Τι κάνουν τα ζώδια μπροστά σε ένα εμπόδιο;

Ο Κριός θα αρχίσει να κουτουλάει το εμπόδιο... θα μπουκάρει σαν οδοστρωτήρας! Χτύπα -χτύπα θα ρίξει το εμπόδιο και θα ασχολείται μετά με το καρούμπαλο μπαίνοντας σε έναν φαύλο και ατέρμονο κύκλο χτύπων του κεφαλιού του στον τοίχο.

Ο Ταύρος θα περιμένει το εμπόδιο να φύγει μόνο του πίνοντας φραπέ σταυροπόδι.. Το εμπόδιο δε θα φύγει, ο καφές όμως σίγουρα θα τελειώσει.

Ο Δίδυμος θα ψάξει για κάποιον άλλο δρόμο...

Ο Καρκίνος θα επιχειρήσει να τα φτιάξει με το εμπόδιο: Είναι ο σταθμός του προορισμού του, θα το πιάσει με τις δαγκάνες του και θα το κουβαλάει με απίστευτη προσκόλληση και με κίνδυνο να πάθει ασφυξία το εμπόδιο! Στο τέλος όταν το εμπόδιο ξεπεραστεί, θα μελαγχολήσει.

Ο Λέων θα αρχίσει να βρυχάται στο εμπόδιο, για να κάνει στην άκρη... αν φυσικά το εμπόδιο αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί μαζί του.

Η Παρθένος θα αρχίσει να γκρινιάζει στο εμπόδιο, μέχρι αυτό να το βάλει στα πόδια.

Ο Ζυγός θα αρχίσει διπλωματικές συναλλαγές με το εμπόδιο. Στην προσπάθειά του να το ξεπεράσει, θα δημιουργήσει πολλαπλά επιπλέον εμπόδια και μετά θα φρικάρει.

Ο Σκορπιός θα κάτσει ήσυχα, θα επισημάνει τα αδύνατα σημεία του εμποδίου, αλλά δε θα του αρκεί να το εξουδετερώσει. Θα κολλήσει με εμμονή, μέχρι να το καταστρέψει εντελώς ή να καταστραφεί.

Ο Τοξότης θα αρχίσει να φιλοσοφεί την ύπαρξη του εμποδίου, μετά θα αρχίσει να νευριάζει, διότι του στερεί την ελευθερία και του κόβει το δρόμο, μετά θα ξεχαστεί και θα αρχίσει να παίζει με το εμπόδιο κι όταν βαρεθεί, κάτι που του συμβαίνει πολύ εύκολα, θα αρχίσει να το κλωτσάει, χωρίς να λογαριάζει πού βαράει.

Ο Αιγόκερως όταν δει ένα εμπόδιο, θα κοιτάξει να βρει ένα σημείο κατάλληλο για να το πηδήξει και θα φύγει..

Ο Υδροχόος θα βρει στο εμπόδιο κάτι πρωτοποριακό, κάτι θετικό, μετά θα αρχίσει διάλεξη στο εμπόδιο για το αντιδεοντολογικό της ύπαρξής του, και στο τέλος θα εφεύρει ένα καλύτερο εμπόδιο, για να το αντικαταστήσει..... οπότε θα το έχει εξουδετερώσει.

Ο Ιχθύς θα προσπαθήσει να περάσει ή να ξεγλιστρήσει από το εμπόδιο όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Υπάρχει περίπτωση να το ερωτευτεί, λόγω έμφυτης τάσης μαζοχισμού, ή να μην το θεωρήσει εμπόδιο, διότι δεν ξέρει πού πηγαίνει, οπότε μάλλον δε θα ενοχληθεί.

Δεν είναι ικανοί ούτε περίπτερο στο Σύνταγμα να κουμαντάρουν…

Ηρθαν στην εξουσία εντελώς απροετοίμαστοι. Κανένα πρόγραμμα, κανένα σχέδιο, καμία προεργασία, έστω και για τα στοιχειώδη.

Κι έτσι, στην ανάπτυξη μηδέν. Στη βελτίωση των δημοσίων υπηρεσιών, μηδέν. Στην αντιμετώπιση προβλημάτων που χρονίζουν, μηδέν...

Απόδειξη, η κατάσταση στα φορολογικά: «Πρωτόγονος ο φορολογικός μηχανισμός», είπε ο κ. Ράπανος, πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας. Και τα στοιχεία τον επιβεβαιώνουν: απόκλιση 860 εκατ. ευρώ στα έσοδα.

«Είναι θέμα ανικανότητας», όπως επισήμανε κάπως όψιμα και το «Μέγκα»

Ηρθαν στην εξουσία φέρνοντας φρέσκο αέρα. Ετσι έλεγαν. Καθαρές κουβέντες και σταράτες εξηγήσεις… Αποδείχθηκε το αντίθετο: κάθε «δεν» που έβγαινε από το στόμα τους (π.χ. «Δεν θα πάρουμε νέα μέτρα»), άνοιγε τον δρόμο για ένα νέο ψέμα. Κι όμως έτσι, με ψέματα και κοροϊδίες, πήραν τις εκλογές για την Αυτοδιοίκηση

Ηρθαν στην εξουσία τάζοντας τα πάντα, ενώ ήξεραν πλήρως τη δραματική κατάσταση της οικονομίας. Και στο μόνο που αποδείχτηκαν συνεπείς ήταν η δέσμευσή τους απέναντι στους δανειστές και στους δυνάστες… Δεν είχαν το σθένος να διαπραγματευθούν και να πιέσουν, να ρισκάρουν για να κερδίσουν.

Εβαλαν τη χώρα στον εγκληματικό αυτόματο πιλότο του Μνημονίου και την οδήγησαν στην άβυσσο: η κατάρρευση είναι γεγονός. Σε όλους τους τομείς. Η αγορά νέκρωσε, η ανεργία πήγε στα ύψη, τα δημόσια έργα σταμάτησαν -ή συνεχίζονται λιπόθυμα-, οι δήμοι πτωχεύουν βυθισμένοι στα χρέη και μια καταθλιπτική σκόνη τυλίγει ολόκληρη τη χώρα…

Αντίδραση; Η γνωστή: πρόσθετα μέτρα, νέες περικοπές, νέα χαράτσια (έκτη έκτακτη εισφορά μέσα σε 18 μήνες)…

Οντως, δεν ήταν εύκολο το έργο τους. Ούτε μέσα σε λίγο διάστημα είναι δυνατόν να αρθούν όλα τα παθογενή.

