Στρατός ή λογική;

Φαντάρος αγνώστων λοιπών στοιχείων ξεκίνησε από τον Μάρτιο...
να μοιράζεται στο twitter όλο όσα συμβαίνουν κατα τη διάρκεια της θητείας του. "Μια ολόκληρη θητεία, και σήμερα" τουιτάρει ο άγνωστος στρατιώτης και θα γράφει μέχρι να απολυθεί. Δείτε μερικά απ’ τα ξεκαρδιστικά κυνικά και μελαγχολικά διαυγή tweets του:

Το στρατόπεδο είναι τόσο μεγάλο, που αν μπουκάρουν εχθροί το πρωί από την κεντρική πύλη, εμείς θα το μάθουμε από τις ειδήσεις των 8.

Σήμερα μάθαμε να στρώνουμε κρεβάτια στρατιωτικά. Ήταν τα 30 πιο άσχημα χαραμισμένα λεπτά της ζωής μου. Κι έχω παρακολουθήσει και κέρλινγκ.

Μεγαλύτερος φόβος και απ' το να ξεμείνεις από σφαίρες στον πόλεμο είναι να ξεμείνεις από μπαταρία κινητού στο «Γερμανικό».

Παραδόξως η πρώτη μας βολή στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Δεν σκοτώθηκε κανείς μας.

Αν συνεχιστεί κι άλλο η οικονομική κρίση, στο πεδίο βολής θα σχηματίζουμε όπλο με τα χέρια μας και θα φωνάζουμε «πιίου-πίου».

Αν ήξεραν οι μαμάδες τι φαΐ πετάμε στο στρατό, δεν θα τολμούσαν ποτέ να πούνε την ιστορία με τα πεινασμένα παιδάκια στην Αφρική.

Κάποιοι επιλοχίες μας είναι τόσο ταγάρια, που θα φοβόμουν να τους αναθέσω ακόμα και τη διοίκηση του στρατού των playmobil μου.

Όσο χαζός και αν είσαι, στον στρατό αν έχεις γυαλισμένα άρβυλα και χτυπάς σωστά προσοχή είσαι ένας μικρός επιστήμονας.

Αντιλαμβάνομαι ότι βρίσκομαι σε άδεια απ' τον στρατό από το γεγονός ότι είμαι σε κλειστό χώρο με άλλους ανθρώπους και κανείς δεν κλάνει.

Ο ταξίαρχος μας προέτρεψε να τρώμε γερό πρωινό. Το άκουσαν αυτό το βουτυράκι και η μία μαρμελαδίτσα που δικαιούμαστε και πέθαναν στα γέλια.

Είμαι πλέον σίγουρος ότι όλες τις διαδικασίες στον στρατό τις σχεδιάζει μια επιτροπή που αποτελείται από άτομα που δεν μιλιούνται μεταξύ τους.

Αν πεις «να 'χαμε ένα σάντουιτς με καλαμάκι και λίγο κασέρι» μπροστά σ' έναν Σαλονικιό κι έναν Αθηναίο, θα μαλώνουν μέχρι να λήξει η θητεία τους.

Η συντήρηση των οχημάτων γίνεται με το παραδοσιακό σύστημα «ανοίγω καπό, κοιτάω χωρίς να καταλαβαίνω Χριστό και σχολιάζω "όλα φαίνονται οk".

Απ' ο,τι έχω καταλάβει, σε περίπτωση πόλεμου θα 'μαι ο κομπάρσος σε ταινία δράσης που σκοτώνεται στο πεντάλεπτο, χωρίς να μάθουμε καν το όνομά του.

Η μονή πολιτική συζήτηση που έχει λογικά επιχειρήματα στον στρατό είναι η διαμάχη για το αν η Ράπτη είναι καλύτερη γκόμενα απ' την Καϊλή.

Τέλειωσε η στρατιωτική μας εκπαίδευση, που σημαίνει ότι αποκτήσαμε το δικαίωμα να βλέπουμε πολεμικές σκηνές και να λέμε «σιγά το πράγμα».

Κάθε φορά που βιώνω ένα deja-vu φρικάρω στη σκέψη ότι υπάρχει μια πιθανότητα να μ' έχουν πιάσει κορόιδο και να έχω ξαναπάει στρατό.

Σύμφωνα με την άσκηση ετοιμότητας, σε περίπτωση συναγερμού φορτωνόμαστε τα πάντα και προσευχόμαστε να έχουμε δεχτεί επίθεση απ' το Λιχτενστάιν.
Κάθε φορά που ακούω για το Τάγμα Ηλεκτρονικού Πολέμου φαντάζομαι κάποιον φαντάρο σ' ένα γραφείο να παίζει τάβλι μέσω ίντερνετ μ' έναν Τούρκο.

Τρίτη μέρα νυχτερινών πολεμικών ασκήσεων εκτός στρατοπέδου και δεν πιάστηκε κανένας μας αιχμάλωτος. Το λες και επιτυχία.

Απογευματινή πορεία μέσα από πλατεία χωριού. Τρομοκρατημένες οι γιαγιάδες που έβλεπαν ειδήσεις, θα πίστεψαν ότι περνάει ο στρατός του ΣΥΡΙΖΑ.

Είμαι τόσο άτυχος που είμαι βέβαιος πως σε όλα τα παράλληλα σύμπαντα η στρατιωτική θητεία έχει καταργηθεί.

Έχω φάει τόσες ώρες με μια σκούπα στο χέρι, που αν χρειαστεί να λύσουμε τις διάφορες μας με τους Τούρκους, ελπίζω να το κάνουμε στο κέρλινγκ.

Πληρωθήκαμε σήμερα τον μισθό Μαΐου. Το νέο προκάλεσε ανακούφιση στους οίκους αξιολόγησης, στο Χρηματιστήριο του Τόκιο και στον καψιμιτζή μας.

Σ' ένα παράλληλο, αθώο και σουρεαλιστικό σύμπαν μπουκάρουμε στην Τουρκιά, ξεστρώνουμε τα κρεβάτια τους και γεμίζουμε γόπες το προαύλιό τους.

Όχι και τόσο…Μέγας ο Αλέξανδρος σύμφωνα με τους Πέρσες

Μια διαφορετική οπτική του Μεγάλου Αλεξάνδρου, από αυτή του θρυλικού στρατηλάτη και κατακτητή που έχει επικρατήσει στα βιβλία  ιστορίας της Δύσης, επιχειρεί να προβάλλει η περσική πλευρά στους επισκέπτες των τόπων από όπου πέρασε ο Αλέξανδρος.

Έτσι, στα ερείπια της Περσέπολης, της αρχαίας πρωτεύουσας της Περσικής Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών, οι επισκέπτες έχουν την «ευκαιρία» να μάθουν πως χτίστηκε από το Δαρείο το Μέγα, ήκμασε από τον υιό του τον Ξέρξη και καταστράφηκε από τον Αλέξανδρο.

Διαβάζοντας κανείς τα δυτικά βιβλία ιστορίας, μπορεί να υποθέσει πως οι Πέρσες υπήρξαν για να τους κατακτήσει Αλέξανδρος, καθώς είχαν ήδη ηττηθεί δύο φορές από τους Έλληνες στη διάρκεια των εισβολών του Δαρείου το 490 π.Χ και στη συνέχεια του Ξέρξη το 480 π.Χ στην Ελλάδα, στις οποίες η κατοπινή επίθεση του Αλέξανδρου ήταν απλά η απάντηση.

Ωστόσο, υπό τη περσική σκοπιά, ο Αλέξανδρος απέχει παρασάγγας από το «Μέγας», καθώς αυτός ευθύνεται για την ολοσχερή καταστροφή της Περσέπολης μετά από μία νύχτα υπέρμετρης οινοποσίας και παρακινημένος από εταίρα της εποχής, υπό το πρόσχημα της εκδίκησης για την πυρπόληση της Ακρόπολης από τον Ξέρξη.

Οι Πέρσες του καταλογίζουν επίσης πως αυτός υποδαύλισε τις εκτεταμένες καταστροφές πολιτιστικών και θρησκευτικών χώρων, όπως τα εμβλήματα του Ζωροαστρισμού, της αρχαίας ιρανικής θρησκείας, σε όλη την αυτοκρατορία.
Η επιρροή της ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας βοήθησε στη δημιουργία της νοοτροπίας στη Δύση ότι η επέλαση του Αλέξανδρου ήταν η πρώτη από τις πολλές σταυροφορίες που ακολούθησαν για να φέρουν το δυτικό πολιτισμό στη «βάρβαρη» Ανατολή.

Η Περσία ήταν  ένα εξαιρετικά σημαντικό και «ακριβό» έπαθλο, το οποίο, σύμφωνα με την περσική εκδοχή, οι Έλληνες θαύμαζαν και για αυτό το λόγο, σε αντιπαραβολή των βαρβάρων που κατέκτησαν τη Ρώμη, ο Αλέξανδρος εντυπωσιασμένος από ό,τι συνάντησε εκεί, θέλησε να φορέσει το περσικό μανδύα του Βασιλέα των Βασιλέων.

