Τέτοιες επενδύσεις τάζει η κυβέρνηση: 30.000.000 μετρητά στην εταιρεία Άνεμος της Ελλακτωρ (Μπόμπολας - Καλλιτσάντσης) για 15 θέσεις εργασίας!

Εάν οι ρευστότητα και οι επενδύσεις ήταν λόγια, τότε δεν θα υπήρχαν άνεργοι. Θα γίνονταν επενδύσεις με λεφτά ή χωρίς λεφτά και όλοι θα είχαμε δουλειά και καλοπληρωμένη. Δυστυχώς, οι επενδύσεις και η ρευστότητα είναι κάτι ακόμα χειρότερο. Είναι αέρας. 

Μετά τις «τεράστιες» επενδύσεις 400.000.000 ευρώ που με κρατική επιχορήγηση 100.000.000 ευρώ δημιουργούν επτά (7) νέες θέσεις εργασίας (!) για αιολικά πάρκα και εγκρίθηκαν fast track την προηγούμενη εβδομάδα από τα θερινά τμήματα της Βουλής, άλλη μία εταιρεία ετοιμάζεται να πάρει αρκετά εκατομμύρια χωρίς επί της ουσίας να δημιουργεί θέσεις εργασίας.

Διαβάστε με προσοχή. Εδώ και αρκετούς μήνες περιμένουμε με αγωνία την πρώτη εταιρεία που θα μπει στο Χρηματιστήριο (στην βασική αγορά) μετά από πέντε χρόνια. Πρόκειται για την εταιρεία Ανεμος, θυγατρική της Ελλάκτωρ (συμφερόντων Μπόμπολα, Καλλιτσάντση), που δραστηριοποιείται στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Ολοι οι παράγοντες της αγοράς μιλάνε με τα πιο θερμά λόγια για την πρώτη εισαγωγή μετά από πέντε χρόνια. Οχι, κύριοι. Δεν πρέπει να πανηγυρίζουμε διότι τέτοιες εισαγωγές, όπως οι παραπάνω επενδύσεις δεν δίνουν καμία προοπτική στο όνειρο να αλλάξει η Ελλάδα. Ολες αυτές πρόκειται για δραστηριότητες, τις οποίες χρηματοδοτεί χωρίς να το θέλει ο έλληνας φορολογούμενος. Το κράτος του επιβάλει με το «ετσι θέλω» χρεώσεις για χρηματοδότηση των ΑΠΕ στο λογαριασμό της ΔΕΗ. Αλλοι το λένε «χαράτσι», άλλοι «νταβατζιλίκι».

Πριν προχωρήσω στο θέμα αξίζει να ειπωθεί ότι η εισαγωγή της Ανεμος στο Χρηματιστήριο γίνεται λόγω βελτίωσης των τιμών των μετοχών. Η αξία της εταιρείας μεγαλώνει και μπορεί να πάρει περισσότερα λεφτά από το λεγόμενο «ευρύ επενδυτικό κοινό», δηλαδή από εσάς και από εμάς. Συνήθως μόνο όταν ανεβαίνουν οι τιμές των μετοχών οι βασικοί μέτοχοι των εταιρειών πουλάνε δικές τους μετοχές στο ευρύ επενδυτικό κοινό ή κομμάτι της εταιρείας τους μέσω έκδοσης νέων μετοχών. Αυτός είναι ο κανόνας που φυσικά έχει κάποιες εξαιρέσεις.

Ετσι, με την βελτίωση των αποτιμήσεων, η εταιρεία εισέρχεται στο Χρηματιστήριο διεκδικώντας αρκετά εκατομμύρια ευρώ. Σύμφωνα με πληροφορίες από το premarketing που έχει γίνει (δηλαδή την διαδικασία ενημέρωσης αναλυτών και επενδυτών για την τιμή που θα μπορούσε να πιάσει η εταιρεία) η εταιρεία προσδοκά να πάρει αντίστοιχη αποτίμηση με αυτή που παίρνουν άλλες ομοειδείς εταιρείες στο εξωτερικό ή άλλων παρόμοιων συναλλαγών που γίνονται στο εξωτερικό. Να εισέλθει δηλαδή με πλήρη αποτίμηση. Αυτό μεταφράζεται σε άντληση περίπου 30.000.000 ευρώ, ποσό που είναι τεράστιο σε σχέση με τα καθαρά κέρδη της αλλά κυρίως με τα κεφάλαια που έχουν καταθέσει οι μέτοχοι από την ίδρυση της.

Το χειρότερο όλων δεν είναι ότι ο τζίρος αυτής της εταιρείας (38.000.000 ευρώ) και άλλων ομοειδών προέρχεται αποκλειστικά από εμάς τους πολίτες, χωρίς μάλιστα την θέλησή μας, αφού μας χρεώνουν όπως γράφω παραπάνω στο λογαριασμό της ΔΕΗ επιπλέον ποσά για ΑΠΕ. Ούτε το ότι βασίζεται σε κρατικές επιδοτήσεις και δανεικά κεφάλαια από τις τράπεζες.

Το χειρότερο είναι ότι δεν προσφέρει θέσεις εργασίας. Αυτή λοιπόν η εταιρεία που στο Χρηματιστήριο θα αξίζει άνω των 100.000.000 ευρώ έχει προσωπικό μόλις 15 εργαζομένων. Διαβάζουμε προσεκτικά στο προσχέδιο του ενημερωτικού δελτίου (δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα επίσημα), το οποίο συντάσσεται για τις ανάγκες της εισαγωγής τη στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Εξέλιξη προσωπικού: το 2011 το σύνολο του απασχολούμενου προσωπικού ήταν 24 άτομα, το 2012 υποχώρησε στα 17, το 2013 υποχώρησε στα 15 και περέμεινε στα 15 άτομα στις αρχές του 2014.

Οπως εξηγεί μάλιστα στο ενημερωτικό «σταδιακή μείωση του προσωπικού από 24 άτομα την 31.12.2011 σε 15 την 31.12.2013 και την 31.3.2014 έχει κύριο γνώμονα τη μείωση των λειτουργικών δαπανών!!!» Το ότι ο γενικός δ/ντής Θ. Σιετής και ο Αν. Καλλιτσάντσης λαμβάνουν 255.000 ευρώ και 155.000 ευρώ αντίστοιχα προφανώς δεν εντάσσεται στο κόψιμο λειτουργκών δαπανών.

Για την ιστορία, ανάδοχος είναι η Εθνική Τράπεζα στην οποία η Ανεμος χρωστάει 83.000.000 ευρώ, σε σύνολο δανείων 137.000.000 και η Γενική Τράπεζα.

Αυτά δεν είναι επενδύσεις. Είναι κάτι άλλο και δυστυχώς εξελίσσεται το ίδιο μοντέλο στην χρεοκοπημένη Ελλάδα από τους ίδιους ανθρώπους. Πολλά λεφτά για λίγους από την τσέπη των πολλών.

Toυ  Χρ. Ιωάνννου
 

Κλήση Βενιζέλου στην Εθνική ομάδα, με ένα νόμο

Ανίκητος σε ακόμα μία μάχη με τον Αντώνη Σαμαρά εμφανίστηκε την Τρίτη ο Βαγγέλης Βενιζέλος, όπου με το μαγικό του ποσοστό διαπραγματεύτηκε με τον πρωθυπουργό τις αποφάσεις της κυβέρνησης για τη σωτηρία της χώρας. Μεταξύ άλλων, έθεσε όρο να κληθεί στην Εθνική ομάδα κάποιος ποδοσφαιριστής που να λέγεται Βενιζέλος, γιατί ο Σαμαράς ήδη έχει τον δικό του και αυτό είναι άδικο.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, είναι επίθεση και πρόκληση προς το ΠΑΣΟΚ και το πρόσωπο του ίδιου, το γεγονός πως στην Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου παίζει κάποιος Σαμαράς, με αποτέλεσμα το όνομα του πρωθυπουργού να γίνεται σύνθημα στα χείλη των Ελλήνων και να του στέλνουν θετική ενέργεια, έστω και καταλάθος, ενώ στον Βενιζέλο στέλνουν αναθέματα.

Όπως λένε στενοί του συνεργάτες, τελευταία ο Βενιζέλος είναι μονίμως ματιασμένος, γιατί όλοι τον βρίζουνε. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να είναι κακόκεφος και να αρχίζουν να σκάνε οι υποθέσεις των υποβρυχίων, της ProtonBank και των άλλων «υποβρυχίων» η μία μετά την άλλη.

Γι’ αυτό αποφάσισε πως θα αλλάξει την τύχη του, και για να το κάνει αυτό, δεν έχει παρά να κάνει ακόμα έναν νόμο που να αφορά τον εαυτό του. Ποτέ δεν είχε ηθικά προβλήματα με κάτι τέτοια.

Μία καλή εμφάνιση σε ένα Μουντιάλ, ένα Γιούρο ή ακόμα και ένα φιλικό, θα βελτίωνε το τσι του αισθητά. Βέβαια και τότε θα ήταν άδικο, γιατί ο Σαμαράς έχει και τη Φουρέιρα, αλλά δεν μπορείς να τα έχεις όλα.

Χώρια που ο Βενιζέλος έχει και αεροδρόμιο, ενώ ο Σαμαράς όχι.

ΥΓ. Μετά από την αρχική αποδοχή του αιτήματος Βενιζέλου, το Μέγαρο Μαξίμου τον ενημέρωσε πως δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιος ποδοσφαιριστής με το όνομα Βενιζέλος για να καλέσουν στην Εθνική.

Έτσι αποφασίστηκε να μην κληθεί κάποιος νέος παίκτης, αλλά να παραμείνει στην ομάδα ο Μάνος Σέργιος, που έχει δεθεί με τα παιδιά και έχει μπει στο κλίμα της ομάδας, αρκεί να αλλάξει το όνομά του σε «Μπένυ».

Από το rebeliskos.wordpress 

“Δεν πουλάω!”

