Χαμογελάστε....!!!

Τρίτη μέρα δίαιτας και άρχισα να ρουφάω τα σουσάμια μέσα απ 'το πληκτρολόγιο...

Όταν ακούς γυναίκα να λέει λέξεις όπως ''συστημικό'', ''ρεφορμισμός'', ''ιδεολογικοπολιτική'' να ξέρεις ότι δεν ξέρει να μαγειρεύει....

Μειώθηκαν, λέει, οι ληστείες στα καταστήματα...

ΑΦΟΥ ΤΑ ΜΙΣΑ ΕΧΟΥΝ ΚΛΕΙΣΕΙ!

- Αρχίζω πάλι να μετράω πρόβατα για να κοιμηθώ. Τι να δω; Λείπανε δύο. Αστυνομία, κακό, τέσσερις το πρωί κοιμήθηκα. Είναι να μη σου τύχει...

Έβαλα τα συμπτώματά μου στο internet κι απ' ο,τι φαίνεται έχω πεθάνει εδώ και περίπου πέντε μέρες.

- Αυτό που σε ρωτάει ο γιατρός "πού πονάς" και μετά σε πιέζει ακριβώς εκεί; Ύπουλο καθίκι.

- Αν ο καφές μας ξυπνούσε, η κυβέρνηση θα τον είχε κηρύξει παράνομο.

- Ρε μάνα, σου' πα την πίτσα να μου την κόβεις σε 6 κομμάτια, όχι 8, αν φάω 8 θα σκάσω. Τι δεν καταλαβαίνεις; !!!!!

- Δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που πάνε και τρέχουν ;;; Έτσι απλά ;;; Χωρίς να τους κυνηγάνε ;;;;

- Πάλι χώμα έβρεξε προχθές. Τελικά δεν μας ψεκάζουν ... μας θάβουν σιγά σιγά ....

- Η μόνη περίπτωση να πας σε δουλειά και να βρεις χαμογελαστούς και χαλαρούς συνεργάτες είναι να δουλεύεις σε φυτεία χασισιού.....

Ανοίγω την πόρτα κύριε δικαστά και την βλέπω γυμνή...
Μου λέει "χτύπα ρε μαλάκα", της έριξα κι εγώ τρία χαστούκια...
Που να καταλάβω ότι εννοούσε την πόρτα...;;;!!!

Αγόρασα σήμερα έναν αναπτήρα με μεγάλη φλόγα για να μην σβήνει από τον δυνατό αέρα!!! Γαμάτος λέμε!!! Επίσης, νομίζω ότι είμαι πιο ωραίος και χωρίς φρύδια...

Γιατί το σινικό τοίχος αποτελεί ένα από τα 7 θαύματα του κόσμου;
- Γιατί είναι το μόνο κινέζικο προϊόν που κράτησε πάνω από 1 χρόνο...

Τα 2 ακραία είδη ανθρωπότυπων, ο εβραϊκός και ο ελληνικός

Ο εβραϊκός ανθρωπότυπος είναι ο πιο δειλός, όχι γιατί έτσι γεννιέται, αλλά γιατί έτσι θέλουν οι ηγέτες του να είναι. Είναι ο πιο δειλός, γιατί αγωνίζεται να επιβιώσει, βασιζόμενος στη μαζι­κότητα. Η ατομική πράξη εκ των δεδομένων απειλεί τη συλλογική προσπάθεια. Αυτός ο οποίος την επιχειρεί είναι εχθρός, που απειλεί την επιβίωση και όχι ήρωας, που θα βοηθήσει τους υπόλοιπους. Αυτός που την επιχειρεί απειλεί με διχασμό τη μάζα κι αυτό είναι επικίνδυνο, όταν η επιβίωση εξαρτάται από τον όγκο της μάζας αυτής. Ως εκ τούτου ένας τέτοιος γενναίος άνθρωπος δεν προβάλλεται από την εξουσία ως πρότυπο μίμησης για έναν λαό που επιβιώνει με μέσον τη μαζικότητα. Αυτό σημαίνει ότι οι Εβραίοι εξουσιαστές επιλέγουν τη διαπαιδαγώγηση που γεννά δειλούς. Επιλέγουν να διαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους με μέσον την τρομοκρατία, που τους βαστά ενωμένους γύρω από τους "προστάτες" τους. 

Σ' ό,τι αφορά την ατομική εκπαίδευση των μελών του λαού τους, επιλέγουν την αυστηρή εξειδίκευση. Γιατί; Γιατί ο απόλυτα εξειδικευμένος άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει μόνος του και ως εκ τούτου φοβάται. Όταν κάποιος το μόνο που γνωρίζει στη ζωή του είναι τα μαθηματικά, δεν μπορεί να επιβιώσει μόνος του ούτε μέσα σε σούπερ-μάρκετ. Εξειδίκευση σημαίνει εκ των δεδομένων ισχυρό σύνολο και αδύναμα άτομα. Αυτό ακριβώς είναι το μοντέλο που επιλέγουν οι Εβραίοι. Με την εξειδίκευση κάνουν τα μέλη του λαού τους "ρολίστες". Οι δειλοί "ρολίστες" μένουν συσπειρωμένοι γύρω από τον "πυρήνα" της εξουσίας και οι δειλοί επιβιώνουν ως μάζα. Μία μάζα που πηγαίνει εκεί όπου την οδηγούν με όσο το δυνατόν λιγότερες "διαρροές"


Γι' αυτόν τον λόγο μόνιμη προτεραιότητα για τους Εβραίους έχει η έννοια του "λαού" και όχι αυτή του "ατόμου". Ο λαός διέσχισε την έρημο και όχι ο ήρωας μόνος του. Πρότυπο του λαού είναι ο κυνηγημένος και δειλός πρόγονος-λαός, που επιβίωσε της καταδίωξης με "τρεχάλα" και όχι τα άτομα που επεδίωκαν σύγκρουση. Πρότυπο των Εβραίων είναι εκείνος ο πειθαρχημένος, δειλός και υπάκουος λαός, που "πέτυχε" τον στόχο του και όχι οι ανυπάκουοι, που επιχείρησαν να τον διχάσουν και οι οποίοι δεν επιβίωσαν στην έρημο. Στόχος τους, για να λύσουν μόνιμα το πρόβλημα της επιβίωσής τους, είναι να δημιουργήσουν μέσω της παιδείας τον "υπερλαό", που επιβιώνει παντού —ακόμα και "ακέφαλος"— και όχι ο "υπεράνθρωπος", που θα ηγηθεί του λαού και θα τον οδηγήσει στη "σωτηρία". Ακόμα και οι ηγέτες τους είναι εξειδικευμένοι "οδηγοί" και όχι ταλαντούχοι "υπεράνθρωποι".

Τους ταλαντούχους τους μισούν, γιατί απειλούν τον σχεδιασμό. Απόδειξη; Ο Ιησούς. Ο λαός των δειλών γέννησε τον "υπεράνθρωπο" και τον απέβαλε από την κοινωνία του. Δεν τον εκμεταλ­λεύτηκε, για να ολοκληρώσει μια επιτυχή πορεία, αλλά τον σταύρωσε, για να μην αλλάξει το μοντέλο της λειτουργίας του. Οι δειλοί Εβραίοι βολεύονταν από την "ακέφαλη" λειτουργία και γι' αυτό σταύρωσαν την πιο μεγάλη και γενναία μορφή που γεννήθηκε στον κόσμο. Η "γιορτή" τους —και άρα ο στόχος τους— επιτυγχάνεται, όταν φτάσουν όλοι μαζί εκεί όπου θέλουν. Στη διαδρο­μή κλαίνε τους νεκρούς συντρόφους και στον τερματισμό γιορτάζουν όλοι.

Αντίθετα ο ελληνικός ανθρωπότυπος στηρίζεται στα ακριβώς αντίθετα πράγματα. Επιβιώνουν τα άτομα και απλά λόγω αριθμού επιβιώνει ο λαός. Ο ελληνικός ανθρωπότυπος είναι γενναίος, γιατί αγωνίζεται να επιβιώσει σε προσωπικό επίπεδο. Αναγκαστικά δηλαδή οι Έλληνες εξουσια­στές επιλέγουν τη διαπαιδαγώγηση που γεννά γενναίους ανθρώπους, οι οποίοι θα μπορούν να επιβιώνουν μόνοι τους. Στόχος τους, για να λύσουν το πρόβλημα της επιβίωσης, είναι ο "υπεράνθρωπος", που επιβιώνει παντού μόνος του. Ο "υπεράνθρωπος", που, αφού δεν θα έχει ανάγκη να λύσει το δικό του πρόβλημα επιβίωσης, θα βοηθήσει τον λαό του. Ο "υπεράνθρωπος", ο οποίος θα γίνει πρότυπο του λαού και θα οδηγήσει στη μίμηση. Όπως οι Εβραίοι θέλουν να δημιουργήσουν τον "υπερλαό", για να επιβιώνουν μόνιμα ως λαός, έτσι και οι Έλληνες θέλουν να δημιουργήσουν τους "υπεράνθρωπους", για να επιβιώνουν επίσης μόνιμα ως λαός.

Για να γεννηθούν όμως "υπεράνθρωποι", θα πρέπει να γεννηθεί ο πρώτος, που θα οδηγήσει στη μίμηση. Αυτός ο "υπεράνθρωπος" θα πρέπει να είναι ένα πραγματικό "θηρίο", εφόσον θα πρέπει να επιβληθεί σε "θηρία". Απόδειξη; Ο Αλέξανδρος. Οι θηριώδεις Έλληνες έφτασαν στην κορυφή του κόσμου υπό την ηγεσία του "θηρίου" που "γέννησε" η κοινωνία τους. Ο Αλέξανδρος έγινε ο ηγέτης των Ελλήνων, γιατί μπόρεσε κατ' αρχήν να τους υποτάξει ως "θηρία" και στη συνέχεια να τους οδηγήσει σ' έναν υψηλό στόχο. Αν δεν τους υπέτασσε, δεν θα τον ακολουθούσαν. Αυτός ήταν ο "υπεράνθρωπος", που γεννιέται από την ελληνική παιδεία και αυτός είναι που "σώζει" τον λαό, εφόσον ευνοεί μαζικά τα συμφέροντά του. Γι' αυτόν τον λόγο οι Έλληνες δε αποβάλουν από τον κόσμο τους τα "θηρία" και τα ακολουθούν, αφού μετά από μάχη διαπιστώσουν ότι είναι σε θέση να τους οδηγήσουν εκεί όπου "ονειρεύονται".

Αναγκαστικά δηλαδή οι Έλληνες, έχοντας ως στόχο τη δημιουργία του "υπεράνθρωπου", αποφεύγουν στην εκπαίδευση την αυστηρή εξειδίκευση και επενδύουν στη σφαιρική μόρφωση. Αποφεύγουν να δημιουργήσουν "ρολίστες", γιατί αυτοί δεν μπορούν να επιβιώσουν μόνοι τους και ως εκ τούτου απειλείται η συλλογική επιβίωση. Επιχειρούν συστηματικά να δημιουργούν "θηρία", την αντοχή των οποίων τη δοκιμάζουν πρώτα οι ίδιοι. Όποιος είναι τόσο γενναίος, ώστε να επιβληθεί στα "θηρία", μπορεί στη συνέχεια να τα επιβάλλει ως λαό πλέον και στον υπόλοιπο κόσμο.

Εξαιτίας αυτών των αναγκών, οι Έλληνες λειτουργούν συνολικά με διαφορετικό τρόπο από τους Εβραίους. Πρότυπα του ελληνικού λαού είναι οι πατέρες-"υπεράνθρωποι" και όχι οι πατέρες-"υπερλαοί". Πρότυπά των Ελλήνων είναι οι μοναχικοί Έλληνες, που επιβιώνουν στις πιο δύσκολες συνθήκες. Ο ήρωας Οδυσσέας είναι πρότυπο, που επιβίωσε μόνος του εκεί όπου απέτυχαν όλοι οι σύντροφοί του. Πρότυπο είναι αυτός που, αφού επιβιώσει μόνος του, θα συναντήσει τους υπόλοιπους επιβιώσαντες, για να γιορτάσουν μαζί την επιβίωσή τους. Η "γιορτή" τους —και άρα ο στόχος τους— επιτυγχάνεται, όταν "συναντηθούν" μετά από τον κίνδυνο, αφού όμως ο καθένας έχει κάνει ό,τι του υποδείκνυε η προσωπική του κρίση και έχει πάει εκεί όπου ο ίδιος ήθελε. Οι Έλληνες δηλαδή επενδύουν την επιβίωσή τους ως λαός στις πολλές ατομικές επιβιώσεις. Γι' αυτόν τον λόγο προτεραιότητα γι' αυτούς έχει η έννοια του "ατόμου" και όχι του "λαού".

