεν έχει ξεχάσει άλλωστε το πάθημα του μεγάλου βρετανού οικονομολόγου Τζον Μέιναρντ Κέινς, που είχε προβεί κι εκείνος το 1930 σε μια τέτοια πρόβλεψη.

Στο βιβλίο του «Οικονομικές προοπτικές για τα εγγόνια μας», ο Κέινς είχε προβλέψει (ορθώς) ότι το βιοτικό επίπεδο θα αυξανόταν κατά τέσσερις με οκτώ φορές. Ατύχησε όμως στην πρόβλεψή του ότι σε έναν αιώνα οι άνθρωποι θα δούλευαν μόλις τρεις ώρες την ημέρα, ότι τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα θα επιλύονταν και ότι θα επικρατούσε ο πολιτισμός του ελεύθερου χρόνου.

Για να προφυλαχθούν από την αδικαιολόγητη αισιοδοξία του Κέινς, οι κληρονόμοι του απέφυγαν να προδιαγράψουν ένα ρόδινο μέλλον. Μόνο ο Άλβιν Ροθ, που τιμήθηκε με Νομπέλ το 2012, πιστεύει ότι τον 22ο αιώνα η οικονομική επιστήμη θα βρεθεί στην πρωτοπορία των κοινωνικών επιστημών, καθώς θα έχει ενσωματώσει την κοινωνιολογία, την πολιτική επιστήμη, την ψυχολογία και τη βιολογία. «Η βελτίωση του ανθρώπου θα συνεχιστεί», λέει ο καθηγητής στο Harvard Business School. Κι αυτό, κυρίως χάρις στην επανάσταση της υγείας. «Η τεχνητή ευφυία θα έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, ώστε η τεχνολογία θα είναι αυτόνομη και θα δρα χωρίς ευθεία ανθρώπινη παρέμβαση».

Ένας άλλος Νομπελίστας, ο Ρόμπερτ Σίλερ, δεν είναι τόσο αισιόδοξος. Τον επόμενο αιώνα, λέει, ο πλανήτης θα βρεθεί αντιμέτωπος με πολλές απειλές, τα όπλα μαζικής καταστροφής θα είναι περισσότερα και οι τεχνολογίες της πληροφορίας θα έχουν καταστήσει τα περισσότερα επαγγέλματα περιττά. Από τη μια πλευρά θα βρίσκεται μια νέα ελίτ, αποτελούμενη από όλους εκείνους που θα είναι συνδεδεμένοι με την τεχνητή ευφυία, κι από την άλλη δισεκατομμύρια άτομα που θα ζουν σε γκέτο.

Στο ίδιο πνεύμα, ο καθηγητής του Χάρβαρντ Έντουαρντ Γκλέζερ εκφράζει την ανησυχία του για την ανάδυση μιας «οικονομίας του φόβου», όπου οι πιο πλούσιοι θα θέλουν να διατηρούν τα προνόμιά τους και να υπερασπίζονται το στάτους κβο. «Μια κοινωνία που αυξάνει τα μέτρα αυτοπροστασίας ενδιαφέρεται περισσότερο για τη συντήρηση παρά για την καινοτομία», τονίζει ο Γκλέζερ.

Η πιο ζοφερή πρόβλεψη όμως ανήκει στον Μάρτιν Βάιτζμαν, που ειδικεύεται εδώ και χρόνια στο ζήτημα του κλίματος. «Είναι πλέον σχεδόν βέβαιο, ο άνθρωπος θα προκαλέσει μείζονα κλιματική αναταραχή στον πλανήτη», τονίζει. Και η αναταραχή αυτή θα είναι πρωτοφανής. Ο Βάιτζμαν δεν πιστεύει ούτε στο κλίμα ούτε στην πιθανότητα μιας διεθνούς συμφωνίας που να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. «Ο άνθρωπος», λέει, «δεν έχει ούτε τη διαύγεια ούτε την υπομονή να αντιμετωπίσει γεγονότα, ακόμη καταστροφικά, που θα συμβούν σε ένα μακρινό μέλλον. Ίσως άλλοι πολιτισμοί στο μέλλον να το καταφέρουν, ο δικός μας δεν μπορεί».