Ομως, οι άνθρωποι που κυβερνούν -αποδείχτηκε ότι- δεν είναι ικανοί ούτε περίπτερο στο Σύνταγμα να κουμαντάρουν…


Του Γ. Τριαντη

Αρκάς " Ένα θάνατο τον έχουμε "

Στις γειτονιές του κόσμου

Στέκομαι πλάι στο άγαλμα της μικρασιάτισσας Μάνας, στην Επάνω Σκάλα της Μυτιλήνης. Τη γειτονιά των προσφύγων. Κοιτώ τη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Σφαλώ τα μάτια και βλέπω τα καΐκια και τις βάρκες κατάφορτα με πρόσφυγες του 1914, του 1922. Πολλές οι μάνες με τα παιδιά τους, γιατί οι άντρες έμειναν πίσω, είτε για να φροντίσουν την περιουσία, είτε απ’ το κυνηγητό και το λεπίδι. Στο γύρισμα της Ιστορίας δεν μπορείς να κάμεις σωστό υπολογισμό, να κρίνεις κατά πού πρέπει. Χωρίζεις την οικογένεια, τα υπάρχοντα. Κάποιοι να σωθούν, ώστε να βοηθήσουν, αν γίνει μπορετό τους άλλους. Αυτούς που μένουν πίσω και περιμένουν. 
Στήθηκαν παράγκες και σκηνές, στις αυλές των σχολειών, στα τζαμιά, στις αλάνες. Φτιάχτηκαν υπαίθρια κουζινιά, στήθηκαν νοικοκυριά. Μια παράγκα ή ένα δωμάτιο έγινε το νέο σπίτι. Έπρεπε να τα χωρέσει όλα. Οι πιο τυχεροί εγκαταστάθηκαν στα σπίτια των Τούρκων που έφυγαν. Ανταλλαγή ονομάστηκε. Λες κι επρόκειτο για ζώα ή για παιχνίδια παιδιών. Δημιουργήθηκαν συσσίτια, από Επιτροπές βοήθειας ντόπιων, Συνδέσμους Κυριών, Συλλόγους παροχής εργασίας και υπηρεσιών. Δόθηκαν επιδόματα, αποζημιώσεις για να σταθούν στα πόδια τους οι πρόσφυγες. 
Σιγά-σιγά άρχισαν να κάνουν κάποια μεροκάματα, στις δουλειές που δεν έκαναν οι ντόπιοι. Φθηνά χέρια για τα βυρσοδεψεία, τα ελαιοτριβεία, τα σαπωνοποιεία, τη γη, τη θάλασσα. Ν’ ανοίγουν μικρομάγαζα, με το πρώτο περίσσευμα και την τέχνη τους. Από κοντά κι η ζητιανιά, η αλητεία, η πορνεία, η κλεψιά. Όλοι μαζί, νοικοκύρηδες και παρακατιανοί, επιστήμονες και πόρνες.Όπως σε κάθε ζωντανή κοινωνία. 
Άνοιξαν σπίτια και δέχτηκαν κόσμο κατατρεγμένο, με φοβισμένο μάτι. Ήταν τ’ αδέρφια μας. Σφάλισαν παντζούρια κατάμουτρα, κυνηγήθηκαν, οι τουρκόσποροι είπαν. Κάπως έτσι μπήκαν τα όρια. Άυλα, νοερά, στο νου, στις προσταγές και στα απαγορεύεται. Από δω η πόλη, το χωριό. Από κει ο Συνοικισμός, τα προσφυγικά. Το καλό και το κακό κι ανάμεσά τους το σύνορο. 
Όμορφα είναι όταν εξετάζεις τα γεγονότα από τη μεγάλη απόσταση του ενός αιώνα. Και τότε υπήρχαν φωνές σωφροσύνης, που μάλλον θα κατηγορήθηκαν ως ανατρεπτικές και περιθωριακές. Η εφημερίδα Σάλπιγξ, της Λέσβου, προτρέπει στις 1.6.1914: 

«Ανοίξατε, ω πλούσιοι κι αβροδίαιτοι Μυτιληναίοι τα μέγαρά σας και τας επαύλεις σας τας μεγαλοπρεπείς και στεγάσετε τον διωκόμενο ελληνισμό της Μικράς Ασίας, ο οποίος είναι σαρξ εκ της σαρκός σας και οστούν εκ των οστέων σας. […] Δότε στέγην εις αυτούς, αφού δεν βλέπομεν να δίδετε τίποτε άλλο. Είναι θηριωδία να κοιμώνται τόσοι εις το ύπαιθρον, ενώ μένουσιν κλεισταί τόσαι εξοχικαί οικίαι. Άραγε περιμένομεν να τας ανοίξη ο λαός θραύων τας θύρας;». 

Αλλά και απάνθρωπες απόψεις, όπως αυτή του Γενικού Διοικητή Λέσβου τον Αύγουστο του ’22: 

«Καλά ας κάθονται αυτού, δεν θα δημιουργήσουμε εκ δευτέρου προσφυγικόν ζήτημα». 

