Κρούγκμαν: Το πρόβλημα δεν είναι τα ελλείμματα αλλά η ανεργία!

«Πριν από τρία χρόνια, συνέβη κάτι τρομερό στην οικονομική πολιτική των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Παρά το γεγονός ότι τα χειρότερα της οικονομικής κρίσης είχαν περάσει, και οι δύο πλευρές του Ατλαντικού παρέμεναν σε ύφεση, με πολύ ψηλά ποσοστά ανεργίας. Παρ’ όλα αυτα, η πολιτική ελίτ του δυτικού κόσμου αποφάσισε ότι η ανεργία δεν αποτελούσε πλέον κρίσιμο πρόβλημα και ότι η πρώτη προτεραιότητα είναι η μείωση των ελλειμμάτων των προϋπολογισμών», γράφει ο Πολ Κρούγκμαν στους New York Times.

Ένα παράδειγμα που να αποδεικνύει ότι οι πολιτικές λιτότητας πέτυχαν, δηλώνει ότι ψάχνει απελπισμένα ο Κρούγκμαν.

Ο γνωστός αναλυτής αυτή τη φορά τα «βάζει» με τους υπέρμαχους των μέτρων λιτότητας τους οποίους μάλιστα χαρακτηρίζει με μια λέξη austerians ( από την αγγλική λέξη για τα μέτρα λιτότητας austerity measures) και μέσω μιας αναδρομής στην πολιτική οικονομία χωρών όπως Ιρλανδία και Αγγλία –οι οποίες ακολούθησαν τα μέτρα λιτότητας, καταλήγει ότι η στρατηγική της οικονομικής ελίτ είναι λάθος σε όλα τα μέτωπα.  «Όχι μόνο κυριάρχησε φόβος από μη υπάρχουσες απειλές, αλλά μας υποσχέθηκαν ανταλλάγματα τα οποία δεν θα λάβουμε ποτέ. Ήρθε ή ώρα να παραμερίσουμε την φρενίτιδα του ελλείμματος και να αντιμετωπίσουμε τα αληθινά προβλήματα όπως είναι η ανεργία», γράφει ο ίδιος.

Η αρχή σύμφωνα με τον Κρούγκμαν ξεκίνησε ως ένα «φλέρτ» μεταξύ Ιρλανδίας και austerians, το οποίο εξελίχθηκε σε μια ραγδαία περικοπή στα δημοσιονομικά έξοδα. Μάλιστα ο Ζαν Κλοντ Τρισέ είχε τότε δηλώσει ότι η Ιρλανδία αποτελεί πρότυπο για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα. Ωστόσο παρά τα μέτρα λιτότητας το ποσοστό ανεργίας στην Ιρλανδία αγγίζει το 14,6%.

Κατόπιν ακολούθησε η Αγγλία όπου η κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον -το 2010- αποφάσισε να ακολουθήσει το μοντέλο της Ιρλανδίας το οποίο είχε «θεαματικά» αποτελέσματα.  Ωστόσο η οικονομία της Βρετανίας δεν είχε κανένα απολύτως λόγο να μπει σε αυτό το μοντέλο. Ο Κάμερον όμως επέμενε. Το αποτέλεσμα ήταν απλά να «παγώσει» η οικονομία της.

Ο Κρούγκαν συνεχίζει να αποδομεί την πολιτική των austerians.«Σε αυτό το σημείο, μπορεί να θεωρούσατε ότι οι υποστηρικτές της λιτότητας θα εξέταζαν την πιθανότητα ότι κάτι δεν πάει καλά με την ανάλυσή τους και τις απαιτήσεις της πολιτικής τους. Αλλά όχι. Έψαξαν και βρήκαν στα κράτη της Βαλτικής, τη Λετονία, ένα έθνος που δεσπόζει στην φαντασία των «austerian».

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στις δύο πρόσφατες εκθέσεις του για τη Λετονία, έδειξε ότι η οικονομία της παρουσιάζει ανάπτυξη. Σε ένα κράτος που ο πληθυσμός του είναι μικρότερος από εκείνον του Μπρούκλιν. Για να είμαι δίκαιος με τους Λετονούς, γράφει ο Κρούγκμαν, έχουν πετύχει κάτι για το οποίο μπορούν να είναι περήφανοι: Επειτα από πολύ μεγάλη ύφεση, τα τελευταία δύο χρόνια η οικονομία τους παρουσιάζει σταθερή ανάπτυξη και η ανεργία μειώνεται, παραμένει ωστόσο στο 14%. «Εάν αυτή είναι η ιδέα των austerians για το οικονομικό θαύμα τότε πράγματι είναι τα παιδιά ενός κατώτερου θεού», γράφει ο Κρούγκμαν.
 
Για να επιχειρηματολογήσει υπέρ της άποψής του ότι οι πολιτικές της λιτότητας δεν λειτουργούν, αναφέρεται στο οικονομικό θαύμα της Ισλανδίας που ήταν στον πάτο και κατάφερε να επανέλθει υιοθετώντας ανορθόδοξες πολιτικές.

«Τι μαθαίνουμε λοιπόν αναζητώντας για ιστορίες επιτυχίας από την εφαρμογή της λιτότητας;», αναρωτιέται ο Κρούγκμαν για να δώσει την απάντηση: Μαθαίνουμε ότι το δόγμα που έχει επικρατήσει τα τρία τελευταία χρόνια είναι λάθος απ’ όλες τις απόψεις, γράφει ο αρθρογράφος των New York Times.
«Οχι μόνο μας κυβερνά ο φόβος ανύπαρκτων απειλών, αλλά οι υποσχέσεις για υποτιθέμενες ανταμοιβές δεν έχουν υλοποιηθεί και ούτε πρόκειται ποτέ να γίνουν πράξη», επισημαίνει ο Κρούγκμαν και καταλήγει στο συμπέρασμα: «Είναι καιρός να βάλουμε στην άκρη την εμμονή με την μείωση των ελλειμμάτων και να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε το πραγματικό πρόβλημα: Την απαράδεκτα υψηλή ανεργία».

Γερμανικές αλχημείες

Η ανεργία στην Ευρώπη, εν καιρώ ειρήνης, έχει πάρει σουρεαλιστικές διαστάσεις. Στη Γερμανία όμως – και παρά την επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης – το ποσοστό όσων δεν βρίσκουν εργασία βρίσκεται στο 6,5%, σημειώνοντας… χαμηλό ρεκόρ από την εποχή της επανένωσης. Θαύμα; Όχι δα. Ούτε «θαύμα» ούτε «μοντέλο» ούτε τίποτα. Τα χαμηλά ποσοστά ανεργίας στη Γερμανία δεν είναι παρά μια ακόμη στατιστική «οφθαλμαπάτη», που στόχο έχει να προσφέρει νομιμοποίηση και κάλυψη σε μια εργασιακή ζούγκλα η οποία, αργά ή γρήγορα, θα μετατραπεί σε μπούμερανγκ για τους εμπνευστές της.

Στην πραγματικότητα, μέρα με τη μέρα χιλιάδες πολίτες προστίθενται στις τάξεις των νεο-εξαθλιωμένων, τους οποίους οι Γερμανοί καταφέρνουν (επιδεικνύοντας μεγαλύτερη φαντασία από τους υπόλοιπους, είναι αλήθεια) να βαπτίσουν «εργαζόμενους». Κλειδί για τη μεταμφίεση του καταδικασμένου σε ισόβια φτώχεια «θύματος» σε «ευέλικτο εργαζόμενο» (όπως τον αποκαλούν) είναι μια σειρά από… εργαλεία που θεσπίστηκαν κατά τη διάρκεια της άγριας απορρύθμισης της αγοράς εργασίας, την οποία εισήγαγε όχι η Άνγκελα Μέρκελ, αλλά ο σοσιαλδημοκράτης προκάτοχός της Γκέρχαρντ Σρέντερ. Αξίζει να σταθούμε σε ένα από αυτά τα «εργαλεία», το οποίο έχει πάρει μορφή επιδημίας τα τελευταία τρία χρόνια στην «πρότυπη γερμανική οικονομία»: τα λεγόμενα «mini-jobs» ή αλλιώς «δουλειές του ποδαριού».

«Μικρές»… δουλειές
Πρόκειται για μια μορφή «μερικής απασχόλησης» αλά γερμανικά. Στην παραδοσιακή «μερική απασχόληση», ένας εργοδότης προσλαμβάνει έναν εργαζόμενο για λιγότερες ώρες από τις προβλεπόμενες στις συλλογικές συμβάσεις και είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει αντιστοίχως ανάλογα με τις τελευταίες μισθό και ασφαλιστικές εισφορές. Τα mini-jobs παραβλέπουν αυτήν την «αναλογία».
Θα πείτε, στη Γερμανία δεν υπάρχει εθνικός κατώτατος μισθός, υπάρχουν όμως κλαδικές συμβάσεις, σύμφωνα με τις οποίες ο μέσος όρος κατώτατου ωρομισθίου κυμαίνεται ανάμεσα στα 6,53 ευρώ και τα 11,53 ευρώ. Στην περίπτωση των «μίνι-τζόμπερς» τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει. Τους προσλαμβάνουν με μοναδική υποχρέωση να τους δίνουν «κάτι» (πολύ λιγότερο από τον μέσο όρο του κατώτατου ημερομισθίου), για όσες ώρες τους χρειάζεται ο εργοδότης, ο οποίος καταβάλλει ένα «ελάχιστο» ασφαλιστικών εισφορών, πολύ χαμηλότερο από αυτό που θα έδινε εάν είχαν υπογράψει σύμβαση έστω μερικής απασχόλησης. Α ναι, υπάρχει μια… υποχρέωση για τον εργοδότη: ο μισθός τους να μην ξεπερνάει τα 400 ευρώ.
Το φαινόμενο της «περιθωριακής απασχόλησης» (όπως αποκαλείται από τους επικριτές της) φαίνεται να παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, με τα «mini-jobs» να λειτουργούν ως παραμορφωτικός καθρέφτης ανάμεσα στην πραγματική κοινωνική κατάσταση και τη στατιστική απεικόνισή της... Τα τελευταία χρόνια της ευρωκρίσης οι Γερμανοί απασχολούμενοι σε mini-jobs έχουν ξεπεράσει τα 8 εκατομμύρια (σχεδόν ένας στους τέσσερις εργαζομένους), κατακλύζοντας τον ξενοδοχειακό και κατασκευαστικό κλάδο ενώ, όταν προστίθενται και όσοι εργάζονται σε άλλα καθεστώτα «ημι-δουλειάς», τότε το γερμανικό «μοντέλο» μετατρέπεται σε κοινωνικοοικονομικό ναρκοπέδιο.

Δουλοπαροικία
Πράγματι, οι Γερμανοί έχουν «τελειοποιήσει» τις μεθόδους εγκλωβισμού των εργαζομένων στη φτώχεια. Τα «μπλοκάκια» και οι συμβάσεις «ορισμένου χρόνου» πληθαίνουν ενώ ο αριθμός των ενοικιαζομένων ανέργων τα τελευταία εννέα χρόνια έχει τριπλασιαστεί.

