Τσόμσκι: Οι Γερμανοί θέλουν να αρπάξουν τον πλούτο της Ελλάδας

«Oι Γερμανοί θέλουν να αρπάξουν οτιδήποτε πολύτιμο υπάρχει στην Ελλάδα, επιβάλλοντας συνθήκες οικονομικής σκλαβιάς και ψυχολογικής πίεσης στους Έλληνες. Πρέπει να μπει ένα φρένο σε αυτό», τόνισε ο Νόαμ Τσόμσκι, σε ομιλία του στο Δουβλίνο.

Ο κορυφαίος Αμερικανός φιλόσοφος κατήγγειλε διεθνώς την πολιτική και οικονομική κατοχή που έχει επιβάλλει το Βερολίνο στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα απέναντι στον Ευρωπαϊκό Νότο.

Στην ομιλία του στο φιλανθρωπικό ίδρυμα RDS, Ο Τσόμσκι πρότεινε «τη δημιουργία μετώπου Ελλάδας, Ισπανίας, Πορτογαλίας και Ιταλίας προκειμένου ο Νότος να βάλει ένα φρένο στις απάνθρωπες διεκδικήσεις του Βορρά». Τόνισε ακόμη πως «τώρα είναι η ευκαιρία να γίνει κάτι τέτοιο, που οι λαοί εξεγείρονται κατά των Γερμανών, κάτι που τους επιτρέπει να διεκδικήσουν αυτά που τους έχει αρπάξει το Βερολίνο».

Ανέφερε επίσης ότι είναι «σωστό» το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και συγκεκριμένα του Αλέξη Τσίπρα, για στήριξη της Ελλάδας από τις Βρυξέλλες, όπως έγινε με την Δυτική Γερμανία το 1953.

Παράλληλα άσκησε κριτική στον πρόεδρο της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι και στην τρόικα, για τους χειρισμούς τους στην ευρω-κρίση, λέγοντας πως είναι επόμενο να διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός στις χώρες-μέλη με τις πολιτικές λιτότητας που ακολουθούνται και οι οποίες οδηγούν στην οικονομική και κοινωνική καταστροφή.

Τέλος μιλώντας για την Ιρλανδία υπογράμμισε, αναφερόμενος στην μετακύλιση του τραπεζικού χρέους: «η πολιτική εδώ είναι να αθωώνουμε τους εγκληματίες και να αφήνουμε όλο το βάρος στους φορολογούμενους».

Τραπεζίτες πρὸ τῶν πυλῶν

ΛΙΓΟΙ Ἕλληνες λέγουν σήμερα μιὰ καλὴ λέξη γιὰ τὸ εὐρωπαϊκὸ τραπεζικὸ σύστημα. Θεωροῦν ὅτι αὺτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς λόγος γιὰ τὴν τρέχουσα κρίση τους, ποὺ παρεῖχε «εὔκολα χρήματα» στούς πολιτικούς τους, καί τώρα ἀπαιτοῦν ἕνα μερίδιο οἰκονομικής σάρκας.

Ἡ ἴδια ἱστορία πρίν ἀπό 800 χρόνια. Οἱ ἄνδρες τῆς τετάρτης σταυροφορίας, ποὺ ἀρχικά ξεκίνησαν νά παλέψουν γιά τόν χριστιανισμό στούς Ἁγίους Τόπους, βρέθηκαν ἀντ' αὐτοῦ νά λεηλατοῦν τήν Κωνσταντινούπολη, τήν πρωτεύουσα τῆς Ἑλληνόφωνης Βυζαντινῆς Αυτοκρατορίας, λόγῳ τῶν τεραστίων χρεῶν πού εἴχαν συσσωρευθεῖ πρός τήν δύση.

Ὁ τρόπος ποὺ ἡ Εὐρώπη ἔχει συμπεριφερθεῖ στήν Ἑλλάδα ὣς πρός τήν τρέχουσα κρίση εἶναι ἐλάχιστα λιγότερο ἐπαίσχυντος ἀπό τόν τρόπο πού ἐκεῖνοι οἱ σταυροφόροι συμπεριφέρθηκαν τόσους αἰώνες πρίν. Ἐάν μή τί ἄλλο, αὐτό τό σκοτεινὸ σημεῖο στὰ δυτικὰ ἱστορικὰ ἀρχεῖα θά ἔπρεπε νά εἶναι μιά προειδοποίηση γιά τούς τραπεζίτες καί τούς πολιτικούς πού ὤφειλαν μάλλον νά προσέξουν τήν πτώση τῆς Ἑλλάδας παρά νά ἀναλάβουν τήν εὐθύνη γιά τήν ἀνηθικότητά τους.

Ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ νὰ εἶναι στὴν περιφέρεια τῆς Εὐρώπης σήμερα, ἀλλὰ τὸν 12^ο αἰώνα ἡ Κωνσταντινούπολη ἤταν ἡ πύλη γιὰ ἕνα προσοδοφόρο ἐμπόριο στὰ μπαχαρικά, τὰ μετάξια καὶ τὰ ἀγαθὰ πολυτελείας ποὺ προέρχονταν ἀπὸ τὴν ἀνατολή. Αὐτὸ τὸ ἐμπόριο εἶχε κάνει πάμπλουτους ἀνθρώπους σὲ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη - ὅπως οἱ οἰκονομίες τῆς Ἑλλάδας, τῆς Ἱσπανίας, τῆς Πορτογαλίας καὶ τῆς Ἰταλίας ἔχουν κάνει κατὰ τὴν διάρκεια τῶν τελευταίων δύο δεκαετιῶν.

Ἔμποροι ἀπὸ πόλεις ὄπως ἡ Βενετία, ἡ Γένοβα καὶ ἡ Πίζα, πρὸς τὸ τέλος τοῦ 12^ου αἰώνα κατόρθωσαν νὰ κερδίσουν γιὰ τοὺς ἐαυτούς τους πλεονεκτήματα καὶ φορολογικὲς διευκολύνσεις στὴν Κωνσταντινούπολη ποὺ οἱ ἔξυπνοι νεαροὶ διαχειριστὲς κεφαλαίων τοῦ σήμερα θὰ σκότωναν γι’αὐτά: διαπραγματεύτηκαν θέσεις ποὺ τοὺς ἐπέτρεψαν νὰ ἀποκλείσουν τοὺς τοπικοὺς ἐμπόρους, παράλληλα μὲ ἔξυπνες ἐμπορικὲς συνθῆκες ποὺ τοὺς ἄφησαν νὰ ἐλαχιστοποιήσουν ἤ ἀκόμα καὶ νὰ μηδενίσουν τοὺς φόρους τους. Ὅπως καὶ στὴν σύγχρονη Ἑλλάδα, αὐτὸ ὁδήγησε σὲ μιὰ ροὴ φτηνοῦ ξένου κεφαλαίου στὶς ἀγορές.

Γύρω στὸ 1200, ἐν τούτοις, τὰ πράγματα πήγαν ἄσχημα. Μία ἀπότομη κάμψη τοῦ ἐμπορίου στὴν Βυζαντινὴ αυτοκρατορία ἐπιδεινώθηκε ἀκόμη περισσότερο ἀπὸ τὴν ὑπερβολικὴ σπατάλη τῆς Βενετίας, τὸ μεσαιωνικὸ ἰσοδύναμο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κεντρικῆς Τράπεζας.

Σὲ μιὰ νύχτα σχεδὸν ὑπῆρξε μιὰ μεταπήδηση ἀπὸ τὰ φθηνὰ κεφάλαια, ὄπου ὁ καθένας εἶχε κέρδος, στὶς μαῦρες τεχνικὲς τῆς συλλογῆς χρέους. Ὅπως καὶ μὲ τὴν Ἀθήνα ἀπὸ τότε ποὺ ξεκίνησε ἡ οἰκονομικὴ κρίση, ἔγινε σαφὲς ὅτι κανένας δὲν θὰ ἔπαιρνε τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν προσφορὰ ὑπερβολικῆς δανειοδότησης στήριξης προβλέψεων μόνο γιὰ τὰ αἰσιόδοξα σενάρια.