Έτσι έμειναν «αυτού», στα παράλια της Μικράς Ασίας, νεκροί, χιλιάδες Μικρασιάτες γιατί δεν πρόστρεξαν πλεούμενα για βοήθεια. 
Έπεσε λίγο ο αέρας. Τώρα θα ξεμυτίσουν από το μπουγάζι τ’ Αϊβαλιού τα λογής-λογής πλεούμενα, γεμάτα απόκληρους του 21ου αιώνα. Όσοι φτάνουν στα μυτιληνιά ακρογιάλια νομίζουν ότι είναι στον Παράδεισο του νου τους, στην Ευρώπη. Εξάλλου σ’ όποιο δημόσιο κτίριο κι αν τους πάνε θα δούνε την πολυάστερο σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως από δω πρέπει να γίνει το νέο ταξίδι.Χρειάζεται ένα χαρτί με στρογγυλή σφραγίδα. Να μαζευτούν λεφτά, είτε πουλώντας μικροαντικείμενα, είτε ζητιανεύοντας έξω από τα πολυκαταστήματα. Το χωνευτήρι της Αθήνας είναι ο επόμενος προορισμός. Εμείς, ως νήσος των Μακάρων, τους δεχτήκαμε ή τους ανεχτήκαμε. Δε γινόταν κι αλλιώς. Τα κύματα τους έφεραν στ’ ακρογιάλι της Σαπφούς, κατά που λέει κι ο ποιητής. Η ίδια όμως η ποιήτρια εξορίστηκε ως πολιτική πρόσφυγας και πέθανε στη ξενιτιά, μακριά απ’ την πατρίδα της. 
Στο γύρισμα του νέου αιώνα, στα ίδια μέρη, στα ίδια νερά, γράφεται η συνέχεια της μεταναστευτικής πορείας του ανθρώπου. Με διαλυμένα πλεούμενα, σαπιόβαρκες, ξύλινες, πλαστικές, φουσκωτά,. Γεμάτα ως τα πάνω, νέοι επιβάτες. Όχι πρόσφυγες, αλλά οικονομικοί μετανάστες ηπιότερα, λαθρομετανάστες το συνηθέστερο. Διχασμένοι οι άνθρωποι της καθημερινότητας. Ο άγνωστος, ο φόβος του άλλου, του ξένου. Οι μαυριδεροί, οι Ασιάτες είναι διαφορετικοί είναι αλλιώτικοι. 
Αλλιώτικοι ήταν κάποτε κι οι Μικρασιάτες. Αλλιώτικοι ήταν, ως τα πρόσφατα χρόνια, κι οι Αλβανοί, αλλιώτικοι κι οι Έλληνες της Αμερικής. Έκαναν του κόσμου τις δουλειές, φτηνά, χωρίς πολλές κουβέντες. Ήρθε όμως η ώρα της αλλαγής. Σαν το ποδόσφαιρο ή τις αρχαίες αρένες. Νέοι κατατρεγμένοι. Πάντοτε με τα ίδια βρεγμένα όνειρα να βγαίνουν σ’ ένα ακρογιάλι, κι από κει σ’ άλλο νησί, στη χώρα της καλύτερης ζωής. 
Όμως, μερικές φορές, το όνειρο, σταματά στη μέση της θάλασσας, σε μια άγνωστη ακτή, σ’ ένα θάλαμο αναμονής φιλάνθρωπων. Και επιστρέφουν στη γη, γίνονται χους σε μια ξένη χώρα, σε μια γειτονιά που δεν γνώρισαν. Είναι οι Αφανείς του συνοικιακού νεκροταφείου.

του Αριστείδη Καλαργάλη

Οι "καλύτερες απάτες" στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στη λίστα με τις "καλύτερες απάτες" που δημοσίευσε το Open Europe, είναι:
Η περίπτωση της, μιας επιδοτούμενης από την ΕΕ, σχολής ιππασίας στο Σιρίβελ της Ισπανίας, που ίδρυσε ο πρώην δήμαρχος της πόλης, Ραμόν Ρομέρα.

Ο "Έβδομος Ουρανός", όπως είχε ονομάσει τη σχολή  ο κ. Ρομέρα, αποδείχτηκε ότι λειτουργούσε ως οίκος ανοχής.

Ο κ. Ρομέρα δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι νοίκιασε τη σχολή μαζί με τα άλογα "σε

κάποιον ο οποίος, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα έκανε τη σχολή οίκο ανοχής!". 

Ένα άλλο,"καλό" παράδειγμα εξαπάτησης σε βάρος των ευρωπαϊκών ταμείων, σύμφωνα με το Open Europe, είναι η καλλιέργεια πιστοποιημένων βιολογικών ελαιών και παραγωγής βιολογικού ελαιόλαδου στην Πούλια της Ιταλίας, δίπλα σε μια χωματερή ύψους δέκα μέτρων. 

Οι αγρότες - ιδιoκτήτες της βιολογικής καλλιέργειας που έφτιαχναν πλαστά πιστοποιητικά ποιότητας για το ελαιόλαδο, συνελήφθησαν από τις τοπικές αρχές με την κατηγορία απάτης κατά συρροή και έκθεσης σε κίνδυνο της δημόσιας υγείας.

Επίσης, η λεγόμενη "αποζημίωση της  Παρασκευής", ύψους 200 ευρώ ανά ευρωβουλευτή, για την πέμπτη ημέρα των συνόδων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, βρίσκεται στη λίστα με τις "καλύτερες απάτες".

Παρόλο που η Ολομέλεια τις ευρωβουλής, τα τελευταία επτά χρόνια, δεν συνεδριάζει τις Παρασκευές στο Στρασβούργο, σύμφωνα με στοιχεία του Open Europe, περίπου 60  ευρωβουλευτές δηλώνουν παρουσία,

προκειμένου να λάβουν την αποζημίωση των 200 ευρώ. Το συνολικό ετήσιο κόστος, αυτής της τακτικής, ανέρχεται σε 820.000 ευρώ για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σημειώνει το Open Europe. 

Σε ό,τι αφορά, εξάλλου, τις περιπτώσεις "σπατάλης" του κοινοτικού χρήματος, το Open Εurope αναφέρει, ως παράδειγμα, ορισμένα προγράμματα που επιδότησε η ΕΕ. 

Μεταξύ άλλων:

.. αναφέρεται η εκπαίδευση κοριτσιών για τηλεοπτικά σόου στη Νάπολη της Ιταλίας (1,2 εκατ. ευρώ από την ΕΕ), 

-τα μαθήματα κινηματογράφου στην Ιταλία (συνολικού προϋπολογισμού 9 εκατ. ευρώ) με μόλις 12 μαθητές, 

-η αποτυχημένη συντήρηση ενός πάρκου με κροκόδειλους στη Δανία (940.000 ευρώ από την ΕΕ), 

-η ανάδειξη ταλέντων ταγκό στη Φινλανδία (100.000 από την ΕΕ),

-η βράβευση της καλύτερης τουαλέτας στη Μ. Βρετανία και πολλά άλλα. 

