«Οχι, η ΕΕ δεν έσωσε την Ελλάδα, μόνο τη βούλιαξε στα χρέη»!

Ο τίτλος του άρθρου της αυστριακής εφημερίδας «Ντι Πρέσε» προκαλεί ενδιαφέρον: «Τι δεν θέλουμε να ξέρουμε για την Ελλάδα». 

Ο υπότιτλος δίνει απαντήσεις σε όλα: «Η χώρα δεν σώθηκε, η διεθνής αλληλεγγύη δεν υπήρξε και δεν γνωρίζουμε αν η όλη υπόθεση θα καταλήξει σε πολιτική καταστροφή»! 

Ο αρθρογράφος Βόλφγκανκ Μπεμ είναι .......εντυπωσιακά διεισδυτικός: «Πρώτον, η Ελλάδα δεν σώθηκε με τα μέχρι τώρα δάνεια βοήθειας των 240 δισεκατομμυρίων ευρώ. Σώθηκαν μόνο οι διεθνείς τράπεζες, μερικές από τις οποίες θα βρίσκονταν μπροστά στην καταστροφή σε περίπτωση ολικής παύσης εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους. Το ελληνικό κράτος έχει μόνο φορτωθεί ακόμη περισσότερα βάρη από το ξέσπασμα της κρίσης» υπογραμμίζει χωρίς περιστροφές. Τις τράπεζές τους έσωσαν οι Ευρωπαίοι με το Μνημόνιο, λέει πολύ σωστά, όχι τους Ελληνες, που τους φόρτωσαν ακόμη μεγαλύτερο δημόσιο χρέος! 

Το άρθρο της αυστριακής εφημερίδας συνεχίζει ακάθεκτο: «Το γεγονός είναι ότι από το αποκαλούμενο πακέτο σωτηρίας των ευρωεταίρων προέκυψαν συνολικά έξι πακέτα λιτότητας των κυβερνήσεων, υψηλότεροι μαζικοί φόροι, χαμηλότεροι μισθοί και συντάξεις καθώς και μια σοβαρή άνοδος της ανεργίας. Οποιος βρεθεί εκτός ταμείου ανεργίας δεν είναι πλέον ασφαλισμένος, ούτε για ασθένεια. 

Αυτοί έχουν στο μεταξύ γίνει τρία εκατομμύρια άνθρωποι» τονίζει. «Η χώρα δεν εξυγιάνθηκε μέσω του πακέτου βοήθειας» υποστηρίζει η «Ντι Πρέσε», η οποία εμφανίζεται πολύ απαισιόδοξη για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας. «Ακόμη και αν κατόρθωνε η κυβέρνηση -πράγμα που σχεδόν κανένας δεν πιστεύει- να έβγαινε στο τέλος αυτού του χρόνου από την ευρωπαϊκή ομπρέλα σωτηρίας, θα παραμείνει πίσω ένα τεράστιο βουνό χρέους πολύ πάνω από 300 δισεκατομμύρια ευρώ» επισήμανε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας: «Το ισχνό κράτος, το οποίο επέβαλαν οι δανειστές, ναι μεν θα υπάρξει, αλλά η προοπτική θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα που θα αντικαταστήσουν την απώλεια θέσεων στον δημόσιο τομέα παραμένει αυταπάτη».
Η αυστριακή εφημερίδα δεν διστάζει να κατεδαφίσει και την υποτιθέμενη αλληλεγγύη των εταίρων της Ελλάδας στην ΕΕ: «Η επαινεθείσα και από τον Αυστριακό καγκελάριο Φάιμαν ?αλληλεγγύη? προς τον ελληνικό λαό ουδέποτε υπήρξε! Ελαβε χώρα μόνο κατ' ελάχιστο μέτρο με τη μορφή κουρέματος χρέους περίπου 107 δισεκατομμυρίων ευρώπου κατείχαν ιδιώτες δανειστές» γράφει. 

Ο αρθρογράφος της «Ντι Πρέσε» έχει επίγνωση της ελληνικής πραγματικότητας και σε καμιά περίπτωση δεν προσπαθεί να τη συγκαλύψει. «Φυσικά, το θεμέλιο του κακού γεννήθηκε στην Ελλάδα» υπογραμμίζει κατηγορηματικά και εξηγεί με σαφήνεια τι εννοεί: «Επί δεκαετίες τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, η ΝΔ και το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, προσέφεραν υπερβολικά πολλά κάθε φορά με κρατική βοήθεια στην εκλογική τους πελατεία ... Μια ελίτ δημοσίων υπαλλήλων, προερχόμενη και από τα δύο κόμματα, χρησιμοποίησε ανενδοίαστα προς όφελός της τις κρατικές δουλειές.

Προσφάτως αποκαλύφθηκαν λαδώματα υψηλόβαθμων Ελλήνων δημοσίων υπαλλήλων στους εξοπλισμούς από επιχειρήσεις της Γερμανίας, Σουηδίας και Ρωσίας». Ολα αυτά που αναφέρουμε παραπάνω δεν τα γράφει κάποια αριστερή αυστριακή εφημερίδα, η οποία πρόσκειται φιλικά προς τον Αλέξη Τσίπρα. Κάθε άλλο. Βαθιά αστική εφημερίδα είναιη «Ντι Πρέσε». Ομιλος που συνδέεται με την Καθολική Εκκλησία της Αυστρίας είναι αυτός που την κατέχει. 

Αυτό άλλωστε γίνεται αμέσως αντιληπτό από το κλείσιμο του άρθρου που παρουσιάσαμε, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ επιχειρείται τεχνηέντως μια προβολή ως εξίσου καταστροφικών λύσεων η άνοδος στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ με το να έπαιρνε την εξουσία η... Χρυσή Αυγή! «Καθώς η κατάσταση έχει εκτραπεί κατ' αυτόν τον τρόπο, κανείς δεν μπορεί να πει σήμερα αν η δημοσιονομική και οικονομική κρίση θα εξελιχθεί σε επικίνδυνη πολιτική κρίση.
Αν ριζοσπαστικές δυνάμεις όπως ο αριστερός ΣΥΡΙΖΑ ή η δεξιά Χρυσή Αυγή έρχονταν ποτέ στην εξουσία, με μεγάλη πιθανότητα θα εκμηδενίζονταν όλα τα διεθνή βοηθητικά μέτρα για την εξυγίανση του κράτους και οι λιτές επιτυχίες μεταρρυθμίσεων. Αυτός ο κίνδυνος δείχνει όμως επίσης πόσο λεπτός είναι ο πάγος πάνω στον οποίο χτίστηκε η δράση διάσωσης (της Ελλάδας)» συμπεραίνει η κεντρώα αυστριακή εφημερίδα, από τις κορυφαίες αυτής της χώρας.

Toυ Γιώργου Δελαστίκ

Ο θεός και οι τράπεζες σώζουν το ΜΕΓΚΑ

Δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο, δεν κρατάνε καν τα προσχήματα. Τώρα που, με αφορμή το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, έχει ανοίξει το καπάκι και βγαίνουν στην επιφάνεια οι σκελετοί του τραπεζικού συστήματος, τώρα που μαθαίνουμε για χαριστικά δάνεια σε καναλάρχες, για δες καιρό που διάλεξαν οι συστημικές τράπεζες να ξαναδώσουν δάνεια στους καναλάρχες. Όλες οι συστημικές τράπεζες και η Εθνική και η Άλφα και η Πειραιώς και η Γιούρομπανκ δίνουν εκατομμύρια ευρώ στον ΔΟΛ του κ. Ψυχάρη και στον «Πήγασο» του κ. Μπόμπολα, μεγαλομέτοχοι του ΜΕΓΚΑ αμφότεροι κι οι δύο.

ΔΟΛ και «Πήγασος», επιχειρήσεις ζημιογόνες και υπερδανεισμένες. Είκοσι δύο εκατομμύρια ευρώ ζημιές για το 2013 ο ΔΟΛ και χρέη που φτάνουν στα 216 εκατομμύρια. Είκοσι δύο εκατομμύρια ζημιές και ο Πήγασος και χρέη 223 εκατομμύρια. Επιχειρήσεις φαλιρισμένες, που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έπαιρναν ούτε ευρώ, όπως δεν παίρνει ούτε ευρώ ο έσχατος φτωχοδιάβολος κι ας μην είναι φαλιρισμένος.

Εδώ δεν έχει τέτοια, εδώ δεν ισχύουν οι κανόνες του καπιταλισμού. Εδώ είναι Μπαλκάνια και στα Μπαλκάνια μαζεύονται όλες οι μεγάλες τράπεζες για να δώσουν 98 εκατομμύρια στον ΔΟΛ, εκ των οποίων τα 15 εκατομμύρια είναι νέα δάνεια. Δίνουν και άλλα 8 εκατομμύρια στον κ. Ψυχάρη και το κυριότερο, παίρνουν τα 57 εκατομμύρια των προσωπικών του δανείων και τα κάνουν εταιρικά, τα ρίχνουν και αυτά στον ΔΟΛ. Στον «Πήγασο» του κ. Μπόμπολα ανανεώθηκε ομολογιακό δάνειο της Εθνικής ύψους 20 εκατ. ευρώ, το οποίο έληγε την 31/12/2013.

