Σάββατο 7 Μαΐου 2011

Πέντε κριτήρια για τις εθνικοποιήσεις

Η «ανασύσταση της παραγωγικής βάσης» της οικονομίας πρέπει πρωτίστως να μας απασχολεί.
Αυτό μπορεί να γίνει με μοχλό το δημόσιο?
Ας δούμε με ποιά κριτήρια.


Κατάρτιση άμεσου προγράμματος εθνικοποιήσεων στη βάση πέντε βασικών κριτηρίων:


· Το άμεσο δημοσιονομικό όφελος. Αυτό σημαίνει δημιουργία καθαρής ροής εσόδων για το δημόσιο και απαλλαγή από τις κοστοβόρες εκχωρήσεις προς ιδιώτες βασικών δραστηριοτήτων που το ίδιο το κράτος θα μπορούσε να εκτελέσει φθηνότερα, καλύτερα και πιο αποδοτικά.


· Τη θωράκιση της χώρας και της οικονομίας της. Αυτό σημαίνει τον έλεγχο των βασικών μοχλών της εθνικής οικονομίας (επικοινωνίες, ενέργεια, μεταφορές, υποδομές, φυσικός πλούτος) ώστε να πάψει η χώρα να είναι ανοχύρωτη απέναντι στις καταστροφικές δυνάμεις και τις θύελλες της παγκόσμιας αγοράς, αλλά και να μπορεί να αντιμετωπίσει τυχόν πιέσεις, εκβιασμούς και απειλές για τη συνοχή της.


· Το σπάσιμο των καρτέλ, των μονοπωλιακών καταστάσεων που λυμαίνονται την αγορά και της εξάρτησης από τις πολυεθνικές. Αυτό σημαίνει πρώτα και κύρια τη δημιουργία κρατικών δικτύων μεταφοράς, διακίνησης και εμπορίας προϊόντων με κύριο στόχο να ενισχυθεί ο ατομικός παραγωγός, ο βιοτέχνης και η μικρομεσαία παραγωγική επιχείρηση, που όλο και περισσότερα σήμερα βρίσκεται εκτός αγοράς. Κι επίσης δεν θα επιτρέψει να σβήσει η μικρή επιχείρηση της λιανικής, που σήμερα συνθλίβεται από το μεγαλεμπόριο των αλυσίδων και το παραεμπόριο των διαφόρων κυκλωμάτων.


· Την άμεση ενίσχυση της παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας. Αυτό πρώτα-πρώτα σημαίνει την εθνικοποίηση εκείνων των πιστωτικών ιδρυμάτων που θα επιτρέψουν την άμεση χρηματοδότηση ενός ολοκληρωμένου προγράμματος ανάπτυξης της πρωτογενούς και της δευτερογενούς παραγωγής με προτεραιότητα τις εσωτερικές ανάγκες της χώρας.


· Την άμεση κάλυψη και προστασία βασικών κοινωνικών αναγκών και των «δημόσιων αγαθών» που δεν μπορούν να βρίσκονται στο έλεος των ιδιωτικών συμφερόντων και της αγοράς. Οι πολιτικές ιδιωτικοποίησης ειδικά σε κρίσιμους τομείς «δημόσιων αγαθών», όπως π.χ. η υγεία και η παιδεία, δεν οδήγησαν μόνο στην εκτόξευση του κόστους των υπηρεσιών αυτών για το μέσο νοικοκυριό, αλλά και σε αντίστοιχη αύξηση των δαπανών του κράτους μέσα από την προσαρμογή της δημόσιας υγείας και παιδείας στις ανάγκες και τα πρότυπα των ιδιωτικών συμφερόντων που λυμαίνονται τους χώρους. Η εθνικοποίηση των τομέων αυτών αποτελεί εκτός όλων των άλλων και τη μόνη αποτελεσματική μέθοδο συγκράτησης και συμπίεσης του κόστους και των δαπανών με ταυτόχρονη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών προς όλους.


Αυτοχρηματοδότηση με νέους πόρους


Η χρηματοδότηση της νέας αυτής αναπτυξιακής προσπάθειας θα προέλθει πρωταρχικά από την αυτοχρηματοδότησή της με τους νέους πόρους που θα δημιουργεί η ίδια στην πορεία της, με την ενεργοποίηση άμεσα του παραγωγικού δυναμικού της χώρας.
Αυτό απαιτεί την ουσιαστική παρέμβαση στα κέρδη, στις πηγές διαμόρφωσής τους και στον τρόπο αξιοποίησής τους. Σημαντικά περιθώρια εξασφάλισης πόρων περικλείνουν το χτύπημα της φοροδιαφυγής και της φοροπροστασίας του μεγάλου κεφαλαίου και ιδιαίτερα των πιο παρασιτικών μορφών του ιδιωτικού πλουτισμού. Μόνο μια οικονομία που ξέρει πώς να αξιοποιεί τους δικούς της εσωτερικούς πόρους, μπορεί να διεκδικήσει ένα νέο άνοιγμα στην διεθνή οικονομική ζωή μέσα από ανοιχτές σχέσεις με όλες τις χώρες και τους λαούς, χωρίς δεσμά και καταναγκασμούς.
Μόνο μια οικονομία που ξέρει πώς να αυξάνει την πραγματική απασχόληση και όχι τους «απασχολήσιμους», που ανατροφοδοτεί την ανάπτυξή της μέσα από την ανακατανομή του εθνικού εισοδήματος προς όφελος των εργαζομένων και της παραγωγής, που ανεβάζει το βιοτικό επίπεδο του λαού της, που ενισχύει το σύστημα της κοινωνικής προστασίας και της κατοχύρωσης των βασικών δικαιωμάτων στην υγεία, την παιδεία, την προστασία του περιβάλλοντος, μπορεί να κερδίζει νέα διεθνή ερείσματα και συμμαχίες, να γκρεμίζει τείχη και να ανοίγει δρόμους συνεργασίας με όλους.


Το στοίχημα μιας τέτοιας παραγωγικής ανασυγκρότησης καλείται σήμερα να κερδίσει ο εργαζόμενος και η χώρα. Αρκεί να γλυτώσει μια και καλή από το τοκογλυφικό χρέος και τον μηχανισμό χρεοκοπιών του ευρώ.

Παρασκευή 6 Μαΐου 2011

Η κατά Πάγκαλο ιστορία του κόσμου (μετά το γιαούρτι)

"Εμείς τελειώσαμε με το παρελθόν, όχι όμως κι εκείνο με εμάς".



Είναι σαφές ότι το παρελθόν μπορεί να αλλάζει ανάλογα με την εποχή που καταγράφονται τα γεγονότα που το απαρτίζουν. Όπως επίσης σαφές είναι ότι σημαντικό ρόλο στον τρόπο της καταγραφής διαδραματίζει ο άνθρωπος που την κάνει. Μέσα από τι φιλτράρει τα γεγονότα; Την προσωπικότητά του, τις πολιτικές του θέσεις, την καταγωγή και την παιδεία του, τα βιώματά του. Ιδίως αυτά!


Σκεφθείτε λοιπόν τον έναν και μοναδικό Θόδωρο Πάγκαλο, σύμφωνα με τον οποίο για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ, σαν καθηγητή Ιστορίας. Θολωμένο και γεμάτο μένος εξαιτίας του γιαουρτιού που του πέταξαν, να διδάσκει Ιστορία σε κάποιο λύκειο ή πανεπιστήμιο της χώρας!


Ιδού παραδείγματα από τις διδασκαλίες του, στις οποίες είναι βέβαιο ότι κανείς δεν θα έκανε κοπάνα. Ακόμα κι αν ήταν ΣΥΡΙΖΑ.

Θερμοπύλες, 480 π.Χ. Τότε ο Εφιάλτης δανείστηκε το GPS του Αλέξη Τσίπρα και οδήγησε τους Πέρσες πίσω από τις γραμμές άμυνας των Σπαρτιατών αιφνιδιάζοντάς τους.


Κωνσταντινούπολη, 1453. Κι ενώ η πολιορκία της κρατούσε, ένας νεολαίος του ΣΥΡΙΖΑ βγήκε για λίγο από την κερκόπορτα για να κολλήσει αφίσες στα τείχη για το επικείμενο συνέδριο της παράταξης. Επέστρεψε ύστερα από λίγο, αλλά δυστυχώς ξέχασε να κλειδώσει. Έτσι έπειτα από λίγο οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Πόλη.


Τιτανικός, 1912. Από το ημερολόγιο του καπετάνιου έχει σωθεί ο διάλογος ανάμεσα στον ίδιο και τον άντρα που κρατά το πηδάλιο λίγο πριν από τη σύγκρουση.
Καπετάνιος: Παγόβουνο μπροστά! Στρίψε το τιμόνι δεξιά!
Άντρας: Αποκλείεται, σύντροφε. Η δεξιά στροφή ποτέ δεν έσωσε κανέναν!


Λονδίνο, 1970. Κι έτσι ο Τζον Λένον, έπειτα από παρότρυνση του Αλέξη Τσίπρα, εγκατέλειψε τους Μπιτλς για να κάνει σόλο καριέρα.


Τσέρνομπιλ, 1986. Το ατύχημα θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί αν ο επικεφαλής ασφαλείας βρισκόταν στο γραφείο του, διότι θα έβλεπε τις ενδείξεις στην κονσόλα του. Όμως ο ανεύθυνος υπάλληλος βρισκόταν με την κοπέλα του, φοιτήτρια τότε και μακρινή ξαδέρφη του Αλέξη Τσίπρα, από την πλευρά της μητέρας του.


Αύγουστος 2007. Γυρνώντας από τη ρομαντική εκδρομή τους, λοιπόν, και χαζεύοντας το καταπράσινο τοπίο, ο Αλέξης πέταξε έξω από το αυτοκίνητο το τσιγάρο του. «Ήταν αναμμένο, αγάπη μου;» τον ρώτησε η σύντροφός του σε αυστηρό τόνο. «Φυσικά, καρδιά μου» της απάντησε εκείνος με νόημα.