Οι Έλληνες στη "διαδρομή" πιο πολύ κλαίνε τους εαυτούς τους, παρά τους συντρόφους τους. Γιατί; Γιατί από τη μία αγωνίζονται για την επιβίωση τους —χωρίς να έχουν εξασφαλίσει τίποτε μέχρι την τελευταία στιγμή— και από την άλλη γιατί ως μοναχικοί αγωνιστές δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στους υπόλοιπους. Οι Έλληνες τους συντρόφους τους τούς κλαίνε στη "γιορτή" της επιβίωσης, εφόσον εκεί μετράνε τις απουσίες.

Αντιλαμβανόμαστε ότι το στοιχείο που τους δίνει δύναμη είναι το ίδιο που αποτελεί και την "αχίλλειο πτέρνα" τους. Θυσιάζονται σύντροφοι, χωρίς όμως ν' απολαμβάνουν οι υπόλοιποι συλλογικά το κέρδος της συνολικής θυσίας. Το αποτέλεσμα αυτών των επιλογών είναι ένας λαός πανίσχυρων ατόμων, που όμως δεν έχει δυνατότητα να λειτουργεί συλλογικά με τον απόλυτο τρόπο. Με την παιδεία αυτήν δημιουργείται ένας λαός ανθρώπων-"θηρίων", που όμως στο συλ­λογικό επίπεδο δεν μπορεί να συναγωνιστεί τον εβραϊκό λαό-"θηρίο" των δειλών.

Για όσο διάστημα οι Έλληνες δεν έχουν φυσικό ηγέτη, δεν μπορούν να συναγωνιστούν τους Εβραίους ως λαός. Γιατί; Γιατί ο εβραϊκός λαός "ακέφαλος" μένει συσπειρωμένος και φτάνει στο "ζενίθ" των δυνατοτήτων του. Αντίθετα ο ελληνικός λαός "ακέφαλος" απλά επιβιώνει και "σκορπίζει". "Σκορπίζει", γιατί ο καθένας, προκειμένου να κάνει το δικό του, λειτουργεί διασπα­στικά για τον λαό. Από τη διαδικασία αυτήν βέβαια προέρχεται και το δημοκρατικό πολίτευμα. Τα "θηρία" δεν μπορούν να συνυπάρξουν κάτω από άλλες συνθήκες. Αντίθετα, όταν ο λαός συντί­θεται από "ρολίστες", δημοκρατία δεν υπάρχει, αλλά υπάρχει αποτελεσματικότητα, όταν τα πάντα λειτουργούν οργανωμένα. Δεν υπάρχει δημοκρατία σε μια τέτοια περίπτωση, για τους ίδιους λόγους που δεν υπάρχει δημοκρατία μέσα στο χειρουργείο. Μέσα στο χειρουργείο ο καθένας "παίζει" τον ρόλο για τον οποίο έχει εκπαιδευτεί. Αν αρχίσει να μαλώνει ο χειρουργός με τη νοσοκόμα, θα πεθάνει ο ασθενής. Από τη στιγμή που δεν πεθαίνει ο ασθενής, σημαίνει ότι ο καθένας κάνει αυτό που πρέπει για τον ρόλο του.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους λαούς. Για να επιβιώνουν οι Εβραίοι, σημαίνει ότι όλοι οι Εβραίοι κάνουν τη δουλειά για την οποία έχουν εκπαιδευτεί. Αντίθετα οι Έλληνες, για να επιβιώ­σουν, "σκορπίζουν", εφόσον δεν μπορούν ν' αναλάβουν ρόλους. Δεν μπορούν να συνα­γω­­νι­στούν τους Εβραίους, γιατί δεν μπορεί το άτομο —όσο χαρισματικό και να είναι— να συνα­γω­νιστεί μόνο του έναν ολόκληρο λαό. Ο ελληνικός λαός μόνον υπό την ηγεσία "υπεράνθρωπου" συσπειρώνεται και λειτουργεί πραγματικά ως λαός. Όταν συμβαίνει αυτό, είναι πρακτικά ανίκητος. Δεν υπάρχει δύναμη στον κόσμο, που να μπορεί να τον απειλήσει στοιχειωδώς. Δεν υπάρχει ανθρώπινη γνώση, που να μπορεί να τον "καπελώσει".

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται λοιπόν γιατί αυτοί οι δύο ανθρωπότυποι αποτελούν τα όρια στα χαρακτηριστικά των λαών. Όλοι οι υπόλοιποι λαοί, είτε μιλάμε για τον χριστιανικό είτε τον μωαμεθανικό είτε τον βουδιστικό κλπ., βρίσκονται κάπου ενδιάμεσα.

Ακριβώς, επειδή υπάρχουν αυτές οι διαφορές στα χαρακτηριστικά και στη λειτουργία των λαών, υπάρχουν διαφορές και στις μεθόδους ελέγχου τους. Άλλες είναι οι απαιτήσεις που υπάρχουν, όταν πρέπει να εξουσιάσεις ομοιογενείς δειλές μάζες και άλλες, όταν πρέπει να εξουσιάσεις μάζες, οι οποίες συντίθενται από άτομα, που το καθένα απ' αυτά λειτουργεί με τον δικό του αυτόνομο τρόπο. Είναι πολλαπλάσια πιο δύσκολο να ελέγξεις άτομα ανυπάκουα, που τα διακρίνει γενναιότητα. Τα όρια στις απαιτήσεις της εξουσίας αντιπροσωπεύουν οι δύο αυτοί ανθρωπότυποι. Όταν αντιδρά ο εβραϊκός, μπορεί να ελέγχεται αποκλειστικά με "ποιμενική" εξουσία, ενώ όταν αντιδρά ο ελληνικός, μπορεί να ελέγχεται μόνον με την ωμή βία. Μία βία η οποία ξεκινάει από το προσωπικό επίπεδο και εύκολα οδηγεί στη γενικευμένη σύγκρουση, που είναι ό,τι χειρότερο για το σύστημα εξουσίας. Όλοι οι υπόλοιποι λαοί ελέγχονται με συνδυασμό των μεθόδων αυτών.

Εδώ και χιλιάδες χρόνια δεν υπάρχει εξουσία, που να μην απαγορεύει ρητά και κατηγορη­ματικά τον εξελληνισμό των λαών. Εδώ και αιώνες η πιθανή "αναγέννηση" των Ελλήνων είναι ο μόνιμος εφιάλτης της Ρώμης. Η Ρώμη, γνωρίζοντας τον κίνδυνο, φρόντιζε να συντηρεί εκείνες τις συνθήκες, που τους διατηρούν σε αδυναμία. Απέφευγε συστηματικά να δώσει τη δυνατότητα στους Έλληνες να "ξαναγεννηθούν" ως ομοιογενής λαός. Φοβόταν ότι, αν δημιουργούνταν ένας τέτοιος λαός, θα υπήρχε κίνδυνος μέσα από τις εσωτερικές συγκρούσεις να γεννηθεί "υπερ­άνθρωπος", ο οποίος θα "γεννήσει" "υπεράνθρωπους" που θα τον ακολουθούν. Φοβόταν ότι μια φυσική ελληνική ηγεσία θα τους έστρεφε εναντίον της.

Το πρόβλημά της δηλαδή ήταν ότι σε μια πιθανή "αργεντινοποίηση" του ελληνικού λαού, τα πράγματα δεν θα ελέγχονταν εύκολα. Δεν θα ήταν ίδια περίπτωση μ' αυτά που είδαμε να συμβαίνουν στην Αργεντινή. Τι είδαμε στην Αργεντινή; Χριστιανικούς όχλους, που έχασαν το δίκιο τους, εξαιτίας της βιαιότητας του όχλου. Είδαμε ανθρώπους, που είχαν όλο το δίκιο του κόσμου και εξαιτίας της κακής τους παιδείας και της ανύπαρκτής τους γνώσης, να δίνουν στην εξουσία τη δυνατότητα να εμφανίζει την καταστολή σαν μέσον που υπηρετεί το δίκιο και τη δημοκρατία. Αυτό είναι πάντα το ζητούμενο για την εξουσία. Να αδικεί και, όταν τα θύματά της αντιδρούν, να τα τιμωρεί στο όνομα της δημοκρατίας.

Όμως, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να το πετύχει, σε περίπτωση που για τους ίδιους λόγους αντιδράσουν Έλληνες. Γιατί; Γιατί δεν θα έχει να κάνει με βίαιους όχλους. Θα έχει να κάνει με στοιχισμένες "στρατιές", που θα έχουν συγκεκριμένους στόχους κι εχθρούς. "Στρατιές", που θα στηρίζονται στη γνώση και όχι στα ένστικτα. "Στρατιές", που δεν θα επιχειρήσουν βανδαλισμούς λεηλασίες και βιαιότητες, για να "λύσουν" στιγμιαία τα προβλήματά τους, δίνοντας το άλλοθι στην εξουσία να χρησιμοποιήσει νόμιμη βία. Αυτές οι οργανωμένες λαϊκές "στρατιές" είναι ο εφιάλτης της Ρώμης, που τα όρια της εξαντλούνται στο να ελέγχει πεινασμένους κι αγράμματους όχλους. Όχλους, που, μόλις βγουν στους δρόμους, με λίγους προβοκάτορες ανάμεσά τους, τους παγιδεύεις. Οι λίγοι προβοκάτορες θα ξεκινήσουν τα εγκλήματα, τις βιαιότητες και τις λεηλασίες και μόλις οι όχλοι τους ακολουθήσουν, θα επεμβαίνει βίαια η εξουσία.

Γι' αυτόν τον λόγο μισούσε την ελληνική διαπαιδαγώγηση κι απαγόρευε ρητά από τις εθνικές εξουσίες τη δημιουργία ομοιογενούς ελληνικού λαού. Για τη Ρώμη η ιδανική διαπαιδαγώγηση των λαών γινόταν με την Παλαιά Διαθήκη, που γεννά δειλούς "εβραιοχριστιανούς" και όχι τα Ομηρικά Έπη, που γεννούν γενναίους Έλληνες. Δεν ήθελε Έλληνες σε μεγάλες "συγκεν­τρώσεις" και όσους αναπόφευκτα θα υπήρχαν τους ήθελε "σκόρπιους". Μέσα από τα χριστιανικά συστήματα παιδείας επεδίωξε την εξειδίκευση στη μόρφωση, ώστε ν' αποφύγει τον εξελληνισμό πολλών ανθρώπων. Έχοντας την άνεση να ελέγχει τα συστήματα παιδείας, απέφευγαν να κάνουν την ελληνική παιδεία μια μαζική παιδεία. Την ελληνική γνώση την έδιναν μόνον στην ανώτατη εκπαίδευση, για να μπορούν να διαφθείρουν τους λίγους Έλληνες οι οποίοι θα "παράγονταν" από αυτήν.

Όλα αυτά οι Εβραίοι τα γνώριζαν, αλλά τα υποτίμησαν, εξαιτίας του υποτιθέμενου πανίσχυ­ρου κομμουνιστικού κινδύνου. Οι Εβραίοι τόλμησαν να "παίξουν" μ' αυτό που για την εξουσία απαγορεύεται δια ροπάλου. Ο πλέον δειλός λαός του κόσμου συνετέλεσε στο να "ξαναγεννηθεί" ο πιο επικίνδυνος λαός για την εξουσία. Δημιούργησαν μια νέα κοινωνία Ελλήνων τόσο αμιγώς ελληνική, που όμοιά της είχε να δει η ανθρωπότητα από τα αρχαία χρόνια. Η ελληνική κοινωνία σήμερα σε ένα πολύ μεγάλο φάσμα ηλικιών, που ξεκινά από τους σημερινούς εικοσάχρονους μέχρι τους πενηντάρηδες είναι καθαρά ελληνική και ως εκ τούτου επικίνδυνη. Μια κοινωνία απόλυτα όμοια μ' αυτήν που κάποτε "ξεπάτωνε" ολόκληρες αυτοκρατορίες. Μια κοινωνία, που, όταν οι υπόλοιποι χριστιανοί μάθαιναν να μιμούνται τον κακομοίρη και μοιρολάτρη Ισαάκ, αυτή μάθαινε να μιμείται τον γενναίο και ανυπότακτο Αχιλλέα. Μια κοινωνία λίγο κακομαθημένη, λίγο τεμπέλικη, λίγο του βολέματος, αλλά μέχρι το "κόκαλο" ελληνική.

Όμως, το κύριο πρόβλημα για το σύστημα είναι η μικρή "ζώνη" που περιλαμβάνει τους ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονται σήμερα περίπου ανάμεσα στα 30 με 40. Γιατί; Για τον εξής απλό λόγο. Οι μεγαλύτεροι από αυτούς εύκολα ή δύσκολα έχουν βρει το "δρόμο" τους. Με την κοινωνική τους παρουσία έχουν συντελέσει και οι ίδιοι στη διαμόρφωση της κοινωνίας κι έχουν μάθει να ζουν με βάση τα δεδομένα της, που έχουν βασιστεί στα δικά τους χαρακτηριστικά. Οι ισχυρότεροι απ' αυτούς έχουν βολευτεί κι ελέγχουν τους πιο αδύναμους ομοίους τους. Έχουν πιάσει τα "πόστα" και δεν κινδυνεύουν από αντίδραση.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και μ' αυτούς που είναι κάτω των 30. Αυτοί δεν έχουν διαμορφω­μένα πλήρως τα χαρακτηριστικά τους κι έχουν μπει στην διαδικασία αναπροσαρμογής. "Παλεύουν" δηλαδή να διαμορφώσουν τα χαρακτηριστικά τους με βάση τη Νέα Εποχή. "Τρέχουν", για ν' αποκτήσουν τα προσόντα που αντιλαμβάνονται ότι θα είναι τ' απαραίτητα για την "επιτυχία" μέσα στις νέες συνθήκες. Οι ισχυρότεροι από αυτούς έχουν ήδη αποκτήσει υπεροχή με βάση τα νέα δεδομένα και είναι βέβαιον ότι θα ελέγξουν τους πιο αδύναμους ομοίους τους στη μάχη για τα "πόστα".