Ο θαυμασμός αυτός όμως των Ελλήνων για τους Πέρσες χρονολογείται ήδη από την εποχή του Αθηναίου στρατηγού Ξενοφώντα ο οποίος έγραψε έναν παιάνα για το Μεγάλο Κύρο, την» Κύρου Παιδεία» στον οποίο περιγράφεται πως η επιβολή των αντρών σε μια μεγάλη αυτοκρατορία μπορεί να επιτευχθεί με την δύναμη του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς τους.

Αξιοσημείωτη  περίπτωση ήταν βέβαια ο Θεμιστοκλής που πολέμησε εναντίον του στρατού του Δαρείου στο Μαραθώνα και στη συνέχεια χάρισε την Αθηναϊκή νίκη στη ναυμαχία της Σαλαμίνας κατά του Ξέρξη, για να καταλήξει να ζει ως έπαρχος δουλεύοντας για το Περσικό Δικαστήριο για το υπόλοιπο της ζωής του, αψηφώντας την Αθηναϊκή πολιτική.

Οι Πέρσες κατάλαβαν  με τον καιρό πως θα μπορούσαν να επιτύχουν τους στόχους τους μέσα από τη στρατηγική του «διαίρει και βασίλευε», καλλιεργώντας έριδες μεταξύ των ελληνικών πόλεων της εποχής, όπως στον Πελοποννησιακό πόλεμο όπου χρηματοδότησαν τη Σπάρτη ώστε να νικήσει την Αθήνα υπό την καθοδήγηση του Κύρου του νεότερου.

Ο τελευταίος είχε αναπτύξει τόσο καλές σχέσεις με τους Έλληνες συνομιλητές του ώστε κατά τη διάρκεια της προσφοράς του για το θρόνο να κατορθώσει να στρατολογήσει με ευκολία 10.000 Έλληνες μισθοφόρους, με θετική λογικά έκβαση αν δεν πέθαινε στη προσπάθεια.

Μεταξύ εκείνων που τον ακολούθησαν ήταν και ο στρατιώτης, ιστορικός και φιλόσοφος Ξενοφώντας, ο οποίος του έπλεκε το εγκώμιο λέγοντας για τον Κύρο«Από όλους του Πέρσες που έζησαν μετά τον Μεγάλο Κύρο, ήταν ο πιο ικανός βασιλιάς και αυτός στον οποίον άξιζε περισσότερο η αυτοκρατορία».

Ο Αλέξανδρος ήταν βέβαια εξοικειωμένος με αυτές τις ιστορίες και η Περσική Αυτοκρατορία για αυτόν ήταν περισσότερο ένας προσωπικός στόχος-επίτευγμα παρά κάτι που έπρεπε να κατακτηθεί.

Παρά το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος χαρακτηρίζεται από τους Πέρσες ως καταστροφέας και ως απερίσκεπτος και κάπως ματαιόδοξος νέος, τα στοιχεία δείχνουν ότι διατήρησε έναν υγιή σεβασμό για τους ίδιους τους Πέρσες.

Ο ίδιος ο Αλέξανδρος φαίνεται να μετάνιωσε για την καταστροφή που προκάλεσε η επιδρομή του και μάλιστα περνώντας από τον τάφο του Κύρου του Μεγάλου βόρεια της Περσέπολης, διέταξε αμέσως να γίνουν οι απαραίτητες επισκευές για την αποκατάσταση των καταστροφών που υπέστη. 

Η Γλώσσα μας

Τα Ελληνικά είναι η μόνη γλώσσα στον κόσμο που ομιλείται και γράφεται συνεχώς επί 4.000 τουλάχιστον συναπτά έτη, καθώς ο Arthur Evans διέκρινε τρεις φάσεις στην ιστορία της Μηνωικής γραφής, εκ των οποίων η πρώτη από το 2000 π.Χ. ώς το 1650 π.Χ.
Μπορεί κάποιος να διαφωνήσει και να πει ότι τα Αρχαία και τα Νέα Ελληνικά είναι διαφορετικές γλώσσες, αλλά κάτι τέτοιο φυσικά και είναι τελείως αναληθές.

Ο ίδιος ο Οδυσσέας Ελύτης είπε «Εγώ δεν ξέρω να υπάρχει παρά μία γλώσσα, η ενιαία Ελληνική γλώσσα. Το να λέει ο Έλληνας ποιητής, ακόμα και σήμερα, ο ουρανός, η θάλασσα, ο ήλιος, η σελήνη, ο άνεμος, όπως το έλεγαν η Σαπφώ και ο Αρχίλοχος, δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι πολύ σπουδαίο. Επικοινωνούμε κάθε στιγμή μιλώντας με τις ρίζες που βρίσκονται εκεί. Στα Αρχαία».

Ο μεγάλος διδάσκαλος του γένους Αδαμάντιος Κοραής είχε πει: «Όποιος χωρίς την γνώση της Αρχαίας επιχειρεί να μελετήσει και να ερμηνεύσει την Νέαν, ή απατάται ή απατά».

Παρ’ ότι πέρασαν χιλιάδες χρόνια, όλες οι Ομηρικές λέξεις έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα. Μπορεί να μην διατηρήθηκαν ατόφιες, άλλα έχουν μείνει στην γλώσσα μας μέσω των παραγώγων τους.

Μπορεί να λέμε νερό αντί για ύδωρ αλλά λέμε υδροφόρα, υδραγωγείο και αφυδάτωση. Μπορεί να μην χρησιμοποιούμε το ρήμα δέρκομαι (βλέπω) αλλά χρησιμοποιούμε την λέξη οξυδερκής. Μπορεί να μην χρησιμοποιούμε την λέξη αυδή (φωνή) αλλά παρ’ όλα αυτά λέμε άναυδος και απηύδησα.

Επίσης, σήμερα δεν λέμε λωπούς τα ρούχα, αλλά λέμε την λέξη «λωποδύτης» που σημαίνει «αυτός που βυθίζει (δύει) το χέρι του μέσα στο ρούχο σου (λωπή) για να σε κλέψει».

Η Γραμμική Β’ είναι και αυτή καθαρά Ελληνική, γνήσιος πρόγονος της Αρχαίας Ελληνικής. Άγγλος αρχιτέκτονας Μάικλ Βέντρις, αποκρυπτογράφησε βάση κάποιων ευρημάτων την γραφή αυτή και απέδειξε την Ελληνικότητά της. Μέχρι τότε φυσικά όλοι αγνοούσαν πεισματικά έστω και το ενδεχόμενο να ήταν Ελληνική…

Το γεγονός αυτό έχει τεράστια σημασία καθώς πάει τα Ελληνικά αρκετούς αιώνες ακόμα πιο πίσω στα βάθη της ιστορίας. Αυτή η γραφή σίγουρα ξενίζει, καθώς τα σύμβολα που χρησιμοποιεί είναι πολύ διαφορετικά από το σημερινό Αλφάβητο.

Παρ’ όλα αυτά, η προφορά είναι παραπλήσια, ακόμα και με τα Νέα Ελληνικά. Για παράδειγμα η λέξη «TOKOSOTA» σημαίνει «Τοξότα» (κλητική). Είναι γνωστό ότι «κ» και σ» στα Ελληνικά μας κάνει «ξ» και με μια απλή επιμεριστική ιδιότητα όπως κάνουμε και στα μαθηματικά βλέπουμε ότι η λέξη αυτή εδώ και τόσες χιλιετίες δεν άλλαξε καθόλου.

Ακόμα πιο κοντά στην Νεοελληνική, ο «άνεμος», που στην Γραμμική Β’ γράφεται «ANEMO», καθώς και «ράπτης», «έρημος» και «τέμενος» που είναι αντίστοιχα στην Γραμμική Β’ «RAPTE», «EREMO», «TEMENO», και πολλά άλλα παραδείγματα.

Υπολογίζοντας όμως έστω και με τις συμβατικές χρονολογίες, οι οποίες τοποθετούν τον Όμηρο γύρω στο 1.000 π.Χ., έχουμε το δικαίωμα να ρωτήσουμε: Πόσες χιλιετίες χρειάστηκε η γλώσσα μας από την εποχή που οι άνθρωποι των σπηλαίων του Ελληνικού χώρου την πρωτοάρθρωσαν με μονοσύλλαβους φθόγγους μέχρι να φτάσει στην εκπληκτική τελειότητα της Ομηρικής επικής διαλέκτου, με λέξεις όπως «ροδοδάκτυλος», λευκώλενος», «ωκύμορος», κτλ;

Ο Πλούταρχος στο «Περί Σωκράτους δαιμονίου» μας πληροφορεί ότι ο Αγησίλαος ανακάλυψε στην Αλίαρτο τον τάφο της Αλκμήνης, της μητέρας του Ηρακλέους, ο οποίος τάφος είχε ως αφιέρωμα «πίνακα χαλκούν έχοντα γράμματα πολλά θαυμαστά, παμπάλαια…» Φανταστείτε περί πόσο παλαιάς γραφής πρόκειται, αφού οι ίδιοι οι αρχαίοι Έλληνες την χαρακτηρίζουν «αρχαία»…

Φυσικά, δεν γίνεται ξαφνικά, «από το πουθενά» να εμφανιστεί ένας Όμηρος και να γράψει δύο λογοτεχνικά αριστουργήματα, είναι προφανές ότι από πολύ πιο πριν πρέπει να υπήρχε γλώσσα (και γραφή) υψηλού επιπέδου. Πράγματι, από την αρχαία Ελληνική Γραμματεία γνωρίζουμε ότι ο Όμηρος δεν υπήρξε ο πρώτος, αλλά ο τελευταίος και διασημότερος μιας μεγάλης σειράς επικών ποιητών, των οποίων τα ονόματα έχουν διασωθεί (Κρεώφυλος, Πρόδικος, Αρκτίνος, Αντίμαχος, Κιναίθων, Καλλίμαχος) καθώς και τα ονόματα των έργων τους (Φορωνίς, Φωκαΐς, Δαναΐς, Αιθιοπίς, Επίγονοι, Οιδιπόδεια, Θήβαις…) δεν έχουν όμως διασωθεί τα ίδια τα έργα τους.

ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΝΕΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Η δύναμη της Ελληνικής γλώσσας βρίσκεται στην ικανότητά της να πλάθεται όχι μόνο προθεματικά ή καταληκτικά, αλλά διαφοροποιώντας σε μερικές περιπτώσεις μέχρι και την ρίζα της λέξης (π.χ. «τρέχω» και «τροχός» παρ’ ότι είναι από την ίδια οικογένεια αποκλίνουν ελαφρώς στην ρίζα).

Η Ελληνική γλώσσα είναι ειδική στο να δημιουργεί σύνθετες λέξεις με απίστευτων δυνατοτήτων χρήσεις, πολλαπλασιάζοντας το λεξιλόγιο.

Το διεθνές λεξικό Webster’s (Webster’s New International Dictionary) αναφέρει: «Η Λατινική και η Ελληνική, ιδίως η Ελληνική, αποτελούν ανεξάντλητη πηγή υλικών για την δημιουργία επιστημονικών όρων», ενώ οι Γάλλοι λεξικογράφοι Jean Bouffartigue και Anne-Marie Delrieu τονίζουν: «Η επιστήμη βρίσκει ασταμάτητα νέα αντικείμενα ή έννοιες. Πρέπει να τα ονομάσει. Ο θησαυρός των Ελληνικών ριζών βρίσκεται μπροστά της, αρκεί να αντλήσει από εκεί. Θα ήταν πολύ περίεργο να μην βρει αυτές που χρειάζεται».

Ο Γάλλος συγγραφέας Ζακ Λακαρριέρ, έκθαμβος μπροστά στο μεγαλείο της Ελληνικής, είχε δηλώσει σχετικώς: «Η Ελληνική γλώσσα έχει το χαρακτηριστικό να προσφέρεται θαυμάσια για την έκφραση όλων των ιεραρχιών με μια απλή εναλλαγή του πρώτου συνθετικού. Αρκεί κανείς να βάλει ένα παν – πρώτο – αρχί- υπέρ- ή μια οποιαδήποτε άλλη πρόθεση μπροστά σε ένα θέμα. Κι αν συνδυάσει κανείς μεταξύ τους αυτά τα προθέματα, παίρνει μια ατελείωτη ποικιλία διαβαθμίσεων. Τα προθέματα εγκλείονται τα μεν στα δε σαν μια σημασιολογική κλίμακα, η οποία ορθώνεται προς τον ουρανό των λέξεων».

Στην Ιλιάδα του Ομήρου η Θέτις θρηνεί για ότι θα πάθει ο υιός της σκοτώνοντας τον Έκτωρα «διό και δυσαριστοτοκείαν αυτήν ονομάζει». Η λέξη αυτή από μόνη της είναι ένα μοιρολόι, δυς + άριστος + τίκτω (=γεννώ) και σημαίνει όπως αναλύει το Ετυμολογικόν το Μέγα «που για κακό γέννησα τον άριστο».

Προ ολίγων ετών κυκλοφόρησε στην Ελβετία το λεξικό ανύπαρκτων λέξεων (Dictionnaire Des Mots Inexistants) όπου προτείνεται να αντικατασταθούν Γαλλικές περιφράσεις με μονολεκτικούς όρους από τα Ελληνικά. Π.χ. androprere, biopaleste, dysparegorete, ecogeniarche, elpidophore, glossoctonie, philomatheem tachymathie, theopempte κλπ. περίπου 2.000 λήμματα με προοπτική περαιτέρω εμπλουτισμού.

Η ΑΚΡΙΒΟΛΟΓΙΑ

Είναι προφανές ότι τουλάχιστον όσον αφορά την ακριβολογία, γλώσσες όπως τα Ελληνικά υπερτερούν σαφώς σε σχέση με γλώσσες σαν τα Αγγλικά.

Είναι λογικό άλλωστε αν κάτσει να το σκεφτεί κανείς, ότι μπορεί πολύ πιο εύκολα να καθιερωθεί μια γλώσσα διεθνής όταν είναι πιο εύκολη στην εκμάθηση, από τη άλλη όμως μια τέτοια γλώσσα εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να είναι τόσο ποιοτική.

Συνέπεια των παραπάνω είναι ότι η Αγγλική γλώσσα δεν μπορεί να είναι λακωνική όπως είναι η Ελληνική, καθώς για να μην είναι διφορούμενο το νόημα της εκάστοτε φράσης, πρέπει να χρησιμοποιηθούν επιπλέον λέξεις. Για παράδειγμα η λέξη «drink» ως αυτοτελής φράση δεν υφίσταται στα Αγγλικά, καθώς μπορεί να σημαίνει «ποτό», «πίνω», «πιές» κτλ. Αντιθέτως στα Ελληνικά η φράση «πιες» βγάζει νόημα, χωρίς να χρειάζεται να βασιστείς στα συμφραζόμενα για να καταλάβεις το νόημά της.

Παρένθεση: Να θυμίσουμε εδώ ότι στα Αρχαία Ελληνικά εκτός από Ενικός και Πληθυντικός αριθμός, υπήρχε και Δυϊκός αριθμός. Υπάρχει στα Ελληνικά και η Δοτική πτώση εκτός από τις υπόλοιπες 4 πτώσεις ονομαστική, γενική, αιτιατική και κλιτική.

Η Δοτική χρησιμοποιείται συνεχώς στον καθημερινό μας λόγο (π.χ. Βάσει των μετρήσεων, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι…) και είναι πραγματικά άξιον λόγου το γιατί εκδιώχθηκε βίαια από την νεοελληνική γλώσσα.

Ακόμα παλαιότερα, εκτός από την εξορισμένη αλλά ζωντανή Δοτική υπήρχαν και άλλες τρεις επιπλέον πτώσεις οι οποίες όμως χάθηκαν.

Το ίδιο πρόβλημα, σε πολύ πιο έντονο φυσικά βαθμό, έχει και η Κινεζική γλώσσα. Όπως μας λέει και ο Κρητικός δημοσιογράφος Α. Κρασανάκης: «Επειδή οι απλές λέξεις είναι λίγες, έχουν αποκτήσει πάρα πολλές έννοιες, για να καλύψουν τις ανάγκες της έκφρασης, π.χ.: «σι» = γνωρίζω, είμαι, ισχύς, κόσμος, όρκος, αφήνω, θέτω, αγαπώ, βλέπω, φροντίζω, περπατώ, σπίτι κ.τ.λ., «πα» = μπαλέτο, οκτώ, κλέφτης, κλέβω… «πάϊ» = άσπρο, εκατό, εκατοστό, χάνω…»

Ίσως να υπάρχει ελαφρά διαφορά στον τονισμό, αλλά ακόμα και να υπάρχει, πώς είναι δυνατόν να καταστήσεις ένα σημαντικό κείμενο (π.χ. συμβόλαιο) ξεκάθαρο;

Η ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ

Στην Ελληνική γλώσσα ουσιαστικά δεν υπάρχουν συνώνυμα, καθώς όλες οι λέξεις έχουν λεπτές εννοιολογικές διαφορές μεταξύ τους.

Για παράδειγμα, η λέξη «λωποδύτης» χρησιμοποιείται γι’ αυτόν που βυθίζει το χέρι του στο ρούχο μας και μας κλέβει, κρυφά δηλαδή, ενώ ο «ληστής» είναι αυτός που μας κλέβει φανερά, μπροστά στα μάτια μας. Επίσης το «άγειν» και το «φέρειν» έχουν την ίδια έννοια. Όμως το πρώτο χρησιμοποιείται για έμψυχα όντα, ενώ το δεύτερο για τα άψυχα.

Στα Ελληνικά έχουμε τις λέξεις «κεράννυμι», «μίγνυμι» και «φύρω» που όλες έχουν το νόημα του «ανακατεύω». Όταν ανακατεύουμε δύο στερεά ή δύο υγρά μεταξύ τους αλλά χωρίς να συνεπάγεται νέα ένωση (π.χ. λάδι με νερό), τότε χρησιμοποιούμε την λέξη «μειγνύω» ενώ όταν ανακατεύουμε υγρό με στερεό τότε λέμε «φύρω». Εξ ού και η λέξη «αιμόφυρτος» που όλοι γνωρίζουμε αλλά δεν συνειδητοποιούμε τι σημαίνει.