Απ' όποια πλευρά και να το δεις, οικονομική λογική στη δανειοδότηση των χρεοκοπημένων ομίλων δεν υπάρχει, άρα το ντηλ είναι αμιγώς πολιτικό. Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση διασώζει τα ΜΜΕ της, για να την στηρίξουν στις δύσκολες ώρες που έρχονται. Προσέξτε την λεπτομέρεια: Το δάνειο που πήρε ο ΔΟΛ έχει διετή περίοδο χάριτος, δηλαδή δεν θα πληρώσει ούτε σεντ για τα δύο επόμενα χρόνια, τα οποία θα είναι είτε προεκλογικά είτε εκλογικά είτε μετεκλογικά.

Πρόκειται για ξεκάθαρη πολιτική συναλλαγή, στην οποία εμπλέκονται οι τράπεζες ως εντολοδόχοι της κυβέρνησης, πιθανότατα και της τρόικας, διότι ουδείς μπορεί να πιστέψει ότι συμφωνίες τέτοιας εμβέλειας γίνονται ερήμην των δανειστών. Οι τράπεζες όμως ζουν και υπάρχουν χάρη στις αλλεπάλληλες αιμοδοτήσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό, άρα τα χρήματα που δίνουν στους χρεοκοπημένους καναλάρχες είναι χρήματα δικά μας, τα έχουμε φορτωθεί στους ώμους μας ως δημόσιο χρέος.

Τα λεφτά είναι δικά μας, γι' αυτό πρέπει να γνωρίζουμε που πηγαίνει και το τελευταίο ευρώ. Να απαιτήσουμε πλήρη διαφάνεια στις δανειοδοτήσεις των χρεοκοπημένων, να την απαιτήσουμε από την κυβέρνηση, να την απαιτήσουμε από τον Προβόπουλο, τον υπεύθυνο για τη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος. Να μη δοθεί ούτε ένα ευρώ, αν δεν υπάρχουν ξεκάθαρες εγγυήσεις ότι θα επιστραφεί εντόκως, οι εποχές που γεννούσαν Τ.Τ. έχουν φύγει ανεπιστρεπτί.

Την επόμενη φορά που θα ακούσετε τον Γιάννη και την Όλγα να τα βάζουν με τους δημόσιους υπαλλήλους, να ζητάνε απολύσεις και διαθεσιμότητες, να ξέρετε ότι φωνάζουν μέσα από τα βάθη του δημόσιου ταμείου. Είναι υπάλληλοι του δημοσίου, ζουν με δάνεια, ζουν από τα δικά μας λεφτά και ζουν πλουσιοπάροχα. Πληρώνονται από εμάς, για να μας καταστέλλουν.

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Απογοητευμένος ο Ιησούς Χριστός με τον αριθμό των φλουριών που κέρδισε στις φετινές βασιλόπιτες

Σε κάκιστη ψυχολογική κατάσταση βρίσκεται τις τελευταίες ημέρες ο Ιησούς Χριστός, καθώς ο αριθμός των φλουριών που κέρδισε στην κοπή των φετινών βασιλόπιτων ήταν χαμηλότερος από ποτέ.

Ο Ναζωραίος ηγέτης της Εκκλησίας, έχει καθιερώσει εδώ και αρκετά χρόνια την υποχρεωτική κοπή κομματιού προς τιμήν του, ως αποτέλεσμα της ζήλειας του προς τον άσπονδο φίλο του, Άγιο Βασίλη, ο οποίος κάθε Χριστούγεννα συνήθιζε να κλέβει την παράσταση και να γίνεται το επίκεντρο της προσοχής. Έκτοτε, κάθε οικογένεια κόβει κομμάτι και προς τιμήν του 2014χρονου ξυλουργού, ο οποίος στα τέλη Ιανουαρίου κάθε χρονιάς κατεβαίνει στη Γη και μαζεύει τα φλουριά και τα αντίστοιχα γούρια που κέρδισε.

Φέτος ωστόσο η κακοδαιμονία που χτύπησε τον Ιησού δεν είχε προηγούμενο, αφού σε σύνολο 345.000 βασιλόπιτων μέχρι στιγμής έχει κερδίσει το φλουρί μόλις στις 34.000, ποσοστό χαμηλότερο του 10%, για πρώτη φορα στα χρονικά. Ενδεικτικά σας αναφέρουμε πως ο Υιός του Θεού πέρσι είχε συλλέξει το 34% των φλουριών ενώ το υψηλότερο ποσοστό του συναντάται το μακρινό 1789 με το ασύλληπτο 89%, το οποίο ωστόσο κύκλοι του Παραδείσου σχολιάζουν ως ύποπτο. «Μου θύμισε τότε που το νερό έγινε κρασί “από μόνο του’» σχολιάζει μιλώντας στο «Κουλούρι» χερουβείμ το οποίο προτίμησε να διατηρήσει την ανωνυμία του.

Στο «Κουλούρι» μίλησε και η μητέρα του Χριστού, Παναγία, η οποία μας μετέφερε την κακή ψυχολογική κατάσταση του μοναχογιού της. «Έχει να βγει από το δωμάτιο του 2 μέρες, κάθεται μέσα όλη μέρα και ακούει τα τραγούδια του αγαπημένου του Χρήστου Σαντικάι, μόνο αυτά τον ηρεμούν. Αγνοεί όλες τις προσευχές, δεν κάνει πια θαύματα, δεν ξέρω τι να κάνω. Ούτε όταν του είχαμε πει ότι θα πρέπει να σταυρωθεί δεν το είχε πάρει τόσο στραβά», περιγράφει.

Μοναδική ελπίδα του Ιησού Χριστού αποτελεί πλέον η κοπή της πίτας των Ανεξάρτητων Ελλήνων, εκεί όπου μετρά μόνο νίκες. «Αν δεν κερδίσω και στο εξοχικό θα κουρέψω τα μαλλιά μου», τονίζει λακωνικά.

Απο το κουλουρι

Ευρωπρόεδροι!

Η σχέση του Έλληνα με την Ευρώπη, ήταν πάντοτε διττή και ελαφρώς κωμικοτραγική. Από την μία έχουμε μια ζηλιάρικη υπερηφάνεια, κατά την οποία, επειδή οι αρχαίοι ημών πρόγονοι εφεύραν την δημοκρατία και την φιλοσοφία, έχουμε πιάσει τον παπά από τα αρχίδια και είμαστε μονίμως ανώτεροι. “Όταν αυτοί έτρωγαν βελανίδια εμείς είχαμε χοληστερίνη” φάση. Ρίχνουμε και μπόλικη ζήλεια που δεν είμαστε Ευρώπη και ούτε μπορούμε να γίνουμε, και έτοιμο το μίγμα.

Από την άλλη, προσπαθούμε να μοιάσουμε στην Ευρώπη με οποιοδήποτε κόστος για να γίνουμε και εμείς κάποτε “Ευρωπαίοι”.

Σκεφτείτε το: κάθε μα κάθε μεταρρύθμιση τα τελευταία χρόνια σερβίρεται με γαρνιτούρα το επιχείρημα “έτσι γίνεται σε κάθε Ευρωπαϊκή χώρα”. Και αφού έτσι γίνεται σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα, θα είναι σίγουρα καλό, γιατί αυτοί “προόδευσαν” και εμείς όχι. Έτσι λοιπόν, ότι κάνουν, το κάνουμε και εμείς.

Αυτός ο κανόνας βέβαια βρίσκει τις αναγκαίες εξαιρέσεις του σε θέματα όπως οι σχέσεις κράτους-εκκλησίας, η ισότητα των δύο φύλων, η εκπαίδευση, τα δικαιώματα μειονοτήτων ή ομοφυλόφιλων, η ελευθερία του λόγου ή η κρατική βία, και άλλα τέτοια ανθελληνικές παρακμιακές ιδέες της αλλοτριωμένης βάρβαρης Ευρώπης. Σε αυτά τα μικροζητήματα ο Έλληνας στέκεται περήφανος φρουρός των καλύτερων ελληνορθόδοξων παραδόσεων.

Όσον αφορά όμως την οικονομία πχ, εκεί η Ευρώπη είναι έτη φωτός μπροστά και τα κόμπλεξ των ιθαγενών που δεν μπορούν να φτάσουν τα στάνταρ των υπόλοιπων κοινωνών του ανώτερου Δυτικού – Ευρωπαϊκού πολιτισμού χτυπάνε κόκκινο.

