Πολιτική σιωπή ή εθνική απάντηση στις ανθελληνικές δηλώσεις Κάμερον;

Η Βρετανία πρέπει να προστατευθεί απ' τους Έλληνες μετανάστες, είπε ο Βρετανός Πρωθυπουργός Κάμερον μιλώντας στη βρετανική βουλή σε ένα παραλήρημα ανθελλινισμού. «Η Βρετανία έχει εξετάσει νομικά μέσα που θα της επιτρέψουν να αφαιρέσει απ' τους Έλληνες πολίτες το δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης εντός της ΕΕ», είπε ο Κάμερον. “Θα κάνω τα πάντα για κρατήσω τη χώρα μας ασφαλή” συμπλήρωσε, προσθέτοντας ότι δεν αποκλείει το κλείσιμο των βρετανικών συνόρων στους Έλληνες.

Ας δούμε, όμως, από ποιους ακριβώς πρέπει να προστατεύσει την Αγγλία ο κ. Κάμερον.

Σύμφωνα με μελέτη του Υπουργείου Οικονομικών της Βρετανίας, ο τομέας της ανώτερης εκπαίδευσης αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προϊόντα της χώρας, αποφέροντας κέρδη της τάξης των 60 δις στερλινών ετησίως. Από το 1990 μέχρι το 2010, Ελλάδα ήταν άλλοτε η τρίτη και άλλοτε η τέταρτη χώρα με τους περισσότερους φοιτητές στην Αγγλία. Περισσότεροι από 200 χιλιάδες Έλληνες έχουν ξοδέψει συνάλλαγμα στη χώρα, αποτελώντας, μόνοι τους, μία μικρή βιομηχανία για τη χώρα που τώρα θέλει να κλείσει τα σύνορα της σ' αυτούς.

Οι Έλληνες φοιτητές, πέρα απ' τα δίδακτρα που πληρώνουν στα βρετανικά πανεπιστήμια, ξοδεύουν για στέγαση, διατροφή, μεταφορά, ένδυση ενώ χάρη σε αυτούς περίπου 500 χιλιάδες επιπλέον Έλληνες επισκέφτηκαν τη Βρετανία, αφήνοντας, επίσης, το συνάλλαγμα τους εκεί. 

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ετών, πλούσιοι Έλληνες ξόδεψαν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για την αγορά πολυτελών κατοικιών στο Λονδίνο. Σύμφωνα με το Bloomberg οι Έλληνες τώρα αντιστοιχούν στο 6% των συνολικών πωλήσεων κατοικιών στο Λονδίνο, σε μία φάση που αυτές βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο δεκαετιών. Οι Έλληνες με σπίτια εκατομμυρίων ευρώ στο Λονδίνο, προφανώς, δε θα μπορούν να τα επισκεφτούν όταν κλείσουν τα σύνορα της Βρετανίας για την Ελλάδα.

Η Βρετανία είναι ένας απ' τους βασικούς προορισμούς των κεφαλαίων που εγκατέλειψαν την Ελλάδα εξαιτίας της κρίσης, ενισχύοντας το αγγλικό τραπεζικό σύστημα. Τί θα συμβεί με τα χρήματα των Ελλήνων στις αγγλικές τράπεζες αν κλείσουν τα σύνορα της χώρας σ' αυτούς;

Το Λονδίνο είναι ένα απ' τα κέντρα της ελληνικής ναυτιλίας, τόπος επιχειρηματικής κατοικίας και δραστηριοτήτων πολλών Ελλήνων εφοπλιστών, οι οποίοι διαθέτουν πολύ μεγάλη περιουσία στη χώρα. Οι πιο πολλοί απ' αυτούς έχουν μόνο την ελληνική υπηκοότητα. Σκοπεύει ο κ. Κάμερον να εμποδίσει την είσοδο τους στη Βρετανία μετά το κλείσιμο των συνόρων;

Μόνο στο Λονδίνο οι μόνιμοι κάτοικοι με ελληνική υπηκοότητα, οι οποίοι εργάζονται και καταβάλλουν φόρους στο αγγλικό κράτος, ξεπερνούν τις 300 χιλιάδες. Οι Έλληνες αυτοί έχουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους στο Λονδίνο. Τί θα πράξει ο κ. Κάμερον με αυτούς μετά το κλείσιμο των συνόρων; Θα έχουμε τον πρώτο διωγμό Ελλήνων στη σύγχρονη ιστορία; Και τί θα συμβεί με τους συγγενείς αυτών αν θελήσουν να τους επισκεφτούν στην Αγγλία;

Ας υποθέσουμε, όμως, πως κάποιοι Έλληνες βρίσκονται εντός Αγγλίας όταν κλείσουν τα σύνορα και θεωρηθούν παράνομοι μετανάστες. Τί θα συμβεί με αυτούς; Θα συλληφθούν και θα κλειστούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης πριν απελαθούν;
Όμως και η 'φτωχή' Ελλάδα εισάγει κάθε χρόνο απ' την Αγγλία προϊόντα ύψους 1 δις στερλινών περισσότερα απ' ότι εξάγει σ' αυτήν. Η διαφορά δεν καλύπτεται ούτε αν συνυπολογιστούν οι περίπου 2,5 εκ. Βρετανοί τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα κάθε χρόνο, αφού πρόκειται για οικονομικό τουρισμό. Σκοπεύει ο κ. Κάμερον να συνεχίσει τις εμπορικές και οικονομικές σχέσεις με την Ελλάδα στην περίπτωση που κλείσει τα σύνορα του για τους Έλληνες;

Στην Ελλάδα, όμως, έχουν αγοράσει εξοχικές ή και μόνιμες κατοικίες χιλιάδες Βρετανοί, μεταξύ των οποίων και μέλη της βρετανικής ελίτ. Θα απαιτήσει ο κ. Κάμερον να επιτρέπεται η ελεύθερη πρόσβαση αυτών στην Ελλάδα όταν θα έχει κλείσει τα σύνορα της Βρετανίας;

Μία γοργή ανάλυση των διαθέσιμων στοιχείων φανερώνει πως η Βρετανία είναι μακράν κερδισμένη απ' τις σχέσεις της με την Ελλάδα και αυτό χωρίς να συνυπολογιστούν τα κέρδη που απολαμβάνει απ' τον τουρισμό εξαιτίας των κλεμμένων αρχαίων ελληνικών αριστουργημάτων που κοσμούν τα μουσεία της. Γιατί, λοιπόν, οι τόσο ανθελληνικές δηλώσεις Κάμερον;

Οι λόγοι μπορεί να είναι διάφοροι αλλά ένας έχει σίγουρα να κάνει με την εξυπηρέτηση μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων στο καυτό για την Αγγλία θέμα των μεταναστών. Οι Βρετανοί είναι διαχρονικά θυμωμένοι με τους πολιτικούς τους για τα προνόμια που παρέχουν στους μετανάστες, οι οποίοι απολαμβάνουν επιδόματα ανεργίας, ενοικίου, δωρεάν ιατρική περίθαλψη κλπ. Οι περισσότεροι μετανάστες, ωστόσο, είναι απ' την Ινδία την οποία η Αγγλία εκμεταλλευόταν επί δεκαετίες και που εξακολουθεί σε σημαντικό βαθμό να επηρεάζει. Με την Ινδία στα πρόθυρα της πτώχευσης (απέχει μόλις μία βαθμίδα απ' την υποβάθμιση των ομολόγων της σε μη επενδυτικό προϊόν) ο αριθμός των μεταναστών έχει αυξηθεί σημαντικά το τελευταίο διάστημα σε μία τάση που αναμένεται να ενταθεί περισσότερο στα επόμενα χρόνια. Με τη βρετανική οικονομία σε ύφεση τους Βρετανούς να έχουν υποστεί τη μεγαλύτερη μείωση της αγοραστικής τους δύναμης στα τελευταία 30 χρόνια και να υφίστανται τις συνέπειες από τα πιο σκληρά δημοσιονομικά μέτρα απ' το 1945, η ανοχή για τη διάθεση περισσότερων κονδυλίων για μετανάστες στερεύει επικίνδυνα.
Όμως ο Κάμερον δε μπορεί να εμποδίσει τους Ινδούς να μεταναστεύσουν στην Αγγλία και εδώ έρχεται η Ελλάδα. Ένας βαρύγδουπος λόγος για την προστασία της χώρας απ' τους μετανάστες Έλληνες είναι ό,τι πρέπει για να ικανοποιηθούν τα εθνικιστικά και άλλα αισθήματα των Βρετανών. Πρόκειται για μία άνανδρη και επικίνδυνη πολιτική από ένα, μέχρι στιγμής, αποτυχημένο πολιτικό, ο οποίος και διασύρθηκε, πρόσφατα, διεθνώς απ' τα σχόλια του Σαρκοζί γι' αυτόν στα οποία δε μπόρεσε να βρει απάντηση με αποτέλεσμα να γίνει περίγελος εντός της Βρετανίας.

Ο Κάμερον, όμως, 'νομιμοποιήθηκε' να μιλήσει τόσο απαξιωτικά για τους Έλληνες εξαιτίας της γνώμης που έχει σχηματιστεί γι' αυτούς μετά τις δηλώσεις Παπανδρέου στα τέλη του 2009. Οι “'διεφθαρμένοι” Έλληνες που κλέβουν τους Ευρωπαίους για να περνούν αυτοί καλά εις βάρος τους δεν είναι ευπρόσδεκτοι στη Βρετανία, όπου η ελληνική διαφθορά μετατράπηκε σε ριάλιτι στη βρετανική τηλεόραση για να διασκεδάσει τους αδιάφθορους (;) Άγγλους. Δυστυχώς ο κ. Παπανδρέου, είτε από άγνοια είτε απλά από υπερβολικό συναισθηματισμό, μεγέθυνε μία κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα σε τέτοιο βαθμό που το πλήγμα ήταν καταστροφικό για τη χώρα σε πολλά επίπεδα.