Το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, πάντως, διατύπωσε ευνοϊκή γνώμη για τους κοινοτικούς λογαριασμούς , εκφράζοντας ωστόσο, κάποιες επιφυλάξεις για τις δαπάνες στους τομείς της γεωργίας και της περιφερειακής ανάπτυξης, οι οποίες αντιστοιχούν στο 80% των συνολικών δαπανών.

Το μαλλί του δικτάτορα

Δεν ξέρω για τον Χίτλερ, αλλά μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι όλοι οι παρακάτω δικτάτορες από τον Μπεν Αλί και τον Μουμπάρακ μέχρι τον σούπερ σταρ νομά Μουαμάρ Καντάφι χρησιμοποιούν το ίδιο χρώμα βαφής. Το μαονί, το κομοδινί, αυτό που δεν ξεθωριάζει εύκολα και είναι απολύτως καλυπτικό στα λευκά. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ένας δικτάτορας θα ασχολιόταν τόσο πολύ με το χρώμα τον μαλλιών του και δεν μπορούσα επίσης να φανταστώ ότι το χρώμα θα ήταν αυστηρά αυτό για όλους. Δεν ξέρω τώρα που ανετράπησαν ή σχεδόν ανετράπησαν τι θα γίνει με τη βαφή. Θα τα αφήσουν στο φυσικό τους;

Εκείνος όμως που φαίνεται πως δεν θα σταματήσει να πηγαίνει κομμωτήριο για πολύ καιρό ακόμα είναι ο Κιμ Γιόνγκ Ιλ, ηγέτης (μέχρι πρότινος) του απολυταρχικού καθεστώτος της Βορείου Κορέας. Στην πιο αποκομμένη δικτατορία του πλανήτη, με γείτονα τον απόλυτο εχθρό, τη Νότιο Κορέα, ο «Αγαπημένος Ηγέτης», όπως τον αποκαλεί ο λαός, έχει τεράστια ψύχωση με τα μαλλιά του. Ουσιαστικά η δύναμη και η εξουσία που άσκησε στο λαό στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στα μαλλιά του. Από πολύ νεαρή ηλικία και επειδή ήταν πολύ κοντός, ο πατέρας του Κιμ Ιλ Σουνγκ τον είχε δασκαλέψει να έχει τα μαλλιά του φουντωτά, αφάνα δηλαδή, για να φαίνεται πιο μεγαλόσωμος και να εμπνέει σεβασμό, πυγμή και φόβο προς τον λαό του. Ο Κιμ Γιονγκ Ιλ θέλοντας να κάνει τον πατέρα του περήφανο, ώστε να τον χρήσει διάδοχο, φρόντιζε με ευλάβεια την κόμη του ώστε να μοιάζει καθημερινά με ένα μανιτάρι, καλύτερο από αυτό που δημιουργήθηκε με την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα.

Όταν τον διαδέχτηκε, αφού η λακ πήγαινέ «σύννεφο», σκέφτηκε να κάνει κάτι ακόμα για να μπορέσει να διατηρήσει όσο μπορεί τα μαλλιά του σε αυτό το στυλ, που έχουν και οι κυρίες που βγαίνουν από το κομμωτήριο του «Άγγελου» στο Κολωνάκι. Επειδή ως Κορεάτης είχε μαλλί πράσο πήγαινε και έκανε περμανάντ, μπουκλάκια, ώστε να φουντώσει το κεφάλι του και να δείχνει 2 μέτρα δικτάτορας. Στην αγορά της Πιονγιανγκ οι καρφίτσες που κυκλοφορούν και τον απεικονίζουν με αυτό το μαλλί πωλούνται προς 80 δολάρια!  Μάλιστα ο δικτάτορας, για να χει το κεφάλι και τα μαλλιά του ήσυχα, εξέδωσε νόμο σύμφωνα με τον οποίο όλοι οι άντρες πρέπει να έχουν κοντοκουρεμένα μαλλιά, ενώ οι γυναίκες υποχρεούνται να έχουν τα μαλλιά τους πάντα τραβηγμένα πίσω. Αφάνα μόνο ένας θα έχει, ο «Αγαπημένος Ηγέτης».

Το ότι θα υπήρχε και μόδα για δικτάτορες όμως... Ο Κιμ Γιονγκ Ιλ για να αβαντάρει λίγο ακόμη τον κοντούλη εαυτό του μονίμως φοράει παπούτσια πλατφόρμα με τακούνι 5 πόντων, ενώ η μόνιμή του ενδυμασία είναι μια γκρί φόρμα, σαν του Μάο περίπου, αλλά σε μια πιο μοντέρνα εκδοχή αφού έχει και ζώνη στη μέση την οποία ονομάζει «Η ζώνη του λαού». Στο Τόκιο υπάρχει συγκεκριμένο fan club του που ντύνεται και χτενίζεται ακριβώς όπως αυτός. Με λίγα λόγια, στη Βόρεια Κορέα μια jumpsuit του Yves Saint Laurent δεν έχει καμία απολύτως τύχη..

Η φοβερή περίπτωση του Κιμ Γιόνγκ Ιλ δεν σταματάει εδώ. Από το 1994 που κυβερνά έχει απαγορεύσει οτιδήποτε έχει να κάνει με δυτική μουσική και δυτικό πολιτισμό στη χώρα του, παρά μόνο αν τα ακούει αυτός, κρυφά φυσικά. Αντίθετα, ως αγαπημένο τραγούδι του λαού, Νο1 ringtone στα κινητά, έχει αποφασίσει να είναι το «Δεν υπάρχει πατρίδα χωρίς εσένα». Θέλετε να μαντέψετε σε τι αναφέρεται; Μάλλον όχι. Μία ακόμη μανία του είναι ο λαμπερός κόσμος του Χόλυγουντ και μεγάλη του αδυναμία είναι η Ελίζαμπεθ Τέηλορ! Έχει στη συλλογή του πάνω από 20.000 αμερικάνικες ταινίες με αγαπημένες το «Παρασκευή και 13» και το «Γκοτζίλα» και έχει πάθος με την σκηνοθεσία. Μάλλον όχι πάθος, τρέλα καλύτερα καθώς γύρω στο 1980 έβαλε να απαγάγουν τον πιο γνωστό σκηνοθέτη της Νοτίου Κορέας και τη γυναίκα του και αφού τον απείλησε ότι θα την σκοτώσει τον ανάγκασε να του φτιάξει την Βορειοκορεάτικη εκδοχή του Γκοτζίλα.