Αντίθετα η ηλικιακή "ζώνη" στην οποία αναφερόμαστε δεν έχει "βολευτεί" όπως η παλαιότερη κι ούτε έχει τα "ρευστά" χαρακτηριστικά της νεώτερης. Έχει ολοκληρώσει την "ανάπτυξή" της με βάση αυτά που της είχαν υποσχεθεί ότι θ' αποτελέσουν "διαβατήριο" για την επιτυχία της. Είναι πολύ μεγάλοι για να συνεχίσουν την "πορεία" της συγκέντρωσης "προσόντων" και είναι πολύ μικροί για να τα "παρατήσουν" χωρίς μάχη. Τόσο οι ισχυροί αυτής της γενιάς όσο και οι αδύναμοι βρίσκονται στον ίδιο παρανομαστή κι ως εκ τούτου υπάρχει πρόβλημα. Αυτή η γενιά κινδυνεύει να μείνει "έξω" απ' όλα, εφόσον δεν έχει τα "πόστα", όπως οι μεγαλύτεροι κι ούτε έχει την "ανταγωνιστικότητα" των μικρότερων. Ό,τι χειρότερο για την εξουσία, γιατί δεν γνωρίζει κανείς πώς θ' αντιδράσει τη δύσκολη "ώρα". Δεν γνωρίζει κανείς τι είναι σε θέση να κάνει, όταν θα διαπιστώσει ότι δεν μπορεί να βολευτεί ούτε με τον έναν τρόπο ούτε με τον άλλο.

Αναφερόμαστε σ' αυτήν την γενιά, γιατί ο έλεγχος της ελληνικής κοινωνίας από την Νέα Τάξη θα επιτευχθεί μόνον αν ελεγχθεί αυτή η γενιά. Γιατί; Γιατί απλούστατα δεν μπορεί να παρακαμφθεί μια ολόκληρη γενιά. Είναι αδύνατον ν' αφεθεί, είτε να την "καπελώσουν" μόνιμα οι μεγαλύτεροι είτε να την "προσπεράσουν" οι νεώτεροι. Αυτή η γενιά είναι που σήμερα προσπαθεί να "μπει" στα πράγματα και δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα της επιβίωσης. Αυτή η γενιά στο πιο κρίσιμο στάδιο της ηλικίας της, θα κλιθεί ν' αντιμετωπίσει την Νέα Τάξη.

Όμως, αυτή η γενιά είναι σήμερα άνεργη, ανασφάλιστη και στην εποχή που πρέπει να δημιουργήσει οικογένεια. Αν για τον οποιονδήποτε λόγο αυτήν την γενιά δεν μπορέσει να την βολέψει και άρα να τη διαφθείρει το σύστημα, είναι βέβαιον ότι, όταν θα την φτάσουν στα όρια, θα γελάσει ο κάθε πικραμένος. Θα γελάσει ο κάθε πικραμένος, όταν θ' αναγκαστεί το σύστημα ν' αντιμετωπίσει μια γενιά Ελλήνων, που αγωνίζεται με την "πλάτη" στον τοίχο. Μια γενιά της οποίας οι ισχυροί είναι βέβαιον ότι θα προσπαθήσουν να παρασύρουν στη μάχη τους καί τους αδύναμους καί τους αβόλευτους όλων την ηλικιών, μετατρέποντας τη δική τους μάχη σε γενικευμένη σύρραξη. Αυτό είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσει προβλήματα στο σύστημα. Αιώνες τώρα το σύστημα φοβάται και ως εκ τούτου αποφεύγει μια γενικευμένη σύγκρουση με Έλληνες.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται την ιδιαιτερότητα της κατάστασης. Πάντα, όταν υπάρχει αλλαγή "πλεύσης" του συστήματος, υπάρχει πρόβλημα. Είτε αυτή η αλλαγή γίνεται εξαιτίας σφάλματος του συστήματος είτε εξαιτίας κοινωνικών αλλαγών, υπάρχει πρόβλημα. Όταν αλλάζουν τα "προσόντα" αυτών που βολεύονται και δεν υπάρχει ομαλή διαδοχή μεταξύ των γενεών, κάποιος την "πατάει". Το όλο θέμα για το σύστημα είναι να μην είναι ισχυρός αυτός ο οποίος την "πατάει", γιατί τότε τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα γι' αυτό. Το όλο θέμα είναι να μην στριμωχθεί στη "γωνία" ένα θηρίο, που πάνω στον πανικό του θα γίνει επικίνδυνο.

Σήμερα αυτός που την "πατάει" είναι μια γενιά με καθαρά ελληνικά χαρακτηριστικά και ως εκ τούτου θηριώδης. Μια γενιά που "μεγάλωσε" με τα πρότυπα της προηγούμενης γενιάς, αλλά που θα έχει ν' ανταγωνιστεί για την κάλυψη των "πόστων" την επόμενη, η οποία έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά. Μια γενιά που "ξάπλωνε" στα πανεπιστήμια όπως η προηγούμενη, η οποία όμως θα έχει ν' ανταγωνιστεί αυτούς οι οποίοι ήταν "φυτά" σ' έναν κόσμο που "μετρούν" οι "βαθμοί".

Όμως, στους πολέμους και στις μάχες δεν "μετρούν" οι βαθμοί, αλλά τα χαρακτηριστικά των "πολεμιστών". Αυτό είναι κάτι που το γνωρίζουν αυτοί οι οποίοι έχουν εξειδικευμένες κοινωνιο­λογικές γνώσεις. Ο ελληνικός ανθρωπότυπος είναι ό,τι χειρότερο για την εξουσία, γιατί δεν ελέγχεται με εκφοβιστικού τύπου "ποιμενική" εξουσία. Είναι ανθρωπότυπος που σιχαίνεται τους δειλούς κι εκπαιδεύεται να πολεμάει. Που ερεθίζεται όταν "μυρίζει" μάχη. Ένας ανθρωπότυπος, που ο "θόρυβος" της προβοκάτσιας όχι μόνον δεν τον ωθεί προς τη φυγή, αλλά αντίθετα τον έλκει, ερεθίζοντας την περιέργειά του. Αυτός ο ανθρωπότυπος δεν πανικοβάλλεται εύκολα και ως εκ τούτου δεν μπορεί να "κατευθυνθεί" με "ποιμενικές" μεθόδους.

Δεν ακολουθεί τυφλά ηγέτες και τους κρίνει διαρκώς. Είναι, όπως είπαμε, το ακριβώς αντίθετο από τον εβραϊκό και κατ' επέκτασιν χριστιανικό ανθρωπότυπο. Δεν συνθέτει όχλους και δεν λειτουργεί με τις αρχές και τους νόμους που διέπουν τη λειτουργία των όχλων. Αυτό σημαίνει ότι, για να ελεγχθεί, απαιτείται μάχη και μάλιστα σκληρή. Απαιτείται να ηττηθεί ολοσχερώς για να εγκαταλείψει τη μάχη. Έναν-έναν τους εξόντωσε τους Έλληνες η χριστιανική αυτοκρατορία, προκειμένου να τους "ξεφορτωθεί".

Το πρόβλημα αυτό θα κληθεί να το αντιμετωπίσει η Νέα Τάξη κι αυτό γιατί έχει αλλάξει ο σχεδιασμός του παγκόσμιου συστήματος. Στα "ενιαία χωριά" είναι επικίνδυνο να περιφέρονται Έλληνες.


Απόσπασμα από το βιβλίο:

«Η ΜΠΑΜΠΟΥΣΚΑ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ – ΠΟΙΟΣ ΤΟΛΜΑΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΕΙ;»

Βυζγιά

Ο κόσμος έχει την τάση να τρέχει πίσω από τα βυζγιά. Τα βυζγιά, δεν είναι σαν το κοινό βυζί που όλοι ξέρουμε. Κι αυτό γιατί τα βυζγιά τα βλέπεις μόνο μέσα από την κλειδαρότρυπα, σε φωτοσοπιασμένες φωτογραφίες όσων περιοδικών κυκλοφορούν ακόμη, στα σάιτς που πουλάνε λίγο από Κωστόπουλο και στις ειδήσεις του ΑΝΤ1 μετά τις οκτώμιση.

Τη μόδα των δελτίων ειδήσεων με βυζγιά την ξεκίνησε ο σύντροφος Μαλέλης στο Σταρ παρέα με τον Αιμίλιο Λιάτσο και την Πετρούλα, όμως τα πράγματα στράβωσαν στην πορεία και τα βυζγιά αντικαταστάθηκαν απ´τον Νίκο Χατζηνικολάου και την Μάρα Ζαχαρέα.

Τα βυζγιά κυκλοφορούν στο Ίντερνετ σαν τσάμπα ναρκωτικά που δεν κάνουν κακό στην υγεία. Όσο περισσότερα ζευγάρια από δαύτα κουνιούνται μπροστά στη νοικοκυρά με την κουτάλα στο χέρι και τον βαριεστημένο που χαζεύει μια την οθόνη και μια την παλάμη του, τόσο μεγαλώνουν τα κλικς και οι διαφημίσεις των έξυπνων σουτιέν, που κι αυτά στην ουσία βυζγιά πουλάνε. Σαλονικιώτικα.

Στα διαλείμματα από τα βυζγιά, ο αναγνώστης διαβάζει για τα τελειωμένα παραπολιτικά του Μαξίμου, για τον Θεοδωράκη και τα ποτάμια του, για το τι είπε ο Βενιζέλος στον ΓΑΠ και για το πόσα χέρια έπιασε αυτή τη φορά ο φακός του Ρόιτερς στη διανομή δωρεάν μαρουλιών. Βασικά, για το τελευταίο ψιλοχέστηκε ο κυνηγός των βυζγιών. Απλώς το βλέπει γιατί το συνήθισε κι αν δεν πάρει λίγο τζούρα από μιζέρια δεν μπορεί να δικαιολογήσει την κοινωνική του συμμετοχή στο οικονομικό δράμα του διπλανού διαμερίσματος. Είναι σαν τα ρεπορτάζ του Μέγκα για την πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της Ουνέσκο. Όλοι περιμένουν πότε θα τελειώσουν για να δουν τα αθλητικά.

Σήμερα, ακόμη κι αν ένα μέσο ξεκινά με όλες τις καλές προθέσεις να ενημερώσει τον κόσμο και να τον κάνει να δει πέρα από το απλωμένο χέρι της ελεημοσύνης, τελικά κάπου εκεί κοντά στα βυζγιά θα καταλήξει για να μπορέσει να πάρει κάνα κλικ παραπάνω και να βγουν τα μηνιάτικα των 200 ευρώ στο τρίτο υπόγειο της γαλέρας.
Αυτό δεν συμβαίνει βέβαια μόνον εδώ, αλλά βασικά δεν με ενδιαφέρει καθόλου γιατί το ένα τέταρτο του συνολικού εισοδήματος δεν το χάσανε ούτε στην Ιταλία, ούτε στην Ισπανία, ούτε στην Πορτογαλία, αλλά στην Ελλάδα.

Κι επειδή τα βυζγιά δεν πέφτουν από την πρώτη θέση της προσοχής του κόσμου ότι κι αν γίνεται εκεί έξω, μια σοβαρή εξήγηση μπορώ να σκεφτώ. Εκτός από σφοδρή κρίση, πάσχουμε κι από βαριά αγαμία.

Από το πολύφημος

Το 10% του doctor Beny-zelou

Τώρα αυτό πάλι πώς να το αναγνώσουμε εμείς οι απλά σκεπτόμενοι αθώοι πολίτες της τόσο όμορφης αυτής χώρας; Μας διαμηνύει ο κύριος Βενιζέλος πως αν το ντουετάκι «ΠΑΣΟΚ-Ελιά» δεν πάρει τουλάχιστον 10%, πέφτει η κυβέρνηση. Τρομάζω σύντροφοι. Και καλά –εγώ ας τρομάξω. 

Τρομάζει και ο Σαμαράς που, κουκιά μετρημένα σου λέει είναι αυτά που έχουμε ως συγκυβέρνηση, σε ποιόν απευθύνεται ο αντιπρόεδρος – στους δικούς μου ψηφοφόρους; Γιατί δεν έχει λογική αυτό που λέει. «Είναι ένα είδος πολιτικού εκβιασμού» μου εξηγεί στενός φίλος, αγαπητός και δεξιός μέχρι το μεδούλι. Διασπαστικού δε εκβιασμού. 