Αυτό το οποίο δεν κατανόησε ποτέ ο κ. Παπανδρέου είναι πως το ξέσπασμα ηθικής του θα έπρεπε είτε να μην είχε λάβει χώρα ποτέ είτα να ήταν γενικό και να αναφέρεται πρωτίστως στα μεγάλα προβλήματα διαφθοράς που αφορούν στην παγκόσμια οικονομία – τη διαστροφή του χρηματοοικονομικού καπιταλισμού, τη διαφθορά στο χρηματοοικονομικό, το τραπεζικό και το νομισματικό σύστημα, την αδιαφανή νομισματική πολιτική διεθνών Κεντρικών Τραπεζών, τις διεθνείς οικονομικές συνέπειες ενός παράνομου πολέμου κλπ- και όχι να εστιάσει και να αναδείξει ως παγκόσμια τα προβλήματα της μικρής Ελλάδας.

Η διαφθορά σε μία μικρή χώρα μοιάζει με το κάπνισμα ενώ σε μία μεγάλη χώρα με την πυρηνική βόμβα. Το κάπνισμα βλάπτει την ίδια τη χώρα και οι υπόλοιπες μπορεί μόνο να ενοχληθούν απ' τον καπνό. Η πυρηνική βόμβα, όμως, μπορεί να σκοτώσει πολλές χώρες τόσο με την πυροδότηση της όσο και με το ωστικό κύμα και τα ραδιενεργά κατάλοιπα που αφήνει για χρόνια.

Η διαφθορά στη Βρετανία μοιάζει, αδιαμφισβήτητα, με πυρηνική βόμβα ως προς τις διεθνείς της συνέπειες. Αρκεί να θυμηθεί κανείς πως ήταν η Βρετανία μαζί με τις ΗΠΑ που με πλαστά έγγραφα απ' το Νίγηρα που έδειχναν ότι το Ιράκ διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής επινόησαν μία παντελώς ψευδή αιτία για να κηρύξουν τον παράνομο πόλεμο στο Ιράκ, εξαπατώντας ολόκληρο τον κόσμο και σκοτώνοντας εκατοντάδες χιλιάδες αθώους πολίτες για να βάλουν χέρι στα πετρέλαια της χώρας, να ενισχύσουν τον έλεγχο τους στη Μέση Ανατολή και να σταματήσουν το Σαντάμ και άλλες αραβικές χώρες απ' τη διεξαγωγή του εμπορίου πετρελαίου σε ευρώ, γεγονός με πάρα πολύ σημαντικές και διεθνείς νομισματικές προεκτάσεις. Ο πόλεμος στο Ιράκ προκάλεσε έξαρση του εθνικισμού στη Μέση Ανατολή, αύξηση της διεθνούς τρομοκρατίας και άλλαξε ριζικά το γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής αλλά και ολόκληρο τον κόσμο, αποτελώντας μία απ' τις βασικές αιτίες για την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και για την απογείωση των διεθνών τιμών πετρελαίου και της εκτίναξης σε ιστορικό ρεκόρ των διεθνών τιμών τροφίμων. Τις συνέπειες του πολέμου στο Ιράκ τις πλήρωσαν οι πολίτες όλων των κρατών και θα συνεχίζουν να τις πληρώνουν για δεκαετίες.

Ως χρηματιστηριακό κέντρο της Ευρώπης και ένα απ' τα χρηματιστηριακά κέντρα του κόσμου, το Λονδίνο, έχει αποτελέσει το επίκεντρο αμέτρητων σκανδάλων και υποθέσεων διαφθοράς με πιο πρόσφατο αυτό της χειραγώγησης των διεθνών επιτοκίων LIBOR και Euribor, το οποίο αφορά σε μία αγορά ύψους 360 τρις δολαρίων (στοιχεία Bloomberg) και όπως είναι εύκολα αντιληπτό έχει παγκόσμιες διαστάσεις (το Λονδίνο ανακηρύχθηκε σε χρηματιστηριακό κέντρο του κόσμου για το 2011 σε ειδική έρευνα της AIG). Το σκάνδαλο γίνεται ακόμη πιο δραματικό καθώς σε αυτό εμπλέκεται η Τράπεζα της Αγγλίας. “Όλοι τώρα κατανοούν πως στον τραπεζικό κλάδο της χώρας κάτι πηγαίνει πολύ άσχημα” παραδέχτηκε για πρώτη φορά ο Διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας.

Αν είσαι διαδηλωτής στη Βρετανία ή κλέψεις ένα μπουκάλι νερό σε κυνηγούν μέχρι να μπεις φυλακή. Αν είσαι διευθυντής σε μία χρηματοοικονομική εταιρία που συστηματικά κλέβει τότε το πρόβλημα λύνεται με τη διάσωση της με κρατικά χρήματα, σχολίασε στον απόηχο του σκανδάλου στέλεχος που είχε απολυθεί απ' τη δουλειά του σε χρηματοοικονομική εταιρία επειδή είχε προειδοποιήσει το αφεντικό του για τα υπερβολικά ρίσκα που αναλάμβανε (πηγή: Bloomberg).

Το Λονδίνο συνδέεται άρρηκτα με την πρόσφατη διεθνή τραπεζική κρίση(προθάλαμο της ελληνικής και της ευρωπαϊκής κρίσης) σύμφωνα με δηλώσεις του Προέδρου της Επιτροπής Εμπορίου Παραγώγων Χρηματιστηριακών Προϊόντων, Γκάρι Γκένσλερ, ο οποίος σημείωσε πως τόσο στην περίπτωση της AIG, όσο και σε αυτές των Lehman Brothers και Bear Sterns τα παράγωγα προϊόντα που οδήγησαν στην πτώχευση ή την ανάγκη διάσωσης τους εμπορεύτηκαν στο Λονδίνο (πηγή: Bloomberg).

Μα δεν είναι μόνο το παρόν της Βρετανίας που είναι γεμάτο με παραδείγματα διαφθοράς αλλά και το παρελθόν της που είναι, κυριολεκτικά, τρομακτικό. Συμπτωματικά, μάλιστα, κάποιες απ΄τις σκοτεινές σελίδες της ιστορίας της χώρας συνδέονται και με το παρελθόν του ίδιου του κ. Κάμερον. Η Βρετανία προχώρησε σε δύο πολέμους με την Κίνα για να της επιβάλλει τη συνέχιση της διεξαγωγής του εμπορίου του οπίου (Πόλεμοι Οπίου), απ' όπου οι διεθνείς τραπεζίτες και η αριστοκρατία της εποχής απολάμβαναν μυθικά κέρδη. Ένα ολόκληρο τραπεζικό σύστημα στο Χόγκ Κονγκ χτίστηκε για τη διαχείριση των χρημάτων απ' το εμπόριο οπίου, με τις τράπεζες αυτές να συνεχίζουν να κυριαρχούν στο διεθνές τραπεζικό σύστημα ακόμη και σήμερα και με κάποιες απ' αυτές να τυχαίνει να είναι εμπλεκόμενες και στο σκάνδαλο της χειραγώγησης των διεθνών επιτοκίων. Ένας απ' τους προγόνους του σημερινού Πρωθυπουργού, απ' την πλευρά του πατέρα του, ήταν διευθυντής στο Λονδίνο της τράπεζας που συνδεόταν, ίσως, πιο πολύ απ' τις όλες τις υπόλοιπες με το εμπόριο του οπίου.

Η σκοτεινή βρετανική ιστορία δε σταματά, βέβαια, στο εμπόριο Οπίου αλλά εκτείνεται στο εμπόριο δούλων, στην εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων στις βρετανικές αποικίες κλπ. Πλούσιοι Άγγλοι της Νοτίου Αφρικής, έχουν ακόμη και σήμερα βαλσαμωμένους Πυγμαίους (!) αντί για αγάλματα μέσα στα σπίτια τους σε διάφορες στάσεις. Ποτέ κανένας Βρετανός αξιωματούχος δεν υποστήριξε πως η χώρα θα πρέπει να προστατευθεί απ' αυτούς.

Επιστρέφοντας στα σχόλια Κάμερον για την Ελλάδα, φαίνεται αυτονόητο πως ως ένας άνθρωπος που χαρακτηρίστηκε 'ήρωας' το 2010 απ' τα Βρετανικά ΜΜΕ ο κ. Παπανδρέου θα έπρεπε, εφόσον δε μπόρεσε να το πράξει όσο ήταν Πρωθυπουργός, να υπερασπιστεί τώρα την Ελλάδα. Να χρησιμοποιήσει τη δημοτικότητα του στο εξωτερικό όχι για να διδάσκει ηγετικές ικανότητες και να δίνει συνεντεύξεις στα διεθνή ΜΜΕ μιλώντας για θεωρητικά θέματα αλλά για να απαντήσει στον κ. Κάμερον που προέβη σε ανθελληνικά σχόλια και να προσπαθήσει έστω και την ύστατη στιγμή να προστατεύσει το όνομα της χώρας.

Βέβαια, μία απάντηση στον Κάμερον θα πρέπει, πρωτίστως, να δώσουν ο Έλληνας Πρωθυπουργός, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι αρχηγοί όλων των κομμάτων. Το θέμα θα πρέπει να τεθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στον ΟΗΕ. Είναι πρωτάκουστο και αποτελεί ιστορικό ατόπημα εν ενεργεία Πρωθυπουργός ευρωπαϊκής χώρας να κάνει λόγο για κλείσιμο συνόρων σε σύμμαχο χώρα του ΝΑΤΟ, εταίρο στην Ευρώπη και μέλος της ΕΕ, με την οποία μάλιστα διατηρεί πολυετείς και σημαντικές εμπορικές και οικονομικές σχέσεις.

Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να θέσει άμεσα θέμα διακοπής των διπλωματικών της σχέσεων με τη Βρετανία στην περίπτωση που ο κ. Κάμερον δεν ανακαλέσει και δε ζητήσει συγνώμη για την ιστορική προσβολή απέναντι στον ελληνικό λαό. Μπορεί κανείς να φανταστεί τί θα ακολουθούσε αν ήταν ο Έλληνας Πρωθυπουργός που έλεγε πως θα έκλεινε τα σύνορα της χώρας στη Βρετανία για οποιοδήποτε λόγο (π.χ για τις ευθύνες της στη διεθνή κρίση ή για τον πόλεμο στο Ιράκ ή για την κλοπή και την άρνηση επιστροφής των ελληνικών αρχαιοτήτων).

Απάντηση στον κ. Κάμερον θα πρέπει να δώσουν οπωσδήποτε και οι Έλληνες εφοπλιστές αλλά και οι διεθνείς Έλληνες επιχειρηματίες. Δεν είναι δυνατό η οικονομική ελίτ της χώρας να κωφεύει ή να σιωπά όταν θίγεται ο ελληνισμός.
Μία απάντηση στις δηλώσεις Κάμερον, όμως, θα έπρεπε να δοθεί και απ' την ελληνική εβραϊκή κοινότητα, η οποία δεν πρέπει να απέχει από κρίσεις σ' αυτές ή άλλες ρατσιστικές ύβρεις που έχουν ειπωθεί εναντίον της Ελλάδας απ' το ξέσπασμα της κρίσης. Ως ένας λαός που έχει υποστεί το ρατσισμό σε εγκληματικό βαθμό, οι Εβραίοι της Ελλάδας, έχουν το δικαίωμα και την υποχρέωση να αποκρούσουν με όλη τους τη δύναμη τις ρατσιστικές δηλώσεις Κάμερον, οι οποίες είναι πιθανό να προκαλέσουν αύξηση των επιθέσεων εθνικιστικών ομάδων σε Έλληνες της Βρετανίας, κάποιοι απ' τους οποίους είναι Εβραίοι (επιθέσεις σε Έλληνες της Βρετανίας γίνονται διαχρονικά αν και σε μικρό μέχρι στιγμής βαθμό).

Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να προκαλέσει αντίποινα σε Άγγλους τουρίστες στην Ελλάδα και το θέμα να λάβει εκρηκτικές διαστάσεις προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα στη φήμη της Ελλάδας. Ο κ. Κάμερον, είτε δεν έχει καταλάβει τη βαρύτητα όσων είπε για την Ελλάδα είτε εξυπηρετεί πέρα απ' τους μικροπολιτικούς και άλλους σκοπούς και έτσι γίνεται ένας απ' τους διεθνείς εχθρούς της χώρας. Σε κάθε περίπτωση είναι επικίνδυνος πολιτικά, τόσο για τη Βρετανία όσο για την Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο.

Η ελληνική εβραϊκή κοινότητα θα πρέπει να ζητήσει τη στήριξη της αντίστοιχης αγγλικής κοινότητας και να απαιτήσει άμεσα ο κ. Κάμερον να ανακαλέσει και να απολογηθεί. Τέτοιες δηλώσεις που τροφοδοτούν το ρατσισμό δεν έχουν σύνορα.
Κλείνω με τα λόγια μίας απ' τις πιο μορφωμένες, παλιές, Ελληνίδες δασκάλες μουσικής που συνήθιζε να λέει “να διορθώνεις πάντα το πρώτο λάθος, έτσι δε θα υπάρξει ποτέ δεύτερο”. Στην Ελλάδα αφήσαμε τα λάθη να στοιβαχτούν, να γίνουν τόσα πολλά που κάποια στιγμή άρχισε να μοιάζει αδύνατο να διορθωθούν.

Δεν έχει υπάρξει ηγέτης ξένης χώρας τις τελευταίες δεκαετίες που να πρόσβαλε την Ελλάδα περισσότερο απ' ότι ο Κάμερον. Για κλείσιμο των συνόρων με την Ελλάδα δεν έχουν μιλήσει ούτε καν τα Σκόπια ή η Τουρκία. Το ατόπημα είναι ιστορικό. Η απάντηση πρέπει να είναι ανάλογη και να έρθει με έναν τρόπο που θα βοηθήσει και όχι θα βλάψει τη χώρα.

Ο Βρετανικός λαός είναι φίλος και λάτρης της Ελλάδας. Τα εκατομμύρια των Βρετανών που την έχουν επισκεφτεί μεταφέρουν τις αναμνήσεις τους παντού και κοσμούν τα σπίτια τους, τα μπλογκ και τις σελίδες τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με χιλιάδες φωτογραφίες απ' τα νησιά μας.

Δεν είναι ο λαός αλλά η κεφαλή της πολιτικής ηγεσίας της Βρετανίας που είναι επικίνδυνη και που πρέπει να απολογηθεί. Και αυτό πρέπει να φροντίσουμε όλοι να συμβεί άμεσα. Αν πραγματικά θέλουμε να ξεπεράσουμε την κρίση, πρέπει να σταματήσουμε να επιτρέπουμε να βλάπτεται η φήμη της Ελλάδας.

Πάνος Παναγιώτου
Χρηματιστηριακός Τεχνικός Αναλυτής

Η Γερμανία έκανε το πρώτο βήμα προς το “σημείο χωρίς επιστροφή”…

Από τα τρία κεφάλαια που συμφώνησαν χθες στο Συμβούλιο Κορυφής δηλαδή:
1) Παρεμβάσεις από την EKT στην αγορά ομολόγων όταν τα spreads γίνονται αφόρητα,
2) ESM και ο EFSF να μπορούν να αγοράζουν κρατικά ομόλογα από τη δευτερογενή αγορά, συνοδεία όμως μνημονίου στις εμπλεκόμενες χώρες και τέλος
3) Απευθείας τραπεζικές διασώσεις από τους μηχανισμούς χωρίς εμπλοκή των κρατών, υπό πολύ αυστηρούς όρους, ουσιαστικά η Γερμανία υποχώρησε μόνο στο τρίτο. Τα άλλα δύο λίγο έως πολύ ήδη ίσχυαν.

Με το τρίτο όμως κεφάλαιο που δέχτηκε η Γερμανία, στην πραγματικότητα έκανε το πρώτο βήμα προς το “σημείο χωρίς επιστροφή”.

Το “σημείο χωρίς επιστροφή” για την Γερμανία, είναι το σημείο εκείνο, πέραν του οποίου…. η έξοδος από το ευρώ για την ίδια την Γερμανία, θα κοστίσει πιο πολύ από την παραμονή της στο ευρώ.

Σύμφωνα με σοβαρούς αναλυτές, έπειτα από τις πιέσεις που εντείνονται κυρίως από τον Ευρωπαϊκό Νότο, η Γερμανία έχει δύο επιλογές: Είτε θα αποφασίσει να μείνει οριστικά στο ευρώ και θα αναγκαστεί να σηκώσει το βάρος των υπερχρεωμένων κρατών, διαθέτοντας ό,τι έχει κερδίσει μέχρι σήμερα από την Νομισματική Ένωση, είτε θα αποφασίσει να αποχωρήσει από το ευρώ, διατηρώντας τα πλούτη της. Και οι δύο επιλογές έχουν τα ανάλογα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Όμως από τη στιγμή που θα έχει κάνει τόσες υποχωρήσεις, ώστε μετά να της κοστίζει περισσότερο η έξοδος από το ευρώ, δεν θα έχει άλλη επιλογή παρά την κοινή μοίρα με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη.

Η δική μας άποψη είναι ότι η Γερμανία δεν επιθυμεί πλέον την παραμονή της σ’ αυτή την ευρωζώνη, έτσι όπως αυτή πορεύεται. Κατά τις τελευταίες ελληνικές εκλογές, η γερμανική ελίτ προσπάθησε να εκνευρίσει τον ελληνικό λαό ώστε ο τελευταίος να κάνει επιλογές που θα μας οδηγούσαν εκτός ευρώ, για να μπορεί στη συνέχεια να μιλήσει για διάλυση της ευρωζώνης, κάτι που θα της έδινε το δικαίωμα να επιβάλει τους όρους της ή ακόμα και να αποχωρήσει χωρίς διπλωματικά προβλήματα. Αυτό όμως δεν συνέβη. Ο ελληνικός λαός αποφάσισε, πως αν είναι να χρεοκοπήσει, ας χρεοκοπήσει μέσα στο ευρώ, παρά εκτός αυτού. Με τον τρόπο και χωρίς να το επιδιώξουμε, στην ουσία αναγκάσαμε την Γερμανία να σηκώσει πλέον το βάρος των αποφάσεών της.

Τα ευρωομόλογα, η έκδοση νέου χρήματος από την ΕΚΤ και ο απευθείας δανεισμός των κρατών από την ΕΚΤ είναι τα επόμενα βήματα (ή ακόμα και ένα εξ αυτών), τα οποία θα κάνουν την Γερμανία να περάσει το “σημείο χωρίς επιστροφή”. Ίδωμεν.