Όταν οι Αρχαίοι Έλληνες πληγωνόντουσαν στην μάχη, έτρεχε τότε το αίμα και ανακατευόταν με την σκόνη και το χώμα.

Το κεράννυμι σημαίνει ανακατεύω δύο υγρά και φτιάχνω ένα νέο, όπως για παράδειγμα ο οίνος και το νερό. Εξ’ ού και ο «άκρατος» (δηλαδή καθαρός) οίνος που λέγαν οι Αρχαίοι όταν δεν ήταν ανακατεμένος (κεκραμμένος) με νερό.

Τέλος η λέξη «παντρεμένος» έχει διαφορετικό νόημα από την λέξη «νυμφευμένος», διαφορά που περιγράφουν οι ίδιες οι λέξεις για όποιον τους δώσει λίγη σημασία.

Η λέξη παντρεμένος προέρχεται από το ρήμα υπανδρεύομαι και σημαίνει τίθεμαι υπό την εξουσία του ανδρός ενώ ο άνδρας νυμφεύεται, δηλαδή παίρνει νύφη.

Γνωρίζοντας τέτοιου είδους λεπτές εννοιολογικές διαφορές, είναι πραγματικά πολύ αστεία μερικά από τα πράγματα που ακούμε στην καθημερινή – συχνά λαθεμένη – ομιλία (π.χ. «ο Χ παντρεύτηκε»).

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από τον βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.

ΓΛΩΣΣΑ – ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ

Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.

Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.

Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.

Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορικής πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών.

Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της.

Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.

Η ΣΟΦΙΑ

Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.

Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση.

Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων).

Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι. Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω.

Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).

Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.

Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι.

Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει.

Μας «φθίνει» – ελαττώνει ως ανθρώπους – και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας.

Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε;

Μα, φυσικά, «άφθονο».

Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του.

Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της.

Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.

Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά .

Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς.

Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!

Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση.

Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε.

Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία. Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο.

Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο.

Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.

Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου.

Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη.

Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.

«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων.

Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού.

Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ

Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή».

Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.

Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος: «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».

Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα:
«Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα – μητέρα των εννοιών μας – μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».

Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής.

Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων.

Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.

«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ’ εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου.

Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες».

Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.

Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της. Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

Γιατρέ μου, συμφωνώ με την Τρόικα!

Τουλάχιστον σε δυο σημεία και δεν νομίζω ότι πρέπει να ανησυχώ. Το αντίθετο, μάλιστα!

Το πρώτο σημείο στο οποίο συμφωνώ με την Τρόικα είναι το κόψιμο από το πακέτο των 11,5 δισεκατομμυρίων ευρώ των μέτρων εκείνων που είναι φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Το δεύτερο είναι η απαίτηση για μείωση των τιμών στην αγορά που επιμένουν να χτυπούν «κόκκινο» αντιστρόφως ανάλογα με τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς.

Και συμφωνώ με το «μαχαίρι» της Τρόικας στα περισσότερα μέτρα γιατί επί της ουσίας αυτό που λέει είναι το προφανές… ότι και η τρίτη μνημονιακή κυβέρνηση τα μοναδικά μέτρα που μπορεί να εφαρμόσει είναι τα εύκολα για εκείνη και τα δυσβάσταχτα για τους πολίτες. Και εύκολα υλοποιήσιμα για την κυβέρνηση είναι  αυτά που μειώνουν μισθούς και συντάξεις, που αυξάνουν τη φορολογία και που εφευρίσκουν διάφορα χαράτσια…

Τα άλλα μέτρα, όμως, τα δύσκολα, που απαιτούν κατάδυση στο μεδούλι και δεν θέλει και δεν μπορεί να τα βγάλει σε πέρας...

Γιατί,  η μείωση των λειτουργικών δαπανών στο δημόσιο τομέα, το κόψιμο, δηλαδή, της λοβιτούρας και της φιοριτούρας, η μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης, το σπάσιμο, δηλαδή, του καρτέλ των νταβατζήδων του φαρμάκου και της παρέας τους σε όποια δημόσια θέση κι αν βρίσκονται,   η αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας και όχι το ξεπούλημά της κοψοχρονιά,  η συγχώνευση - κατάργηση οργανισμών ή καλύτερα η ελάφρυνση του δημοσίου από «φωτογραφικούς» οργανισμούς που δημιουργήθηκαν για την εξυπηρέτηση της crème de la crème του πολιτικού ή συνδικαλιστικού πελατολογίου, απαιτούν άλλη πολιτική κουλτούρα.

Απαιτούν, επίσης, ικανότητα σύνθεσης, ικανότητα σχεδιασμού και προγραμματισμού με συγκεκριμένο στόχο - ο οποίος θα έχει αρχή, μέση, τέλος - και κυρίως απαιτούν επαφή με την πραγματικότητα. Και δυστυχώς σε αυτούς τους τομείς παίρνουμε μηδέν όλοι μας.

Το δεύτερο θέμα είναι αυτό της έκρηξης των τιμών στα βασικά αγαθά αφού σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής τον τελευταίο χρόνο είχαμε αυξήσεις στα νωπά φρούτα (4,8%), νωπά λαχανικά (10%), δημητριακά και παρασκευάσματα (0,6%), ψάρια (2%), γαλακτοκομικά και αυγά (2%), ζάχαρη-σοκολάτες-γλυκά-παγωτά (1,4%), αναψυκτικά (9,4%), χυμοί φρούτων (6,3%)! Την ίδια ώρα, η μέση τιμή της αμόλυβδης βενζίνης αυξήθηκε κατά 2% ενώ η τιμή του αργού πετρελαίου έχει μειωθεί κατά 6%. Και ο τρόμος μας περιμένει στη γωνία μια και φθάνει η ώρα για το πετρέλαιο θέρμανσης με τιμή εξισωμένη με εκείνη του πετρελαίου κίνησης.

Το θέμα των τιμών της αγοράς, που έθεσε έως και η Τρόικα, δεν έχει απασχολήσει παρά μόνον φιλολογικά και τις τρεις μνημονιακές κυβερνήσεις που έχουν έτοιμη την απάντηση περί ελεύθερης αγοράς στην οποία δεν μπορούν να παρέμβουν, περί αυτορρύθμισης και άλλους λόγους δεκάρικους.

Μια «ελεύθερη» αγορά που ω του θαύματος παίρνει άριστα δέκα στην εναρμονισμένη πρακτική, με τις τιμές των τροφίμων και των καυσίμων να επιτυγχάνουν τον τέλειο συγχρονισμό στις αυξήσεις.

Της Βάλιας Μπαζού

«Εγώ δεν είμαι φασίστας…»

Όποτε από την ραδιοφωνική εκπομπή, χαρακτηρίσω φασίστες όσους στέλνουν ξενοφοβικά, ρατσιστικά μηνύματα, δέχομαι έναν καταιγισμό μηνυμάτων, από ίδιους ή και άλλους, που με κομψό αλλά κυρίως άκομψο τρόπο, σημειώνουν ότι αυτοί δεν είναι φασίστες, αλλά «είναι έλληνες», ή είναι εθνικιστές προσπαθώντας να διαχωρίσουν τον φασιστικό τρόπο σκέψης, από τον δικό τους τρόπο σκέψης.

Για τον επιμελή σχολιαστή και σύμφωνα με τα ερμηνευτικά λεξικά, σίγουρα υπάρχουν κάποιες αμυδρές διαφορές, μεταξύ του ακροδεξιού, του ρατσιστή, του ξενόφοβου, του φασίστα. Τις διαφορές τις γνωρίζω, αλλά εδώ που φτάσαμε το τελευταίο που με απασχολεί είναι η ακρίβεια των χαρακτηρισμών.

Ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, μια σειρά από άλλες φοβίες, το μίσος, η τυφλή βία, οδηγούν στον πεντακάθαρο φασισμό. Είναι η αρχή μιας τεράστιας λεωφόρου, που οδηγεί με ιλιγγιώδη ταχύτητα στο τείχος που λέγεται Φασισμός και που στο τέλος του προκαλεί, αίμα και θάνατο.

Όταν ο γερμανικός λαός κάποτε επέλεξε τον Χίτλερ για να τον κυβερνήσει, δεν επέλεγε τον πόλεμο, δεν επέλεγε το να αφήσει την ήρεμη ζωή του, να ντυθεί φαντάρος και να πάει στα πέρατα της Ευρώπης για να γίνει κιμάς. Η μανάδες που ψήφισαν Χίτλερ δεν ήθελαν να δουν τα παιδιά τους (αν τα είδαν), στα φέρετρα. Οι ηλικιωμένοι γερμανοί παππούδες, δεν ψήφισαν να γκρεμιστούν τα σπίτια τους, οι πόλεις τους, από τους βομβαρδισμούς των συμμάχων, ή να χάσουν τα εγγόνια τους. Τα ίδια ΔΕΝ επέλεξαν και όσοι ανέχτηκαν τον Χίτλερ ή έκαναν τα στραβά μάτια στον φασιστικό λόγο και τις πρακτικές του.

