Η Eπανάσταση του 1821 στα Τουρκικά σχολικά βιβλία

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μετάφραση του τουρκικού σχολικού εγχειριδίου (Emin Oktay, Tarih, Lise: III, έκδ. 1988,)
και καταδεικνύει τον τρόπο που διδάσκονται οι γείτονες την κοινή μας Ιστορία.
Τα σχόλια είναι των συγγραφέων Κατσουλάκου Θ.,Τσαντίνη Κ. από το βιβλίο τους “Προβλήματα Ιστοριογραφίας στα Σχολικά Εγχειρίδια των Βαλκανικών Κρατών. Επανάσταση του. ΄21, Βαλκανικοί Πόλεμοι. εκδ. Εκκρεμές”


Η Ελληνική Επανάσταση και η ίδρυση του ελληνικού κράτους (1820-1829), κατά το Τουρκικό εγχειρίδιο



Οι Έλληνες, (Χρησιμοποιούνται δύο λέξεις στο τουρκικό κείμενο για την απόδοση του όρου «Έλληνες», “Rum” και “Yunan”.
Η πρώτη αποδίδεται γενικά στους Έλληνες της Τουρκοκρατίας: ρωμιούς, ραγιάδες, ενώ η λέξη Yunan = Ίωνες,
χαρακτηρίζεται η Ελληνική Επανάσταση και το ελληνικό κράτος.
Με τον όρο “Rum” χαρακτηρίζεται και σήμερα η ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινουπόλεως.

Για ένα μεγάλο διάστημα Ρούμελη ονομαζόταν ολόκληρο το ευρωπαϊκό οθωμανικό κράτος (Rum-eli, χώρα των Ρωμαίων, Ρωμιών, Ελλήνων, πρβλ. Ρωμυλία). Το άλλο τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το ασιατικό, ονομαζόταν Anadolu (Ανατολή)).
 οι οποίοι είχαν περισσότερα προνόμια (Το θέμα των προνομίων είναι αρκετά σκοτεινό ως προς την έκταση και την εφαρμογή σε διάφορες περιοχές της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας. Βασικό στοιχείο για την εκχώρησή τους υπήρξε η ειδική μνεία στο Κοράνι για τους λαούς της Βίβλου, χριστιανούς και εβραίους.
Εδώ λαμβάνονται με την ευρεία έννοια, της παραχωρήσεως δηλαδή ελευθερίας σχετικά με τη θρησκεία, τη γλώσσα, την κοινοτική διοίκηση και άλλα, που ποίκιλλαν κατά τον τρόπο παροχής, το χρόνο και τον τρόπο εφαρμογής.
Η πολιτική των προνομίων χρησιμοποιήθηκε από τους Τούρκους για να ενισχυθεί το ανθενωτικό πνεύμα των Ορθοδόξων. Στο κείμενο, πάντως, έμμεσα τονίζεται η «αχαριστία» των Ελλήνων, οι οποίοι, μολονότι είχαν περισσότερα προνόμια, επηρεασμένοι από τους ξένους, επαναστάτησαν.) απ’ όλους τους χριστιανικούς λαούς που τελούσαν υπό οθωμανική κυριαρχία, ζούσαν κυρίως στην Ελλάδα (  εννοεί τη Στερεά Ελλάδα), στην Πελοπόννησο, στα νησιά του Αιγαίου, στη Δυτική Μικρασία και στα παράλια της Προποντίδας και του Εύξεινου Πόντου, όπου ήταν εγκαταστημένοι σε πόλεις και κωμοπόλεις και ασχολούνταν με τις τέχνες και το εμπόριο και ιδιαίτερα με τη ναυτιλία.



Οι Έλληνες είχαν υποταχτεί οριστικά στο οθωμανικό κράτος επί Μωάμεθ του Πορθητή. Είχαν παραχωρηθεί τότε και σ’ αυτούς, όπως και στους άλλους χριστιανούς, ελευθερίες ως προς τα θέματα θρησκείας και γλώσσας. Στην Πελοπόννησο μάλιστα και στα νησιά του Αιγαίου οι Έλληνες ζούσαν σχεδόν αυτόνομοι(Προφανώς υπονοούνται τα προνόμια και οι οικονομικές διευκολύνσεις (αχτναμέδες) που χορηγήθηκαν σε ορισμένες περιοχές, όπως τα νησιά (Χίος, Κυκλάδες), η Ήπειρος (Γιάννενα, Ζαγοροχώρια), η Μακεδονία (Μαντεμοχώρια), που παράλληλα εξασφάλιζαν και τα συμφέροντα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αντίθετα η Πελοπόννησος δεν έχει προνομιακό καθεστώς και αρχικά παραχωρείται σε Τούρκους τιμαριώτες.
Τον 18ο αι. μεγάλες εκτάσεις κατέχουν Τούρκοι ιδιώτες στο Ναύπλιο, Μεθώνη, Κορώνη, ενώ όλη η Πελοπόννησος διαιρείται σε 24 βιλαέτια, Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν Τουρκοκρατίαν 1715-1821, ανατύπωση, Αθήνα 1978. Διοικείται από το «μόρα-βαλεσή» ως πασαλίκι με κέντρο την Τριπολιτσά. Ιδιότυπη εξαίρεση αποτελεί μόνο η Μάνη, που υπάγεται στη δικαιοδοσία του Καπουδάν πασά και αυτοδιοικείται από ντόπιο καπετάνο, τον «μανιάτ-μπέη» (1776-1821).