Κάποιος θὰ ἔπρεπε νὰ καλύψει τὶς ἀπώλειες, καὶ οἱ Ἐνετοὶ ἔμποροι ἤταν ἄκαμπτοι στὸ ὅτι δὲν θὰ ἤταν αὐτοί. Ἡ Κωνσταντινούπολη καὶ ἡ Ἑλληνόφωνη Βυζαντινή Αὐτοκρατορία, διασπασμένη ἀπὸ ἐσωτερικὲς διαιρέσεις, ἤταν ὁ προφανὴς στόχος.

Τελικὰ, μία ἀπὸ τὶς ἀντίπαλες φατρίες στὴν Κωνσταντινούπολη ζήτησε μιὰ συμφωνία μὲ τὴν Βενετία: μὲ ἀντάλαγμα τὴν κάλυψη τῶν ἀπωλειῶν τῆς Γαληνοτάτης Δημοκρατίας, τὸ κίνημα θὰ ἐλάμβανε ὡς βοήθεια ἐνετικὸ στρατὸ γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει τὴν ἀξίωσή του στὸν Βυζαντινὸ θρόνο. Ἡ Βενετία πήδηξε ἀπὸ τὴν χαρὰ της.

Ἀλλὰ ἡ Κωνσταντινούπολη εἶχε πάρα πολὺ ὑποτιμήσει τὸ μέγεθος τῶν νέων δανειακῶν ὑποχρεώσεων της – καὶ εἶχε ὑπερεκτιμήσει τὴν σταθεροποιητικὴ ἐπίδραση τῶν ἐνετικῶν ὅπλων. Οἱ οἰκονομικὲς της ὑποχρεώσεις μετακόμισαν στὸ ἐξωτερικό, ἐνῶ ἡ πολιτικὴ παράλυση  βάθυνε στὸ ἐσωτερικό.

Ὅλοι, ἀπό τὸν Πάπα μέχρι τοὺς βασιλεῖς τῆς Εὐρώπης ἤξεραν γιὰ τὴν ἄσκηση πίεσης στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἡ μία δυτικὴ ἀντιπροσωπεία μετὰ τὴν ἄλλη ἔλεγαν στοὺς Ἕλληνες  νὰ εἴναι πιὸ συνεπεῖς μὲ τὶς πράξεις τους - ἤ, γιὰ νὰ τὸ ποῦμε χωρίς περιστροφές, νὰ πληρώσουν. Οἱ σταυροφόροι, κάτω ἀπὸ τὴν ἐξουσία τῆς Βενετίας, πολιορκοῦν την πόλη.

Τελικὰ, οἱ δυτικοὶ βαρέθηκαν νὰ περιμένουν. Ἁρπάζοντας τὴν εὐκαιρία ποὺ τοὺς δόθηκε, οἱ ἱππότες εἰσβάλουν μαινόμενοι στὴν Κωνσταντινούπολη. Αὐτὸ ποὺ ἐπακολούθησε ἤταν ντροπή: τὰ πολυτιμότερα καλλιτεχνήματα τῆς αὐτοκρατορίας λεηλατήθηκαν, ἁρπάχθηκαν παράλληλα ἀπό ἕναν ἄτακτο ὄχλο ποὺ συμπεριφέρθηκε χωρίς κανένα ενδιαφέρον γιὰ τοὺς κατοίκους τῆς πόλης, τὸν πολιτισμὸ τους ἤ τὴν ἱστορία τους.

Σύμφωνα μὲ μαρτυρίες, πόρνες χόρεψαν ἐπάνω στὴν Ἅγια Τράπεζα τῆς Ἁγίας Σοφίας, τῆς ὀμορφότερης ἐκκλησίας σὲ ὁλόκληρη τὴν χριστιανοσύνη. Τὰ παλάτια, οἱ κήποι καὶ οἱ ἱεροὶ τόποι ἐρευνήθηκαν ἐξονυχιστικά, καὶ οἱ  θησαυροὶ τους φυγαδεύτηκαν μὲ ἄμαξες. Οἱ μεγάλες συλλογὲς τῶν λειψάνων ποὺ φυλάσσονταν  στὴν αὐτοκρατορικὴ πρωτεύουσα ὑπεξαιρέθηκαν ἀπὸ τοὺς δυτικοὺς γιὰ νὰ ἐξωραΐσουν τοὺς καθεδρικοὺς ναοὺς καὶ τὶς ἐκκλησίες σὲ ὁλόκληρη τὴν δυτικὴ Εὐρώπη· ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα τὰ τέσσερα χάλκινα ἄλογα, κλεμμένα απὸ τὸν ἱππόδρομο τῆς Κωνσταντινούπολης, στέκονται ἐπάνω στὸν καθεδρικὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Μάρκου στὴν Βενετία.

Κρίνοντας τοὺς Ἕλληνες, φορολογικὰ καὶ πολιτικὰ ἀνίκανους, οἱ κατακτητὲς διόρισαν ἕναν ἀντιβασιλέα. Τὸν Baldwin τῆς Φλάνδρας, ποὺ στέφθηκε αὐτοκράτορας Κωνσταντινούπολης το 1204, ἤταν ἕνα κλασικό I.M.F.–στὺλ: σίγουρα χέρια, κάποιος μὲ τὸν ὁποῖο ἄλλοι δυτικοὶ ἡγέτες θὰ μπορούσαν νὰ κλείσουν δουλειὲς.

Ἐν τῷ μεταξύ, οἱ εὐγενεῖς ποὺ ὁδηγούσαν τὴν σταυροφορία, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους εἴχαν φέρει τὴν καταστροφὴ πρώτ’ ἀπ’ ὅλα μὲ τὶς ἀπερίσκεπτες ὑποσχέσεις τους, πήραν τὸν ἔλεγχο ὁλόκληρων περιοχῶν τῆς πόλης καὶ τῆς αὐτοκρατορίας γιὰ τοὺς ἐαυτούς τους – μιὰ κλασικὴ περίπτωση γιὰ νὰ πιάσεις πάτο. (Ἔτσι προσέξτε ἐκείνους τοὺς τραπεζίτες καὶ τὶς βίλες τους στὸ Αἰγαῖο· δὲν χρειάζεται νὰ εἶστε ἱστορικὸς γιὰ νὰ καταλάβετε τὶ  εἶναι «ἀγορὰ τῶν  ἀγοραστῶν».) Ἡ νέα λατινικὴ αὐτοκρατορία Κωνσταντινούπολης διήρκησε ἀκριβὼς 50 χρόνια πρὶν οἱ Ἕλληνες ἐπιστρέψουν στὴν ἐξουσία.

Ἡ ἱστορία εἶναι ἡ ἴδια ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα: τὸ φθηνὸ χρήμα φέρνει ὄμορφες ἀμοιβές ἀλλὰ ἐγγυᾶται τὴν κρίση, ἐνῶ ὁ πόνος πέφτει ἀποκλειστικὰ στοὺς Ἕλληνες. Ἡ Κωνσταντινούπολη καὶ ἡ Ἀθήνα μπορεῖ νὰ εἴχαν ἐθιστεῖ στὸ εὔκολο χρήμα, ἀλλὰ ἡ Δύση ἤταν ὁ «ντίλερ» τους.

Του Peter Frankopan

διευθυντὴς στὸ Κέντρο Βυζαντινῶν Ἐρευνῶν τῆς Ὀξφόρδης καὶ συγγραφέας τοῦ βιβλίου “The First Crusade: The CallFrom the East.”