Κλείνοντας να σας ενημερώσω πως ο καιρός στην Βόρεια Κορέα πάει ανάλογα με τη διάθεση του «Αγαπημένου Ηγέτη» μιας και λαϊκές παραδόσεις τον θέλουν να ελέγχει και την τοπική ΕΜΥ. Αν βρέχει δηλαδή ο Κιμ Γιονγκ Ιλ πρέπει να είναι είτε θυμωμένος είτε στενοχωρημένος, ενώ αν έχει λιακάδα σημαίνει ότι ο δικτάτορας είναι σε πολύ καλό mood.

Κι αν όλα τα παραπάνω δεν σας φαίνονται καθόλου φυσιολογικά, μια υποσημείωση:

Ψυχιατρικές έρευνες κατέληξαν στο ότι ο Κιμ Γιονγκ Ιλ συγκεντρώνει και τις «6 πιο συνήθεις διαταραχές του δικτάτορα» που είχαν διαπιστωθεί επίσης και στον Χίτλερ και τον Στάλιν όσο και στον Σαντάμ: είναι σαδιστής, παρανοϊκός, αντικοινωνικός, νάρκισσος, σχιζοφρενής και επιθετικός.

της Β.Π.Glitteratt   

Μ' αρέσει η κρίση!!!

Μ' αρέσει που όταν λέω για αύξηση στο αφεντικό μου δε με αγριοκοιτάζει αλλά γ@μιέτ@ι στα γέλια. Άσε που έδιωξε κανα δυο που δε μου άρεσε η μούρη τους

Μ' αρέσει που πολλοί φίλοι μου μετανάστευσαν για καλύτερο μέλλον, γιατί θα έχω extra προορισμούς διακοπών στο εξωτερικό. Άσε που όλο και κάτι θα στέλνουν τις γιορτές.

Μ' αρέσει που ακρίβυνε η βενζίνη και είναι απλησίαστη ,και κουνάω λιγότερο το αμάξι γιατί αυτό σημαίνει ότι θα το έχω για περισσότερα χρόνια, κάνω καλό στην καρδιά μου και είμαι και πολύ μούρη όταν προτείνω σε φίλους να πάμε τσάρκα με το αμάξι στην εθνική. Άσε που όταν πάμε για μπάνιο το καλοκαίρι τσοντάρουν πια όλοι για βενζίνη ενώ παλιά κάναν τον κινέζο.

Μ’ αρέσει που τα καφενεία έχουν γεμίσει άνεργους επιστήμονες με 2 μεταπτυχιακά. Πλέον πας για ουζάκι και αντί για μπάλα συζητάς για μαύρες τρύπες τουλάχιστον.

Μ’ αρέσει που οι σερβιτόροι άρχισαν να λένε πάλι ευχαριστώ όσα λίγα και να είναι τα τιπς και αν τους δώσουν.

Επιπλέον για τις γκόμενες ,είσαι σίγουρος πια 100% ότι δε σε θέλει για τα λεφτά σου.

Μ' αρέσει που ο κουλουρτζής έξω από τα μπουζούκια έχει πιο πολύ δουλειά από τη λουλουδού μέσα στα μπουζούκια.

Μ' αρέσει ο καφές που κερδίζω στο τάβλι με φιλαράκια αποτελεί το 2%του μισθού μου που σημαίνει ότι σε 50 παρτίδες έχω βγάλει ένα μισθό.

Μ' αρέσει που θα κόψουν τα επιδόματα. Δεν άντεχα να περιμένω σε ουρές όρθιος.

Μ' αρέσει που το μέλλον της χώρας είναι αβέβαιο, γιατί σε όλους μας έλειπε λίγο πολύ η περιπέτεια στη ζωή μας.

Μ' αρέσει που μπορώ να έχω κατάθλιψη ελεύθερα. Παλιά μου τα είχαν πρήξει όλοι 'Τι σου λείπει ρε μαλάκα;Τη δουλειά σου την έχεις, το αμαξάκι σου, τι άλλο θες?'

Μ' αρέσει που στο σούπερ μάρκετ σπάνια περιμένεις πια τον μπροστά να χτυπήσει 2 καρότσια ψώνια, και αν πέσεις σε τέτοιον, του λες να σε καλέσει και σένα στο πάρτυ.

Μ' αρέσει που βλέπω αυτούς που αποταμίευαν τόσα χρόνια ,να χάνουν τα λεφτά τους, γιατί νιώθω καλύτερα που εγώ τα χάλαγα πάντα μέχρι τελευταίο ευρώ και τώρα από 'σπάταλος' έγινα 'προνοητικός' γιατί τουλάχιστον πρόλαβα και τα χάρηκα.

Μ' αρέσει που γίνονται πιο πολλοί πολιτικοί γάμοι, γιατί σε αυτούς τουλάχιστον δε χρεώνουν για τους πολυέλαιους.

Μ' αρέσει που την έχουν δει ξαφνικά όλοι οικολόγοι, και καλά ότι κάνουν οικονομία γιατί προστατεύουν το περιβάλλον.

Μ' αρέσει που λένε ότι θα ξαναγυρίσουμε στη δραχμή, γιατί επιτέλους θα ξοδέψω τις δραχμές που είχα φυλάξει για ενθύμιο και μου έσπαγαν τα νεύρα όταν δεν είχα μία και υπολόγιζα ότι αντιστοιχούν σε 60-70 ευρώ αλλά δεν τις άλλαζε πια η τράπεζα.

Μ' αρέσει που αν πω ότι δουλεύω 2 φορές τη βδομάδα με κοιτούν με συμπάθεια και μου λένε κουράγιο, ενώ πιο παλιά σκεφτόντουσαν 'Ρε τον τεμπέλη'..