Εισοδηματική ανισότητα

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, από τα 41 εκατ. εργαζομένους στη Γερμανία μόνο τα 28 εργάζονται υπό συνθήκες «κανονικής» απασχόλησης. Έπειτα από δύο δεκαετίες, κατά τις οποίες οι πραγματικοί μισθοί είχαν μπει στον πάγο (ή έπεφταν), τα «νέα» εργασιακά εργαλεία τροφοδοτούν την εισοδηματική ανισότητα με αποτέλεσμα αυτή να αυξάνεται στη Γερμανία πιο γρήγορα απ’ ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Δυτικής Ευρώπης. Τα στατιστικά στοιχεία στη Γερμανία όχι μόνο δεν μαρτυρούν κάποιο «εργασιακό θαύμα», αλλά οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον τοίχο.
Όπως επισημαίνει πλήθος οικονομολόγων, η εμμονή στη μείωση των μισθών ως εργαλείο τόνωσης της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας, όχι μόνο δεν δικαιολογείται από τις εμπειρίες του παρελθόντος, αλλά υπονομεύει τις όποιες «επενδυτικές» προοπτικές στο μέλλον. Όπως υπογραμμίζουν, παρά την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών, η Γερμανία είχε τους δεύτερους χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης στην ευρωζώνη από το 1999 έως το 2008. Όσο για την πολυδιαφημισμένη ανταγωνιστικότητα, η μείωση του κόστους εργασίας δεν έδωσε παρά μια μικρή ώθηση σε ένα ούτως ή άλλως «εξαγωγικό μοντέλο ανάπτυξης» που επωφελούνταν από την αύξηση της ζήτησης (μέσω πίστωσης) στις φτωχότερες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου... Η εξάπλωση αυτού του «προτύπου» στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν μπορεί παρά να αποθαρρύνει, μακροπρόθεσμα, τον οποιονδήποτε να επενδύσει σε μια ήπειρο της οποίας οι κάτοικοι θα βλέπουν συνεχώς την αγοραστική τους δύναμη να μειώνεται…

Από το ποντικι

Δουλεμπόριο στις φυλακές

Δεν πρόκειται για φθηνή εργασία. Δεν πρόκειται για μαύρη εργασία. Πρόκειται καθαρά για σύγχρονη δουλεία, με την ευχή του… νόμου. Το τελευταίο διάστημα βλέπουν το φως της δημοσιότητας ολοένα και πιο ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για το καθεστώς «εργασίας» στο οποίο υπόκεινται οι κρατούμενοι στις ΗΠΑ όπου οι φυλακές έχουν μετατραπεί σε μια απέραντη δεξαμενή εξευτελιστικά φθηνού ανθρώπινου δυναμικού που παράγει ολοένα και μεγαλύτερα κέρδη για πολυεθνικές κάθε είδους.

Όλα ξεκίνησαν όταν το 1979 το αμερικανικό κογκρέσο ενέκρινε το Πρόγραμμα Πιστοποίησης Φυλακών (PIE). Η ιδέα ακουγόταν καλή: οι κρατούμενοι θα είχαν εφεξής τη δυνατότητα να εργάζονται, κάτι που θα τους προσέφερε μεταξύ άλλων και πιο κατάλληλα εφόδια για την επανένταξή τους στην κοινωνία μετά την αποφυλάκισή τους. Για να εμποδίσουν μάλιστα τους επιτήδειους να εκμεταλλευτούν το νέο πρόγραμμα αλλά και για να αποτρέψουν συνθήκες «αθέμιτου ανταγωνισμού», ο αρχικός νόμος προέβλεπε ότι η εργασία των κρατουμένων θα έπρεπε να πληρώνεται με ωρομίσθιο που «θα είναι πολύ κοντά σε αυτό που ισχύει στον ιδιωτικό τομέα».

Η εξέλιξη όμως ήταν πολύ διαφορετική. Το 1995 έγινε μια «τροποποίηση» του αρχικού νόμου που επέτρεψε την παράκαμψη σχεδόν όλων των «προϋποθέσεων» που προβλέπονταν για την εφαρμογή του… Δίπλα στον όρο «εργασία» – η οποία, όπως είπαμε, έπρεπε να πληρώνεται ακολουθώντας τα στάνταρ του ιδιωτικού τομέα – προστέθηκε ο όρος «υπηρεσία». Πλέον, οι κρατούμενοι μπορούσαν να προσφέρουν, εκτός από «εργασία», και «υπηρεσίες» για τις οποίες δεν θα υπήρχε «συγκεκριμένο μισθολογικό πλαίσιο». Το ποιος θα αποφάσιζε τι αποτελεί «εργασία» και τι «υπηρεσία»… ήταν άλλο θέμα, με το οποίο ο νέος νόμος δεν ασχολήθηκε.

Βιομηχανία
Αυτό που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερο… τρόμο, και στην πραγματικότητα «εξηγεί» το πώς και το γιατί φτάσαμε σήμερα οι φυλακισμένοι στις ΗΠΑ να έχουν μετατραπεί σε σύγχρονους δούλους, είναι η ταυτοποίηση των εισηγητών της συγκεκριμένης τροποποίησης. Πρόκειται για το γνωστό και ισχυρότατο αμερικανικό λόμπι, την Alec. Η τελευταία εκπροσωπεί τις μεγαλύτερες εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε έναν από τους πιο δυναμικά αναπτυσσόμενους κλάδους των ΗΠΑ: τη βιομηχανία των φυλακών.

Πράγματι, οι πολυεθνικές που σήμερα εκμεταλλεύονται χιλιάδες εργατικά χέρια έναντι 50 σεντ την ώρα – υποχρεώνοντάς τους να δουλεύουν υπό άθλιες συνθήκες σε χωράφια ή σε εργοστάσια – πάνε χέρι - χέρι με τις εταιρείες - κολοσσούς που έχουν βάλει σκοπό να θέσουν υπό τον έλεγχό τους το αμερικανικό σωφρονιστικό σύστημα. Δεν είναι τυχαίο που η ιστορία της ιδιωτικοποίησης του σωφρονιστικού συστήματος των ΗΠΑ ξεκινάει να… απογειώνεται μετά την ψήφιση του PIE, δηλαδή στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Τότε, ο «πόλεμος κατά των ναρκωτικών» είχε οδηγήσει στη συμφόρηση των φυλακών αυξάνοντας δραματικά τα κόστη συντήρησής τους για το Δημόσιο. Ο ιδιωτικός τομέας… το είδε σαν ευκαιρία. Ξεκίνησαν από τα κυλικεία, μετά ανέλαβαν τη μεταφορά των κρατουμένων και τελικά κατέληξαν… στην ανάληψη της διαχείρισης ολόκληρης της φυλακής. Σήμερα, λειτουργούν 264 ιδιωτικές φυλακές στις ΗΠΑ και οι περισσότερες εξ αυτών ανήκουν στην Corrections Corporation of America (CCA) και την GEO Group, δύο εταιρείες που μαζί έχουν την «ευθύνη» για 160.000 κρατούμενους και είναι εξέχοντα μέλη του λόμπι Alec.Αύξηση των συλλήψεων
Μέσω του πανίσχυρου λόμπι, οι εταιρείες αυτές έχουν καταφέρει να προωθήσουν τα τελευταία χρόνια μια σειρά από άκρως αμφιλεγόμενες νομοθεσίες που οδηγούν σε κατακόρυφη αύξηση των συλλήψεων (μαζική παραγωγή κρατουμένων) και αφαιρούν από το σύστημα τον «σωφρονιστικό» του χαρακτήρα, καθώς… κάτι τέτοιο δεν είναι προς το συμφέρον της νέας, πολλά υποσχόμενης, βιομηχανίας.

Οι κρατούμενοι που καταλήγουν στις φυλακές υπό τη CCA και τις υπόλοιπες ιδιωτικές επιχειρήσεις του κλάδου δεν αποτελούν πλέον παρά το «προϊόν» που θα επιτρέψει στις εν λόγω εταιρείες να πλουτίσουν… πόσω μάλλον όταν οι φυλακές που έχουν εξαγοράσει, βρίσκονται σε πολιτείες όπως η Αριζόνα, όπου οι κρατούμενοι «είναι υποχρεωτικό να εργάζονται». Χαρακτηριστικό των απίστευτων διαστάσεων που παίρνει η βιομηχανία των φυλακών στις ΗΠΑ είναι ότι η CCA δεν δίστασε πριν από λίγους μήνες να αποστείλει επιστολές σε 48 πολιτείες προσφέροντας να εξαγοράσει τις φυλακές τους σε αντάλλαγμα εγγύησης από τις αρχές ότι θα διατηρούν την πληρότητά τους κατά τουλάχιστον 90%!

Βέβαια, ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι ο μόνος που… επωφελείται από το σύγχρονο δουλεμπόριο. Με σχεδόν 2 εκατομμύρια κρατούμενους στις ΗΠΑ… γίνεται κατανοητό ότι «υπάρχει ψωμί για όλους». Σύμφωνα με στοιχεία του Left Business Observer, οι φυλακισμένοι παράγουν το 100% από τα κράνη, τις σφαίρες και τα αλεξίσφαιρα γιλέκα που χρησιμοποιούνται στον στρατό. Πέραν αυτού, παράγουν μεταξύ άλλων το 92% των εξαρτημάτων για φούρνους, το 36% ηλεκτρικών συσκευών για το σπίτι που παράγονται στη χώρα, 30% των μικροφώνων/ακουστικών που παράγονται στη χώρα καθώς και το 21% των ειδών γραφείου.

Ρεκόρ κρατουμένων
◆ Οι ΗΠΑ έχουν τους περισσότερους κρατούμενους από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, στις ΗΠΑ συγκεντρώνεται το 25% των φυλακισμένων όλου του κόσμου, την ώρα που ο πληθυσμός της χώρας αντιστοιχεί σε μόλις 5% του συνόλου.
◆ Σήμερα λειτουργούν 264 ιδιωτικές φυλακές στις ΗΠΑ. Ιδιωτικές φυλακές λειτουργούν και στη Βρετανία καθώς και στο Ισραήλ.
◆ Οι κρατούμενοι σε αμερικανικές ιδιωτικές φυλακές υπολογίζονται γύρω στους 200.000 και αυξήθηκαν κατά 37% τα τελευταία 8 χρόνια.
◆ Το 2020 αναμένεται οι ιδιωτικές φύλακες των ΗΠΑ να «φιλοξενούν» 360.000 κρατούμενους.
◆ Η CCA έχει υπό τον έλεγχό της 66 φυλακές και ο ετήσιος τζίρος της αγγίζει τα 1,7 δισ. δολάρια. Από αυτά, το καθαρό της κέρδος υπολογιζόταν στα 550 εκατ. το 2011.
◆ Η CCA, η οποία είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο, δαπάνησε 17,4 εκατομμύρια δολάρια από το 2004 έως σήμερα για τις ανάγκες του λόμπι Alec, σύμφωνα με το αμερικανικό Ινστιτούτο Center for Responsive Politics.

Από το ποντίκι

Το πρόβλημα του Πλανκ

Όπως στην επιστήμη, έτσι και στην καθημερινή ζωή όλοι αντιστεκόμαστε στην όποια αλλαγή θεμελιώδους παραδείγματος. Ο κοινωνιολόγος Τζέυ Στούαρτ Σνέλσον αποκαλεί την αντίσταση αυτή ιδεολογικό ανοσοποιητικό σύστημα: «οι μορφωμένοι, ευφυείς και επιτυχημένοι ενήλικοι σπανίως αλλάζουν τις θεμελιώδεις πεποιθήσεις τους για τον κόσμο».