Ζούμε στην χώρα που κάθε μεγάλο γεγονός (καλό ή κακό, δεν έχει σημασία) συνοδεύεται από καθημερινά ρεπορτάζ του τύπου «τι έγραψαν οι Ευρωπαϊκές εφημερίδες για την Ελλάδα». Τρόμος και αγωνία στις ειδήσεις των 8, μήπως μας κακοχαρακτήρησαν ή παρεξηγήθηκαν ή μήπως δεν έμειναν ευχαριστημένοι και μας μαλώσουν. Ίσως να μην ήταν άτοπο, δεδομένης της χώρας και της τουριστικής “βαριάς βιομηχανίας” να συγκρίνουμε το φαινόμενο αυτό με την αγωνία του σερβιτόρου, μήπως και δεν άρεσε το φαγητό στον πελάτη.

Όλο αυτό δημιουργεί και ένα άγχος να αποδειχθεί μια κάποια ανωτερότητα του μέσου Έλληνα που είναι “proud to be Greek” (έτσι, στα αγγλικα!) όταν ένας Έλληνας κερδίζει σε μια αθλητική διοργάνωση ή κάνει μια επιστημονική ανακάλυψη. Μικρή σημασία έχει βέβαια το γεγονός ότι ο εν λόγω αθλητής, προτού κερδίσει ήταν παντελώς άγνωστος στην χώρα ή ότι ο εν λόγω επιστήμονας ήταν περίπου τεμπέλης καθηγητής σε κάποιο Ελληνικό πανεπιστήμιο που είναι “μπουρδέλο” σε σχέση με τα Ευρωπαϊκά. Όποιαδήποτε πράξη ή ιδέα μπορεί να μας δημιουργεί μια φαντασίωση “ισότητας” με τους άλλους Ευρωπαϊκούς λαούς, ακόμα και μια νίκη στην Eurovision, πανηγυρίζεται ως εθνικός θρίαμβος. Ακόμα ακόμα και αυτή η προεδρία της Ευρώπης, που κυκλικά απονέμεται σε κάθε μέλος-κράτος ανά εξάμηνο, προβάλλεται (και δυστυχώς, εμπεδώνεται από αρκετούς) ως κάποιου είδους επίτευγμα, σαν να μας προσκύνησε η Ευρώπη και συγκινημένη, να μας φόρεσε την κορώνα της προεδρίας, το σύμβολο του “είμαστε οι καλύτεροι”.

Ο μέσος Έλληνας συμπεριφέρεται σαν την groupie της Ε.Ε. Ξέρετε, αυτές τις “μουσικόφιλες” που κοιμούνται με τραγουδιστές και μουσικούς σε μια μάταιη προσπάθεια να μπεί μέσα τους, εκτός των άλλων, και λίγη από την λάμψη του στάρ. Κάπως έτσι, μια παρακαλάμε, μια διψάμε για μια καλή λέξη, μία απαιτούμε λίγη αναγνώριση, να μπούμε και εμείς στην γειτονιά των πλουσίων, γυρίζοντας μια και καλή την πλάτη στους υπανάπτυκτους άραβες και βαλκάνιους που μας περιτριγυρίζουν, μόνιμη υπενθύμιση στο που ανήκουμε.

Χαράς ευαγγελία λοιπόν, τώρα γίναμε πρόεδροι όλοι! Της Ευρώπης πρόεδροι, οι αρχηγοί, τα κεφάλια! Η γυναίκα του Καίσαρα βέβαια στην περίπτωση μας, αρκεί να φαίνεται τίμια, όχι και να είναι.

Το ελληνικό κράτος τίμα την ευρωπαϊκή προεδρία απαγορεύοντας διαδηλώσεις, αυτοξεφτιλίζεται διεθνώς παρουσιάζοντας τον Νέγκρι ως τρομοκράτη, γελοιοποιείται συλλαμβάνοντας τον Σακκά, αφήνει τον Στρατούλη να πεθάνει, τρέχει πίσω από το παπαδαριό, αδιαφορεί για τον εκφασισμό της κοινωνίας του απαιτώντας (με λίστες αντιφρονούντων!) την τιμωρία στελεχών της αντιπολίτευσης, στήνει στρατόπεδα συγκέντρωσης για μετανάστες και όχι μόνο, καταδικάζεται συνεχώς από τα ευρωπαϊκά δικαστήρια για διάφορα θέματα (κυρίως δικαιωμάτων), δεν σκάει που η σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία μας κυβερνάται από οικογένειες όπως τον παλιό καλό καιρό της φεουδαρχίας, συνομιλεί απευθείας με τον Θεό, εξαφανίζει σκάνδαλα όπως αυτό του Χρηματιστηρίου, δέρνει δεκαπεντάχρονα, αφήνει τους πολίτες του να κρυώνουν, να χρεωκοπούν και να αυτοκτονούν, ρεζιλεύεται με τα εγκλήματα στο έδαφός της, όπως αυτό στις Σκουριές και δεν ντρέπεται να έχει έναν ημίτρελο ψυχοπαθή για υπουργό υγείας και μια γλάστρα της τηλεόρασης για κυβερνητικό εκπρόσωπο.

Όλα αυτά (και άλλα τόσα) σε μια χώρα που θεωρεί επικίνδυνες για τον τουρισμό τις απεργίες ή τις διαδηλώσεις, ενώ προφανώς οι άστεγοι και οι άνεργοι θεωρούνται ατραξιόν.

Επειδή οι πρόεδροι όμως στην Ελλάδα είναι παραδοσιακά large τύποι, big spenders με χρήματα άλλων, η προεδρία θα κοστίσει στον Ελληνικό λαό ένα κάρο λεφτά. Αυτά βέβαια δεν είναι σπατάλες, είναι διαφυγόντα κέρδη· κέρδη που θα μπορούσαμε να έχουμε σε ανθρώπινες ζωές, αν αυτά τα χρήματα χρησιμοποιούνταν για να μην φτάσουν στην αυτοκτονία ή κέρδη που κεφαλαιοποιούνται στην αξιοπρέπεια κάποιου ανέργου που καταφέρνει να ξεκολλήσει από μια ζωή γεμάτη χυλόπιτες εργοδοτών.

Τίποτα όμως σαν την αυτοϊκανοποίηση, έστω και για ένα εξάμηνο, έστω και για έναν κενό τίτλο που δεν σημαίνει τίποτα. Σκασμός λοιπόν, ησυχία-τάξη-ασφάλεια. Όχι διαδηλώσεις, όχι φωνές, όχι συγκρούσεις για να μην ξεφτιλιστούμε στους εταίρους. Γιατί, τι θα έγραφαν τότε οι ευρωπαϊκές εφημερίδες για εμάς;

Από το Without reason or rhyme

Οι καλύτερες ατάκες του facebook ΙΙΙ

• Με πλησιάζει ενας νεαρος και μου λέει:
  -Θέλω 50 λεπτά να φάω μια τυρόπιτα.
  -Τόσο πολύ; Εγώ την τρώω αμέσως!

• -Είσαι γουρούνι.. αναίσθητος! Τόση ώρα τσακωνόμαστε και εσύ χασμουριέσαι;;;
  -Δεν χασμουριέμαι… να μιλήσω προσπαθω!!!

• Είπα σήμερα  να αρχίσω δίαιτα…
  Πάω στην κουζίνα: Κρέμα καραμέλα πάνω στο τραπεζι…
  Ανοίγω  το ψυγείο: Κορμός σοκολάτας.
  Πω πω, τι να κάνω;  Μπρος κορμός και πίσω κρέμα …!!!

• -Γεια σας, μήπως ψάχνετε προσωπικό;
  -Αϊ φύγε από δω ρε…
  -Μα πως μιλάτε έτσι κύριε ;
  -Συγγνώμη, δεν ήθελα να σας προσλάβω…

• Έχω κάνει αναρρίχηση στο Έβερεστ αλλά με κατέβασαν γιατί λέει πατούσα τα σάντουιτς.
  Πόσο κομπλεξικοι…

• -Βοηθήστε με καλέ κύριε, έχω να φάω 3 μέρες!
  -Έλα από το σπίτι έχουμε φακές.
  -Καλά,  αντέχω και 4…

• Πέθανε ο ιδιοκτήτης των Village Cinemas.

• Η κηδεία θα γίνει αύριο στις: 16:20 , 18:45 , 20:15 και σε 3D 22:30.

• Αν δεν κοιτάς τον άλλον όταν κανεις προσπέραση, δεν είσαι Έλληνας!

• -Ρε Ευτυχία γύρνα πίσω!
  -Όχι!
  -Ρε Ευτυχία γύρνα και θα σου δώσω 100€ …
  -ΟΧΙ ΕΙΠΑ!
  ΗΘΙΚΟ ΔIΔΑΓΜΑ : ΤΑ ΛΕΦΤΆ ΔΕΝ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧIΑ

• Προσπαθώ να μην κοιμηθω, γιατι αυριο δεν θα μπορω να κλεισω ματι στη δουλεια….

• Τελικά η μεγαλύτερη χαρα ειναι να τρως οικογενειακό παγωτό… χωρίς την οικογένεια..