Διότι από πού θα το πάρει το 10% ο συνδυασμός ΠΑΣΟΚ-Ελιάς; Από την ΧΑ; Όχι. Από το ΚΚΕ; Όχι. Από τους ΑΝΕΛ; Όχι. Από την ΔΗΜΑΡ; Όχι. 

Από τον ΣΥΡΙΖΑ; Όχι. Τι απομένει; Το «μικρό κόμμα» (η Ντόρα το είπε) της «Νέας Δημοκρατίας». 

Διότι μόνον σε αυτούς που κόπτονται να μην διαταραχθεί η ισορροπία της «συγκυβερνήσεως» μπορεί να απευθύνεται ο κύριος Ευάγγελος, αυτό λέει η κοινή λογική. Στους άλλους (όλους) που δεν τους ενδιαφέρει εάν «θ’ αντέξει η συγκυβέρνηση», δεν τους αφορά καθόλου τι λέει. 

Στα παλιά τους τα παπούτσια – και ας μου συγχωρεθεί η λαϊκότροπος αυτή προσέγγιση. Ποιος νοιάζεται αν θα πάρει 1 ή 10% η Ελιά του ΠΑΣΟΚ; 

Μόνον η ιδία – και το έτερον της ήμισυ, η Νέα Δημοκρατία. Έλα όμως που και αυτή, τσουρουφλισμένη και καταταλαιπωρημένη όπως είναι, παλεύει να μαζέψει τα απολύτως απαραίτητα μήπως και παραμείνει «πρώτο κόμμα»- έστω και με μία ψήφο διαφορά; Δεν έχει περιθώρια να πριμοδοτήσειτους συγκυβερνήτες ρισκάροντας την τελευταία της ελπίδα – την «πρωτιά» δηλαδή. 

Και σου λέει ο κάθε Νεοδημοκράτης που αγωνιά αυτή τη στιγμή, τι θέλει να πει ο Ευάγγελος; Προαναγγέλλει πτώση της κυβερνήσεως την 26η Μαΐου αν δεν πιάσει το 10%; Τι χουνέρι είναι πάλι αυτό;

Για εμάς που δεν είμαστε της συγκυβερνήσεως και πολύ το θέλουμε να μην τα καταφέρει να συνεχίσει το έργο της μετά την αναγγελία των αποτελεσμάτων το βράδυ της 25ης, είναι λουκούμι Κωνσταντινουπολίτικο αυτό που μας προσφέρει ο αντιπρόεδρος. Διότι δεν θα πάρουν 10% η Ελιά με το ΠΑΣΟΚ με τίποτα – άρα πάμε για εκλογές ατάκα κι’ επί τόπου: Το όνειρό μας.

Και αναρωτιέται κανείς –τι έχει πάθει ο κύριος Βενιζέλος; Ούτε την απλή αριθμητική δεν θυμάται πιά; Γιατί εκτίθεται και δεσμεύεται έτσι; Είναι τόσο σίγουρος ότι θα πάρει κεφάλι ο ΣΥΡΙΖΑ ώστε, γνωρίζοντας ότι είναι χαμένος από χέρι, ανεβάζει τουλάχιστον λίγο τον πήχη – ώστε να αποχωρήσει επειδή δεν αναγνωρίζει ο Ελληνικός λαός ότι το μέγεθος της προσφοράς του είναι, τουλάχιστον, διψήφιο;

Θ’ ακούσουμε θα δούμε και θα παρατηρήσουμε πολλά μέχρι να μιλήσουν τα αποτελέσματα της 25ης. Ήδη αυτή η άτακτη «λιποταξία» από την συγκυβέρνηση σε περίπτωση που δεν πιάσει 10% ο Μπέννυ με την Ελιά, δηλώνει πολλά. Έφυγε πρώτος ο Κουβέλης –αφού έκαψε όλα του τα χαρτιά για πάντα. Τώρα θα φύγει και ο Βενιζέλος – τσουρουφλισμένος.

Όλα αυτά διευκολύνουν πολύ τον δρόμο του ΣΥΡΙΖΑ προς την πρωτιά. Γιατί οι «αναποφάσιστοι», όπως είναι γνωστό, περιμένουν να δούν προς τα πού θα γείρει η ζυγαριά για να πάνε από εκείνη τη μεριά, να είναι με τους πολλούς –δεν τους αρέσει η μοναξιά.




Του Αρη Δαβαράκη

Έχει δίκιο ο Σαμαράς.

«Χρειάζεται σταθερότητα και όχι οργισμένες καταγγελίες δεκαπενταμελούς. Ορισμένοι αρνούνται να μεγαλώσουν», ανέφερε ο κ. Αντώνης Σαμαράς από το βήμα του ΣΕΤΕ. Και πραγματικά έχει δίκιο ο Σαμαράς. Ορισμένοι είναι έτσι ακριβώς. Αρνούνται να μεγαλώσουν κι έτσι μπορούν να σηκώσουν το χέρι τους ψηλά σε γροθιά, σαν τον Μανώλη Γλέζο, αντίθετα με κάποιους άλλους που ανεξαρτήτως ηλικίας έχουν ακαμψία στους ώμους και τα χέρια τους φτάνουν μόνο μέχρι το ύψος του… χειροκροτήματος.

Έχει δίκιο ο Σαμαράς. Ορισμένοι αρνούνται να μεγαλώσουν. Κάποιοι άλλοι όμως γεννήθηκαν γέροι. Με βλέμμα θολό. Στυφοί. Είναι αυτοί που μονίμως λένε «τι καλά που ήταν στη Χούντα». Και με την πρώτη ευκαιρία φτιάχνουν τη δική τους Χούντα. Επειδή τους κουράζουν οι δημοκρατικές διαδικασίες. Επειδή βαριούνται να συζητούν. Ή αδυνατούν να συζητήσουν.

Έχει δίκιο ο Σαμαράς. Ορισμένοι αρνούνται να μεγαλώσουν. Κάποιοι άλλοι πάλι, γέρασαν στα νιάτα τους από το φόβο και το μίσος τους για το διαφορετικό. Σιχαίνονται τους κομμουνιστές, αηδιάζουν με τους αριστερούς, φοβούνται όσους έχουν μακριά μαλλιά γελάνε δυνατά και μπορούν να ονειρεύονται με χρώματα.

Έχει δίκιο ο Σαμαράς. Ορισμένοι αρνούνται να μεγαλώσουν. Κάποιοι άλλοι πάλι, γέρασαν τόσο νωρίς που έπαθαν ολόσωμη αγκύλωση από τότε που κατάλαβαν τον κόσμο και πήραν τη διαβεβαίωση του μπαμπά ότι μια έδρα στη Βουλή πάντα θα τους περιμένει. Κι έτσι, απλώς περίμεναν. Κι έγιναν σαν κόκκαλα έτοιμα να σπάσουν ανά πάσα στιγμή.

Έχει δίκιο ο Σαμαράς. Ορισμένοι αρνούνται να μεγαλώσουν. Άλλοι πάλι, γέρασαν τόσο γρήγορα που απέκτησαν πρεσβυωπία υψίστου βαθμού και δε μπορούσαν να διαβάσουν βιβλία που μιλούσαν για ελευθερία, ζωή, αγώνες και αξιοπρέπεια. Είχαν μάτια μόνο για όποιο κείμενο υμνούσε τον καπιταλισμό, τη λαμογιά, το κέρδος και την ιδιωτικοποίηση των πάντων.

Έχει δίκιο ο Σαμαράς. Ορισμένοι αρνούνται να μεγαλώσουν. Αντιθέτως, κάποιοι άλλοι γέρασαν τόσο πολύ που κουφάθηκαν κι έχουν αυτιά μόνο για τα δικά τους λόγια. Και μιλάνε ασταμάτητα. Και λένε ασυναρτησίες. Και αυτοθαυμάζονται. Και κλέβουν. Και αρπάζουν ανενόχλητοι από τη συνείδησή τους. Γιατί ως κουφοί στα λόγια των άλλων, δεν ακούν τα «κλέφτες, αλήτες, βρωμιάρηδες» που τους φωνάζουν.

Έχει δίκιο ο Σαμαράς. Ορισμένοι αρνούνται να μεγαλώσουν. Και είναι κατακριτέοι επειδή δε φοράνε γραβάτα στον ύπνο τους, δεν κάνουν λαμπρές δεξιώσεις στους γάμους τους, δε μοιράζουν ακριβές μπομπονιέρες στα βαφτίσια των παιδιών τους. Ενώ αντίθετα, αυτοί που γεννήθηκαν γέροι και ντύνονταν από παιδιά σαν μικρομέγαλα, όταν αρχίσουν να κάνουν φαλάκρα, βάζουν μπριγιαντίνη στις πουτσότριχες επειδή δεν αντέχουν δίχως χωρίστρα σε αυτή τη ζωή.

Έχει δίκιο ο Σαμαράς. Ορισμένοι αρνούνται να μεγαλώσουν. Και κάποιοι άλλοι γεννήθηκαν τόσο γερασμένοι που βάφτισαν «Σωτηρία» την Υποταγή. Και απαιτούν να είναι όλοι υποταγμένοι. Βάφτισαν «Σταθερότητα» το Ξεπούλημα. Βάφτισαν «Ιδανικό» τη Μέρκελ. Βάφτισαν «Ησυχία» τον Θάνατο, βάφτισαν «Τάξη» τον Πλούτο των ελάχιστων, βάφτισαν «Ασφάλεια» την Αποδοχή της Μοίρας.

Έχει δίκιο ο Σαμαράς. Ορισμένοι αρνούνται να μεγαλώσουν και θυμίζουν δεκαπεντεμελές. Αν, λοιπόν, το δίλλημα είναι ηλικιακής αντίληψης τότε χίλιες φορές με το δεκαπενταμελές, γιατί μπορεί να μας πάει καμιά εκδρομούλα και να γλιτώσουμε από τη μπόχα εκείνων που γεννήθηκαν γέροι. Άλλωστε, τι χειρότερο μπορεί να μας συμβεί;

Του Καρτέσιου

Θα ήθελα .....

Θα ήθελα μια επόμενη κυβέρνηση να πάρει τα διόδια και τα πρώην δημόσια ταμεία κάθε είδους από τους νταβατζήδες.

Θα ήθελα να τους δω να κλαίγονται στα ΜΜΕ, και από την άλλη πλευρά να έχουν την κυβέρνηση που θα τους απαντά ότι «οι εισπράξεις θα πάνε για την μείωση τους χρέους και την αύξηση των δημοσίων επενδύσεων». Είμαι σίγουρος ότι θα αντιληφθούν την κρισιμότητα των στιγμών και θα κάνουν το εθνικό τους καθήκον και είμαι σίγουρος ότι και η κοινή γνώμη θα στήριζε την κυβέρνηση.

Θα ήθελα μια επόμενη κυβέρνηση να πάρει πίσω τα δίκτυα και τις συχνότητες και να τα μοσχοπουλήσει αληθινά με διεθνείς διαγωνισμούς. Θα ήθελα να δω τους καναλάρχες να κλαίγονται και από την άλλη πλευρά να έχουν την κυβέρνηση που θα τους απαντά μιλωντας τους για την ανάγκη μεταρρυθμίσεων συμπληρώνοντας πως «οι εισπράξεις θα πάνε για να μείνουμε στο ευρώ». Είμαι σίγουρος ότι και οι ίδιοι θα στηρίξουν την προσπάθεια και η κοινή γνώμη θα στήριζε την κυβέρνηση.

Θα ήθελα μια επόμενη κυβέρνηση να ζητήσει να καταβληθούν τα έσοδα από την φορολογία στις διαφημίσεις, δηλώνοντας ότι «με τα έσοδα θα πληρώσουμε τα δάνειά μας για να μην μας πουν μπαταχτσήδες». Είμαι σίγουρος ότι η κοινή γνώμη θα στήριζε την κυβέρνηση και οι καναλάρχες θα στήριζαν εμπράκτως την παραμονή της χώρας στο ευρώ, ως έπραξαν έως τώρα.

Θα ήθελα μια επόμενη κυβέρνηση να βάλει φόρο στους εφοπλιστές. Ένα φόρο για να επιστρέψουμε τα χρήματα στο ΔΝΤ που τόσο αγάπησαν όταν ήρθε. Το αγαπημένο τους Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έκοψε μισθούς και επιδόματα. Είμαι σίγουρος ότι νοιάζονται για να πάρει πίσω τα λεφτά που μας δάνεισε. Κι αν κάποιοι λιποτακτήσουν και δεν πληρώσουν το μερτικό τους για το φόρο υπέρ ΔΝΤ και για την διάσωση της χώρας μας, να τους αφαιρεθεί η ιθαγένεια, να αναγραφούν τα στοιχεία τους σε μαρμάρινη πλάκα ντροπής στην Πλατεία Συντάγματος. Να μείνει εκεί χαραγμένη η ντροπή στους αιώνες.