Σύμφωνα με τον Σνέλσον, όσο περισσότερη γνώση έχει συσσωρεύσει ένα άτομο και όσο καλύτερα τεκμηριωμένες είναι οι θεωρίες του (και, θυμηθείτε, όλοι έχουμε την τάση να ψάχνουμε και να θυμόμαστε τα επιβεβαιωτικά στοιχεία και όχι τα απορριπτικά) τόσο μεγαλύτερη είναι η εμπιστοσύνη που δείχνουν στις ιδεολογικές πεποιθήσεις τους. Ως συνέπεια αυτού, όμως, δημιουργείται μια «ανοσία» έναντι καινούργιων ιδεών που έρχονται σε διάσταση με τις προγενέστερες. 

Οι ιστορικοί της επιστήμης αποκαλούν το φαινόμενο αυτό Πρόβλημα του Πλανκ, από το όνομα του φυσικού Μαξ Πλανκ, που είχε κάνει την ακόλουθη παρατήρηση σχετικά με το πώς εδραιώνεται ένας νεωτερισμός στην επιστήμη: «ένας σημαντικός επιστημονικός νεωτερισμός σπανίως προχωρεί κερδίζοντας σιγά-σιγά έδαφος και μεταπείθοντας τους αντιπάλους του: σπανίως θα συμβεί ο Σαούλ να γίνει Παύλος. Αυτό που συμβαίνει είναι πως οι αντίπαλοί του σταδιακά εκλείπουν και η γενιά που μεγαλώνει είναι εξοικειωμένη με την ιδέα του ευθύς εξαρχής».

Ο ψυχολόγος Ντέιβιντ Πέρκινς πραγματοποίησε μια ενδιαφέρουσα μελέτη από την οποία προέκυφε μια ισχυρή θετική συσχέτιση μεταξύ της ευφυΐας (μετρούμενης με τον τυπικό δείκτη νοημοσύνης) και της ικανότητας ανάπτυξης επιχειρηματολογίας για την υιοθέτηση μιας άποψης, καθώς και της ικανότητας υπεράσπισης της θέσης αυτής. Παράλληλα, διαπίστωσε μια ισχυρή αρνητική συσχέτιση μεταξύ της ευφυΐας και της ικανότητας να λαμβάνονται υπ’ όψιν άλλες εναλλακτικές απόψεις. 

Με άλλα λόγια, όσο υψηλότερος είναι ο δείκτης νοημοσύνης τόσο μεγαλύτερη έφεση υπάρχει για ιδεολογική ανοσία (!). Η ιδεολογική ανοσία είναι ενσωματωμένη στο επιστημονικό εγχείρημα, όπου λειτουργεί ως φίλτρο έναντι της νεωτερικότητας που ενδέχεται να κατακλύσει τα πάντα. 

Όπως εξηγούσε ο ιστορικός της επιστήμης Ι.Μ. Κοέν, «τα νέα και επαναστατικά επιστημονικά συστήματα τείνουν να αντιμετωπίζουν αντίσταση μάλλον παρά ανοιχτή αποδοχή, γιατί κάθε επιτυχημένος επιστήμονας έχει επενδεδυμένο πνευματικό, κοινωνικό, ακόμη και οικονομικό συμφέρον στη διατήρηση του στάτους κβο. Αν κάθε νέα επαναστατική ιδέα γινόταν δεκτή με ανοιχτές αγκάλες, αποτέλεσμα θα ήταν το απόλυτο χάος».

Εν τέλει, η ιστορία ανταμείβει όσους έχουν «δίκιο» (προσωρινά τουλάχιστον) και οι αλλαγές γίνονται. Στην αστρονομία, το πτολεμαϊκό γεωκεντρικό σύστημα εκτοπίστηκε σιγά-σιγά από το ηλιοκεντρικό σύστημα του Κοπέρνικου. Στη βιολογία, η δαρβίνεια θεωρία της εξέλιξης διαδέχτηκε την πε­ποίθηση του δημιουργισμού για το αναλλοίωτο των ειδών. Η ιδεολογική ανοσία μπορεί να ξεπεραστεί στην επιστήμη και στην καθημερινή ζωή, αλλά χρειάζεται χρόνος και συνεπικουρία δεδομένων.

Το απόφθεγμα του Σπινόζα

Οι σκεπτικιστές έχουμε την πολύ ανθρώπινη τάση να απολαμβάνουμε την αποκάλυψη της αλήθειας για όσα ήδη θεωρούμε ανοησίες. Είναι διασκεδαστικό να εντοπίζει κανείς τα σφάλματα στους συλλογισμούς των άλλων αλλά δεν είναι αυτό το κυρίως ζητούμενο. 

Ως σκεπτικιστές και κριτικά σκεπτόμενοι άνθρωποι, θα πρέπει να υπερνικούμε τις συναισθηματικές μας αντιδράσεις, διότι κατανοώντας τα σφάλματα των άλλων και αντιλαμβανόμενοι τον τρόπο με τον οποίο η επιστήμη υπόκειται σε κοινωνικό έλεγχο και σε πολιτισμικές επιδράσεις, μπορούμε να εμβαθύνουμε στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί ο κόσμος. 

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε την ιστορία τόσο της επιστήμης όσο και της ψευδοεπιστήμης. Αν δούμε την ευρύτερη εικόνα του τρόπου με τον οποίο τα κινήματα αυτά εξελίχθηκαν και ανακαλύψουμε πώς πλανήθηκε η λογική σκέψη, δεν θα επαναλάβουμε τα ίδια σφάλματα. 

Ο Ολλανδός φιλόσοφος του 17ου αιώνα Βαρούχ Σπινόζα το διατύπωσε καλύτερα απ' όλους: «Έχω καταβάλει αδιάκοπες προσπάθειες να μη χλευάζω, να μη διεκτραγωδώ, να μην περιφρονώ τις πράξεις των ανθρώπων, αλλά να τις κατανοώ...».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Michael Shermer «Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν σε παράξενα πράγματα;»

Τορπίλη Σαμαρά στις σχέσεις Ελλάδας - Ρωσίας

Τυπικά, η σεμνή τελετή που θα λάβει χώρα στην Αθήνα την Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου, θα αφορά στην υπογραφή μιας ασήμαντης διακρατικής συμφωνίας Ελλάδας, Ιταλίας και Αλβανίας, η οποία -προσωρινά τουλάχιστον- θα είναι και… άνευ αντικειμένου!

Οι τρεις χώρες θα δηλώσουν την πολιτική τους υποστήριξη στην κατασκευή ενός αγωγού φυσικού αερίου, ο οποίος θα μεταφέρει αζερινό φυσικό αέριοαπό το Αζερμπαϊτζάν μέσω Τουρκίας, Ελλάδας, Αλβανίας και από εκεί υποθαλάσσια στην Ιταλία. Ο αγωγός αυτός ονομάζεται TAP. Λέμε ότι η υπογραφή της πολιτικής συμφωνίας της άλλης εβδομάδας είναι προσωρινά άνευ σημασίας, γιατί ο αγωγός αυτός θα κατασκευαστεί μόνο αν τοΑζερμπαϊτζάν πάρει απόφαση σε μερικούς μήνες και πάντως κατά τα φαινόμενα φέτος, αν θέλει να διοχετεύσει το φυσικό του αέριο προς την Ευρώπη μέσω του TAP ή μέσω ενός άλλου αγωγού που οι συζητήσεις για την κατασκευή του έχουν «στοιχειώσει» εδώ και σχεδόν… δέκα χρόνια!

Ο αγωγός αυτός ονομάζεται «Ναμπούκο (Nabucco)». Αν ποτέ κατασκευαστεί, θα μεταφέρει το αζερινό φυσικό αέριο από την Κασπία προς την Κεντρική Ευρώπη μέσω Τουρκίας, Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Ουγγαρίας και Αυστρίας. Δεν είναι όμως αυτό καθαυτό το θέμα των αγωγών το αντικείμενο του σημερινού μας άρθρου. Το ουσιώδες είναι ότι η Ελλάδα μέσω της πολιτικής στήριξης στον αγωγό TAP δίνει οριστικό τέλος στη σφοδρότατη επιθυμία του ηγέτη του Κρεμλίνου Βλαντιμίρ Πούτιν να κατασκευαστεί μέσω Βουλγαρίας και Ελλάδας και εν συνεχεία μέσω Αδριατικής αγωγός ρωσικού φυσικού αερίου προς την Ιταλία, το νότιο παρακλάδι του επονομαζόμενου «Νότιου Ρεύματος (South Stream)» για τον οποίο συζητούσαμε τόσα χρόνια, από την εποχή της πρωθυπουργίας του Κώστα Καραμανλή.
Τη διέλευση του ρωσικού αγωγού από την Ελλάδα υπονόμευσε με όλες του τις δυνάμεις ο Γιώργος Παπανδρέου, υπηρετώντας τους πολιτικούς και οικονομικούς στόχους των ΗΠΑ. Η Μόσχα είχε όμως την ελπίδα ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα ακολουθούσε, λόγω ιδεολογικοπολιτικής συγγένειας, γραμμή λίγο – πολύ ανάλογη με εκείνη του Κώστα Καραμανλή. Η απογοήτευσή τους ήταν έτσι έντονη, όταν είδαν τον νυν πρωθυπουργό να ταυτίζεται απολύτως με τη γραμμή του Γ. Παπανδρέου και μάλιστα να τον υπερβαίνει σε ενέργειες που στρέφονται κατά των ρωσικών συμφερόντων, αδιαφορώντας παντελώς αν με την αντιρωσική στάση του παραβλάπτει πολλαπλάσια τα ελληνικά συμφέροντα όπως ο ίδιος τα διακηρύσσει.

Οι Ρώσοι έχουν γίνει έξω φρενών με τον Σαμαρά και την κυβέρνησή του και εξαιτίας των προκλητικών μεθοδεύσεων στις οποίες προβαίνουν προκειμένου να μη δώσουν τη ΔΕΠΑ και τον ΔΕΣΦΑ στις ρωσικές εταιρείες, που κατά την πρώτη φάση των μη δεσμευτικών προσφορών έδωσαν σχεδόν διπλάσια χρήματα από τους ανταγωνιστές τους. Στη φάση που βρίσκονται ακόμη οι διαδικασίες αποκρατικοποίησης των ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ υφίστανται μόνο μη δεσμευτικές, άρα απλώς ενδεικτικές των προθέσεων, προσφορές.

Η κυβέρνηση κωλυσιεργεί, αλλάζει εκ των υστέρων τους όρους συμμετοχής στον διαγωνισμό, προσπαθεί να βάλει από το παράθυρο εταιρείες που αποκλείστηκαν από την τελική φάση. Οικυβερνητικές μηχανορραφίες δεν δείχνουν μέχρι στιγμής να αποσκοπούν στο να συσπειρώσουν εταιρείες ευρωπαϊκές ή συγκαλυμμένων αμερικανικών συμφερόντων με στόχο να υποβάλουν δεσμευτικές προσφορές υψηλότερες από εκείνες των Ρώσων! Αντιθέτως, φαίνεται για την ώρα ότι στόχος της συγκυβέρνησης Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη είναι να αποθαρρύνει τους Ρώσους ώστε να τους εξαναγκάσει να φύγουν από τη μέση για να δώσει τη ΔΕΠΑ και τον ΔΕΣΦΑ σε εταιρείες ευρωπαϊκών ή κρυπτοαμερικανικών συμφερόντων (π.χ. αζερινές, καταρινές κ.λπ.) με τα… μισά λεφτά από εκείνα που δίνουν οι Ρώσοι!