• Τι κοινό έχει το viagra με την κουτσομπόλα γυναίκα;
  Το τόσο : { —- } το κάνουν : { ———————— }

• Τι κοινό έχουν οι π… με τις θέσεις παρκαρίσματος;
  Οι καλές είναι πιασμένες και οι μικρές ελεύθερες…

Ένας Ισραηλινός για τον Αριέλ Σαρόν

Ένας Ισραηλινός για τον Αριέλ Σαρόν λίγο πριν το σημερινό θάνατό του.

Ο εγκληματίας πολέμου Αριέλ Σαρόν απεβίωσε τελικά σε ηλικία 86 ετών, μετά από πολλά χρόνια σε κώμα, αλλά ατιμώρητος από οποιαδήποτε δικαιοσύνη για τα εγκλήματά του.

Δημοσιεύουμε ένα κείμενο που είχε γράψει λίγες μέρες πριν – και ενώ επέκειτο ο θάνατος του Σαρόν – ο ισραηλινός συγγραφέας Μίκο Πέλεντ.

Τελευταίες λέξεις για τον Σαρόν.

Ποτέ δεν κατάλαβα πως μπορεί ο κόσμος να πανηγυρίζει στο άκουσμα των νέων για το θάνατο ενός ανθρώπου. Έτυχε να είμαι στο Ηνωμένο Βασίλειο όταν πέθανε η Μάργκαρετ Θάτσερ και έγινα μάρτυρας των πανηγυρισμών. Οι εκφράσεις χαράς καθώς διαδίδονταν τα νέα του θανάτου της Σιδηράς Κυρίας σε όλη τη χώρα, αρχικά με σόκαρε, καθώς οι άνθρωποι πραγματικά έκαναν πάρτι για να γιορτάσουν το θάνατό της. Καθώς επισκέφτηκα διάφορα μέρη της χώρας, ιδιαίτερα την Ουαλία και την Ιρλανδία, σκέφθηκα ότι όταν πεθάνει ο Αριέλ Σαρόν, μπορεί να δούμε παρόμοια ξεσπάσματα χαράς να λαμβάνουν χώρα.

Ο Σαρόν είναι σε κώμα από τον Ιανουάριο του 2006 όταν υπέστη αρκετές εγκεφαλικές αιμορραγίες που τον άφησαν σε κατάσταση φυτού. Αλλά τώρα υπάρχουν νέα ότι τα νεφρά του καταρρέουν και εκφράζονται ανησυχίες στο Ισραήλ ότι υπάρχει πιθανότητα να πεθάνει σύντομα.

Μπορεί κανείς να φανταστεί τα μακρά εγκώμια που θα πρέπει να υποστούμε όταν θα έχει αναπαυθεί: «Ένας ήρωας», «ένας μεγάλος ηγέτης», όλα αυτά θα ειπωθούν και πολλά περισσότερα. Ο τύπος θα εξιστορήσει κάθε στρατιωτικό του επίτευγμα, κάθε μάχη που κέρδισε, κάθε εχθρό, τόσο στρατιωτικό όσο και πολιτικό, τον οποίο νίκησε. Θα διατυμπανιστεί η αποφασιστικότητά του ως ισραηλινός ηγέτης και, θα μας πουν, ότι θα τον θυμούνται επειδή έδωσε όλο του το είναι στην πατρίδα του.

Στο βιβλίο μου, «Ο γιός του Στρατηγού, το ταξίδι ενός Ισραηλινού στην Παλαιστίνη», αναφέρω αρκετές φορές τον Σαρόν, με την ιδιότητά του ως στρατιωτικό που ήταν βάναυσος, πανέξυπνος και ριψοκίνδυνος, μετά ως υπουργός άμυνας, και τελικά ως πρωθυπουργός. Αλλά το σημαντικό είναι να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους γι’ αυτόν τον άνδρα πριν το αηδιαστικό ξεχείλισμα συλλυπητηρίων, γεμάτο με υποκρισία και ψέματα, που σίγουρα θα ακολουθήσει το θάνατό του.

Ο Αριέλ Σαρόν ήταν ένας φιλόδοξος άνδρας. Ήταν κτηνώδης, άπληστος, ασυμβίβαστος και ανέντιμος. Είχε μια ακόρεστη επιθυμία για εξουσία, δόξα και περιουσία. Οι τάσεις του ως ψυχρός, ανελέητος δολοφόνος ήταν εμφανείς από νωρίς στην καριέρα του όταν διοικούσε τη μονάδα 101 του ισραηλινού στρατού στα 1950. Η Μονάδα 101 ήταν μια διαβόητη ταξιαρχία κομάντο με ειδική άδεια να σκοτώνει και να τρομοκρατεί Παλαιστίνιους. Επιχειρούσε κυρίως στη Γάζα, αλλά και σε άλλα μέρη της χώρας και πέρα από αυτή. Η μονάδα 101 ήταν τόσο κτηνώδης στις πρακτικές της, πήρε τόσες αθώες ζωές, που ακόμα και για τα ισραηλινά στάνταρντ θεωρήθηκε ότι το παράκανε και η μονάδα τελικά διαλύθηκε.

Ο Σαρόν συνέχισε προαγόμενος σε άλλες διοικήσεις στον ισραηλινό στρατό, κερδίζοντας το όνομα ενός υποσχόμενου διοικητή, και όλοι περίμεναν ότι μια μέρα θα γινόταν ο ανώτατος διοικητής του ισραηλινού στρατού, ή Αρχηγός του Επιτελείου. Αλλά αυτή ήταν μια θέση που ποτέ δεν πήρε, τα κατάφερε καλύτερα. Ο Σαρόν μπήκε στην πολιτική και χρήσθηκε Υπουργός Άμυνας υπό τον πρωθυπουργό Μεναχέμ Μπεγκιν. Με αυτήν του την ιδιότητα καθοδήγησε την ισραηλινή
καταστροφική εισβολή στο Λίβανο το 1982.
Η εισβολή άφησε αναρίθμητους Λιβανέζους και Παλαιστίνιους νεκρούς, πληγωμένους και εκτοπισμένους. Ο Σαρόν ήταν επίσης πίσω από τις σφαγές που έλαβαν χώρα τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς στα προσφυγικά στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα κοντά στη Βηρυτό, και εδώ και μια ακόμα φορά, ακόμα και για τα ισραηλινά στάνταρντ ο Σαρόν το παράκανε και απομακρύνθηκε από τη θέση του.
Παρόλο που ο Σαρόν επικρίθηκε για το ρόλο του στη σφαγή της Σάμπρα και Σατίλα, και αποτράπηκε να υπηρετήσει ως υπουργός άμυνας, παρόλα αυτά συνεχίστηκε η πολιτική του καριέρα και η σφαίρα επιρροής του μεγάλωσε. Ως υπουργός οικιστικών και ανάπτυξης, συνέβαλε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στις ρατσιστικές, αντι-παλαιστινιακές πολιτικές και στη διαφθορά στο υπουργείο του. Λέγεται ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο προϋπολογισμός του υπουργείου ήταν απεριόριστος, ξεπερνώντας ολόκληρο τον προϋπολογισμό άμυνας του Ισραήλ. Χρησιμοποίησε όλο του το βάρος για να πετύχει την αποικιοποίηση και τον εκτοπισμό των Παλαιστινίων από αυτό που ήταν κάποτε η Δυτική Όχθη.
Σίγουρα το πιο παράλογο πράγμα που ειπώθηκε ποτέ για τον Σαρόν ήταν ότι επρόκειτο για έναν άνθρωπο της ειρήνης. Ότι «άφησε» τη Γάζα, και ότι «έδωσε» τη Γάζα πίσω στους Παλαιστίνιους. Ότι το έκανε για την ειρήνη και ως ανταπόδοση το μόνο που εισέπραξε το Ισραήλ ήταν ρουκέτες που εκτοξεύονται από τη Γάζα. Η απεμπλοκή από τη Γάζα ήταν μια κυνική, μονομερής κίνηση. Επέτρεψε στο Σαρόν να βγάλει τους ισραηλινούς εποίκους απ’ τη μέση, να κλείσει τη Γάζα σα φυλακή και να πάρει μερικούς πολιτικούς πόντους από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Ήταν μια απάνθρωπη κίνηση που του επέτρεψε να πνίξει περαιτέρω το λαό της Γάζας, λαό τον οποίο ήταν αποφασισμένος να καταστρέψει από νωρίς, στη διάρκεια της βίαιης καριέρας του. Αλλά οι περήφανοι Παλαιστίνιοι δεν θα παραδινόντουσαν και θα λειτουργούσαν ως μια συνεχής υπενθύμιση του αίματος με το οποίο είναι λερωμένα τα χέρια του.