Πάντως απέχουμε πολύ ακόμα, εκτός και αν συμβούν ραγδαίες εξελίξεις. Εμείς πιστεύουμε ότι ακόμα και οι τραπεζικές διασώσεις που αποφασίστηκαν χθες, μάλλον ήταν μια υποχώρηση τακτικής από την Γερμανία, προκειμένου να κερδίσει χρόνο η ίδια μέχρι να δει τι θα αποφασίσει, παρά συνταύτιση της τύχης της με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Του Πέτρου Χασάπη

To ευρώ κάνει τη δουλειά για την οποία είχε ακριβώς σχεδιαστεί

Η ιδέα ότι το ευρώ έχει “αποτύχει” είναι επικίνδυνα αφελής. Το ευρώ κάνει ακριβώς ό,τι είχε προβλέψει και είχε σχεδιάσει ο δημιουργός του – και το πλουσιότατο 1% που το υιοθέτησε.
Ο δημιουργός είναι ο Ρόμπερτ Μάντελ, οικονομολόγος του Πανεπιστημίου του Σικάγου. Ο αρχιτέκτονας των “οικονομικών της προσφοράς” είναι τώρα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια , αλλά τον γνώριζα μέσω των σχέσεών του με τον καθηγητή μου στο Σικάγο, Μίλτον Φρίντμαν, πολύ πριν η έρευνα του Μάντελ για τα νομίσματα και τις ισοτιμίες οδηγήσουν στο σχέδιο για την ευρωπαϊκή νομισματική ένωση και το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα.

Τότε ο Μάντελ ενδιαφερόταν περισσότερο για τη διαρρύθμιση του μπάνιου του. Ο καθηγητής Μάντελ που είχε ένα Νόμπελ και μια αρχαία βίλα στην Τοσκάνη, μου είπε μαινόμενος:
“Δεν μου επιτρέπουν ούτε μια τουαλέτα να φτιάξω. Υπάρχουν κανονισμοί που μου λένε να μην έχω τουαλέτα σ’ αυτό το χώρο. Μπορείς να το φανταστείς;”
Βεβαίως και δεν μπορώ. Όμως δεν έχω μια αρχαία ιταλική βίλα, συνεπώς δεν μπορώ να φανταστώ την απογοήτευση που προκαλούν οι κρατικοί κανονισμοί για την τοποθέτηση ουροδοχείων σε τέτοια κτίρια.
Ο Μάντελ, όμως, ένας Καναδο-αμερικανός που πρεσβεύει το ότι “κάνω ό,τι θέλω”, σκόπευε να μην αφήσει έτσι τα πράγματα. Να εμφανιστεί με ένα όπλο που θα διέλυε τους κρατικούς κανόνες και τις εργασιακές ρυθμίσεις. (Πραγματικά μισούσε τους συνδικαλισμένους υδραυλικούς που ζητούσαν πολλά χρήματα για να μετακινήσουν το θρόνο του.)

“Είναι πολύ δύσκολο να απολύεις εργάτες στην Ευρώπη”, παραπονιόταν.
Η απάντησή του: το ευρώ.
Το ευρώ θα έκανε τη δουλειά του όταν θα οι κρίσεις θα έπλητταν τις οικονομίες, εξηγούσε ο Μάντελ. Αφαιρώντας τον έλεγχο του νομίσματος από τις κυβερνήσεις, οι αντιπαθείς, ασήμαντοι, εκλεγμένοι αξιωματούχοι δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν κεϊνσιανές νομισματικές και δημοσιονομικές πολιτικές για να βγάλουν μια χώρα από την ύφεση.

“Το ευρώ τοποθετεί τη νομισματική πολιτική πέραν της εμβέλειας των πολιτικών”, έλεγε. “Και χωρίς δημοσιονομική πολιτική, ο μόνος τρόπος για να διατηρήσουν οι χώρες θέσεις εργασίας είναι μέσω της ανταγωνιστικής μείωσης των κανονισμών για τις επιχειρήσεις”.
Αναφερόταν στους εργασιακούς νόμους, στις περιβαλλοντικές ρυθμίσεις και βεβαίως στους φόρους. Όλα αυτά θα σαρώνονταν με το ευρώ. Η δημοκρατία δεν θα αφηνόταν να παρεμβαίνει στην αγορά – ή στις υδραυλικές εγκαταστάσεις.
Όπως σημειώνει ένας άλλος νομπελίστας, ο Πολ Κρούγκμαν, η δημιουργία της Ευρωζώνης παραβίασε τον βασικό οικονομικό κανόνα που είναι γνωστός ως “βέλτιστη νομισματική ζώνη”. Αυτός ήταν ένας κανόνας που επινόησε ο Ρ. Μάντελ.
Όμως, δεν φαίνεται να ενοχλείται καθόλου. Για τον Μάντελ, το ευρώ δεν αποσκοπούσε στο να καταστήσει την Ευρώπη μια ισχυρή, ενοποιημένη οικονομική μονάδα. Κυρίως είχε να κάνει με τον Ρέιγκαν και τη Θάτσερ.

Ο Ρ. Ρέιγκαν δεν θα είχε εκλεγεί πρόεδρος χωρίς την επιρροή του Μάντελ”, έγραψε κάποτε ο Τζουντ Βανίσκι στη Wall Street Journal. Τα οικονομικά της προσφοράς στα οποία διακρίθηκε ο Μάντελ έγιναν ο θεωρητικός οδηγός για τα ρεϊγκανόμικς – ή όπως τα αποκαλούσε ο Τζορτζ Μπους “βουντού οικονομικά”: τη μαγική πίστη στα γιατροσόφια της ελεύθερης αγοράς που ενέπνευσαν και τις πολιτικές της Μάργκαρετ Θάτσερ.
Ο Μάντελ μου εξήγησε ότι το ευρώ αποτελεί ένα τμήμα των ρεϊγκανόμικς:
“Η νομισματική πειθαρχία επιβάλλει τη δημοσιονομική πειθαρχία και στους πολιτικούς”.
Και όταν εμφανίζονται κρίσεις, οι αφοπλισμένες οικονομικά χώρες δεν μπορούν να κάνουν πολλά εκτός από το να καταργήσουν εξ ολοκλήρου τις κρατικές ρυθμίσεις, να ιδιωτικοποιήσουν τις δημόσιες επιχειρήσεις μαζικά, να μειώσουν τους φόρους και να στείλουν το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος στα αζήτητα.
Έτσι, βλέπουμε ότι ο (μη εκλεγμένος) Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι απαιτεί “μεταρρύθμιση” της εργατικής νομοθεσίας στην Ιταλία για να καταστήσει πιο εύκολο για τους εργοδότες όπως ο Μάντελ να απολύουν τους υδραυλικούς της Τοσκάνης. Ο Μάριο Ντράγκι (μη εκλεγμένος) επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας καλεί για “διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις” — ένας ευφημισμός για σχέδια συντριβής των εργασιακών δικαιωμάτων. Μιλούν για μια νεφελώδη θεωρία που λέει ότι η “εσωτερική υποτίμηση” σε κάθε χώρα θα τις κάνει όλες πιο ανταγωνιστικές.

Ο Μόντι και ο Ντράγκι δεν μπορούν να εξηγήσουν αξιόπιστα πώς μπορεί να κερδίσει οποιαδήποτε χώρα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα , αν όλες οι χώρες στην Ευρώπη κάνουν όλο και πιο φθηνό το εργατικό δυναμικό τους.
Όμως, δεν χρειάζεται να εξηγούν την πολιτική τους. Απλώς βάζουν τις αγορές να κάνουν τη δουλειά παίζοντας με τα ομόλογα κάθε χώρας.
Εξ ου και η νομισματική ένωση είναι ταξικός πόλεμος με άλλα μέσα.
Η κρίση στην Ευρώπη και οι φλόγες στην Ελλάδα έχουν δημιουργήσει εκείνη τη θερμή λάμψη που ο φιλόσοφος -βασιλιάς των υποστηρικτών της προσφοράς, ο Τζόζεφ Σουμπέτερ, ονόμαζε “δημιουργική καταστροφή”. Ο οπαδός του Σουμπέτερ και απολογητής της ελεύθερης αγοράς Τόμας Φρίντμαν πήγε στην Αθήνα για να δει το “πρόχειρο τέμενος” της καμένης τράπεζας όπου πέθαναν τρεις άνθρωποι μέσα στη φωτιά που προκλήθηκε από εμπρηστικές επιθέσεις κάποιων αναρχικών και άδραξε την ευκαιρία για να κάνει κατήχηση περί παγκοσμιοποίησης και της ελληνικής “ανευθυνότητας”.
Οι φλόγες, η μαζική ανεργία, το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας θα φέρουν υποτίθεται αυτό που ο Φρίντμαν αποκαλεί “αναγέννηση” της Ελλάδας και τελικά όλης της Ευρωζώνης. Έτσι ο Μάντελ και όλοι εκείνοι που έχουν αρχαίες βίλες θα μπορούν να βάζουν τους καμπινέδες τους όπου γουστάρουν.
Το ευρώ, παιδί του Μάντελ, όχι μόνο δεν έχει αποτύχει, αντιθέτως έχει επιτύχει πιο πολύ από το πιο τρελό όνειρο του δημιουργού του.

Toυ Greg Palast

Στάσου, σανός!

Θόρυβο έχει προκαλέσει η περίπτωση ενός κτηνοτρόφου στο Αγρίνιο ο οποίος πήγε στο νοσοκομείο με μόλυνση στα γεννητικά του όργανα και οι γιατροί διαπίστωσαν πως η μόλυνση προέρχεται από μύκητα που κολλάει από πρόβατο, οπότε θα πρέπει να τον δει κάνας κτηνίατρος.