Spiegel: Να πόσα χρωστάει η Γερμανία στην Ελλάδα

- 162 δισ. ευρώ το χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα 
- Αν το Βερολίνο κατέβαλε τις κατοχικές αποζημιώσεις, θα κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους 
- Τι αναφέρει η απόρρητη έκθεση Ελλήνων εμπειρογνωμόνων για το χρέος της Γερμανίας 
- «Δεν είναι η ώρα να ξεκινήσουμε διαμάχη με το Βερολίνο», δηλώνει ανώτατος κυβερνητικός αξιωματούχος. 

Αν το ήθελε, η Γερμανία θα μπορούσε να σώσει την Ελλάδα. Όχι δανείζοντάς την ξανά. Απλά καταβάλλοντας τις αποζημιώσεις από τον Α’ και το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το πόρισμα που είχε ζητήσει η ελληνική κυβέρνηση για το ύψος των κατοχικών αποζημιώσεων είναι έτοιμο, αλλά κρατείται μυστικό.

Η Γερμανία χρωστά στην Ελλάδα, αυτό είναι δεδομένο. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν οι εμπειρογνώμονες σύμφωνα δημοσίευμα της εφημερίδας Το Βήμα της Κυριακής. Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύει στην ηλεκτρονική του έκδοση το Spiegel, αλλά πάει το θέμα, λίγο παρακάτω!

Σύμφωνα λοιπόν με το γερμανικό περιοδικό, το χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα φτάνει τα 162 δισεκατομμύρια ευρώ. 108 δισ. ευρώ για την ανοικοδόμηση κατεστραμμένων υποδομών και 54 δισ. για το κατοχικό δάνειο, που αναγκάστηκε να δώσει η ελληνική κυβέρνηση την περίοδο 1942-1944. 

Το συνολικό ποσό των 162 δις ευρώ αντιστοιχεί στο 80% του σημερινού ΑΕΠ της Ελλάδας και σε περίπτωση που θα καταβάλλονταν, θα κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους της χώρας!

Η γερμανική κυβέρνηση θεωρεί ότι δεν τίθεται πλέον θέμα αποζημιώσεων και η ελληνική «πατάει φρένο», θεωρεί το θέμα εξαιρετικά ευαίσθητο και φοβάται ότι θα μπορούσε να βλάψει τις σχέσεις της με τον πιο σημαντικό δανειστή της Ευρώπης.

Η επιτροπή εμπειρογνωμόνων είχε λάβει εντολή από τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών, Χρήστο Σταϊκούρα, να διερευνήσει πιθανή αξίωση καταβολής αποζημιώσεων από την Γερμανία. Και κατέληξε στο πόρισμα των 80 σελίδων. Όμως το πόρισμα χαρακτηρίστηκε «άκρως μυστικό».

Σύμφωνα με απόρρητα στοιχεία που δημοσιεύει Το Βήμα, βάσει του πορίσματος, η Ελλάδα δεν έλαβε ποτέ αποζημιώσεις, ούτε για το κατοχικό δάνειο, ούτε για τα δεινά που υπέστη κατά την διάρκεια της ναζιστικής κατοχής. Η έκθεση βασίζεται σε 761 τόμους από αρχειακό υλικό, μεταξύ αυτών συμφωνίες, νομοθετικά κείμενα και δικαστικές αποφάσεις.
Όπως δηλώνει ο επικεφαλής της επιτροπής, Παναγιώτης Καρακούσης, οι εμπειρογνώμονες επεξεργάστηκαν 190.000 σελίδες διασκορπισμένες σε διάφορα αρχεία, πολλά εκ των οποίων βρέθηκαν στα υπόγεια δημοσίων κτιρίων.

Και έφτασαν τελικά στο πόρισμα των 80 σελίδων. Το οποίο, σύμφωνα με το Spiegel, έχει ήδη φτάσει στα χέρια του ίδιου του πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά.

Γράφει το Spiegel:

«Η ελληνική κυβέρνηση πατάει φρένο. Χαρακτηρίζει την αναφορά «ευαίσθητο θέμα» γιατί φοβάται πως θα καταστρέψει τη σχέση της με τον κυριότερο δανειστή της.
Πολιτικοί αναλυτές θεωρούν πως η ελληνική κυβέρνηση αποφεύγει τη σύγκρουση με τη Γερμανία.
Η ευθύνη για το πόρισμα δεν είναι πια μόνο του υπουργείου Οικονομικών. Το υπουργείο Εξωτερικών έχει μπλεχτεί, ακόμη και ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς έχει λάβει τις 80 σελίδες».

«Θα υπάρξει απόφαση σε ανώτατο επίπεδο για την αποκάλυψη (της έκθεσης) και ο Σαμαράς θα αποφασίσει», είπε στο Spiegel ανώτατος κυβερνητικός αξιωματούχος και πρόσθεσε πως «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για μια διαμάχη με το Βερολίνο».

Τα κατοχικά δάνεια

Σύμφωνα με το Βήμα της Κυριακής, μόνο η Τράπεζα της Ελλάδος, βάσει των λογαριασμών που τηρούσε, γνωρίζει το σύνολο των καταβολών προς τους κατακτητές σε όλο το διάστημα της Κατοχής. Το συνολικό ποσό που αφορά τη Γερμανία ανέρχεται σε 1.617.781.093.648.819 δρχ. και στην Ιταλία σε 220.479.188.480 δρχ. Μετά την αφαίρεση των εξόδων κατοχής που καταβάλλονταν σύμφωνα με τον νόμο που υπήρχε και όπως αυτά είχαν συμφωνηθεί με τους κατακτητές η Γερμανία έλαβε ως προκαταβολές 1.530.033.302.528.819 δρχ. και η Ιταλία αντίστοιχα 157.053.637.000 δρχ.

Αυτά τα ποσά είναι τα λεγόμενα κατοχικά δάνεια που θα έπρεπε – κατά τις Συμφωνίες του Μαρτίου του 1942 και του Δεκεμβρίου του 1942 – να επιστραφούν με τη λήξη του πολέμου.

Μόνο από την πρώτη αποτίμηση που έγινε αμέσως μετά τον πόλεμο από την Τράπεζα της Ελλάδος φαίνεται ότι το ποσό αντιστοιχούσε σε 4,5 εκατ. χρυσές λίρες Αγγλίας.

Από το newsit

Η ΕΚΤ απειλεί να μας χρεοκοπήσει αν δεν πληρώσουμε!

Ξαφνικά, η τρόικα τα στύλωσε. Προβάλλει θρασύτατα υπερβολικές απαιτήσεις. Η συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη σίγουρα θα υποκύψει. Οχι μόνο επειδή ούτως ή άλλως έχουν εκχωρήσει την διακυβέρνηση της χώρας στους ασήμαντους υπαλλήλους της ΕΕ και του ΔΝΤ. Οπως σε όλες τις ανάλογες περιπτώσεις, η τρόικα εκβιάζει ακόμη και αυτή την κυβέρνηση, την τόσο πρόθυμη να υπακούσει. Την εκβιάζει ότι δεν θα δώσει την έγκρισή της για να εκταμιευθεί μια σημαντική δόση δανείου προς την Ελλάδα. Σημαντική όχι γιατί θα διατεθεί στην ετοιμοθάνατη ελληνική οικονομία. Σημαντική επειδή σίγουρα θα λήγουν κάποια ελληνικά κρατικά ομόλογα που κάτοχοί τους είναι Ευρωπαίοι ή άλλοι κερδοσκόποι.

Επειδή το ελληνικό κράτος δεν έχει φράγκο, αν δεν του δώσουν δάνειο οι Ευρωπαίοι, δεν θα μπορέσει να δώσει σχεδόν όλα τα λεφτά του δανείου στους Ευρωπαίους κερδοσκόπους και έτσι η χώρα μας θα χρεοκοπήσει – όχι υπό τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά υπό την «ένδοξη» ευρω-συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ!