Λένε ότι άμα ξεπουλήσουν τα πάντα θα μειωθεί η ένταση της λιτότητας. Θα έρθει η «ανάπτυξη». Λένε ότι ξεπουλώντας στρατηγικούς τομείς θα μειώσουν το χρέος, και μάλιστα τη στιγμή που στερούν έσοδα και κέρδη από το Δημόσιο για να τα χαρίσουν απευθείας στους κεφαλαιοκράτες. Η απάτη είναι αυταπόδεικτη. Αλλά πάμε στην ουσία:

Παρατήρηση πρώτη: Αν το ξεπούλημα είναι «αναπτυξιακό» και «φιλολαϊκό», γιατί η Ελλάδα δε γνώρισε καμία φιλολαϊκή ανάπτυξη, παρά τις Ούλεν, τις Πάουερ, τις Πεσινέ, τους Τομ Πάπας, τους Ωνάσηδες, τους εθνικούς εργολάβους, τους εθνικούς προμηθευτές και τους εθνικούς «νταβατζήδες», που της πίνουν το αίμα από συστάσεώς της;

Παρατήρηση δεύτερη: Το καπιταλιστικό κράτος είναι παρακολούθημα των μονοπωλίων. Το καπιταλιστικό κράτος τα πιάνει από τις ιδιωτικές «Ζήμενς». Το καπιταλιστικό κράτος τα βάρη των ιδιωτικών «Λίμαν Μπράδερς» στις ΗΠΑ, των ιδιωτικών «Μπάνκια» στην Ισπανία, των ιδιωτικών τραπεζών στην Ελλάδα, τα φορτώνει στο δημόσιο ταμείο. Και από εκεί στην πλάτη των λαών. 
Εφόσον, λοιπόν, ο λεγόμενος δημόσιος τομέας του καπιταλιστικού κράτους δουλεύει για λογαριασμό των ιδιωτών, από πού προκύπτει ότι το ολικό ξεπούλημά του στους ιδιώτες θα είναι υπέρ του λαού και όχι εις βάρος του λαού, όπως συνέβαινε με το έως τώρα μερικό ξεπούλημά του;

Η σχέση χρέους – ιδιωτικοποίησης

Ας δούμε κατά πόσο ισχύει ότι το ξεπούλημα και η εκποίηση του δημόσιου πλούτου που περιγράφονται με όλους τους δυνατούς ευφημισμούς (ιδιωτικοποίηση, αποκρατικοποίηση, μετοχοποίηση, μισθώσεις παραχώρησης κ.λπ.), ενισχύουν, τάχα, τα δημόσια ταμεία και απαλλάσσουν τη χώρα από χρέη.

Οι κυβερνώντες, που σήμερα είναι συγκυβερνώντες, την τελευταία 25ετία έχουν διαπράξει τα κάτωθι:

• Ξεπούλησαν (και ξαναξεπούλησαν) τον Σκαραμαγκά και όλη σχεδόν την ναυπηγική βιομηχανία. Αλλά αυτό σε τι «βοήθησε» τα οικονομικά του κράτους;
• Ξεπούλησαν την ΑΓΕΤ. Αλλά αυτό σε τι «τόνωσε» τα δημόσια ταμεία;
• Ξεπούλησαν τον ΟΤΕ. Αλλά αυτό σε τι απέτρεψε την πτώχευση;
• Ξεπούλησαν πάνω από το 90% του τραπεζικού τομέα. Αλλά αυτό σε τι «έσωσε» την οικονομία;
• Ξεπούλησαν το λιμάνι του Πειραιά. Αλλά αυτό σε τι «βελτίωσε» την οικονομία;
• Ξεπούλησαν την «Ολυμπιακή». Αλλά αυτό σε τι απομάκρυνε την χρεοκοπία;
• Ξεπούλησαν τη διώρυγα της Κορίνθου. Αλλά αυτό σε τι απομάκρυνε τα «κουρέματα»;
• Ξεπούλησαν τους οδικούς άξονες της χώρας. Αλλά αυτό σε τι συνέβαλε για τον «κατευνασμό των αγορών»;

Επίσης μέχρι το 2004, δηλαδή μια ολόκληρη πενταετία πριν από την εκδήλωση της κρίση και αρκετά χρόνια πριν αρχίσουν να επικαλούνται προσχηματικά το χρέος για να κόβουν μισθούς και συντάξεις, το ΠΑΣΟΚ είχε διαπράξει τα εξής:

• Ξεπούλησε το 48,5% της ΔΕΗ.
• Ξεπούλησε το 38% της ΕΥΔΑΠ.
• Ξεπούλησε το 64% από τα «Ελληνικά Πετρέλαια».
• Ξεπούλησε το 49% του ΟΠΑΠ.
• Ξεπούλησε το 92% της Εθνικής Τράπεζας.
• Παρέδωσε το αεροδρόμιο των Σπάτων στους Γερμανούς.
• Παρέδωσε τη γέφυρα του Ρίου στους Γάλλους.
• Παρέδωσε την Αττική Οδό στον Μπόμπολα κ.ο.κ.

Το αποτέλεσμα ήταν όλες αυτές οι εκποιήσεις - που πάντα βαφτίζονται «αξιοποίηση» - σε τίποτα να μην εμποδίσουν την εκτίναξη του δημόσιου χρέους. Συγκεκριμένα:

• Το 2000 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν 139,2 δισ. ευρώ.
• Το 2004 το δημόσιο χρέος είχε ανέλθει στα 201,2 δισ. ευρώ.
• Το 2009 το δημόσιο χρέος έφτασε στα 298,5 δισ. ευρώ.
• Το 2014 - παρά το «κούρεμα» χρέους ύψους 130 δισ. ευρώ το 2011, το δημόσιο χρέος της χώρας θα κλείσει στα 320 δισ. ευρώ.

Ερώτημα: Με βάση τα προηγούμενα, από πού προκύπτει έστω κι ένας κόκκος αλήθειας αυτής της απίστευτης εγχώριας και ευρωενωσιακής προπαγάνδας που κατακλύζει το δημόσιο βίο, ότι τάχα «η μείωση του δημόσιου χρέους περνάει μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις και τις αποκρατικοποιήσεις του δημόσιου τομέα»;…

Το ξεπούλημα αυξάνει το χρέος!

Τα συμπεράσματα είναι προφανή:

Πρώτον, εμφανίζουν σαν «σωτηρία» την ίδια καταστροφική πολιτική που έχει γεμίσει τα ταμεία των κεφαλαιοκρατών και έχει εκτινάξει τα δημόσια χρέη.

Δεύτερον, παρουσιάζουν σαν «φάρμακο» την ίδια εκείνη δηλητηριώδη πολιτική που έχει διαλύσει την Ελλάδα.

Τρίτον, ισχυρίζονται πως παραμένει «επιβεβλημένος» εκείνος ακριβώς ο «μονόδρομος» του ξεπουλήματος που ακολουθούν επί δεκαετίες, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Τέταρτον, αποκαλούν «φιλόδοξη» και «αναγκαία» την ίδια πολιτική που έχει χρεοκοπήσει τους Έλληνες και τους έχει αποστερήσει το δημόσιο πλούτο τους.

Πέμπτον, έχουν ορκιστεί πίστη στο ξεπούλημα πολύ πριν εμφανιστεί η «τρόικα». Πολύ πριν ανακαλύψουν ως πρόσχημα το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα.

Τα πράγματα είναι απλά και συγκεκριμένα:

Αν ξεπουλάνε για να μειώσουν τα χρέη - και όχι για να ενισχύσουν την κερδοφορία της ολιγαρχίας παραδίδοντάς της ό,τι απέμεινε από την δημόσια περιουσία - τότε:

• Πώς γίνεται από το 2000 μέχρι το 2004, την εποχή του μεγάλου «εκσυγχρονιστικού» κύματος της εκποίησης, το δημόσιο χρέος, αντί μείωσης, να αυξήθηκε κατά 62 δισ. ευρώ;
• Πώς γίνεται από το 2004 μέχρι το 2009, την περίοδο του ξεπουλήματος της «ήπιας προσαρμογής», της «Cosco», της διάλυσης της Ολυμπιακής και της εν συνόλω εκποίησης του ΟΤΕ, το χρέος αντί μείωσης, να αυξήθηκε κατά 97,3 δισ. ευρώ;
• Πώς γίνεται μόνο από το 2009 μέχρι το 2011, την περίοδο που τίναξαν στον αέρα τα νοσοκομεία, έβαλαν λουκέτο στις διαδρομές του ΟΣΕ στην μισή Ελλάδα (!), επέκτειναν τη δράση των ιδιωτών στον τομέα της ενέργειας, το χρέος αντί να μειώνεται, έφτασε προ «κουρέματος» να έχει αυξηθεί κατά 68,5 δισ. ευρώ; 

Τα πράγματα είναι απλά και συγκεκριμένα:

Κατά την περίοδο 2000 - 2013, το χρέος – συμπεριλαμβανόμενου του «κουρέματος» - όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά αυξήθηκε κατά 179,5 δισ. ευρώ (!), δηλαδή υπερδιπλασιάστηκε και αυξήθηκε με ρυθμό 129%! Το χρέος μετά και το «κούρεμα» του 2011, αυξάνεται. Δεν μειώνεται. Κι αυτά συμβαίνουν σε περίοδο γενικού ξεπουλήματος…

Συμπέρασμα:

Δεν ξεπουλούν για να «μειώσουν» το χρέος ή τα ελλείμματα. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: Όσο περισσότερο ξεπουλούν, τόσο περισσότερο το χρέος αυξάνει!

Δεν ξεπουλούν για να «πληρώσουν τα χρέη της χώρας». Ξεπουλούν για να εκπληρώσουν το μόνο χρέος που αναγνωρίζουν και το μόνο «χρέος» που τους καθοδηγεί: Είναι το ταξικό τους χρέος, που «επιβάλλει» το ξεπούλημα.

Δεν πρόκειται περί «κοινωνικής ευθύνης». Ο.τι κάνουν συνιστά αδίστακτη και στυγνή εφαρμογή μιας αντικοινωνικής πολιτικής που αποστερεί το λαό από τα πάντα: Από το μισθό, από τη σύνταξη και από τα φάρμακα μέχρι τη ΔΕΗ, τους αιγιαλούς, τις… Θερμοπύλες και οτιδήποτε έχει απομείνει να θυμίζει δημόσια περιουσία.

Δεν ξεπουλούν για να μειωθούν οι τιμές και για να βελτιωθούν οι υπηρεσίες. Τίποτα απ΄ ό,τι ξεπούλησαν δεν φτήνυνε και δεν αναβαθμίστηκε ποιοτικά. 

Διαπράττουν πολιτικό και οικονομικό έγκλημα. Η καθολική παράδοση στους «ιδιώτες» μιας δημόσιας περιουσίας που ο λαός τη δημιούργησε με το αίμα και τον ιδρώτα του, είναι πολιτικό έγκλημα. Που έχουν το θράσος να το βαφτίζουν «εθνική υπευθυνότητα» και «εθνικό χρέος».