Θα ήθελα μια επόμενη κυβέρνηση να βάλει φόρο στους συνταξιούχους βουλευτές, υφυπουργούς, υπουργούς, πρωθυπουργούς, και πολιτικά πρόσωπα που είτε ψήφισαν το μνημόνιο “ως ευλογία για την χώρα”, είτε από θέσεις ευθύνης άφησαν τα πράγματα να φτάσουν ως εδώ. είτε το εφάρμοσαν. Σε όλους όσους είναι εν ζωή και σε όλους όσους θα λαβουν τέτοια θεση στο μέλλον. Είμαι σίγουρος ότι θα αναγνωρίσουν το λάθος τους και θα πληρώσουν αγόγγυστα το φόρο που τους αναλογεί. Είμαι σίγουρος ότι η κοινή γνώμη θα τους συγχωρέσει για την πράξη τους και θα αναγνωρίσει την μεταμέλειά τους. Είμαι σίγουρος ότι η πολιτική θα πάψει να είναι χόμπι των πλουσίων και των ευγενών γόνων μεγαλοαστών και θα αρχίσει να έχει την έννοια της ατομικής ευθύνης πληρωτέα τοις μετρητοίς

Θα ήθελα μια επόμενη κυβέρνηση να βάλει φόρο στους μεγαλοδημοσιογράφους. Ένα φόρο με εισοδηματικά κριτήρια και δεδηλωμένο στόχο πως οι εισπράξεις από το φόρο αυτό να πάνε κατευθείαν στην Α.Ε. κ. Μέρκελ που τόσο αγαπούν και υπολήπτονται. Είμαι σίγουρος ότι και οι ίδιοι θα αντιληφθούν την σκοπιμότητα ενός τέτοιου φόρου εξευγενισμού του θηρίου. Παράλληλα, η κοινή γνώμη θα στήριζε την πρωτοβουλία της κυβέρνησης να παταχθούν οι συντεχνίες και τα οργανωμένα συμφέροντα.

Θα ήθελα μια επόμενη κυβέρνηση να φορολογήσει τις χρηματιστηριακές και τις τραπεζικές συναλλαγές και τους κατόχους μετοχών εισηγμένων και συστημικών τραπεζών. Να τους φορολογήσει με ενιαίο φόρο 15% και τα έσοδα να πάνε για να σταματήσουν οι κατασχέσεις κατοικιών. Παράλληλα να απαλλάξει από φόρους κάθε κίνηση κεφαλαίου προς την δημιουργία παραγωγικών επενδύσεων και θέσεων εργασίας.

Θα ήθελα τελικά μια επόμενη κυβέρνηση να αλλάξει το μίγμα της πολιτικής που εφαρμόζεται και που στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει τόσο να κάνει με το πόσο λιτότητα θα έχουμε ή πόσο ανάπτυξη και έλλειμμα, αλλά έχει να κάνει με το ποιος πληρώνει την κρίση και ποιος λουφάρει . Να πληρώσουν αυτοί που εκαναν την κρίση μια ακόμη ευκαιρία για «αρπαχτές» στο εσωτερικό και για συναλλαγές της εξουσίας με την διαπλοκή. Μια ευκαιρία για να αναδιαρθρώσεις των αγορών υπέρ των λίγων και ισχυρών ακόμη και υπέρ των καρτελ όπως στην περίπτωση του γάλακτος

Θα ήθελα τελικά μια επόμενη κυβέρνηση να βάλει άλλους να πληρώσουν για να μείνουμε στο ευρώ, ξεκινώντας από αυτούς που έχουν να χάσουν τα περισσότερα και δεν πλήρωσαν έως τώρα σχεδόν τίποτε ή κέρδισαν από την κρίση.

Και επιτελούς:  Είμαστε το τελευταίο φεουδαλικό κράτος στην ευρωπη και κάποιοι παριστάνουν και μοστράρονται για Ευρωπαίοι. Κάνουν μπίζνες και περιφέρονται στα euroclub με τα λεφτά του κοσμάκη.

Που ακούστηκε τζάμπα νταν ευρωπαισμός;

Από το Larissanet

Ερίκ Τουσέν: Aπεχθή και μη βιώσιμα τα νέα δάνεια προς την Ελλάδα Χρέος

Η Επιτροπή για την Ακύρωση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου (CADTM) θέλει να γνωστοποιήσει τη στήριξη της στον ελληνικό λαό που αντιστέκεται στις επιταγές της Τρόικας (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα,  ΔΝΤ ). Τα νέα δάνεια που δόθηκαν το 2014 συνδέονται με ένα πακέτο αντικοινωνικών μέτρων που θα επιδεινώσουν ακόμη περισσότερο τις συνθήκες διαβίωσης της πλειονότητας του ελληνικού πληθυσμού. Ερίκ Τουσέν (Eric Toussaint), Robin Delobel

Μετά από μήνες διαπραγματεύσεων μεταξύ της Τρόικας και των Ελλήνων υπευθύνων, ο νόμος-πλαίσιο, που ονομάστηκε επίσης πολυνομοσχέδιο, ψηφίστηκε, όπως αναφέρεται από το Reuters, «σύμφωνα με τις απαιτήσεις των διεθνών δανειστών της Ελλάδα». Αυτό το κείμενο έχει ως στόχο να επιτρέψει  τη νέα δόση της «βοήθειας» προς την Ελλάδα, ένα δάνειο ύψους 8,5 δις ευρώ. Ενώ δόθηκε στους βουλευτές στις 1:30 το πρωί του Σαββάτου 29 Μαρτίου, αυτός ο νόμος των 800 σελίδων εγκρίθηκε στο άψε σβήσε με πλειοψηφία μερικών ψήφων την Κυριακή 30 Μαρτίου λίγο πριν από τα μεσάνυχτα! Για άλλη μια φορά ξευτελίστηκαν οι στοιχειώδεις δημοκρατικοί κανόνες.

Το δάνειο των  8,5 δις ευρώ δόθηκε από την ΕΕ και το ΔΝΤ υπό τον όρο να υιοθετηθεί μια δέσμη μέτρων τα οποία δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να βυθίσουν την πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού ακόμα περισσότερο στη φτώχεια. Ο νόμος αυτός προβλέπει την απελευθέρωση επαγγελμάτων που παρέμεναν μέχρι σήμερα κλειστά στον ανταγωνισμό στον ανταγωνισμό, τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, τη περαιτέρω μείωση των συντάξεων, μια νέα απορρύθμιση των κανόνων απόλυσης εργαζομένων, την απελευθέρωση πολλών τιμών, όπως των βιβλίων, των φαρμάκων, την αλλαγή του φορολογικού νόμου, μια νέα διάσωση των τραπεζών προς όφελος των μεγάλων μετόχων, την επέκταση της κυριακάτικης  εργασίας, την αλλαγή των κανόνων παραγωγής του ελληνικού φρέσκου γάλακτος για να επιτραπεί στις μεγάλες γερμανικές και ολλανδικές εταιρείες γαλακτοκομικών προϊόντων να εξάγουν ακόμη περισσότερο προς την Ελλάδα και να εξαλειφτούν οι Έλληνες παραγωγοί από τη δική τους αγορά ...
 

Οι γεμάτες από ικανοποίηση δηλώσεις του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά σχετικά με την επιστροφή της Ελλάδας στις χρηματοπιστωτικές αγορές δεν μπορούν να κρύψουν το γεγονός ότι η οικονομική και κοινωνική κατάσταση της Ελλάδας έχει επιδεινωθεί τρομερά λόγω των μέτρων που επιβλήθηκαν από το 2010 από την τρόικα. 

Για τη CADTM, όλα τα δάνεια της τρόικας προς την Ελλάδα από τον Μάιο του 2010 είναι απεχθή. Αντιπροσωπεύουν σήμερα περισσότερο από τα δύο τρίτα του ελληνικού χρέους (225 δισεκατομμύρια ευρώ στα 321 δισεκατομμύρια ευρώ).  Παραβιάζουν συνεχώς τα οικονομικά, κοινωνικά, ατομικά και πολιτικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών. Στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες υποταγμένες στη τρόικα, πρέπει να δοθεί τέλος στην αποπληρωμή του χρέους και στα μέτρα λιτότητας.
 

Του Ερίκ Τουσέν

Η Δικαιοσύνη «καθάρισε» τον αδελφό Μελισσανίδη για το σκάνδαλο της φοροδιαφυγής από το λαθρεμπόριο πετρελαίου

Δεν χρειάστηκε να υποστεί τη δικαστική βάσανο ο αδερφός του επιχειρηματία Δημήτρη Μελισσανίδη και νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρείας πετρελαιοειδών «Αιγαίον Όιλ», Ιάκωβος Μελισσανίδης ο οποίος επρόκειτο να καθίσει σήμερα στο εδώλιο του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Πειραιά και να δικαστεί για υπόθεση λαθρεμπορίας ναυτιλιακών καυσίμων από την οποία φέρεται να ζημιώθηκε το Δημόσιο πάνω από 2.000.000 ευρώ από τους διαφυγόντες δασμούς και φόρους.

Με συνοπτικές διαδικασίες και μετά από αίτημα του συνηγόρου υπεράσπισης του κατηγορουμένου, οι δικαστές αποφάσισαν ομόφωνα να μην κάνουν δεκτή την έφεση που είχε υποβάλει ο Εισαγγελέας Εφετών Πειραιά, κρίνοντας ότι ηταν τυπικά απαράδεκτη.

Στην ένσταση του ο δικηγόρος του Ιακ. Μελισσανίδη Πολυχρόνης Τσιρίδης ανέφερε ότι δεν υπήρχε επαρκής αιτιολογία από τον Εισαγγελέα Εφετών Παναγιώτη Μπρακουμάτσο.

Ειδικότερα, όπως προέκυπτε από το κείμενο της έφεσης, η αιτιολογία αφορούσε μόνο το συγκατηγορούμενο πλοίαρχο του πλοίου της Αιγαίον Όιλ και όχι τους δύο άλλους κατηγορούμενους, Ιάκωβο Μελισσανίδη και τον υπεύθυνο εταιρείας συμφερόντων του.

Αν και οι λόγοι της έφεσης του εισαγγελικού λειτουργού ήταν και για τους τρεις, το γεγονός ότι δεν προσωποποιούνταν για κάθε κατηγορούμενο ξεχωριστά, αποτελεί λόγος απόρριψης της έφεσης, σύμφωνα με απόφαση της ολομέλειας του Αρείου Πάγου, όπως υποστήριξε ο συνήγορος του Μελισσανίδη.

Η Εισαγγελέας της Έδρας Αναστασία Δημητριάδου πρότεινε την απόρριψη της ένστασης του δικηγόρου.

Όμως και οι δικαστές του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Πειραιά (Ιωάννης Χατζηγεωργίου πρόεδρος, Αθανάσιος Θεοφάνης, Ζωή Καραχάλιου, Χρονόπουλος και Λιούλη μέλη) είχαν διαφορετική άποψη. Δέχθηκαν, δηλαδή, την ένσταση και έτσι ο κατηγορούμενος Ιάκωβος Μελισσανίδης δεν δικάστηκε εκ νέου για την υπόθεση λαθρεμπορίας.

Έτσι ο μόνος που θα δικαστεί σε δεύτερο βαθμό είναι ο πλοίαρχος του πλοίου, καθώς μόνο γι' αυτόν ο Εισαγγελέας Π. Μπρακουμάτσος είχε συντάξει αιτιολογημένη γνώμη γιατί πρέπει να ξαναδικαστεί...

Χωρίς δικηγόρο το Δημόσιο!

Όπως και στην πρωτοβάθμια δίκη, έτσι και σε αυτήν την ακροαματική διαδικασία, δεν παρέστη δικηγόρος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, παρά το γεγονός ότι η βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων Ραχήλ Μακρή είχε καυτηριάσει την στάση του Δημοσίου με ερώτηση της στη Βουλή προς τους υπουργούς Οικονομικών και Δικαιοσύνης.

Έτσι δεν υπήρχε κανείς δικηγόρος να αντικρούσει την ένσταση του δικηγόρου του Μελισσανίδη και να υποστηριχθούν τα συμφέροντα του ελληνικού Δημοσίου για την είσπραξη των δασμών και φόρων από την εταιρεία πετρελαιοειδών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι για την ολιγωρία να σταλεί δικηγόρος στην πρώτη δίκη είχε διαταχθεί στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους Ένορκη Διοικητική Εξέταση προφανώς για «τα μάτια του κόσμου», καθώς «κεφάλια» δεν έπεσαν...

Ο ίδιος ο πρόεδρος του δικαστηρίου Ι. Χατζηγεωργίου παρατήρησε την απουσία δικηγόρου του Δημοσίου κατά την εξέταση του μάρτυρα κ. Κατσά πρώην διευθυντή του Ζ Τελωνείου Πειραιά.

«Σε μικρότερες υποθέσεις είναι το Δημόσιο. Δεν είναι δυνατό ο νομικός σύμβουλος να μην έχει έρθει» είπε ο πρόεδρος.