Για να μην πολυλογούμε, το ίδιο γίνεται και τώρα. Στις 20 Μαΐου, η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει κρατικά ομόλογα που λήγουν αξίας 5,6 δισ. ευρώ. Το κωμικοτραγικό είναι ότιαυτά τα 5,6 δισ. ευρώ η χώρα πρέπει να τα πληρώσει στην… Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα - αυτή δηλαδή που υποτίθεται ότι μας βοηθάει να σωθούμε! Η γελοιότητα του πράγματος έγκειται στο ότι η τρόικα εκβιάζει την κυβέρνηση Σαμαρά και υπολοίπων ότι, αν δεν υπακούσουν τυφλά στις εντολές τους, δεν θα εγκρίνει την εκταμίευση της δόσης Μαΐου προς την Αθήνα, η οποία δεν θα έχει έτσι λεφτά να πληρώσει την ΕΚΤ και με τον τρόπο αυτόν θα μας χρεοκοπήσει ως χώρα η… ΕΚΤ – αυτή που δήθεν μας σώνει!!!

Το τέλειο ευρω-τσίρκο! Πόσα είναι τα λεφτά της δόσης του Μαΐου που θα πάρει δάνειο η χώρα μας; Μα, μόλις 6 δισ. ευρώ, τα οποία αμέσως θα πάνε σχεδόν όλα κατευθείαν στα θησαυροφυλάκια της ΕΚΤ! Από τα 6 δισ. που θα χρεωθούμε, θα μείνουν μόλις τα 0,4 αφού τα 5,6 δισ. ευρώ θα τα πάρει η ΕΚΤ. Εχει κι άλλες γαργαλιστικές λεπτομέρειες η υπόθεση. Η ΕΚΤ θα πάρει 5,6 δισ., αλλά η Ευρωζώνη θα μας δανείσει τον Μάιο μόνο 4,2 δισ. Πού θα βρούμε τα υπόλοιπα; Δανειζόμενοι 1,8 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ. Η Ευρωζώνη δηλαδή «σώζει» την Ελλάδα και «ενισχύει» την οικονομία της χώρας μας δανείζοντάς μας 4,2 δισ. και παίρνοντάς μας η ΕΚΤ… 5,6! Μας υποχρεώνει δηλαδή να δανειζόμαστε και από το ΔΝΤ για να δώσουμε τα λεφτά στην ΕΚΤ! Πρόκειται για πραγματικά εξωφρενικό μοντέλο «σωτηρίας», όπου πολλές φορές οι Ευρωπαίοι δανειστές μάς παίρνουν περισσότερα από όσα μας δανείζουν!

Οποιος νομίζει υπό τέτοιες συνθήκες ότι μπορεί όντως να υπάρξει ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, πρέπει να είναι αθεράπευτα αισιόδοξος – για να μην πούμε κάτι βαρύτερο. Γνωρίζουμε πάντως από τώρα πότε θα παιχτεί και η επόμενη φάση αυτού του κωμειδυλλίου με την τρόικα – λίγο πριν από τον Αύγουστο. Γιατί; Μα επειδή τον Αύγουστοη Ελλάδα θα χρειαστεί άλλα 3 δισ. ευρώ για να πληρώσει… την ΕΚΤ και το ΔΝΤ! Για την ακρίβεια θα χρειαστεί 2,17 δισ. ευρώ για να τα «σκάσει» στην ΕΚΤ και 0,7 δισ. για να πληρώσει το ΔΝΤ. Μπορούμε επομένως να είμαστε βέβαιοι ότι η τρόικα θα ξαναγριέψει μέσα στο κατακαλόκαιρο. Ενδεχομένως να προκλήθηκε και ένα μικρό αίσθημα ανακούφισης στους αναγνώστες ανάμεικτο με κάποιο ίχνος ευγνωμοσύνης προς την τρόικα, η οποία μας άφησε«ελεύθερους» τους μήνες Ιούνιο και Ιούλιο για να κάνουν οι Ελληνες, αν και λίγο πρόωρα, τα «μπάνια του λαού». Η ΕΕ είναι ευγενέστατη όταν πρόκειται για ιερό σκοπό. Ποιος είναι αυτός; Οχι, βεβαίως, το διάλειμμα στα βασανιστήρια που υποβάλλει τους Ελληνες. Απλούστατα, μας παραδίδει αυτό το δίμηνο στα νύχια των… ιδιωτών κερδοσκόπων.

Μας παραδίδει στους «γύπες», τους ακραίους κερδοσκόπους που δεν εντάχθηκαν στο «κούρεμα» των ελληνικών κεφαλαίων για να χάσουν το 80% του κεφαλαίου τους όπως οι υπόλοιποι ηλίθιοι και ως… «τιμωρία» θα πληρωθούν τα ομόλογα που κατέχουν στο 100% της ονομαστικής τους αξίας! Η κυβέρνηση Σαμαρά θα πληρώσει στους «γύπες» περίπου 1,4 δισ. ευρώ – για την ακρίβεια 853 εκατ. ευρώ τον Ιούνιο και 538 εκατ. τον Ιούλιο! Πανευτυχείς οι «γύπες» θα πίνουν στην υγειά των κορόιδων των Ελλήνων και θα μετρούν τα κέρδη τους, καθώς οι περισσότεροι είχαν αγοράσει τα ελληνικά ομόλογα πριν από ένα – δυο χρόνια στο… 12% έως το πολύ 20% της ονομαστικής τους αξίας και έτσι θα πάρουν φέτος… πέντε έως οκτώ φορές τα λεφτά που έβαλαν!!!

Του Γιώργου Δελαστίκ

Σκεφτείτε, ''Σύντροφοι''

Επειδή διαβάζω και ακούω άτομα που δηλώνουν αριστεροί ή αναρχικοί να θέλουν ή\και να περιμένουν επανάσταση, ακόμη και ένοπλη, θέλω να τους επαναφέρω στην σκληρή πραγματικότητα με κάθε καλή διάθεση, καθώς ωραίο να είσαι ιδεολόγος, αρκεί να ξέρεις με ποιους συμμαχείς και ποιους πολεμάς.

Ο λαός δεν είναι επαναστατικός, ούτε φύσει, ούτε κατά πεποίθηση. Όσο κι αν έχεις την καλή διάθεση να “αφυπνίσεις”, ή να ξυπνήσεις τον κοιμώμενο Τσε που βρίσκεται μέσα στον καθένα, που θα οδηγήσει στην επανάσταση, θα πρέπει να αναρωτηθείς τι θέλει η κοινωνία σήμερα.
Ξέρουν οι πολλοί τι είναι η αταξική κοινωνία;
Φαντάζονται ότι μπορούν να ζήσουν μακριά από το Κράτος; Θέλουν καταρχάς;
Υπάρχει χαραγμένο στην συνείδηση του μεροκαματιάρη και του συνταξιούχου η επιθυμία για ανατροπή του όποιου συστήματος;

Ναι, οργή υπάρχει για την λιτότητα, για την διαφθορά, για την αδικία και την υποθήκη του μέλλοντος. Όλοι αυτοί οι “οργισμένοι” έχουν οδηγηθεί σε ριζοσπαστικό τρόπο σκέψης; Να σου πω τι έχω καταλάβει. Οι περισσότεροι θέλουν την δουλίτσα με τον μισθούλη τους, την ρουτίνα τους, το αμαξάκι τους, τις διακοπούλες τους. Θέλουν την ασφάλεια, όπως την έχουν πλάσει στο μυαλό τους κι έχει εντυπωθεί στην συνείδησή τους. Δεν έχουν αμφισβητήσει ούτε το Κράτος ως μηχανισμό, ούτε τον καπιταλισμό ως μοντέλο.