Θα μπορούσε κανείς να συνεχίσει για πολύ, σχετικά με τον Σαρόν και τα εγκλήματά του. Καθώς κείτεται πεθαίνοντας, ίσως λίγες μέρες ή λεπτά πριν την τελευταία του πνοή, θα πρέπει όλοι/ες να θυμηθούμε τα θύματά του, τους αμέτρητους νεκρούς, πληγωμένους και εκτοπισμένους, και να θυμίσουμε στον κόσμο ότι αυτός ο άνδρας δεν ήταν ένας ήρωας αλλά ένας εγκληματίας.

Καθώς γράφω αυτές τις λέξεις, ο Αριέλ Σαρόν είναι ακόμα ζωντανός, εάν κανείς μπορεί να το πει έτσι, και υπό πολλές έννοιες η κατάσταση στην οποία ζει τώρα, θα μπορούσε να είναι η κόλαση η οποία τόσο πολύ του αξίζει.

* Ο Μίκο Πέλεντ, είναι γιος του στρατηγού Μάτι Πελεντ που πολέμησε στον πόλεμο των έξι ημερών αλλά μετά έγινε υπερασπιστής της ειρήνης. Ο Μίκο Πέλεντ επίσης υπηρέτησε στις Ισραηλινές Δυνάμεις Κατοχής αλλά μετά έγινε ακτιβιστής για την ειρήνη. Το 1997 η 13χρονη ανιψιά του σκοτώθηκε σε επίθεση αυτοκτονίας Παλαιστίνιου. Αλλά παρόλα αυτά συνέχισε να τάσσεται κατά της κατοχής και υπέρ της ειρήνης, και υποστηρίζει το κίνημα για Μποϊκοτάζ – Απόσυρση Επενδύσεων – Κυρώσεις (BDS).

Οι καλύτερες ατάκες του facebook ΙΙ

• Βλέπεις κάτι κορμιά στην παραλία και αναρωτιέσαι.
  Τι στο διάολο, μόνο η δικιά μου η μάνα μαγειρεύει καλά;;;

• Πάω στοίχημα ότι τα κουνούπια μας τσιμπάνε σε μέρη που δεν μπορούμε να ξύσουμε και μετά μας βλέπουν και γελάνε…!!!

• Δώσε σε γυναίκα που έχει βάλει κραγιόν να φάει κουραμπιέ και θα δεις πόσο μπορεί να ανοίξει το στόμα της…!!!

• Σήμερα έφαγα 9 αυγά κιντερ.
  Όταν πήγα τουαλέτα κατάλαβα γιατί το λένε «έκπληξη»… 
  

• ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΙΑΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΝΕΡΟΧΥΤΗ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΟΡΥΦΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΤΑΡΑΤΣΑ!

• -ΕΠ ΤΑΞΙ, πας παραλία;
  -Ναι !
  -Ωραίος ρε φίλε, καλά να περάσεις.!

• Ειλικρινα… απορω με τον πρωτο ανθρωπο που δοκιμασε αυγο τι σκεφτοταν;
  «Αα… δες τι βγηκε απο τον κωλο της κοτας, ας το φαω»

• Καναμε βιντεοκληση και καλυψα το προσωπο μου με μια πετσετα  μου λεει ποιoς εισαι.;
  Της  λεω: εγω ειμαι, σε παιρνω με αποκρυψη...

• Επίπεδο ζήλειας:
  -Που είσαι;
  -Σε βάφτιση.
  -Δώσε να ακούσω τον παπα!

• Σκότωσα ένα κουνούπι.
  Καθώς πέθαινε μου ψιθυρισε:
  Το αίμα σου ρε πούστ ;;;

• Κατσαρίδα: δεν ενόχλησε ποτέ κανέναν.
  Σύμβολο τρόμου!
  Περιστέρι: μετατρέπει το αυτοκίνητο σε κυκλαδίτικο τοίχο.
  Σύμβολο ειρήνη!
  Να τα λέμε αυτά…..

• ΣΕ ΕΙΔΑ ΜΕ ΕΙΔΕΣ …. ΣΟΥ ΕΚΛΕΙΣΑ ΤΟ ΜΑΤΙ…
  ΤΟ ΕΙΠΕΣ ΣΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΣΟΥ…
  ΜΟΥ ΕΚΛΕΙΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟ!!!!

• Bρήκα κρυμμένα στο δωμάτιο μιας φίλης μια μάσκα, ένα μαστίγιο, χειροπέδες και μια δερμάτινη στολή…
  Δεν μπορώ να το πιστέψω…
  Είναι σούπερ ήρωας!!!!!

• -O σκύλος σας είναι επιθετικός;
  -Όχι, δεξί μπακ…

Προβοκατόρικη η ρητορική ότι για την κρίση στην ευρωζώνη φταίνε οι “τεμπέληδες” Νότιοι

Άρθρο πολιτικού αναλυτή στην διαδικτυακή Huffington Post “επανατοποθετεί το μύθο του τεμπέλη Νότιου” σχετικά με τα αίτια της οικονομικής κρίσης στην Ευρωζώνη.

Ο Mehdi Hasan, πολιτικός αναλυτής σε άρθρο του στη διαδικτυακή Huffington Post, με τίτλο “Γιατί είναι λάθος να αντιμετωπίζουμε την κρίση στην ευρωζώνη σαν ένα παραμύθι ηθικής κατηγορώντας τους “τεμπέληδες Νότιους” . Ο αναλυτής γράφει πως η κρίση εξακολουθεί να σκοτώνει»,αναφορικά στον θάνατο της 13χρονης από αναθυμιάσεις όταν στην ανάγκη της να ζεσταθεί χρησιμοποίησε αυτοσχέδιο μαγκάλι.

Ο Hasan προβάλλει μεταξύ άλλων τα υψηλά ποσοστά ανεργίας στη χώρα, (όπου 1 στους τέσσερις Έλληνες είναι άνεργος και περισσότεροι από τους μισούς πολίτες δεν μπορούν να βρουν δουλειά), τα αυξανόμενα ποσοστά αυτοκτονιών και τη μείωση του αριθμού γεννήσεων.

Παράλληλα, ο αναλυτής συγκλίνει με τον διακεκριμένο οικονομολόγο Paul Krugman και του αναλυτή των FT, Martin Wolf, ότι η συνεχιζόμενη κρίση χρέους στην Ευρωζώνη δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα μοντέρνο παραμύθι ηθικής που κάνει λόγο για τεμπέληδες Νοτιοευρωπαίους, καθώς όπως διευκρινίζει ο ίδιος, τα ποσοστά ρεκόρ χρέους προκλήθηκαν από τραπεζικά δάνεια μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, ενώ η κρίση προκάλεσε την κατάρρευση των εισοδημάτων από τη φορολογία, όπως συνέβη για παράδειγμα στην Ισπανία.

Συγκεκριμένα στη χώρα αυτή, η οικονομική ύφεση δεν προκλήθηκε από τις υπερβολικές κρατικές δαπάνες ή το δημόσιο χρέος, αλλά από την έκρηξη του ιδιωτικού χρέους, κυρίως στον κτηματομεσιτικό και τον τραπεζικό τομέα. Ένας επιπρόσθετος λόγος για τον οποίο δεν πρέπει να ηθικολογούμε περί χρέους, τονίζει ο Hasan, είναι για να αποφύγουμε την επιλεκτική υποκρισία. Και αυτό γιατί τα χρόνια πριν την οικονομική ύφεση, π.χ. τη διετία 2003 – 2004, η Γερμανία είχε κατ΄εξακολούθηση παραβιάσει τους κανόνες περί ελλείμματος στον προϋπολογισμό όπως αυτοί περιγράφονταν στο Ευρωπαϊκό σύμφωνο ανάπτυξης και σταθερότητας.

Επίσης, ο τότε Γερμανός Καγκελάριος Γκέραρντ Σρέντερ, ζήτησε να εξαιρεθεί η χώρα του από τις κυρώσεις. Παράλληλα, υπενθυμίζεται, το 2006 όταν η Ισπανία και η Ιρλανδία παρουσίαζαν πλεόνασμα στον προϋπολογισμό τους, η Γερμανία είχε έλλειμμα και το 2008, όπως απεκάλυψε έρευνα του Bloomberg, υπερχρεωμένες γερμανικές τράπεζες και ιδιωτικοί χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί έλαβαν μυστικά δάνεια από την Αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα.

Τέλος, ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι μια αποτελεσματική στρατηγική για την αντιμετώπιση της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους απαιτεί θαρραλέους και οξυδερκείς ηγέτες, όπως ήταν ο Κόνραντ Αντενάουερ ή ο Τσαρλς Ντε Γκολ και όχι πολιτικούς όπως η Άνγκελα Μέρκελ και ο Φρανσουά Ολάντ

Φιλανθρωπία: μην ταΐζετε τους φτωχούς

Καθώς η ελεημοσύνη μετατρέπεται σε συστατικό στοιχείο του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, ορισμένοι από τους μεγαλύτερους «φιλάνθρωπους» του πλανήτη αναθεωρούν τη στάση τους.

Οταν δίνω φαγητό στους φτωχούς με λένε άγιο. Οταν ρωτάω γιατί δεν έχουν να φάνε, με λένε κομμουνιστή.