Αν η τελική έκβαση των δύο αυτών αποκρατικοποιήσεων επιβεβαιώσει πραγματικά αυτά που σήμερα αποτελούν μόνο υποψίες, τότε θα πρόκειται για πολιτική στάση με σοβαρότατες συνέπειες. Θα πρόκειται δηλαδή για συνειδητή υπονόμευση εκ μέρους της κυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ των οικονομικοπολιτικών σχέσεων με τη Ρωσία. Θα γεννά επίσης απορίες αν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης και οι υπουργοί τους έδρασαν έτσι μόνο από πολιτικά κίνητρα αμερικανοδουλείας και γερμανοδουλείας ή αν υπεισήλθαν στη δράση κάποιων και λόγοι πολύ διαφορετικής φύσης προσωπικού οφέλους κάθε είδους. Οψόμεθα. Η τελική έκβαση αυτών των δύο ιδιωτικοποιήσεων και μόνο θα απορρίψει ή θα επιβεβαιώσει υποψίες

Toυ Γιώργου Δελαστίκ

Το καλά οργανωμένο «σωματείο» των χρεοκοπημένων εκδοτών

Την περασμένη βδομάδα εργαζόμενοι των εκδόσεων Λυμπέρη επισκέφτηκαν τον πρώην εκδότη τους. Κόλλησαν αφίσες, μοίρασαν έντυπο ενημερωτικό υλικό στην Κηφισιά ενημερώνοντας πως ο Λυμπέρης τους χρωστάει. Αλλά κυκλοφορεί ελεύθερος, όπως και τόσοι άλλοι πριν από αυτόν, που βγαίνουν μάλιστα και συζητάνε on air  τα προβλήματα τους σε κανάλια ή sites με το κράτος, την κυβέρνηση, με τους αρμόδιους και πολιτικά κολλητούς τους να παρακολουθούν αμέτοχοι και ανεύθυνοι τα οικονομικά εγκλήματα τους.

Ο Αντώνης Λυμπέρης βούλιαξε την εταιρία, άφησε απλήρωτο το Δημόσιο και τις Τράπεζες, «έσωσε» όμως για την οικογένεια μέσω άλλης εταιρίας έναν όροφο του κτιρίου της εκδοτικής εταιρείας, μετέφερε τη σύζυγο του ως σύμβουλο σε άλλη εκδοτική πρώην εκδότη ανταγωνιστή του, εξήλθε από τη μετοχική σύνθεση του πρακτορείου «Άργος» με την πολύτιμη Βοήθεια των συναδέλφων του εκδοτών.

Τα ασφαλιστικά ταμεία, ως άλλοι στρουθοκάμηλοι, δεν βλέπουν τρόπο να διεκδικήσουν τα οφειλόμενα, οι τράπεζες θα κατάσχουν το κτίριο και ό,τι άλλο βρεθεί. Ο εκδότης, ως φυσικό πρόσωπο, σώζεται και συνεχίζει την εκδοτική του δράση από άλλο, φτωχότερο, μετερίζι.

Την περασμένη εβδομάδα πρώην εργαζόμενοι του Αδέσμευτου Τύπου κέρδισαν μια ακόμη απόφαση αγωγής και μήνυσης κατά του Δημήτρη Ρίζου με απόφαση φυλάκισης και επιβολής προστίμου. Άλλη μια απόφαση χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα, πέραν της ηθικής ικανοποίησης. Οι εργαζόμενοι του Αδέσμευτου παραμένουν απλήρωτοι, άνεργοι, χωρίς αποζημιώσεις και καταγγέλλουν τον πρώην εκδότη ως «ψεύτη», «υποκριτή», «ανήθικο». Ο Δ. Ρίζος βούλιαξε, επίσης, την εκδοτική εταιρία, άφησε στο κενό τα χρέη σε ασφαλιστικούς οργανισμούς, Δημόσιο, εργαζόμενους Ο ίδιος κατάφερε με ένα κολπάκι από τα τόσα που προσφέρει η θεσμική επιχειρηματική φαρέτρα, να μεταβιβάσει τον τίτλο της εφημερίδας, βρήκε δουλειά ως αρθρογράφος και συνεχίζει να πουλάει δημοσιολογία μέσα από τον Ελεύθερο Τύπο. Κατάφερε κι αυτός να σωθεί.

Είχε προηγηθεί ο Πέτρος  Κωστόπουλοες (Εκδόσεις ΙΜΑΚΟ), ο Αιμίλιος Λιάτσος (Παρασκευή+13), ο Σεραφείμ Κοτρώτσος (Αποκαλύψεις), ο Κώστας Σαραντόπουλος (Απογευματινή). Άλλοι πάλι όχι μόνο φέσωσαν εργαζόμενους, τράπεζες και Δημόσιο, αλλά συνεχίζουν να εκδίδουν εφημερίδες (Μάνια Τεγοπούλου, Γιώργος Κουρής) ή απλά διευκολύνθηκαν παντοιοτρόπως για να γλιτώσουν τι ς ευθύνες τους . (Πέτρος Κυριακίδης, Μιχάλης Ανδρουλιδάκης). Στη γενικότερη εικόνα είναι σαν όλοι οι χρεοκοπημένοι εκδότες να μετέχουν σε ένα καλά οργανωμένο «σωματείο» το οποίο προστατεύεται από το Δημόσιο και τους φορείς του κάθε μορφής.

Αλλά και από τους συναδέλφους τους εκδότες οι οποίοι τους προσφέρουν προσωπική ασυλία και προστασία. Επιπλέον, αποσιωπούν την είδηση για την κατάρρευση των εταιριών τους, προσφέροντας με αυτό τον τρόπο και τη θεσμική ασυλία που χρειάζονται.

Η οικονομική δολοφονία στο χώρο των Media δεν έχει θύματα μόνο τους εργαζόμενους που οδηγούνται κατά εκατοντάδες στην εξαθλίωση της μνημονικής ισοπέδωσης δικαιωμάτων. Θύμα είναι τα ασφαλιστικά ταμεία, το Δημόσιο ακόμη κι αυτές οι τράπεζες που δάνεισαν  σωρηδόν τις  χρεοκοπημένες σήμερα εκδοτικές εταιρίες με εγγύηση τη φιλία,γνωριμία και συμμετοχή στα λαμπερά πάρτι των εκδοτών. Τόσο το Δημόσιο, οι ασφαλιστικοί οργανισμοί όσο και οι τράπεζες θα μπορούσαν, αν ήθελαν να πάρουν πίσω τα χρωστούμενα. ΣΕ  αντίθεση με τους εργαζόμενος που μόνο τους όπλο είναι η κινητοποίηση πριν από τα λουκέτα και οι δικαστικές προσφυγές μετά τα λουκέτα, οι παραπάνω έχουν τη δυνατότητα να απαιτήσουν τα  χρωστούμενα.
Δεν το θέλουν, γ’ αυτό και το «σωματείο των χρεοκοπημένων» συνεχίζει να περνά καλά, να βρίσκεται σε θέσεις να πληρώνεται. Κυρίως συνεχίζει να το παίζει προπαγανδιστής,, διαμεσολαβητής  μιντιακής εξουσίας και να σηκώνει το δάχτυλο ενάντια στην κοινωνία και τους εργαζόμενους.

Της Ματίνας Παπαχριστούδη

"Δεν χτυπάμε πτώματα"

Ο πρώτος κανόνας που μου δίδαξαν όταν μπήκα στην δημοσιογραφία- και τον πιστεύω ακράδαντα μέχρι και σήμερα- είναι ο ίδιος, ο οποίος είθισται να συνιστά απαράβατη αρχή σε όλο το πλέγμα των σχέσεων εξουσίας μεταξύ όσων εκφέρουν δημόσιο λόγο και ασκούν δημόσιας απήχησης επαγγέλματα. Αυτός ο ηθικής κατά κύριο λόγο προέλευσης άγραφος νόμος αντανακλάται σε πέντε μόλις.......λέξεις που λένε ότι "τα πτώματα δεν τα χτυπάνε".

Πολλές είναι διαχρονικά οι περιπτώσεις ανθρώπων στην δημόσια ζωή της χώρας μας που, δικαιολογημένα ή μη, υπηρέτησαν δημόσια αξιώματα, άσκησαν εξουσία, απέκτησαν δύναμη, "γεύτηκαν" τις ημέρες τις παντοκρατορίας τους το τι σημαίνει να υποκλίνονται γύρω τους παράγοντες από πολιτικούς, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες μέχρι κάθε λογής αυλοκόλακες. 

Εξίσου πολλές όμως είναι οι περιπτώσεις όσων εξ αυτών των ανθρώπων βρέθηκαν "εν μία νυκτί" από το ζενίθ στο ναδίρ βιώνοντας την εμπειρία της συμπεριφοράς εκείνων που ενώ τους εξυμνούσαν, ξαφνικά άρχισαν να τους "χτυπάνε" αλύπητα ή στην καλύτερη των περιπτώσεων να κάνουν πως δεν τους γνωρίζουν. 

Είμαι βέβαιος ότι όσοι έζησαν και τα δύο αυτά πρόσωπα της εξουσίας, μπορούν να νιώσουν καλύτερα αυτό το οποίο περιγράφω. Και η περιγραφή αυτής της πραγματικότητας καταδεικνύει δυστυχώς το γεγονός ότι οι περισσότεροι καταστρατηγούν ή έστω αγνοούν τον κανόνα που προανέφερα.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος θα αναφέρω τον Γιώργο Α. Παπανδρέου ως το πιο πρόσφατο μεταξύ των πάρα πολλών αντίστοιχων παραδειγμάτων που θα μπορούσα να επικαλεστώ. Γιατί ο ΓΑΠ σήμερα είναι ένα πολιτικό "πτώμα", όπως πολλά άλλα τα οποία μόνο όταν ήταν πεσμένα στο έδαφος- τότε και μόνον τότε- είδαμε να αντανακλάται πάνω τους η σκληρότερη κριτική εναντίον τους προερχόμενη απ' όσους μέχρι πρότινος τους "λιβάνιζαν". 

Όποιος ανατρέξει σε παλαιότερα κείμενά μου θα δει την πολύ σκληρή κριτική που ασκούσα στον ΓΑΠ: όχι φυσικά σήμερα που βρίσκεται σε πολιτικό κώμα, αλλά από την εποχή της παντοδυναμίας του.

Δεν τα γράφω λοιπόν αυτά για να απαλλάξω τον ΓΑΠ- ή το κάθε άλλο "πτώμα" που θα ήταν στη θέση του- από τις βαριές ευθύνες που φέρει κατά πάσα πιθανότητα για όσα του καταμαρτυρούν. Το κάνω για υπερασπιστώ την άποψη που λέει ότι το σθένος της διαφορετικής άποψης και της κριτικής εναντίωσης στην εκάστοτε εξουσία είναι μία υποχρέωση την οποία οι δημοσιογράφοι δεν πρέπει να ξεχρεώνουμε κατόπιν εορτής.

Αν για κάτι πείθομαι σήμερα δεν είναι για το αν ο ΓΑΠ έκανε περισσότερα ή λιγότερα λάθη σύροντας την Ελλάδα στο Μνημόνιο. Αλλά για ότι τα λάθη θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν αυτοί που τώρα τον λιθοβολούν, είχαν τα κότσια να πουν την αλήθεια (βλέπε πρώην Υπουργούς) ή να ασκήσουν κριτική (βλέπε δημοσιογράφους) όταν έπρεπε. 

Για μένα τέτοιοι άνθρωποι που εκ των υστέρων εμφανίζονται ως τιμητές της διαφάνειας, της αμεροληψίας και της ηθικής ακεραιότητας έχουν αναλογικά τις ίδιες ευθύνες με έναν Πρωθυπουργό που βάζει το ιδιοτελές πριν εθνικό συμφέρον. 