Από την πλευρά του ο πρώην διευθυντής του Ζ Τελωνείου Ευστάθιος Κατσάς (σ.σ. επί ημερών του οποίου ξεκίνησε η έρευνα για την υπόθεση) ευθύνες σε συνάδελφο του τελωνειακό η οποία παραμένει σήμερα στο Ζ Τελωνείο. Ο κ. Κατσάς άφησε να εννοηθεί ότι αμέλησε να ειδοποιήσει δικηγόρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, αν και η ίδια τελωνειακός ήταν μάρτυρας στη σημερινή δίκη. «Έρχεστε και υποστηρίζετε τον κ. Μελισσανίδη» υποστήριξε ο κ. Κατσάς απευθυνόμενη στη συνάδελφο του που ήταν στο ακροατήριο.

Το χρονικό της υπόθεσης

Ο Ιάκωβος Μελισσανίδης επρόκειτο να καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου για το κακούργημα της ηθικής αυτουργίας σε πλαστογραφία μετά χρήσεως με σκοπό οφέλους άνω των 50.000.000 δρχ σε βάρος του Δημοσίου και μάλιστα με τις επιβαρυντικές διατάξεις του νόμου περί καταχραστών του Δημοσίου που επισείουν ποινές έως ισόβιας κάθειρξης.

Η υπόθεση αφορά πλαστογραφία - νόθευση που φέρεται να έκανε ο συγκατηγορούμενος του, πλοίαρχος του «Ετζίαν ΙΙΙ» ο οποίος ενέγραψε στο ημερολόγιο του πλοίου, προκειμένου να αποκρύψει ποσότητα 6.000.000 λίτρων πετρελαίου εσωτερικής καύσης (Ναυτιλίας) που διακινήθηκαν παράνομα μέσα στο 2001, σύμφωνα με το κατηγορητήριο. Από τη μη καταβολή των αναλογούντων δασμών και φόρων το Δημόσιο φέρεται να ζημιώθηκε 2.218.721,06 ευρώ.

Για την υπόθεση αυτή ο Μελισσανίδης και οι συγκατηγορούμενοι του (σ.σ. ο πλοίαρχος και ο υπεύθυνος της πλοιοκτήτριας εταιρείας του «Ετζιάν ΙΙΙ») είχαν αθωωθεί από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιά, όπως είχε αποκαλύψει το directnews.gr στις 25-5-2013.

Όμως τότε παρενέβη ο Εισαγγελέας της Έδρας, Αντεισαγγελέας Εφετών Παναγιώτης Μπρακουμάτσος, ο οποίος είχε ασκήσει έφεση κατά της αθωωτικής απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων που είχε εκδοθεί κατά πλειοψηφία.

Υπέρ της αθώωσης των κατηγορουμένων είχαν ταχθεί ο πρόεδρος του Δικαστηρίου Πλακίδας και ο Εφέτης Διβάρης, ενώ μειοψήφησε η Εφέτης Σπυριδούλα Λιάτη κρίνοντας πως πρέπει να καταδικαστούν ο πλοίαρχος Εμμανουήλ Γιαννικουρής για το κακούργημα της πλαστογραφίας μετά χρήσεως και για ηθική αυτουργία στην πράξη οι συγκατηγορούμενοι Ιάκωβος Μελισσανίδης και Χαρίλαος Κουτσούκος. Τότε ο εισαγγελέας Εφετών είχε ασκήσει έφεση η οποία τελικά σήμερα κρίθηκε ως τυπικά απαράδεκτη

Έτσι η δίκη θα συνεχιστεί μόνο για τον πλοίαρχο του πλοίου «Ετζίαν ΙΙΙ»...
Του Βασίλη Τζήμτσου

Στα χνάρια της… Ελλάδας, η Γαλλία του Ολάντ

Ήρθε λοιπόν και ο καιρός της Γαλλίας για όσους είχαν αυταπάτες ότι η οικονομική κρίση που μαστίζει την ευρωζώνη και την ΕΕ θα περιοριζόταν εντός των τειχών του «ανεπρόκοπου» νότου.
 Η Γαλλία του Ολάντ η οποία υποτίθεται θα έκανε τη… διαφορά και θα προωθούσε ένα διαφορετικό μείγμα πολιτικής με στόχο την ανάπτυξη στην Ευρώπη, είναι η πρώτη χώρα του ευρωπαϊκού βορρά που ακολουθεί μέτρα τύπου… Ελλάδας. Ο νέος Γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλ, θεωρούμενος εκ των βασικών εκπροσώπων της δεξιάς πτέρυγας στο κυβερνόν σοσιαλιστικό κόμμα-το 2009 είχε ζητήσει να αφαιρεθεί η λέξη «σοσιαλιστικό» από το όνομα-ο οποίος ανέλαβε τα ηνία μετά την πρόσφατη πανωλεθρία στις τοπικές εκλογές του σοσιαλιστικού κόμματος και την ενίσχυση του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν, ανακοίνωσε προ ημερών σειρά μέτρων που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από όσα οι Ευρωπαίοι δανειστές επέβαλλαν στη χώρα μας και τις άλλες υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού νότου. 

Όπως και στον ευρωπαϊκό νότο το επιχείρημα για τη λήψη δραστικών μέτρων λιτότητας που πλήττουν την πλειονότητα του γαλλικού λαού, είναι η απώλεια ανταγωνιστικότητας έναντι της Γερμανίας-βασικού ανταγωνιστή των γαλλικών επιχειρήσεων στην ΕΕ-και η αύξηση του κόστους δανεισμού, καθώς οι περιώνυμοιοίκοι αξιολόγησης είχαν αρχίσει το έργο τους πριν την εκλογή Ολάντ τον Μάϊο του 2012.

Περικοπές 50 δισ. ευρώ

 Τα μέτρα που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλ περιλαμβάνουν την περικοπή των δημοσίων δαπανών κατά 50 δισ. ευρώ στον προϋπολογισμό για το 2015-2017, στα πλαίσια του λεγόμενου Συμφώνου Υπευθυνότητας που προβλέπει μείωση κατά 30 δισ. ευρώ του εργατικού κόστους. Οι περικοπές που ανακοίνωσε ο Βαλ αφορούν τη μείωση κατά 18 δισ. ευρώ των δαπανών της κεντρικής κυβέρνησης και 11 δισ. ευρώ των δαπανών των τοπικών αρχών. Τα υπόλοιπα 21 δισ. ευρώ θα προέλθουν από τις περικοπές στα κοινωνικά επιδόματα και την υγεία. Υποσχέθηκε επίσης φοροαπαλλαγές ύψους 10 δισ. ευρώ για τις επιχειρήσεις.

 Για την εξοικονόμηση όλων αυτών των δισεκατομμυρίων ευρώ, θα υπάρξει πάγωμα στους μισθούς των 5 εκατ. δημοσίων υπαλλήλων, μέτρο για το οποίο είχαν ήδη εκφραστεί έντονες αντιδράσεις από τα συνδικάτα πριν ακόμη αναλάβει η κυβέρνηση Βαλ. Τα επιδόματα για τη στήριξη των νέων και των μακροχρόνια ανέργων, καθώς και οι συντάξεις και τα οικογενειακά επιδόματα παγώνουν και αυτά.

 Στον τομέα της υγείας ο Βαλ ζήλεψε τη δόξα του… Άδωνη και αποφάσισε να χρηματοδοτήσει τις περικοπές στην υγεία με τη χρήση περισσότερων γεννόσημων φαρμάκων και τον περιορισμό του χρόνου παραμονής στα νοσοκομεία.

 Οι εκπρόσωποι των επιχειρηματιών πίεζαν εδώ και καιρό να ακολουθήσει η Γαλλία το δρόμο της «γερμανικής αρετής», περιορίζοντας τις όποιες κοινωνικές κατακτήσεις, με βασικό στόχο την κατάργηση του κατώτατου βασικού μισθού.

 Ήδη το Νοέμβριο του 2012 ο βιομήχανος Λουί Γκαλουά, πρώην πρόεδρος του κολοσσού της αεροναυπηγικής Airbus είχε μιλήσει για την ανάγκη «θεραπείας σοκ» προκειμένου να ανακτήσει η γαλλική οικονομία τη χαμένη της ανταγωνιστικότητα. Ο όρος «θεραπεία σοκ» επινοήθηκε από τον Αμερικανό νομπελίστα οικονομολόγο και γκουρού του νεοφιλελευθερισμού, Μίλτον Φρίντμαν. Το πρώτο δείγμα μέτρων «θεραπείας σοκ» ήταν η Χιλή του δικτάτορα Πινοσέτ το 1975 ενώ ο όρος χρησιμοποιήθηκε επίσης για πολλές από τις μεταρρυθμίσεις μετάβασης στην «οικονομία της αγοράς», που υιοθετήθηκαν από τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ(Πολωνία) αμέσως μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Προσωρινός μισθός...

Κάνοντας πιο λιανά… τα όσα οι εκπρόσωποι των μεγάλων γαλλικών επιχειρήσεων εδώ και καιρό ζητούσαν, ο επικεφαλής της γαλλικής ένωσης εργοδοτών Medef Πιέρ Γκατάζ,  ζήτησε τη δημιουργία ενός «προσωρινού κατώτατου μισθού». Ενός μισθού που θα είναι μικρότερος του κατώτατου μισθού και ο οποίος θα δίνεται «στους νέους ή όποιον δεν μπορεί να βρει δουλειά». «Είναι καλύτερα να εργάζεσαι σε μια επιχείρηση η οποία πληρώνει λίγο κάτω από τον κατώτατο μισθό, με ένα προσωρινό και μεταβατικό τρόπο, από το να παραμένεις άνεργος», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Επαίνεσε μάλιστα την πρόταση του Πασκάλ Λαμί, μέλους του σοσιαλιστικού κόμματος και πρώην προέδρου του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, για δημιουργία «μικρών θέσεων εργασίας» με αποδοχές μικρότερες του κατώτατου μισθού. Ένα μέτρο που εφαρμόζεται ήδη στην Γερμανία από την εποχή της Ατζέντας 2010 και του νόμου Hartz IV, επί κυβέρνησης του σοσιαλδημοκράτη Γκέρχαρντ Σρέντερ.

Την ίδια στιγμή που ο Γάλλος εργαζόμενος, όπως παλαιότερα ο Γερμανός ή την εποχή του μνημονίου ο Έλληνας, καλείται να εργαστεί με λιγότερα κάτω και από τον κατώτατο βασικό μισθό, η κυβέρνηση Βαλ δίνει στις επιχειρήσεις φορολογικά κίνητρα με στόχο την πρόσληψη εργαζομένων σε αυτές τις κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας. Απώτερος στόχος η πλήρης κατάργηση των κοινωνικών εισφορών των εργαζομένων. Ο Βαλ πρότεινε να μειωθούν όλες οι κοινωνικές εισφορές που πληρώνουν οι επιχειρήσεις για τους εργαζόμενους μεταξύ 100% και 130% του κατώτατου μισθού.

 Για να δικαιολογήσει την ελληνικού τύπου επίθεση στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, ο Βαλ δήλωσε: «Είμαι υποχρεωμένος να πω την αλήθεια στο γαλλικό λαό. Οι δημόσιες δαπάνες μας αντιπροσωπεύουν το 57% του εθνικού εισοδήματος. Δεν μπορούμε να ζούμε πέρα από τις δυνατότητές μας». Η δήλωση αυτή βέβαια υποκρύπτει το γεγονός ότι οι γαλλικές τράπεζες έχουν ήδη χρηματοδοτηθεί με 360 δισ. ευρώ-λεφτά των φορολογουμένων-για να σωθούν από την κατάρρευση μετά τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Μία κρίση που είναι καλό να θυμόμαστε δεν προέκυψε ως «φυσικό φαινόμενο» αλλά ήταν άμεσο αποτέλεσμα της κυριαρχίας των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, του πάρτι με δανεικά που έκανε η Γουόλ Στριτ και το τραπεζικό σύμπαν γύρω από αυτήν, «επενδύοντας» σε χρηματιστηριακά προϊόντα(παράγωγα) που δεν είχαν καμιά σχέση με την πραγματική οικονομία ή προτρέποντας Αμερικανούς, Γάλλους, Έλληνες και πολλούς άλλους ακόμη, να καταναλώνουν πάνω από τις δυνατότητές τους, δανειζόμενοι, με αποτέλεσμα τη δημόσια ή ιδιωτική υπερχρέωση των περισσότερων σήμερα αναπτυγμένων καπιταλιστικών οικονομιών.

 Καμιά άλλωστε καπιταλιστική αναπτυγμένη κοινωνία δεν μπορεί σήμερα να συντηρηθεί χωρίς τη βασική αντίφαση: να υπερχρεώνεται ο κόσμος για να μπορεί να ζει το αμερικανικό ή ευρωπαϊκό όνειρο, πριν αυτό γίνει εφιάλτης...