Το μέγεθος του εγκλήματος είναι τέτοιο που αναδεικνύει το πραγματικό χρέος. Το πραγματικό χρέος είναι ο – πραγματικός – ιδιοκτήτης αυτού του πλούτου να αντιδράσει. Ο λαός να αντιδράσει. Και απέναντι στην ενότητα των εκποιητών και των «κορακιών» να αντιπαρατάξει την δική του ενότητα. Διατυπωμένη με τρόπο απερίφραστο: «Δεν πουλάω»!

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

Ξεπούλημα - Ξεσηκωμός!

ΠΡΩΤΟ: Όταν βγάζεις στο σφυρί μια επιχείρηση που σύμφωνα με τα οικονομικά αποτελέσματα του Α’ τριμήνου 2014, ο τζίρος της άγγιξε το 1,5 δισ. ευρώ, που τα (προ φόρων, τόκων κλπ) κέρδη της ανήλθαν στα 309 εκατ. ευρώ και που ο ετήσιος κύκλος εργασιών της κινείται κατά μέσο όρο στα 6 δισ. ευρώ, τότε αυτό που κάνεις δεν είναι απλώς ξεπούλημα. Κινείται στα όρια της κλοπής και της αρπαγής… 


ΔΕΥΤΕΡΟ: Όταν παραδίδεις στα ιδιωτικά συμφέροντα μεγάλο μέρος σημαντικότατων υποδομών ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας μαζί με το δικαίωμα να παράγουν και να διανέμουν ρεύμα. Όταν βάζεις «πωλητήριο|» σε δέκα μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος και σε μεγάλο μέρος των κοιτασμάτων λιγνίτη που αντιστοιχούν σε κοιτάσματα 450 εκατομμυρίων τόνων. Όταν κόβεις το 30% του σώματος της επιχείρησης, το πιο προσοδοφόρο, και το παραχωρείς στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Όταν χαρίζεις έτοιμες υποδομές και ταυτόχρονα με όλα αυτά παραδίδεις στον «επενδυτή» και εξασφαλισμένο πελατολόγιο που αντιστοιχεί στο 30% της ηλεκτρικής ενέργειας που πουλά η ΔΕΗ, τότε αυτό που κάνεις δεν είναι απλώς ξεπούλημα. Είναι πολιτικό και οικονομικό έγκλημα! 

ΤΡΙΤΟ: Η υπόθεση της ΔΕΗ είναι ενδεικτική του κράτους που λειτουργεί ως συλλογικός κομματάρχης της ολιγαρχίας. Η μεγαλύτερη επιχείρηση της χώρας, που φτιάχτηκε με το αίμα του λαού, πίνει το αίμα του λαού για να ποτίζει επί δεκαετίες ξένους και ντόπιους πλουτοκράτες. Και αφού η ΔΕΗ έκανε το «χρέος» της, αφού χρησιμοποιήθηκε σαν εργαλείο για το κάθε λογής χαράτσωμα του κόσμου της δουλειάς, αφού μετατράπηκε σε δυνάστη που αρμέγει με απανωτές αυξήσεις τον μικρομεσαίο καταναλωτή ρεύματος για να χαρίζει ρεύμα στις «Πεσινέ», αφού έγινε ο μηχανισμός μέσω του οποίου η κοινωνική ανάγκη για ρεύμα μετατρέπεται σε εμπόρευμα πολυτελείας που όποιος δεν έχει να το πληρώσει οδηγείται στο μαγκάλι, αφού αξιοποιήθηκε ως κομματικό και συνδικαλιστικό φέουδο μιας επιφανούς γλίτσας που συνωθείται στο ξεδιάντροπο κλαμπ των αυτοαποκαλούμενων «σωτήρων», τώρα κομματιάζεται και τεμαχίζεται. Για να κάνει την ίδια δουλειά με πριν και για λογαριασμό και πάλι των «Πεσινέ».

Αλλά αυτή τη φορά η δουλειά θα γίνεται πιο μοβόρικα. Με όρους «Ελ Ντοράντο». Εκεί που δεν χωρούν τα περί «κοινωνικού ελέγχου» ούτε ως αυταπάτη. Εκεί που ο κανιβαλισμός της απομύζησης κέρδους αποτελεί ρουτίνα. Στα «Ελ Ντοράντο» της «ελεύθερης οικονομίας» τους, όταν τα ποσοστά κέρδους πρέπει να ανέβουν πάση θυσία, όταν το κεφάλαιο αναζητά νέα πεδία ληστρικής κερδοσκοπίας, τότε συνηθίζεται η λαϊκή αφαίμαξη να γίνεται χωρίς τη διαμεσολάβηση του κράτους και των πολιτικών υπηρετών της πλουτοκρατίας. Είναι τότε που το κράτος των «Πεσινέ» παραδίδει τις ΔΕΗ απευθείας στις «Πεσινέ».

ΤΕΤΑΡΤΟ: Όλα τα προηγούμενα στη γλώσσα των κυβερνώντων και της ΕΕ λέγεται «απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας». Στη γλώσσα της πιάτσας και των κανονικών ανθρώπων λέγεται δουλεία και εκδούλευση στα μεγάλα συμφέροντα. Και στη γλώσσα της επιστήμης λέγεται κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός. Στην πιο τυπική, απροσχημάτιστη και αδηφάγα μορφή του. 

ΠΕΜΠΤΟ: Η υπόθεση της ΔΕΗ ανήκει σε εκείνες τις περιπτώσεις που ξεδιπλώνεται όλη η ξετσιπωσιά της καθεστωτικής προπαγάνδας. Η σάρα, η μάρα και οι «Πορτοσάλτε» της εν λόγω συνομοταξίας, όσους διαμαρτύρονται για το έγκλημα του ξεπουλήματος τους συκοφαντούν σαν «υπερασπιστές της αμαρτωλής ΔΕΗ»!

Αλλά: 

Οι πάντες γνωρίζουν πως αφενός όποιος είναι πραγματικά κατά του ξεπουλήματος ποτέ δεν υπερασπίστηκε τη ΔΕΗ που υπήρχε και υπάρχει. Υπερασπίζεται τη ΔΕΗ που θα μπορούσε και θα έπρεπε να υπάρχει. Δηλαδή μια επιχείρηση, στο πλαίσιο μιας οικονομίας και μιας πολιτικής που θα αντιλαμβάνεται το ρεύμα ως κοινωνικό αγαθό, την ενέργεια ως μοχλό κοινωνικής ανάπτυξης, τις υποδομές ως κοινωνική περιουσία και την ανθούσα ΔΕΗ ως όργανο δίκαιης κατανομής αυτού του κοινωνικού πλούτου. 

Αφετέρου, οι πάντες ξέρουν πως οι μόνιμοι ιδεολογικοί και επικοινωνιακοί βαστάζοι της πολιτικής που βάζει τη ΔΕΗ χαρατσώνει επί Μνημονίων και να αυξάνει την τιμή του ρεύματος ανεξαρτήτως Μνημονίων, οι μόνιμοι σφουγγοκωλάριοι των κομμάτων που σήμερα ξεπουλάνε τη ΔΕΗ και που χτες την αξιοποιούσαν σαν κομματικό και συνδικαλιστικό φέουδο, είναι ακριβώς αυτή η σάρα και η μάρα των «Πορτοσάλτε». 

ΈΚΤΟ: Μέσω της ΔΕΗ επανέρχεται με κατακλυσμιαίο τρόπο η μπουρδολογία που καμώνεται τον «επιστημονικό» λόγο, όταν αξιοποιεί το δημόσιο χρέος ως πρόσχημα για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Υποτίθεται ότι με την ιδιωτικοποίηση, αφενός θα εισρεύσουν έσοδα στα ταμεία του κράτους, αφετέρου το κράτος θα απαλλαγεί από δαπάνες για τη λειτουργία των επιχειρήσεων που θα έχουν ιδιωτικοποιηθεί. Με αυτό τον τρόπο - όπως ισχυρίζονται τα προπαγανδιστικά επιτελεία της εκποίησης - το δημόσιο χρέος θα μειωθεί και μαζί του θα εκλείψουν και τα αίτια της λιτότητας...

Η ζωή τι λέει για όλα τα παραπάνω; Η ζωή λέει πως η αλήθεια, θαμμένη βέβαια από εκείνους που κανοναρχούν το δημόσιο λόγο και την ενημέρωση, είναι εντελώς διαφορετική. Το αποδεικνύουν τα γεγονότα. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα το ξεπούλημα πάει χέρι – χέρι με την διόγκωση του χρέους αναλύθηκε στο χτεσινό σημείωμα της στήλης. Όπου, αντιπαραβάλλοντας τα στοιχεία του ξεπουλήματος που συντελείται επί 25 χρόνια με τα στοιχεία του δημόσιου χρέους, αποδεικνύεται ότι δεν μειώνεται αλλά διογκώνεται! Αποδεικνύεται, δηλαδή, ότι οι «σωτήρες» – εκποιητές δεν ξεπουλούν για να μειώσουν το δημόσιο χρέος. Ξεπουλούν λόγω του ταξικού τους χρέους. Είναι το ίδιο ταξικό χρέος που τους καθοδηγεί να αποστερούν το λαό από μισθούς, συντάξεις, κοινωνική φροντίδα, εργασιακά δικαιώματα, το ίδιο αυτό ταξικό χρέος τους καθοδηγεί να αποστερούν το λαό και από τη δημόσια περιουσία του.
Αλλά η αύξηση του χρέους δια της ιδιωτικοποίησης του κράτους δεν είναι μια ελληνική ιδιαιτερότητα. Στις ΗΠΑ, τη «Μέκκα του καπιταλισμού», εκεί που έχει ιδιωτικοποιηθεί ακόμα και η έννοια «κράτος», το χρέος από το 2009 και μέσα σε μια 5τία πήγε από το 65% στο 102% του ΑΕΠ - 12,7 τρισ. ευρώ. Στην Ιαπωνία το ίδιο διάστημα εκτινάχτηκε από το 174% στο 227% - 7,2 τρισ. ευρω. Στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, που αποτελεί τα 2/3 της τρόικας των ιδιωτικοποιήσεων και των «απελευθερώσεων», το χρέος ανήλθε από 79,9% στο 87,1% -11,4 τρις. ευρώ (Χάρης Σαββίδης, «Ημερησία»).