Γιατί κι εκείνοι το δικό τους προσωπικό συμφέρον επέλεξαν να υπηρετήσουν με την επιλογή της μη ρήξης τους με την εξουσία την κρίσιμη ώρα. 

Το γεγονός ότι το πράττουν σήμερα χωρίς αναστολές έχοντας όμως απέναντί τους τον "χρεοκοπημένο" και όχι τον άλλοτε ισχυρό ΓΑΠ, δείχνει πόσοι τζάμπα μάγκες υπάρχουν ακόμα σε αυτήν την χώρα.


Του Θάνου Δημάδη

ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΜΙΣΘΟΙ, ΠΕΦΤΕΙ ΞΥΛΟ, ΠΕΦΤΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ SPREADS

Ζοφερές και αισιόδοξες εκτιμήσεις για την ελληνική περιπέτεια συγκλίνουν σε δύο πράγματα: στο επερχόμενο νέο κούρεμα του χρέους και στην ευεργετική επίδραση της «εσωτερικής υποτίμησης»

Την πλειοδοσία εκτιμήσεων για τέλος της κρίσης στην Ευρωζώνη και για θεαματική απομάκρυνση του ενδεχομένου εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ διέκοψε αυτή την εβδομάδα η Citigroup. Οι αναλυτές του χρηματοπιστωτικού ομίλου που καθιέρωσαν και τον όρο Grexit περιγράφουν το εξής εφιαλτικό σενάριο: η ύφεση στην ελληνική οικονομία θα φτάσει φέτος το 6,5% και το 2015 θα εκτιναχθεί στο 11,5%. Η ανεργία θα αναρριχηθεί στο 28,8% φέτος και στο 34,8% το 2014. Το χρέος θα καταστεί μη βιώσιμο χωρίς μια μεγάλη διαγραφή του και η Ελλάδα θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει εντός του 2014 το ευρώ, ενώ το χρέος της θα εκτιναχθεί στο 408% με βάση το νέο της νόμισμα. Και πολλές ακόμη χώρες της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. θα δουν το χρέος τους να αυξάνεται, καθιστώντας αναπόφευκτη μια μερική διαγραφή του μέχρι το 2015.

Η έκθεση της Citi δεν είχε ιδιαίτερη τύχη στα ελληνικά ΜΜΕ, που προτιμούν να παρακολουθούν τα μετριοπαθή ή αισιόδοξα σενάρια, στα οποία προβλέπεται ότι υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρξει απόκλιση από το πρόγραμμα προσαρμογής (την ισοπεδωτική λιτότητα που εφαρμόζεται και δια του στρατιωτικού νόμου), η Ελλάδα ενδέχεται το 2014 να εμφανίσει ανάκαμψη και να επιστρέψει και στις αγορές δανεισμού. Πολλοί πρωτοκλασάτοι της διεθνούς πολιτικής ελίτ και της τραπεζοκρατίας (όπως ο Νταλάρα κ.α.) έσπευσαν να προδικάσουν μια τέτοια εξέλιξη και από το Νταβός όπου μεταξύ σκι, σαμπάνιας και χαβιαρίου, «προφητεύουν» για την τύχη του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Το νέο κούρεμα

Στον αντίποδα – εκ πρώτης όψεως- του «μαύρου» σεναρίου της Citi, η εξαιρετικά αυστηρή με την Ελλάδα, αλλά και με τη γερμανική ηγεσία, Deutsche Bank εκτιμά ότι η ύφεση θα περιοριστεί φέτος στο 4,2% του ΑΕΠ και παρ’ ότι η χώρα θα μείνει στη ζώνη του λυκόφωτος από άποψη επενδύσεων και δυσπιστίας ως προς τη βιωσιμότητα του χρέους της, δεν θα είναι στο επίκεντρο της αναταραχής. Αλλά, κατά το φθινόπωρο, λίγο μετά τις γερμανικές εκλογές θα μπει ξανά στο τραπέζι το νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους, αυτή τη φορά εις βάρος του επίσημου τομέα (OSI), δηλαδή των εταίρων πιστωτών που το έχουν στα χέρια τους.

Επί της ουσίας η τράπεζα- επιτελείο του γερμανικού ηγεμονισμού δεν μας λέει κάτι καινούργιο.Ούτε λέει κάτι διαφορετικό από τη Citi. Κι οι δυο υπογραμμίζουν το αυτονόητο. Ότι χωρίς οι εταίροι να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να ανεχτούν εις βάρος τους νέο κούρεμα του χρέους, ελληνικό success story δεν προκύπτει. Το πειραματόζωο θα τους μείνει στα χέρια.

Ο γερμανικός κολοσσός, πάντως, η Deutsche Bank, προσθέτει στις εκτιμήσεις της μια πολύ διαφωτιστική «πινελιά»: για να μετρήσει τη διαβόητη ανταγωνιστικότητα των χωρών που εφαρμόζουν προγράμματα λιτότητας (κατά βάση τις PIIGS), μελέτησε τον δείκτη του μοναδιαίου κόστους εργασίας (ανά μονάδα προϊόντος) προς τον αποπληθωριστή του ΑΕΠ. Και, μαντέψτε τι ανακάλυψε: πως η Ελλάδα, φυσικά, έχει από τις καλύτερες επιδόσεις στη βελτίωση της «ανταγωνιστικότητάς» της (για την ακρίβεια την εξωτερική ανταγωνιστικότητα, δηλαδή σε συνάρτηση με τις εξαγωγές κάθε χώρας).

Κινεζοποίηση

Αυτή η εκ πρώτης όψεως αθώα τεχνοκρατική παρατήρηση αποκαλύπτει και την ταξική ουσία του προγράμματος προσαρμογής της Ελλάδας. Οι ενέσεις αισιοδοξίας που διακινούνται στα ευρωπαϊκά επιτελεία για σταθεροποίηση της κατάστασης στην Ελλάδα, η πτώση των spreads, το παιχνίδι ανόδου στο ΧΑ σχετίζονται με τα αποτελέσματα της ταξικής ουσίας του μνημονίου, που λειτουργεί με διπλό τρόπο: τόσο με τις θεσμικές παρεμβάσεις για μείωση των μισθών, όσο και με την ίδια τη θηριώδη ύφεση που προκαλεί. Οι στατιστικές αρχές του αποτυπώνουν αυτό σε 20% μέση μείωση μισθού στον ιδιωτικό τομέα, 30% στο Δημόσιο, μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών πάνω από 10% μόνο το 2012, ώθηση του 25% και πλέον των Ελλήνων στο όριο της φτώχειας και κάτω απ’ αυτό. Ο στόχος επιτυγχάνεται και με το παραπάνω. Η κινεζοποίηση της Ελλάδας αργά ή γρήγορα θα την κάνει όλο και ελκυστικότερο επενδυτικό προορισμό.

Αυτό είναι και η μόνη ελπίδα της συγκυβέρνησης για να αντισταθμίσει τη βίαιη φτωχοποίηση των εργαζόμενων και της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Να εμφανίσει κάποιου είδους επενδυτικά αποτελέσματα, να καταγραφεί η Ελλάδα σαν μια ευρωπαϊκή «μπανανία» μεν, αλλά ελκυστική σε επενδυτές και άρπαγες τους δημοσίου πλούτου. Να δημιουργηθούν κάποιες θέσεις έστω κακοπληρωμένης απασχόλησης για να αντισταθμισυεί η θηριώδης και πολιτικά απειλητική ανεργία. Εξ ου και η προσωπική εμπλοκή του Α. Σαμαρά σε δύο επίπεδα: Πρώτον, στις αγωνιώδεις επαφές με εγχώριους και πολυεθνικούς επιχειρηματικούς ομίλους, σε σημείο ώστε το Μέγαρο Μαξίμου να έχει μετατραπεί σε ένα είδος dealing room και οι κυβερνητικοί επιτελείς να επιδίδονται σε επενδυτική επαιτεία. Δεύτερον, στην επίδειξη πυγμής προς τους απεργούς, επιλογή με μήνυμα και προς επίδοξους «αγοραστές» της χώρας ότι τη διαδικασία «εσωτερικής υποτίμησης» την εγγυάται ένα καθεστώς βίας, καταστολής και συνταγματικής εκτροπής που δεν φοβάται το πολιτικό κόστος.

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Το ''ευχαριστώ'' ενός εκπαιδευτικού στον υπουργό παιδείας

"Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί με την αύξηση ωραρίου από την μία και την ταυτόχρονη μείωση του μισθού από την άλλη ανανεώθηκε, ίσως και σώθηκε, ο γάμος μου. Τώρα δεν βλεπόμαστε σχεδόν ποτέ με την γυναίκα μου παρά μόνο αργά το βράδυ όταν σχολάω από το σουβλατζίδικο στο οποίο δουλεύω μετά το σχολείο. Τώρα δεν υπάρχει αυτή η καθημερινή τριβή που όλοι ξέρουμε ότι φθείρει τη σχέση.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας που με έκανε να νιώσω ξανά εθνική ανάταση και υπερηφάνεια. Τώρα σιτίζομαι με τα ελληνικά στρατά (στις στρατιωτικές λέσχες) και νιώθω και εγώ, κατά κάποιο τρόπο, μάχιμος υπερασπιστής των πάτριων. Χθες έφαγα μαζί με τον ταξίαρχο, αύριο με έχει καλέσει, στο τραπέζι του, ο επιτελάρχης. Άσε που με έχει επηρεάσει θετικά και σε θέματα πειθαρχίας: ο διευθυντής μου κορδώνεται καμαρωτά κάθε φορά που όταν θέλει να μου ζητήσει κάτι εγώ, στεκόμενος σε στάση προσοχής, του απαντώ με βροντερή φωνή «Διατάξτε». Τις προάλλες κατέβασα από την ντουλάπα εκείνο το χακί μπουφάν που φόραγα ως φοιτητής. Μου είναι λίγο φαρδύ, αλλά, κάνει τη δουλειά του.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί δεν με αφήνει να θεωρήσω τη θέση μου στο δημόσιο δεδομένη. Ξέρετε μια μικρή δόση ανασφάλειας σε οποιαδήποτε μορφή σχέσης είναι απαραίτητη. Είναι το αλατοπίπερο που λένε. Τα πράγματα θα γίνουν ακόμα πιο καλά με την κατάργηση των οργανικών. Βέβαια το τέλειο θα ήταν η κατάργηση της μονιμότητας αλλά δυστυχώς αργεί ακόμα. Μικροί θυμάμαι λέγαμε ότι θέλουμε να ζήσουμε μια ζωή απρόβλεπτη. Να λοιπόν η ευκαιρία.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί μου γέμισε με ποικιλία την καθημερινότητα μου. Δευτέρα έχω μάθημα στο Ζεφύρι, Τρίτη στην Ελευσίνα, Τετάρτη στις Ερυθρές, Πέμπτη στα Μέγαρα και Παρασκευή (η αγαπημένη μου μέρα) στη Μάνδρα τις 2 πρώτες ώρες και στα Βίλια τις 3 τελευταίες. Έτσι εμπλουτίζονται οι παραστάσεις μου και δεν βαλτώνω. Παλιά που δίδασκα σε ένα σχολείο ήταν βαρετά, είχα βουλιάξει στην μονοτονία και αυτό είχε αντίκτυπο στο μάθημά μου. Τώρα ανανεώνομαι καθημερινά. Πιο τυχεροί, βέβαια, είναι κάποιοι συνάδελφοι μου που μετακινούνται κατά τη διάρκεια της βδομάδας από νησί σε νησί στις Κυκλάδες. Είναι και ένας πολύ έξυπνος τρόπος για να αναπτυχθεί, ο πεσμένος τελευταία, εσωτερικός τουρισμός.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί με θεωρεί «άξιο λόγου» για να με αξιολογήσει. Έτσι θα με βελτιώσει, θα με αναβαθμίσει και θα μου κάνει ένα update στη σύγχρονη εποχή. Και όλα αυτά τα προσφέρει οικειοθελώς ο υπουργός μου γιατί αν περίμενε από μένα… Είναι ωραίο να νιώθεις ότι κάποιος ασχολείται μαζί σου και ότι θέλει να σου βγάλει τον καλύτερο εαυτό. Τώρα είναι ο υπουργός μου που παίζει το ρόλο του αγαπημένου μου καθηγητή και εγώ το ρόλο του μαθητή του. Έχω αφεθεί τελείως στη φροντίδα του.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί με κρατάει σε εγρήγορση, μου έχει βελτιώσει την εφευρετικότητα και την ικανότητα να δίνω λύσεις. Επίσης καλλιεργεί το αίσθημα της υπευθυνότητας στους μαθητές, που είναι, παιδαγωγικά, σπουδαίο πράγμα: Δεν έχουμε καλοριφέρ: δεν πειράζει ας μαζευτούμε όλοι κοντά στο διαδραστικό πίνακα που είναι ζεστός. Δεν έχουμε χαρτί για βιβλία: δεν πειράζει, πάρτε τα σε cd και ας αφήσουμε τα δέντρα για να κόβουμε καυσόξυλα. Χάλασε το φωτοτυπικό: το αφήνουμε χαλασμένο γιατί πως αλλιώς θα μάθουν οι μαθητές την αξία των αγαθών; Χάλανε οι υπολογιστές: κανένα πρόβλημα καταργούμε την πληροφορική ως μάθημα. Χάλασε το μεγάφωνο για τη προσευχή: «βγάλε φωνή ρε»! Δεν έχουμε κυλικεία: δεν πειράζει, οικονομία για τα νοικοκυριά. Τα παιδιά μαθαίνουν να προσέχουν το θρανίο τους, την καρέκλα τους και όλη την τάξη τους γιατί ξέρουν ότι αν χαλάσει κάτι δεν αναπληρώνεται. Εάν δεν είναι αυτό καλλιέργεια της υπευθυνότητας τότε ποιο είναι;