Επιμύθιο 1 ή φιλική διευκρίνιση προς πολιτικούς: Ένα γιαούρτι που πέφτει είναι μεμονωμένο περιστατικό. Από δύο και πάνω είναι φαινόμενο που κανονικά θα έπρεπε να ενεργοποιεί την αυτοκριτική.


Επιμύθιο 2: Αν δεν μπορείς να αποφύγεις ένα γιαούρτι, απόλαυσέ το. Το ασβέστιο κάνει καλό.


Επιμύθιο 3: Μην πετάτε στον Θόδωρο πλήρη γιαούρτια. Δεν του λείπουν τα λιπαρά.


Επιμύθιο 4: Το ληγμένο γιαούρτι τώρα ανακυκλώνεται



Από το Ποντίκι

Αρκάς " Ο χειρότερος φίλος του ανθρώπου"





Πέμπτη 5 Μαΐου 2011

Η αποκωδικοποίηση των μπινελικιων του Μειμαράκη

Φραστική επίθεση κατά του βουλευτή του ΛΑΟΣ Ιωάννη Κοραντή εξαπέλυσε ο πρώην υπουργός Άμυνας Βαγγέλης Μεϊμαράκης, στη διάρκεια της συνεδρίασης της επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής. 
Ο κ. Μεϊμαράκης είναι ιδεολογικός μαχητής και όχι ντιντής.
Ο κ. Κοραντής είπε «καλημέρα» στον κ. Μεϊμαράκη και ο κ. Μεϊμαράκης του απάντησε «Μου λες και καλημέρα, ρε πούστη; Εσύ που θέλεις να με στείλεις στα δικαστήρια; Άντε γαμήσου παλιοπούστη, περιθωριακέ, καριόλη. Έλα έξω ρε. Έλα έξω να σε γαμήσω».
Είναι προφανές πως ο κ. Μεϊμαράκης ανήκει σε αυτούς που πιστεύουν πως η Βουλή είναι μπουρδέλο και αποφάσισε να μιλήσει με ανάλογο τρόπο στον κ. Κοραντή. Αν πίστευε πως η Βουλή είναι κωλοχανείο, θα του τα έλεγε στα καλιαρντά.
Και μάλλον του ζήτησε να βγουν έξω για να τον γαμήσει, γιατί, αν τον γαμούσε μέσα στο μπουρδέλο, συγγνώμη στη Βουλή, θα έπρεπε να τον πληρώσει κιόλας – έτσι γράφει το καταστατικό της Βουλής.

Ο κ. Κοραντής είπε τάχα μου έκπληκτος στον κ. Μεϊμαράκη «εγώ μια καλημέρα είπα», αλλά αυτά δεν περνάνε στον κ. Μεϊμαράκη, ο οποίος γνωρίζει πως ο κ. Κοραντής ήταν διοικητής της ΕΥΠ και στους κώδικες της ΕΥΠ το «
καλημέρα» σημαίνει «γαμώ το μουνί της μάνας σου».
Αν θέλεις να πεις «καλημέρα» στον κώδικα της ΕΥΠ, πρέπει να πεις στον άλλον «
θα σου γαμήσω το σπίτι, ρε παλιόπουστα».
Το «
καλησπέρα» στην απόρρητη συνθηματική γλώσσα της ΕΥΠ είναι «σε γαμάω δίχως σάλιο και είναι ο πούτσος μου μυδράλιο». Το λένε έτσι, για να μην μπορούν να το αποκρυπτογραφήσουν οι Τούρκοι πράκτορες.
Ο κ. Κοραντής προσπάθησε να αποκρούσει την κατηγορία του κ. Μεϊμαράκη πως θέλει να τον στείλει στα δικαστήρια, λέγοντάς του «
στ’ ορκίζομαι Βαγγέλη μου, Βαγγέλη να σε θάψω, εσύ αν πας στη φυλακή, το στόμα μου θα ράψω».
Ο κ. Μεϊμαράκης του είπε να ράψει κάτι άλλο και οι δυο άντρες πιάστηκαν στα χέρια, ενώ οι υπόλοιποι βουλευτές άρχισαν να στοιχηματίζουν για το ποιος θα γαμήσει ποιον.
Ο κ. Κωστής Χατζηδάκης προσπάθησε να χωρίσει τους δύο άντρες, με αποτέλεσμα να τον πλακώσουν και οι δυο στο ξύλο αλλά αυτό δεν τον πείραξε αφού είναι συνηθισμένος να τις τρώει – του αρέσει κιόλας.
Κάποιοι βουλευτές εξέφρασαν την έντονη ανησυχία τους γιατί συνειδητοποίησαν πως τώρα πια –εκτός από το δρόμο- δεν είναι ασφαλείς ούτε μέσα στη Βουλή.
Οι τηλεδημοσιογράφοι καταδίκασαν το υβρεολόγιο του κ. Μεϊμαράκη αλλά αυτό έγινε για τα μάτια του κόσμου. Όποιος έχει βρεθεί σε κάποιο καφέ δίπλα σε παπαγαλάκια ξέρει πως βρίζουν όλοι σαν λούστροι – οι μανάδες, μόλις τους βλέπουν, παίρνουν τα παιδιά τους και φεύγουν τρέχοντας.
Το επεισόδιο ανάμεσα στους δυο βουλευτές αποτελεί μια ήττα για το λαϊκό κίνημα, αφού, αν αρχίσουν οι βουλευτές να πλακώνονται μεταξύ τους, δεν θα μπορούμε να τους πλακώνουμε εμείς. Από την άλλη, μπορεί να αλληλοεξολοθρευτούν και να μη χρειαστεί να κουραστούμε και να λερώσουμε και τα χέρια μας.
(Για να μην πει κάποιος ότι δεν παίρνω θέση και ότι το ρίχνω στη σάτιρα, θεωρώ σωστή τη στάση του Μεϊμαράκη στο συγκεκριμένο θέμα. Με κατηγόρησες ως «μιζαδόρο» στο πανελλήνιο χωρίς να παρουσιάσεις ούτε ένα στοιχείο; Έρχομαι, σε βρίσκω και τα βρίσκουμε μεταξύ μας. Εγώ κι εσύ. Μόνοι μας. Ούτε δικαστήρια, ούτε κουμπούρια, ούτε μπράβοι, ούτε τίποτα. Κι εγώ έτσι έμαθα στη γειτονιά που μεγάλωσα. Αλλά, βλέπετε, οι μάγκες τελείωσαν. Τώρα ο ένας λέει τον άλλο «κλέφτη» και «ψεύτη» στα κανάλια και μετά κάθονται και συζητάνε σαν φιλεναδίτσες. Όχι, αυτό δεν είναι πολιτικός πολιτισμός. Είναι εμετός.



Από τον pitsiriko

Αρκάς " Ο χειρότερος φίλος του ανθρώπου"