Η ιστορία του κτηνοτρόφου που βάτεψε το πρόβατο έχει προκαλέσει πολλά ειρωνικά σχόλια, αν και δεν θα έπρεπε, αφού οι περισσότεροι Έλληνες πηδάνε πολύ συχνά την κατσίκα που παντρεύτηκαν και είναι και περήφανοι από πάνω.
Βρίσκω πολύ θετική για την ελληνική κοινωνία την ερωτική συνεύρεση του κτηνοτρόφου με το πρόβατο – δεν έχει διευκρινιστεί αν το πρόβατο ήταν θηλυκό ή αρσενικό αλλά αυτό δεν θα πρέπει να μας ενδιαφέρει, αφού θα πρέπει επιτέλους να ξεπεράσουμε αυτά τα μικροαστικά ταμπού.
Σε μια εποχή που η χώρα μας στενάζει από την οικονομική κρίση, οι πολίτες έχουν πάθει ομαδική κατάθλιψη και χιλιάδες συνάνθρωποί μας αυτοκτονούν, έρχεται ένας κτηνοτρόφος που αδιαφορεί πλήρως για τα Μνημόνια και τα χαράτσια και κουτουπώνει ένα πρόβατο.
Ίσως, πριν από μερικά χρόνια να μου προκαλούσε αηδία μια τέτοια είδηση αλλά -μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό αυτοκτονιών, ανεργίας ,φτώχειας και δυστυχίας- με πλημμύρισε από αισιοδοξία και βλέπω πια τη ζωή με άλλο μάτι.
Σκέφτομαι τον κτηνοτρόφο να τσεκάρει με τις ώρες το κοπάδι, για να αποφασίσει ποια προβατίνα θα βατέψει.
Δεν μπορεί να πήγε με την πρώτη προβατίνα που είδε μπροστά του -θα είχε την αγαπημένη του.
Είναι συγκινητικό ότι ένας άνθρωπος προσπαθεί να βρει μέσα σε 200 ανυποψίαστα πρόβατα το πρόβατο που του ταιριάζει. Αυτό δείχνει την υπεροχή και το μεγαλείο του ανθρώπου που διαλέγει προσεκτικά το ταίρι του.
Με γεμίζει ελπίδα το γεγονός ότι ένας γενναίος Έλληνας έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια την Μέρκελ, την πτώχευση της χώρας και την επιστροφή στη δραχμή, και καθόταν και κοιτούσε προσεκτικά μία-μία τις προβατίνες, για να δει ποια του γουστάρει καλύτερα.
Η ερωτική συνεύρεση του κτηνοτρόφου με το πρόβατο είναι μια νίκη των πρωτόγονων ενστίκτων και των ανθρώπινων ορμών πάνω στα σατανικά σχέδια των δυνάμεων της παγκοσμιοποίησης και των αδίστακτων αγορών που θέλουν να μας ευνουχίσουν ψυχικά και σωματικά -και να μας γεμίσουν ενοχές για τις ορμέμφυτες ανάγκες μας-, ώστε να μας καταστήσουν άβουλα και πειθήνια υποχείριά τους. (Μαλάκα, τι γράφω;)
Αυτό που δεν ξέρω είναι αν ο κτηνοτρόφος σκοπεύει να σφάξει την προβατίνα και να την φάει ή θα της χαρίσει τη ζωή.
Ελπίζω ο κτηνοτρόφος να μην σφάξει την ερωτική του παρτενέρ -μετά το κουτούπωμα, κάτι τέτοιο θα ήταν κανιβαλισμός-, αν και με το δούλεμα που θα έχει φάει ο άνθρωπος, μάλλον η προβατίνα θα την πληρώσει, για να μην του θυμίζει τη διαπόμπευσή του από τους σκληρούς και άδικους συνανθρώπους του.

Από τον πιτσιρίκο

Ο μύθος της συνεισφοράς της Ναυτιλίας στην ελληνική οικονομία

Γλάροι, σταυροί και αφορολόγητο
Ο μύθος της συνεισφοράς της Ναυτιλίας στην ελληνική οικονομία.

Η Κύπρος ετοιμάζεται να μπει στον μηχανισμό στήριξης. Η Ισπανία, αυτή η τεράστια χώρα που μπορεί να θρέψει όλη την Ευρώπη, καταρρέει οικονομικά. Η Ιταλία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, έχουν ήδη δημιουργήσει μια Ευρώπη άλλης ταχύτητας. Της όπισθεν.

Μα, τι γίνεται σε μια Ευρώπη που μέχρι χτες χρηματοδοτούσε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις για να σώζουν ανθρώπους που πέθαιναν από πείνα στην Αφρική; Και, τέλος πάντων, αυτό που έγινε οφείλεται στους 150.000 δημόσιους υπαλλήλους που δεν απολύθηκαν από το ελληνικό Δημόσιο;

Καταρρέει όλη η Ευρώπη γιατί η Ελλάδα έκανε δύο ώρες παραπάνω ηλιοθεραπεία σε σχέση με τον μέσο Γερμανό; Μήπως γιατί δεν έπινε την μπίρα ξεροσφύρι, όπως ο Ευρωπαίος, αλλά επιβάρυνε τον οικογενειακό προϋπολογισμό με μεζέ; Αστεία πράγματα.
Όποιος πιστεύει πως η Ελλάδα βουλιάζει στην κρίση επειδή ζούσε με δανεικά δεν κατανοεί και πολλά πράγματα από τη σύγχρονη ευρωπαϊκή πραγματικότητα, ακόμη και αν στηρίζεται σε ένα λογικοφανές επιχείρημα. Η υπόλοιπη Ευρώπη γιατί βουλιάζει; Και πού χρωστάνε όλοι αυτοί που χρωστάνε ως κράτη;

Η άποψη πως η μικρή και καθόλου τίμια Ελλάδα είναι η αιτία της κατάρρευσης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος μοιάζει με την άποψη όσων υποστηρίζουν πως το Ανατολικό Μπλοκ και η Σοβιετική Ένωση έπεσαν επειδή υπήρξε ένας Γκορμπατσόφ με πολύ ύποπτο ρόλο. Δηλαδή, ένα φιλολαϊκό σύστημα, με σωστή λειτουργία, που πατούσε πάνω στα όνειρα των ανθρώπων, κατέπεσε από έναν και μόνο άνθρωπο. Χωρίς να ενεργοποιηθούν τα αντισώματα αυτοπροστασίας του, χωρίς να το υποστηρίξουν οι μάζες για τις οποίες δημιουργήθηκε.
Κάπως έτσι η ευρωπαϊκή ιδέα, μαζί και η οικονομία, δείχνει να διαλύεται γιατί κάποιος Έλληνας ξύνει τ’ αχαμνά του σε μια ξαπλώστρα στη Λέσβο ή την Αμοργό. Φευ!

Έχει ενδιαφέρον, όμως, ποιος τα λέει αυτά τα πράγματα. Ποιος είναι ο φορέας αυτού του αυτομαστιγωτικού πατριωτισμού. Αυτοί που για μία ακόμα φορά κυβερνούν. Το επόμενο διάστημα μέτρα 11,5 ίσως και 15 δισ. θα παρθούν για να “σωθεί” η χώρα. Από μισθωτούς, υπαλλήλους, άνεργους πλέον καταστηματάρχες και απεγνωσμένους μικρομεσαίους. Αλλά και πάλι θα μείνουν έξω από κάθε φορολόγηση δύο κατηγορίες κατόχων χρήματος: η Εκκλησία και οι εφοπλιστές.
Κανείς απ’ τους δύο δεν προσφέρει το ελάχιστο σε φορολόγηση. Η μεν Εκκλησία, μεγαλύτερος κάτοχος γης στη χώρα, πηδάει συνεχώς από τα παραθυράκια του νόμου, εμφανίζοντας απέναντι στην ανάγκη μιας νόμιμης φορολόγησης την αμφίβολη φιλανθρωπία της.
Το δε εφοπλιστικό κεφάλαιο φοροαπαλλάσσεται, καλύπτοντας το μεγαλύτερο σκάνδαλο φοροδιαφυγής μέσα σε φλυαρία για γλάρους, ελληνικές σημαίες που ανεμίζουν στα πέρατα του κόσμου και πατριωτισμό μιας όψεως -αυτής που τους συμφέρει.
Ένα πλοίο 20.000 κόρων, με νόμο του 1975, τον μοναδικό νόμο του ελληνικού κράτους που δεν έχει αλλάξει, πληρώνει φόρο γύρω στα 3.000 ευρώ. Πολύ λιγότερα από ένα περίπτερο. Ο εφοπλιστής δεν πληρώνει τίποτε άλλο.
Σπίτια, γραφεία, κότερα, Φιλιππινέζες, είναι στο όνομα της ναυτιλιακής, που βάσει του νόμου δεν δίνει καμία άλλη φορολόγηση. Το χειρότερο είναι πως ο νόμος αυτός είναι συνδεδεμένος με το άρθρο 107 του ελληνικού Συντάγματος και δεν μπορεί ν’ αλλάξει, όπως και ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, παρά μόνο με αναθεώρηση του Συντάγματος.

Το επιχείρημα γι’ αυτό το καθεστώς είναι πως, αν αλλάξει, τα πλοία θα εγκαταλείψουν την ελληνική σημαία. Η ελληνική σημαία φέρνει στην Ελλάδα περί τα 12 δισ., υποστηρίζουν οι εφοπλιστές. Το συνάλλαγμα, όμως, αυτό στην πραγματικότητα δεν έχει καμιά συνεισφορά στο κράτος, αφού δεν πάει στο κοινωνικό σύνολο, αλλά σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Το 45%, μάλιστα, επιστρέφει και πάλι στο εξωτερικό με διάφορες δικαιολογίες.
Από την άλλη μεριά, η ελληνική σημαία δίνει στα πλοία που την έχουν μια σειρά από πλεονεκτήματα. Το ελληνικό κράτος διαπραγματεύεται στην Ευρώπη υπέρ των εφοπλιστών και οποιαδήποτε προβλήματα στο εξωτερικό αντιμετωπίζονται από ένα εκτεταμένο δίκτυο ακολούθων στις πρεσβείες που έχει γίνει και διατηρείται μόνο γι’ αυτόν το σκοπό. Το δε επιχείρημα πως τα πλοία ελληνικής σημαίας έχουν ελληνικά πληρώματα είναι ένας ακόμη μύθος. Πέντε Έλληνες ναυτικοί είναι ο επιβαλλόμενος αριθμός Ελλήνων ναυτικών για το καθένα από τα 800 πλοία. Σε αντάλλαγμα, οι κιμπάρηδες, στα περιοδικά lifestyle και μόνο, εφοπλιστές δίνουν στο ελληνικό κράτος, με βάση τον προϋπολογισμό, 12 εκατομμύρια ευρώ για τα πλοία και 280 εκατομμύρια για όλες τις ναυτιλιακές τους δραστηριότητες. Λιγότερα δηλαδή από το Μπραχάμι.