Οι Οθωμανοί θεωρούσαν ανώτερους τους Έλληνες από τους άλλους χριστιανούς και τους διόριζαν σε ορισμένες θέσεις και ιδιαίτερα σε θέσεις διερμηνέων(Οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης επάνδρωσαν σε μεγάλο βαθμό τον τουρκικό κρατικό μηχανισμό. Ιδιαίτερα διέπρεψαν ως διερμηνείς (δραγουμάνοι)).
Ορισμένοι μάλιστα Έλληνες άρχοντες από το Φανάρι της Κωνσταντινουπόλεως προωθούνταν σε θέσεις ηγεμόνων της Βλαχίας και της Μολδαβίας (Η ευνοϊκή μεταχείριση των Φαναριωτών από το σουλτάνο παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα της εκτίμησης και της ειδικής μεταχείρισης που είχαν οι Έλληνες από την Υψηλή Πύλη. Άρα το συμπέρασμα για το μαθητή είναι εύλογα η αχαριστία των Ελλήνων προς τον «ευεργέτη» τους σουλτάνο. Αποσιωπάται τελείως η αδήριτη αναγκαιότητα που επέβαλε τους Φαναριώτες στην τουρκική διοίκηση ως Μεγάλους Διερμηνείς και ως ηγεμόνες στις Παραδουνάβιες ηγεμονίες (1709-1821). Η ανάγκη επικοινωνίας με τις χώρες της Δύσης (συνθήκες-διομολογήσεις) κατέστησε απαραίτητη την παρουσία των γλωσσομαθών Φαναριωτών, μια και το Κοράνι απαγόρευε την εκμάθηση γλωσσών των απίστων).


Σε σχέση με τους άλλους χριστιανικούς λαούς οι Έλληνες ήταν πιο εύποροι και πιο φωτισμένοι. Οι σχέσεις που είχαν αναπτύξει με τη Ρωσία κατά τον 18ο αιώνα συντέλεσαν στη διάδοση εθνικοαπελευθερωτικών ιδεών μεταξύ τους (Οι απελευθερωτικοί αγώνες των Ελλήνων θεωρούνται κινήματα που προήλθαν αποκλειστικά και μόνο από την επαφή των Ελλήνων με τη Ρωσία. Αγνοούνται όλα τα επαναστατικά κινήματα πριν από τον Μεγάλο Πέτρο. Τον 15ο αι. κατά τον τουρκοβενετικό πόλεμο επαναστατεί η Πελοπόννησος. Τον 16ο αι. η Ήπειρος και η Πελοπόννησος, παραμονές της ναυμαχίας της Ναυπάκτου (1571). Από το 1600 έως το 1611 ο επίσκοπος Διονύσιος Τρίκκης, ο «Σκυλόσοφος», ξεσηκώνει τη Θεσσαλία και την Ήπειρο ).
Στην πραγματικότητα οι Ρώσοι ήδη από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου (Είναι η εποχή που ο Μεγάλος Πέτρος αναπροσαρμόζει την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας, αναζητώντας παράθυρο στο Νότο, και καλεί τους Έλληνες «εις το ασκέρι του και εις το μεγάλο φλάμπουρό του». Από τότε διαμορφώνεται η πεποίθηση ότι η απελευθέρωση των Ελλήνων θα έρθει από το ξανθό γένος του Βορρά, και αρχίζουν να διαδίδονται οι προφητείες του Αγαθάγγελου, Κ.Ν. Σάθα ) ξεσήκωναν τους Έλληνες σε κάθε ευκαιρία εναντίον του οθωμανικού κράτους. Όταν στη διάρκεια της εκστρατείας του 1768 ο ρωσικός στόλος είχε καταπλεύσει στην Πελοπόννησο, οι Έλληνες είχαν επαναστατήσει, αλλά η επανάσταση είχε κατασταλεί αμέσως (Πρόκειται για τα Ορλωφικά κατά τη διάρκεια του Α΄ επί Μεγάλης Αικατερίνης Ρωσοτουρκικού πολέμου (1767-1774), που κλείνει με τη Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή ).
Στα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης τα ελληνικά πλοία υπό τουρκική σημαία κυκλοφορούσαν ελεύθερα παντού και μονοπώλησαν το εμπόριο της Μεσογείου (Τονίζεται ιδιαίτερα το γεγονός ότι χάρη στη ρωσική σημαία κυκλοφορούσαν ελεύθερα τα ελληνικά πλοία. Η εμπορική και ναυτιλιακή ανάπτυξη των Ελλήνων οφείλεται φυσικά και στη γενικότερη οικονομική και πολιτική συγκυρία στη Μεσόγειο. Επισημαίνουμε ενδεικτικά ορισμένα γεγονότα: την παρακμή της Βενετίας, τη ναυτολόγηση Ελλήνων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, τις ελληνικές παροικίες, την αδράνεια του εμπορικού αγγλογαλλικού στόλου λόγω των πολέμων, την πλήρη αδιαφορία των οθωμανικού στρατιωτικού κράτους για το θαλασσινό εμπόριο. Ασφαλώς σπουδαίο ρόλο έπαιξε και η ναυτική παράδοση των Ελλήνων. Με ιδιαίτερη συμφωνία (1783), που ουσιαστικά ήρθε ως επεξήγηση των ασαφειών της προηγούμενης συνθήκης (1774), τα ελληνικά πλοία με ρωσική σημαία απέκτησαν το δικαίωμα ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά). Έτσι πλούτισαν πολλοί Έλληνες που ζούσαν σε μεγάλες πόλεις της Ευρώπης (όπως η Μασσαλία, η Τεργέστη, η Οδησσός) και ίδρυσαν στην Ελλάδα πολλά σχολεία και διέδωσαν σ’ όλους τους Έλληνες τις ιδέες της εθνικής ελευθερίας και ανεξαρτησίας. Τις ιδέες τις ενίσχυσε η Γαλλική Επανάσταση. Τέλος οι Έλληνες ίδρυσαν μια μυστική οργάνωση που στόχευε στην απόκτηση της ανεξαρτησίας τους και ονομαζόταν Εθνική Εταιρεία (Έτσι αποδίδεται η Φιλική Εταιρεία).