Το υπόδειγμα της Βρετανίας

Το πιο χαρακτηριστικό, όμως, παράδειγμα που αποκαλύπτει το ψεύδος της θεωρίας περί «επωφελών» ιδιωτικοποιήσεων είναι η Βρετανία. Εδώ και 30 χρόνια η Βρετανία του κεντροαριστεροδέξιου «θατσερισμού βασιλεύει η αρχή «η κοινωνία δεν είναι τίποτα, το άτομο είναι το παν». Στη θέση του «ατόμου» βάλτε τις περίφημες «αγορές». Ας δούμε, όμως, ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της τριακονταετούς εφαρμογής της πολιτικής της ιδιωτικοποίησης στη Βρετανία, σχετικά με το δημόσιο χρέος της χώρας (στοιχεία ΟΟΣΑ, Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών):

• Το 1980, τέσσερα χρόνια μετά από την έλευση του ΔΝΤ στο Λονδίνο έπειτα από πρόσκληση των Εργατικών και ένα χρόνο μετά από την άνοδο της Θάτσερ στην πρωθυπουργία, το δημόσιο χρέος της Βρετανίας βρισκόταν στο 58% του ΑΕΠ της. Σήμερα έχει εκτιναχτεί στο 90,6% του ΑΕΠ και ξεπέρασε το 1,7 τρισ. ευρώ.
• Το 1980 το χρέος των νοικοκυριών στη Βρετανία ήταν στο 37% του ΑΕΠ. Σήμερα έχει τριπλασιαστεί και ξεπερνά το 100% του ΑΕΠ.
• Το 1980 το χρέος των επιχειρήσεων στη Βρετανία ήταν στο 64% του ΑΕΠ. Το 2010 είχε διπλασιαστεί και είχε ανέλθει στο 126% του ΑΕΠ.
• Συνολικά το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος της Βρετανίας ήταν το 1980 στο 160% του ΑΕΠ της. Σήμερα το συνολικό χρέος της χώρας έχει υπερδιπλασιαστεί και ξεπερνά το 400% του ΑΕΠ της.

Επαναλαμβάνουμε: Αυτά είναι τα αποτελέσματα του μεγαλύτερου προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων όλων των εποχών που συντελέστηκε στη Βρετανία. Αυτά συμβαίνουν στη «Μέκκα» των ιδιωτικοποιήσεων. Το ξεπούλημα τριάντα χρόνων στη Βρετανία αυτό που είχε ως αποτέλεσμα δεν ήταν η μείωση του χρέους, αλλά ο πολλαπλασιασμός του.

Ωστόσο στην Ελλάδα, οι κοσμοπολίτες του ξεπουλήματος, που αποκαλούν τους άλλους «επαρχιώτες», πουλούν φούμαρα περί «επωφελών ιδιωτικοποιήσεων που μειώνουν το χρέος», όταν είναι αποδεδειγμένο πως όσο περισσότερο ξεπουλούν - στη Βρετανία, στην Ελλάδα, στη Γουαδελούπη - τόσο περισσότερο το χρέος αυξάνεται! Και τούτο διότι πολύ απλά το δημόσιο χρέος, με ή χωρίς ιδιωτικοποιήσεις, συνεχίζει να συνιστά«το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού» που αξιοποιείται ως ένας «από τους πιο δραστικούς μοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης» του κεφαλαίου μέσα από την κλοπή του λαού και μέσα από το «ξεπούλημα του κράτους (Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, Α' τόμος, σελ. 779).

ΕΒΔΟΜΟ: Η σάρα και η μάρα του πολιτικού και μιντιακού κατεστημένου, έχει βαλθεί, ήδη και προκαταβολικά, με αφορμή τις διαμαρτυρίες κατά του ξεπουλήματος της ΔΕΗ και της χώρας να βαφτίσει την αντίσταση στην λαίλαπα των ιδιωτικοποιήσεων σαν «διασάλευση της τάξης»!
Τις κινητοποιήσεις σαν «υπονόμευση του τόπου»!
Τις απεργίες σαν «εκβιασμό των μειοψηφιών»!
Απέναντι στον δικό τους πολιτικό εκβιασμό και την δική τους ιδεολογική τρομοκρατία, η απάντηση βρίσκεται πάλι στην επισήμανση του Μαρξ: 
Φροντίστε – έλεγε – να μην είστε λίγοι όταν θα υπερασπίζεστε το δίκιο γιατί τότε θα σας χτυπήσουν στο όνομα της «πάταξης της ανταρσίας». Φροντίστε να είστε εκατομμύρια. Τότε δεν θα μπορούν να μιλούν για «παρανομία». Γιατί τότε θα πρόκειται για ξεσηκωμό!


Του Νίκου Μπογιόπουλου 

Ο μεσαίωνας του Βησιγότθου..

     

Ο σύγχρονος κατακτητής, ο Βησιγότθος κύριος Τόμσεν, μίλησε:

     ''Η πλήρης κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων στην Ελλάδα θεωρείται ως μια από τις αναγκαίες προϋποθέσεις για να μην ληφθούν άλλα επώδυνα μέτρα''!

      Απαιτεί δηλαδή ο υπο-υπάλληλος της τρόϊκας, πλην αφεντικό και ''καπέλο'' της συγκυβέρνησης του αίσχους, να μετατραπεί η χώρα μας σε έναν πλήρη εργασιακό μεσαίωνα,
     ..χώρα ευκαιρίας και προμηθεύτρια σκλάβων-εργαζομένων για τις επιχειρήσεις τους που θα εγκατασταθούν εδώ μετά την πλήρη καταστροφή (που έρχεται), και το γενικό ξεπούλημα που προχωράει κανονικά, μεθοδικά, κι αθόρυβα!

     Στην χώρα του βεβαίως, και στις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού βορρά κυριαρχούν οι εντελώς αντίθετες συνθήκες: εργασιακή ασφάλεια, επιδόματα ανεργίας ίσα με τους κατώτερους μισθούς, κατώτατοι μισθοί που ξεκινούν από 1700 ευρώ, και πάει λέγοντας.
     Συγχρόνως βέβαια σ' αυτές τις ''υπερπολιτισμένες'' χώρες, όπως π,χ, στην Γερμανία, ψηφίζονται πρόσφατα νόμοι όπου επιτρέπεται η  κτηνοβασία, και αποποινικοποιείται ο δημόσιος αυνανισμός!!

     Σε τέτοιου είδους ''ανεπτυγμένες'' κοινωνίες φυσικό είναι να ευδοκιμήσουν φυντάνια τύπου Τόμσεν, τύπου Γιούνκερ, Σόϊμπλε,
     ..όπου τον πολιτισμό και την ευημερία την εστιάζουν στην τσέπη και στα γεννητικά όργανα, δηλαδή σε ό,τι βρίσκεται κάτω από την μέση του ανθρώπου,
     ..πολύ μακριά από την καρδιά και προπαντός απ' το μυαλό, το όργανο αυτό που μας κατέβασε από τα δέντρα, για να μπορεί ο ''κυριος''  Τόμσεν να αρθρώνει λόγο και όχι να γρυλίζει!
     Που όμως τελικά, ο λόγος του σαν γρύλισμα ακούγεται!

     Κι από κοντά, θαυμαστές αυτού του είδους του πολιτισμού, ''πρωθυπουργός'', αντιπρόεδρος και τα χανουμάκια-βουλευτές τους, 
     ..παπαγαλάκια-χιμπατζήδες ''δημοσιογράφοι'', καθώς και ορισμένοι ''πνευματικοί άνθρωποι'' (μη @έσω!), σαν τον Πέτρο που πάει (και πηδάει) παντού, τον Μίμη του Μ(ου) εις την Ν(ι), και άλλους παρόμοιους!

     Δυστυχώς σε όλους αυτούς είναι εντελώς ανούσιο να απευθύνεσαι με την λογική και τον λόγο.
     Πρέπει να του μιλάς με κάτι που μπορούν ν' αναγνωρίσουν,
     ..με κάτι που βρίσκεται κάτω απ' την μέση:
     Με κλωτσιές!..

Απο το blog mantatoforos

Το εκπαιδευτικό κουπόνι έρχεται να σκοτώσει το δημόσιο σχολείο

Όλα δείχνουν ότι το τελειωτικό χτύπημα στη δημόσια παιδεία θα δοθεί με όπλο το εκπαιδευτικό κουπόνι (School voucher ) που συνδυάζεται με την ελεύθερη επιλογή σχολείου από τις οικογένειες των μαθητών. Στο τέλος του κειμένου θα σας πω μία ιστορία που θα μοιάζει με ιστορία συνωμοσίας .Η αλήθεια είναι ότι δεν θα μπορούσε να είναι κάτι διαφορετικό από τη στιγμή που αναφέρεται σε συνωμότες .Για εκείνους που συνωμοτούν εις βάρος της δωρεάν και δημόσιας παιδείας της χώρας.

Τι είναι το εκπαιδευτικό κουπόνι (voucher)

Το εκπαιδευτικό κουπόνι θα δίνεται στους γονείς κάθε παιδιού και θα αντιστοιχεί στα έξοδα της φοίτησής του για ένα έτος .Οι γονείς θα αναζητούν το καλύτερο σχολείο για το παιδί τους σε μια μεγάλη βάση δεδομένων που θα περιέχει όλα τα στοιχεία των σχολείων της χώρας. Αν επιλέξουν ιδιωτικό σχολείο προφανώς θα πληρώνουν τη διαφορά .Στην αρχή κάθε εκπαιδευτικού έτους ο κάθε διευθυντής σχολείου θα πηγαίνει στην τράπεζα με τα κουπόνια που θα έχει καταφέρει να μαζέψει και θα τα εξαργυρώνει σε χρήματα. Με τα χρήματα αυτά θα πρέπει να καλύψει όλα τα λειτουργικά έξοδα του σχολείου του (μισθοί εκπαιδευτικών , ρεύμα, νερό, τηλέφωνο ,κτιριακή συντήρηση ,πετρέλαιο , εξοπλισμός εποπτικών μέσων κ.α).Κοντολογίς το κάθε σχολείο θα έχει το δικό του budget (ανάλογα με τον αριθμό των εγγραφών ) και με αυτό θα πρέπει να καλύπτει όλα τα λειτουργικά έξοδα για ένα έτος, σα να ήταν μια αυτόνομη επιχείρηση.

Επειδή παρακάτω θα ακούσετε πράγματα εξωφρενικά που θα δυσκολεύεστε να πιστέψετε θέλω να σας πληροφορήσω ότι υπάρχει μεγάλη διεθνής εμπειρία και ότι όμοιες ή παρόμοιες πρακτικές έχουν ήδη εφαρμόσει αρκετές χώρες όπως η Αγγλία, οι Η.Π.Α., η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, η Σουηδία , η Δανία, η Ολλανδία κ.α. Επίσης αναρωτηθείτε πόσο δύσκολο ήταν πριν από 3-4 χρόνια να πιστέψετε κάποιες φωνές που μίλαγαν για αύξηση ωραρίου , για απολύσεις , για συγχώνευση σχολείων και για μείωση μισθών.