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας μου γιατί αναβαθμίζει τον διδακτικό μου ρόλο. Μου δείχνει εμπιστοσύνη, και αυτό είναι σημαντικό. Παρά το γεγονός ότι είμαι φυσικός διδάσκω και χημεία, βιολογία, γεωγραφία, μαθηματικά και πληροφορική. Επίσης, επειδή έχω proficiency αν χρειαστεί μπορεί να διδάξω και αγγλικά (στο Γυμνάσιο μόνο). Αυτό με κάνει να νιώθω χρήσιμος και σημαντικός. Αυτός ο τίτλος του «πολυεργαλείου» πολύ με κολακεύει.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί ξερίζωσε τα ζιζάνια απ΄ τα σχολεία: Απαγόρευσε την είσοδο συνδικαλιστών στα σχολεία.Έβγαλε εγκύκλιο που προβλέπει πειθαρχικές κυρώσεις στη συμμετοχή σε απεργία. Ουσιαστικά έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στην ΟΛΜΕ και στη ΔΟΕ. Έτσι μπορούμε όλοι να κάνουμε, απερίσπαστοι τη δουλειά μας. Αυτοί οι περίεργοι τύποι (οι συνδικαλιστές εννοώ) ήταν, πραγματικά, πολύ διασπαστικοί και είχαν, πώς να το πω, αυτό το ανικανοποίητο. Τώρα, από ότι μαθαίνω, έχουν βάλει μυαλό και πλέον εργάζονται με ζήλο.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί τώρα που αυξήθηκε ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα (είναι 35) μπορώ να εφαρμόσω τις σύγχρονες μεθόδους διδασκαλίας που έμαθα διαβάζοντας για τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ: εφαρμόζω τη διδακτική μέθοδο «κατά ομάδες». Έχω χωρίσει, δηλαδή, το τμήμα σε 5 ομάδες. Δευτέρα κάνω μάθημα με την 1η ομάδα, Τρίτη με τη 2η,Τετάρτη με την 3η κλπ.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί με έμαθε να προσέχω την εμφάνιση μου και το image μου γενικότερα. Τώρα που τα σχολεία θα περάσουν στους δήμους και στους σπόνσορες οφείλω να έχω το πακέτο, που λένε, για να με προτιμάει η τοπική κοινωνία.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί με την αξιολόγηση και τη μοριοδότηση ενισχύει τον υγιή ανταγωνισμό μεταξύ των συναδέλφων καθηγητών και αυτό βελτιώνει την ποιότητα όλων μας. Εγώ, φέτος μόνο, γράφτηκα στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο για master, παρακολούθησα 12 σεμινάρια, έκανα 4 project στο σχολείο(αναγκάστηκα μάλιστα να μαλώσω με έναν συνάδελφο που ήθελε να μου φάει το ένα project). Επίσης διεκδίκησα και κατάφερα να είμαι «υπεύθυνος» σε 2 τμήματα, «υπεύθυνος» αλληλογραφίας και mail πήρα και δυο σχολικές γιορτές. Τα κίνητρα απόδοσης είναι πολύ σημαντικά, όπως ξέρουμε.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί δίνει προοπτική στη δουλειά μου σε βάθος χρόνου. Με τα νέα όρια συνταξιοδότησης (72) έτη μπορώ να αφιερωθώ απερίσπαστος στη δουλειά μου γιατί πάντα με άγχωνε η συνταξιοδότηση. Καλό είναι να με κρατάει κάτι σε εγρήγορση μέχρι τα βαθειά γεράματα. Παλιό μοντέλο ναι, αλλά όχι ακόμα για απόσυρση, έτσι;

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί κάνει οικονομία για τη χώρα μου και προσπαθεί να δώσει σχήμα στο χάος του χώρου της παιδείας: δεν θα κάνει τις, έτσι και αλλιώς, άσκοπες προσλήψεις μονίμων και αναπληρωτών καθηγητών και θα συγχωνεύσει 4.000 σχολεία. Έτσι καταλήγει σε ένα σχήμα (μαθητών, καθηγητών και κτιρίων) πιο λειτουργικό, πιο μανιντζέβελο και ταυτόχρονα πιο οικονομικό. Αυτό και αν είναι αξιέπαινο.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί δήλωσε ότι ο μισθός των εκπαιδευτικών είναι ντροπή και ότι μόλις ανακάμψει η ελληνική οικονομία το πρώτο πράγμα που θα κάνει είναι να εισηγηθεί αυξήσεις. Οι προβλέψεις βέβαια για ανάκαμψη είναι το 2024 και είναι αβέβαιες ακόμα και για τότε. Αυτό που είναι βέβαιο όμως είναι ότι υπουργός παιδείας δεν θα έχει αλλάξει μέχρι το 2024 γιατί, πολύ απλά, ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει.

Υ.Γ. Από λίγο να ξεχάσω να ευχαριστήσω τον υπουργό της Παιδείας για το πιο σημαντικό. Μας έδωσε κίνητρο να ψαχθούμε λίγο παραπάνω,να πάμε τον εαυτό μας λίγο παραπέρα: μαζευτήκαμε 6 συνάδελφοι και φτιάξαμε ένα γκρουπάκι. Όχι, μην φανταστείτε, δεν το φτιάξαμε για να παίζουμε μουσική. Group therapy κάνουμε με τη βοήθεια ενός φίλου μας που είναι άνεργος ψυχίατρος".


Δημήτρης Τσιριγώτης
Φυσικός

Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών

Τις προάλλες κοντοστάθηκα έξω από ένα νεκροταφείο. Μου ‘κανε εντύπωση γιατί είχε μαζευτεί κόσμος πολύς, άντρες κυρίως, που είχανε σχεδόν όλοι τους μουστάκια σέρτικα, επιβλητικά, πλάι σε δόντια χρυσαφένια. Και σε κοιτούσαν με βλέμματα περίεργα, θολά, λες και το ένα τους το μάτι ήτανε κανονικό και τ’ άλλο γυάλινο. 

Κι ήταν η ατμόσφαιρα φορτισμένη αλλά, για έναν περίεργο λόγο, δεν ένιωθες πένθος να μπαίνει στα πνευμόνια σου, όχι, δεν ήταν πόνος από θάνατο τούτος ο αέρας που ανέμιζε τις δεκάδες παρατεταγμένες σημαίες. Θα ‘λεγες ότι στα δάκρυα διέκρινες κάμποσες σταγόνες υπερηφάνειας να κυλάνε πάνω στα ροζιασμένα μάγουλα των τεθλιμμένων. Δεν είχα ξαναπετύχει ποτές μου τέτοια περίεργη κηδεία. Έβλεπες παντού χρώματα γαλανόλευκα, απλωμένα ανάμεσα σε κεριά κι ανθρώπους, μηνύματα με κεφαλαία, αρχαιοπρεπή γράμματα, που σχημάτιζαν λέξεις εμφατικές. ΗΡΩΑΣ και ΑΘΑΝΑΤΟΣ και ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ. 
Και αντί για μνήμη αιώνια του αξιομακάριστου, άκουγες στα ψιθυριστά κατάρες και αναθέματα για την πεθαμένη Ελλάδα. Ήτανε, στ’ αλήθεια, σα να μη θάβανε άνθρωπο εκείνη την ημέρα. Ήταν σαν να θάβανε Δημοκρατία ολόκληρη.

Όσο κι αν ήθελες να μείνεις αδιάφορος, δεν μπορούσες παρά να νιώσεις την περιέργειά σου να εξάπτεται κι αναρωτιόσουν να μάθεις ποιος κηδεύεται κι έχει προκαλέσει τέτοια έξαρση συναισθημάτων. Έκανα να πλησιάσω αλλά δεν ήταν δυνατόν να δω το πρόσωπό του, έτσι όπως είχαν σκεπάσει όλο το φέρετρο με μιαν απαστράπτουσα, σημαία ελληνική. 

Πάνω της είχαν ξαπλώσει ένα ξίφος με μια λαμπερή, ανέπαφη λαβή, αλλά και μερικά διάσκορπα παράσημα που τα ‘χαν ξεκαρφιτσώσει από το πέτο του νεκρού. Αναρωτήθηκα με όλα αυτά μήπως ήταν κάποιος σπουδαίος στρατηγός αλλά, να δεις πώς μου το ‘παν, ήτανε λέει στρατιωτικός, όχι, ήτανε στρατιώτης, ναι, στρατιώτης που υπηρέτησε με αρετή και τόλμη και αυταπάρνηση για την ελευθερία της Πατρίδος.

Ότι αυτή η ίδια η Πατρίδα τον πλήγωσε και μάλιστα περίμενε μέχρι το τέλος μιαν ελάχιστη συγγνώμη της προς εκείνον. Ότι, αν και αθώος, τον έστειλαν ισόβια στη στενή και ότι αυτό αποτέλεσε “την μεγαλυτέραν ηθικήν, νομικήν και πολιτικήν ατιμίαν όλων των εποχών”. Αλλά αυτός, πιστός στις αρχές του, προτίμησε να μην αποφυλακιστεί και ν’ αποθάνει μέσα στο κελί του. Ακόμα και στην κηδεία τού αδικοχαμένου γιου του δεν επήγε, λέει. Δεν άντεχε να βγει απ’ τη φυλακή και να δει τη χώρα του φυλακισμένη.