Τετάρτη 4 Μαΐου 2011

CODEX ALIMENTARIUS


Τα γεγονότα προχωρούν με τρομερή ταχύτητα δίχως να μας αφήνουν περιθώρια για αδράνεια. Όσο οι αλήτες τηλεκανίβαλοι, κάνουν προπαγάνδα κρατώντας μας υπνωτισμένους, κάποιοι σχεδιάζουν το μέλλον μας αθόρυβα. Στείλτε παντού το παρόν άρθρο, όσο είναι νωρίς. 
Εάν υπάρχει ένα εργαλείο με το οποίο μπορείς να ελέγξεις απόλυτα τον άνθρωπο, αυτό είναι η ίδια του η τροφή, το αγαθό με το οποίο εξασφαλίζει την επιβίωση του. Πίσω απ’ τον περίφημο διατροφικό κώδικα κρύβεται μια εφιαλτική πραγματικότητα. Ο κώδικας ισχύει επίσημα από το 1963 με τη σύμπραξη του οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας (FAQ) και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), όπου και δημιουργήθηκε η επιτροπή που λειτουργεί πίσω απ’ τον κώδικα, επιτροπή η οποία υπάγεται στον Ο.Η.Ε. …
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ
Η ιστορία του κώδικα alimentarius αρχίζει το 1893 στην Αυστροουγγαρία. Αιτία ήταν τα προβληματα που είχαν προκύψει κατά την εκδίκαση υποθέσεων για θέματα διατροφής και τροφίμων τα οποία έκαναν επιτακτική την ανάγκη να υπάρξει ένας κοινός κανονισμός. Ο κανονισμός αυτός, εφαρμόστηκε επιτυχώς έως το 1918, όταν διαλύθηκε η Αυστροουγγαρία.
Ο κώδικας όμως δεν ξεχάστηκε. Χρόνια αργότερα έκανε και πάλι την εμφάνισή του σε ένα εντελώς διαφορετικό πνεύμα του ελέγχου του πληθυσμού μέσα από τη διατροφή. Ιθύνων νους της νέας ιδέας ήταν ο Fritz derMeer. Πρόεδρος της εταιρίας I.G.FARBEN (δείτε σχετικά με την εταιρία και εδώ Φθόριο: δηλητήριο στην οδοντόπαστα & το νερό -μέρος 2ο.). Η εταιρία I.G.FARBEN κατασκεύαζε όπλα, πυρομαχικά για το ναζιστικό στρατό καθώς και ειδικό το αέριο μαζικής εξόντωσης των κρατούμενων.
Ο Fritz derMeer καταδικάστηκε στη δίκη της Νυρεμβέργης για πολλαπλά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας αλλά λίγα χρόνια μετά αποφυλακίστηκε. Λίγους μήνες μετά πρότεινε την επαναφορά του κώδικα Alimentarius ως μέσο ελέγχου του πληθυσμού μέσω της τροφής. Ο ΟΗΕ με απόφαση του, το 1962 ενεργοποιεί ξανά τον κώδικα με το επιχείρημα της προστασίας των καταναλωτών. Η “φονική” εταιρία του δεν εξαφανίστηκε, αλλά διασπάστηκε σε τρεις νέες μεγάλες εταιρείες φαρμάκων: τις πολύ γνωστές Bayer, Hoechst και Basf!
Ο ΝΕΟΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ (USA: Νόμος S-510)
Το θέμα δε θα ήταν φοβερό αν ο κώδικας όντως ακολουθούσε την αρχική του λογική. Ο κώδικας αναγράφει πλέον μόνο τα διατροφικά είδη που επιτρέπονται και ορίζει αυτομάτως παράνομη κάθε παρέκκλιση απ’ τα επιτρεπόμενα.
Έως και σήμερα η υιοθέτηση όλων των διατάξεων του κώδικα δεν ήταν υποχρεωτική για όλα τα κράτη. Ωστόσο, μετά και την τελευταία συνεδρίαση της επιτροπής το 2008 στην Ελβετία, όπου οι ΗΠΑ τέθηκαν επικεφαλής της επιτροπής, οι παράγραφοι για τα πολυβιταμινούχα τρόφιμα ενεργοποιήθηκαν και η εφαρμογή του κώδικα γίνεται πλέον υποχρεωτική για όλες τις χώρες του ΠΟΕ (Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου).
Κάθε χώρα που θα υποδεχτεί τον κώδικα θα είναι υποχρεωμένη να μην εμποδίζει με κανένα τρόπο την ελεύθερη εισαγωγή γενετικά τροποποιημένων προϊόντων, ζώων και επικίνδυνων χημικών. Οποιαδήποτε αντίσταση στον κώδικα θα θεωρείται συγκαλυμμένη παρεμπόδιση του εμπορίου και θα έχει ως συνέπεια οικονομικές κυρώσεις για τη χώρα που θα αντιδράσει. Επίσης η χώρα εκείνη δε θα μπορεί να εισάγει ή να εξάγει κανένα προϊόν διατροφής.
Στην Ελλάδα εισάγουμε το 60% της διατροφής μας. Μια αντίσταση λοιπόν στον κώδικα θα σήμαινε οικονομική καταστροφή. Λύση υπάρχει αν αξιοποιήσουμε τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις αλλά πλέον δεν υπάρχουν κίνητρα εξασφάλισης και διαβίωσης του αγρότη κι έτσι η γη ηθελημένα ερημώνει για να δοθεί μια νύχτα σε επιτήδειους.
Η Ελλάδα εκτός του ότι συμμετέχει στον ΠΟΕ , τυγχάνει να είναι μέλος της ευρωπαϊκής ένωσης, που σημαίνει ότι επίσημος διαπραγματευτής σε όλες τις συμφωνίες είναι η ευρωπαϊκή επιτροπή. Οι υπεύθυνοι στην Ελλάδα τηρούν σιγή ιχθύος. Γνωρίζουν αλλά επικαλούνται τη θέση τους και δε θέλουν να μιλήσουν (πρόεδρος ΕΦΕΤ κ.α.)
ΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΣΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΜΑΣ
Με την εφαρμογή του κώδικα, βιταμίνες A, B, C, D, ιχνοστοιχεία όπως ο ψευδάργυρος και το μαγνήσιο θα είναι παράνομα, όταν οι ποσότητές θα είναι θεραπευτικές. Ο νέος κώδικας θα απαγορεύει τη χρήση θρεπτικών ουσιών όπως βιταμίνες ή μέταλλα οι οποίες λαμβάνονται για πρόληψη ή την αντιμετώπιση κάποιας πάθησης. Αυτές οι ουσίες θα χαρακτηρίζονται ως τοξικές και δηλητήρια. Αυτό σημαίνει ότι θα απαγορεύεται ακόμη και η συνταγή γιατρού, που δίνει συμπληρώματα διατροφής ή φάρμακα με βιταμίνες, ακόμα κι αν κάποιος τα έχει πραγματικά ανάγκη.
Συγκεκριμένα η δοσολογία θα περιορίζεται μονό στο 15% της συνιστώμενης ποσότητας. Η θεραπεία θα υπάρχει με άλλα φάρμακα των εταιριών τα οποία θα κοστίζουν πολύ περισσότερο. Το ίδιο απαγορευμένες θα είναι και οι διατροφικές συμβουλές που έχουν να κάνουν με την ενίσχυση της διατροφής, μέσω της λήψης θρεπτικών ουσιών. Τα τρόφιμα θα υποβάλλονται υποχρεωτικά σε ελέγχους για τις ποσότητες που εμπεριέχουν και θα τροποποιούνται με ακτινοβολία, έτσι ώστε να αποβάλλουν οποιαδήποτε πλεονάζουσα “τοξική” ουσία. η λίστα των θρεπτικών ουσιών που θα επιτρέπονται θα είναι αρκετά περιορισμένη.
Εκτός του ότι ο κώδικας θα θέσει εκτός λίστας, σημαντικά συστατικά για την ανθρώπινη διατροφή, την ίδια στιγμή προστίθενται σ’ αυτές κάποιες επιβλαβείς ουσίες, όπως για παράδειγμα το φθόριο, το οποίο παράγεται από βιομηχανικά απόβλητα. Ήδη το 66% του νερού των ΗΠΑ φθοριώνεται.
[Το φθόριο πρωτοχρησιμοποιήθηκε στο Γκουλάγκ επειδή ανακαλύφθηκε ότι οι κρατούμενοι που έπιναν νερό με φθόριο ήταν συγκαταβατικοί κ μπορούσες έτσι εύκολα να τους ελέγξεις και να τους χειραγωγήσεις. Πλέον το συναντάμε σχεδόν σε όλες τις οδοντόκρεμες κ αρκετά κράτη πλέον φθοριώνουν το νερό].
Πέρα από τη λίστα των παράνομων “τοξικών” συστατικών των τροφών, η επιτροπή Alimentarius ανοίγει το δρόμο στα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα, αλλά και ζώα που θα παράγουν την τροφή μας.
Ο νέος κώδικας προβλέπει ότι οι αγελάδες που θα παράγουν τα γαλακτοκομικά προϊόντα, θα λαμβάνουν υποχρεωτικά την αυξητική ορμόνη rBGH της διαβόητης πολυεθνικής Monsato. Ήδη το αγελαδινό γάλα αποτελεί το νούμερο 1 κίνδυνο ασθενειών του πλανήτη.
Κάθε ζώο που θα χρησιμοποιείται για τη διατροφή μας θα υφίσταται αγωγή με υποκλινικά αντιβιοτικά και αυξητικές ορμόνες επίσης υποχρεωτικά. Ο κώδικας απαιτεί κάθε είδους τροφής να υφίσταται επεξεργασία με ακτινοβολία εκτός κ αν καταναλώνεται ωμό και σε τοπικό επίπεδο. Ο κώδικας συμπεριλαμβάνει φυσικά και τα βιολογικά προϊόντα που πλέον βιολογικά θα θεωρούνται όταν και σε αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί κτηνιατρικά φάρμακα, αυξητικές ορμόνες κτλ. κατά συνεπεία μάλλον οποίος θέλει θα το βαφτίζει βιολογικό.
Ακόμη και εξαιρετικά επικίνδυνα εντομοκτόνα όπως το DDT, για το οποίο στο παρελθόν είχε δημιουργηθεί σάλος όταν αποδείχτηκε η καρκινογόνα επίδρασή του, θα εισαχθούν και πάλι στο εμπόριο. Το DDT, η διελδρίνη η αλδρίνη, το εξαχλωροβενζόλιο και το camphechlor κρίθηκαν από 176 χώρες επικίνδυνα και απαγορευτήκαν το 1991 στη σύνοδο της Στοκχόλμης. Και όμως, επιστρέφουν κανονικά και με το νόμο 7 απ’ τα 9 απαγορευμένα επικίνδυνα εντομοκτόνα!!!
Πολλές λειτουργίες και συστήματα ενζύμων του ανθρώπου μοιάζουν με αυτά των εντόμων, οπότε ο νοών νοητό…διαφορές παθήσεις που οφείλονται στην υποδιατροφη και στους προαναφερθέντες παράγοντες, είναι οι πλέον επικερδείς όπως ο καρκίνος, ο ζαχαρώδης διαβήτης, καρδιαγγειακές παθήσεις κ.α.
Άλλη μια ουσία που θα επιτρέπεται με το νέο κώδικα, είναι η αφλατοξίνη, καθώς επίσης και η συσσώρευσή της σε υψηλά ποσοστά στο γάλα. Η συγκεκριμένη ουσία είναι η δεύτερη πιο καρκινογόνα και συναντάται σε μουχλιασμένες ζωικές τροφές.
Είναι εύκολο να αντιληφθεί κάποιος τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που κρύβονται πίσω απ’ τον κώδικα. θυμίζουμε, ότι ο εμπνευστής του κώδικα ήταν ο ιδρυτής τριών πανίσχυρων σήμερα φαρμακοβιομηχανιών.
ΣΕ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΟΔΗΓΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΦΥΤΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΣΤΙΣ 1-4-2011
Ο κώδικας διατροφής εδώ και περισσότερο από 10 χρονιά επιταχύνεται και επεκτείνεται. 185 χώρες έχουν ενσωματώσει τον κώδικα διατροφής στα νομικά τους συστήματα. Στην πλήρη εφαρμογή του αν καταφέρουν να περιορίσουν τις αντιδράσεις μας, θα είναι καταστρεπτικές για την ανθρωπότητα και γενικά για τη ζωή μας.
Προς το παρόν γίνονται “εμβολιασμοί” με οδηγίες προς τα κράτη, με θέσπιση νόμων που καλλιεργούν το έδαφος για την πλήρη εφαρμογή του. Ίσως απ’ το 2017 να δούμε πράματα και θάματα. Από 1 Απριλίου 2011 μπαίνει σε εφαρμογή μια οδηγία της ευρωπαϊκής ένωσης η οποία θα εφαρμοστεί και απ’ την Αγγλία, η οποία περιλαμβάνει τα φαρμακευτικά παραδοσιακά προϊόντα φυτικής προέλευσης.
Στην Ελλάδα ψηφίστηκε από “επιτροπή”, κατά τον προσφιλή τρόπο, προκειμένου να διατηρείται η ανωνυμία. Απ’ τις 1 Απριλίου 2006 και για τα επόμενα 5 χρονιά δόθηκε περιθώριο να κατοχυρωθούν φυτικά προϊόντα. Κατοχυρώθηκαν λοιπόν μόλις 183. Μονό αυτά τα προϊόντα αποτελούν εμπορεύσιμο είδος και κατά “ναπολεόντειο” νομό το εμπόριο άλλων φυτικών προϊόντων που δεν περιλαμβάνει η λίστα είναι παράνομο, επομένως δε θα υπάρχει στα ράφια των καταστημάτων.
Αν υπάρξει κατανάλωση κάποιου φυτικού προϊόντος στο σπίτι, που δεν περιλαμβάνεται στη λίστα και ως εκ τούτου δεν έχει περάσει από έλεγχο φαρμακοβιομηχανίας, ο καταναλωτής μπορεί να έχει πρόβλημα με το νόμο. Ναι, μπορεί να μηνυθεί π.χ. μια μητέρα για το τσάι που έφτιαξε στο παιδί και αυτό έπαθε ενδεχομένως μια άσχετη αρρώστια κτλ. (…)
Το φυτικά προϊόντα έχουν ελάχιστο κόστος παραγωγής καθώς είναι προϊόντα της φύσης. εφόσον όμως εμπορευτούν ως εκχύλισμα, επεξεργασία, συσκευασία κτλ από τις φαρμακευτικές εταιρίες, ανεβαίνει 1000 φορές πάνω η αξία τους. 1 στρέμμα ελληνικής αγρίας φύσεως η φαρμακευτική εταιρία υπολογίζεται ότι μπορεί να έχει κέρδος το χρόνο από 10000-20000 . Πρόσφατα η κυβέρνηση θέλησε να ψηφίσει νομό για τις περιοχές νατούρα οι οποίες ήδη καταλαμβάνουν το 23% της Ελλάδος όταν στα υπόλοιπα κράτη του κόσμου δεν υπερβαίνει το 4%. Αυτές οι περιοχές είναι έτοιμες να παραδοθούν προς εκμετάλλευση από φαρμακευτικές και λοιπές εταιρίες και για τον ίδιο λόγο πρέπει να σκεφτούμε αν είναι τυχαία η απελευθέρωση του επαγγέλματος των φαρμακοποιών καθώς εμπεριέχει ορούς που τείνουν στα παραπάνω.
Αξίζει ακόμα να σημειωθούν οι ενέργειες του πρωθυπουργού μας Γ.Α.Π. που δε χάνει ευκαιρία να δίνει πρώτος το καλό παράδειγμα και να αποδεικνύει για ποιους δουλεύει. Πριν λίγους μήνες υπέγραψε την εισαγωγή μεταλλαγμένο σπόρο πατάτας, ειδικώς για τη χωρά μας και όχι για τα κράτη της ευρωπαϊκής ένωσης. Έρευνες γνωστών έδειξαν πως ο μεταλλαγμένος αυτός σπόρος πατάτας προκαλεί γεννητικές μεταλλάξεις.
Κλείνοντας θα ήθελα να πω πως η νέα τάξη πραγμάτων τα τελευταία λίγα χρονιά προχωράει με βήματα γοργά. Κάτω απʼ το δόγμα του σοκ που υποβάλλουν τον άνθρωπο μας περιμένουν αλλαγές που δε μπορεί ο μέσος νους να συνειδητοποιήσει. Ενδεχομένως ο μέσος νους να είναι αποχαυνωμένος απʼ τον έλεγχο και την προπαγάνδα που του ασκείται με ποικίλους τρόπους . Έτσι αδυνατούν να αντιληφθούν το βαθμό έλλειψης συνειδητότητας.
Στον «κώδικα διατροφής» ταιριάζει περισσότερο η ονομασία «κώδικας διαστροφής». Σε κάποιους θα φανούν ακραία όλα αυτά που διάβασαν. Μήπως όμως δε γνωρίζουμε την ιστορία του παρανοϊκού συλλογικού νου? Ας είμαστε λοιπόν σε εγρήγορση και ας μοιραστούμε τις γνώσεις μας υπερασπιζόμενοι τα φυσικά δικαιώματα μας.
Του Γιάννη Σταυρακάκη