Θεωρία συνομωσίας ή πράξεις συνωμοτών

Ποιες είναι όμως οι αιτίες που η κυβέρνηση φαίνεται ότι μελετά πολύ σοβαρά την εφαρμογή του μοντέλου του εκπαιδευτικού κουπονιού ; Η απάντηση βρίσκεται στην παροιμία « με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια»: Από τη μία θα δώσει ένα νέο κτύπημα στο κοινωνικό κράτος ( συρρίκνωση δημόσιας παιδείας) και από την άλλη θα ευνοήσει τα ιδιωτικά συμφέροντα και τους αγαπημένους της «σχολάρχες»(δίνοντάς τους κρατική χρηματοδότηση αφού οι γονείς θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν το voucher και στα ιδιωτικά σχολεία).

Α) ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Το κλειδί της όλης υπόθεσης είναι να μεταφέρει την ευθύνη για το ποια δημόσια σχολεία θα συνεχίσουν να υπάρχουν και ποια θα κλείσουν στους γονείς. Δίνοντας σε εκείνους το δικαίωμα επιλογής σχολείου ( χωρίς κανένα πλέον γεωγραφικό όριο που υπήρχε μέχρι σήμερα και που επέτρεπε στα παιδιά να φοιτούν μόνο σε σχολεία της περιοχής κατοικίας τους) ουσιαστικά θα τους βάζει να ψηφίζουν ποια σχολεία είναι καλά( πολλές επιλογές γονέων) και ποια είναι κακά .Φυσικά τα κακά σχολεία θα λειτουργούν με χαμηλό ετήσιο budget και τελικά θα κλείνουν αφού δεν θα έχουν αρκετούς πελάτες. Ουσιαστικός λοιπόν στόχος είναι το κάθε σχολείο να λειτουργεί σα μια αυτόνομη επιχείρηση που το μέλλον της θα κρίνεται από τις πωλήσεις της (εγγραφές μαθητών).Όσον αφορά τους εκπαιδευτικούς που θα ανήκουν σε ένα σχολείο που θα αναγκαστεί να κλείσει λόγω χαμηλής ζήτησης από τους γονείς το υπουργείο έχει φροντίσει να πάρει τα μέτρα του. Μέχρι σήμερα αυτοί οι εκπαιδευτικοί χαρακτηρίζονταν « υπεράριθμοι» και το υπουργείο παιδείας ήταν υποχρεωμένο να τους διασφαλίσει νέο σχολείο για να εργαστούν και μάλιστα κατά προτεραιότητα σε σχέση με άλλες χαρακτηρισμένες ομάδες ( από μετάθεση , διάθεση ΠΥΣΔΕ-ΠΥΣΠΕ, κλπ).Από εδώ και στο εξής αυτοί οι εκπαιδευτικοί απλά θα απολύονται αφού το υπουργείο παιδείας έχει σκοπό να νομοθετήσει την υπαγωγή των οργανικών θέσεων κατευθείαν στα σχολεία .Ήδη έχει εξαγγείλει ότι μέχρι τις αρχές του Ιουλίου του 2014 θα δοθεί οργανική θέση σε συγκεκριμένο σχολείο ,και μάλιστα χωρίς περιορισμό ωρών, σε όλους τους εκπαιδευτικούς .Ας καταλάβουμε ότι αυτό είναι μόνο το «τυράκι της φάκας».

Βέβαια για να διευκολυνθεί η εφαρμογή του εκπαιδευτικού κουπονιού έχει γίνει μια απίστευτη προετοιμασία από πλευράς του υπουργείου παιδείας.(αυτοαξιολόγηση σχολικής μονάδας, ατομική αξιολόγηση, σύστημα καταγραφής δεδομένων my school, σταθμισμένες εξετάσεις με τη χρήση τράπεζας θεμάτων).

Με τι κριτήρια θα επιλέγουν οι γονείς το σχολείο που επιθυμούν για τα παιδιά τους;

Με βάση και τη διεθνή εμπειρία οι γονείς θα έχουν πρόσβαση σε μια μεγάλη βάση δεδομένων (σε αρκετά κράτη έχει την ονομασία my school ) με όλα τα σχολεία της χώρας (δημόσια και ιδιωτικά)που θα περιέχει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες που χρειάζονται για να κάνουν τη σωστή επιλογή :

1)Στοιχεία για τους εκπαιδευτικούς κάθε σχολείου : Οι εκπαιδευτικοί θα έχουν μετρήσιμα προσόντα αφού θα έχουν περάσει από αξιολόγηση

2) Στοιχεία για τις επιδόσεις των μαθητών : Θα παρέχονται στατιστικά αποτελέσματα από τις επιδόσεις των μαθητών(leaguetables) και φυσικά επειδή πρέπει η κρίση των επιδόσεων να θεωρείται αντικειμενική και αξιόπιστη εδώ ¨κουμπώνει ¨η χρήση της τράπεζας θεμάτων .

3) Στοιχεία για την συνολική εικόνα του σχολείου ( εύρυθμη λειτουργία , εξεύρεση περισσότερων οικονομικών πόρων από χορηγούς και δημοτικούς φορείς , τα project , οι μειονότητες που φοιτούν στο σχολείο ,το συνολικό διαθέσιμο budget του σχολείου).Τα στοιχεία αυτά θα καταγράφονται κάθε έτος με τη διαδικασία της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδος (ΑΕΕ).

Β)ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Οι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών σχολείων ,εδώ και λίγο καιρό, ζητούν επιτακτικά από την κυβέρνηση κρατική χρηματοδότηση μέσω εκπαιδευτικών κουπονιών και φαίνεται ότι κατά πάσα πιθανότητα θα τη λάβουν. Το υπουργείο παιδείας λοιπόν θα δίνει στους γονείς το δικαίωμα να επιλέξουν ( με τη χρήση του voucher) και ιδιωτικό σχολείο για το παιδί τους αρκεί να καλύπτουν τη διαφορά στα έξοδα φοίτησης . Φυσικά δεν θα είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση θα προωθήσει κρατική χρηματοδότηση σε ιδιωτικά συμφέροντα (τρανό παράδειγμα οι τράπεζες).Με αυτό τον τρόπο όχι μόνο θα σώσει οικονομικά πολλούς σχολάρχες που λόγω της κρίσης έχουν τεράστια οικονομικά αδιέξοδα αλλά θα χρησιμοποιήσει την μετατόπιση πολλών παιδιών από τα δημόσια στα ιδιωτικά σχολεία για να ελαττωθεί ο αριθμός των μαθητών που φοιτούν στα δημόσια σχολεία και έτσι αυτά να οδηγούνται στη συγχώνευση ή στο κλείσιμο.

Με ποιες μεθόδους όμως στρώθηκε το έδαφος για την επέλαση των «σχολαρχών» ;

1)Η μελέτη του ΙΟΒΕ

Όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις προηγείται η λίπανση του εδάφους από μελέτες που αποδεικνύουν αυτό που συμφέρει τους ενδιαφερόμενους . Στα μέσα του Φλεβάρη του 2014 έλαβε χώρα το 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ιδιωτικών Εκπαιδευτηρίων στην Ελληνοαμερικανική Ένωση. Ποιό ήταν το βασικό θέμα του συνεδρίου ; Το εκπαιδευτικό κουπόνι. Ποιοί άλλοι παραβρέθηκαν εκτός από τους ιδιοκτήτες των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων ; Οι υπουργοί Παιδείας κ. Αρβανιτόπουλος και κ.Κεδίκογλου , ο υπουργός Ανάπτυξης κ.Χατζηδάκης και Γενικός Επιθεωρητής ∆ηµόσιας ∆ιοίκησης κ. Ρακιντζής .

Το ΙΟΒΕ ( Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών ) είναι στην ουσία η «δεξαμενή σκέψης του ΣΕΒ (Σύλλογος Ελλήνων Βιομηχάνων)» .Μην ξεχνάμε ότι και ο κ. Στουρνάρας που φέρεται να είναι ο συντάκτης των Μνημονίων είχε μακρά θητεία στη θέση του Γενικού Διευθυντή του ΙΟΒΕ. Ποιά ήταν τα βασικά σημεία αυτής της έρευνας η οποία ,παρεμπιπτόντως αναφέρω, διαβάστηκε στο 1ο Συνέδριο Ιδιωτικών Εκπαιδευτηρίων ;

α) Στις 29 χώρες του ΟΟΣΑ οι επιδόσεις των μαθητών των ιδιωτικών σχολείων είναι καλύτερες εκείνων των δημόσιων σχολείων και αυτό οφείλεται στην χρηματοδότηση των γονέων.

β) Σύμφωνα με έκθεση του ΟΟΣΑ (2012) ανάμεσα σε 29 χώρες-μέλη του, μόνο στην Ελλάδα και σε άλλες 2 χώρες δεν παρέχεται καθόλου κρατική χρηματοδότηση στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια. Θέτει, λοιπόν , επιτακτικά το ζήτημα της χορήγησης δημόσιας χρηματοδότησης στα ιδιωτικά σχολεία, για να μπορούν να φοιτούν μαθητές από όλα τα οικονομικά στρώματα και όχι μόνο από τα υψηλότερα έτσι ώστε να πραγματώνεται πιο ουσιωδώς η ισότητα ευκαιριών.

γ) Ότι πρέπει οι μαθητές να έχουν τη δυνατότητα επιλογής σχολείου: είτε δημόσιου είτε ιδιωτικού, ώστε με αυτό τον τρόπο να βελτιώνεται το εκπαιδευτικό έργο των σχολείων.

2)Η ένταξη των ιδιωτικών εκπαιδευτικών στο υπουργείο εργασίας.