Σκότωσε, είπανε, παλικάρι είκοσι χρονών, έναν φοιτητή με σώμα λεπτό κι ατημέλητη κώμη, κάποιο μεσημέρι, πριν σαράντα χρόνια, τότε που ο παραμορφωτικός φακός της ιστορίας έμπλεξε την αλήθεια με το ψέμα, τότε που η ανομία έμελλε να παρουσιαστεί ως δήθεν εξέγερση για το καλό του τόπου. 

Και το παιδί που έφαγε ήτανε ψηλό σαν τα κυπαρίσσια, τόσο που ούτε χώραγε στο φέρετρό του, όταν έκαμαν να τον εθάψουν. 

Κι ο πατέρας του δεν είχε λεφτά να πάρει άλλο, μεγαλύτερο, κι έτσι αναγκαστικά τον στρίμωξαν μέσα, κάπως πρόχειρα, μαζεύοντάς του τα πόδια, όπως-όπως. 

Τι να γίνει, ήταν λίγο μακρύς ο φουκαράκος. 

Σήμερα τέτοια προβλήματα δεν υπήρξαν. Το φέρετρο ήταν ευρύχωρο κι ωραίο, καθώς ταιριάζει στο μέγεθος του ανδρός. Γιατί ήταν αρσενικό αμείλικτο, λέει, ο μακαρίτης, της εννόμου τάξεως σκληρός κι άτεγκτος μαχητής, τόσο που, όταν συνέβησαν όλα αυτά τα φαιδρά γεγονότα, παρότρυνε με σθένος τους συμπολεμιστές του με τις φράσεις “βαράτε στο ψαχνό!” και “όταν βλέπετε τέσσερα άτομα, τον έναν να τον σκοτώνετε και τους τρεις να τους βάζετε στο καμιόνι”. Και δε χαμπάριαζε τίποτα. “Εμένα το αποφυλακιστήριο θα μου το καρφώσουν στην κάσα”, είχε πει. Έτσι κι έγινε.

Μετά από μερικές εκκλησιαστικές αράδες και παρακλήσεις για τους τελευταίους ασπασμούς, ακουστήκανε τα πρώτα τα συνθήματα. “Δεν είμαστε δυο, είμαστε χιλιάδες”. Κι ύστερα, απλώθηκε μιαν αλλόκοτη μουσική στο χώρο. 

Ήταν μελωδίες από αργόσυρτα, μανιάτικα μοιρολόγια που αγκάλιασαν την ατμόσφαιρα, την ώρα που ο ήλιος ανέβαινε ψηλά στον ουρανό, καθώς πουλιά ίδια με φοίνικες καιγόντουσαν και βγαίνανε ξανά μέσα απ’ τις στάχτες τους. 

Και κάπως έτσι, μαζεύτηκαν όλοι μπροστά στο ιερό της εκκλησιάς ν’ ακούσουν λόγο βαρύ, λόγο σπουδαίο που είχε ετοιμάσει κοτζάμ Μητροπολίτης. “Σήμερα αποχαιρετάμε έναν γενναίο άνθρωπο, έναν άνθρωπο που θ’ αποτελεί πρότυπο γενεών, που με αυτοθυσία επαλήθευσε ότι και ο θάνατος φοβάται τους γενναίους”. 

Κι ένιωσα ρίγη δέους να με χτυπούν όπως το μαστίγιο σε χουντικό βασανιστήριο αλλά και απορία μαζί για αυτές τις επικές περιγραφές που έφερναν στο νου τουλάχιστον κάτι από τον Κολοκοτρώνη. Δεν πέρασαν ούτε δευτερόλεπτα από αυτόν μου το συνειρμό και ο ρασοφόρος άρχων ήρθε να με επιβεβαιώσει. 

“Ας μην ξεχνάμε ότι και ο Κολοκοτρώνης κατέληξε στη φυλακή, ο Σωκράτης για χάρη της πατρίδας ήπιε το κώνειο”. Φτάνει πια. Στο τέλος από τον πολύ πατριωτισμό ήθελα να δοκιμάσω κι εγώ λίγο κώνειο.

Κι όπως το λιβάνι ήρθε και κατακάθισε στα ξυρισμένα κεφάλια που εξείχαν στο πλήθος, τέσσερις σήκωσαν στους ώμους τον τραγικό ετούτο ήρωα των ημερών μας. Σφίξανε όλοι τις γροθιές τους και φώναξαν με θαρραλέα, βροντερή φωνή “Αλήτες, Προδότες, Πολιτικοί”, ταρακουνώντας σαν βροντή την πλάση γύρω. Ένα παιδί αμούστακο έβγαλε με χάρη τ’ όπλο του κι έριξε μπαλωθιές απανωτές, σαν να πρόκειται για άγημα φαντάρων που τιμούν τον ένδοξο αρχηγό τους. 

Κι ήταν τέτοιοι οι κρότοι και οι αλαλαγμοί που νόμιζες ότι στ’ αλήθεια έσταξε αίμα από το σώμα του ελεύθερου, απέραντου ουρανού. 

Κι όπως οι χούφτες ρίχνανε χώμα στο λάκκο που ‘χαν σκάψει για τούτο τον λέοντα, ήρθαν και καρφώθηκαν το ένα μετά το άλλο πάνω του δεκάδες στεφάνια με λόγια σπουδαία στα βελούδινα φτερά τους. “Μετά τη Χώρα, σήμερα επτώχευσε και η Ιστορία”, “Στο μέγιστο Στρατηγό του Ελληνικού Στρατού, Οι Φίλοι της 21ης Απριλίου 1967″, “Πιστός μέχρι θανάτου”, “Ο ελληνισμός σ’ ευγνωμονεί, με τη στάση ζωής σου φωτοδότησες το δρόμο της τιμής”, “Ξεπέρασες τα ανθρώπινα γιατί ήσουν ο Κορυφαίος”. 

Κι από κάτω, μερικά ονοματεπώνυμα να υπογράφουν τους διθυράμβους. Οικογένεια Στυλιανού Παττακού. Οικογένεια Καματερού, Χαρίκλεια Μακαρέζου, Κώστας Πλεύρης, Δέσποινα Παπαδοπούλου, σύζυγος του μεγάλου Γεωργίου Παπαδόπουλου. Τότε ήταν που άρχισα να συνειδητοποιώ που είχα βρεθεί. 

Τότε ήταν που κατάλαβα ποιοι ήταν όλοι αυτοί και σε ποιανού κηδεία είχα έρθει.

Τα καθάρματα στην κηδεία του καθάρματος.

Από TA KAKΩΣ KEIMENA

Οι δανειστές βάζουν στο μάτι ρούβλια και κοιτάσματα στην Κύπρο

Σφίγγει απελπιστικά η θηλιά των υποψήφιων δανειστών γύρω από την Κύπρο, καθώς πλέον εξαντλούνται τα ταμειακά αποθέματα, αποδυναμώνεται κάθε διαπραγματευτική δυνατότητα, εξουδετερώνονται τα «όπλα» της κυπριακής οικονομίας ώστε η νέα κυβέρνηση να συρθεί στην υπογραφή ενός Μνημονίου που τελικά οδηγεί στην υποθήκευση του πλούτου της χώρας.

Επειτα από διαπραγματεύσεις που ξεκίνησαν το καλοκαίρι η Λευκωσία δεν έχει κατορθώσει ακόμη να αποσπάσει από τους υποψήφιους δανειστές τη συμφωνία για την υπογραφή του Μνημονίου, που θα έδινε τέλος στην ανασφάλεια και στον ορατό πλέον κίνδυνο στάσης πληρωμών.

Με την κυβέρνηση Χριστόφια να ελπίζει σε θαύματα και διάσωση από τη Μόσχα (η οποία όμως πλέον δεν πολιτεύεται με τα ιδεολογικά κριτήρια που θυμόταν από τις σπουδές του στη Σοβιετική Ενωση ο Δ. Χριστόφιας) και να περιμένει τη γενναιοδωρία των εταίρων, η Κύπρος έχει οδηγηθεί σε οδυνηρό αδιέξοδο το οποίο δεν απειλεί πια μόνο το βιοτικό επίπεδο, τους ημικρατικούς οργανισμούς και το κοινωνικό κράτος, αλλά υπονομεύει και τα δύο μεγάλα ατού της κυπριακής οικονομίας: το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τα ρωσικά επενδυμένα κεφάλαια και τους υδρογονάνθρακες.

Ολα δείχνουν ότι οι τελικές διαπραγματεύσεις για το κυπριακό Μνημόνιο θα πραγματοποιηθούν μετά τις προεδρικές εκλογές, όταν η κυπριακή οικονομία θα είναι παντελώς εξουθενωμένη και ο νέος πρόεδρος, που πιθανότατα θα είναι ο Νίκος Αναστασιάδης, έχει δηλώσει πρόθυμος να υπογράψει το Μνημόνιο.

Κυρίως όμως ο κ. Αναστασιάδης, που είχε ταχθεί υπέρ του Σχεδίου Ανάν και υπέρ της μεταφοράς του φυσικού αερίου της Κύπρου και του Ισραήλ μέσω Κατεχόμενων και Τουρκίας στην Ευρώπη, μπορεί να αποδειχθεί χρυσή ευκαιρία για τους δανειστές.

Υστέρα από έναν τραγικό πολιτικό χειρισμό της απερχόμενης κυβέρνησης, η Κύπρος κινδυνεύει να χάσει εκτός των ξένων επενδύσεων και το στρατηγικής σημασίας «όπλο» των υδρογονανθράκων.

Η Ευρώπη, και κυρίως οι Γερμανοί, οι οποίοι είναι σχεδόν αποκλειστικά εξαρτημένοι ενεργειακά από τους Ρώσους κάθε άλλο παρά είναι αδιάφοροι όλο αυτό το διάστημα βλέποντας τη μικρή Κύπρο των μερικών εκατοντάδων χιλιάδων κατοίκων να γίνεται κάτοχος τεράστιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πιθανότατα πετρελαίου που μπορεί να αποτελέσουν εναλλακτική ενεργειακή πηγή για την Ευρώπη.

Ο πειρασμός να χρησιμοποιήσουν την ισχυρή θέση που κατέχουν στη διαχείριση της κρίσης χρέους της Κύπρου ώστε να αποκτήσουν ρόλο και πρόσβαση στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της είναι πια μεγάλος. Η κατάσταση αυτή όμως επηρεάζει άμεσα και τις πολιτικές εξελίξεις αλλά και στρατηγικές ισορροπίες στην περιοχή.

Ο κ. Αναστασιάδης, ο οποίος προηγείται σε όλες τις δημοσκοπήσεις για τις προεδρικές εκλογές της 17ης Φεβρουαρίου, έχει εξασφαλίσει τη στήριξη της κ. Μέρκελ, η οποία μάλιστα επισκέφθηκε και το νησί με την ευκαιρία της συνεδρίασης του ΕΛΚ, έχοντας ουσιαστικά δηλώσει ότι είναι έτοιμος να υπογράψει το Μνημόνιο για να «σωθεί» η Κύπρος.

Η υπόθεση των υδρογονανθράκων έχει υπονομευτεί ήδη από την κυβέρνηση Χριστόφια, κάτι που αποκαλύφθηκε όταν η τρόικα με παρέμβασή της στο υπουργείο Οικονομικών απαίτησε να σταματήσει η διαδικασία ψήφισης του νόμου για τη σύσταση του Ταμείου Υδρογονανθράκων το οποίο, στα πρότυπα του νορβηγικού οργανισμού, θα εκμεταλλεύεται τα έσοδα από το φυσικό αέριο προς όφελος των επόμενων γενεών και για τη διατήρηση και εκσυγχρονισμό των υποδομών της ενεργειακής βιομηχανίας.