Έτσι, όταν η απειλή γίνει αισθητή, θα είναι πια πολύ αργά. Η μόνη ελπίδα είναι να κατασκευαστεί μια «τεχνητή ηλιακή ασπίδα», που θα καθυστερήσει κάπως τις καταστροφές από την άνοδο των θερμοκρασιών.

Η «φυγή εγκεφάλων» πραγματική τραγωδία για την Ελλάδα

Κάτοχοι διδακτορικού οι μισοί από τους 180.000 νέους που έχουν φύγει

«Η πραγματική τραγωδία για την Ελλάδα, η οποία παραβλέπεται από πολλούς οικονομολόγους, είναι η φυγή εγκεφάλων» αναφέρεται σε δημοσίευμα στην ιστοσελίδα του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου CNBC.

Όπως σημειώνεται, τα στατιστικά στοιχεία για το άρθρο προέρχονται από την έρευνα του καθηγητή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και συγγραφέα Λόη Λαμπριανίδη.

«Οι μισοί από τους 160.000 με 180.000 αποφοίτους πανεπιστημίων που έχουν φύγει από την Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, είναι κάτοχοι διδακτορικού» όπως σημειώνεται.

Επιπλέον, αντλούνται στατιστικά στοιχεία από την έρευνα της Endeavor Greece και τη σχετική έκθεσή της, «σύμφωνα με την οποία, 200.000 άνθρωποι εγκατέλειψαν την Ελλάδα από την αρχή της κρίσης, πριν από πέντε χρόνια». 

Όπως τονίζεται, «ένα από τα πλέον ανησυχητικά στοιχεία είναι ότι η τάση για μετανάστευση δεν έχει υποχωρήσει, ενώ το 46% των Ελλήνων που ζουν στη χώρα σκοπεύουν να εγκατασταθούν στο εξωτερικό». 

Σύμφωνα με τον καθηγητή κ. Λαμπριανίδη, «η φυγή εγκεφάλων έχει τεράστιες συνέπειες για την Ελλάδα. Οι νέοι με υψηλή μόρφωση που εγκαταλείπουν τη χώρα δεν μπορούν να παραμείνουν στην Ελλάδα γιατί η οικονομία ακόμη βυθίζεται και δεν έμεινε κανείς που να δημιουργεί προϊόντα ή υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας. Είναι ένας φαύλος κύκλος». 

Όπως σημειώνεται στο δημοσίευμα, «τη στιγμή που η ΕΕ θέλει την Ελλάδα να ανορθωθεί και να αναδιαρθρώσει την οικονομία της, η δύναμη της φαιάς ουσίας, που απαιτείται για τη μεταμόρφωση αυτή, φεύγει από τη χώρα», ενώ σε άλλο σημείο, επισημαίνεται ότι «σημαντικός παράγοντας για τη φυγή εγκεφάλων είναι ψυχολογικός, σύμφωνα με τον Αλέξη Πανταζή, συνιδρυτή της Hellas Direct».

Επίσης, αναφέρεται ότι «αυτή η αβεβαιότητα έχει εμποδίσει πολλούς ανθρώπους από διάφορους τομείς» και «υπάρχει μια αίσθηση παράλυσης και τα πράγματα έχουν χειροτερέψει μετά τις εκλογές» όπως είπε ο Χάρης Μακρυνιώτης, διευθύνων σύμβουλος της Endeavor Greece.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, «όπως εξήγησε (ο κ. Μακρυνιώτης), όλοι περιμένουν να δουν πως θα εξελιχθεί η τετράμηνη παράταση του νέου σχεδίου διάσωσης της ΕΕ και αν η Ελλάδα θα μείνει στο ευρώ».
Στη συνέχεια, αναφέρει ότι «η επίπτωση στην καθημερινή ζωή μπορεί να γίνει αισθητή από όλους» και ότι «οι τράπεζες δεν δανείζουν, κρατώντας τις εγκρίσεις σε αναμονή. Αυτό σημαίνει ότι για ένα μικρομεσαίο επιχειρηματία δεν υπάρχει κεφάλαιο κίνησης, τώρα. Και αν είστε ένας επιχειρηματίας που ψάχνει για κεφάλαια εκκίνησης, οι επενδυτές δεν ανοίγουν το πορτοφόλι τους. Αντ’ αυτού, περιμένουν να δουν τι θα συμβεί με το ευρώ, δεδομένου ότι οποιαδήποτε αλλαγή θα επηρεάσει τις αποτιμήσεις». 