Με την ψήφιση του τελευταίου πολυνομοσχεδίου οι εκπαιδευτικοί που εργάζονται σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια πλέον δεν υπάγονται στο υπουργείο παιδείας αλλά στο υπουργείο εργασίας .Πέραν από την άρση της εποπτείας του κράτους από τη λειτουργία των ιδιωτικών σχολείων οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί μετατρέπονται πλέον σε απλούς ιδιωτικούς υπαλλήλους. Έτσι ελευθερώνονται οι απολύσεις (θα ισχύει ότι αφορά τον ιδιωτικό τομέα) και καταργούνται όλες οι συμβάσεις εργασίας και αντικαθίστανται από ατομικές. Είναι εύκολα αντιληπτό ότι με την απειλή της απόλυσης οι εργοδότες θα μπορούν κάθε χρόνο να επιβάλουν νέες συμβάσεις με χειρότερους όρους εργασίας. Τι όμως εξυπηρετεί μια τέτοια ενέργεια;

Δίνει το δικαίωμα στους «σχολάρχες» να μειώσουν τα έξοδά τους ( απόλυση παλαιότερων εκπαιδευτικών και πρόσληψη νέων και φθηνότερων) .Προσωπική μου άποψη είναι ότι με αυτό τον τρόπο οι «σχολάρχες» μειώνοντας τα λειτουργικά τους έξοδα θα μπορούν να κάνουν καλύτερες τιμές στους γονείς ώστε το voucher να αρκεί και να μην απαιτείται από τους γονείς να καλύψουν καμία διαφορά από τη τσέπη τους. Έτσι με αυτό τον τρόπο οι εγγραφές των ιδιωτικών σχολείων θα εκτιναχθούν. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός στο συνέδριο των Ιδιωτικών Εκπαιδευτηρίων που αναφέρθηκε πιο πάνω τονίστηκαν και τα εξής : 5.000 τον χρόνο κοστίζει ένας μαθητής δημοσίου Γυμνασίου στο ελληνικό κράτος. 7000 ευρώ κατά μέσο όρο κοστίζει ο αντίστοιχος μαθητής του ιδιωτικού Γυμνασίου στους γονείς του .Είναι φανερό ότι η διαφορά δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη .Σκεφθείτε λοιπόν τους γονείς που θα έχουν ένα κουπόνι στα χέρια τους και θα μπορούν να επιλέξουν και δημόσιο και ιδιωτικό σχολείο .Τι λέτε ότι θα επέλεγαν;

3) Η υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας και τα κοινωνικά στερεότυπα

Το υπουργείο παιδείας τα τελευταία χρόνια έχει φροντίσει να υποβαθμίσει τη δημόσια παιδεία , να αμαυρώσει την εικόνα των εκπαιδευτικών του δημοσίου και την εικόνα των δημόσιων σχολείων. Από την άλλη το υπουργείο ποντάρει στην αξιοποίηση των κοινωνικών στερεότυπων που επικρατούν : θεωρεί ότι τα μεσαία ή και κατώτερα στρώματα που ψάχνουν απελπισμένα να αναρριχηθούν ταξικά μέσω των παιδιών τους ,θα υποδεχτούν ως «μάννα εξ ουρανού» το εκπαιδευτικό κουπόνι που θα τους δίνει το δικαίωμα να γράψουν το παιδί τους σε ένα καλό σχολείο της επιλογής τους.

Οι ολέθριες συνέπειες του voucher στις χώρες που εφαρμόστηκε

1)Στις ΗΠΑ και στην Αγγλία αλλά και σε αρκετές άλλες χώρες που εφαρμόστηκε το voucher στην αρχή είχε θετική υποδοχή ,κυρίως από τους γονείς χαμηλών και μεσαίων οικονομικών στρωμάτων που θεωρούσαν ότι το παιδί τους άξιζε ενός καλύτερου σχολείου .Οι στατιστικές όμως μελέτες έδειξαν ότι η αλλαγή σχολείου όχι μόνο δεν προκάλεσε βελτίωση της επίδοσης των παιδιών αλλά σε πολλές περιπτώσεις είχαμε και αισθητή πτώση .Οπότε ο αρχικός ενθουσιασμός των γονέων έχει πλέον μετατραπεί σε πονοκέφαλο.

2)Πάρα πολλά σχολεία που δεν είχαν αρκετή ζήτηση από τους γονείς έκλεισαν και οι εκπαιδευτικοί που εργάζονταν σε αυτά απολύθηκαν.

3)Τα σχολεία μετατράπηκαν σε ανταγωνιστικές επιχειρήσεις όπου έπρεπε να διασφαλίζουν τη φήμη τους για να συνεχίζουν να υπάρχουν αφήνοντας όμως στην άκρη τον ουσιώδη παιδαγωγικό τους ρόλο. Προετοίμαζαν τους μαθητές τους μόνο για τις εξετάσεις και έριχναν το βάρος σε μαθήματα που εξετάζονταν σε εθνικό επίπεδο (μαθηματικά ,γλώσσα) με αποτέλεσμα την πλημμελή εκπαίδευση τους σε όλα τα άλλα μαθήματα.

4)Στους εκπαιδευτικούς που έβλεπαν ότι το επαγγελματικό τους μέλλον εξαρτάται από το μέλλον της σχολικής μονάδας (φήμη, επιτυχίες, εγγραφές ) παρατηρήθηκε έξαρση του συνδρόμου της εργασιακής εξουθένωσης ( burn out syndrome),αφού υπερέβαλαν εαυτόν λόγω της ανασφάλειας και αναγκάζονταν να εργάζονται πολλές ώρες εκτός ωραρίου για να προετοιμάσουν τους μαθητές για εξετάσεις , μη παίρνοντας καμία ευχαρίστηση από την διδασκαλία τους.

5)Ενώ στην αρχή όπου εφαρμόστηκε το voucher κάλυπτε το σύνολο της φοίτησης από ένα σημείο και μετά άρχισαν να μπαίνουν επιπλέον χρεώσεις στους γονείς με νέα «εκπαιδευτικά προϊόντα» που προσέφερε το σχολείο στους μαθητές και που δεν είχαν συμπεριληφθεί στο αρχικό πακέτο.

6)Ενώ οι υποστηρικτές του voucher μιλούσαν για πραγμάτωση της ισότητας ευκαιριών στην πραγματικότητα είχαμε μεγάλη όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων στην εκπαίδευση. Δημιουργήθηκε η κατηγορία των ανεπιθύμητων μαθητών που κανένα σχολείο δεν τους ήθελε γιατί θα αμαύρωναν τη φήμη του. Αδύναμοι μαθητές , μαθητές με μαθησιακά προβλήματα , μαθητές με οικογενειακά προβλήματα , παιδιά μεταναστών , ζωηροί μαθητές , παιδιά που ανήκουν σε μειονότητες θεωρήθηκαν προβλήματα του σχολείου και οι διευθυντές φρόντιζαν να απαλλαγούν από αυτούς είτε ελέγχοντας τις εγγραφές τους είτε εκμεταλλευόμενοι τις διατάξεις που ευνοούσαν κάτι τέτοιο.

To voucher είναι όπλο στα χέρια του νεοφιλελευθερισμού

Βασικός υποστηρικτής του εκπαιδευτικού κουπονιού (School voucher ) ήταν ο οικονομολόγος Μίλτον Φρίντμαν( θεμελιωτής του νεοφιλελεύθερου μοντέλου οικονομίας ) που ισχυριζόταν ότι «το εκπαιδευτικό κουπόνι είναι ένα μέσο για να επιτευχθεί η μετάβαση από ένα κρατικό σύστημα σε ένα σύστημα της αγοράς». Η πρώτη που έτρεξε να εφαρμόσει το voucher στη χώρα της ήταν η Μάργκαρετ Θάτσερ (της Αγγλίας) που ως γνωστόν ήταν φανατική θαυμάστρια του νεοφιλελευθερισμού και πιστή φίλη του Φρίντμαν.

Το voucher στην ουσία μετατρέπει τον γονέα σε καταναλωτή και το σχολείο σε προϊόν. Η εκπαίδευση από κοινωνικό αγαθό που αφορά όλους μετατρέπεται σε ατομικό αγαθό . Το δημόσιο σχολείο όμως (όπως και όλα τα δημόσια αγαθά) ενισχύει το αίσθημα της λαϊκής ενότητας . Η συνέχειά του είναι συνυφασμένη με την ίδια την διατήρησης της δημοκρατίας.

Το voucher είναι πολύ επικίνδυνο εργαλείο γιατί είναι ύπουλο και ξεγελάει τους γονείς για τις πραγματικές του προθέσεις. Ο νεοφιλελευθερισμός τους κλείνει το μάτι και τους λέει : « πάρτε την κατάσταση στα χέρια σας , το παιδί σας αξίζει ένα καλύτερο σχολείο και εσείς αξίζετε ένα καλύτερο μέλλον». Προσπαθεί να τους πείσει ότι όλα γίνονται για το καλό των παιδιών τους. Οι γονείς δύσκολα μπορούν να καταλάβουν ότι πίσω από όλα κρύβονται συμφέροντα που απλά χρειάζονται τη δική τους συναίνεση για να εξυπηρετηθούν .

Ο καπιταλισμός ,με ακόμα άλλον έναν τρόπο, δείχνει το πιο τρομακτικό του πρόσωπο μέσα στα σχολεία που φοιτούν τα παιδιά μας. Στόχος του είναι να ενισχύσει τις ανισότητες ώστε η πλειονότητα των μαθητών να αποθαρρύνεται και να επιλέγει το δρόμο της κατάρτισης και της μαθητείας , αφού το σύστημα αυτή τη στιγμή έχει ανάγκη από χέρια και όχι από μυαλά. Είναι προφανές ότι η αντίσταση σε μια τέτοια επέλαση του νεοφιλελευθερισμού και των συμφερόντων δεν μπορεί παρά να έχει πολιτική διάσταση.




Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Πόλη την πόλη κατακτούν οι ακραίοι ισλαμιστές το Ιράκ

Εφιαλτικό είναι το σκηνικό που διαμορφώνεται αργά αλλά σταθερά στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής με επίκεντρο τη σπαρασσόμενη Συρία αλλά και το γειτονικό της Ιράκ, που, όπως φαίνεται, 11 χρόνια μετά την εισβολή και κατοχή του από Αμερικανούς και συμμάχους, δεν έχει καταφέρει ν’ αποκτήσει χαρακτηριστικά σταθερής και συγκροτημένης χώρας. Η κατάληψη της Μοσούλης, της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης του Ιράκ μετά από την πρωτεύουσα Βαγδάτη, από ακραίους ισλαμιστές ενόπλους, μέλη της οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και στο Λεβάντε», την Τρίτη, επανέφερε στο προσκήνιο αυτό που τα μεγάλα ΜΜΕ ονομάζουν, πλέον «ξεχασμένο πόλεμο», καθώς τα βλέμματα είναι στραμμένα, τα τελευταία χρόνια στη Συρία, και πιο πρόσφατα στην Ουκρανία.