Μ' αρέσει που θα έχω και εγώ μία ιστορία πόνου και δυστυχίας να λέω στις επόμενες γενιές για το παρελθόν της χώρας, όπως εμείς ακούγαμε για χούντα και 2ο παγκόσμιο. Αλλιώς θα με πέρναγαν για πολύ φλώρο.. 


Από την Αργυρώ

Πενήντα αλήτες

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρατηρήσει κάποιος ποιοι είναι οι δημοσιογράφοι που έχουν παραμείνει πιστοί στους νταβατζήδες της διαπλοκής και ουρλιάζουν από τα παράνομα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά κανάλια, κατηγορώντας όλους τους εργαζόμενους.

Στα καθεστωτικά ΜΜΕ επικρατεί σήμερα τρομοκρατία σε βάρος των εργαζομένων. Χιλιάδες δημοσιογράφοι, τεχνικοί και διοικητικοί υπάληλοι έχουν απολυθεί και όσοι παραμένουν ζουν σε καθεστώς τρόμου και περιμένουν ανά πάσα στιγμή την αναγγελία της απόλυσής τους.

Την ίδια στιγμή, καμιά πενηνταριά δημοσιογράφοι -δεν θα είναι παραπάνω- παίζουν το άθλιο παιχνίδι των αφεντικών τους και...
 κατηγορούν μέσα από παράνομους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς όλες τις κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες που διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Κατηγορούν ακόμα και τους συναδέλφους τους που δεν είναι τόσο «πετυχημένοι» όσο οι ίδιοι.

Αυτοί οι πενήντα δημοσιογράφοι έχουν υποκαταστήσει τους πολιτικούς και τους δικαστές. Περνάνε πρώτα από το γραφείο του καναλάρχη ή του εφοπλιστή για να πάρουν οδηγίες και μετά ξαμολιούνται σαν λυσσασμένα σκυλιά σε κάμερες και μικρόφωνα για να ξεράσουν –σαν παπαγαλάκια- την πιο άθλια και φασιστική προπαγάνδα που γνώρισε ποτέ ο τόπος.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι φοιτητές, οι μετανάστες, οι κάτοικοι της Κερατέας -όλοι είναι ένοχοι για αυτούς τους πενήντα δημοσιογράφους, εκτός από τα αφεντικά τους και, βέβαια, τους ίδιους.

Οι νόμοι ισχύουν για όλους τους άλλους, εκτός από τους νταβατζήδες της διαπλοκής που νέμονται παράνομα τις δημόσιες συχνότητες, και τα παπαγαλάκια τους. Όλοι πρέπει να πληρώσουν εκτός από αυτούς. Όλοι ευθύνονται για την χρεοκοπία εκτός από τους ίδιους. Κι ας ήταν αυτοί που ξέσκισαν τη χώρα – ο ρόλος αυτών των πενήντα δημοσιογράφων είναι να μας κάνουν να το ξεχάσουμε.

Μονίμως γκαζωμένοι, μονίμως μεθυσμένοι από τον ήχο της φωνής τους -και με την ψευδαίσθηση της δύναμης που τους δίνει η γλυκιά αγκαλιά του μεγαλοεργολάβου ή εφοπλιστή καναλάρχη- φωνάζουν, νευριάζουν και επιτίθενται χυδαία σε όποιον θεωρούν πως απειλεί τον αφέντη τους.

Και ποιοι είναι αυτοί οι δημοσιογράφοι; Είναι άνθρωποι με ταλέντο; Είναι άνθρωποι με αξία; Όχι, ήταν οι πιο βολικοί – τα πιο πιστά σκυλιά. Κανένας αξιοπρεπής και ταλαντούχος άνθρωπος δεν θα δεχόταν ποτέ να αποτελεί μέρος του παρακράτους και της Μαφίας που συνεχίζει να κυβερνά τη χώρα –ακόμα και μετά τη χρεοκοπία- και να την οδηγεί στον εξευτελισμό.

Είναι άλλο πράγμα οι απλοί και έντρομοι πια δημοσιογράφοι που εργάζονται στα καθεστωτικά ΜΜΕ –αν και έχουν κι αυτοί τις ευθύνες τους- και άλλο αυτοί οι πενήντα αλήτες που έχουν πουλήσει την ψυχή τους στο διάολο.

Τα καθεστωτικά ΜΜΕ παρακμάζουν εδώ και χρόνια και η πτώση τους θα είναι φαντασμαγορική και θορυβώδης. Πανικόβλητοι οι νταβατζήδες της διαπλοκής βάζουν τα πρόθυμα σκυλιά τους να γαβγίζουν όλο και πιο πολύ, σε μια προσπάθεια να θυμίσουν κάτι από την παλιά τους δόξα και να πείσουν πως είναι δυνατοί ακόμα. Ξέρουν, όμως, καλά πως η θέση τους είναι στη φυλακή.

Δεν γίνεται να επιτρέψουμε σε πενήντα αλήτες να δικάζουν και να τρομοκρατούν καθημερινά τους πάντες. Θα αφήσουμε πενήντα ξεπουλημένους αληταράδες να διαλύσουν τη χώρα μας;

Αν αγαπάς την Ελλάδα και είσαι ελεύθερος άνθρωπος, μην αγοράζεις τις εφημερίδες τους. Διάλυσέ τους. Τελείωσέ τους. Τώρα.

Από τον pitsiriko

Η γενιά των 3.000 ευρώ

Από σήμερα, απαγορεύονται τα μετρητά σε συναλλαγές άνω των 3.000 ευρώ – θα γίνονται μόνο με πιστωτικές ή χρεωστικές κάρτες ή με τραπεζικές επιταγές. Από την 1/1/2012, το όριο θα είναι 1.500 ευρώ και θα μειώνεται διαρκώς μέχρι να καταργηθεί εντελώς το χρήμα και να πληρώνουμε με προϊόντα. 
Χτες ήταν η τελευταία ημέρα που μπορούσε κάποιος να πληρώσει με μετρητά για αγορές άνω των 3.000 ευρώ και στα μαγαζιά έγινε πανζουρλισμός.
Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες είχαν βγει στους δρόμους και αγόραζαν με μανία ακριβά προϊόντα, για να εκμεταλλευτούν την τελευταία ευκαιρία που είχαν να ψωνίζουν με μετρητά πάνω από 3.000 ευρώ.
Ήδη στις βιτρίνες των καταστημάτων –δίπλα στα προϊόντα- έχουν εμφανιστεί πινακίδες που γράφουν «Μόνο 2.999,99 ευρώ», ώστε να δελεάζονται οι καταναλωτές και να ψωνίζουν αβέρτα.