Μεταξύ άλλων, υπογραμμίζεται ότι «είναι η αβεβαιότητα αναφορικά με τη σύγκλιση αριθμού παραγόντων που κρατά τη χώρα στο σημείο εκείνο που θα γείρει η πλάστιγγα. Αυτοί οι παράγοντες περιλαμβάνουν το πώς η νέα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, θα εργαστεί για να δώσει κίνητρα για ξένες επενδύσεις σε ελληνικές επιχειρήσεις, να μεταρρυθμίσει το φορολογικό κώδικα και τις προϋποθέσεις αδειοδότησης των επιχειρήσεων, την προώθηση της επιχειρηματικότητας και την αντιμετώπιση της υψηλής ανεργίας, της κυβερνητικής διαφθοράς και της γραφειοκρατίας».

"Θα χορηγούσαμε φάρμακα στον Einstein; Πώς ο αντι-εξουσιασμός θεωρείται πρόβλημα ψυχικής υγείας."

Στην καριέρα μου ως ψυχολόγος έχω μιλήσει με εκατοντάδες ανθρώπους, οι οποίοι προηγουμένως είχαν διαγνωστεί από άλλους επαγγελματίες με Εναντιωματική Προκλητική Διαταραχή Συμπεριφοράς, Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερ-κινητικότητας, Διαταραχή Άγχους και άλλες ψυχιατρικές διαταραχές, και μου έκαναν εντύπωση δύο πράγματα: το πόσοι από όσους έχουν διαγνωστεί είναι στην ουσία αντιεξουσιαστές και πόσο δεν είναι αυτοί οι ειδικοί που έχουν κάνει την διάγνωση.

Οι αντι-εξουσιαστές αμφισβητούν το αν μία αρχή είναι θεμιτή, πριν την πάρουν στα σοβαρά. Η εκτίμηση της νομιμότητας των αρχών περιλαμβάνει την εκτίμηση για το αν οι αρχές γνωρίζουν ή όχι στην πραγματικότητα αυτό, για το οποίο μιλούν, για το αν είναι ή όχι ειλικρινείς και αν ενδιαφέρονται για τους ανθρώπους που σέβονται την εξουσία τους. Και όταν οι αντι-εξουσιαστές εκτιμούν ότι μία εξουσία είναι παράνομη, αμφισβητούν και αντιστέκονται σε αυτήν την αρχή, άλλοτε επιθετικά και άλλοτε παθητικά-επιθετικά, μερικές φορές με σύνεση και μερικές όχι.
Μερικοί ακτιβιστές παραπονιούνται για το πόσο λίγοι αντι-εξουσιαστές υπάρχουν πλέον στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένας λόγος θα μπορούσε να είναι ότι πολλοί φυσικοί αντι- εξουσιαστές τώρα πια παθολογικοποιούνται και τους χορηγείται αγωγή προτού αποκτήσουν πολιτική συνείδηση για τις πιο καταπιεστικές αρχές της κοινωνίας.

Γιατί οι Ειδικοί Ψυχικής Υγείας διαγιγνώσκουν τους Αντι-Εξουσιαστές με Ψυχική ασθένεια;