Η Εθνική Εταιρεία ιδρύθηκε αρχικά το 1814 στην Οδησσό από τρία άτομα (δύο Έλληνες και ένα Βούλγαρο) (Προφανώς το σλαβοκατάληκτο όνομα του Γιαννιώτη εμπόρου Αθανασίου Τσακάλωφ οδήγησε τον Τούρκο συγγραφέα να εκλάβει ως Βούλγαρο τον πιο μορφωμένο Έλληνα από τους ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας, του οποίου ουδέποτε αμφισβητήθηκε η ελληνικότητα. Ο Τσακάλωφ είναι γιος του Γιαννιώτη εμπόρου Ιωάννη Τσακάλογλου, που μετοίκησε στη Μόσχα για εμπορικούς λόγους και άλλαξε το όνομά του από Τσακάλογλου στο «ρωσοπρεπές» Τσακάλωφ, κατά τη συνήθεια της εποχής).
Ουσιαστικός στόχος της ήταν η επανίδρυση της αρχαίας Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (Ο στόχος της Φιλικής δεν είναι σαφής. Σύμφωνα με την προκήρυξή της «η Εταιρεία συνίσταται από καθ’ αυτό Έλληνας φιλοπάτριδας και ονομάζεται Εταιρεία των Φιλικών. Ο σκοπός των μελών αυτής είναι η καλυτέρευση του Έθνους και, αν ο Θεός το συγχωρέσει, η ελευθερία του» (από κείμενο της Φιλικής στα κρατικά αρχεία της Ρουμανίας, που δημοσιεύτηκε στα Ντοκουμέντα για την ιστορία της Ρουμανίας). Η ελληνική άποψη είναι ότι μοναδικός «σκοπός της Φιλικής ήταν η απελευθέρωση της πατρίδας και πέρα από αυτό δεν υπάρχουν μαρτυρίες ότι αποφασίστηκε οτιδήποτε άλλο, π.χ. ποιο θα ήταν το καθεστώς της ανεξάρτητης Ελλάδας βασιλεία ή αβασίλευτη δημοκρατία»).
Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και ο τσάρος της Ρωσίας ήταν πληροφορημένοι σχετικά με την ίδρυση της Εταιρείας.


Η Εθνική Εταιρεία ενδυναμώθηκε σε μικρό χρονικό διάστημα και ίδρυσε πολλά παραρτήματα στην Κωνσταντινούπολη και την Ελλάδα. Οι κυριότεροι εύποροι και φωτισμένοι Έλληνες έγιναν μέλη της, ανάμεσά τους και ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (Νεότερες έρευνες πιστοποιούν τη σχέση του πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ με τους Φιλικούς, Θ. Ζώρα, Ο απαγχονισμός του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄ εις έκθεσιν του Ολλανδού επιτετραμμένου Κωνσταντινουπόλεως, Παρνασσός ΙΒ (1976). Αντίθετα ο τσάρος, που αρχικά αγνοεί την ύπαρξη της Εταιρείας, θα αντιταχθεί στα σχέδια του Υψηλάντη και των Φιλικών, όπως μαρτυρεί ο Καποδίστριας, απαντώντας σε επιστολή Έλληνα της Οδησσού).
Αρχηγός της ήταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, γιος του πρώην ηγεμόνα της Βλαχίας και υπασπιστής του τσάρου.


Χάρη στις ενέργειες της Εθνικής Εταιρείας οι Έλληνες είχαν προετοιμαστεί πλήρως για να επαναστατήσουν. Δεν άφηνε όμως περιθώριο για να ξεσπάσει η επανάσταση ο Αλή πασάς (Πράγματι από τους βασικούς λόγους που επέβαλαν την επίσπευση της Επανάστασης ήταν η εμπλοκή της Πύλης σε πόλεμο με τον Αλή πασά. Αλλά ο Αλής ήταν εκείνος που περίμενε εναγωνίως την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, όπως μαρτυρεί και το αλβανικό εγχειρίδιο, το οποίο αναφέρει ότι ο Αλής βοήθησε τη Φιλική Εταιρεία και ανυπομονούσε να ξεσπάσει η Ελληνική Επανάσταση στο Μωριά, όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Όταν την Άνοιξη του 1820 η Πύλη τον καταδίκασε σε θάνατο, στήριξε τις ελπίδες του στους σαράντα χιλιάδες στρατιώτες του· ήλπιζε μάλιστα ότι ο σουλτάνος θα ζητούσε να συμβιβαστεί μαζί του.), βαλής των Ιωαννίνων, που ήταν γνώστης όλων των δραστηριοτήτων της Εταιρείας. Όταν πάντως ο Αλή πασάς έκανε τη δική του επανάσταση εναντίον του σουλτάνου, οι Έλληνες επωφελήθηκαν: ενώ οι οθωμανικές δυνάμεις ήταν απασχολημένες μ’ αυτόν, η Εθνική Εταιρεία αποφάσισε να ξεσπάσει η επανάσταση.

Η Θεσσαλονίκη το 1821

Η Θεσσαλονίκη ήταν από τις πιο σημαντικές πόλεις της Οθωμανικής αυτοκρατορίας,  βρισκόταν κοντά στην πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη, και η διαμόρφωση του εδάφους της Θράκης και της Μακεδονίας έκανε εύκολη την πρόσβαση του τακτικού τουρκικού στρατού, κάνοντας πολύ δύσκολη την συμετοχή της-ως πεδίο εχθροπραξιών - στην επανάσταση .   


 Διαβάζοντας το βιβλίο του Mark Mazower ”ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ”, στο οποίο υπάρχει μια συγκλονιστική περιγραφή των σφαγών που συνέβησαν στη Θεσσαλονίκη μόλις μαθεύτηκε το νέο  για την επανάσταση στη Νότια Ελλάδα. Οι σφαγές, ακόμα και έγκυων γυναικών, οι απαγχονισμοί και τα βασανιστήρια ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο, ενώ από αυτούς που σώθηκαν, αρκετοί στάλθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης, της Τρίπολης και της Βεγγάζης.