Πρόβλημα παρουσιάζεται στο εμπόριο ναρκωτικών, αφού μια πλούσια ποσότητα καλής κοκαΐνης κοστίζει περισσότερο από 3.000 ευρώ -και οι καταναλωτές μπορεί να μην έχουν πάνω τους κάρτα ή επιταγές-, αλλά η κυβέρνηση σκοπεύει να δείξει ανοχή στο συγκεκριμένο θέμα, ώστε οι έμποροι ναρκωτικών να συνεχίσουν να εξυπηρετούν τους πελάτες τους με μετρητά.

Ανησυχία προκαλεί στους ιδιοκτήτες καταστημάτων γυναικείων ρούχων το ενδεχόμενο να εμφανίζονται πελάτισσες που θα κατεβάζουν κάτω όλο το μαγαζί, θα απασχολούν τις πωλήτριες επί ώρες, θα διαλέγουν 50 βραδινές τουαλέτες αξίας 45 χιλιάδων ευρώ, και στο τέλος θα φεύγουν χωρίς να αγοράσουν τίποτα με τη δικαιολογία πως θέλουν να πληρώσουν με μετρητά.

Πρόβλημα θα υπάρξει και στα νυχτερινά κέντρα, αφού δεν είναι δυνατόν ο μερακλής πελάτης να έχει κάνει ζημιά 10 χιλιάδων ευρώ σε λουλούδια και να πρέπει μέσα στην καψούρα του και στο μεθύσι του να κόβει και επιταγές στη λουλουδού.

Ήδη, οργανώνεται το κίνημα «Δεν πληρώνω με κάρτες και επιταγές», το οποίο σκοπεύει να εκμεταλλευτεί την απαγόρευση συναλλαγών με μετρητά. Τα μέλη του κινήματος θα μπαίνουν σε πανάκριβα καταστήματα, θα παίρνουν ό,τι γουστάρουν και θα φεύγουν χωρίς να πληρώσουν.

(Στη ζωή μου δεν είχα ποτέ κάρτες και βιβλιάριο επιταγών. Ανήκω σε εκείνη την μάλλον ολιγομελή κατηγορία Ελλήνων που αγοράζουν κάτι μόνο όταν έχουν τα χρήματα για να το αγοράσουν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα γέλια που έκαναν κάποιες φορές οι πωλητές και το πόσο απορημένοι και αμήχανοι ήταν, όταν τους έλεγα πως θα πληρώσω σε μετρητά – πάθαιναν σοκ. Πολλές φορές δεν ήξεραν την τιμή του προϊόντος σε μετρητά – την ήξεραν μόνο σε δόσεις. Μια φορά έφυγα από ένα κατάστημα ηλεκτρικών συσκευών –χωρίς να αγοράσω τελικά το προϊόν που είχα διαλέξει-, επειδή δεν μπορούσα να περιμένω δυο ώρες στην ουρά να ξεμπερδέψουν όλοι αυτοί που κανόνιζαν τις δόσεις στις κάρτες, για να έρθει η σειρά μου να πληρώσω με μετρητά. Από τότε ήξερα πως η χώρα πρόκειται να χρεοκοπήσει – δεν ήθελε και πολύ μυαλό.)pitsirikos 

Σαν εμένα έχει και άλλους το έθνος

Ο Μαυροκορδάτος, για να απαλλαγεί οριστικά από τον Καραϊσκάκη –γνωρίζοντας ενδεχομένως και την ανταπόκρισή του με τον Κολοκοτρώνη- τον συκοφαντεί με την κατηγορία ότι ο Καραϊσκάκης τάχατες είχε: «μυστικήν ανταπόκρισην (καπάκια) με τον Ομέρ Βρυώνη και ότι συμφώνησε… να του παραδώσει Μεσολόγγι και Αιτωλικό».

Στις 30 Μαρτίου ο Μαυροκορδάτος διορίζει ανακριτική επιτροπή με πρόεδρο τον επίσκοπο Άρτας Πορφύριο και την Πρωταπριλιά 1824 ξεκινάει η «δίκη» μέσα στην εκκλησία της Παναγίας του Αιτωλικού.

Η «δίκη»

Σύμφωνα με την περιγραφή Κασομούλη, ο Πορφύριος κάθεται στον αρχιερατικό θρόνο. Στα στασίδια των επιτρόπων στέκουν οι κριτές.
Μπαίνει ο κατηγορούμενος οπλισμένος. Προσκύνησε τις εικόνες και ζήτησε την ευχή του δεσπότη.
-Πες μου, του λέει, ορθός θα σταθώ ή θα καθίσω;
-Κάθισε, γιατί είσαι ασθενής.
Του έφεραν ένα μαξιλάρι «διότι το έδαφος ήταν πλάκες μάρμαρα, να μη βλαφθή από το ψύχος».
Πορφύριος: -Καραϊσκάκη, η πατρίς λαβούσα υποψίαν από τα κινήματά σου, έχουσα και διδόμενα από μερικάς σου ανταποκρίσεις, σήμερον σε προσκάλεσεν εις το κριτήριο… Αφού με τόσας ανδραγαθίας εδόξασες τον εαυτό σου και η πατρίς σε αντάμειψεν… εφάνης αχάριστος. Είθε να είσαι αθώος. Έστειλες τον Κ. Βουλπιώτην εις Ιωάννινα. Τι δουλειά είχε ο Βουλπιώτης εκεί; Τι απολογίαν έχεις;
Καραϊσκάκης: -Απ’ όσα με κατηγορούν καμίαν είδησιν δεν έχω… Τον Βουλπιώτην εγώ δεν τον έστειλα. Επήγε διά δουλειάν του. Μόνος του με εζήτησεν διαβατήριον. Ήξευρον τον εαυτόν  μου αθώον από αυτήν την κατηγορίαν. Το κριτήριον ας εξετάσει τον Βουλπιώτην…
Εμφανίστηκε –συνεχίζει ο Κασομούλης- (αντί του Βουλπιώτη) μάρτυρας «ο έπαρχος κύριος Γιάγκος Σούτζιος (φαναριώτης, φίλος του Μαυροκορδάτου)… και τα είπεν:
-Εγώ, μωρέ, λέγει ο Καραϊσκάκης, σε τα είπα εσένα;
-Μάλιστα, λέγει ο Σούτζιος…
Καραϊσκάκης: -Αν βάλετε θεμέλιο εις τα λόγια μου, εκατό ζωές να έχω δεν γλυτώνω, πλην ποτέ έργο δεν έκαμα.
Κριτής (Γαλάνης Μεγαπάνου): -Βρε, ηξεύρομεν Καραϊσκάκη όπου λέγεις όλο λόγια. Μα διατί να τα λέγης έτζι; (πρόστυχα).
Καραϊσκάκης: -Το έχω χούι, κυρ Πάνο.
Κριτής: -Μα γιατί να το έχεις αυτό το χούι, ενώ είσαι πενήντα χρονών;
Καραϊσκάκης: -Αμ δεν ημπορώ να το κόψω τώρα, κυρ Πάνο. Και συ, κυρ Πάνο, είσαι ογδόντα χρονών, μα το χούι δεν τ’ αφήνεις να γαμής.
Λέγοντας αυτό ο Καραϊσκάκης μες στο ναό – δικαστήριο, «εκτύπησαν τα γέλια όλοι και πήγαν και πολλοί να λιποθυμήσουν, καθώς κι εγώ ο ίδιος», γράφει ο Κασομούλης.