Το να αποκτήσει πρόσβαση σε Σχολή Μεταπτυχιακών ή στην ιατρική σχολή κάποιος και η κατάκτηση ενός διδακτορικού ή μεταπτυχιακού καθώς και το να γίνει ψυχολόγος ή ψυχίατρος σημαίνει ότι περνά μέσα από πολλά εμπόδια, τα οποία απαιτούν αρκετή συμπεριφοριστική και προσηλωμένη συμμόρφωση με τις αρχές, ακόμα και με αυτές, τις οποίες κάποιος δεν αποδέχεται. Η επιλογή και η κοινωνικοποίηση των ειδικών ψυχικής υγείας τείνουν να εξοντώνουν πολλούς αντι-εξουσιαστές. Τα πτυχία και τα διαπιστευτήρια αποτελούν κυρίως διακριτικές ενδείξεις της συμμόρφωσης. Εκείνοι που έχουν αποκτήσει εκτεταμένη εκπαίδευση έχουν ζήσει για πολλά χρόνια σε έναν κόσμο όπου συστηματικά συμβιβάζονται με τις απαιτήσεις των αρχών. Ως εκ τούτου για πολλούς κατόχους μεταπτυχιακού και διδακτορικού τίτλου, άνθρωποι διαφορετικοί από αυτούς που απορρίπτουν αυτή την προσήλωση και την συμπεριφοριστική συμμόρφωση, φαντάζουν σαν να είναι από άλλο κόσμο, έναν κόσμο παθογένειας. Έχω διαπιστώσει ότι οι περισσότεροι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι και άλλοι ειδικοί ψυχικής υγείας δεν είναι μόνο εξαιρετικά συμβιβασμένοι με τις αρχές αλλά και αγνοούν το βαθμό της υπακοής τους. Και μου έχει γίνει επίσης σαφές, ότι η αντι-εξουσιαστικότητα των ασθενών τους, δημιουργεί τεράστιο άγχος σε αυτούς τους ειδικούς και το άγχος τους, τους οδηγεί σε διαγνώσεις και θεραπείες.
Κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού μου ανακάλυψα, ότι, το μόνο που χρειάστηκε για να με χαρακτηρίσουν ως «έχων προβλήματα με την εξουσία», ήταν το να μη γλύφω τον διευθυντή της κλινικής πρακτικής, του οποίου η προσωπικότητα ήταν ένας συνδυασμός Donald Trump, Newt Gingrich και Howard Cosell. Όταν μου είπαν κάποιοι διδάσκοντες ότι είχα κάποια θέματα με την εξουσία, μου δημιουργήθηκαν ανάμεικτα συναισθήματα για το ότι με χαρακτήρισαν έτσι. Από την μία πλευρά το βρήκα διασκεδαστικό επειδή έχοντας μεγαλώσει με παιδιά της εργατικής τάξης, κατά κάποιο τρόπο θεωρούνταν ότι έχω συμβιβαστεί με τις αρχές, αφού σε τελική ανάλυση έκανα τις εργασίες μου, διάβαζα και έπαιρνα καλούς βαθμούς. Ωστόσο, ενώ ο νέος μου χαρακτηρισμός ως «έχων προβλήματα με την εξουσία» με έκανε να χαμογελώ, επειδή τώρα θεωρούμουν το κακό αγόρι, με έκανε και να ανησυχώ σχετικά με τη φύση του επαγγέλματος που είχα επιλέξει. Συγκεκριμένα, εάν κάποιος σαν εμένα στιγματιζόταν ως «έχων θέματα με την εξουσία», πώς θα χαρακτήριζαν τα παιδιά, με τα οποία μεγάλωσα και που εστίαζαν την προσοχή και το ενδιαφέρον τους σε πολλά πράγματα εκτός από το σχολείο. Η απάντηση μου έγινε σύντομα σαφής.

Διαγνώσεις Ψυχικής Ασθένειας για τους αντι-εξουσιαστές

Ένα άρθρο του 2009 στους Psychiatric Times με τίτλο «ΔΕΠΥ και Αντιδραστική Διαταραχή Συμπεριφοράς: Αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις στην Διασπαστική Συμπεριφορά» αναφέρει ότι οι διασπαστικές διαταραχές, που περιλαμβάνουν την Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερ-κινητικότητας (ΔΕΠΥ) και την Αντιδραστική Διαταραχή Συμπεριφοράς (ΑΔΣ), αποτελούν τα πιο κοινά προβλήματα ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων. Η ΔΕΠΥ χαρακτηρίζεται από έλλειψη προσοχής και διάσπαση προσοχής, ασθενή αυτό-έλεγχο, παρορμητικότητα και υπερ-κινητικότητα. Η ΑΔΣ ορίζεται ως «ένα μοτίβο αρνητικής, εχθρικής και αντιδραστικής συμπεριφοράς χωρίς τις πιο σοβαρές παραβάσεις των δικαιωμάτων των άλλων που παρατηρούνται στην διαταραχή συμπεριφοράς», ενώ τα συμπτώματα της ΑΔΣ περιλαμβάνουν «συχνή αντίσταση ή άρνηση στον συμβιβασμό με τα αιτήματα των ενηλίκων ή τους κανόνες» και «συχνές εντάσεις με τους ενήλικες».