Η μετά γάμο ζωή!!!


1. Μετά το γάμο αποκτάς οικογένεια, αλλά χάνεις την ελευθερία σου.
2. Μετά το γάμο αποκτάς καθαρά ρούχα, αλλά χάνεις τη βρώμικη ζωή σου!
3. Μετά το γάμο τρως ζεστό φαγητό, αλλά τρως και πολύ ξύλο!
4. Μετά το γάμο αποκτάς μια παρέα για τα βράδια σου, αλλά είναι μόνιμη!
5. Μετά το γάμο μπορείς να πας με άλλες γυναίκες, αλλά θα το πληρώνεις για μια ζωή!
6. Μετά το γάμο μπορείς να κάνεις παρέα με άλλα άτομα, αλλά θα είναι συγγενείς και φίλοι της γυναίκας σου.
7. Μετά το γάμο μπορεί να ακούς παιδικές φωνές στο σπίτι, αλλά θα είσαι έτοιμος για το τρελάδικο!
8. Μετά το γάμο μπορεί να δουλεύεις όσες ώρες θέλεις, αλλά δεν θα σου μένει ευρώ για σένα!
9. Μετά το γάμο μπορεί να βλέπεις ποδόσφαιρο, αρκεί να έχεις δεύτερη τηλεόραση και ακουστικά για να μην ενοχλείς.
10. Μετά το γάμο μπορείς να πάρεις διαζύγιο, αρκεί να έφταιγε η γυναίκα!

Μάγκας και όχι φλούφλης

Σε προσπερνάει ένας που βιάζεται στον δρόμο και σου γυρίζουν τα λαμπάκια. Είσαι έτοιμος να κατέβεις από το αυτοκίνητό σου και να κάνεις τσαμπουκά. Το πρώτο που σου έμαθαν στο σχολείο είναι να απαντάς στις προκλήσεις.

Μη σε περάσουν για φλούφλη, ενώ είσαι μάγκας.


"Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε" το έλεγε ο πατέρας σου, ενδεχομένως και ο παππούς σου, ο πρώτος τάδε ταδόπουλος, με το ίδιο επίθετο.

Αν σου βρίσουν τη μάνα γίνεσαι έξαλλος, εσύ όμως δεν έχεις τέτοιο κώλυμα και πετάς το μπινελίκι σε όποιον δεν σου αρέσει η φάτσα του. Κάνεις τον σταυρό σου όταν πας στην εκκλησία να σε φυλάει ο καλός Χριστούλης, αλλά δεν σε νοιάζει αν το βεγγαλικό που πέταξες στην Ανάσταση, βρήκε το μάτι κάποιου αθώου πιτσιρικά.

Πετάς τα σκουπίδια σου έξω από τον κάδο των απορριμάτων. Γράφεις εκεί που πρέπει την ανακύκλωση και άλλες τέτοιες αηδίες. Πετάς το τσιγάρο σου έξω από το παράθυρο για να μη μυρίζει τσιγαρίλα το πεντακάθαρο αυτοκίνητό σου. Καπνίζεις εκεί που απαγορεύεται και διαμαρτύρεσαι, γιατί ο άλλος δεν μπορεί να ανεχθεί τον καπνό σου στα μούτρα του.

Φωνάζεις και δεν αφήνεις τον άλλον να ολοκληρώσει ποτέ, αν δεν επιβάλεις τη γνώμη σου.

Ζεις σε μια χώρα, που το αυτονόητο θεωρείται παράδοξο.

Αν πληρώνεις κανονικά ό,τι χρωστάς είσαι, απλά μαλάκας. Αν βγάζεις φλας για να στρίψεις, το ίδιο. Αν σταματάς για να περάσει ο πεζός, επίσης. Αν δεν κορνάρεις όταν ανάψει το πράσινο στο πρώτο δευτερόλεπτο, κοιμάσαι όρθιος (ρε ηλίθιε).

Από το σχολείο μαθαίνεις ότι το λάδωμα, αποτελεί εθνικό χόμπι. Εσύ τα δίνεις, αυτοί τα παίρνουν, μέχρι να φτάσεις κι εσύ στο σημείο να τα πάρεις, όταν δηλαδή θα έχεις γίνει μάγκας. Ψηφίζεις για να σου βρουν δουλειά, επαναστατείς όταν απολύουν εκείνους των οποίων θα πάρεις τη θέση. Δέχεσαι να γίνεσαι έρμαιο των βουλευτών και των δημάρχων με αντάλλαγμα την ψήφο σου.

Για να μπεις στο Πανεπιστήμιο αποστηθίζεις ολόκληρα κομμάτια, υποτίθεται γνώσεων, που μόλις τις γράψεις στο χαρτί, αμέσως τις ξεχνάς. Γενικά ξεχνάς εύκολα. Βρίζεις τους πολιτικούς, που λίγους μήνες πριν έχεις ψηφίσει. Σου αρέσει η γυναίκα του καλύτερου φίλου σου και θα της την πέσεις, αν δεν το κάνει αυτή πρώτη.