Αυτός ο πόλεμος, όπως φαίνεται, στην, πάλαι ποτέ, ευημερούσα Μεσοποταμία, όντως δεν τέλειωσε ποτέ. Μπορεί τα αμερικανικά στρατεύματα και οι σύμμαχοί τους να αποχώρησαν, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, μετά από μια παρουσία περίπου 10 χρόνων, όμως άφησαν πίσω τους μόνο συντρίμμια και μια χώρα βυθισμένη στο εμφύλιο μίσος. Η στρατιωτική κατοχή που ακολούθησε την εισβολή του Μαρτίου του 2003 και την κατοχή της χώρας, πάντα υπό τον μανδύα της «ανθρωπιστικής» παρέμβασης για το καλό του ιρακινού λαού απέναντι στον, κατά κοινή ομολογία, αιμοσταγή Σαντάμ Χουσεϊν, και υπό τον έτερο «μανδύα» του «προληπτικού πλήγματος» για την αντιμετώπιση όπλων μαζικής καταστροφής, που ουδέποτε εντοπίστηκαν, έδωσε τη χαριστική βολή σε μια χώρα που παρέπαιε λόγω του παρατεταμένου εμπάργκο από το 1991 και μετά αλλά τουλάχιστον ζούσε.

Η παρέμβαση των ξένων στρατευμάτων δεν έφερε τίποτε από όσα ευαγγελιζόταν στο Ιράκ αλλά αντίθετα κατέστρεψε ό,τι είχε μείνει όρθιο από τις βασικές υποδομές (ύδρευση, αποχέτευση κλπ), από το σύστημα υγείας και παιδείας. Και κυρίως κατέστρεψε εκ βάθρων την εξαιρετικά ευαίσθητη εθνοτική συνοχή της χώρας, η οποία είχε, ήδη, πληγεί από την κυριαρχία του Σαντάμ Χουσεϊν και την αμέριστη στήριξή του προς την σουνιτική κοινότητα. Η ολική συμπόρευση των Κούρδων στο βορρά με τους κατακτητές του αποξένωσε εξαρχής από τον υπόλοιπο πληθυσμό και η, αρχικώς, σιωπηλή συναίνεση, ως ένα βαθμό, των σιιτών ενέτεινε το ρήγμα με τους σουνίτες.

Παρόλα αυτά, το καθοριστικό πλήγμα ήταν η ίδια η κατοχή, καθώς τα ξένα στρατεύματα προκειμένου να διασφαλίσουν την παρουσία και την εξουσία τους όσο ήταν εκεί αξιοποίησαν αυτές τις θρησκευτικές και εθνοτικές διαφορές, συμμαχώντας μία με τον έναν μία με τον άλλο, υποσχόμενα μία στον έναν μία στον άλλο, με αποτέλεσμα να καλλιεργήσουν το πρόσφορο έδαφος της εμφάνισης και ανάπτυξης ισχυρότατων ισλαμιστικών οργανώσεων που ευαγγελίζονταν, καταρχήν την εκδίωξη των ξένων, κατά δεύτερον την «ενότητα» του ιρακινού πληθυσμού, ενώ ουσιαστικά προπαγάνδιζαν τον ισλαμικό φανατισμό και τη μισαλλοδοξία. Το Κουτί της Πανδώρας άνοιξε και πλέον δεν φαίνεται να κλείνει εύκολα γιατί είναι γνωστό ότι με ορισμένα πράγματα, όπως ο θρησκευτικός φανατισμός καλό είναι να μην «παίζει» κανείς.

Το εκρηκτικό αυτό μίγμα καθώς και η ασυδοσία με την οποία σιιτικές πολιτικές δυνάμεις νέμονται την εξουσία υπό τον πρωθυπουργό Μάλικι από τις πρώτες εκλογές και μετά λειτουργώντας περισσότερο εκδικητικά απέναντι στους σουνίτες παρά ως πραγματική ενωτική κυβέρνηση, κατάφερε το ακατόρθωτο: σε μια χώρα με ισχυρό κοσμικό παρελθόν, ιδιαίτερα στη σουνιτική κοινότητα, το οποίο φάνηκε και τα πρώτα χρόνια της κατοχής όταν η πλειοψηφία των οργανώσεων που στάθηκαν απέναντι στα αμερικανικά στρατεύματα ήταν κοσμικές, εμφυτεύθηκε και θέριεψε ο ισλαμικός φανατισμός. Έτσι, σήμερα, παρατηρείται το θλιβερά ειρωνικό φαινόμενο σε περιοχές που έστησαν κοσμικές αντι-ισλαμιστικές οργανώσεις που πολέμησαν την αλ Κάιντα μαζί με τους Αμερικανούς, να κυριαρχούν οι ακραίοι ισλαμιστές.

Η Μοσούλη, από την οποία μόνο τα τελευταία 24ωρα, έφυγαν πανικόβλητοι 150.000 κάτοικοι για να αποφύγουν τον τρόμο των ακραίων, είναι μία από αυτές τις πόλεις. Πριν από τους κατοίκους, έφυγε ο ιρακινός στρατός, ο οποίος παρά τα αλλεπάλληλα «μαθήματα» από τους Αμερικανούς, ουδέποτε στάθηκε στα πόδια του μετά το 2003. Και έτσι το Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και στο Λεβάντε ελέγχει από την Τρίτη την Μοσούλη. Και από τον Ιανουάριο ελέγχει τη Φαλούτζα, στο Ιράκ, όπου παρά τις απειλές της ιρακινής ηγεσίας, δεν έχει επιτευχθεί η ανακατάληψή της.

Και, ας μην ξεχνάμε, ότι η ίδια οργάνωση είναι αν όχι η σημαντικότερη, σίγουρα από τις σημαντικότερες, που δρουν στη γειτονική Συρία. Είναι η ισλαμιστική οργάνωση με τους περισσότερους ξένους εθελοντές. Σχεδόν όλοι οι Ευρωπαίοι που έχουν εντοπιστεί να πολεμούν με τους ισλαμιστές στη Συρία, πολεμούν στις γραμμές του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και στο Λεβάντε. Η διαρκώς εντεινόμενη δράση της συγκεκριμένης οργάνωσης, με τη διαρκή, προφανώς, χρηματοδότηση, την πιο άρτια στρατιωτική εκπαίδευση και τον πιο σύγχρονο στρατιωτικό εξοπλισμό (σύμφωνα με μαρτυρίες από τη Συρία) που προφανώς προέρχεται από τα γνωστά δίκτυα που παλιότερα στήριξαν και άλλους ισλαμιστές αλλά και τους Ταλιμπάν αρχικώς (Σ. Αραβία, Κατάρ και άλλες χώρες του Κόλπου μεταξύ άλλων) είναι προφανές ότι πλέον χτυπά καμπάνακι. Ένα καμπανάκι που ακούγεται πολύ μακρύτερα από τα όρια των Συρία και Ιράκ που, όπως κατρακυλούν μέρα με την ημέρα ολοένα περισσότερα προς την μετατροπή τους σε «αποτυχημένα κράτη», failed states όπως λένε και οι Αμερικάνοι. Και τα «αποτυχημένα κράτη», ή όσα κατέληξαν έτσι μετά από σειρά επεμβάσεων, συχνά εξελίσσονται σε ωρολογιακές βόμβες για ολόκληρες περιοχές.

Από το inprecor

Από τις ασιατικές τίγρεις, στα αφρικανικά λιοντάρια;

Όταν στις αρχές Απριλίου η Ελλάδα έκανε το ντεμπούτο της στις αγορές αντλώντας €3 δις με κουπόνι 4.75%, και με τη συγκυβέρνηση να χτυπάει παλαμάκια για τα success stories της, κάποια μοχθηράtrolls των social media έβγαλαν στη φόρα τις αποδόσεις των ομολόγων χωρών της υποσαχάριας Αφρικής, που προς έκπληξή μας είδαμε ότι δεν απείχαν και πολύ από τις ελληνικές. Μοιραία λοιπόν γεννήθηκε αυθόρμητα το ερώτημα: «τι γίνεται εκεί κάτω ρε παιδιά;».

Οι περισσότεροι από μας είχαμε μείνει ακόμα στις εικόνες της εποχής Μπιάφρα με τα σκελετωμένα παιδάκια, και συνεχίζαμε να αναφερόμαστε στη Γκάνα, ως αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αποτυχημένης και υπανάπτυκτης χώρας. Ατυχώς βέβαια, ειδικά για τη Γκάνα, η οποία αποτέλεσε το role model, τη star των αναδυόμενων αγορών γενικώς και όχι μόνο της Αφρικής. Τα τελευταία ένα-δυο χρόνια πολλά διεθνή έντυπα, όπως το SPIEGEL και ο ECONOMIST, παρουσίασαν εκτεταμένα αφιερώματα στην κοσμογονία της περιοχής, σαστισμένοι κι αυτοί από το απροσδόκητο boom.

Την ίδια έκπληξη είχα δοκιμάσει κι εγώ με άλλο τρόπο. Πριν από μερικές βδομάδες είχε πέσει στα χέρια μου η ταξιδιωτική περιγραφή (“Riding the Desert Trail”), της Bettina Selby, μιας θαρραλέας και έμπειρης Αγγλίδας συγγραφέα, η οποία αποφάσισε πριν από είκοσι χρόνια, στα 47 της, να διανύσει τα 4500 μίλια από την Αλεξάνδρεια στην Ουγκάντα κατά μήκος του Νείλου με μοναδική παρέα το ποδήλατό της, την Agala, όπως το ονόμασαν οι ντόπιοι, ενθουσιασμένοι απ’ την ομορφιά και την τεχνική του αρτιότητα. Παρέα με το google και το youtube ακολουθούσα κι εγώ το ταξίδι της, μόνο που οι λεπτομερείς περιγραφές της δεν αντιστοιχούσαν σ’ αυτά που έβλεπα εγώ. Για παράδειγμα, αν ήταν σήμερα, η Bettina δεν θα τραβούσε των παθών της τον τάραχο να διανύσει την τεράστια απόσταση από το Wadi Halfa στα σύνορα Αιγύπτου-Σουδάν ως το Χαρτούμ, πάνω σε αμμώδες terrain χωρίς δρόμο, χωρίς σήμανση, παρά ακολουθώντας τα σβησμένα από τις ανεμοθύελλες ίχνη των φορτηγών, την πυξίδα, το ένστικτο και την καλή της τύχη, αλλά θα ποδηλατούσε ξεκούραστα πάνω σε έναν άψογα ασφαλτοστρωμένο δρόμο.