Όσοι διάβασαν την “Αηδονόπιτα” του Ισίδωρου Ζουργού ίσως θυμούνται τη φράση ”Στην κόλαση ήρθατε” που ακούνε οι ήρωες του βιβλίου περνώντας τα τείχη της Θεσσαλονίκης τον Ιούνιο του 1821. Κι αυτό γιατί τα πτώματα των κρεμασμένων κρέμονταν ακόμα από τα δέντρα κι η μυρωδιά της σήψης βρισκόταν παντού στην ελληνική συνοικία.
Ανάμεσα στα χιλιάδες θύματα εκείνης της περιόδου ήταν και ο πρόκριτος Χρήστος Μενεξές. Υπενθύμιση του μαρτυρίου του αποτελεί σήμερα η οδός Μενεξέ, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Επιστρέφοντας στο βιβλίο του Mazower να τονίσουμε πως αναφέρεται στην ιστορία της Θεσσαλονίκης μέσα από ιστορίες ανθρώπων. 
Και η ιστορία που επιλέξαμε από το βιβλίο είναι ιστορία ενός Τούρκου, που κλονισμένος από όσα είχε δει, έγραψε ένα υπόμνημα προς το σουλτάνο, στο οποίο περιγράφει τους απαγχονισμούς και τα μαρτύρια των Ελλήνων κατοίκων της Θεσσαλονίκης. Το υπόμνημα αυτό καταχωνιάστηκε στα αρχεία του Τοπ Καπί, για να το ανακαλύψει ένας Έλληνας μελετητής, ο Α. Παπάζογλου, το 1940!

Ο Χαϊρουλάχ ιμπν Σινασί Μεχμέτ Αγάς, μουλάς της πόλης το 1820, κατηγορήθηκε για φιλελληνικές τάσεις και όταν ξέσπασε η Επανάσταση φυλακίστηκε για λίγο καιρό στο Λευκό Πύργο. Αργότερα, κλονισμένος από τα όσα είδε, έγραψε ένα υπόμνημα προς το Σουλτάνο, στο οποίο περιέγραφε τι συνέβη στη Θεσσαλονίκη το 1821:

Οι συγκρατούμενοί του ήταν Χριστιανοί που το μοναδικό τους έγκλημα ήταν πως δεν είχαν χαιρετίσει τον Γιουσούφ Μπέη στο δρόμο ή ότι συναντιόνταν στη μητρόπολη και συζητούσαν για το Πατριαρχείο, ή απλώς ότι ήταν εξέχοντες πρόκριτοι της κοινότητας. 

Πολλοί υπέφεραν από πείνα και δίψα. Έναν απεσταλμένο των επαναστατών ονόματι Αριστείδη Παππά τον έφεραν μέσα, τον έδειραν άσχημα κα μετά τον παρέδωσαν στον γενιτσαρί αγά για εκτέλεση. 

«Προτού φύγει», γράφει ο Χαϊρουλάχ, «συγχώρεσέ με γι’ αυτό, Μεγαλειότατε, τον αγκάλιασα και τον φίλησα, γιατί στ’ αλήθεια ήταν ένας αξιότιμος άνθρωπος και, αν είχε κάτι να του ψέξεις, ήταν αποτέλεσμα της καλής του καρδιάς».
Λίγες μέρες αργότερα έφεραν έναν άλλον Έλληνα, τον Νικόλα Εφέντη. 

Αυτός είχε συγκλονιστικά νέα: ο Μοριάς είχε ξεσηκωθεί και οι κατάσκοποι έλεγαν πως οι Έλληνες εντός και εκτός Θεσσαλονίκης σχεδίαζαν να κάνουν το ίδιο. 

Ο Γιουσούφ Μπέης είχε απαιτήσει ομήρους, και περισσότεροι από τετρακόσιοι Χριστιανοί –από τους οποίους οι εκατό ήταν Αγιορείτες μοναχοί- κρατούνταν στο παλάτι του. Όλους, φυσικά, τους έδερναν και τους κακομεταχειρίζονταν – ορισμένους μάλιστα τους σκότωναν.
Λίγο μετά ήρθε διαταγή από την Πύλη να αφεθεί ελεύθερος ο Χαϊρουλάχ. 

Ο Γιουσούφ Μπέης άλλαξε τώρα τελείως στάση κι έγινε η προσωποποίηση της γλυκύτητας· παρ’ όλα αυτά, δεν τον άφησε να φύγει αμέσως από την πόλη: η ύπαιθρος δεν ήταν ασφαλής και οι χωριάτες ήταν έτοιμοι να ξεσηκωθούν. 

Ο Χαϊρουλάχ έμαθε με φρίκη ότι ο Γιουσούφ Μπέης σκόπευε να θανατώσει τους ομήρους, και δεν κατάφερε να τον μεταπείσει:
“Το ίδιο βράδυ οι μισοί όμηροι σφάχτηκαν μπροστά στα μάτια του άξεστου μουτεσελίμη. Κλείστηκα στην κάμαρή μου και προσευχήθηκα για την ασφάλεια των ψυχών τους.
Κι από κείνη τη νύχτα άρχισε το κακό. 

Η Θεσσαλονίκη, η όμορφη αυτή πόλη, που λάμπει σαν το σμαράγδι πάνω στο τιμημένο Σου στέμμα, μετατράπηκε σ’ ένα απέραντο σφαγείο”. 

Ο Γιουσούφ Μπέης πρόσταξε τους άντρες του να σκοτώνουν όποιο Χριστιανό έβρισκαν στο δρόμο, και για μερόνυχτα ο αέρας ήταν γεμάτος “φωνές, θρήνους, στριγκλιές”. 

Είχανε τρελαθεί όλοι· σκότωναν ως και τα παιδιά και τις έγκυες γυναίκες. 

“Τι δεν είδανε τα μάτια μου, Παντοδύναμε Σάχη των Σάχηδων;” 

Ο ίδιος ο μητροπολίτης ρίχτηκε στα σίδερα μαζί με άλλους κορυφαίους προκρίτους· τους βασάνισαν και τους εκτέλεσαν στην πλατεία του αλευροπάζαρου. Κάποιους τους κρέμασαν από τα πλατάνια γύρω από τη Ροτόντα. 