Όσοι κυβερνώντες ανησυχούν, λοιπόν, για την ελληνική οικονομία είναι προφανές ότι κοιτούν τον λουόμενο στην παραλία, αλλά χάνουν το πλοίο. Και όταν μιλούν για σταυρό, εννοούν αυτόν στον οποίο υποκριτικά και ανταποδοτικά σταυροκοπιούνται και όχι αυτόν στον οποίο σταυρώνουν.

Του κώστα Βαξεβάνη

Ο αργός θάνατος του Έθνους

Έτσι σκοτώνουν όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και τον Ελληνισμό, αν θεωρήσουμε ότι η μητρόπολη είναι η κοιτίδα ολόκληρου του Ελληνισμού.

Μια εικόνα μετα-Άλωσης έθνους προκύπτει από την τριμηνιαία έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής γενικότερα για την Ελλάδα: 
To 64% των Ελλήνων ηλικίας 15-35 ετών δηλώνουν έτοιμοι να εγκατασταθούν σε άλλη χώρα για να εργαστούν. Όπως ακριβώς συνέβαινε και μετά την Άλωση της Πόλης. Όλοι ήθελαν να φύγουν στην Δύση, τα λαμπρότερα μυαλά του Ελληνισμού βρήκαν καταφύγιο και μεταλαμπάδευσαν το ελληνικό πνεύμα στην ιταλική χερσόνησο και την Γαλλία.

Τώρα φεύγουν στα πέρατα της Οικουμένης στην μεγαλύτερη εθνική αιμορραγία που προκάλεσαν οι Παπανδρέου και το Μνημόνιο.

Το 64% των Ελλήνων ηλικίας 15- 35 ετών (27% για περιορισμένο χρονικό διάστημα και 37% μακροπρόθεσμα) δηλώνουν έτοιμοι να εγκατασταθούν και να εργαστούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. 

Και γιατί να μην συμβεί αυτό όταν αυξήθηκε η, ήδη απίστευτη για τα ελληνικά δεδομένα, ανεργία κατά 8,7% μόνο στο πρώτο τρίμηνο του 2012 σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2011! Οι άστεγοι ανέρχονται πλέον σε 20.000 εκεί που το 2009 μετριότνουσαν σε μερικές εκατοντάδες. 

Οι θέσεις εργασίας στη χώρα μας μειώθηκαν την περίοδο αυτή κατά 400.000. Την ίδια περίοδο στην Ισπανία με πενταπλάσιο πληθυσμό χάθηκαν 660.000 θέσεις εργασίας, στην Πορτογαλία με τον ίδιο πληθυσμό 210.000 και στην Ιταλία με τον επίσης πενταπλάσιο πληθυσμό μόλις 180.000.

Και τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα: Η Επιτροπή επισημαίνει ότι η Ελλάδα συγκαταλέγεται στην ομάδα των χωρών στις οποίες αναμένεται επιδείνωση της απασχόλησης το δεύτερο εξάμηνο του 2012 στον τομέα των υπηρεσιών και των κατασκευών. 

Εξάλλου, σύμφωνα με την έκθεση της Επιτροπής, την τριετία 2008- 2011 η ανεργία στους πολίτες ηλικίας 55- 64 ετών διπλασιάστηκε στην Ελλάδα! 

Πάνω από το ήμισυ των αστέγων εντοπίζονται στην Αθήνα και τον Πειραιά (11.000- από τους οποίους 8.000 είναι Έλληνες).

Το πρόβλημα των αστέγων έχει κάνει, επίσης, την εμφάνισή του σε πόλεις όπως τα Χανιά, το Ηράκλειο Κρήτης και τα Τρίκαλα, αναφέρει η Επιτροπή.

Στην έκθεση υπογραμμίζεται ότι λόγω της κρίσης έχει αυξηθεί ο αριθμός των αστέγων με υψηλή μόρφωση που είχαν ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο, χωρίς ψυχολογικά προβλήματα ή προβλήματα εξάρτησης, οι οποίοι πλέον «δεν τα βγάζουν πέρα», έχοντας χάσει τη δουλειά τους. 

Η Επιτροπή σημειώνει επίσης ότι το 68% του πληθυσμού στην Ελλάδα ζει κάτω από το όριο της φτώχειας (σ.σ. δηλαδή με εισόδημα κάτω από το 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος) και διαθέτει πάνω από το 40% του εισοδήματός του για το ενοίκιο ή την αποπληρωμή στεγαστικού δανείου.

Τέλος, η Επιτροπή αναφέρει ότι το δεύτερο εξάμηνο του 2012 αναμένεται να μειωθούν οι κοινωνικές δαπάνες κατά 18%.

Τα παραπάνω δεν θέλουν απλή "αλλαγή πολιτικής για να διορθωθούν". Θέλουν Εθνική Επανάσταση. Το ερώτημα είναι ποιος είναι ικανός να προκαλέσει κάτι τέτοιο... 

Οι θρησκευόμενοι βουλευτές περισσεύουν. Οι τίμιοι δεν φτάνουν.

Η Ελληνική Δημοκρατία δεν κατάφερε να αποδώσει ούτε αυτή τη φορά τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.
Η αίθουσα της Βουλής γέμισε για μία ακόμη φορά με άμφια, θυμιατά και αρκετοί από τους νέο-ορκισθέντες βουλευτές, έσπευσαν να φιλήσουν το χέρι των αρχιερέων. Πρώτοι και καλύτεροι, τα μέλη της νέας κυβέρνησης. Με την ευλογία του Θεού, λοιπόν, και με ISO Παναγίας που θα έλεγε και ο Σαμαράς.

Οι Έλληνες βουλευτές δεν έκαναν ούτε αυτή τη φορά το αναγκαίο. Να ζητήσουν δηλαδή να ορκιστούν στο Σύνταγμα της χώρας, το οποίο πρέπει να υπηρετούν και όχι στον Θεό, τον οποίο πρέπει να υπηρετούν στα σπίτια τους, χωρίς την υποκριτική θρηκευτική υπερβολή που εμφανίζουν στις κάμερες.

Αν αυτό φαίνεται προκλητικό σε όσους υποστηρίζουν τα ιερά και τα όσια της θρησκείας, τότε πρέπει να αναλογιστούν πως προκλητική είναι η στάση κάποιων (όχι λίγων) από τους 300, οι οποίοι χρησιμοποιούν την θρησκευτική τους πίστη για να εξασφαλίσουν εκλογική πελατεία. Προκλητικό είναι να ορκίζεσαι στο όνομα του Θεού και της πίστης σου για να κλέψεις, να εξαπατήσεις και να παραπλανήσεις στη συνέχεια τους πολίτες της χώρας που κυβερνάς.

Τόσες ορκωμοσίες στη διάρκεια της νέας Ελληνικής Δημοκρατίας, δεν κατάφεραν μέσω της ευλογίας να αποτρέψουν ούτε τους κλέφτες, ούτε τους απατεώνες. Αντιθέτως, η θρησκεία χρησιμοποιήθηκε για να καλυφθούν απατεώνες και ψεύτες.

Τι σημασία έχει λοιπόν μια θρησκευτική ορκωμοσία την οποία χρησιμοποιούν όπως το σκονάκι στις εξετάσεις για τα σήματα του αυτοκινήτου; Απλώς για να πάρουν το δίπλωμα του καλού και ευσεβούς πολιτικού;

Πιστοί στην ορκωμοσία στο όνομα της Αγίας Τριάδας, είναι και οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι θα στείλουν στη συνέχεια τα στίφη με μελανοχίτωνες να ξυλοκοπήσουν και ίσως να μαχαιρώσουν ανθρώπους.

Η θρησκευτική ορκωμοσία δεν φτάνει λοιπόν. Και γι’ αυτό δεν χρειάζεται. Για όσους πιστεύουν, είναι μια προσβολή της πίστης από ανθρώπους που παρότι ορκίζονται, θα πράξουν τα χειρότερα. Για όσους δεν πιστεύουν, επίσης είναι μια προσβολή γιατί ταυτίζει την Δημοκρατική λειτουργία και τη συνείδηση με μια συγκεκριμένη θρησκευτική πίστη.

Η αλήθεια, όχι η μεταφυσική αλλά της καθημερινότητας, η συνείδηση, η τιμιότητα δεν είναι θέμα πίστης αλλά αξιακής λειτουργίας. Η πίστη δεν χρειάζεται τελετές για να επιβεβαιωθεί. Αντιθέτως η υποκρισία χρειάζεται για να καλυφθεί και να επιβιώσει. Σε ένα κριτικό και ορθολογιστικό περιβάλλον δεν αντέχει. Γι’ αυτό προτάσσει το σταυρό και τα χειροφιλήματα.

Οι θρησκευόμενοι βουλευτές περισσεύουν. Οι τίμιοι δεν φτάνουν.