Η ίδια αναντιστοιχία υπήρχε και στις περιγραφές της Selby για τηJuba, σήμερα πρωτεύουσα του ανεξάρτητου Ν. Σουδάν, καθώς και για χωριά της Ουγκάντα στην περιοχή της λίμνης Albert και του εθνικού πάρκου Rwenzori. Αντί για ξεχαρβαλωμένες καλύβες με υποσιτισμένους ενοίκους (αν και με μεταπτυχιακούς τίτλους από Γιαπωνέζικα Πανεπιστήμια) και ξεσχισμένα στρώματα, το youtubeέδειχνε περιποιημένα, έως πολυτελή τουριστικά καταλύμματα και μια ανθούσα τοπική οικονομία. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν πολλά, αλλά δεν χρειάζεται να παίρνουμε και φόρα. 

 

Η υποσαχάριος Αφρική μπορεί να παρουσιάζει την τελευταία δεκαετία σταθερά ανοδική πορεία στην οικονομία και τους κοινωνικούς δείκτες, πολιτική σταθερότητα, δημοκρατικά καθεστώτα που από τύποις, τείνουν να γίνουν και ουσιαστικά, εξάλειψη των εμφύλιων πολέμων, εκτός ίσως σποραδικά στο Σουδάν και το Κογκό, και γενικευμένα στη Σομαλία, αλλά δεν έγινε και παράδεισος για την πλειονότητα των κατοίκων της. Τής αναγνωρίζεται ένας πρωτόγνωρος δυναμισμός, ο οποίος τροφοδοτήθηκε αφ’ ενός από τη μαζική διαγραφή χρεών στη δεκαετία που μας πέρασε, (γι αυτά σε επόμενο σημείωμα), και την ανακάλυψη νέων κοιτασμάτων πετρελαίου σε Αγκόλα, Γκάνα, Ισημερινή Γουινέα, Ν. Αφρική, Ν. Σουδάν, κλπ, και αφ’ ετέρου από το μπόλικο χρήμα που προέκυψε στις ΗΠΑ λόγω των αλλεπάλληλων τυπωμάτων από τη FED, χρήμα, το οποίο με τα σχεδόν μηδενικά επιτόκια των κεντρικών τραπεζών της Δύσης, έτρεχε αλλού για αποδόσεις. Έτσι βρέθηκε η Ζάμπια να πουλάει χρέος στο 5.62%, και η Ρουάντα να μην προλαβαίνει να εκδίδει ομόλογα, ακόμα και στο 6.87%. Για το 2013, η μέση απόδοση του αφρικανικού χρέους ανερχόταν στο εκπληκτικό 4.35%. 

 

Τι παρατηρούμε όμως εδώ; Ότι παρά την πρόσφατη μαζική διαγραφή χρεών ύψους $160 δις περίπου οφειλόμενα σε κράτη, τράπεζες και διεθνείς οργανισμούς (ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα), οι ίδιοι φορείς σπεύδουν να ξαναδανείσουν και οι ίδιες χώρες να ξαναχρεωθούν, τόσο που έκαναν την Λαγκάρντ ν΄ανατριχιάσει. 

 

Στα επόμενα δυο διαγράμματα βλέπουμε την ανοδική τάση του χρέους 1) επιλεγμένων χωρών (Figure 1.18) και 2) διαχρονικά για το σύνολό της υποσαχάριας Αφρικής (Figure 1.14). Για παράδειγμα, το Κογκό μέσα στη διετία 2012-2013 αύξησε το λόγο χρέους/ΑΕΠ κατά 20%, με το Μαλάουι, τη Γκάνα και το Ν. Σουδάν ν’ ακολουθούν. Επίσης, ο αριθμός των χωρών που αύξησαν το χρέος τους την περίοδο 2009-2013 αυξήθηκε από 25 σε 31. Όχι και τόσο καλό σημάδι.

Πριν όμως προεξοφλήσουμε ένα νέο φαύλο κύκλο υπερχρέωσης της περιοχής, όπως συνέβη τις δεκαετίες '70-'80, ας εξετάσουμε από πιο κοντά κάποιους μακρο-οικονομικούς δείκτες, οι οποίοι αποτυπώνουν τις αλλαγές που συντελέστηκαν και, κατά συνέπεια την επενδυτική και χρηματιστηριακή ευφορία.

Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε τη χρονική εξέλιξη του ρυθμού μεγέθυνσης της οικονομίας σε σύγκριση με άλλες περιοχές του πλανήτη. Τα προγνωστικά είναι ότι μέχρι το 2018 η υποσαχάριος Αφρική θα έχει πλησιάσει την Ασία, ενώ κινείται σταθερά πάνω από τον πλανητικό μέσο όρο. Μετά από μια πρόσκαιρη επιβράδυνση το 2009, όπως άλλωστε συνέβει παντού, το ΑΕΠ γρήγορα έπιασε τα προ κρίσης επίπεδα.

 

Οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες αναμένεται να πιάσουν ρυθμούς για το 2014 κοντά στο 6.6%, οι μεσαίου εισοδήματος στο 3%, οι πιο φτωχές στο 6.9%, και οι εύθραυστες στο 7.1%, με μέσο όρο στο 5.4%. 

 

Στο διαταύτα όμως, το ετήσιο κατα κεφαλή ΑΕΠ παραμένει πολύ χαμηλό, με μέσο όρο τα $2500. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, η Ισημερινή Γουινέα είναι η χώρα με το υψηλότερο κατά κεφαλή ΑΕΠ για το 2012, στα $25000, προερχόμενο εξ ολοκλήρου από το πετρέλαιο, χωρίς όμως τα νούμερα αυτά να αφορούν στο γενικό πληθυσμό, παρά μόνο σε μια μικροσκοπική ελίτ, η οποία και το καρπούται. Οι επόμενες χώρες της υποσαχάριας Αφρικής με το υψηλότερο κατά κεφαλή ΑΕΠ για το 2012 είναι οι Σεϋχέλλες ($12000), ο Μαυρίκιος ($8200), αμφότερες εξ αιτίας της ανεπτυγμένης τουριστικής βιομηχανίας, η Μποτσουάνα με $7200, εξ αιτίας της μακράς παράδοσης σταθερών και ανοιχτών πολιτικών και οικονομικών θεσμών, ήδη από την προ αποικιοκρατική εποχή, όπως αναλύεται διεξοδικά στο βιβλίο “Why Nations Fail”, των Acemoglouκαι Robinson, η Ν. Αφρική με $7300, η Αγκόλα με $5500 ελέω πετρελαίου, η Γκαμπόν με $11250, η Ναμίμπια με $5800 κλπ. 

 

Ο πληθωρισμός, από την άλλη βρίσκεται σε σχετικά υγιή επίπεδα. Για το 2014 αναμένεται να κινηθεί ανάμεσα στο 3.2% και 6.6%.

Τα δημοσιονομικά φαίνονται στο σύνολό τους συμμαζεμένα. Ταελλείμματα από -4.2% το 2014 προβλέπεται να ελαττωθούν στο -3.3% . Παρόμοια είναι η εικόνα και στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών,με εξαίρεση τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες, όπου φαίνεται να υπάρχει πρόβλημα με έλλειμα γύρω στο 8%. 

 

Αν λοιπόν, η υποσαχάρια Αφρική φαίνεται να έχει φτιάξει τα δημοσιονομικά της και να πορεύεται (προς το παρόν) στα χνάρια της Ασίας, το επόμενο ερώτημα που εγείρεται είναι στο κατά πόσον τα νούμερα αυτά αντανακλώνται στους κοινωνικούς δείκτες και στην καλυτέρευση της ποιότητας ζωής των κατοίκων της. Αν και υπάρχει καλυτέρευση, για την οποία θα μιλήσουμε διεξοδικά σε επόμενο σημείωμα, εν τούτοις υπολείπεται σημαντικά της ποιότητας ζωής της Ασίας. Και η εικόνα αυτή διαψεύδει τις προσδοκίες του εδώ ΥΠΟΙΚ και των ξένων αφεντάδων ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα αποτελούν την ύψιστη προϋπόθεση για την άνοδο του βιοτικού επιπέδου της χώρας μας.

Έχει μέλλον η υποσαχάρια Αφρική; 

 

Τα προγνωστικά λένε πως ναι. Η περιοχή είναι πλούσια σε πρώτες ύλες τις οποίες εποφθαλμιούν τόσο οι Κινέζοι όσο και οι Αμερικάνοι για να διασφαλίσουν τη μελλοντική τους ανάπτυξη. Επιπλέον, από δημογραφική άποψη η κατάσταση είναι εκρηκτική. Μέχρι το 2050 αναμένεται ο πληθυσμός να διπλασιαστεί και να φτάσει τα 2 δις. Νεανικός κατά πλειονότητα στη σύνθεσή του, θα αποτελέσει ευλογία εφ' όσον η οικονομία συνεχίσει να αναπτύσσεται, και αντιστρόφως, κατάρα αν παραμείνει ανενεργός. Ένα δις νέοι χωρίς απασχόληση είναι εύκολο ν'αφήσουν την καρέκλα και να πιάσουν το καλάσνικωφ. Λόγω του εξαγωγικού προσανατολισμού της οικονομίας, όπως προδιαγράφτηκε επί δεκαετιών από τα προγράμματα του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, παραμένει εξαρτώμενη από τις τιμές των μετάλλων και των βασικών προιόντων, οι οποίες όμως καθορίζονται στα ξένα χρηματιστήρια και είναι επιρρεπείς στη σπέκουλα. Μια απότομη πτώση των τιμών σε συνδιασμό με το αυξανόμενο χρέος και τις δυσκολίες εξυπηρέτησής του, θα έχει αρνητικές επιπτώσεις.

Πάντως δοσμένης της κατάστασης αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, και ειδικά στο Νότο, αρκετοί είναι αυτοί που επιχειρούν το πήδημα στην Αφρική ευελπιστώντας ένα νέο ξεκίνημα. Όπως είχε προσπαθήσει και ο πατέρας μου πριν από άπειρα χρόνια, και δυστυχώς δεν του βγήκε.

Στα επόμενα, θα προσπαθήθουμε να σκιαγραφήσουμε τις αιτίες για τις οποίες η Αφρική παρέμεινε μέχρι πρόσφατα από τις φτωχότερες γωνιές του πλανήτη. Και σ' αυτό συνετέλεσαν δυο παράγοντες, αφ' ενός η ανυπαρξία θεσμών, και αφ' ετέρου τα υπέρογκα χρέη. Για τα δεύτερα έχουμε να πούμε, και τα πιο πολλά.

Από το  e cynical