Άλλους τους σκότωσαν στη μητρόπολη, όπου είχαν καταφύγει, και τα κεφάλια τους τα μάζεψαν να τα πάνε δώρο στον Γιουσούφ Μπέη. Μονάχα ο δερβίσικος τεκές -που οι μύστες του διατηρούσαν ανέκαθεν στενούς δεσμούς με τους Έλληνες μοναχούς- πρόσφερε άσυλο στους Χριστιανούς. 

“Αυτά τα πράγματα και άλλα πολλά, που δεν μπορώ να τα περιγράψω γιατί και μόνο η θύμησή τους μου φέρνει ανατριχίλα, συνέβησαν στην πόλη της Θεσσαλονίκης το Μάιο του 1821″.

MARK MAZOWER “ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ”

Από το logomnimon

Ετσι μου είπαν να σας τα πω

Αρκάς " Ένα θάνατο τον έχουμε "

Το όνομα του κτήνους

Προς: γραμματείες Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης

Θέμα: ΣΥΡΙΖΑ – Τα αποδεικτικά στοιχεία

• Αν αφαιρέσουμε τις μονάδες από τις δεκάδες του λεξάριθμου του Σύριζα, παίρνουμε τον αριθμό 6
• Αν διαιρέσουμε τις Συνιστώσες του Σύριζα με το 2, παίρνουμε τον αριθμό 6
• Για να καλέσουμε τον Αλέξη, λέμε Αλ 6

Όλα μαζί: 666

Τυχαίο; Δε νομίζουμε!

Συμπληρωματικά στοιχεία για κάθε χρήση

Είναι ευρέως γνωστό ότι:

• Ο πύργος της Βαβέλ συμβολίζει τις συνιστώσες του Σύριζα
• Ο Ιούδας ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος της ΔΕΑ Ιερουσαλήμ
• Ο Πόντιος Πιλάτος υπήρξε μακρινός θείος της Λίτσας Αμμανατίδου-Πασχαλίδου
• Η Ρένα Δούρου ήταν ο τελευταίος πειρασμός για το Χριστούλη μας
• Στο λιθοβολισμό της μοιχαλίδας συμμετείχαν Φαρισαίοι της ΚΟΕ
• Εκείνοι που φώναζαν πιο δυνατά «Βαραβά-Βαραβά-Βαραβά» ήταν λαθρομετανάστες  (Φιλισταίοι, Λευίτες, Σαμαρείτες αλλά και Πρωτοαλβανοί) πληρωμένοι από το Σύριζα.
• Στα ΑΣΚΙ είναι κρυμμένη η χαμένη επιστολή του Απ. Παύλου «προς Συριζαίους» (συμπληρωματική στην «προς Κορινθίους» και αφορά τη μάστιγα του ευρωκομμουνισμού)
• Και μην ξεχνάτε: Τον 12ο του ’12 θα καταστραφεί ο κόσμος. 12 και οι Συνιστώσες του Σύριζα. 

Και επαναλαμβάνουμε: τυχαίο;;;

Εκ του Γραφείου Τύπου (Παράρτημα Δρομοκαϊτειου) του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, Θεόδωρου Παγκαλου

Διά την υπογραφή
Ο θεράπων ιατρός

Από το Μάλλον Ακίνδυνος

ΤΖΟΡΤΖ ΣΟΡΟΣ: Η Απόφαση του Eurogroup προστατευει το Γερμανικό Τραπεζικό σύστημα

Ο Τζώρτζ Σόρος, σίγουρα δεν είναι κάποιος ριζοσπάστης αντικαπιταλιστής ούτε καν κάποιος εναλλακτικός οικονομολόγος. Παρόλα αυτά, αν και υπέρμαχος του παγκόσμιου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, ο Τζώρτζ Σόρος, είναι σε θέση να διατυπώνει κριτικές που αναδεικνύουν σκοτεινές πλευρές των αποφάσεων των κυρίαρχων κύκλων της ΕΕ και όχι μόνο, χωρίςφυσικά να αντιπροτείνει ρηξικέλευθες προοδευτικές λύσεις.

Με το τελευταίο (Δευτέρα 21.03) άρθρο του στους Financial Times, με τίτλο «Πώς η Γερμανία μπορεί να αποφύγει μια Ευρώπη των δύο ταχυτήτων", (μπορείτε να το διαβάσετε στα αγγλικά πατώντας εδώ), ο Τζωρτζ Σόρος, ασκεί κριτική στην τελευταία γερμανόπνευστη απόφαση του Συμβουλίου Υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης για την κρίση χρέους.

«Η Γερμανία επιρρίπτει τις ευθύνες για την κρίση στις χώρες που έχασαν την ανταγωνιστικότητά τους και δημιούργησαν χρέη», αναφέρει ο κ. Soros και συμπληρώνει: «Αυτή είναι μία προκατειλημμένη άποψη η οποία αγνοεί το γεγονός ότι δεν πρόκειται μόνο για κρίση χρέους, αλλά επίσης για κρίση νομίσματος και τραπεζών, και η Γερμανία έχει μεγάλο μέρος της ευθύνης», μετατρέποντας τα εμπορικά της πλεονάσματα σε ελλείμματα των ισοζυγίων τρεχουσών συναλλαγών και επιτρέποντας τη δημιουργία φούσκας ακινήτων, ειδικά στην Ισπανία, μέσω του φτηνού δανεισμού.

«Η αλήθεια πρέπει να ειπωθεί, η Γερμανία στηρίζει τις υπερχρεωμένες χώρες ώστε να προστατεύσει το δικό της τραπεζικό σύστημα», αναφέρει ο γνωστός μεγαλοεπενδυτής και επισημαίνει πως ο κίνδυνος είναι «μία χρόνια απόκλιση κατά την οποία οι πλεονασματικές χώρες θα προχωρούν, ενώ οι ελλειμματικές θα βουλιάζουν στα χρέη».

Συγκεκριμένα, ο κ. Soros προτείνει δύο «λύσεις».