Αρχιεπίσκοπος Χέλντερ Καμάρα

Πριν από περίπου ένα χρόνο ο πρώην σύμβουλος του υπουργείου Οικονομικών Π. Μουρδουκούτας, αφού εξήγησε στους αναγνώστες του περιοδικού «Forbes» ότι «η Ελλάδα δεν ανήκε ποτέ στο σοβιετικό μπλοκ» (;), υποστήριζε ότι οι Ελληνες μεγαλοεπιχειρηματίες καλά θα κάνουν να σταματήσουν να πληρώνουν φόρους και να ιδρύσουν κοινωφελή ιδρύματα, τα οποία θα αναλάμβαναν φιλανθρωπικές δραστηριότητες. Μέσα στον παραλογισμό, που διακρίνει αρκετά κείμενα συμβούλων του υπουργείου Οικονομικών, το συγκεκριμένο άρθρο στο «Forbes» αποτελεί ίσως το απόσταγμα της έννοιας της φιλανθρωπίας, όπως διαμορφώνεται στον σύγχρονο καπιταλισμό. 

Η φιλανθρωπία, όπως εξηγούσε και ο Σλαβόι Ζίζεκ, δεν είναι πλέον ένα σύμπτωμα των ανισοτήτων που δημιουργεί το οικονομικό σύστημα αλλά ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια των μεγάλων επιχειρήσεων.

Ευτυχώς για το παρελθόν μας και δυστυχώς για το παρόν μας, τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι. Η λέξη φιλανθρωπία θα γεννηθεί στον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου και ελάχιστη σχέση έχει με τη σημερινή χρήση του όρου. 

Ο Προμηθέας εκφράζει την «αγάπη του προς τον άνθρωπο» όχι προσφέροντάς του ελεημοσύνη αλλά δίνοντάς του τη δυνατότητα να σταθεί στα πόδια του. Ανατρέπει τις δομές εξουσίας και αναδιανέμει τα μέσα παραγωγής («Εκλεψα κι έκρυψα σε ξύλο κουφωτό τον σπόρο του πυρός, τον δάσκαλο για πάσα τέχνη των θνητών, προίκα μεγάλη») που βρίσκονταν στα χέρια των θεών. Δεν είναι φυσικά τυχαίο ότι οι οικονομικές ελίτ της εποχής, που είχαν την έδρα τους στον Ολυμπο, έστειλαν τους δυο πιο πιστούς υπηρέτες τους (το Κράτος και τη Βία) να εξασφαλίζουν ότι ο φιλάνθρωπος Προμηθέας θα παρέμενε δεμένος στον Καύκασο. 

Στο ίδιο μήκος κύματος στον πλατωνικό διάλογο «Ευθύφρων» ο Σωκράτης παρουσιάζει σαν δική του φιλανθρωπία το γεγονός ότι μοιράζει τη γνώση του δωρεάν στο ακροατήριό του –ίσως η πρώτη ευθεία αμφισβήτηση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας στα προϊόντα της διανοίας.
Η λέξη φιλανθρωπία θα ταυτιστεί πρακτικά με την ελεημοσύνη μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση, όταν τα ανώτερα οικονομικά στρώματα αρχίζουν να προσφέρουν μερικά ψίχουλα από τα υπερκέρδη τους στους αποκλεισμένους του οικονομικού συστήματος.
Πόσο διαφορετική φαντάζει η φιλανθρωπία του Προμηθέα από τις πράξεις ελεημοσύνης των μεγάλων ευεργετών που συγκρατεί η δυτική ιστοριογραφία. 

Ο Ροκφέλερ, πρότυπο ακόμη και σήμερα της αμερικανικής φιλανθρωπίας, προσέφερε ψίχουλα στους φτωχούς ενώ παράλληλα έδινε εντολές στον πρόεδρο Ουίλσον να στέλνει τον ομοσπονδιακό στρατό για να εξοντώνει όσους απεργούσαν στις επιχειρήσεις του. Το κράτος και η βία ήταν και πάλι παρόντα, ο τιτάνας Προμηθέας όμως είχε δώσει τη θέση του σε μια από τις πιο σκοτεινές φιγούρες της αμερικανικής Ιστορίας.
Και ο δεύτερος μεγάλος «φιλάνθρωπος» του 20ού αιώνα όμως, ο επιχειρηματίας Τζον Φορντ, θα ήταν καλύτερο να μείνει στην ιστορία για την έμπρακτη στήριξη στη ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ και τον αντισημιτισμό του παρά για τις αναλογικά ασήμαντες αγαθοεργίες του.
Και οι σύγχρονοι μεγάλοι «ευεργέτες» της ανθρωπότητας όμως έχουν περισσότερα να κρύψουν στο βιογραφικό τους από όσα έχουν να παρουσιάσουν σχετικά με το φιλανθρωπικό τους έργο. Ο «μέγας φιλάνθρωπος» Τζορτζ Σόρος δαπάνησε πολύ περισσότερα χρήματα και φαιά ουσία για να κερδοσκοπήσει σε βάρος της βρετανικής και της ρωσικής οικονομίας και να ανατρέψει καθεστώτα στην Ανατολική Ευρώπη και την Ασία από τον χρόνο και το χρήμα που προσφέρει για ελεημοσύνη.
Παρ’ όλα αυτά τα τελευταία χρόνια δεν έλειψαν και μεγάλοι «φιλάνθρωποι» που θυμήθηκαν, έστω και αμυδρά, τον ρόλο του Προμηθέα. «Τα μέτρα κοινωνικής πρόνοιας που καλύπτουν άμεσες ανάγκες πρέπει να θεωρούνται προσωρινές απαντήσεις» σημείωνε ο Πάπας Φραγκίσκος στην τελευταία «αποστολική παραίνεσή» του και συμπλήρωνε πως «όσο δεν εξαπολύουμε επίθεση εναντίον των δομικών αιτιών της ανισότητας, λύση στα προβλήματα του κόσμου δεν θα βρεθεί!». Μιλώντας για τη «χοντροκομμένη και αφελή εμπιστοσύνη στην καλοσύνη όσων έχουν οικονομική ισχύ» ο προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας εξαπέλυε επίθεση στη «θεοποιημένη τυραννία της αγοράς» και τον ίδιο τον καπιταλισμό, θυμίζοντας τα διδάγματα της λεγόμενης «θεολογίας της απελευθέρωσης» της Λατινικής Αμερικής.
Λιγότερο μετρημένος στις εκφράσεις του ο Πίτερ Μπάφετ, γιος του Αμερικανού δισεκατομμυριούχου και «μέγα φιλάνθρωπου» Γουόρεν Μπάφετ, με άρθρο του στους «New York Times» στράφηκε εναντίον της «βιομηχανίας της ελεημοσύνης», η αξία της οποίας έφτασε το 2012 τα 316 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο Μπάφετ κάνει λόγο για τη «φιλανθρωπική αποικιοκρατία», η οποία στηρίζεται σε ένα σύστημα που γιγαντώνει τις ανισότητες και στη συνέχεια ξεπλένει τις αμαρτίες της με πράξεις αγαθοεργίας. Αποτελεί πρόοδο να προσφέρουμε δωρεάν Wi-Fi, αναρωτιόταν ο υιός Μπάφετ, ή θα ήταν καλύτερα να δημιουργήσουμε ένα νέο «λειτουργικό σύστημα» όπου δεν θα υπάρχουν στον κόσμο 13χρονα κοριτσάκια που πουλιούνται σαν πόρνες;

Του Αρη Χατζηστεφάνου

Σόρος: Η Μέρκελ επαναλαμβάνει το λάθος της Γαλλίας μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο που έφερε τον Χίτλερ!

Στην Κίνα και την Ευρωπαϊκή Ένωση εστιάζει ο γνωστός μεγαλοεπενδυτής Τζορτζ Σόρος σε άρθρο του στο Project Syndicate, για τις προκλήσεις της επόμενης χρονιάς όπου τονίζει ότι «τα προβλήματα της παγκόσμιας οικονομίας είναι πλέον πολιτικού χαρακτήρα».

Ο κ. Σόρος, αναφέρεται και στην Ιαπωνία η οποία προχωρά σε ένα «επικίνδυνο πείραμα» με τη σαρωτική ποσοτική χαλάρωση που θα μπορούσε να καταστήσει μη βιώσιμη την εξυπηρέτηση του αστρονομικού χρέους της χώρας. «Ο πρωθυπουργός Σίνζο Άμπε όμως, προτίμησε να πάρει αυτό το ρίσκο από το να καταδικάσει την Ιαπωνία σε έναν αργό θάνατο» γράφει ο κ. Σόρος και συμπληρώνει: «Αντιθέτως, η Ευρωπαϊκή Ένωση οδεύει στην ίδια μακρά στασιμότητα από την οποία η Ιαπωνία ζητά απεγνωσμένα να αποδράσει».