Όλοι αυτοί ψήφισαν τον Χίτλερ για να τους δώσει αξιοπρέπεια, δουλειές, καλύτερη ζωή, καλύτερη υγεία, παιδεία κλπ. Ο Χίτλερ όμως όταν ψηφιζόταν, είχε στο νου του όλο το πακέτο. Δεν το έκρυψε ποτέ. Το περιέγραφε με κάθε τρόπο. Απλώς οι περισσότεροι δεν το έβλεπαν ή δεν ήθελαν να το δουν, γιατί δεν ήταν φασίστες επειδή ήταν Γερμανοί…

Ερώτηση: Υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ της σημερινής Ελλάδας και της προπολεμικής Γερμανίας;

Απάντηση: Υπάρχουν ομοιότητες στο πως μια κοινωνία που περνά βαθειά κρίση, προσπαθώντας να γλιτώσει από τα χειρότερα, επιλέγει τα χείριστα. Έχει συμβεί αρκετές φορές και δεν βλέπω κάποιο φωτεινό σημάδι που να δείχνει ότι εμείς θα είμαστε η εξαίρεση. (Έχει προηγηθεί άλλωστε τόση προεργασία, από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις, ΜΜΕ, αγανακτισμένους πολίτες…)

Γι αυτό θεωρώ φασίστα, όχι μόνο όποιον ψηφίζει φασιστικό κόμμα, αλλά και όποιον το γλυκοκοιτάζει, όποιον μισοσυμφωνεί και όποιον δεν αντιδρά στην βία και το μίσος. Φασίστας δεν είναι μόνο ο ψυχάκιας που βγαίνει το βράδυ για να μαζέψει κεφάλια Πακιστανών. Είναι και ο γείτονας, συνάδελφος, φίλος που δεν αγανακτεί, επαναστατεί με αυτά που βλέπει. Και τέτοιοι είναι πάρα πολλοί δίπλα μας, εργάτες, μαγαζάτορες, γιαγιάδες, θείες, φοιτητές, μαθητές, όλοι αυτοί που θα γίνουν κιμάς με την πρώτη ευκαιρία, σε μερικά χρόνια ή μήνες, από το φασιστικό μύλο, που ξέρει να αλέθει αριστοτεχνικά και όσους τους υποστηρίζουν.

Η ταχύτητα των εξελίξεων, ή ένταση των οικονομικών μέτρων και των γενικότερων εξελίξεων, δεν πρέπει να αφήνει καμία αμφιβολία και ταλάντευση.

Ο Φασισμός είναι εδώ. Ο Φασισμός είναι βία, αίμα, θάνατος. Και πολλοί από εσάς,  χωρίς να το συνειδητοποιείτε, συμφωνείτε με την βία, το αίμα και τον θάνατο.

Γι αυτό η απλή καταδίκη τέτοιων φαινομένων, τέτοιων συμπεριφορών, ΔΕΝ φτάνει.

ΥΓ. Θα έλεγα σε όλους αυτούς τους φασίστες που νομίζουν ότι ΔΕΝ είναι φασίστες, να κοιταχτούν σε έναν καθρέφτη, αλλά νομίζω ότι θα τους βάλω σε έξοδα, γιατί προβλέπω την αντίδρασή τους, τρομάζοντας από το αποτρόπαιο θέαμα.

Του θύμιου Καλαμούκη

Μοντέλο Κοσόβου

Ο εφιάλτης της αποπομπής από το ευρώ έχει κι ένα «αδελφάκι»: το μοντέλο Κοσόβου

Μπορεί μια χώρα, μια οικονομία, να συνεχίζει να φυτοζωεί με το ευρώ ως νόμισμα χωρίς ανάπτυξη, με κράτος (ουσιαστικά) εκτός λειτουργίας, με πλήρη αδυναμία να εισάγει πρώτες ύλες και αγαθά (εκτός κι αν οι αγοραστές τα προπληρώνουν πριν εισαχθούν), με μια πολιτική ηγεσία κλεπτοκρατών κι ενίοτε μαφιόζων, με μια συνεχιζόμενη, μαζική μετανάστευση όσων μπορούν στο εξωτερικό; Μπορεί! Και λέγεται Κόσοβο.

Όταν ξέσπασε η Κρίση στη χώρα μας το 2009/10 πολλοί έλεγαν ότι η κ. Μέρκελ σκόπευε να επιβάλει στην Ελλάδα το μοντέλο Βουλγαρίας: μισθοί στο 1/3 των έως τότε ελληνικών, κράτος συρρικνωμένο και σχεδόν ανύπαρκτο στους (ακριβούς) τομείς της υγείας και της παιδείας, μια οικονομία φτωχή μεν αναπτυσσόμενη δε (προσεταιριζόμενη εταιρείες που μεταναστεύουν εκεί, ελκυόμενες από τους χαμηλούς μισθούς και φόρους). Από τότε θεωρούσα πως αυτή η ερμηνεία ήταν λάθος. Αντίθετα, η Ελλάδα βρισκόταν εξαρχής αντιμέτωπη με το μοντέλο Λεττονίας.

Ποια η διαφορά με τη Βουλγαρία; Όπως και στη δική μας περίπτωση, η Κρίση του 2008 είχε βρει τη Λεττονία σε άνθηση (κι αν όχι σε πραγματική άνθηση, τουλάχιστον σε κατάσταση μεγέθυνσης εισοδημάτων). Το εισόδημα κατά κεφαλήν είχε αρχίσει να αγγίζει τα επίπεδα της Ελλάδας και της Κύπρου, κάτι που ποτέ δεν ίσχυσε για τη Βουλγαρία. Μέσα σε δύο χρόνια το εθνικό εισόδημα της Λεττονίας έπαθε καθίζηση της τάξης περίπου του 28%. Μισθοί κατρακύλησαν, η ανεργία εκτοξεύτηκε στα ουράνια, οι συντάξεις ουσιαστικά καταργήθηκαν, η μετανάστευση μετετράπη σε εθνικό άθλημα.

Από τότε η οικονομία της Λεττονίας σταθεροποιήθηκε, όπως περίπου σταθεροποιείται ένας ασθενής σε χρόνιο κώμα. Αυτό ήταν το «όραμα» της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας και για την Ελλάδα. Ο ευφημισμός που χρησιμοποίησαν ήταν η «εσωτερική υποτίμηση». Μια εξέλιξη παρόμοια με εκείνη της Λεττονίας. Όμως υπήρξε ένα σοβαρό εμπόδιο σε αυτή την «προοπτική»: αντίθετα με τη Λεττονία, η Ελλάδα είχε ένα τραπεζικό σύστημα το οποίο ήταν ιδιαίτερα διασυνδεδεμένο με το τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης. Επιπλέον, το χρέος του ελληνικού Δημοσίου είχε διασπαρεί σε όλα τα μήκη και πλάτη όχι μόνο του ελληνικού τραπεζικού συστήματος αλλά ολόκληρου του ευρωζωνικού τραπεζικού τομέα. Δεν ήταν, λοιπόν, δυνατόν απλώς να αφεθεί η ελληνική οικονομία σε μια καθίζηση τύπου Λεττονίας, επειδή κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες του ευρωπαϊκού Βορρά: καθώς η ελληνική οικονομία θα συρρικνωνόταν, όπως κι εκείνη της Λεττονίας, η δυνατότητά της να αποπληρώσει τα δάνεια προς τις τράπεζες του Βορρά θα μειωνόταν ανάλογα.

Γι’ αυτό «προέκυψαν» τα μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα, οι τρόικες κ.λπ. Έχοντας, εκ των πραγμάτων, αποκλείσει το σενάριο Βουλγαρίας και Λεττονίας, η Ελλάδα μπήκε σε μια τριετία δανειοληψίας-μετά-λιτότητας. Ουσιαστικά, κατεβλήθη η προσπάθεια να γίνουμε μια όλο-και περισσότερο δανειζόμενη Λεττονία - τουλάχιστον έως ότου το χρέος μας μεταφερόταν από τις γερμανικές τράπεζες στους ώμους των φορολογουμένων της Γερμανίας, της Ολλανδίας κ.λπ. Βέβαια, κάποια στιγμή η «μεταφορά» αυτή ολοκληρώνεται. Τότε, όπως στις μουσικές καρέκλες, η μουσική σταματά και δεν υπάρχουν αρκετές καρέκλες για να κάτσουν τόσο οι ελληνικές τράπεζες και μη όσο και το ελληνικό Δημόσιο. Αυτήν τη «στιγμή» τη διακρίνουμε στον ορίζοντα - κάπου εκεί τον Νοέμβρη (μετά τις αμερικανικές εκλογές). Το ερώτημα είναι: «όταν σταματήσει η μουσική, τι θα γίνει;». Λογικά, η Ευρώπη θα πρέπει να αποφασίσει είτε να μας «ακρωτηριάσει» είτε να μας δώσει μια ελπίδα να ορθοποδήσουμε. (Όχι, βέβαια, με «επιμηκύνσεις» και άλλες αντίστοιχες ανοησίες, αλλά με ένα πρόγραμμα που να τερματίζει κι όχι απλώς να επεκτείνει το «κύκνειο άσμα» της χώρας.)

Δυστυχώς, εδώ ισχύει αυτό που λέγαμε στον στρατό: «Εκεί που αρχίζει η ευρωζώνη, σταματά ηλογική!». Γι’ αυτόν το λόγο φοβάμαι ότι «παίζει» και μια τρίτη «προοπτική»: το μοντέλο Κοσόβου.