Δέσμευση
Η τρόικα υποστήριξε ότι η κυπριακή κυβέρνηση έχει δεσμευθεί ότι πριν παραπεμφθεί στη Βουλή το νομοσχέδιο για έγκριση θα πρέπει να «προηγηθεί ανασκόπηση και συμφωνία με την τρόικα». Ο στόχος φυσικά δεν είναι άλλος από το να υποχρεωθεί η κυπριακή κυβέρνηση να αποδεχθεί ότι μέρος, αν όχι και το σύνολο των πόρων που θα προέλθουν από την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου, θα διατεθούν για την αποπληρωμή του δανείου και την εξαγορά του δημόσιου χρέους…

Η Κύπρος, γινομένη έρμαιο των δανειστών, θα είναι πλήρως ευάλωτη στις πιέσεις που αναμένεται να κλιμακωθούν την επαύριον των εκλογών για εξεύρεση λύσης στο Κυπριακό, ώστε να διευκολυνθούν οι ευρωτουρκικές σχέσεις αλλά και να ανοίξουν «νέες προοπτικές» στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων του νησιού.

Δυστυχώς ο κ. Χριστόφιας έχοντας οπισθοχωρήσει σημαντικά σε ό,τι αφορά τη διαπραγματευτική θέση της Κύπρου στις συνομιλίες με τους Τουρκοκύπριους, έχει καλλιεργήσει το έδαφος για μια λύση χειρότερη του Σχεδίου Ανάν ,του οποίου υπέρμαχος ήταν ο Νίκος Αναστασιάδης. Και τώρα πια θα υπάρχει ένα ακόμη «κίνητρο» για την άρον άρον επίλυση του Κυπριακού: ο μύθος ότι με τη λύση θα επιτευχθεί πιο σύντομα η εκμετάλλευση του φυσικού αερίου μέσω αγωγού προς την Τουρκία και επομένως θα είναι μικρότερες οι απώλειες που θα υποστούν οι Κύπριοι πολίτες από την υπαγωγή στο Μνημόνιο. Με τη διαφορά φυσικά ότι θα έχει παραδοθεί σε δανειστές και στην Τουρκία το σημαντικότερο, οικονομικής και στρατηγικής σημασίας, όπλο που είχε ποτέ στα χέρια του ο Ελληνισμός στην Κύπρο.

Απόσπασμα απο το imprector

Φρίντμαν VS Μαρξ: Το απόλυτο φανταστικό debate στο Νταβός

Πώς θα έβλεπαν την ευρωπαϊκή οικονομική κρίση οι πιο διάσημοι οικονομολόγοι του 19ου και του 20ου αιώνα; Μεταξύ σοβαρού και αστείου, ο Λάρι Έλιοτ, οικονομικός συντάκτης της βρετανικής εφημερίδας Guardian, επιχείρησε να δημιουργήσει ένα φανταστικό πάνελ ανάμεσα σε κορυφαίους του παρελθόντος, με θέμα την κρίση χρέους στην ευρωζώνη και την ΕΕ και συντονίστρια την...διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ.

Τοποθέτησε στο ίδιο τραπέζι του Νταβός τον Γερμανό θεμελιωτή του κομμουνισμού και συγγραφέα του «Κεφαλαίου» Καρλ Μαρξ (1818 - 1883), τον Βρετανό υπέρμαχο της ανάπτυξης με ελεγχόμενο κρατικό παρεμβατισμό Τζον Μέιναρντ Κέινς (1883 - 1946), τον Αμερικανό θιασώτη του αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού, ιδρυτή της λεγόμενης «Σχολής του Σικάγο» Μίλτον Φρίντμαν (1912 - 2006) και τον Γερμανό οπαδό της ανθρώπινης κλίμακας στην οικονομία και συγγραφέα του «Το μικρό είναι όμορφο», Ερνστ Φρίντριχ Σουμάχερ(1911-1977).

Μίλτον Φρίντμαν εναντίον Καρλ Μαρξ; Ακριβώς. Ιδού τα αποτελέσματα της χορταστικής «κουβέντας» ανάμεσά τους:

Λαγκάρντ (απευθύνεται στον πρεσβύτερο των ομιλητών, τον Μαρξ): Καρλ, πως βλέπεις την κατάσταση στη Ευρώπη σήμερα;

Μαρξ: Η καπιταλιστική τάξη που συγκεντρώθηκε στο Νταβός πέρασε τις τελευταίες μέρες γκρινιάζοντας για την ανεργία και την έλλειψη ζήτησης για τα προϊόντα της. Αυτό που δεν μπορούν να αναγνωρίσουν είναι ότι όλα αυτά είναι αναπόφευκτα σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Υπάρχει μια τάση για υπερ-επενδύσεις και υπερ-παραγωγή και μια ταυτόχρονη πτώση του κέρδους, την οποία, ως είθισται, οι εργοδότες προσπαθούν να εξισορροπήσουν κόβοντας τους μισθούς και δημιουργώντας μια εφεδρική στρατιά εργαζομένων. Γιαυτό υπάρχουν πάνω από 200 εκατ. άνθρωποι άνεργοι ανα τον κόσμο και μια διαρκής τάση για κοινωνική ανισότητα. Είναι πιθανό το 2013 να είναι καλύτερο από το 2012, αλλά και πάλι θα μιλάμε για μια απλή ανάπαυλα.

Λαγκάρντ: Εκανες μια εξαιρετικά απαισιόδοξη ανάλυση, Καρλ. Οι μισθοί ανεβαίνουν με γρήγορους ρυθμούς σε κάποια μέρη του κόσμου, όπως η Κίνα, αν και συμφωνώ πως η ανισότητα αποτελεί απειλή. Οι δικές μας εκτιμήσεις, του ΔΝΤ, λένε πως όντως η ανισότητα συνδέεται με την οικονομική αστάθεια.

Μαρξ: όντως οι αναδυόμενες αγορές αναπτύσσονται με ταχείς ρυθμούς, αλλά κι αυτοί εν καιρώ θα αντιμετωπίσουν τα ίδια προβλήματα.

Λαγκάρντ (απευθύνεται στον Κέινς): Μέιναρντ, πιστεύεις ότι η κατάσταση είναι τόσο άσχημη όσο την περιγράφει ο Καρλ;

Κέινς: Όχι, εγώ δεν το πιστεύω. Το πρόβλημα είναι σοβαρό, αλλά λύνεται. Όταν εμείς αντιμετωπίσαμε παρόμοια κρίση, απαντήσαμε με επιθετική χαλαρότητα της νομισματικής μας πολιτικής, μειώνοντας τα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα επιτόκια. Στις ΗΠΑ, ο φίλος μου ο πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ, υποστήριξε μια νομοθεσία που θα επέτρεπε την οργάνωση των εργατών σε συνδικάτα και την κερδοφορία για τις επιχειρήσεις. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η διεθνής κοινότητα ίδρυσε το ΔΝΤ προκειμένου να εξισορροπήσει την ανισορροπία των πληρωμών, να αποτρέψει τους νομισματικούς πολέμους που θα ξεκινούσαν λόγω της στρατηγικής «beggar-thy-neighbor» (η «εξαγωγή της κρίσης στον γείτονα») και να ελέγχει τη μετακίνηση του κεφαλαίου. Όμως ξεχάσαμε όλα αυτά τα μαθήματα. Σήμερα η ισορροπία μεταξύ δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής είναι λανθασμένη, οι νομισματικοί πόλεμοι συνεχίζονται και ο οικονομικός τομέας παραμένει χωρίς μεταρρυθμίσεις. Τα οικονομικά δείχνουν κολλημένα στο παρελθόν, λες και οι φυσικοί νόμοι δεν άλλαξαν στο κόσμο απ' την εποχή του Κέπλερ.

Λαγκάρντ (απευθύνεται στον Φρίντμαν): Εσύ, Μίλτον, διαφωνείς με αυτό που λεει ο Μέιναρντ;

Φρίντμαν: σε αντίθεση με τον Μέιναρντ, εγώ δεν θα υποστήριζα μέτρα που θα αύξαναν την διαπραγματευτική ισχύ των συνδικάτων, αλλά σίγουρα θα υποστήριζα αυτό που προσπαθεί να κάνει τωρα ο Μπεν Μπερνάνκι [πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ] με την αμερικανική νομισματική πολιτική και θα προωθούσα, αν μπορούσα, ακόμη πιο δραστικά μέτρα. Όπως για παράδειγμα μια νομισματική πολιτική που θα είχε στόχο την ονομαστική παραγωγή, δηλαδή την αύξηση του οικονομικού μεγέθους που δεν μπορεί να προσαρμοστεί στον πληθωρισμό. Αν η αύξηση αυτή είναι τοσο υψηλή, οι κεντρικές τράπεζες πρέπει να σκληρύνουν την πολιτική τους. Αν όμως είναι χαμηλή, θα πρέπει να την χαλαρώσουν. Σε ακραίες περιστάσεις, θα επέτρεπα τακτικές που θολώνουν την διάκριση ανάμεσα στη νομισματική και τη δημοσιονομική πολιτική. Εγώ αυτό εννοώ λέγοντας πως θα έπρεπε να «πέσουν λεφτά στην οικονομία από ελικόπτερο».

Λαγκάρντ (δίνει τον λόγο στον Σουμάχερ): Εσύ, Φριτζ, πώς κρίνεις την κατάσταση της οικονομίας σήμερα;

Σουμάχερ: Βλέπω πως υπάρχει μια εμμονή στην ανάπτυξη με κάθε κόστος, παραβλέποντας τις όποιες περιβαλλοντικές ζημίες. Η κλιματική αλλαγή δεν αναφέρθηκε καθόλου εδώ στο Νταβός, ειδικά μετά από μια χρονιά όπως το 2012, όπου σημειώθηκαν πολλά ακραία καιρικά φαινόμενα. Κανείς δεν δείχνει να ασχολείται με την υπερθέρμανση του πλανήτη και η τρέχουσα ύφεση αδιαφορεί ολοένα και περισσότερα για «πράσινες» πολιτικές. Όλα γίνονται στη λογική των «μπίζνες» και του κέρδους: χτίστε δρόμους, μεγαλώστε τα αεροδρόμια, προσπαθήστε να τονώσετε την κατανάλωση αγαθών. Οι σημερινοί επιστήμονες λένε πως οι παγκόσμιες θερμοκρασίες σύντομα θα επιστέψουν σε επιπεδα πολύ ανώτερα αυτών που επικρατούσαν επί Βιομηχανικής Εποχής.

Λαγκάρντ: Μέιναρντ, τι λες για όλα αυτά;

Κέινς: Συμφωνώ απολύτως. Αν ήμουν ο Ρούσβελτ, θα καλούσα για ένα νέο Πράσινο New Deal (η «Νέα Συμφωνία» το 1932). Δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο χωρίς ανάπτυξη, αλλά όπως λεει ο Φριτζ, χρειαζόμαστε επειγόντως μια πιο καθαρή και πιο έξυπνη ανάπτυξη. Γιατί αν συνεχίσουμε με αυτόν τον τρόπο, η επόμενη γενιά θα είναι «ψημένη, τσουρουφλισμένη και καμένη».

Σουμάχερ: Ετσι είναι. Δεν θα μπορούσα να το διατυπώσω καλύτερα