Ο Ψυχολόγος Russell Barkley, μία από τις επικρατέστερες αυθεντίες ψυχικής υγείας στη ΔΕΠΥ, υποστηρίζει ότι όσοι διαγιγνώσκονται με ΔΕΠΥ έχουν ελλείμματα σε ό,τι ο ίδιος αποκαλεί «κανονιστική συμπεριφορά», καθώς είναι λιγότερο αποκριτικοί σε κανόνες των καθιερωμένων αρχών και λιγότερο ευαίσθητοι σε θετικές ή αρνητικές συνέπειες των πράξεων τους. Η ΑΔΣ στους νέους, σύμφωνα με τις επικρατούσες αρχές της ψυχικής υγείας, χαρακτηρίζεται επίσης από αυτά τα λεγόμενα ελλείμματα στην «κανονιστική συμπεριφορά» και για αυτό είναι εξαιρετικά συχνή η διπλή διάγνωση για ΔΕΠΥ και ΑΔΣ στους νέους.

Θέλουμε πράγματι να διαγνώσουμε και να θεραπεύσουμε όλους όσους έχουν ελλείμματα στην «κανονιστική συμπεριφορά»;

Ο Albert Einstein , στη νεανική του ηλικία, θα είχε πιθανότατα διαγνωστεί με ΔΕΠΥ και ίσως και με ΑΔΣ. Ο Albert δεν πρόσεχε τους δασκάλους του, απέτυχε δύο φορές στις εισαγωγικές εξετάσεις του κολλεγίου του και αντιμετώπιζε δυσκολία στο να παραμένει σε μία δουλειά. Ωστόσο, ο βιογράφος του Einstein ο Ronald Clark (Einstein: The Life and Times) υποστηρίζει ότι τα προβλήματα του Einstein δεν προέρχονταν από ελλείμματα προσοχής αλλά μάλλον από το μίσος του για την αυταρχική πρωσική πειθαρχία των σχολείων του. Ο Einstein είχε πει: «Οι δάσκαλοι στο δημοτικό σχολείο μου φαίνονταν σαν λοχίες και στο Γυμνάσιο οι δάσκαλοι ήταν σαν υπασπιστές.» Στην ηλικία των 13, ο Einstein διάβασε την δύσκολη «Κριτική του Καθαρού λόγου» του Καντ, επειδή τον ενδιέφερε. Ο Clark μας λέει επίσης, ότι ο Einstein αρνήθηκε να προετοιμαστεί για τις εισαγωγικές εξετάσεις του κολλεγίου του, λόγω αντίδρασης στον «αφόρητο» δρόμο του πατέρα του προς ένα πρακτικό επάγγελμα. Αφότου μπήκε στο κολέγιο, ένας καθηγητής είπε στον Einstein: «Έχεις ένα μειονέκτημα, κανείς δεν μπορεί να σου πει τίποτα». Τα κύρια χαρακτηριστικά του Einstein που ανησυχούσαν τις αρχές τόσο πολύ ήταν ακριβώς εκείνα που του επέτρεπαν να υπερέχει.

Σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα, ο Saul Alinsky, ο θρυλικός ιδρυτής και συγγραφέας του Reveille for Radicals and Rules for Radicals, θα είχε διαγνωστεί σίγουρα με μία ή περισσότερες Διαταραχές Διασπαστικής Συμπεριφοράς. Ανακαλώντας την παιδική του ηλικία, ο Alinsky είπε: «Ποτέ δεν σκέφτηκα να περπατήσω στο γρασίδι, μέχρι που είδα μία ταμπέλα να λέει ‘Μην πατάτε το γρασίδι’. Τότε θέλησα να το ποδοπατήσω». Ο Alinsky ανακαλεί επίσης μία φορά, όταν ήταν 10 ή 11 ετών και ο ραβίνος του τον δίδασκε στα Εβραϊκά: «Μία μέρα διάβασα τρεις σελίδες στη σειρά χωρίς λάθη στην προφορά, και ξαφνικά μία δεκάρα έπεσε πάνω στην Αγία Γραφή… Την επόμενη μέρα ο ραβίνος εμφανίστηκε και μου είπε να ξεκινήσω την ανάγνωση. Και δεν θα το έκανα: Απλώς στάθηκα εκεί σιωπηλός, αρνούμενος να διαβάσω. Με ρώτησε γιατί ήμουν τόσο ήσυχος και είπα ‘Αυτή τη φορά ή μία νικέλιο (είδος νομίσματος) ή τίποτα.’ Τράβηξε πίσω το χέρι του και με ένα χτύπημα με πέταξε στην άλλη άκρη του δωματίου.»