Να σας θυμίσω ότι το Κόσοβο δεν ανήκει, βέβαια, ούτε στο ευρώ ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι καν χώρα (τουλάχιστον όχι κατά τον ΟΗΕ). Κι όμως. Αν πάτε στο Κόσοβο, θα διαπιστώσετε ότι όλες οι συναλλαγές του γίνονται σε ευρώ. Τα ΑΤΜ των τραπεζών δίνουν ευρώ. Στα σύνορα πληρώνετε με ευρώ για τη «βίζα» που σας επιτρέπει να εισέλθετε στη χώρα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, την οικονομία του Κοσόβου τη διαχειρίζεται, επισήμως, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ως εντολοδόχος του ΟΗΕ). Με άλλα λόγια, εκεί η «τρόικα» (που όμως αποτελείται από την Ε.Ε., τη Διεθνή Τράπεζα -το αδελφάκι του ΔΝΤ- και τον ΟΗΕ) κυβερνά άμεσα. Όσο για την κυβέρνηση του Κοσόβου, αυτή απλώς βοηθά στο να τηρούνται τα προσχήματα, να δίνεται η εντύπωση της αυτοδιάθεσης μιας κοινωνικής οικονομίας η οποία, χωρίς πραγματικό τραπεζικό σύστημα, χωρίς καμιά ουσιαστική εξουσία επί της τύχης της, χωρίς πολιτική εκπροσώπηση στις Βρυξέλλες ή στη Φρανκφούρτη, παρατηρεί νωχελικά και θλιμμένα τη διαιώνιση της κλεπτοκρατίας υπό συνθήκες αναπαραγόμενης εξαθλίωσης.

Τίποτα, δυστυχώς, από όσα κάνει και λέει η ελληνική πολιτική ηγεσία δεν μου δίνει κάποια ελπίδα ότι το μοντέλο Κοσόβου τους φοβίζει αρκετά ώστε να το αποτρέψουν. Το χειρότερο, μάλιστα, είναι ότι μπορεί να το θεωρούν, μπροστά στο φάσμα της αποπομπής από το ευρώ, ένα «καλό» σενάριο. Δεν είναι. Το γεγονός ότι η έξοδος από το ευρώ θα ήταν καταστροφική δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για τη δική μας κλεπτοκρατία, ώστε να επενδύσει στο μοντέλο Κοσόβου.

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Ανοίγουν τα σχολεία

Να γιατί «δεν έχει» το κράτος τους

O κ. Σίμος Κεδίκογλου στο κυβερνητικό σχήμα που συνέστησαν τα κόμματα της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ κατέχει τη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου. Δεν κατέχει τη θέση του...ψευταράκου.


Αλλωστε, απ' όσο γνωρίζουμε, θέση «ψευταράκου», επισήμως και θεσμικώς τουλάχιστον, δεν προβλέπεται ούτε στο παρόν, ούτε στα προηγούμενα κυβερνητικά σχήματα.

Ως εκ της θέσεώς του, λοιπόν, ο Κεδίκογλου θα έπρεπε να είναι σοβαρός, ακριβής και ενημερωμένος σωστά.

Εκτός, φυσικά, αν είναι ανίκανος, άχρηστος και αδαής, πράγμα για το οποίο δεν έχουμε στοιχεία.

Σε κάθε περίπτωση ο Κεδίκογλου - και ο κάθε Κεδίκογλου - θα πρέπει να κάνει με συνέπεια τη δουλειά του.

Και δουλειά ενός κυβερνητικού εκπροσώπου είναι να μη λέει μπαρούφες, να ενημερώνει με ειλικρίνεια για τις θέσεις της κυβέρνησης και να μην ασκείται σε φτηνή προπαγάνδαεπιδιδόμενος σε καλπιές και σε παραποίηση της αλήθειας.

Εκτός, πάλι, αν η δουλειά ενός κυβερνητικού εκπροσώπου είναι να κάνει τα ακριβώς αντίθετα...

Ας δούμε τώρα τι έκανε προχτές ο Κεδίκογλου.

Στην προσπάθεια της κυβέρνησης να πείσει το λαό (σ.σ.: εδώ γελάνε)

για το πόσο «αναπόφευκτες» (σ.σ.: εδώ οργίζονται)

είναι οι νέες περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και δικαιώματα,
ο εκπρόσωπος του κ. Σαμαρά (του κ. Βενιζέλου και του κ. Κουβέλη) άρχισε να αραδιάζει «στοιχεία» και αριθμούς, θέλοντας να αποδείξει πόσο «πολύ κοστίζουν» στο κράτος οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι, και πόσο «αναγκασμένο» είναι το έρμο το κράτος (και η έρμη η κυβέρνηση) να πάρει και νέα μέτρα κατά του λαού για να λειτουργήσει (το έρμο το κράτος)...

Συγκεκριμένα, δήλωσε:

«Από τα 88 δισ. των πρωτογενών δαπανών του ελληνικού κράτους, τα 60 δισ. πάνε σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα (...) Μένουν μόνο 28 δισ. για όλη τη λειτουργία του ελληνικού κράτους (σχολεία, νοσοκομεία, δικαστήρια, οργανισμοί), τα πάντα πρέπει να λειτουργήσουν με ένα ποσό που είναι μικρότερο και μόνο από το ποσό που διατίθεται για τις συντάξεις».

Καταρχάς, θα πρέπει να ενημερώσει κάποιος τον Κεδίκογλου ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχει ένας νόμος που λέγεται «Προϋπολογισμός».

Εκεί καταγράφονται τα οικονομικά δεδομένα ώστε να μην μπορεί ο καθένας να λέει το μακρύ του και το κοντό του.

Με βάση, λοιπόν, τον «Προϋπολογισμό», σε αντίθεση με όσα λέει ο Κεδίκογλου, ισχύουν τα εξής:

Πρώτον: Οταν μιλάμε για λειτουργία του «κράτους» τότε μιλάμε για τα στοιχεία του Κρατικού Προϋπολογισμού όπως αυτά καταγράφονται στον Τακτικό Προϋπολογισμό και όχι για τον προϋπολογισμό της Γενικής Κυβέρνησης.

Δεύτερον: Σύμφωνα με αυτόν, με τον Τακτικό Προϋπολογισμό (Κρατικός Προϋπολογισμός 2012, Εισηγητική Εκθεση, Κεφάλαιο 3, σελίδα 57, πίνακας 3.9 Δαπάνες τακτικού προϋπολογισμού ανά κατηγορία), οι πρωτογενείς δαπάνες για το 2012 δεν είναι 88 δισ., όπως λέει ο Κεδίκογλου, αλλά 49,085 δισ. ευρώ.

Τρίτον: Σύμφωνα με τον Τακτικό Προϋπολογισμό, το σύνολο των μισθών και των συντάξεων όχι μόνο δεν είναι 60 δισ. ευρώ, όπως λέει ο Κεδίκογλου, αλλά μόλις και μετά βίας φτάνουν στα 19,415 δισ. ευρώ.

Τέταρτον: Ακόμα κι αν πάρουμε ως βάση τα στοιχεία με τα οποία ο Κεδίκογλου προσπαθεί να «μπουρδουκλώσει» την κατάσταση, δηλαδή τον Ενοποιημένο Προϋπολογισμό της Γενικής Κυβέρνησης (πίνακας 3.2, σελίδα 44 του Κρατικού Προϋπολογισμού), όπου γίνεται λόγος για πρωτογενείς δαπάνες 87,4 δισ. ευρώ, αμοιβές προσωπικού 17,9 δισ. ευρώ, συντάξεις 31,2 δισ. ευρώ και λοιπές μεταβιβάσεις 14,1 δισ. ευρώ
(όλα αυτά - επαναλαμβάνουμε - αφορούν στη Γενική Κυβέρνηση, η οποία εκτός της Κεντρικής Κυβέρνησης περιλαμβάνει επιπλέον τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, πρώτου και δεύτερου βαθμού, και τους Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης) τότε και πάλι η κυβερνητική προπαγάνδα δεν εξηγεί γιατί τα έσοδα της Γενικής Κυβέρνησης, που με βάση το συγκεκριμένο πίνακα ανέρχονται στα89,6 δισ. ευρώ, «δεν φτάνουν», όταν οι πρωτογενείς δαπάνες (στον ίδιο πίνακα) είναι 87,4 δισ. ευρώ.

Ε, να, λοιπόν, γιατί «δεν φτάνουν»:

Γιατί μόνο για το 2012, όπως προκύπτει και πάλι από τον Κρατικό Προϋπολογισμό (πίνακας 3.9, σελίδα 57) ο ελληνικός λαός υποχρεούται να καταβάλει σε τόκους και σε χρεολύσια, να πληρώσει από το αίμα του σε κερδοσκόπους, σε δανειστές και σε τοκογλύφους, για μεσομακροπρόθεσμα δάνεια, για βραχυπρόθεσμα δάνεια, για ομόλογα, για δαπάνες δημόσιου χρέους, για καταπτώσεις εγγυήσεων κ.λπ. ένα ποσό που (όπως φαίνεται στο σχετικό πίνακα 3.9 - κατηγορίες δαπάνης με αύξοντες αριθμούς «11», «12», «15», «16», «17» και «18») ξεπερνά τα 87 δισ. ευρώ!