«Το διακύβευμα είναι υψηλό. Τα κράτη-μέλη μπορούν να αντέξουν μία χαμένη δεκαετία ίσως και περισσότερο, αλλά η ΕΕ, η ατελής ένωσης εθνών –κρατών, εύκολα μπορεί να καταστραφεί» γράφει ο κ. Σόρος.

«Ο σχεδιασμός του ευρώ έχει ένα μοιραίο σφάλμα. Η δημιουργία μίας ενιαίας κεντρικής τράπεζας χωρίς ενιαίο υπουργείο Οικονομικών σημαίνει πως το κρατικό χρέος έχει ονομαστική αξία σε ένα νόμισμα που δεν ελέγχει καμία χώρα, καθιστώντας έτσι μεγαλύτερο τον κίνδυνο χρεοκοπίας. Ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης του 2008, αρκετά κράτη-μέλη υπερχρεώθηκαν και το premium κινδύνου κατέστησε μόνιμο το διαχωρισμό μεταξύ πιστωτών και οφειλετών χωρών» υποστηρίζει ο κ. Σόρος.

Ο γνωστός μεγαλοεπενδυτής επιρρίπτει σημαντικές ευθύνες στη Γερμανία. «Αυτό το σφάλμα θα μπορούσε να είχε διορθωθεί εάν τα ομόλογα των κρατών – μελών είχαν αντικατασταθεί από ευρωομόλογα. Δυστυχώς, η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, ακολουθώντας και την αλλαγή της στάσης των Γερμανών προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, απέκλεισε αυτή την πρόταση…Μετά την κατάρρευση του 2008, η Μέρκελ επέμεινε ότι κάθε χώρα θα πρέπει να έχει την ευθύνη για τους χρηματοοικονομικούς της οργανισμούς και την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους.

Δεν συνειδητοποιεί ότι με αυτό τον τρόπο, η Γερμανία επαναλαμβάνει το τραπεζικό λάθος που έκαναν οι Γάλλοι μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η επιμονή του πρωθυπουργού Αριστίντ Μπριάν για αποζημιώσεις οδήγησε στην άνοδο του Χίτλερ. Έτσι και οι πολιτικές της Άνγελα Μέρκελ δίνουν ώθηση στα εξτρεμιστικά κινήματα της υπόλοιπης Ευρώπης»

«Οι μελλοντικές κρίσεις θα προέλθουν από την πολιτική. Αυτό είναι ήδη εμφανές, επειδή η ΕΕ έχει γίνει τόσο εσωστρεφής που δεν μπορεί να αντιδράσει επαρκώς σε εξωτερικές απειλές όπως η Συρία ή η Ουκρανία. Οι προοπτικές όμως, δεν είναι απελπιστικές. Η ανάδειξη μίας απειλής από τη Ρωσία μπορεί να ανατρέψει την κρατούσα τάση προς την ευρωπαϊκή αποσύνθεση» αναφέρει ο κ. Σόρος.

«Η κρίση έχει αλλάξει την ΕΕ» επισημαίνει και καταλήγει: «Αυτό που επρόκειτο να είναι μία εθελοντική ένωση ισότιμων κρατών που θυσίαζαν μέρος της κυριαρχίας τους για το κοινό καλό μεταμορφώνεται τώρα από την ευρωκρίση σε μία σχέση μεταξύ πιστωτών και οφειλετών χωρών που δεν είναι ούτε οικειοθελής ούτε ισότιμη. Το ευρώ, θα μπορούσε τελικά να καταστρέψει συνολικά την ΕΕ.»

«Η μεγαλύτερη αβεβαιότητα που αντιμετωπίζει ο πλανήτης σήμερα όμως, δεν είναι το ευρώ, αλλά η μελλοντική κατεύθυνση της Κίνας. Το μοντέλο ανάπτυξης που καθοδήγησε την ταχεία άνοδο της Κίνας χάνει τη δυναμική του.

Το μοντέλο βασίστηκε στην χρηματοοικονομική καταπίεση των νοικοκυριών ώστε να καθοδηγηθεί η ανάπτυξη των εξαγωγών και των επενδύσεων. Ως αποτέλεσμα, τα νοικοκυριά έχουν συρρικνωθεί στο 35% του ΑΕΠ και οι αποταμιεύσεις τους δεν αρκούν πλέον για να χρηματοδοτήσουν το υπάρχον μοντέλο ανάπτυξης. Αυτή η κατάσταση έχει οδηγήσει σε άνοδο των διαφόρων μορφών χρηματοδότησης χρέους».

Ο κ. Σόρος κάνει μάλιστα λόγο για ορισμένες παράξενες ομοιότητες της σημερινής Κίνας με τις ΗΠΑ προ της κρίσης του 2008. «Υπάρχουν όμως, και σημαντικές διαφορές. Στις ΗΠΑ οι χρηματαγορές τείνουν να κυριαρχούν στην πολιτική. Στην Κίνα, το κράτος ελέγχει τις τράπεζες και το μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας».

Ο κ. Σόρος σημειώνει τις κινήσεις από τη Λαϊκή Τράπεζα της Κίνας αλλά και τις αποφάσεις της κινεζικής ηγεσίας στην Τρίτη Ολομέλεια του Κομουνιστικού Κόμματος με τις σημαντικές μεταρρυθμίσεις.

«Δικαίως η κινεζική ηγεσία δίνει προτεραιότητα στην οικονομική ανάπτυξη έναντι των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, επειδή οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, εάν συνδυαστούν με τη λιτότητα, ωθούν τις οικονομίες αποπληθωριστική περιδίνηση. Υπάρχει όμως, μία αντίφαση στην υφιστάμενη πολιτική της Κίνας που δεν έχει λυθεί» αναφέρει ο κ. Σόρος και εξηγεί πως οι απόπειρες για ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης πυροδοτούν εκ νέου την εκθετική ανάπτυξη του χρέους, «που δεν μπορεί να διατηρηθεί για διάστημα μεγαλύτερο των δύο ετών».

«Το πότε και πώς θα λυθεί αυτή η αντίδραση θα επιφέρει βαθιές επιπτώσεις τόσο για την Κίνα όσο και για τον πλανήτη. Για να υπάρξει επιτυχής μετάβαση στην Κίνα θα χρειαστούν όχι μόνο οικονομικές, αλλά και πολιτικές μεταρρυθμίσεις» καταλήγει ο γνωστός μεγαλοεπενδυτής.

Ανέκδοτο - Ο Τοτός και ο Επιθεωρητής

Την τάξη του Τοτού έχει την τύχη (;) να διδάσκει μία νεαρή δασκάλα πολύ καλό μωρό... 

- Σήμερα παιδιά θα έρθει να παρακολουθήσει το μάθημά μας ο επιθεωρητής δημοτικής εκπαίδευσης! 

- Τι είναι αυτό κυρία;

- Μην ανησυχείτε... Απλά ένας κύριος θα είναι στο τέλος της αίθουσας και θα παρακολουθεί το μάθημα 

Μπαίνει ο επιθεωρητής και αρχίζει η δασκάλα να γράφει ερωτήσεις στον πίνακα. Για αρχή γράφει:
- 5 x 7 πόσο κάνει;

Σηκώνει χέρι η Αννούλα 
- Ναι, Αννούλα?- 35 κυρία! 

- Μπράβο Αννούλα 

Γράφει η κυρία πάλι στον πίνακα 
- Ποιο είναι το μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας;

- "Κυρία, κυρία" ο Γιωργάκης 

- Ναι Γιώργο....

- Η Κρήτη κυρία! 

- Μπράβο Γιωργάκη! 

Γράφει πάλι η κυρία στον πίνακα 
- Ένα κομμάτι θάλασσας που χωρίζει δύο ξηρές και ενώνει δύο θάλασσες 

Εκείνη την στιγμή πέφτει η κιμωλία της κυρίας και σκύβει να την πιάσει... 
-Λοιπόν παιδάκια ποιος θα μας πει αυτή την απάντηση; 

Σηκώνει χέρι ο Τοτός γεμάτος σιγουριά και αυτοπεποίθηση 
- Είσαι σίγουρος Τοτέ ότι ξέρεις την απάντηση; Αφού φοβάται πιθανή ρόμπα μπροστά στον επιθεωρητή! 

- Ναι, κυρία, ναι! 

- Άντε πες.... 

- Κωλάρα !!! κυρία ... 

- Τι είναι αυτά που λες παλιόπαιδο, πέρασε έξω δεν ντρέπεσαι! 

- Μα κυρία, αυτό δεν είναι.... 

- Πέρασε έξω είπα τώρα! 

Καθώς βγαίνει ο Τοτός θυμωμένος γυρνά προς τον επιθεωρητή που καθοταν πισω πισω και του λέει... 

"Και εσύ ρε μεγάλε άλλη φορά αν δεν είσαι σίγουρος για την απάντηση μην ψιθυρίζεις τίποτα εκεί πίσω!!!"