Πολλοί άνθρωποι με σοβαρό άγχος ή/και κατάθλιψη είναι επίσης αντι-εξουσιαστές. Συχνά ένα σημαντικό πρόβλημα στη ζωή τους, που τροφοδοτεί το άγχος τους ή/και την κατάθλιψη τους, είναι ο φόβος τους ότι η περιφρόνηση για τις αθέμιτες αρχές θα τους οδηγήσει σε οικονομική και κοινωνική περιθωριοποίηση, φοβούνται, όμως, ότι η συμμόρφωση με τέτοιες αθέμιτες αρχές θα τους προκαλέσει υπαρξιακό θάνατο.

Έχω περάσει αρκετό χρόνο με ανθρώπους που είχαν κάποια στιγμή στη ζωή τους σκέψεις και συμπεριφορές τόσο παράξενες, που ήταν εξαιρετικά τρομακτικές για τις οικογένειές τους και ακόμη και για τους ίδιους: είχαν διαγνωστεί με σχιζοφρένεια και άλλες ψυχώσεις, αλλά έχουν ανακάμψει πλήρως και εδώ και πολλά χρόνια ζουν μία παραγωγική ζωή. Σε αυτόν τον πληθυσμό δεν έχω συναντήσει ούτε ένα άτομο, το οποίο δεν θα θεωρούνταν κύριος αντι-εξουσιαστής. Αφού ανέκαμψαν, είχαν μάθει να διοχετεύουν την αντι-εξουσιαστικότητα τους σε πιο εποικοδομητικές πολιτικές σκοπιμότητες, συμπεριλαμβανομένης της μεταρρύθμισης της θεραπείας της ψυχικής υγείας.
Πολλοί αντι-εξουσιαστές που νωρίτερα στη ζωή τους είχαν διαγνωστεί με ψυχική ασθένεια μου εξηγούν ότι από τη στιγμή που χαρακτηρίστηκαν με μία ψυχιατρική διάγνωση βρέθηκαν σε δίλημμα. Οι εξουσιαστές, εξ ορισμού, απαιτούν τυφλή υπακοή, και έτσι κάθε αντίσταση στη διάγνωση και τη θεραπεία τους δημιουργούσε τεράστιο άγχος στους αυταρχικούς επαγγελματίες υγείας. Και οι επαγγελματίες, βρισκόμενοι εκτός ελέγχου, τους χαρακτήρισαν ως «μη συμμορφούμενους με τη θεραπεία»" αύξησαν τη σοβαρότητα της διάγνωσής τους, και αύξησαν τα φάρμακά τους. Αυτό εξόργιζε τους αντι-εξουσιαστές, μερικές φορές τόσο πολύ που αντιδρούσαν με τρόπους που τους έκανε να φαίνονται ακόμα πιο τρομακτικοί στις οικογένειές τους.

Υπάρχουν αντι-εξουσιαστές που χρησιμοποιούν ψυχιατρικά φάρμακα για να τους βοηθήσουν λειτουργικά, όμως συχνά απορρίπτουν εξηγήσεις ψυχιατρικών αρχών για τις αιτίες που προκαλούν τις δυσλειτουργίες. Έτσι, για παράδειγμα, μπορεί να λαμβάνουν Adderall (μία αμφεταμίνη που χορηγείται για ΔΕΠΥ), αλλά ξέρουν ότι η ελλειμματική τους προσοχή δεν είναι αποτέλεσμα βιοχημικής εγκεφαλικής ανισορροπίας αλλά μάλλον οφείλεται σε μια βαρετή δουλειά. Παρομοίως, πολλοί αντι-εξουσιαστές σε εξαιρετικά αγχώδη περιβάλλοντα θα λάβουν κατά καιρούς συνταγογραφημένες βενζοδιαζεπίνες, όπως οι Xanax, ακόμη κι αν πιστεύουν ότι θα ήταν ασφαλέστερο να χρησιμοποιούν περιστασιακά μαριχουάνα, αλλά δεν μπορούν, λόγω των εξετάσεων αίματος για ουσίες στη δουλειά τους.