Οσο, δηλαδή, και οι πρωτογενείς δαπάνες ολόκληρης της Γενικής Κυβέρνησης!

Να, συνεπώς, γιατί δεν μπορούν να λειτουργήσουν τα νοσοκομεία, τα σχολεία, οι οργανισμοί, τα δικαστήρια και όλα εκείνα για τα οποία «κλαίει» και κόπτεται ο Κεδίκογλου.

Οχι γιατί «κοστίζουν πολύ» οι μισθοί των εργατών, οι συντάξεις των συνταξιούχων και τα επιδόματα των απόρων, αλλά γιατί το κράτος των κεφαλαιοκρατών - δανειστών - πιστωτών - τοκογλύφων, τους οποίους υπηρετεί η κυβέρνηση του Κεδίκογλου, είναι, όντως, πολύ δαπανηρό, για το λαό.

Πράγμα που όταν διαβάσει (σωστά) τον Προϋπολογισμό ο Κεδίκογλου θα το αντιληφθεί - δεν αμφιβάλλουμε καθόλου - και ο ίδιος...

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ξαφνικός έρωτας Ελλάδας – Ισραήλ

Σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα «Haaretz», η γνωριμία των δύο πρωθυπουργών, Παπανδρέου και Νετανιάχου, η οποία σύντομα έμελλε ναταράξει τις ισορροπίες στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογεί­ου, έγινε τυχαία στις 16 Φεβρουαρίου του 2010 στο φημισμένο ρεστοράν «Πούσκιν» στη Μόσχα. Το αποτέλεσμα της επίσκεψης του τότε πρωθυ­πουργού της Ελλάδας στη ρωσική πρωτεύουσα, εκείνες τις μέρες, είναι πια γνωστό: Μετά τη συνά­ντηση που είχε με τον πρωθυπουργό (εκείνη την περίοδο) Πούτιν, η ελληνορωσική στρατηγική συ­νεργασία, την οποία επιχείρησε να θεμελιώσει η προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση (Καραμανλή), τοποθετήθηκε στον πάγο.

Αυτό που μάλλον πέρασε απαρατήρητο και ξε­χάστηκε από τότε είναι ότι την επόμενη ακριβώς στιγμή της διάλυσης της ελληνορωσικής ενεργεια­κής συνεργασίας άρχισε - με την τυχαία (!) συνά­ντηση Παπανδρέου - Νετανιάχου - η ρυμούλκηση της Ελλάδας από τον αγαπημένο χωροφύλακα των Αμερικανών στη Μέση Ανατολή, το Ισραήλ. Διαβο­λική σύμπτωση...

Όπως έγραψε η «Haaretz», Παπανδρέου και Νετανιάχου δειπνούσαν χωριστά σε γνωστό εστι­ατόριο της ρωσικής πρωτεύουσας, όταν ο πρωθυπουργός (Νετανιάχου) τον αναγνώρισε, τον πλησί­ασε και του ζήτησε να δειπνήσουν μαζί. Κατά τη διάρκεια του δείπνου, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, συζητήθηκαν ζητήματα όπως το Ιράν, η ελληνική οικονομική κατάσταση και το Μεσανατολικό. Ο Νετανιάχου εξέφρασε την ανησυχία του στον Πα­πανδρέου ότι, μετά το Ιράν, και άλλα μουσουλμα­νικά κράτη θα στραφούν προς την ανάπτυξη πυρη­νικών προγραμμάτων «με συνέπειες καταστροφι­κές για τον πλανήτη».

Κανείς, προφανώς, δεν γνωρίζει τι άλλο ενδε­χομένως είπαν οι δυο πρωθυπουργοί κατά την τυ­χαία συνάντησή τους και το δείπνο τους στη Μό­σχα. Όλοι, ωστόσο, γνωρίζουμε τι ακριβώς ακο­λούθησε ένα εξάμηνο μετά τη συνάντηση αυτή..

Αμερικανικό «προξενιό»

Στις αρχές Ιουλίου του 2010 δημοσιεύτηκε μία έκθεση του αμερικανικού ινστιτούτου αναλύσε­ων και «προβλέψεων» Stratfor, το οποίο - δικαί­ως ή αδίκως - έχει χαρακτηριστεί και ως «σκιώδης CIA», σχετικά με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η υπό οικονομική κατάρρευση Ελλάδα. Η έκθεση εκείνη, αφού προεξοφλούσε τη χρεοκο­πία της Ελλάδας και (μακροπρόθεσμα) την έξοδό της από το ευρώ, τόνιζε ότι η χώρα είναι διπλωματικά πιο μόνη και από την τελευταία προεπαναστα­τική περίοδο (1820) και την προέτρεπε να αναζη­τήσει «προστάτη» για να επιβιώσει.

Τότε (8.7.2010) το «Π», σε αντίθεση με πολλούς άλλους που «έβλεπαν» προτροπή για υπαγωγή στη σκέπη της Τουρκίας, βασιζόμενο σε έγκυρη πληροφόρηση, είχε γράψει ότι το Stratfor απλώς «εκλαϊκεύει» τις αμερικανικές «οδηγίες», οι οποί­ες διαβιβάστηκαν από αρμόδια κανάλια της Ουά­σιγκτον στην ελληνική κυβέρνηση για σφιχτό ενα­γκαλισμό με το Ισραήλ.

Λίγες μέρες αργότερα (22.7.2010) ο Γ. Παπαν­δρέου βρισκόταν στο Ισραήλ – πρώτη επίσημη επίσκεψη πρωθυπουργού της Ελλάδας ύστερα από την αναγνώριση της χώρας αυτής από τον... Μητσοτάκη. Από τότε, την πρώτη επίσημη ελληνοϊσραηλινή επαφή κορυφής, άρχισε να γίνεται ξεκάθαρο ότι η οικονομική και πολιτική αδυναμία της Ελλάδας τη μετατρέπει, εξαιτίας μιας ανίκα­νης ηγεσίας και της έλλειψηςστοιχειώδους στρα­τηγικού σχεδιασμού, σε άθυρμα και πιόνι σε μία σκακιέρα στην οποία παίζονται όλο και πιο μεγάλα παιχνίδια. Κάπως έτσι η κυβέρνηση Παπανδρέου:

♦ Τον Μάιο του 2010 κουβάλησε τον Ερντογάν και το ασκέρι των 100 και βάλε επιχειρηματιών, οι οποίοι θα «επενδύσουν» και θα βοηθήσουν τη χώρα στη δύσκολη οικονομική κατάσταση που βρίσκεται.

♦ Τον Ιούλιο κατέστησε τη χώρα πρόθυμο πιόνι και τη μετέτρεψε σε μοχλό για την άσκηση πίεσης, ώστε η Τουρκία να σταματήσει ή να περιορίσει το φλερτ με τον «άξονα του κακού» (Ιράν και Ρωσία πρωτίστως).

Η Ελλάδα στον... άξονα

Η διαδικασία της ελληνοϊσραηλινής προσέγγι­σης υπήρξε «ακαριαία». Ο πρωθυπουργός Γιώρ­γος Παπανδρέου και ο Ισραηλινός ομόλογός του Μπέντζαμιν Νετανιάχου συναντήθηκαν σε «ιδιαί­τερα θερμό» κλίμα στο Τελ Αβίβ (22.7.2010). Στις δημόσιες ανακοινώσεις υπογραμμίστηκαν οι δυ­νατότητες συνεργασίας των δύο χωρών σε όλα τα επίπεδα. Στο παρασκήνιο των συναντήσεων η ελ­ληνική αντιπροσωπεία βομβαρδίστηκε από συγκε­κριμένες, επεξεργασμένες και έτοιμες προτάσεις για συμφωνίες, οι οποίες στόχευαν ξεκάθαρα στη συγκρότηση της ελληνοϊσραηλινής στρατιωτικής συνεργασίας.

Θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι από την πλευ­ρά της η κυβέρνηση του Ισραήλ κράτησε έναν υψηλόρυθμό επαφών και συναντήσεων με την Ελλάδα. Αυτός ο εξαντλητικός ρυθμός οδήγησε έναν μήνα αργότερα (μέσα στον Δεκαπενταύ­γουστο του 2010) τον πρωθυπουργό Νετανιάχου στην Αθήνα, με μία πλήρη και συγκεκριμένη ατζέντα για τη σύσφιξη των σχέσεων των δύο χωρών. Η επίσκεψη Νετανιάχου στην Αθήνα είχε στόχο να αξιοποιήσει το ελληνικό πιόνι στο θερ­μό διπλωματικό «παιχνίδι» που εξελίσσεται μετα­ξύ Ισραήλ - Τουρκίας - ΗΠΑ.