Πρώτον, «ο ευρωπαϊκός μηχανισμός χρηματοοικονομικής σταθερότητας να στηρίξει τα κράτη-μέλη αλλάκαι το τραπεζικό σύστημα»,  δηλαδή να "υιοθετηθούν" και να ενισχυθούν κεφαλαιακά οι τράπεζες σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Σύμφωνα με τον κ. Soros, «το τελικό μέγεθος του πακέτου στήριξης θα μπορούσε να παραμείνει το ίδιο, γιατί τα κεφάλαια που θα χρησιμοποιηθούν για την αναδιάρθρωση των κεφαλαίων των τραπεζών θα μειώσουν τα αναγκαία κεφάλαια δανεισμού στα κράτη».

Δεύτερον, ο κ. Soros, προτείνει να μειωθεί το premium κινδύνου στο κόστος δανεισμού των χωρών που συμμορφώνονται με τους κανόνες. «Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με τη μετατροπή των κρατικών τίτλων σε ευρωομόλογα, οι χώρες στη συνέχεια θα πρέπει να εκδώσουν δικά τους ομόλογα με ρήτρες συλλογικής ευθύνης και να πληρώσουν premium κινδύνου μόνο όταν το συνολικό ύψος ξεπερνά τα κριτήρια του Μάαστριχτ», δηλαδή δημόσιο χρέος ίσο με το 60% του ΑΕΠ.

Σχόλιο της Iskra: Προφανώς, οι «λύσεις» που προτείνει ο κ. Soros, ούτε φιλολαϊκές είναι (καθώς θεωρεί απαραίτητη τη διάσωση των τραπεζών ώστε να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους) ούτε μπορούν να δώσουν λύση στις ανισορροπίες που δημιουργεί το ευρώ (ακόμα και με μηδενικό επιτόκιο δημοσίου δανεισμού, είναι μάλλον αδύνατο, οι χώρες της ευρωπεριφέρειας να «φτάσουν» την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα της Γερμανίας, της Ολλανδίας ή της Φινλανδίας). Επιπλέον δε, η γενικευμένη χρήση ευρωομολόγων, μάλλον θα ανέβαζε τελικά το επιτόκιο δανεισμού για το σύνολο των χωρών της ευρωζώνης.

Παρόλα αυτά, η οξυδερκής παρατήρησή του σχετικά με την ικανότητα της Γερμανίας, να επιβάλει τα στενά ιμπεριαλιστικά της συμφέροντα, στο οικοδόμημα της ΕΕ, έχει ιδιαίτερη αξία!

Από την Iskra

Αρκάς " Ένα θάνατο τον έχουμε "

Το γιαούρτι και το χούλι

Όποιος «καεί» με τον χοντρό, πετάει και το γιαούρτι (σουρεάλ παροιμία, την οποία εφηύρε η στήλη, αλλά δεν συμφωνεί)

Γιαούρτι < τουρκική yoğurt (λέξη «συγγενής» με την yoğurmak (ζυμώνω) και την yoğun (πυκνός)

Οι Έλληνες γνώριζαν το γιαούρτι και προ της ρίψεώς του στον αντιπρόεδρο. Σιγά το νέο, θα μου πείτε. Για ένα διάστημα είχαμε κάνει, διαφημιστικά πάντα, μέχρι και διατριβή στα «ζωντανά» γιαούρτια. Ο ιστορικός Ηρόδοτος - έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ. – αναφέρεται στο γιαούρτι, όπως και ο Γαληνός – εξαίρετος ιατρός που δεν έπαιρνε φακελάκια – ο οποίος, κατά τον 2ο π.Χ. αιώνα, έπλεκε εγκώμια στη μαλακτική και καθαρτική επίδραση του γιαουρτιού εις τα έντερα. Δεν ξέρω, αν τα έλεγε όπως η Σμαράγδα Καρύδη ίσως να είχε και περισσότερη επιτυχία, να ήταν περισσότερο γνωστός.

Ξέρω ότι αυτό που θα γράψω μπορεί να γεννήσει εθνικιστικά επεισόδια, αλλά το γιαούρτι, πιθανώς, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Μέση Ανατολή ή, κατά άλλες μαρτυρίες, στην Περσία.
Η προετοιμασία του εδάφους για την εμπορική παραγωγή του γιαουρτιού στη Δύση έγινε από τον Γάλλο - ρωσικής καταγωγής – βακτηριολόγο, Δρ Μέτσνικοφ (1844 - 1916). Ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Παστέρ στο Παρίσι, και βραβευμένος με το βραβείο Νόμπελ της φυσιολογίας και της ιατρικής του 1908, για το έργο του πάνω στις ιδιότητες των λευκών αιμοσφαιρίων να καταπολεμούν τις μολύνσεις. Οι έρευνές του στο πρόβλημα του πρώιμου γήρατος τον οδήγησαν στη μελέτη του τρόπου ζωής και της δίαιτας των Βούλγαρων. Οι οποίοι, το τσάκιζαν το γιαουρτάκι, από τον 7ο αιώνα...

Στην Ελλάδα, με το γιαούρτι ασχοληθήκαμε έντονα μέσω του Νόμου 4000, που ψηφίστηκε από την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, το 1958: Ήταν ο νόμος που καθόριζε τις ποινές των τεντιμπόις. Οι μπάτσ... εεε, συγγνώμη, οι αστυνομικοί, περνούσαν χειροπέδες σε όσους νεαρούς έριχναν γιαούρτι - ή φρούτα - σε μεγαλύτερους ανθρώπους και τους οδηγούσαν στο κρατητήριο. Εκεί, τους έκαναν ένα γρήγορο κούρεμα στυλ Moby με την ψιλή κουρευτική μηχανή και τους έσκιζαν τα ρεβέρ από τα παντελόνια τους. O Νόμος 4000 καταργήθηκε το 1983, ενώ η τελευταία φορά που εφαρμόστηκε ήταν το 1981 και πάρα πολλές φορές πριν από τη χρονιά που σηματοδότησε την Αλλαγή στην Ελλάδα.

...Του γήπεδου κοπάδια, σου κλέβουνε τα χάδια...