Καλώς ή κακώς, θέλουν το κράτος που προσφέρει κάποιες παροχές και τον καπιταλισμό, άσχετα αν έχουν υποψιαστεί κάποια αρνητικά του. Οι ριζικές αλλαγές σε καμία ιστορική περίοδο δεν ήταν δημοφιλείς. Αν αφήσουμε στην άκρη τους “ρομαντικούς”, “ιδεαλιστές”, “ουτοπιστές” και αντιεξουσιαστές, πόσοι ονειρεύονται μια διαφορετική κοινωνία; Βγήκαν έξω να την διεκδικήσουν και έφαγαν τα μούτρα τους; Όχι βέβαια.

Αν εξαιρέσεις τα συνδικάτα, τα μαντριά των κομμάτων και τους κλασικούς που πηγαίνουν στο Σύνταγμα, πολλές φορές κατά παραγγελία, οι υπόλοιποι που είναι; Αν υπήρχε αυτή η διάθεση για αλλαγή, θα βλέπαμε κάθε μέρα κόσμο στον δρόμο, θα βλέπαμε ειρηνικές ανατροπές στην καθημερινότητα. Ο λαός δεν θέλει να πάρει την πολιτική εξουσία στα χέρια του, αρκείται στην εκλογή ανά τετραετία του πιο καλού -όπως θεωρεί- διαχειριστή για τον βόθρο του.

Ποιος να επαναστατήσει, αν οι όροι “αταξική κοινωνία”, “σοσιαλισμός”, “αναρχία”, “εναλλακτικό πολιτικό σύστημα” του μοιάζουν σαν εξισώσεις κβαντικής μηχανικής; Εδώ η μόνη αντίδραση είναι προϊόν αγανάκτησης για τα λεφτά που χάνονται. Η γκρίνια και το ανάθεμα στους πολιτικούς χαρακτηρίζει και το επίπεδο συνείδησης του καθένα.

Γι’ αυτό “σύντροφοι” αντιληφθείτε πως πάντα οι λίγοι ήθελαν και θέλουν αλλαγές. Ό,τι κάνεις τελικά το κάνεις μόνο για σένα, αφού απουσία συλλογικής βούλησης για ανατροπή, πάντα όσοι θέλουν να καταρρεύσει ο καπιταλισμός θα βαφτίζονται “τρομοκράτες”.

Strange Journal

Η ελληνοποίηση των Βλάχων

H λέξη «Βλάχος» σημαίνει σήμερα, στον καθημερινό προφορικό λόγο, τον ‘άξεστο’, τον ‘χωριάτη’, αποκτώντας έτσι ένα υποτιμητικό σημασιολογικό περιεχόμενο. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτός ο όρος προσδιορίζει μια πραγματική ιστορική οντότητα, που εντάχθηκε στο ελληνικό έθνος με το τίμημα της μη περαιτέρω ανάπτυξής της.
Πολλοί μύθοι υπάρχουν για την καταγωγή των Αρουμάνων ή αλλιώς Βλάχων, μιας εθνότητας με μακραίωνη ύπαρξη στην Ελλάδα και αλλού. Πάντως, ως φαίνεται, η επικρατέστερη εκδοχή είναι αυτή που στηρίζει την καταγωγή τους από θρακικούς και ιλλυρικούς γηγενείς πληθυσμούς.

Από τα μέσα του 19ο αιώνα οι λατινόφωνοι λαοί βόρεια του Δούναβη αναπτύσσουν μια λατινική συνείδηση αναζητώντας την κοινή καταγωγή. Ο ρουμανικός εθνικισμός επωφελείται από αυτή τη στροφή προς τη λατινικότητα και στρέφει την προσοχή του προς την ενσωμάτωση των Βλάχων στα εθνικά του ιδεολογήματα.
Από την άλλη, στον ελληνικό χώρο ξεκινά η προσπάθεια απόδειξης της ελληνικής καταγωγής των Βλάχων μέσα από την εθνική ιστοριογραφία, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη πολλές φορές τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα.

Ως κύριο μέσο για την οικειοποίησή τους χρησιμοποιείται αρχικά η εκπαιδευτική πολιτική. Από την πλευρά της, η Ρουμανία προωθεί ένα σχέδιο ίδρυσης σχολικών δικτύων κυρίως στα νότια Βαλκάνια, όπου ο αριθμός των Αρουμάνων ήταν πολυπληθής. Το ελληνικό κράτος, από τη μεριά του, επιστρατεύει δάσκαλους, κληρικούς, ιεραπόστολους για να εμφυσήσουν στους Βλάχους των περιοχών αυτών, την ελληνική εθνική συνείδηση.

Στις αρχές τους 20ου αιώνα, η επιτυχία της ρουμανικής διπλωματίας έθεσε τις πρώτες βάσεις της συζήτησης περί βλάχικης μειονότητας στον ελληνικό χώρο . Η ελληνική πλευρά προσπάθησε να αποτρέψει τα σχέδια της Ρουμανίας.

Εθνικός στόχος ήταν εξαρχής η ενσωμάτωση των μειονοτήτων στο εθνικό κορμό με οποιονδήποτε τρόπο. Το ελληνικό κράτος παρουσίαζε ‘μαγειρεμένα’ δεδομένα των απογραφών του, που έδειχναν άλλοτε πολύ μικρό αριθμό Βλάχων στα εδάφη του και άλλοτε πολύ μεγάλο αριθμό ελληνόφωνων Βλάχων.

Μέσω της προπαγάνδας και της βίας από τοπικούς φορείς, υπήρξε συστηματική προσπάθεια να αποδυναμωθεί η εκπαίδευση σε αρουμανικά σχολεία.

Η σοβαρότερη προπαγανδιστική πρακτική, ωστόσο, ήταν ο διαχωρισμός σε ελληνόφωνους κατοίκους και σε ρουμανίζοντες. Σε αυτή την διάκριση δεν υπήρχε πουθενά η έννοια Βλάχος, σα να μην αναγνωριζόταν  καθόλου η ύπαρξή τους. Με άλλα λόγια, μόνο όποιος μιλούσε την ελληνική θεωρείτο Έλληνας.

Η κατάσταση οξύνθηκε κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ορισμένοι Βλάχοι της Πίνδου εκμεταλλεύτηκαν την ιταλική προσέγγιση, η οποία έβλεπε τους Βλάχους ως ιταλικής καταγωγής και συμμάχησαν με τον Μουσολίνι. Πήραν την άδεια του και ιδρύθηκε το επονομαζόμενο Πριγκιπάτο της Πίνδου, το οποίο διέλυσε ο Βελουχιώτης.

Μεταπολεμικά και θεωρώντας ως ύστατη εθνική προδοσία την σύμπραξη με την Ιταλία, η ελληνική ιστοριογραφία τους αντιμετώπισε μέσα από μια καθ’ όλα εθνικιστική σκοπιά.
Η καθημερινότητα των Αρουμάνων γινόταν ολοένα και πιο δύσκολη. Στα σχολεία απαγορευόταν η χρήση της μητρικής τους γλώσσας. Αν σε κάποιο παιδί ξέφευγε κάποια λέξη, το ξύλο ήταν η άμεση απάντηση. Δεν επιτρεπόταν ούτε στις γειτονιές τους η χρήση των βλάχικων. Οι μαρτυρίες της εποχής για τη βία της αστυνομία καθώς και απλών πολιτών εναντίον τους, είναι χαρακτηριστικές.

Στις δεκαετίες του 1950 και 1960 τα πράγματα έβαιναν προς ομαλοποίηση, όχι επειδή αποδυναμώθηκε ο εθνικισμός, αλλά  γιατί οι Βλάχοι είχαν πλήρως εγκολπωθεί στο ελληνικό εθνικό γίγνεσθαι.  Πλέον,  δεν ετίθετο ζήτημα εθνικής συνείδησης, μιας και αυτό είχε λυθεί με ‘συνοπτικές διαδικασίες’ στο παρελθόν.