Του Κώστα Βαξεβάνη

Παπανδρέου – Χριστόφιας: οι μοιραίες ηγεσίες

Πλήρης η υπαγωγή και της Κύπρου στη μνημονιακή τρόικα ύστερα από την υποβολή αιτήματος δανειοδότησης από τον Χριστόφια στο ΔΝΤ. Όλες οι κακές προβλέψεις για την Μεγαλόνησο επιβεβαιώθηκαν, έστω και αν πολλοί ήταν αυτοί που αρνούνταν να δουν τη σκληρή πραγματικότητα. Πλέον η Κύπρος παίρνει τον δρόμο της Ελλάδας και η ψευδαίσθηση οικονομικής ισχύος που είχε αναπτυχθεί μετά την ανακάλυψη ενεργειακών κοιτασμάτων στην ΑΟΖ της έχει γίνεισυντρίμμια.

Θα μπορούσε να θεωρηθεί εμμονή. Ή ίσως… εθνικιστική αγκύλωση. Όμως πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι, σχεδόν μόνοι, από την αρχή της ελληνικής μνημονιακής περιπέτειας, παραλληλίζαμε, συγκρίναμε και συσχετίζαμε το Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο με το ελληνικό μνημόνιο. Οι λόγοι ήταν απλοί:

● Το ίδιο (αγγλικό) νομικό γραφείο είχε συντάξει τα δύο σχέδια.

● Και τα δύο προέβλεπαν πλήρη απώλεια κυριαρχίας για τις χώρες που αφορούσαν.

● Και για τις δύο χώρες τον τελικό λόγο θα είχαν τα ξένα δικαστήρια για ζητήματα πολιτικής και κυριαρχίας.

● Στο Σχέδιο Ανάν τελικός κριτής των διαφορών μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων θα ήταν τα αγγλικάδικαστήρια, ενώ οι όποιες διαφορές της ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές της για τη δανειακή της σύμβαση με την τρόικα θα επιλύονται επί τη βάσει του αγγλικού δικαίου.

● Ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Δημήτρης Χριστόφιας, οι οποίοι υπήρξαν, και οι δύο, βασικοί υποστηρικτές του Σχεδίου Ανάν, είναι («σύμπτωση», θα πείτε ίσως…) οι μοιραίοι άνθρωποι, υπό τις ηγεσίες των οποίων οι δύο χώρες μπήκαν στην εποπτεία της τρόικας των διεθνών τοκογλύφων.

● Και οι δύο αυτοί ηγέτες Ελλάδας και Κύπρου υπήρξαν πάντα οι κατ’ εξοχήν θιασώτες της ελληνοτουρκικής «προσέγγισης» και της χρεοκοπημένης πολιτικής του «κατευνασμού», παρότι η Τουρκία συστηματικά χρησιμοποίησε αυτήν την πολιτική ως εφαλτήριο για την αναβάθμιση των διεκδικήσεών της εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου.

Το ελληνικό μνημόνιο, λέγαμε στην αρχή της κρίσης, παραπέμπει ευθέως στο Σχέδιο Ανάν. Τώρα το κυπριακό μνημόνιο θα βασίζεται στο ελληνικό, το οποίο άλλωστε είναι το πρότυπο πάνω στο οποίο βασίζονται όλα τα μνημόνια χωρών της ευρωζώνης.

Κοινώς το κύριο στοιχείο των δύο μνημονίων θα είναι ο έλεγχος, εκ μέρους των δανειστών, στις πλουτοπαραγωγικές πηγές των δύο χωρών, στην περιουσία τους και στα νυν και μελλοντικά τους έσοδα. Δηλαδή σε όλο το εύρος του εθνικού τους πλούτου.

Τα πράγματα, ωστόσο, εκφεύγουν της οικονομίας και περιπλέκονται καθώς η γεωγραφική θέση των δύο ελληνικών κρατών, η κοινότητα των συμφερόντων τους, η στενή αλληλεξάρτησή τους, η ζωτική ανάγκη της μιας για την προκοπή και την ελευθερία της άλλης και η ενότητα των ενεργειακών οικοπέδων τους συγκροτούν ένα τεράστιο και επίζηλο «φιλέτο», όχι μόνο ενεργειακό, αλλά και γεωστρατηγικό.

Οι κοινές απειλές εις βάρος των δύο ελληνικών κρατών, οι κοινές αντιλήψεις των δύο μοιραίων ηγετών τους, η κοινή πορεία προς την υποδούλωση λόγω χρέους δύο οικονομιών που ετέθησαν υπό την ίδια διεθνή κηδεμονία, τα κοινά στοιχεία στις απόπειρες ελέγχου και καθυπόταξής τους δεν είναι… τα μόνα κοινά στη μαύρη τους τη μοίρα.

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Ανθρωπιστική καταστροφή

Δυστυχώς το παράδειγμα της Ελλάδας, αλλά και των άλλων PIIGS, αποτελεί οδηγό για το μέλλον της Κύπρου και στο κοινωνικό και ανθρώπινο επίπεδο. Ας δούμε μερικά από τα αποτελέσματα της μνημονιακής λαίλαπας, όπως τα καταγράφει η ίδια η Κομισιόν, η οποία αποτελεί το ένα από τα τρία συστατικά μέρη της τρόικας:

● Η ανεργία στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 8,7% πρώτο τρίμηνο του 2012 σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2011.

● Το 2011 οι άστεγοι στην Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 25%, σε σχέση με το 2009 και ανέρχονται σε 20.000.

● Πάνω από το ήμισυ των αστέγων εντοπίζονται στην Αθήνα και τον Πειραιά (11.000 – από τους οποίους 8.000 είναι Έλληνες). Το πρόβλημα έχει κάνει, επίσης, την εμφάνισή του σε επαρχιακές πόλεις όπως τα Χανιά, το Ηράκλειο Κρήτης και τα Τρίκαλα. Λόγω της κρίσης έχει αυξηθεί ο αριθμός των αστέγων με υψηλήμόρφωση, που είχαν ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο, χωρίς ψυχολογικά προβλήματα ή προβλήματα εξάρτησης.

● Το 68% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.

● Το 64% των Ελλήνων ηλικίας 15-35 ετών (27% για περιορισμένο χρονικό διάστημα και 37% μακροπρόθεσμα) δηλώνουν έτοιμοι να εγκατασταθούν και να εργαστούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.

● Οι θέσεις εργασίας στην Ελλάδα μειώθηκαν κατά 400.000 το πρώτο τρίμηνο του 2012 σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2011. (Την ίδια περίοδο στην Ισπανία χάθηκαν 660.000 θέσεις εργασίας, στηνΠορτογαλία 210.000 και στην Ιταλία 180.000).

● Αναμένεται επιδείνωση της απασχόλησης το δεύτερο εξάμηνο του 2012 στον τομέα των υπηρεσιών και των κατασκευών.

● Η ανεργία στους πολίτες ηλικίας 55-64 ετών διπλασιάστηκε σε έξι κράτη – μέλη: την Ελλάδα, τη Δανία, την Ιρλανδία, την Ισπανία, τη Λετονία και τη Λιθουανία.

● Το δεύτερο εξάμηνο του 2012 αναμένεται να μειωθούν οι κοινωνικές δαπάνες κατά 18%.

Με αίμα και δάκρυα

Ωστόσο το κοινωνικό κόστος, αν και δυσβάστακτο, δεν είναι το πιο βαρύ. Ο κίνδυνος μιας εθνικήςκαταστροφής εξ αιτίας των μνημονίων είναι αυτός στον οποίο έχουμε επιμείνει εξ αρχής περισσότερο από κάθε τι άλλο. Άλλωστε η ελληνική Ιστορία μπορεί να μας καταδείξει μια πολύ απλή αλήθεια:

● Τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, έστω με κόπους και θυσίες, κάποτε αποκαθίστανται.

● Αυτό που δεν αποκαθίσταται, παρά μόνο με ωκεανούς αίματος και δακρύων, είναι οι απώλειες εδαφών. Αδιάψευστο παράδειγμα η Κύπρος, της οποίας η απώλεια σε κατεχόμενο από την Τουρκία έδαφος δεν αναπληρώνεται στο ορατό μέλλον.

[Παρεμπιπτόντως, η απώλεια αυτή επήλθε εξ αιτίας των επιλογών της φασιστικής χούντας των συνταγματαρχών, υπό τη διακυβέρνηση δηλαδή των ειδώλων του σημερινού νεοναζισμού, τουΜιχαλολιάκου και της Χρυσής Αυγής. Και αποτέλεσε τη μόνη απώλεια εδάφους για το ελληνικό κράτος τον 20ό αιώνα – για να μην λησμονούμε ποιοι είναι, τι πρεσβεύουν και τι θαυμάζουν οι νέοι «εθνοσωτήρες» του νεοναζισμού, οι οποίοι μαχαιρώνουν ομαδόν άοπλους και μοναχικούς καιδέρνουν γυναίκες μπροστά στις κάμερες].

Όπως σημείωνε χθες στο Έθνος ο Γιώργος Δελαστίκ, «η ίδια η υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα απειληθεί σοβαρότατα από τη στιγμή που θα υπαχθεί σε καθεστώς Μνημονίου». Και συνέχιζε:

«Ένα κράτος πλήρως απαξιωμένο, όπως θα είναι η μνημονιακή Κύπρος σε ό,τι αφορά το ούτως ή άλλως μειωμένο διεθνές κύρος της, ένα κράτος οικονομικά και πολιτικά υποτελές στην Ε.Ε., είναι προφανές ότι δεν είναι σε θέση να υπερασπιστεί τα εθνικά του συμφέροντα. Κανένας, άλλωστε, δεν σέβεται τα εθνικά συμφέροντα υποτελών κρατών, τα οποία εξ ορισμού θεωρούνται κράτη δεύτερηςκατηγορίας».