Και η κατάληξη της «δίκης» – παρωδίας:
«Ο Διευθυντής (Μαυροκορδάτος) κοινοποίησεν ότι ο Καραϊσκάκης είναι ένοχος προδοσίας κατά τας εξομολογήσεις του Βουλπιώτου… Εξεδόθη προκήρυξη εις τας 2 Απριλίου 1824. Αντεγράφη και ετοιχοκολλήθη».
Στην «Προκήρυξη των εγκλημάτων του Καραϊσκάκη», που την υπογράφουν ο Μαυροκορδάτος και οι περισσότεροι καπετάνιοι της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος, ο ήρως γνωρίζεται «ως επίβουλος της πατρίδος και προδότης».

Σύμφωνα μ’ αυτήν δίνεται προσταγή στον Καραϊσκάκη να αναχωρήσει αμέσως «μόλον όπου είναι ασθενής… Αν μετανοήσει και επιστρέψει εις τα χριστιανικά και ελληνικά χρέη του, η πατρίς θέλει λάβει την ευχαρίστησιν ότι τον εκέρδισεν…»

Και η προκήρυξη καταλήγει:
«Ειδοποιήστε άπαντες (οι πολίτες) διά του παρόντος ότι ο Καραϊσκάκης είναι διωγμένος από την πατρίδα του και δεν έχει καμίαν εξουσίαν παρά της Διοικήσεως. Μάλιστα εστερήθη όλων των βαθμών και αξιωμάτων ως αμαρτήσας… Πάντες οι Έλληνες να απομακρυνθούν της συναναστροφής του και να τον στοχασθούν ως εχθρόν, ενόσω να μετανοήση και προσπέση εις το έλεος του έθνους και ζητήση συγχώρεσιν».

Μετά την τοιχοκόλληση και τη δημοσίευση της προκήρυξης στα «Ελληνικά Χρονικά», ο Καραϊσκάκης ζήτησε διορία 5-6 ημερών να παραμείνει στο Αιτωλικό για να προετοιμάσει την αναχώρησή του. «Δεν του εσυγχωρήθη παρά σαράντα οχτώ ώρες μόνον».

Φεύγοντας με 80 στρατιώτες λέει δημόσια στους καπετάνιους που τον καταδίκασαν και στον Μαυροκορδάτο: 
-Αδελφοί καπιτάνιοι, αν με καταδικάσατε δικαίως ο Θεός να με το στείλη στο κεφάλι ευθύς, κι αν αδίκως, ογλήγορα να σας το πέμψη εις το δικόν σας κεφάλι.
Και στο διευθυντής Δ. Χ. Ελλάδος:
-Ε, ωρέ Μαυροκορδάτε, εσύ την προδοσίαν μου με την έγραψες εις το χαρτί και εγώ ογλήγορα ελπίζω να σου τη γράψω εις το μέτωπόν σου για να φανής ποιος είσαι.
Κι εκτύπησεν το μέτωπόν του με τα τέσσερα δάκτυλα δείχνοντάς τον.
-Εδώ! λέει. 

Από το Αιτωλικό οι στρατιώτες του τον μεταφέρουν λόγω της κατάστασης της υγείας του… με φορείο! (ένα ξυλοκρέβατο που το κουβαλούν τέσσερις). Προσπαθούν να φτάσουν στα λημέρια των Αγράφων. Στην πορεία τους απ’ τα διάφορα χωριά οι αρχικά 80 πολεμιστές γίνονται… 1500! Έφευγαν από τα σπίτια τους και τον ακολουθούσαν. Τέτοια λατρεία του είχαν.

Του Νίκου Βαρδιάμπαση στα ιστορικά της Ελευθεροτυπίας

Από μια διήγηση του Δρόσου Κόκκινου, αγωνιστή του ’21:

Ήμην εις την σκηνήν του Καραϊσκάκη και υπηρέτουν αυτόν συντρώγοντα μετά του Γενναίου -του υιού του Θ. Κολοκοτρώνη- ότε ήκουσα τον εξής διάλογον:

-Γενναίε, του λέγει ο Καραϊσκάκης, να μου κάνης την χάριν να μην εκτίθεσαι εις τας μάχας.
-Συ, γιατί εκτίθεσαι; του λέγει ο Γενναίος.
-Έτσι το λέω κι έτσι είναι, απήντησεν ο Καραϊσκάκης. Αν πας εσύ, πάει ο Γέρος. Και αν πάη ο Γέρος πάει η Ελλάς, ενώ σαν εμένα έχει και άλλους το έθνος.

Αρκάς " Ένα θάνατο τον έχουμε "