Η στάση των ίδιων των Βλάχων απέναντι στις πρακτικές του ελληνικού κράτους, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παθητική, με εξαίρεση το παράδειγμα της Πίνδου. Στην συνείδησή τους η λέξη Έλληνας δεν σήμαινε τίποτε άλλο παρά τον πλούσιο έμπορο, τον ντόπιο κ.τ.λ. Δεν έβλεπαν καμία κοινή ιστορική καταγωγή, αλλά μια κοινωνική συνύπαρξη.

Οι περισσότεροι μιλούσαν ελληνικά παράλληλα με τη μητρική τους γλώσσα, χωρίς αυτό να αποτελεί απόδειξη εθνικής συνείδησης. Η ελληνική ήταν η γλώσσα του εμπορίου, του σχολείου και της δημόσιας σφαίρας.

Η Βλάχικη γλώσσα είναι μόνο προφορική και όχι γραπτή. Σήμερα έχουμε χάσει μία μεγάλη ευκαιρία να έχουμε σε γραπτή μορφή ένα λατινογενές ιδίωμα, το οποίο προέρχεται από την ρωμαϊκή εποχή. Αν και στα τέλη του 18ου αιώνα είχε γίνει μια προσπάθεια από τους διανοούμενος της διασποράς για τη δημιουργία λεξιλογίου, ωστόσο ο εθνικισμός δεν επέτρεψε την ανάπτυξη της.

Της Έφης Μητσιου

Ανάκατα V

- Μάνα, μου κλέψανε το αυτοκίνητο!
- Ήτανε και η ζακέτα σου μέσα;

Μη τυχόν και κάνει το σταυρό της μια γριά μέσα στο λεωφορείο !
Αμέσως να τον κάνουν όλες. Το γνωστό σταυροcopy.

- Γκαρσόν, σερβίρετε μοσχάρι;
- Τους πάντες σερβίρουμε, κύριε. Καθίστε !!

- Πω, ρε φίλε, έχω να κοιμηθώ πέντε μέρες!
- Κι εγώ, αλλά ντάξει, κοιμάμαι τα βράδια.

Ωραίος ο χειμώνας, αλλά αυτή η παγωμένη λεκάνη της τουαλέτας που το
σκέφτεσαι για να κάτσεις, δεν παλεύεται με ΤΙΠΟΤΑΑΑΑΑ !!!Συζητάνε δυο γύφτοι:
- Ρε, εσύ βρομάς πολύ.
- Ναι, ρε είμαι δυο χρόνια μεγαλύτερος.

Οι νέοι λογαριασμοί της ΔΕΗ θα έχουν φωσφορούχα γράμματα για να
διαβάζονται στο σκοτάδι.

- Οι βλάκες έχουν πάντα αμφιβολίες.
- Λες, ε;

Πάει ένας Πόντιος σε μια έκθεση επίπλων να αγοράσει ένα κρεβάτι:
- Ξέρετε, αυτό που με ενδιαφέρει είναι να είναι πολύ γερό.
- Μα γιατί ανησυχείτε;, Δεν είστε χοντρός.
- Ναι, αλλά κοιμάμαι πολύ βαριά.

- Μαμά, τι θα μου πάρεις τα Χριστούγεννα;
- Τα λεφτά από τα κάλαντα.

Ξοδεύουμε τόσα πολλά λεφτά για ρούχα και δε συνειδητοποιούμε ότι οι
καλύτερες ώρες που περνάμε είναι όταν δε φοράμε τίποτα !!!

- Τι έγινε; Στενοχωρημένη σε βλέπω ... Ζυγίστηκες;;;

- Πού μένεις;
- Στα λόγια.

- Είσαι βλάκας;
- Δε σε κατάλαβα.
- Αυτό ακριβώς εννοούσα.
Οταν καναμε για πρωτη φορα σεξ με ειπε τσουλα...
Για αυτο και εγω θυμωσα πολυ και του ειπα να φυγει μαζι με τους φιλους του...;!!!

Το "άντε γ@μήσ@υ" δεν πληγώνει και τόσο μια γυναίκα...
Το "άντε ζυγίσου" όμως...;;;!!!

Με την κοπελα μου χωρίσαμε όταν ο πατέρας της θέλησε να μου δώσει για προίκα 3 σπίτια...
Ήθελε να ξεφορτωθεί και κόρη και χαράτσια...
Γιατί η Ελληνίδα μάνα όταν σου λέει "Ίδιος ο πατέρας σου είσαι" ποτέ δεν το λέει για κοπλιμέντο...;;;

Ένα χάμπουργκερ παρακαλώ
Απλό;
Όχι δώσε μου ένα πολύπλοκο... κυκλοθυμικό... να μου τα πρήξει μέχρι να το φάω...

Αν αντί "Το κάπνισμα σκοτώνει", έγραφαν στο πακέτο "Με αυτο το πακέτο πληρώνεις στο κράτος 2.15€" θα το έκοβαν περισσότεροι...

Είστε γυναικολόγος;
Όχι αλλά μια ματιά μπορώ να τη ρίξω...

Τουρκοκουρδική σύμπραξη με εκφραστές Ερντογάν – Οτσαλάν

......ο Ερντογάν έχει τελειώσει με τους στρατιωτικούς και τον πολιτικό τους λόγο. Αλλά οι συνθήκες δεν είναι μόνο αυτές.

Είναι δεδομένη η ντε φάκτο κουρδική αυτόνομη περιοχή -σχεδόν κράτος- στο βόρειο Ιράκ. Είναι επίσης δεδομένη η ντε φάκτο κουρδική αυτόνομη περιοχή στη βόρεια Συρία. Τα πράγματα στην Τουρκία προχωρούν με τέτοιο τρόπο που μεσοπρόθεσμα διαφαίνεται κάτι παρόμοιο. Σε βαθμό μάλιστα που το κοινό μυστικό στην Τουρκία αυτή τη στιγμή είναι ότι το πολύ μέσα σε δύο χρόνια ο Οτσαλάν θα έχει αποφυλακιστεί!

«Εάν εντός προθεσμίας έτους από της ενάρξεως της ισχύος της παρούσης Συνθήκης, ο εν ταις χώραις περί ων το άρθρον 62 κουρδικός πληθυσμός απευθυνόμενος εις το Συμβούλιον της Κοινωνίας των Εθνών καταδείξει ότι η πλειοψηφία του εν ταις χώραις ταύταις πληθυσμού επιθυμεί να γίνη ανεξάρτητος από της Τουρκίας, και εάν το Συμβούλιον κρίνη τότε ότι ο πληθυσμός ούτος είναι ικανός προς ανεξαρτησίαν και συστήση την παραχώρηση αυτής, η Τουρκία υποχρεούται από τούδε να συμμορφωθή προς την σύστασιν ταύτην και να παραιτηθή πάντων των δικαιωμάτων και τίτλων της επί των χωρών εκείνων».

Αυτό έλεγε μια διεθνής συνθήκη πριν από εκατό χρόνια στο άρθρο 64, το οποίο κατέληγε ως εξής: «Δεν θα προβληθεί καμία αντίρρηση από τις Σύμμαχες Δυνάμεις κατά της εκουσίας προσχωρήσεως εις το ανεξάρτητον Κουρδικόν κράτος των Κούρδων των κατοικούντων το τμήμα του Κουρδιστάν όπερ περιλαμβάνεται μέχρι τούδε εν τω Βιλαετίω Μοσούλης». (Συνθήκη Ειρήνης μεταξύ των Συμμάχων και Συνασπισμένων Δυνάμεων και της Τουρκίας, Υπογραφείσα εν Σέβραις τη 28η Ιουλίου/10 Αυγούστου 1920 – Εν Αθήναις, Εκ του Εθνικού Τυπογραφείου 1920).

Η παν-κουρδική σύμπραξη, και στη συνέχεια η τουρκοκουρδική σύμπραξη, εδράζεται εκ μέρους των θεμελιωτών της, όπως μαθαίνουμε από τους εκφραστές Ερντογάν και Οτσαλάν, σε ισλαμική και συγκεκριμένα σουνιτική βάση. Παράλληλα με αυτό, το όραμα της τουρκικής κυβέρνησης είναι η εδραίωση και ίσως επέκταση της αδιαμφισβήτητης εξουσίας Ερντογάν.