Βρίζεις τον πρόεδρο της αντίπαλου ομάδας που το παίζει τσαμπουκάς και κάνει ο,τι θέλει, αλλά μέσα σου ζηλεύεις που δεν έχει και η δική σου ένα τέτοιο. Όταν τον βρίσκει, τελικά, του δικαιολογείς ακόμη και τη χειρότερη καφρίλα. Σκίζεις τα ρούχα σου όταν η άλλη ομάδα παίρνει σφυρίγματα από τους διαιτητές, αλλά όταν τα δίνουν σε σένα θυμάσαι πόσα δεν σου έχουν δώσει. Φωνάζεις για τους τίτλους των άλλων οπαδικών εφημερίδων, αλλά γουστάρεις όταν αυτή που διαβάζεις τα ρίχνει στους άλλους.

Είσαι ένας κλασικός Έλληνας, που πάει στο γήπεδο και τα κάνει ...μπουρδέλο.


Φυσικά, αμέσως μετά θα βρίσεις όλους τους άλλους, που δεν σεβάστηκαν ούτε καν τον τελικό του Κυπέλλου και τον μετέτρεψαν σε μια τυπική ελληνική ιλαροτραγωδία...

Ζήτω το Έθνος...



Του Γιάννη Φιλέρη

Τρίτη 3 Μαΐου 2011

Αρκάς " Ο χειρότερος φίλος του ανθρώπου"



Γιατί δεν αφήνουν την Ελλάδα να χρεοκοπήσει

Ένας διεθνής σχολιαστής έγραψε για την Ελλάδα ότι αν υπήρχε βραβείο για τον πιο αργόσυρτο... αργό θάνατο θα το είχε κερδίσει. Και προέτρεψε τους Ευρωπαίους να αφήσουν την Ελλάδα να πεθάνει, για να τελειώσει επιτέλους αυτό το μαρτύριο. Όμως, η ΕΚΤ δεν θα επιτρέψει ούτε «κούρεμα» πιστωτών, ούτε ακόμη και μια απλή επιμήκυνση χρονικής διάρκειας του χρέους, όσο υπάρχει στα θεμέλια του ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος το εύφλεκτο υλικό των CDS.



Τα CDS, τα περιβόητα ασφάλιστρα κινδύνου χρεοκοπίας, που κατά το γνωστό παραλληλισμό επιτρέπουν σε κάποιον να αγοράσει ασφάλιση για το σπίτι του γείτονα και να γίνει πλούσιος μόλις αυτό καεί, βρίσκονται στο επίκεντρο όλου του προβληματισμού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στη βάση του οποίου θα δοθεί και η απάντηση στο ερώτημα των δισεκατομμυρίων: μπορεί να επιτραπεί μια χρεοκοπία στη μεγαλύτερη νομισματική ένωση ανεξάρτητων κρατών;


Τα δεδομένα του προβλήματος, όπως τονίζουν στο “S10” έγκυρες τραπεζικές πηγές, έχουν ως εξής:


- Όλα τα σενάρια αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, από την απλή επιμήκυνση μέχρι το γενναίο «κούρεμα» πιστωτών, έχουν σήμερα από μόνα τους πάψει να απασχολούν σοβαρά το ευρωπαϊκό οικονομικό σύστημα για τις ενδεχόμενες παρενέργειές τους, οι οποίες θα ήταν δυσβάστακτες αν το ίδιο γεγονός είχε συμβεί πριν από ένα χρόνο.


- Νεότερα στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών δείχνουν ότι στα τέλη του 2010 η συνολική έκθεση (δημόσιο και ιδιωτικό χρέος) ξένων τραπεζών στην Ελλάδα είχε μειωθεί δραστικά στα 160 δισ. δολ. Τη μεγαλύτερη έκθεση έχουν γαλλικές (53 δισ.) και γερμανικές (34 δισ.) τράπεζες. Τα ποσά αυτά είναι στην πραγματικότητα πολύ μικρά σε σχέση με το ενεργητικό των τραπεζών και με την κεφαλαιακή τους βάση, που έχει στο μεταξύ ενισχυθεί σημαντικά.


- Στη χειρότερη περίπτωση θα χρειασθούν μικρές ενέσεις κεφαλαίων από τις κυβερνήσεις και τους μετόχους για να αντιπαρέλθουν μια χρεοκοπία της Ελλάδας. Ακόμη και οι ελληνικές τράπεζες μπορούν να αντέξουν στο κόστος ακόμη και μιας σχετικά «βαριάς» αναδιάρθρωσης του χρέους, έστω και με ενίσχυση της κεφαλαιακής τους βάσης από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που έχει συσταθεί με πρωτοβουλία της τρόικας, όχι τυχαία, και έχει «προικιστεί» με κεφάλαιο 10 δισ. ευρώ.


Αν, λοιπόν, το ελληνικό πρόβλημα εξετασθεί από αυτή τη στενή οπτική γωνία, η ΕΚΤ θα μπορούσε να δώσει αύριο το πρωί την άδειά της, για να τελειώσει το «ελληνικό μαρτύριο του αργού θανάτου» και να ικανοποιηθεί ο Βρετανός σχολιαστής για τον οποίο μιλήσαμε εισαγωγικά. Όμως, στα θεμέλια του ευρωπαϊκού οικονομικού συστήματος βρίσκεται καλά τοποθετημένη η «βόμβα» των CDS, που αυτή την περίοδο για τους τραπεζίτες της Φραγκφούρτης αποτελεί το σοβαρότερο πρόβλημα που πρέπει να εξετασθεί με μεγάλη προσοχή, πριν από οποιαδήποτε απόφαση για μια χρεοκοπία στην ευρωζώνη.


Το μυστικό της υπόθεσης των CDS έχει δύο οπτικές προσέγγισης:


- Από την πλευρά των πωλητών των CDS, δηλαδή των μεγάλων τραπεζών με αξιολόγηση «τριπλού Α», που πουλάνε σε επενδυτές τα συμβόλαια κάλυψης έναντι του κινδύνου χρεοκοπίας, αποκομίζοντας τεράστια κέρδη, αυτό που δεν αποκαλύπτει η ΕΚΤ, αλλά είναι μια πικρή αλήθεια, είναι ότι οι μεγαλύτεροι πωλητές τέτοιων συμβολαίων είναι τα... καμάρια του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, δηλαδή οι κορυφαίες τράπεζες της ευρωζώνης (γαλλογερμανικής, κυρίως, προέλευσης). Αν υπάρξει πιστωτικό γεγονός (credit event), δηλαδή μια επιβεβλημένη σε όλους τους κατόχους ομολόγων αλλαγή των όρων των τίτλων, θα ενεργοποιηθούν τα CDS και οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες θα βρεθούν εκτεθειμένες σε υποχρεώσεις δισεκατομμυρίων, που θα τις «γονατίσουν», ενώ οι αρχές θα έχουν τη δυσάρεστη πολιτικά υποχρέωση να ενισχύσουν με κεφάλαια των φορολογουμένων τραπεζικά ιδρύματα που ουσιαστικά «τζογάρισαν» στη χρεοκοπία κρατών της ευρωζώνης και «κάηκαν».


- Από την πλευρά των αγοραστών των CDS, το πρόβλημα τίθεται διαφορετικά: υπάρχει ένα νομικό «παράθυρο» στα συμβόλαια, που αν το αξιοποιήσουν κατάλληλα όσοι επεξεργασθούν το σενάριο της ελληνικής χρεοκοπίας, μπορεί να οδηγήσει στην πλήρη απαξίωση των ακριβοπληρωμένων για τους αγοραστές συμβολαίων. Αν η Ελλάδα προχωρήσει σε μια ανταλλαγή ομολόγων σε εθελοντική βάση, προκειμένου να αναδιαρθρωθεί το χρέος, τα CDS χάνουν εντελώς την αξία τους, καθώς δεν θα υπάρχει το πιστωτικό γεγονός που θα τα ενεργοποιεί. Έτσι χάνουν δισεκατομμύρια οι αγοραστές των λεγόμενων «γυμνών» CDS, δηλαδή όσοι τα απέκτησαν μόνο για κερδοσκοπία, χωρίς να κατέχουν ομόλογα που χρειάζονται ασφάλιση κινδύνου (βλ. το παράδειγμα με το ασφαλιστήριο για το σπίτι του γείτονα). Σε αυτή την περίπτωση κερδίζουν μεν οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, αλλά χάνουν τα κερδοσκοπικά χαρτοφυλάκια, που θα είναι πολύ αμφίβολο αν θα μπορέσουν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους στις τράπεζες για να κλείσουν τα συμβόλαια CDS και υπάρχει ένας άλλης τάξεως κίνδυνος για το τραπεζικό σύστημα, που είναι πολύ δύσκολο να υπολογιστεί εκ των προτέρων.


Ακόμη χειρότερα για την ΕΚΤ, όμως, είναι τα πράγματα σε σχέση με μια τρίτη κατηγορία επενδυτών. Αυτών που έπαιξαν το φαινομενικά απλό κερδοσκοπικό παιχνίδι, όπου αγόραζαν ομόλογα της περιφέρειας (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία) με «τρελές» αποδόσεις και παράλληλα ασφάλιζαν τον κίνδυνο αυτών των τοποθετήσεων με αγορές CDS. Οι διαφορές ανάμεσα στις αποδόσεις των ομολόγων και στο κόστος ασφάλισης ήταν σταθερά θετικές και όχι ασήμαντες (ξεπερνούσαν οριακά τις αποδόσεις των γερμανικών ομολόγων), γι’ αυτό και το παιχνίδι αυτού του είδους είχε νόημα. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που, όπως λένε τραπεζικοί παράγοντες, όταν κλιμακώθηκε η κρίση στην περιφέρεια ουσιαστικά οι μόνοι αγοραστές ομολόγων της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας ήταν η ίδια η ΕΚΤ και οι κερδοσκόποι που ασφάλιζαν με τον τρόπο που προαναφέρθηκε τις επενδυτικές θέσεις τους.


Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την Ελλάδα; Αν επιλεγεί για την Ελλάδα μια λύση αναδιάρθρωσης που θα ενεργοποιεί τα CDS, οι επενδυτές που προαναφέρθηκαν θα «κάνουν τζάκποτ» εις βάρος των μεγάλων τραπεζών. Αν επιλεγεί μια λύση εθελοντικής αναδιάρθρωσης, όμως, οι ίδιοι επενδυτές θα δουν τα χαρτιά τωνCDS που έχουν στα χέρια τους να χάνουν εντελώς την αξία τους και είναι βέβαιο ότι θα οδηγηθούν σε μαζική έξοδο όχι πια από την Ελλάδα, αλλά από την Ιρλανδία και την Πορτογαλία και πιθανόν από άλλες, λιγότερο «ασθενείς» χώρες της περιφέρειας, όπως η Ισπανία. Η ΕΚΤ ακόμη προσπαθεί να υπολογίσει, χωρίς την παραμικρή βεβαιότητα όμως, ποιες διαστάσεις θα μπορούσε να πάρει το ντόμινο σε αυτή την περίπτωση και πόσο ασφαλείς είναι οι άλλες, πλην της Ελλάδας, περιφερειακές οικονομίες.


Στην αρχή της ελληνικής κρίσης είχε ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση για το αν θα πρέπει να απαγορευθούν τα «γυμνά» CDS και να τεθούν αυστηροί κανόνες εποπτείας για τα CDS αντιστάθμισης κινδύνου. Η ιδέα, την οποία υποστήριξε και ο Γ. Παπανδρέου, είχε κερδίσει έδαφος στις τάξεις των ηγετών της ευρωζώνης, αλλά τελικά απορρίφθηκε επειδή στο παρασκήνιο μπλόκαραν την υλοποίησή της οι μεγάλες τράπεζες, που έβλεπαν μεγάλα κέρδη από αυτή την αγορά συμβολαίων ασφάλισης.


Τώρα, το πρόβλημα των CDS «στοιχειώνει» όλες τις προσπάθειες εξόδου της ευρωζώνης από την κρίση χρέους, αφού κανείς δεν παίρνει την ευθύνη για τη μια ή την άλλη λύση που θα περιλαμβάνει μια αναδιάρθρωση χρέους, υπό τον φόβο ότι θα ανοίξει ένα τραπεζικό «κουτί της Πανδώρας» με απρόβλεπτες συνέπειες. Έτσι, το πιθανότερο είναι ότι η Ελλάδα θα παραμείνει εγκλωβισμένη σε εξωφρενικά προγράμματα λιτότητας και νέα διεθνή δάνεια, για να συζητηθεί το 2013 η αναδιάρθρωση του χρέους, όταν ο χρόνος θα έχει γιατρέψει τις πληγές που άνοιξαν οι τραπεζίτες με τις ολέθριες επιλογές τους και τα κοντόφθαλμα κερδοσκοπικά παιχνίδια τους.


Από sofokleous10

Δευτέρα 2 Μαΐου 2011

Ο Πρίγκιπας, ο Μαλάκας κι ο Προλετάριος....

Πριγκιπικοί γάμοι σήμερα (προχθές)! Παντρεύεται ο πρίγκιπας Γουίλιαμ της Αγγλίας με την παρ’ ολίγο εργαζόμενη Κέιτ Μίντλτον στο αββαείο του Ουέστμινστερ του Λονδίνου.
Και βάλθηκαν όλα τα αστικά Μ.Μ.Ε, κανάλια και εφημερίδες, να μας βομβαρδίζουν τους εγκεφάλους με... πλήθος εικόνες και κείμενα, για να μας καταστήσουν μαλάκες με την προβολή μέχρι αηδίας αυτού του γεγονότος.
Φυσικά, οι εκπορνευμένοι γραφιάδες μαζί με τις κουσκουσιάρες κότες των μεσημεριανάδικων τηλεοπτικών σκουπιδιών μιλούν για «κοσμοϊστορικό» γεγονός (μέχρι και… «επανάσταση» το ανακήρυξαν κάποιοι από τον παραπάνω δημοσιογραφικό συρφετό).
Και κάθεται ο συλλλογικός έλληνας μαλάκας, δηλαδή το πλήθος των μεμαλακισμένων οπαδών την όποιας παρελθούσης και παρούσης Εξουσίας, και αυνανίζεται τηλεπαθητικώς, σαν στερημένος ηδονοβλεψίας, με τους… «γάμους» των ιστορικών αυτών εκτρωμάτων.



Τα Μ.Μ.Ε της Εξουσίας δεν κατασκευάζουν μόνο χαλκευμένες ειδήσεις: Πρώτιστο ιδεολογικό τους λειτούργημα είναι να παράγουν και να αναπαράγουν μαλάκες.
Στα πλαίσια της αποστολής τους αυτής θα διαβάσει κανείς κι ένα πλήθος άρθρων για το παραπάνω γαμήλιο γεγονός. Για παράδειγμα, το «έγκριτο» ΒΗΜΑ (28.4.2011) δημοσίευσε… πέντε (5) άρθρα.

Από το athens indymedia

Καλπάζει το χρέος σε όλη την ΕΕ

Στον αέρα έχει τιναχτεί το Μάαστριχτ στις προβλέψεις του για το ανώτατο επιτρεπτό όριο του δημόσιου χρέους και του ελλείμματος του προϋπολογισμού σε ολόκληρη την Ευρώπη τόσο στις 27 χώρες-μέλη της ΕΕ όσο και στα 17 κράτη που συναπαρτίζουν την Ευρωζώνη. Αυτό είναι το γενικό συμπέρασμα από τα αναλυτικά στοιχεία που δημοσιοποίησε προχθές η Γιούροστατ, η Στατιστική Υπηρεσία της ΕΕ.



Ποιο 3% ως ανώτατο όριο του ελλείμματος; Κατά μέσο όρο στις 27 χώρες της ΕΕ το έλλειμμα του προϋπολογισμού ανέρχεται στο 6,4% του ΑΕΠ.


Είναι χαρακτηριστικό δε ότι στις 22 από αυτές τις χώρες το έλλειμμα υπερβαίνει το όριο 3% και μόνο σε 5 όλες κι όλες χώρες είναι κάτω από το 3%, μέσα δηλαδή στις προβλέψεις του Μάαστριχτ.


Πρόκειται μόνο για τις τρεις σκανδιναβικές χώρες (Σουηδία, Δανία, Φινλανδία) συν το ζάπλουτο Λουξεμβούργο και την Εσθονία.


Η κατάσταση δεν είναι καθόλου καλύτερη στις 17 χώρες της ζώνης του ευρώ. Ο μέρος όρος του ελλείμματος του προϋπολογισμού στην Ευρωζώνη ανέρχεται στο 6%.

Και εδώ οι 14 χώρες έχουν έλλειμμα πάνω από το όριο του 3% και μόνο τρεις χώρες μικρότερο απ' αυτό - πρόκειται για τρεις χώρες που έχουμε ήδη αναφέρει (Φινλανδία, Λουξεμβούργο, Εσθονία).


Θλιβερή πρωταθλήτρια του ελλείμματος είναι και πάλι το 2010 η Ιρλανδία, κυριολεκτικά απογειωμένη όμως στο... 32,4% (!!!) του ΑΕΠ της εξαιτίας της εγκληματικής απόφασης της εκδιωχθείσης κυβέρνησής της να... κρατικοποιήσει τα χρέη των τραπεζών καταβαραθρώνοντας την οικονομία της χώρας.


Για τη δεύτερη θέση παλεύουν η Ελλάδα με 10,5% και η Βρετανία με 10,4% και με σαφείς, εκφρασμένες εγγράφως υποψίες της Γιούροστατ ότι οι Αγγλοι έχουν κάνει λαθροχειρίες στα στατιστικά στοιχεία με τις στρατιωτικές δαπάνες τους. Κοντά μας σε απόσταση αναπνοής η Ισπανία και η Πορτογαλία, με 9,2% και 9,1% του ΑΕΠ τους αντίστοιχα.


Καθόλου μακριά δεν βρίσκεται και η Γαλλία με έλλειμμα 7% του ΑΕΠ, ελάχιστα βελτιωμένο από το 7,5% που είχε το 2009.


Ούτε γι' αστείο φυσικά δεν ισχύει και το όριο του 60% του ΑΕΠ που καθόριζε το Μάαστριχτ ως ανώτατη επιτρεπτή τιμή για το δημόσιο χρέος. Αυτό συνεχίζει να επιδεινώνεται διαρκώς, αποδεικνύοντας εμπράκτως ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ βαθύτερο δομικό πρόβλημα πανευρωπαϊκών διαστάσεων και όχι με τις... σπατάλες και την τεμπελιά των μεσογειακών λαών που δήθεν ζουν εις βάρος των εργατικών Γερμανών.


Ξεπερνά το 85% του ΑΕΠ το δημόσιο χρέος των 17 χωρών της Ευρωζώνης κατά μέσο όρο από 79,3% που ήταν πέρυσι. Μόνο 5 χώρες είχαν δημόσιο χρέος το 2010 κάτω από 60% του ΑΕΠ τους, ενώ οι υπόλοιπες 12 υπερβαίνουν το όριο.


Στο σύνολο της ΕΕ των «27» ο μέσος όρος του δημόσιου χρέους ανέβηκε στο 80% του ΑΕΠ από 74,4% που ήταν το 2009.


Εδώ πρέπει μάλιστα να σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια του 2010 το δημόσιο χρέος σε σχέση με το 2009 αυξήθηκε στις 25 (!) από τις 27 χώρες της ΕΕ και μειώθηκε μόνο σε 2.


Αξιοθρήνητη «πρωταθλήτρια» στο δημόσιο χρέος φυσικά η Ελλάδα με ποσοστό 142,8% του ΑΕΠ έναντι του 127,1% του 2009, ακολουθούμενη από την Ιταλία με 119%, το Βέλγιο με 96,8% και την Ιρλανδία με 96,2%, η οποία είχε δημόσιο χρέος ανερχόμενο μόλις στο 25% του ΑΕΠ της μόνο τρία χρόνια νωρίτερα.