Όσο κι αν προσπάθησε το Μαξίμου να υποβαθ­μίσει την άφιξη του Νετανιάχου, δεν το κατάφερε. Μπορεί να την όρισε για τις 16 Αυγούστου, όταν παραδοσιακά οι Έλληνες δεν βλέπουν, δεν δια­βάζουν και δεν ακούνε ειδήσεις, όμως λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο. Διότι το Ισραήλ, τρεις ημέρες πριν από την άφιξη του Νετανιάχου στην Αθήνα, οργάνωσε ενημέρωση υψηλής έντασης, ώστε η είδηση να «παίζει» πρώτησε όλα τα μεγάλα διε­θνή μέσα, με εκτενείς αναφορές και αναλύσεις για τη «σημασία της επίσκεψης».

Από τη στιγμή που ανακοινώ­θηκε η επίσκεψη Νετανιάχου στην Αθήνα, η Άγκυρα - με μαστί­γιο και καρότο - έσπευσε να υπεν­θυμίσει στην ελληνική κυβέρνηση τη σημασία των ελληνοτουρκι­κών σχέσεων:

♦ Διέρρευσε την πρόθεσή της να επανεξετάσει το πάγιο αίτη­μα για άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης...

♦   Ανήγαγε τη θεία λειτουργία στην Τραπεζούντα σε σημαντική υποχώρηση και δείγμα καλής θέλη­σης προς τη χώρα μας και την Ε.Ε. Ζήτησε, ωστόσο, ως αντάλλαγμα την όσο το δυνατόν πιο σύ­ντομη λειτουργία μουσουλμανικού τεμέ­νους στην Αθήνα.

♦ Την ίδια στιγμή, όμως, έδωσε εντολή στον ηγέτη των Τουρκοκυπρίων Ντερβίς Έρογλου να σκληρύ­νει τη στάση του στις συνομιλίες με την κυπριακή κυβέρνηση αποσύροντας όλες τις προτάσεις από το τραπέζι και αφήνοντας εμβρόντητο όχι μόνο τον Χριστόφια, αλλά και τον ειδικό διαμεσολαβη­τή του ΟΗΕ.

Από την πλευρά του το Ισραήλ, αξιοποιώντας τις διεθνείς προσβάσεις του, φρόντισε να βρεθούν οι αμερικανοτουρκικές τριβές στο προσκήνιο της επι­καιρότητας ακριβώς τη στιγμή που ολοκληρωνό­ταν το ειδύλλιο Αθήνας - Τελ Αβίβ με την επίσκεψη του Νετανιάχου στην Ελλάδα και τις συναντήσεις του με τον Γ. Παπανδρέου:

♦ Την ημέρα της άφιξης Νετανιάχου η εφημερίδα «Financial Times» δημοσίευσε την «προειδοποίη­ση» που απηύθυνε ο Αμερικανός πρόεδρος Μπα­ράκ Ομπάμα στον Ερντογάν ότι, αν δεν αλλάξει στάση προς το Ισραήλ και το Ιράν, θα παγώσει τις πωλήσεις όπλων προς την Τουρκία. Θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η διαρροή από τους «Financial Times» αφορούσε συνομιλία Ομπάμα - Ερντογάν που έγινε στις... 20 Ιουνίου 2010, στο πλαίσιο της συνόδου του G20. Δηλαδή δύο μήνες νωρίτερα.

♦  Πάντως, θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η... «απειλή» προς την Τουρκία δεν αφορούσε τους θηριώδεις εξοπλισμούς της. Αφορούσε μία ειδική τουρκική «παραγγελία» μη επανδρωμένων αερο­πλάνων, χρήσιμων στον πόλεμο κατά των Κούρ­δων ανταρτών.

♦  Κάτι που επίσης αξίζει να επισημανθεί είναι ότι ακριβώς την ημέρα της επίσκεψης Νετανιάχου στην Αθήνα (και λίγες μέρες μετά την απόπειρα δολοφονίας του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ στις 4 Αυγούστου) το Ιράν ανακοίνωσε ότι θα ανοίξει και τρίτο εργοστάσιο εμπλουτισμού ουρανίου.

♦  Λίγες μέρες πριν από την άφιξη Νετανιάχου στην Αθήνα γινόταν γνωστή από τον πρώτο αντι­πρόεδρο της ιρανικής κυβέρνησης Μοχαμάντ -Ρεζά Ραχίμι η πρόθεση του Ιράν, εξαιτίας των δι­εθνών κυρώσεων προς τη χώρα του, την προσεχή περίοδο να πάψει να συναλλάσσεται σε δολάρια και ευρώ (δύο«βρόμικα νομίσματα»).

Ο ρόλος της Ελλάδας

Και η Ελλάδα; Πού βρίσκεται σε αυτήν τη δαι­δαλώδη διπλωματική εξίσωση; Τι ρόλο θα παίξει σε περίπτωση βομβαρδισμού του Ιράν από το Ισ­ραήλ; Σε ποιον συμμαχικό άξονα... κρέμεται; Η απάντηση,προφανώς, βρίσκεται στις συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας- Ισραήλ... Τι ακριβώς συνεπάγονται αυτές οι συμφωνίες, αν συμπεριλαμβάνουν μυστικά παραρτήματα  και τι αυ­τά προβλέπουν,δεν είναι προς το παρόν γνωστό.

Γνωστό είναι όμως ότι η Πολεμική Αεροπορία του Ισραήλ, μετά την κατακρήμνιση των σχέσεων της χώρας αυτής με την Τουρκία,  βρήκε τον απαραίτητο εναέριο χώρο για την πραγματοποίηση των απολύτως απαραίτητων ασκήσεων αεροπορικών

επιδρομών, σαν αυτές που ενδεχομένως θα εξαπολύσει κατά του Ιράν.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι διευκολύν­σεις για την εκπαίδευση της ισραηλι­νής αεροπορίας στον ελληνικό εναέριο χώρο πρόσφερε και η προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ. Η τεραστίων διαστάσεων αεροπορική άσκηση «Έν­δοξος Σπαρτιάτης», που έγινε στο Αιγαίο το 2008, ήταν ενδεικτική. Εκατό οπλισμένα ισραηλινά αε­ροσκάφη απογειώνονταν από βάσεις του Ισρα­ήλ, έφθαναν μέχρι το πεδίο βολής Κρανέας,έξω από τη Λάρισα, και επέστρεφαν στις βάσεις τους ανεφοδιαζόμενα στον αέρα και καθοδηγούμενα από ιπτάμενα ραντάρ. Το σενάριο χαρακτηρίστηκε - και ήταν - εξομοίωση αεροπορικών επιθέσεων κατά του Ιράν. (...)

Παιχνίδι για δυνατούς παίκτες

♦  Αποτελεί, άραγε, ειρωνεία της «τύχης» ότι το Καστελόριζο, απ’ όπου ο πρωθυπουργός Γ. Πα­πανδρέου, σε πανελλήνια τηλεοπτική μετάδοση, παρέδωσε τη χώρα στα χέρια του ΔΝΤ, αποτελεί το απώτατο ανατολικό άκρο της χώρας, το οποίο μάλιστα εφάπτεται σε μία περιοχή όπου εξελίσ­σεται ένα τεραστίων διαστάσεων ενεργειακό παι­χνίδι;

♦  Είναι άραγε τυχαίο ότι σε αυτήν την ευρύτε­ρη λωρίδα θάλασσας περί το Καστελόριζο, όπως ενημερώθηκε η ελληνική κυβέρνηση από αρμό­διες ρωσικές υπηρεσίες (αποκάλυψη του «Π», 10.2.2010),υπάρχουν σοβαρότατες ενδείξεις για την ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου;

♦ Συνδέεται με όλα αυτά το γεγονός ότι κατ’ απαί­τηση της Ουάσιγκτον προχώρησε τάχιστα από το καλοκαίρι του 2010 η ελληνοϊσραηλινή συνεργα­σία - συμμαχία;

Ανεξάρτητα από την απάντηση που μπορεί να δοθεί στις παραπάνω ερωτήσεις, το βέβαιο είναι ότι στην περιοχή εξελίσσεται ένα παιχνίδι για «με­γάλους παίκτες». Η διανομή (και η διακίνηση προς τις αγορές) των ενεργειακών πόρων της περιοχής της ανατολικής Μεσογείου δημιουργεί τριβές και ανταγωνισμούς μεταξύ παραδοσιακών «φίλων», όπως οι ΗΠΑ, η Τουρκία και το Ισραήλ.

♦  Η Ουάσιγκτον διακρίνει τις τουρκικές φιλοδο­ξίες για χάραξη μιας σχετικά αυτόνομης πολιτι­κής που θα της διασφαλίσει τον ρόλο της τοπικής υπερδύναμης.

♦ Το Ισραήλ, πυρηνική δύναμη άρρηκτα διασυνδεδεμένη με τα αμερικανικά συμφέροντα, δεν είναι διατεθειμένο να επιτρέψει την εις βάρος του αύξη­ση της επιρροής της Άγκυρας.

Μέσα σε αυτό το μεγάλο παιχνίδι τι έπραξε η κυβέρνηση της χρεοκοπημένης σήμερα Ελλάδας; Ανέβασε τη χώρα στο παλλόμενο σχοινί των τοπι­κών ανταγωνισμών προσπαθώντας ίσως να απο­φύγει τηνομοτελειακή κατάληξη μιας τέτοιας προσπάθειας: την πτώση...

Από το ποντικι