Ο χουλιγκανισμός πήρε το όνομά του από τον όρο «hooliganism» - χρησιμοποιείται από τη δεκαετία του 1890 – τότε είχαν και συμμορίες στους δρόμους. Βέβαια, η χρήση του όρου εμφανίζεται σε μια αναφορά της αστυνομίας του Λονδίνου το 1898, πάντα οι αστυνομικοί είχαν άριστα αντανακλαστικά, άλλωστε μόνο 8 χρόνια πέρασαν, αλλά, εχμμμ, πιθανώς να μην ήταν η πρώτη. Μία θεωρία που αρκετοί ασπάζονται, λέει ότι ο όρος προήλθε από το όνομα του Πάτρικ Χούλιχαν, που ήταν σεσημασμένος Ιρλανδός βάνδαλος και διαβιούσε στο Λονδίνο. Μια άλλη – κοίτα να δεις συμπτώσεις – αγγλική θεωρία, αναφέρει ότι ο όρος προέρχεται «από τον απολίτιστο τρόπο ζωής μιας ιρλανδικής αγροτικής οικογένειας». Δεν είναι ότι οι Άγγλοι δεν πήγαιναν ποτέ τους Ιρλανδούς, αυτοί φταίνε που ήταν Ιρλανδοί. Θα σας κουράσω, αλλά υπάρχει κι άλλη μια θεωρία που αναφέρει ότι ο όρος «hooliganism» πάρθηκε από μία συμμορία του δρόμου στο Ίσλινγτον του Λονδίνου που έφερε το όνομα «Χούλι». Στα ιρλανδέζικα - να, πάλι, οι μισητοί μπροστά μας – η ιρλανδική λέξη «houlie» χρησιμοποιείται προκειμένου να περιγράψει ένα πάρτι με ολόκληρα κομμάτια έκλυσης ηθών.

(«Τα χάλια σου έχεις, τι έγινε;»
- Άσε, πήγαμε σε ένα πάρτι χτες, τρελό χούλι)

Πάντως, οι πρώτες, καταγεγραμμένες αναταραχές μεταξύ... «φιλάθλων», έλαβαν χώρα γύρω στο 1900 μετά τον αγώνα της Πρέστον Νορθ Εντ με την Άστον Βίλα, όπου ένας παίκτης της Πρέστον, ανάμεσα σε δεκάδες τραυματισμένους θεατές, έπεσε αναίσθητος. Όχι από την ασφυκτική άμυνα των αντιπάλων, αλλά από καδρόνι. Τον επόμενο χρόνο σημειώθηκαν συμπλοκές μεταξύ οπαδών της Πρέστον με οπαδούς της Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς. Άρα; Τα ορίτζιναλ χουλιγκάνια ήταν της Πρέστον. Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς δικάστηκαν για χουλιγκανισμό μετά τον αγώνα της ομάδας με την Μπλάκμπερν, που τα έσπασαν. Μεταξύ αυτών και μια... 70χρονη γυναίκα. Όπως σημειώθηκε στην αναφορά των αστυνομικών που κατέγραψαν το γεγονός, «ήτο μεθυσμένη και εκτός τάξης». Το βασικό ήταν ότι οι άλλοι είχαν πινακίδες από το Μπλάκμπερν...

Του Σπύρου Σεραφειμ

Γραβάτες από νοβοπάν

Πρώτα μετέτρεψαν έναν ολόκληρο λαό σε λαμόγιο και τώρα θέλουνε βιαίως να τον ξελαμογιάσουν οι ίδιοι, να συνέλθουμε, και μόλις συνέλθουμε να ξαναρθούν τα λαμόγια για τον επόμενο γύρο. Κύκλω οι ασεβείς περιπατούν.

Το θέμα δεν είναι βεβαίως ηθικό, αλλά βαθέως πολιτικό κι αισθητικό. Όταν πήγαινα για δουλειά, σε διάφορες κομματικές συναντήσεις, έβλεπα αυτό: πρώτον, την κακή αισθητική των προσώπων, τα φριχτά τους ντυσίματα, τις γραβάτες-νοβοπάν, τα ανεπεξέργαστα μάτια, τις κάλτσες μερσεριζέ, κι έλεγα από μέσα μου: φίλε, μπα, δεν υπάρχει ελπίδα.

Διότι, αδερφέ, το πακέτο είναι βαθύτερα συνολικό, δεν είναι απλή κριτική της επίφασης του συστήματος. Αυτούς που βλέπεις, το πώς είναι, πώς περπατούν, πώς ντύνονται, ποιες λέξεις χρησιμοποιούν – όλα αυτά μαζί είναι που παράγουνε και το πιθανό πολιτικό αποτέλεσμα και όχι τα κλισέ της μεταπολίτευσης και η κουτσή ρητορική τους.

Το πρόβλημα είναι βαθύτατα πολιτισμικό. Είδα τον γαστροβαρή Πάγκαλο σε μια εκδήλωση απονομής βραβείων Μπότση, με άβαφα παντοφλέ παπούτσια και να παίζει κομπολόι, στην πρώτη σειρά, διαρκούσης της τελετής.

Είδα ένα σωρό άλλους, γκρι, με θλιβερά κοστούμια και αγωνία διαδρομισμού, σε πολλές συναντήσεις στη ΔΕΘ – κατάλαβα αισθητικά ότι το κομματικό σύστημα απωθεί τους προικισμένους, τους ευγενείς. Μυστακοφόροι συνδικαλιστές και υποτακτικοί και λαμπραντόρ να συνωθούνται παντού – ίδιο παρουσιαστικό με μικρές παραλλαγές. Κι είπα: φίλε, μάλλον δεν υπάρχει ελπίδα.

Με μια έννοια, καλά που πλάκωσε η τρόικα και μας έχει στη μαχαιριά. Αλλά και πάλι, μήπως το ζήτημα που λέμε «οικονομικό» είναι κάτι άλλο στο βάθος; Ναι, είναι κάτι άλλο. Σκοτεινότερο και συνολικό.