Με εξαίρεση τις τρεις σκανδιναβικές χώρες και το Λουξεμβούργο, οι 11 από τις 15 χώρες της «παλιάς» ΕΕ της Δυτικής Ευρώπης έχουν σήμερα χρέος άνω του 60% του ΑΕΠ τους.


Προσωρινό είναι επίσης το φαινόμενο, κατά την άποψή μας, του συγκριτικά χαμηλού δανεισμού των χωρών του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού». Οι κυβερνήσεις τους δεν δανείζονται πολύ γιατί κανένας για την ώρα δεν τους δίνει αφειδώς δάνεια και γιατί οι πληθυσμοί τους ανέχονται μοιρολατρικά κάθε είδους στερήσεις μετά την κατάρρευση των προηγούμενων καθεστώτων, πράγμα το οποίο όμως σταδιακά θα αλλάξει.


Σήμερα δεν θα έμπαινε κανένας στο ευρώ!


Σχεδόν καμία χώρα δεν θα έμπαινε στην Ευρωζώνη με βάση τα σημερινά στοιχεία των 17 κρατών που τη συναποτελούν, σε ό,τι αφορά το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος τους! Οι 12 από τις 17 χώρες θα απορρίπτονταν γιατί έχουν δημόσιο χρέος πάνω από το 60% του ΑΕΠ τους και οι 14 από τις 17 θα απορρίπτονταν επειδή έχουν έλλειμμα στον προϋπολογισμό τους πάνω από το 3% του ΑΕΠ που ορίζει το Μάαστριχτ! Το διασκεδαστικό είναι πως θα απορρίπτονταν από την Ευρωζώνη τόσο η... Γερμανία όσο και η Γαλλία, αποτυγχάνοντας μάλιστα και στα δύο κριτήρια! Το Βερολίνο έχει χρέος 83,2% και έλλειμμα 3,3%, ενώ το Παρίσι χρέος 81,7% και έλλειμμα 7%...

του Γιώργου Δελαστίκ

Κυριακή 1 Μαΐου 2011

Μάηδες και Μαγιόξυλα

Όλοι μαδάνε τη μαργαρίτα της αναδιάρθρωσης -θα γίνει, δεν θα γίνει, θα γίνει, δεν θα γίνει, αλλά το δίλημμα δεν περιέχει ούτε ίχνος αγάπης, ούτε σπέρμα επιθυμίας, ούτε καν μια στοιχειώδη αγωνία για το πώς θα ελαχιστοποιηθεί το κόστος της καταστροφής που επιβάλλεται ως λύση στην κοινωνία. Και, καθώς μαδάνε αυτή την ειδικών προδιαγραφών μαργαρίτα, αναρωτιέται κανείς τι είδους μαγιάτικο στεφάνι θα πλέξουν μεθαύριο και τι θα κρεμάσουν στο μαγιόξυλο; Spreads, CDS, επιτόκια, ομόλογα, έντοκα γραμμάτια, παράγωγα κι όλα τα άνθη του κακού;



ΔΙΟΤΙ, το μαγιόξυλο, σύμφωνα με την καπιταλιστική παράδοση των τελευταίων τριών αιώνων, είναι το μόνο που απομένει για τον κόσμο της εργασίας – όλα τα άνθη και οι καρποί που προκύπτουν απ’ αυτούς θερίζονται άπληστα από τον κόσμο του πλούτου. Και ναι μεν η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο, αλλά προηγουμένως πρέπει να περάσει απ’ την κόλαση, είτε αυτή έχει την όψη της απόλυτης στέρησης είτε παίρνει τη μορφή της επίπλαστης και προσωρινής ευημερίας, σκληρά τιμωρούμενης στις περιόδους κρίσης, όπως αυτή που ζει ο κόσμος της Δύσης σήμερα ως κρίση κρατικού χρέους.


ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ, στις Πρωτομαγιές του μακρινού παρελθόντος, στην Πρωτομαγιά του Σικάγο ή στην εποχή της βικτοριανής Αγγλίας, όταν το προλεταριάτο διεκδικούσε απλώς όρους επιβίωσης στο θαύμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης κι εκείνου του πρώτου μεγάλου κύματος παγκοσμιοποίησης, αναρωτιέται κανείς αν αυτά που περιγράφηκαν με μελανά χρώματα ως άγος του καπιταλισμού -η παιδική εργασία, οι καθημερινοί θάνατοι στις στοές των ορυχείων, τα ατέλειωτα ωράρια μπροστά στις μηχανές, η απίστευτη σκληρότητα των εργοδοτών, η αστυνομική βία εις βάρος όσων τολμούσαν να σηκώσουν κεφάλι, η άγρια καταστολή των απεργιακών κινημάτων, η απαγόρευση των συνδικάτων- ήταν μια απόκλιση, μια εξαίρεση από τον κανόνα της «καπιταλιστικής νομιμότητας». Ή μήπως η εξαίρεση είναι αυτό που έζησε και απόλαυσε ως κοινωνικό κράτος ο κόσμος της εργασίας κατά τα μεταπολεμικά χρόνια της «κεϊνσιανής συναίνεσης». Σύμφωνα με την οποία ένας μικρός, ελεγχόμενος βαθμός ανακατανομής του πλούτου υπέρ των ασθενέστερων, ένα ελάχιστο δικαιωμάτων, αμοιβής, ασφάλισης πρόνοιας για τον κόσμο της εργασίας και ένα σταθερό πλαίσιο κοινωνικής διαπραγμάτευσης για τον μισθό, το ωράριο εργασίας, την ασφάλεια απέναντι στην ανεργία και στα γηρατειά ήταν απαραίτητα για την αναπαραγωγή του καπιταλιστικού συστήματος.


ΚΑΙ, ΠΡΑΓΜΑΤΙ, για τις τέσσερις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες η συνταγή φάνηκε να δικαιώνει τους εμπνευστές της. Οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης και τα εξίσου υψηλά ποσοστά κέρδους αποτέλεσαν τεκμήρια ότι ο καπιταλισμός καταστάλαξε πια στη φυσική του κατάσταση, βρήκε τη χρυσή ισορροπία στον βαθμό ικανοποίησης που προσέφερε σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.


ΉΤΑΝ, ΛΟΙΠΟΝ, η εξαίρεση ή ο κανόνας η «κεϊνσιανή παρένθεση» που κατέστησε τις Πρωτομαγιές των μεταπολεμικών γενιών ανοιξιάτικους περιπάτους για τον Μάη και το μαγιόξυλο; Μπορούμε να βρούμε την απάντηση και σε όσα συντελούνται γύρω μας, στις μέρες μας στις γονατισμένες από την κρίση οικονομίες της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Θαρρεί κανείς ότι ο καπιταλισμός βρήκε στο χρέος το ιδεώδες πρόσχημα για να πάρει μια ιστορική ρεβάνς και να βάλει την «κεϊνσιανή συναίνεση» στο αρχείο της Ιστορίας.
Πετάει τα φτιασίδια και τα ψιμύθια και επικεντρώνεται στην ουσία: συρρίκνωση του κόστους εργασίας, απορρύθμιση της απασχόλησης, περιστολή κοινωνικού κράτους, ιδιωτικοποίηση κάθε εκδοχής δημόσιου αγαθού. Και, φυσικά, τέτοιου είδους ταξικές επιλογές είναι αδύνατο να αφήσουν ανεπηρέαστη τη δημοκρατία. Τα δημοκρατικά δικαιώματα, που αποτέλεσαν φυσικό συμπλήρωμα της επέκτασης του κοινωνικού κράτους, γίνονται το επόμενο θύμα, όπως καταδεικνύει η πανσπερμία νομοθετημάτων που προωθούνται σε ΗΠΑ και Ευρώπη κατά των συνδικάτων και του δικαιώματός τους να οργανώσουν μια στοιχειώδη άμυνα για τον κόσμο της εργασίας. Βρίσκουν και τα κάνουν, βέβαια, αφού η «παράδοση» εκμαυλισμού και εξαρτήσεων (εργοδοτικών ή κρατικών) στέρησε από τα συνδικάτα το τεκμήριο της αυτονομίας και τα απαξίωσε στα μάτια της κοινωνίας. Αλλά αυτό δεν καταργεί τον ταξικό και αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της πάση θυσία συντριβής και ηθικής εξόντωσής τους (τι πιο χαρακτηριστικό από την περίπτωση της ΓΕΝΟΠ;).


ΑΛΛΑ, ΚΑΙ ΠΑΛΙ, η ευκολία με την οποία επιλέγεται ποιος θα πληρώσει την κρίση χρέους, ο δογματισμός των συνταγών που εκφράζουν πολιτικές τύπου «Σύμφωνο για το ευρώ» και οι «υποσχέσεις» για δεκαετίες μονομερούς λιτότητας που θα απαιτήσει η αποκατάσταση της δημοσιονομικής ισορροπίας των οικονομιών της Ε.Ε. εξακολουθούν και κρύβονται πίσω από το «έκτακτο» και το «εξαιρετικό» της κατάστασης. Επιχειρούν να πείσουν ότι, ακόμη κι αν χρειαστεί η θυσία μιας ολόκληρης γενιάς, με ακρωτηριασμένα δικαιώματα και εξευτελιστικό κόστος εργασίας, αυτό θα αποτελεί μια εξαίρεση, μια απόκλιση, μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ένα αναπόφευκτο καθαρτήριο πριν από την επιστροφή στον καπιταλιστικό παράδεισο.


ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΚΡΑΥΓΑΛΕΟ, ξεδιάντροπο ψέμα σ’ αυτόν τον ισχυρισμό. Υπάρχει μια προκλητική αποσιώπηση των λεπτομερειών, των υποσημειώσεων της μεταπολεμικής ευημερίας στις μητροπόλεις του καπιταλισμού. Μπορεί το «θηρίο» να συμπεριφερόταν σαν άκακο αρνί στις ΗΠΑ ή στην Ευρώπη, αλλά στις εκτός έδρας εξορμήσεις του δεν έκανε καμιά προσπάθεια να κρύψει τα αιμοβόρα ένστικτά του. Μπορεί οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί εργαζόμενοι να απολάμβαναν ένα αξιοπρεπές επίπεδο μισθών, παροχών και δικαιωμάτων, αλλά ήταν οι ίδιοι οι εργοδότες τους που στις επενδυτικές εξορμήσεις τους στην Ασία, στην Αφρική, στη Λατινική Αμερική επεδίωκαν κι εξασφάλιζαν τις πιο απάνθρωπες, τις πιο άγριες και ληστρικές συνθήκες εκμετάλλευσης της εργασίας. Η «κεϊνσιανή συναίνεση» στην Ευρώπη έβρισκε το αποκρουστικό alter ego της στην αποικιακού τύπου καπιταλιστική επέκταση σε όλες τις ηπείρους. Ο καπιταλισμός ξανάβρισκε τη «φύση» του στις χώρες όπου ο αυταρχισμός, οι στρατιωτικές δικτατορίες, η καταστολή, η απουσία εργασιακών δικαιωμάτων, τα ημερομίσθια πείνας, η παιδική εργασία, η ευτελής αξία της ανθρώπινης ζωής αποτελούσαν «ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα» για τα μικρά και μεγάλα αναπτυξιακά «θαύματα» που συντελούνταν στην καπιταλιστική περιφέρεια. Άλλωστε, τι πιο χαρακτηριστικό από την εντός απείρων εισαγωγικών «κομμουνιστική» Κίνα, που αποτέλεσε επενδυτικό Ελντοράντο για τη Δύση ακριβώς χάρη σ’ αυτά τα «πλεονεκτήματα»; Και τι ακόμη πιο χαρακτηριστικό από την κοινωνική έκρηξη στις χώρες του Μαγκρέμπ, που εκφράζει υπόρρητα την προσπάθεια να απεξαρτηθούν οι αραβικές κοινωνίες από τους πολιτικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς όρους αποικιακής εκμετάλλευσης που επέβαλε ή ανέχτηκε η καθωσπρέπει δημοκρατική Δύση;


ΕΠΟΜΕΝΩΣ, οι Πρωτομαγιές του παρόντος και του μέλλοντός μας επιστρέφουν αναπόφευκτα στα fundamentals, που λένε και οι απόφοιτοι του London School of Economics, είτε πήραν το πτυχίο με το σπαθί τους είτε το εξαγόρασαν σαν τον υιό Καντάφι. Επιστρέφουν στο Σικάγο, στη βικτοριανή Αγγλία, στην Αμερική της φυλετικής εκμετάλλευσης όχι μόνο γιατί τα μέχρι χθες αυτονόητα – το οκτάωρο, η προστασία της απασχόλησης, η αμοιβή της εργασίας, η πρόνοια, το κοινωνικό κράτος- αναιρούνται ως βαρίδια της «ανταγωνιστικότητας». Αλλά γιατί ο καπιταλισμός επιστρέφει στον αυταρχικό, απάνθρωπο, καταστροφικό πυρήνα της φύσης του, που στην ουσία δεν απεμπόλησε ποτέ. Αντιθέτως, έπειτα από τρεις δεκαετίες νεοφιλελεύθερης διαπαιδαγώγησης του πολιτικού προσωπικού και της επιστημονικής γραφειοκρατίας, έχει καταφέρει να αναγάγει αυτή τη φύση σε καταθλιπτικό μονόλογο, άκαμπτο δογματισμό της πλειοψηφίας των πολιτικών διαμεσολαβητών και όσων διαχειρίζονται τους όρους αναπαραγωγής του. Δηλαδή, των συστημάτων εξουσίας -σοσιαλδημοκρατικής, συντηρητικής ή ακροδεξιάς εκδοχής- που φλερτάρουν επικίνδυνα με την ιδέα, αν και όποτε χρειαστεί, ν’ απαλλαγούν ακόμη και από την περιττή πατίνα της δημοκρατίας. Μερικές φορές καθίσταται κι αυτή ανταγωνιστικό μειονέκτημα…


ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ, για τον κόσμο της εργασίας, πράγματα που μέχρι πρότινος θεωρούνταν «πασέ», «ντεμοντέ» και γραφικότητες θα αποκτήσουν πιθανότατα μια νέα αίγλη, ίσως με άλλες μορφές. Οι Πρωτομαγιές του μέλλοντός μας επιφυλάσσουν κάποιο νέο Σικάγο, θερμούς Μάηδες, ολάνθιστα μαγιάτικα στεφάνια και, φυσικά, το μαγιόξυλο. Το οποίο, πέρα από τον παγανιστικό, φαλλικό συμβολισμό του, είναι και χρήσιμο ως αμυντικό όπλο. Για ν’ ανοίγει κεφάλια, για παράδειγμα...
 
Του ΚΙΜΠΙ

Από το Πρόσβορο ή Δέλνο του 1936 στην Κερατέα του 2011

..... Από τις αρχές της δεκαετίας του '30 η οξύτατη ανεπάρκεια στην αντιμετώπιση των αγροτικών προβλημάτων συνδυάζεται με τις επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης. Οι πτωτικές τιμές των αγροτικών προϊόντων στις διεθνείς αγορές, η ανεπαρκής διάρθρωση των πιστώσεων και η ανυπαρξία βελτιωτικών επενδύσεων βυθίζουν τις αγροτικές κοινότητες στα χρέη και διευρύνουν την πείνα ως μόνιμο φαινόμενο των οικισμών της υπαίθρου.



Η υπεσχημένη αναστολή φορολογικών ενταλμάτων κατά αγροτών μένει ουσιαστικά στα χαρτιά. Στο ιδιωτικοποιημένο σύστημα εκτέλεσης φορολογικών ενταλμάτων και είσπραξης των φόρων υπέρ του Δημοσίου, υπό την άμεση απειλή της προσωποκράτησης, η απεχθής μορφή του "φορατζή" γίνεται συνώνυμο της αναλγησίας, της κτηνώδους εκμετάλλευσης και της προσβολής κάθε έννοιας αξιοπρέπειας.


Είναι χαρακτηριστικό ότι στις αρχές του 1936 ο φοροεισπράκτορας με τον χωροφύλακα καταζητούσαν έναν φτωχό μουσουλμάνο αγρότη του Διδυμοτείχου προς εκτέλεση φορολογικού εντάλματος μια μόλις μέρα μετά τη φοβερή πλημμύρα που είχε καταστρέψει σπίτια και καλλιέργειες. Τελικά τον ανακάλυψαν και τον συνέλαβαν στη στέγη του πλημμυρισμένου του σπιτιού!


Στο Πρόσβορο ή Δέλνο, όμως, τα πράγματα εξελίχτηκαν αλλιώς: Όπως πληροφορούμαστε από τον Τύπο της εποχής (βλ. "Η Ακρόπολις", 26.3.1936, σ. 6, "Η Καθημερινή", 26.3.1936, σ. 6, "Ριζοσπάστης", 26.3.1936, σ. 4), ανήμερα της 25ης Μαρτίου εμφανίστηκαν οι "φορατζήδες", συνοδευόμενοι από αυτοκίνητα και δύναμη χωροφυλακής. Η απαίτηση για αθρόα εκτέλεση των φορολογικών ενταλμάτων σε ένα χωριό που έχει βουλιάξει στα χρέη επισύρει την αντίδραση των ανδρών, οι οποίοι συλλαμβάνονται αμέσως και, σε εφαρμογή της προσωποκράτησης, κλείνονται στον αστυνομικό σταθμό για να μεταφερθούν στα Γρεβενά.


Τότε αναλαμβάνουν δράση οι τριακόσιες γυναίκες του χωριού: Οπλισμένες με ρόπαλα, αξίνες και άλλα γεωργικά εργαλεία απαίτησαν να αφεθούν αμέσως ελεύθεροι οι συλληφθέντες σύζυγοι, γιοι, αδελφοί και γείτονές τους. Αφού συνεπλάκησαν με τους χωροφύλακες, κατέλαβαν τον αστυνομικό σταθμό και απελευθέρωσαν τους κρατούμενους.

Οι διωγμένοι χωροφύλακες επέστρεψαν αργότερα με ενισχύσεις από το γειτονικό Πολυνέρι και οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν. Διενεργήθηκαν αρκετές συλλήψεις, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων συγκεντρώθηκε και ανασυντάχθηκε στις παρακείμενες δασωμένες πλαγιές. Η συμπλοκή με τη χωροφυλακή διήρκεσε επί αρκετές μέρες, ώσπου να επέλθει καταλλαγή.


(.......)Τελειώνοντας αντιλήφθηκα ποια περίπου θα ήταν η ατμόσφαιρα στο μικρό χωριό της Σαμαρίνας στα 1936, όταν την προηγούμενη Κυριακή διάβασα στο εξώφυλλο του "Ε" της "Ελευθεροτυπίας" απόσπασμα έκθεσης ενός παιδιού από την Κερατέα Αττικής στα 2011 (διατηρώ την ορθογραφία): "
Στο Οβριόκαστρο γίνετε πόλεμος. Τα ματ μας βάζουνε σε σκοπό να πεθάνουμε τι είναι αυτό; Βάζουνε φωτιές, μας ρίχνουν δακρυγόνα, μολότοφ και πιάνουνε μεγάλους, του δημάρχου του σκήσανε το φρύδι και έκανε 5 ράματα. Το πιο σοβαρό έγινε προχτές, βασανήσανε ένα ηληκιωμένο, τον σέρνανε στο δρόμο".


Απόσπασμα από την Αυγή

Αρκάς " Ο χειρότερος φίλος του ανθρώπου"