Σύμφωνα με την εμπειρία μου, πολλοί αντι-εξουσιαστές που χαρακτηρίζονται με ψυχιατρικές διαγνώσεις συνήθως δεν απορρίπτουν όλες τις αρχές, αλλά μόνο αυτές που θεωρούν αθέμιτες, και οι οποίες απλώς τυχαίνει να αποτελούν μεγάλο μέρος των αρχών της κοινωνίας.

Διατηρώντας το Κοινωνικό Status Quo

Οι Αμερικανοί κοινωνικοποιούνται ολοένα και περισσότερο για να εξισώσουν την απροσεξία, τον θυμό, το άγχος, και την μόνιμη απελπισία με μια ιατρική κατάσταση, και να αναζητήσουν ιατρική θεραπεία αντί για πολιτικά μέσα. Τι καλύτερος τρόπος για να διατηρηθεί το status quo, το να θεωρηθούν η απροσεξία, ο θυμός, το άγχος, η κατάθλιψη ως βιοχημικά προβλήματα ατόμων που είναι ψυχικά ασθενή, αντί για φυσιολογικές αντιδράσεις σε μία ολοένα και πιο αυταρχική κοινωνία;

Η πραγματικότητα είναι ότι η κατάθλιψη σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες. Είναι πολύ πιο πιθανό να είναι κάποιος καταθλιπτικός, αν είναι άνεργος, υποαπασχολούμενος, στη δημόσια πρόνοια, ή χρεωμένος). Και τα παιδιά με ΔΕΠΥ δίνουν προσοχή όταν πληρώνονται, ή όταν μια δραστηριότητα είναι καινοτόμος, τους ενδιαφέρει, ή επιλέγεται από αυτούς (τεκμηριώνεται στο βιβλίο μου Commonsense Rebellion).

Στον σκοταδισμό, οι αυταρχικές μοναρχίες συνεργάζονταν με αυταρχικούς θρησκευτικούς θεσμούς. Όταν ο κόσμος βγήκε από αυτή την σκοτεινή εποχή και εισήχθη στον Διαφωτισμό, υπήρξε μια έκρηξη ενέργειας. Μεγάλο μέρος αυτής της αναζωογόνησης είχε να κάνει με το να τολμήσει κάποιος το σκεπτικισμό για τους αυταρχικούς και διεφθαρμένους θεσμούς και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στο μυαλό κάποιου. Τώρα βιώνουμε έναν άλλο σκοταδισμό, όπου μόνο τα θεσμικά όργανα έχουν αλλάξει. Οι Αμερικανοί χρειάζονται απεγνωσμένα αντι-εξουσιαστές να αμφισβητήσουν, να προκαλέσουν, και να αντισταθούν στις νέες παράνομες αρχές και να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη στη δική τους κοινή λογική.

Σε κάθε γενιά θα υπάρχουν εξουσιαστές και αντι-εξουσιαστές. Ενώ είναι ασυνήθιστο στην ιστορία της Αμερικής οι αντι-εξουσιαστές να λάβουν ένα είδος αποτελεσματικής δράσης που να εμπνέει τους άλλους να επαναστατήσουν με επιτυχία, μία φορά στο τόσο ένας Tom Paine, Crazy Horse ή Malcolm X εμφανίζονται. Έτσι, οι εξουσιαστές περιθωριοποιούν οικονομικά όσους αντιδρούν στο σύστημα, ποινικοποιούν τον αντι-εξουσιασμό, ψυχοπαθολογικοποιούν τους αντι-εξουσιαστές, και πουλούν φάρμακα για την «θεραπεία» τους.

Του Bruce E. Levine