Και η κατάληξη του ίδιου συλλογισμού:

«Όχι μόνο αυτοί (σ.σ.: οι Γερμανοί), αλλά συνολικά η Ε.Ε. και διάφοροι αξιωματούχοι της έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να επιβληθεί το φιλοτουρκικό σχέδιο. Τότε απέτυχαν. Η υπαγωγή, όμως, της Κύπρου σε καθεστώς υποτέλειας προς όλους αυτούς μέσω Μνημονίου τούς παρέχει χρυσή ευκαιρία για να πάρουν ρεβάνς.

Θα εκβιάσουν αδίστακτα τη Λευκωσία, απειλώντας τη με διακοπή της χρηματοδότησης και οδηγώντας τη στο φάσμα της πλήρους οικονομικής κατάρρευσης και χρεοκοπίας της χώρας. Έχουν έτσι αυξημένες πιθανότητες να επιβάλουν μια διχοτομική λύση στο Κυπριακό, που θα παγιώνει και θα νομιμοποιεί τα κέρδη των Τούρκων εισβολέων».

Κάτω από τον ίδιο ζυγό, Ελλάδα και Κύπρος θα πιεστούν αφόρητα. Είναι άγνωστο αν έχουν τη δυνατότητα να αντέξουν. Σίγουρα δεν θα αντέξουν με τα πολιτικά τους συστήματα παραδομένα. Μόνη ελπίδα οι λαοί τους. Το αν είναι ικανοί να αντισταθούν μόνο ο χρόνος θα το δείξει…

Από το ποντίκι

Ζητείται εθνική αξιοπρέπεια

«Η Κύπρος δεν είναι προς πώληση. Ο κυπριακός λαός έχει αξιοπρέπεια. Μην με προκαλείτε με προβοκατόρικες ερωτήσεις». 

Η δήλωση του προέδρου της κυπριακής δημοκρατίας, αναμφισβήτητα έχει πολλούς αποδέκτες προς διάφορες κατευθύνσεις. Ανεξάρτητα από το αν είναι εφικτό στις παρούσες συνθήκες να διατηρήσει ο κυπριακός λαός την αξιοπρέπειά του, ώστε να μην εκποιηθεί η χώρα στους δανειστές, ο συμβολικός αντίκτυπος αυτής της δήλωσης είναι πανίσχυρος. Ακόμη κι αν η Κύπρος-μετά από εκβιασμούς-οδηγηθεί στη θηλιά του ΔΝΤ και των ευρωπαίων νεοαποικιοκρατών ιμπεριαλιστών, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στην πλήρη καταστροφή, έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι μια τέτοια εξέλιξη ταυτίζεται με την έλλειψη αξιοπρέπειας.

Τι λέει ακριβώς ο Χριστόφιας; Πρώτα απ’ όλα συνδέει την ηθική με την πολιτική. Υπάρχουν πολιτικές που κατά βάση είναι ανήθικες γιατί παραβιάζουν θεμελιώδη ηθικά συναισθήματα. Δεύτερον, επικαλείται τον λαό όχι ως μια αφηρημένη οντότητα, αλλά ως μια υπαρκτή πραγματικότητα με συγκεκριμένο αξιακό υπόβαθρο. Τρίτον, ταυτίζει την δυνητική εκποίηση της χώρας με την αναξιοπρέπεια του λαού και κυρίως του πολιτικού συστήματος. Για όσους προκαταβολικά θα εγείρουν το επιχείρημα ότι ο Χριστόφιας δεν εκπροσωπεί τον λαό, αλλά τον εαυτό του, θα αντιτείνουμε ότι απηχεί το διάχυτο λαϊκό αίσθημα, που θα μπορούσε να εκφρασθεί ποσοτικά μέσα από ένα δημοψήφισμα, όπως έγινε και στη περίπτωση του σχεδίου Ανάν. 

Τα ηθικά συναισθήματα, θα μπορούσε να αντιτείνει κάποιος, δεν είναι καλός σύμβουλος για την πολιτική, και ότι η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Έτσι διατείνονται όσοι εμπνέονται από παραδόσεις μακιαβελικού τύπου, κατά τις οποίες η πολιτική δεν έχει καμιά σχέση με την ηθική. Δεν είναι όμως έτσι, για τον απλούστατο λόγο του ότι η πολιτική ως πρακτική, εξυπηρετεί πάντα κάποια συμφέροντα. Το ερώτημα είναι, τίνος τα συμφέροντα εξυπηρετεί μια πολιτική ή ένα πολιτικό σύστημα ευρύτερα. Αντίθετα, για την αριστοτελική πολιτική φιλοσοφία η πολιτική είναι πρακτική ηθική που αναφέρεται στην συλλογικότητα. Η ευδαιμονία των πολιτών συνιστά το νομιμοποιητικό στοιχείο κάθε πολιτείας και πολιτικής και η παράβαση αυτού του κανόνα καθιστά την πολιτεία και την πολιτική, ανήθικη. Όμως αυτό που προϋποθέτει η ηθική, είναι μία δέσμευση έναντι της πράξης. Και αυτή η δέσμευση αφορά σε ένα αξιακό πλαίσιο που νοηματοδοτεί την ίδια την πράξη. Σε επίπεδο πολιτειακό, η ηθική δέσμευση αφορά το ίδιο το νομιμοποιητικό της στοιχείο, την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πολιτών. Όμως μια πολιτεία, παράλληλα με την νομική της έννοια, αντιστοιχεί σε μια πραγματικότητα. Όπως η αρχαία πόλη, η χώρα είναι ο χώρος της πολιτείας και αυτή είναι η πατρίδα. Και δεν είναι μόνο τα πεζούλια και οι πέτρες του Βελουχιώτη, αλλά και «οι γενιές που μας την παρέδωσαν ελεύθερη», «ο τρόπος του κοινωνικού βίου» όπως γράφει ο Θουκυδίδης στον επιτάφιο. Είναι η γλώσσα ακόμα και ένα πλήθος κοσμοεικόνων και πολιτισμικών διεργασιών που διαπλέκονται με τη ζωή του κάθε ατόμου και που το εντάσσουν σε ένα διϊστορικό-διαχρονικό όλο.

Αναμφισβήτητα ένας από τους αποδέκτες του μηνύματος του κύπριου προέδρου είναι και η πολιτικο-οικονομική ελίτ της χώρας, που «χωρίς αιδώ» και αξιοπρέπεια, όχι μόνο έχει παραδώσει την εθνική κυριαρχία και έχει μετατρέψει τη χώρα σε αποικία του γερμανικού νεοαποικιακού ιμπεριαλισμού, αλλά επιπλέον, επιδιώκει την εκποίησή του πλούτου και την γενοκτονία των κατοίκων της. Όσο και αν το νεοφιλελεύθερο δόγμα, η ευρωπαϊκή ιθαγένεια και οι ευλογίες της ευρωπαϊκής ελίτ, νομιμοποιούν την εθνική αναξιοπρέπεια, όλοι τούτοι οι απάτριδες «έμποροι των εθνών», οι υπηρέτες των διεθνών τραπεζιτών και των αγορών, είναι καταδικαστέοι από τον ίδιο τον λαό. Και όταν οι εκφοβισμοί, οι εκβιασμοί και η κατατρομοκράτηση, αποδειχθούν ανίκανα μέσα ώστε να συγκρατήσουν την οργή του λαού, θα βρεθούν εκεί που τους αξίζει. 

Η αναγγελία της εκποίησης του ΟΣΕ ως ένα από τα άμεσα μέτρα στα οποία θα προχωρήσει η τρόικα της συγκυβέρνησης, ώστε να πεισθούν οι ευρωδικτάτορες για την υποταγή στα κελεύσματά τους, είναι ενδεικτική της πλειοδοσίας σε εθνική αναξιοπρέπεια. Αυτό προετοίμαζε και το «σχέδιο Αρχιμήδης» της ΜΚΟ ΚΑΠΠΑ, των Στουρνάρα και Μάνου, το οποίο έχει υποβληθεί στην εταιρία R. Berger, που συνέταξε το πρόγραμμα «Εύρηκα», αν και γερμανοί νεοεθνικιστές, με συνεχείς δηλώσεις τους επιμένουν στην κατάρτιση ενός προγράμματος τύπου Τρόιχαντ, για εκποίηση με διαδικασίες εξπρές. Και όλα αυτά, παρά το γεγονός ότι τα κουραφέξαλα περί ανάπτυξης μέσω ιδιωτικοποιήσεων έχουν επιστημονικά καταρριφθεί από ένα πλήθος εμπειρικών ερευνών, τις οποίες είναι αδύνατο να αγνοούν οι εθνικοί εκποιητές. Αυτό που κρύβεται πίσω από τα φληναφήματα της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, της παραμονής στο σκληρό πυρήνα της ευρωζώνης, της επαναδιαπραγμάτευσης και ανάπτυξης, που ευαγγελίζεται η ελληνική τρόικα, δεν είναι άλλο από την εκποίηση της χώρας σε τιμή ευκαιρίας. 

Το κεφάλαιο ναι μεν δεν έχει πατρίδα, αλλά τώρα πια καταστρέφει πατρίδες. Στο επίκεντρο της όποιας αντίστασης, εκτός από το ζήτημα της ταξικής πάλης, πρέπει να υπεισέρχεται το ζήτημα της υπεράσπισης της πατρίδας, του κοινωνικού και εθνικού αυτοκαθορισμού, γεγονός αναπόσπαστο από τον πολιτισμικό αυτοκαθορισμό. Η αναξιοπρέπεια των εθνικών εκποιητών αντίθετα, είναι συνυφασμένη με την πατριδοκαπηλεία και την εκμετάλλευση των εθνικών συμβόλων και εννοιών, ως μέσων χειραγώγησης και κυριαρχίας. Σε κάθε περίπτωση, ζητείται εθνική αξιοπρέπεια.

Του Σουλτάνη Γ.