Γι’ αυτό ακριβώς ο Οτσαλάν στο μήνυμά του έκανε λόγο για «χιλιετή συμβίωση Τούρκων και Κούρδων κάτω από τη σημαία του Ισλάμ». Γι’ αυτό έβαλε εναντίον της πρότερης κατάστασης, δηλαδή του κεμαλικού κράτους λέγοντας ότι «η δημιουργία μονοεθνικών δομών ήταν ένα απάνθρωπο κατασκεύασμα του μοντερνισμού, που αρνήθηκε την υπόστασή μας».

Ο «μοντερνισμός» στην προκειμένη περίπτωση είναι το κεμαλικό κράτος.

«Η πολιτική της καταπίεσης, της εξόντωσης και της αφομοίωσης που ακολουθήθηκε τον τελευταίο ένα αιώνα με βάση τον καπιταλιστικό μοντερνισμό, εκφράζει τις προσπάθειες μιας στενής και ελιτίστικης εξουσίας να απορρίψει την ιστορία και το δίκαιο», λέει ο Οτσαλάν και ταυτίζεται με τον τρόπο αυτό με τις θέσεις που εκφράζονται εδώ και χρόνια από πλευράς του τουρκικού πολιτικού Ισλάμ.

Ο ρόλος της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή δεν μπορεί παρά να είναι σουνιτικός και κατ’ επέκταση δεν μπορεί παρά να αποκτήσει το σύστημα στην Τουρκία πολύ οφθαλμοφανή σουνιτικό χαρακτήρα. Η ίδια βάση ισχύει και για την αναδυόμενη κουρδική παράμετρο στη Μέση Ανατολή.

Απόσπασμα από άρθρο στην enet

Οδηγίες αντιμετώπισης απεργών, αντιμνημονιακών, αντικυβερνητικών…

Στην εποχή μας και παρά την εθνική προσπάθεια που διεξάγει η κυβέρνησήμας, του Αντώνη του Σαμαρά, δυστυχώς υπάρχουν οργανωμένες ομάδεα αλητών, απεργών, αναρχοκομμουνιστών που προσπαθούν να συκοφαντήσουν και να υπονομεύσουν το έργο της. Για το γεγονός αυτό είναι απαραίτητο να έχουμε όλοι τα απαραίτητα διαλεκτικά εργαλεία αντιμετώπισής τους. Ανάλογα με το ποια είναι η κατηγορία που τολμούν να εξαπολύσουν αυτά τα κτήνη ανάλογη πρέπει να είναι και η απάντηση μας.
   
Αναλυτικές οδηγίες:... 

• Αγρότες 

Εδώ τονίζουμε ότι όλοι οι αγρότες φάγανε τα λεφτά των επιδοτήσεων της Ε.Ε. Τους παρουσιάζουμε σαν αλήτες, κοπρόσκυλα, κηφήνες που όλοι μα όλοι οδηγούν Πόρσε. Κι όχι οποιαδήποτε Πόρσε. Αναφέρουμε δυνατά και βροντερά ότι όλοις οδηγούν Πόρσε Καγιέν. Επιπλέον δεν χάνουμε ευκαιρία να αναφέρουμε ότι με το κλείσιμο των δρόμων ταλαιπωρείτε ο κόσμος. Φέρνουμε παραδείγματα είτε αρρώστων που δεν μπορούν να πάνε στα νοσοκομεία είτε μικρών παιδιών που κλαίνε γοερά καθώς θέλουν να φτάσουν σπίτι τους κι αυτά τα κτήνη οι αγρότες δεν τους αφήνουν. 

• Υπάλληλοι Μετρό 

Δεν χάνουμε την ευκαιρία να αναφέρουμε συνεχώς και επαναλαμβανόμενα ότι οι υπάλληλοι του μετρό παίρνουν όλοι μα όλοι 4000 ευρώ μισθό. Αν ο κομμουνιστής αλήτης συνομιλητής πάει να πει ότι δεν είναι έτσι εμείς επαναλαμβάνουμε ότι παίρνουν 4000 ευρώ αυτή τη φορά πιο δυνατά και με ζωγραφισμένη αγανάκτιση στο πρόσωπο μας. 
Επιπλεόν αναφέρουμε με ύφος και σοβαρότητα πόσο πλείττεται το δικαίωμα φτωχών εργαζομένων να πάνε στη δουλειά τους με τις απεργίες του μετρό. Αν ο αναρχικός αλήτης συνομιλητής πει τίποτα σχετικά με το ποιος φταίει που είναι φτωχοί οι εργαζόμενοι ή και άνεργοι τον αποκαλούμε αναρχοκομμουνιστή κι αλλάζουμε συζήτηση στο προηγούμενο θέμα με τα 4000 ευρώ το μήνα. 
Επίσης δεν χάνουμε ευκαιρία να πούμε ότι για το μισθό των κηφήνων του μετρό πληρώνει ο κοσμάκης φόρους. Αν το αναρχοκομμούνι πάει να πει τίποτα για μισθούς βουλευτών του ζητάμε να καταδικάσει την τρομοκρατία. 

• Ναυτεργάτες 

Εδώ εφόσον δεν έχουμε να κάνουμε με δημόσιους υπαλλήλους αναγκαστικά αφήνουμε στην άκρη το θέμα του μισθού τους. Αν και μπορούμε να πετάμε κανένα υπονοούμενο κι όποιος τσίμπησε τσίμπησε. 
Με τους ναυτεργάτες και τις απεργίες τους η καλύτερη τακτική είναι να παρουσιάζουμε δραματοποιημένες περιπτώσεις αρρώστων που θέλουν να μετακινηθούν απ’ τα νησιά και δεν μπορούν λόγω αυτών των καθαρμάτων. 
Σημαντικά είναι να μιλήσουμε με ωραίες και πομπώδεις εκφράσεις του στυλ ”δεν μπορούν να κρατούν όμηρο την κοινωνία”. 
Αν κάποιος αληταράς, χίπης, αριστερός πάει να πει ότι διεκδικούν δεδουλευμένα κάνουμε πως δεν ακούσαμε είτε/και τον κατηγορούμε για λαικισμό κι ότι επενδύει στο χάος. 

• Φοιτητές 

Οποιοδήποτε αίτημα κι αν έχει αυτή η κατηγορία, είτε κάνει κατάληψη είτε δεν κάνει δεν έχει καμία σημασία. Εδώ το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι απλά να τονίζουμε μεγαλόφωνα και παρατεταμένα ότι τα πανεπιστήμια είναι κέντρα ανομίας, οι φοιτητές χτίζουν γραφεία καθηγητών, δεν διαβάζουν και κάνουν καταλήψεις εμποδίζοντας του ”άλλους” φοιτήτες τους καλούς (της ΔΑΠ αλλά δεν το αναφέρουμε ονομαστικά) να πάρουν το πτυχίο τους. 

• Θύματα αστυνομικής βίας σε πορείες 

Καταρχάς ποτέ μα ποτέ δεν αποδεχόμαστε ότι υπάρχει ευθύνη της αστυνομίας. Η στάση που κρατάμε είναι ότι οι διαδηλωτές επιτέθηκαν, η αστυνομία αμύνθηκε. 
Στην δυσάρεστη περίπτωση που υπάρχει κάποιο βίντεο, κάποια φωτογραφία κάποιες μαρτυρίες και δεν μπορούμε να κρατήσουμε αυτή τη στάση αλλάζουμε αμέσως το ”γήπεδο” της αντιπαράθεσης προς όφελος μας. 
Αναφέρουμε συνεχώς την Μαρφίν, τα καψίματα, τους κουκουλοφόρους. Ζητάμε απ το άθλιο κομμούνι συνομιλητή μας να καταδικάσει την βία. 
Αν αυτός πει οτιδήποτε ορρυώμαστε που δεν καταδικάζει απερίφραστα (το τονίζουμε!) την βία και τον ανακαλούμε στην τάξη. 