 Εδώ και χρόνια οι αντιφάσεις του συστήματος έχουν διευρύνει τις ανισότητες. Για παράδειγμα το 2010 το ανώτερο 10% της γαλλικής κοινωνίας διέθετε το 62% του εθνικού πλούτου, ενώ το κατώτατο 50% μόλις το 4%. Το ανώτατο 1% μόνο διέθετε το 25% του εθνικού πλούτου. Με πρόσχημα την ανταγωνιστικότητα, τη δυνατότητα μεταφοράς της επιχείρησης σε χώρες με χαμηλότερο εργατικό και φορολογικό κόστος, οι άρχουσες τάξεις της Ευρώπης και της Αμερικής αρνούνται να επιβαρυνθούν έστω και λίγο, φορτώνοντας τα σπασμένα της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων.

Περιθωριοποιείται ο Ολάντ

Πέρα από τα μέτρα σοκ, η Γαλλία, η οποία υποτίθεται θα έπαιζε με τον Ολάντ ένα είδος «αντίπαλου δέους» απέναντι στην μονοκρατορία της Μέρκελ, οδηγείται όλο και περισσότερο στο περιθώριο των ευρωπαϊκών εξελίξεων στις οποίες πρωταγωνιστεί πλέον το Βερολίνο.

Ίσως μάλιστα η αίσθηση «ταπείνωσης» που αισθάνεται ο μέσος Γάλλος, βλέποντας να υποσκελίζεται ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Γαλλίας ως εταίρου του γαλλογερμανικού άξονα, να είναι ένας από τους λόγους που τρέφει το φαινόμενο Λεπέν και τον ακροδεξιό ευρωσκεπτικισμό, που ονειρεύεται επιστροφή σε χαμένα μεγαλεία και πιο «καθαρή» Γαλλία.
Ενόψει των ευρωεκλογών καλό είναι να έχουμε υπόψη τα όσα συμβαίνουν ευρύτερα στην Ευρώπη. Η επίθεση του νεοφιλελευθερισμού που ξεκίνησε με τους Ρέιγκαν-Θάτσερ τη δεκαετία του ’80 και εξαπλώθηκε με την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» τη δεκαετία του ’90 και την πλήρη μετάλλαξη της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, εισέρχεται σε μια σκληρότερη ακόμη φάση. Δεν είναι πλέον μόνο ο ευρωπαϊκός νότος, αλλά και οι εργαζόμενοι στον αναπτυγμένο βορρά που δέχονται ολοκληρωτική επίθεση με πρόσχημα την ανταγωνιστικότητα, χωρίς δυστυχώς μέχρι στιγμής ορατό υπολογίσιμο αντίπαλο δέος: μία ριζοσπαστική, μαζική και μαχητική αριστερά που θα συνδεθεί με κοινωνικούς αγώνες και θα βάζει ξανά στο επίκεντρο την ανάγκη εκδημοκρατισμού της οικονομικής παραγωγής, δηλαδή την αντικαπιταλιστική(σοσιαλιστική) οργάνωση της οικονομίας.

Toυ Μωυσή Λίτση

Οικονομία των Παπούα, το μοντέλο για την Ελλάδα!!!

Τα τελευταία δύο χρόνια η Ελλάδα τρέχει έναν εξαντλητικό μαραθώνιο με στόχο την εξυπηρέτηση του χρέους της και τη μείωση των ελλειμμάτων της. Μισθοί και συντάξεις κόβονται, έμμεσοι φόροι αυξάνονται, έκτακτες εισφορές επιβάλλονται, η ανεργία απογειώνεται, τα εισοδήματα και οι καταθέσεις μειώνονται, ενώ η συρρίκνωση του ΑΕΠ είναι τόσο μεγάλη που κατατάσσει τη χώρα στη 212η χειρότερη θέση μεταξύ των 215 κρατών του κόσμου.
 
Έχοντας πλέον γίνει απ' όλους κατανοητό και παραδεκτό πως το χρέος θα παραμείνει, στην καλύτερη περίπτωση, δυσβάσταχτο για πολλά χρόνια και με το πρόβλημα της εξυπηρέτησης του να επιδιώκεται να λυθεί μέσω των δύο πακέτων 'διάσωσης', από τα οποία το δεύτερο συμπεριλαμβάνει και μέτρα εθελοντικής αναδιάρθρωσης, το βάρος μοιάζει να πέφτει όλο και περισσότερο σε μια, πάση θυσία, προσπάθεια επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος. Με αυτόν τον τρόπο πιστεύεται πως η χώρα θα οχυρωθεί απέναντι σε κάθε μελλοντική εξωτερική απειλή, ακόμη και αν αυτή μεταφραστεί σε άρνηση της τρόικας να προχωρήσει στην καταβολή μίας δόσης κάτι που θα οδηγούσε μοιραία σε πτώχευση.
 
“Αν περάσουμε σε πρωτογενή πλεονάσματα, αν τα έξοδα του κράτους είναι λιγότερα από τα έσοδα του, τότε θα είμαστε αυτόνομοι, θα έχουμε πάρει τη μοίρα μας στα δικά μας χέρια, θα μπορούμε ό,τι και αν γίνει να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις και να αποφύγουμε τα χειρότερα ακόμη και αν μας εγκαταλείψουν οι εταίροι μας”, είναι η νέα πολιτική φωνή που προωθείται ως η συνετότερη.
 
Είναι, όμως, πράγματι έτσι;
 
Κατ' αρχήν και σύμφωνα με ανεξάρτητες εκθέσεις διεθνών τραπεζών και οικονομικών ιδρυμάτων, με τη δυναμική της ελληνικής κρίσης να ενισχύεται, η όποια προσπάθεια περαιτέρω δραστικής μείωσης των ελλειμμάτων θα επιφέρει ό,τι και οι προηγούμενες προσπάθειες, δηλαδή περισσότερη ύφεση. Αυτό συνεπάγεται περισσότερο απ' όσα δεινά έχουμε βιώσει μέχρι στιγμής κάτι που θα κάνει την ελληνική οικονομία ακόμη πιο αδύναμη και που θα σπρώξει την ελληνική κοινωνία ακόμη πιο κοντά στα όρια της και πιθανόν πέρα από αυτά.
 
Κατά δεύτερον, μετά το Γολγοθά για την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος ακολουθεί αυτός για τη διατήρηση του κάτι που θα δημιουργήσει την ανάγκη για μία παρατεταμένη, σχεδόν μόνιμη, περίοδο λιτότητας η οποία κατά πάσα πιθανότητα θα μειώσει ακόμη περισσότερα τα κρατικά έσοδα και θα δημιουργήσει την ανάγκη για περαιτέρω εισπρακτικά μέτρα, όταν κάτι τέτοιο θα είναι, πια, πολύ δύσκολο να εφαρμοστεί τόσο για πρακτικούς όσο για και πολιτικούς λόγους.
 
Τρίτον, οι κίνδυνοι από το διεθνές περιβάλλον της Ελλάδας δεν πρόκειται να υποχωρήσουν αν και εφόσον η ίδια έχει περάσει σε πρωτογενές πλεόνασμα. Μία ενδεχόμενη ευρωπαϊκή τραπεζική κρίση, μία διεθνής ύφεση, μία σημαντική αύξηση των τιμών πετρελαίου, μία κρίση πτώχευσης ευρωπαϊκών κρατών ή του ευρωπαϊκού νομίσματος ή μία μεγάλη αύξησης στις τιμές τροφίμων και εμπορευμάτων θα επηρεάσουν άμεσα την Ελλάδα και θα κάνουν εξαιρετικά δύσκολη τη διατήρηση των πρωτογενών πλεονασμάτων και πολύ πιθανή την επιστροφή σε ελλειμματικούς προϋπολογισμούς. Δε χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά για να δούμε πώς το εξωτερικό περιβάλλον επηρεάζει μία χώρα με πλεονάσματα και αρκεί να κοιτάξουμε το παράδειγμα της Βουλγαρίας για να καταλάβουμε αυτή τη σχέση, καθώς ενώ η χώρα σημείωνε δημοσιονομικό πλεόνασμα για πέντε συνεχή έτη μεταξύ 2005-2009, πέρασε σε έλλειμμα μεγαλύτερο του 4% το 2010 εξαιτίας της διεθνούς οικονομικής και χρηματοοικονομικής κρίσης. Επιπλέον, η συντριπτική πλειοψηφία των αναπτυγμένων και αναδυόμενων κρατών αύξησαν θεαματικά τα ελλείμματα τους στη σκιά της πρόσφατης κρίσης, γεγονός που επιβεβαιώνει πως οι διεθνείς πιέσεις μπορούν να εκτροχιάσουν δημοσιονομικά ακόμη και τις ισχυρότερες οικονομίες, πόσο μάλλον μία από τις πλέον ασθενείς.
 
Τέταρτον, ακόμη και αν η Ελλάδα καταφέρει να περάσει σε πρωτογενές πλεόνασμα αυτό δε θα αλλάξει το γεγονός ότι θα εξακολουθεί να καταγράφει δημοσιονομικό έλλειμμα και θα χρειάζεται διεθνή βοήθεια για να εξυπηρετήσει το χρέος της. Αν για τον οποιαδήποτε λόγο η χώρα προχωρήσει σε πτώχευση, τότε το σοκ που θα δεχτεί η οικονομία τόσο από το εξωτερικό περιβάλλον όσο και από το εσωτερικό της, είναι εξαιρετικά πιθανό να τη σπρώξει πάραυτα και εκ νέου σε ελλειμματικούς προϋπολογισμούς (τότε το μικρότερο, ίσως, από τα προβλήματα της) και μάλιστα αυτή τη φορά με ελάχιστη πιθανότητα γρήγορης επιστροφής στην προ πτώχευσης κατάσταση. Με άλλα λόγια, είναι πάρα πολύ αμφίβολο πως το πρωτογενές πλεόνασμα θα προστατεύσει την Ελλάδα στην περίπτωση που την εγκαταλείψουν οι εταίροι της.
 
Πέμπτον, διεθνείς εκθέσεις φανερώνουν πως η πιθανότητα πτώχευσης υπό το βάρος του χρέους αυξάνεται και δε μειώνεται όταν η χώρα περνά σε πρωτογενή πλεονάσματα, ακριβώς γιατί γίνεται πολύ δύσκολο για τους πολιτικούς να πείσουν τους πολίτες για την ανάγκη συνέχισης της λιτότητας όταν αυτή είναι, πλέον, δεδομένο πως έχει ως μοναδικό στόχο την πληρωμή των δανειστών. Έτσι, ενώ σήμερα οι πολιτικοί χρησιμοποιούν ως επιχείρημα για τη λήψη νέων μέτρων την ανάγκη επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος ώστε η χώρα να μπορεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις ό,τι και αν συμβεί, μετά την επίτευξη αυτού του στόχου, αυτό το πολύ ισχυρό επιχείρημα δε θα υφίσταται πλέον.
 
Πέρα από όλους τους παραπάνω αλλά και άλλους λόγους, ωστόσο, που φανερώνουν πως η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος δεν εγγυάται τη λύση των προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας αλλά ούτε και τη βελτίωση της, η σημαντικότερη απόδειξη γι' αυτό ίσως είναι η οικονομική κατάσταση των κρατών που έχουν ήδη πρωτογενή και δημοσιονομικά πλεονάσματα. Με βάση τα στοιχεία του 2010, από τα 215 κράτη του κόσμου μόλις 45 βρισκόταν σε αυτήν την 'ευλογημένη' κατηγορία και τα 41 από αυτά συγκαταλέγονται στις αναδυόμενες ή υπό ανάπτυξη χώρες.
 
Έτσι, στη θέση που επιδιώκει να φτάσει η Ελλάδα (και ακόμη καλύτερη με βάση τους αριθμούς) ως προς τα δημοσιονομικά πλεονάσματα, βρίσκονται ήδη η Ζιμπάμπουε, η Τόνγκα, η Αγκίλλα, το Ουζμπεκιστάν, το Ταζικιστάν, το Περού, η Παραουγάη, η Βολιβία, το Τουρμεκινστάν, το Ιράν, η Λιβύη η Παπούα – Νέα Γουινέα και άλλες όχι και τόσο αναπτυγμένες χώρες. Αυτό δε συνεπάγεται, βέβαια, πως η οικονομίες αυτών των κρατών είναι ισχυρές, ούτε βέβαια ότι είναι οχυρωμένες απέναντι τους διεθνείς κινδύνους.
 
Ας πάρουμε για παράδειγμα την οικονομία των Παπούα: το δημοσιονομικό της πλεόνασμα κυμαίνεται περίπου στο 0,70% του ΑΕΠ, η ανεργία στο 1,8%, το δημόσιο χρέος είναι μόλις 26% του ΑΕΠ ενώ οι ρυθμοί ανάπτυξης του ΑΕΠ κυμαίνονται στο 7%. Τα στοιχεία αυτά φαντάζουν ονειρικά και είναι σίγουρο πως η Ελλάδα θα 'σκότωνε' για να τα κάνει δικά της. Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Παπούα διαμορφώνεται στα 2500 δολάρια κάτι που καθιστά τους κατοίκους της χώρας πάμπτωχους.
 