Διάταγμα

Από 1ης Ιανουαρίου 2014, ισχύουν οι κάτωθι αποφάσεις του Πανδοσολογιότατου, κατόπιν εισηγήσεως της Επιτροπής Εκκαθάρισης προεδρεύοντος του Vizekanzler Αντώνη Γκαβού:

Όσοι αυτοκτονούν το κάνουν από ερωτική απογοήτευση. Περισσότερη έρευνα απαγορεύεται. Πιθανά σημειώματα των αυτοχείρων καταστρέφονται.

Οι φτωχοί να θεωρούνται αναγκαίο καλό για την ανάπτυξη. Οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια ανάλυσης θεωρείται εξτρεμιστική πράξη και τιμωρείται.

Η απαγόρευση μετάδοσης θλιβερών ειδήσεων παραμένει σε ισχύ και για το νέο έτος.

Η 17η Ιουλίου, ημέρα γέννησης της Καγκελαρίου Άνγκελας Δωροθέας Μέρκελ το γένος Κάσνερ, ορίζεται από φέτος ως εθνική εορτή.

Τα πολυτελή σκάφη αναψυχής απαλλάσσονται από οποιαδήποτε φορολόγηση.

Τα κρούσματα αλληλεγγύης θα παρακολουθούνται αυστηρά από τις Αρχές. Στην περίπτωση που υπερβαίνουν τα όρια ανθρωπιάς που έχουν οριστεί με Προεδρικό Διάταγμα, θα αντιμετωπίζονται ως πράξεις ανατροπής του καθεστώτος.

Οι πολίτες που θεωρούν πως αδικούνται έχουν το δικαίωμα να εγκαταλείψουν τη χώρα και μόνο αυτό.

Οι έχοντες αμφιβολίες για την ηθική και την αξία της πολιτικής τάξης θα απομονώνονται σε ειδικούς θαλάμους ώστε να αποφευχθεί η διασπορά της νόσου.

Στα καταστήματα επιδιορθώσεως υποδημάτων, το χτύπημα στα καρφιά θα είναι συνεχές. Σε άλλη περίπτωση θα εκλαμβάνεται ως κώδικας μετάδοσης μηνυμάτων και θα κατάσχεται ο εξοπλισμός.

Όλοι οι πολίτες έχουν πρόσβαση στην Υγεία και την Παιδεία, υπό την προϋπόθεση ότι μπορούν να πληρώνουν το κόστος των υπηρεσιών που τους παρέχεται.

Οι διαμαρτυρόμενοι θα εκτελούνται.

Το «ωράριο εργασίας» καταργείται και αντικαθίσταται με το «μέχρι εξαντλήσεως».

Όποιος συλλαμβάνεται σκεπτόμενος θα πυροβολείται επί τόπου.

Οι Αρχές έχουν μόνο δικαιώματα.

Ο όρος «αστυνομική βία» καταργείται και αντικαθίσταται από τον όρο «σωτήρια επέμβαση».

Οι αποφάσεις της κυβερνήσεως θα διορίζονται στις συνειδήσεις των πολιτών ως θετικότατες. Υπεύθυνα διορισμού ορίζονται τα ΜΜΕ.

Οποιαδήποτε αμφισβήτηση θα αντιμετωπίζεται ως τρομοκρατική πράξη.


Εκ της Ελληνικής Δημοκρατίας
Με τα τρία χέρια, τα δύο κεφάλια και το έξι πόδια

Ο πρόεδρος Βασιλιάς
Κάρολος της Υπνοβασίας

Του Καρτέσιου

Η Ελλάδα 66 χρόνια πίσω...

Το 1947, ο Πωλ Πόρτερ, επικεφαλής της Επιτροπής για την Αμερικανική βοήθεια στην Ελλάδα, επισκέφθηκε τη χώρα προκειμένου να υποβάλει τα συμπεράσματά του. Συνέταξε τη γνωστή έκθεση ή Μνημόνιο Πόρτερ. Σε αυτή την έκθεση, περιγράφεται η Ελλάδα πριν από 66 χρόνια. Οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι εφοπλιστές και βέβαια ο απλός κόσμος. Διαβάστε τα συμπεράσματα του Πόρτερ και βρείτε τις διαφορές με σήμερα. Η Ελλάδα είναι 66 χρόνια πίσω.

Γράφει ο Πόρτερ.

«Απ" ό, τι μπόρεσα να διαπιστώσω, η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμιάν άλλη πολι­τική πρακτική από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία απαριθμώντας θορυβωδώς τις θυσίες της Ελλάδος. [...] στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση των προνομίων μίας μικρής κλίκας εμπόρων και τραπεζιτών, οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα.

Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οι­κονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο ένα φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του Καΐρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας.

Τα συμφέροντα των εφοπλιστών προστατεύονται επίσης με σκανδαλώδη τρόπο. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία ανθεί στην εποχή μας και οι εφοπλιστές κερδίζουν τεράστια ποσά, αλλά το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος δεν απο­κομίζει κανένα όφελος απ" αυτό. Οι μισθοί των ναυτικών γυρίζουν στην Ελ­λάδα, αλλά οι εφοπλιστές ασφαλίζουν το μεγαλύτερο μέρος των κερδών τους στις ξένες χώρες.

Κάθε επιχείρηση θα έπρεπε να πληρώνει μια σημαντική εισφορά στο κρά­τος, κάτω από την προστασία του οποίου λειτουργεί. Αυτό ισχύει κατά κύριο λόγο για την περίπτωση των εφοπλιστών, που τα μεγαλύτερα κέρδη τους προέρχονται από τα «Λίμπερτι», τα οποία τους παραχώρησε η αμερικανική Ναυτική Αποστολή με την εγγύηση του ελληνικού κράτους.

Η ομάδα πίεσης της καλής κοινωνίας - οι κομψοί κοσμοπολίτες που έχουν την έδρα τους στις Κάννες, στο Σαιν Μόριτς και στην αθηναϊκή πλατεία Κολωνακίου - θα ενεργοποιηθεί. Οι περισσότεροι απ" αυτούς είναι άνθρωποι πολύ γοητευτικοί, που μιλάνε πολύ καλά τ" αγγλικά. Είναι πάντοτε πρόθυμοι, όταν πρόκειται να εξυπηρετήσουν την αμερικανική αποστολή για τα δικά τους συμφέροντα. Θυμάμαι ακόμα ένα από τα πιο επίσημα γεύματα ενός από τους σημαντι­κότερους τραπεζίτες, που με είχε καλέσει στη βίλα του των Αθηνών. Είχε τρεις σερβιτόρους με λιβρέα, μια ποικιλία απ" τα πιο φίνα κρασιά και φα­γητά διάφορα, περίφημα γαρνιρισμένα. Κατά τη διάρκεια του γεύματος, ένας από τους αντιπροσώπους της κλίκας που ανέφερα άρχισε να εξυμνεί τις ομορφιές της ζωής κοντά στη θάλασσα, καθώς και τις χαρές των αρι­στοκρατικών σπορ.

Η αντίθεση ανάμεσα στο γεύμα αυτό και στα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα στους δρόμους της Αθήνας είναι πραγματικά τρομερή.

Εδώ δεν υφίσταται κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αντ" αυτού υπάρχει μια χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα.

Υπάρχει μεγάλη ανομοιομορφία εις το βιοτικόν επίπεδον και τα εισοδήματα ανά την Ελλάδα. Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδο­σκόποι και οι μαυραγορίται, διάγουν εν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνησις το αντιμετώπισεν αποτελεσματικώς. Εν τω μεταξύ αι λαϊκαί μάζαι περνούν μιαν αθλίαν ζωή. Οι κερδίζοντες είναι σχετικώς ολίγοι τον αριθμόν και ο συνολικός πλούτος των, περιερχόμενος εις τό σύνολον του πληθυσμού θα επέφερεν ελάχιστην βελτίωσιν των γενικών συνθηκών διαβιώ­σεως. Αλλα ο πολυτελής τρόπος ζωής των εν μέσω της πτώχειας συντείνει εις το να εξοργίζη τας μάζας και να υπογραμμίζη την δυστυχίαν των πτωχών.

Δύο και ήμισυ έτη μετά την απελευθέρωσιν η Ελλάς ευρίσκεται εις μί­αν κατάστασιν νεκρώσεως παρά την ούσιαστικήν έξωτερικήν βοήθειαν και την αρμοδίαν εξωτερικήν καθοδήγησιν. Εις ολόκληρον την χώρα, απ΄ άκρου εις άκρη, κυριαρχεί μία γκρίζα ανυπεράσπιστη, βαθιά έλλειψη πίστης για το μέλλον - μία έλλειψη πίστης που οδηγεί σε πλήρη απραξία προς το παρόν. Οι άνθρωποι έχουν παραλύσει από την αβεβαιότητα και τον φόβο, οι επιχειρηματίαι δεν επενδύουν, οι καταστηματάρχαι δεν αποθηκεύουν προμήθειες.»