Να πάμε, θα πεις, σε μια άλλη Παιδεία. Ποιος θα τη φτιάξει;

Του Γιώργου Σκαμπαρδώνη

Ανέκδοτο - Η Δεύτερη Ευκαιρία

Ένας Γερμανός, ένας Εβραίος και ένας μαύρος είχαν από μία κακή συνήθεια όσο ζούσαν.
Ο Γερμανός έπινε πολλές μπίρες, ο Εβραίος ήταν πολύ φιλάργυρος και ο μαύρος γούσταρε να... πηδάει κ@λους!!!
Πεθαίνοντας και οι τρεις πηγαίνουν στην κόλαση. Εκεί βρίσκουν τον διάολο ο οποίος τους λέει: 
- Σας δίνω την ευκαιρία να συνεχίσετε να ζείτε στη γη αρκεί να μην υποπέσετε στην ίδια αμαρτία!

Με το που πατάνε ξανά το πόδι τους στη γη λέει ο Γερμανός:
- Για να το γιορτάσουμε σας κερνάω μπίρες!!! 
Με την πρώτη γουλιά έκπληκτοι οι άλλοι δύο βλέπουν το Γερμανό να εξαφανίζεται ως δια μαγείας.
Συνεχίζοντας το δρόμο τους ο μαύρος και ο Εβραίος σταματάνε να ξεκουραστούν.
Ξαφνικά ο Εβραίος βλέπει κάτω μια χρυσή λίρα, σκύβει να την πιάσει και εξαφανίστηκε... ο μαύρος!

Με βόμβα... επιφανείας στο ιδιοκτησιακό θα γίνει το ξεπούλημα

Ο θεσμός της επιφανείας στοιχειοθετεί εμπράγματο δικαίωμα (κυρίως κυριότητα) πάνω σε οι κονομικά αγαθά, χωρίς απαραίτητα να υπάρχει ιδιοκτησία. Με άλλα λόγια, οτιδήποτε ανήκει στη χώρα, δημόσια περιουσία, εθνικό έδαφος, φυσικός πλούτος, υποδομές, οικονομικό προϊόν κ.ο.κ., μπορεί να παραχωρηθεί σε οποιονδήποτε (πολυεθνική, επενδυτή ή κράτος) χωρίς να θιχτεί τυπικά το ιδιοκτησιακό του καθεστώς. Ωστόσο ο παραχωρησιούχος αποκτά εμπράγματα δικαιώ ματα (κυριότητα, υποθήκη, δουλείες) πάνω στο οικονομικό αγαθό, έστω κι αν δεν του ανήκει. Αυτό τον διασφαλίζει έναντι οποιασδήποτε πολιτι κής αλλαγής, που ενδεχομένως να αναθεωρούσε την παραχώρηση.

Ο θεσμός της επιφανείας είναι ένα κατάλοιπο του μεσαίωνα και της μοναρχίας. Προέρχεται από τον θεσμό του socage, με βάση το οποίο ο θρό νος, ενώ διατηρούσε την ιδιοκτησία των εδαφών, τα παραχωρούσε σε άρχοντες ή ανεξάρτητους καλλιεργητές έναντι ορισμένων υποχρεώσεων. Ο θεσμός αυτός υπάρχει και επιβιώνει ακόμη και σήμερα σε κράτη όπου ο θρόνος συνεχίζει να κα τέχει το έδαφος, όπως π.χ. στην Αγγλία.

Την εποχή της αποικιοκρατίας ο θεσμός αυ τός χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τους αποι κιοκράτες για την αξιοποίηση των αποικιών, οι οποίες δεν έπαυαν να ανήκουν στον θρόνο. Αυ τό έγινε με τους Βρετανούς, τους Βέλγους, τους Ολλανδούς κ.ο.κ. Στην Ελλάδα ο θεσμός αυτός ήρθε μαζί με τους Βρετανούς και συνόδευε τη βαυαρική μοναρχία. Με βάση τον θεσμό της επιφανείας, οι Βρετανοί διεκδίκησαν στα μέσα του 19ου αιώνα το πέρασμα του Μοριά στην επικυρι αρχία τους, δίχως να θιγεί η τυπική κυριαρχία του ελληνικού κράτους. Ο θεσμός αυτός διευκόλυνε επίσης τη διατήρηση των μεγάλωντσιφλικιών έως και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1946 καταργήθηκε με την έκδοση του Αστικού Κώδικα της εποχής.

Ωστόσο έγιναν δυο προσπάθειες επαναφοράς του. Η πρώτη ήταν επί χούντας, καθώς οι δικτάτο ρες ήθελαν να παραδώσουν τον φυσικό πλούτο της χώρας, το Αιγαίο, την υφαλοκρηπίδα και την επιφάνεια εθνικού εδάφους σε μερικές πολυε θνικές με σκοπό την αξιοποίηση του δημόσιου πλούτου, όπως έλεγαν τότε. Το ξεπούλημα αυτό σταμάτησε με τη μεταπολίτευση. Το 1980 επιχειρήθηκε ξανά από την κυβέρνηση της Ν.Δ. να επανέλθει ο θεσμός με σκοπό την παράδοση ζω τικών πλουτοπαραγωγικών πηγών στην τότε ΕΟΚ. Ήταν στο πακέτο της προίκας που είχε υποσχεθεί η ηγεσία της Ν.Δ. για να μπούμε στον «παράδει­σο» της ΕΟΚ.

Η πολιτική αλλαγή του 1981 σταμάτησε την όλη υπόθεση και έβαλε όλη την προεργασία για την επαναφορά αυτού του θεσμού στο αρχείο. Εκεί δηλαδή που τον βρήκαν ο κ. Παμπούκης και η κυβέρνηση Παπανδρέου σήμερα. Επαναφέρο ντας αυτόν τον παρωχημένο θεσμό της φεουδαρ χίας και της αποικιοκρατίας σε συνδυασμό με το γνωστό fast track ορέγονται να ξεπουλήσουν τη χώρα, να την παραδώσουν στα πιο αδίστακτα συμφέροντα της διεθνούς αγοράς.

Του Δημήτρη Καζάκη