Είναι καλό, λοιπόν, όσο οι προσπάθειες μας εστιάζουν στη θεαματική μείωση των ελλειμμάτων η προσοχή μας να στρέφεται στην αποφυγή της δραματικής μείωσης των εισοδημάτων, της εκρηκτικής αύξησης της ανεργίας και της καταστροφικής συρρίκνωσης της ελληνικής οικονομίας. Ειδάλλως, όταν θα έρθει η πολυπόθητη στιγμή που οι πολιτικοί της χώρας θα πανηγυρίσουν την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος, θα έχει πολύ μικρότερη σημασία απ' όσο θα έχουν πιστέψει αλλά και θα έχουν μείνει πολλοί λίγοι πολίτες 'όρθιοι' για να το γιορτάσουν μαζί τους.
 
Του Πάνου Παναγιώτου

Γιατί οι άνθρωποι δεν εξεγείρονται;

Γενιές πολιτικής χειραγώγησης μετέτρεψαν την αίσθηση αλληλεγγύης σε μάστιγα. Η φροντίδα μας έγινε όπλο εναντίον μας...

«ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ, είναι το γιατί οι άνθρωποι δεν εξεγείρονται στους δρόμους;». Ακούω αυτή τη φράση, πού και πού, από ανθρώπους με πλούσιο και ισχυρό υπόβαθρο. Υπάρχει ένα είδος δυσπιστίας. «Στην τελική», φαίνεται να λέγεται πίσω από τις γραμμές, «ουρλιάζουμε για το φονικό όταν οποιοσδήποτε απειλήσει έστω και λίγο τις φοροαπαλλαγές μας. Αν κάποιος απειλούσε την πρόσβασή μου στα τρόφιμα ή στη στέγη, σίγουρα θα έκαιγα τράπεζες και θα εισέβαλλα στο κοινοβούλιο. Τι έχουν πάθει αυτοί οι άνθρωποι;»

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΕΡΩΤΗΣΗ. Ο οποιοσδήποτε θα σκεφτόταν ότι μια κυβέρνηση που έχει προκαλέσει τέτοιο πόνο σε αυτούς που έχουν τα λιγότερα αποθέματα για ν’ αντισταθούν, χωρίς καν να αλλάξει τον τρόπο λειτουργίας της οικονομίας, θα ρίσκαρε την πολιτική της αυτοκτονία. Αντ’ αυτού, η βασική λογική της λιτότητας έχει γίνει αποδεκτή απ’ όλους. Γιατί; Γιατί πολιτικοί που υπόσχονται συνεχή πόνο κερδίζουν τη συναίνεση της εργατικής τάξης, αν όχι την υποστήριξή της;

ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ Η ΙΔΙΑ Η ΔΥΣΠΙΣΤΙΑ με την οποία ξεκίνησα παρέχει μια εν μέρει απάντηση. Οι άνθρωποι της εργατικής τάξης μπορεί να είναι, όπως ασταμάτητα μας υπενθυμίζεται, λιγότερο σχολαστικοί σε ζητήματα νομικής φύσης ή ιδιοκτησίας από τους «καλύτερούς» τους αλλά είναι επίσης πολύ λιγότερο εμμονικοί με τον εαυτό τους.Νοιάζονται περισσότερο για τους φίλους τους, τις οικογένειες και τις κοινότητες. Συνολικά, τουλάχιστον, είναι κατά βάση καλύτεροι/ευγενικότεροι.

ΩΣ ΕΝΑ ΒΑΘΜΟ ΑΥΤΟ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑ έναν παγκόσμιο κοινωνιολογικό νόμο. Οι φεμινίστριες έχουν εδώ και καιρό επισημάνει ότιαυτοί που βρίσκονται στον πάτο του εκάστοτε άνισου κοινωνικού πλαισίου τείνουν να σκέφτονται, και άρα να νοιάζονται, γι’ αυτούς που βρίσκονται στην κορυφή περισσότερο απ’ ό,τι αυτοί στην κορυφή σκέφτονται, ή νοιάζονται, γι’ αυτούς. Οι γυναίκες σε όλα τα μέρη τείνουν να σκέφτονται και να γνωρίζουν περισσότερα για τις ζωές των αντρών απ’ ό,τι οι άντρες γι’ αυτές των γυναικών, όπως ακριβώς και οι μαύροι άνθρωποι γνωρίζουν περισσότερα για τις ζωές των λευκών, οι υπάλληλοι των εργοδοτών και οι φτωχοί των πλουσίων.

ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΟΝΕΤΙΚΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ, η γνώση οδηγεί στη συμπόνια. Οι πλούσιοι και ισχυροί, εν τω μεταξύ, μπορούν να παραμένουν ανυποψίαστοι και αδιάφοροι, επειδή έχουν τους υλικούς όρους για να το κάνουν. Πολυάριθμες ψυχολογικές μελέτες έχουν πρόσφατα επιβεβαιώσει αυτό το γεγονός. Όσοι έχουν γεννηθεί σε εργατικές οικογένειες χωρίς διαφοροποίηση τα πάνε πολύ καλύτερα στα τεστ εκτίμησης των συναισθημάτων των άλλων απ’ ό,τι οι γόνοι των πλουσίων ή των επαγγελματικών τάξεων. Κατά κάποιον τρόπο δεν μας εκπλήσσει και πολύ. Στην τελική, αυτό σημαίνει σε γενικές γραμμές το να είσαι «ισχυρός»: να μη χρειάζεται να δώσεις και πολλή προσοχή σε αυτά που σκέφτονται ή αισθάνονται οι γύρω σου. Ο ισχυρός προσλαμβάνει άλλους για να το κάνουν αυτό για τον ίδιο.

ΚΑΙ ΠΟΙΟΥΣ ΠΡΟΣΛΑΜΒΑΝΟΥΝ; Κυρίως παιδιά της εργατικής τάξης. Εδώ πιστεύω ότι τείνουμε να είμαστε τόσο τυφλωμένοι από μια εμμονή με (τολμώ να πω, ρομαντικοποίηση;) την εργοστασιακή εργασία ως παραδείγματός μας για την «αληθινή εργασία», που έχουμε ξεχάσει από τι κυρίως αποτελείται η ανθρώπινη εργασία.

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ Ή ΤΟΥ ΤΣΑΡΛΣ ΝΤΙΚΕΝΣ, οι εργατικές γειτονιές στέγαζαν πολλές παραπάνω υπηρέτριες, λούστρους, οδοκαθαριστές, μάγειρες, νοσοκόμες, ταξιτζήδες, δασκάλους, πόρνες και πλανόδιους μανάβηδες από ό,τι εργαζόμενους σε ανθρακωρυχεία, εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας ή χυτήρια σιδήρου.Ακόμα περισσότερο σήμερα. Αυτό που αρχετυπικά θεωρούμε γυναικεία δουλειά -την ανατροφή ανθρώπων, την εξέταση των θέλω και των αναγκών τους, τις εξηγήσεις, την επιβεβαίωση, το να περιμένεις να δεις τι θέλει το αφεντικό ή σκέφτεται, για να μην αναφέρουμε τη φροντίδα, την παρακολούθηση, τη συντήρηση των φυτών, των ζώων, των μηχανών και άλλων αντικειμένων- αντιστοιχεί σε ένα πολύ μεγαλύτερο μερίδιο στο τι κάνουν οι άνθρωποι της εργατικής τάξης όταν εργάζονται απ’ ό,τι η δουλειά με το σφυρί, το σκαρπέλο, τον ανυψωτήρα, το δρεπάνι.

ΑΥΤΟ ΑΛΗΘΕΥΕΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ τα περισσότερα μέλη της εργατικής τάξης είναι γυναίκες (αφού οι περισσότεροι άνθρωποι γενικά είναι γυναίκες) αλλά επειδή έχουμε μια διαστρεβλωμένη άποψη ακόμα και γι’ αυτά που κάνουν οι άντρες. Όπως οι απεργοί εργαζόμενοι του μετρό έπρεπε πρόσφατα να εξηγήσουν στους αγανακτισμένους επιβάτες ότι «οι ακυρωτές εισιτηρίων» δεν περνούν τον περισσότερο χρόνο τους ακυρώνοντας εισιτήρια αλλά εξηγώντας πράγματα, διορθώνοντας άλλα, βρίσκοντας χαμένα παιδάκια, και προσέχοντας τους γέρους, τους αρρώστους και τους μπερδεμένους.

ΑΝ ΤΟ ΚΑΛΟΣΚΕΦΤΕΙΣ, ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΚΑ Η ΖΩΗ; Τα ανθρώπινα όντα είναι projects αμοιβαίας δημιουργίας. Η περισσότερη δουλειά που κάνουμε είναι ο ένας πάνω στον άλλον. Οι εργατικές τάξεις απλά παίρνουν ένα μη αναλογικό μερίδιο. Είναι οι τάξεις που φροντίζουν και πάντα αυτό έκαναν. Είναι απλά η ακατάπαυστη δαιμονοποίηση που κατευθύνεται στους φτωχούς από εκείνους που κερδίζουν από την εργασία-φροντίδα τους που το καθιστά δύσκολο να το αναγνωρίσουμε σε ένα δημόσιο φόρουμ όπως αυτό.

ΩΣ ΠΑΙΔΙ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ, μπορώ να επιβεβαιώσω ότι αυτό ήταν που καμαρώναμε. Μας έλεγαν συνέχεια ότι η δουλειά είναι μια αρετή από μόνη της -φτιάχνει χαρακτήρα ή κάτι τέτοια- αλλά κανείς δεν το πίστευε. Οι περισσότεροί μας ένιωθαν ότι το καλύτερο με τη δουλειά είναι να την αποφεύγεις, δηλαδή, εκτός αν ωφελούσε άλλους. Αλλά για τη δουλειά που όντως ωφελούσε, είτε αυτό σήμαινε να χτίζεις γέφυρες είτε να αδειάζεις «πάπιες», μπορούσες να είσαι δικαίως υπερήφανος. Κι υπήρχε και κάτι άλλο για το οποίο ήμασταν σίγουρα υπερήφανοι: για το ότι ήμασταν άνθρωποι που φροντίζαμε ο ένας τον άλλον. Αυτό μας ξεχώριζε απ’ τους πλουσίους οι οποίοι, όσο μπορούσαν οι περισσότεροί μας να συμπεράνουν, μπορούσαν με το ζόρι τις μισές φορές να φέρουν τους εαυτούς τους να φροντίσουν τα ίδια τους τα παιδιά.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΣΤΙΚΗ ΑΡΕΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΛΙΤΟΤΗΤΑ, και η απόλυτη αρετή της εργατικής τάξης είναι η αλληλεγγύη. Ωστόσο αυτό είναι και ακριβώς το σχοινί απ’ το οποίο αυτή η τάξη βρίσκεται κρεμασμένη. Υπήρχε μια εποχή που το να νοιάζεσαι για την κοινότητα κάποιου σήμαινε να αγωνίζεσαι για την ίδια την εργατική τάξη. Πίσω σ’ εκείνες τις μέρες συνηθίζαμε να μιλάμε για «κοινωνική πρόοδο». Σήμερα βλέπουμε τα αποτελέσματα ενός αμείλικτου πολέμου ενάντια στην ίδια την ιδέα της εργατικής πολιτικής ή της εργατικής κοινότητας. Αυτό έχει αφήσει τους περισσότερους εργαζόμενους με λίγους τρόπους ώστε να εκφράσουν αυτή τη φροντίδα εκτός απ’ το να την κατευθύνουν προς μια κατασκευασμένη αφαίρεση: «τα εγγόνια μας», «το έθνος»… είτε μέσω ενός σοβινιστικού πατριωτισμού είτε μέσω εκκλήσεων στη συλλογική θησεία.

ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΙΡΕΘΕΙ. Γενιές πολιτικής χειραγώγησης τελικά μετέτρεψαν εκείνη την αίσθηση αλληλεγγύης σε μάστιγα. Η φροντίδα μας έγινε όπλο εναντίον μας. Κι έτσι είναι πιθανό να παραμείνει η κατάσταση μέχρι η Αριστερά, η οποία υποστηρίζει ότι μιλάει υπέρ των εργατών, να αρχίσει να σκέφτεται σοβαρά και στρατηγικά από τι αποτελείται ουσιαστικά η εργασία και τι θεωρούν αυτοί που εργάζονται ότι είναι πιο «υψηλό» σε αυτή.

Του DAVID GRAEBER*

Ο David Graeber* είναι αμερικανός ανθρωπολόγος, συγγραφέας και αναρχικός, με πλούσια ακαδημαϊκή καριέρα. Συμμετέχει ενεργά σε πράξεις κοινωνικού και πολιτικού ακτιβισμού. Πρωτοστάτησε στις διαδηλώσεις εναντίον του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (Νέα Υόρκη, 2002) και στη δημιουργία του κινήματος Occupy Wall Street (2011). Τα κείμενά του δημοσιεύονται στα μεγαλύτερα έντυπα του δυτικού κόσμου όπως στον Guardian και στους NY Times.

Το κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στον Guardian