• Άτομα που δεν έχουν ως φετίχ το ευρώ 

Γι αυτή την κατηγορία πρέπει να εξαπολύσουμε εξ αρχής την κατηγορία ότι αποτελούν την συμμορία της δραχμής κι εξυπηρετούν συμφέροντα όσων θέλουν την δραχμή. 
Δεν παραλείπουμε να πούμε ότι θέλουν να μας κάνουν Βόρεια Κορέα. Αν προσπαθήσουν να αναφέρουν παραδείγματα όπως η Νορβηγία ή η Ελβετία που δεν έχουν ευρώ τους απαντάμε ότι αυτές οι χώρες είναι άλλη περίπτωση και δεν μπορούμε να κάνουμε σύγκριση. Επιμένουμε να μιλάμε για Βόρεια Κορέα. 

Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν και γενικά σχόλια που μπορούμε να εφαρμόζουμε σε πάνω από μία κατηγορίες. Όπως ότι: 

-Αν απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι τότε όλοι οι άνεργοι θα βρουν δουλειά κι ευτυχισμένοι θα τραγουδούν σε λειβάδια κεφιού. 

-Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι 1 εκατομμύριο. Εδώ επιμένουμε όσο κι αν ο συνομιλητής-αλήτης-αριστερός λέει ότι η απογραφή έδειξε 650.000. 

-Η αριστερά παρότι δεν κυβέρνηση κυριάρχισε ιδεολογικά εδώ και 40 χρόνια και φταίει για την κατάσταση. 

-Όλοι δεν ζητούσαμε απόδειξη όταν παίρναμε τυρόπιτα επομένως όλοι φταίμε επομένως οι περικοπές είναι δίκαιες.

Από το Γρεκι

8 πικρά «διδάγματα» από την επιχείρηση διάσωσης της Κύπρου

Από τους περιορισμούς στα μεγέθη των τραπεζικών καταθέσεων μέχρι τα «stress tests» των ευρωπαϊκών τραπεζών, δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας Guardian ρίχνει μία συνολική ματιά στις επιπτώσεις και το γενικότερο αντίκτυπο της κατάστασης στην Κύπρο, επισημαίνοντας τα 8 πικρά «διδάγματα» που μπορεί κανείς να εξαγάγει από τις μέχρι τώρα εξελίξεις.

1 Οι κεφαλαιακοί έλεγχοι επέστρεψαν
Οι κεφαλαιακοί έλεγχοι ήρθαν για να μείνουν, καθώς οι Κύπριοι θα συνεχίσουν να βρίσκονται αντιμέτωποι με αυτούς για πολλά χρόνια.
Οι εν λόγω έλεγχοι αποτελούν ρήγμα στη βασική ευρωπαϊκή νομοθεσία, η οποία επιτρέπει την ελευθερία της εργασίας και της κίνησης του κεφαλαίου. Πράγματι, το άρθρο 63 των κανόνων εσωτερικής αγοράς της Ευρώπης ορίζει ξεκάθαρα την «απαγόρευση κάθε είδους περιορισμού στην κίνηση κεφαλαίων ανάμεσα σε κράτη-μέλη, όπως επίσης ανάμεσα σε κράτη-μέλη και τρίτες χώρες», εκτός και αν συντρέχουν λόγοι «δημόσιας ασφάλειας» (μία απαγόρευση η οποία δεν φαίνεται να ισχύει στην περίπτωση της Κύπρου).
Οι Κύπριοι πολιτικοί δηλώνουν ότι οι κεφαλαιακοί έλεγχοι δεν θα διαρκέσουν επί μακρόν, χωρίς παρ' όλα αυτά να δίνουν κάποια συγκεκριμένη προθεσμία.

2 Κάποια ευρώ είναι περισσότερο ισότιμα από κάποια άλλα
Απλά πράγματα: ένα ελεύθερα διακινήσιμο ευρώ στην Φραγκφούρτη αξίζει περισσότερο απ' ό,τι ένα περιορισμένο και ελεγχόμενο ευρώ στην Πάφο. Μέσω της επιβολής των κεφαλαιακών ελέγχων, η Κύπρος ουσιαστικά εγκαταλείπει μερικώς την ευρωζώνη.

3 Όλοι οι λογαριασμοί τραπεζών διατρέχουν υψηλό κίνδυνο
Κανείς δεν δείχνει διατεθειμένος να πάρει την ευθύνη για την πρώτη «πρόχειρη» επιχείρηση διάσωσης της Κύπρου («αρπαγή» τουλάχιστον του 6.7% από κάθε λογαριασμό με τη σιωπηρή έγκριση της Τρόικα).
Ακόμα και το τελευταίο σχέδιο, το οποίο αφήνει ανέγγιχτους όλους τους λογαριασμούς κάτω των 100.000 ευρώ θέτει ένα νέο πρότυπο για τις όποιες μελλοντικές επιχειρήσεις διάσωσης τραπεζών.

4 Μην τοποθετείς ποτέ παραπάνω από 85.000 ευρώ σε τραπεζικό λογαριασμό
Όσοι έχουν την τύχη να διαθέτουν ποσό που ανέρχεται στα 85.000 ευρώ, καλά θα κάνουν να το διαμοιράσουν σε διάφορους τραπεζικούς λογαριασμούς, αρκεί να προσέξουν οι τράπεζες πού θα επιλέξουν να μην αποτελούν μέρος κάποιας άλλης μεγαλύτερης.

5 Η απόκρυψη χρημάτων σε φορολογικούς παραδείσους μπορεί να μετατραπεί σε κόλαση
Η Γερμανίδα Καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ χαρακτήρισε ωμά το χρηματοπιστωτικό επιχειρηματικό μοντέλο της Κύπρου – στην οποία το μέγεθος των τραπεζών είναι οκτώ φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της χώρας – ως «νεκρό».
Αυτή η δήλωσή της θα πρέπει να εκληφθεί ως προειδοποίηση προς τους απανταχού πλούσιους φοροφυγάδες: εάν «παρκάρετε» τα χρήματά σας σε παράκτιους παραδείσους, διατρέχετε μεγάλο κίνδυνο να μπλεχτείτε σε πολύπλοκες διαδικασίες.
Η Κύπρος, βέβαια, δεν είναι ο μοναδικός τέτοιος με παραφουσκωμένο τραπεζικό τομέα.

6 Αρχίστε να σκέφτεστε το ενδεχόμενο να τοποθετήσετε το ρευστό σας σε μη συμβατικά ιδρύματα
Υπάρχουν και άλλοι εναλλακτικοί «τόποι», πέραν των παραδοσιακών τραπεζών, όπου μπορεί κανείς να έχει ασφαλή τα χρήματά του να κερδίζουν τόκους, τουλάχιστον στα χαρτιά.
Πρώτα απ' όλα, υπάρχουν τα ομόλογα υπέρ το άρτιο (premium bonds), λόγου χάρη της National Savings & Investments για τους Βρετανούς, τα οποία κεφαλαιακά προστατεύονται 100%.
Επίσης, οι αποταμιευτές μπορούν να τοποθετήσουν τα χρήματά τους στον ταχέως εξελισσόμενο «peer-to-peer» τομέα, δηλαδή σε εταιρείες οι οποίες αποκλείουν τις τράπεζες και συνδέουν τους αποταμιευτές απευθείας με τους δανειολήπτες. Τέτοιες εταιρείες είναι οι Zopa και Funding Circle, η οποία ειδικεύεται στο πεδίο του δανεισμού σε επιχειρήσεις.

7 Συστημικές τράπεζες (όπως η Τράπεζα Κύπρου και η Λαϊκή) είναι πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν
Υπό το φως των εξελίξεων που σηματοδοτούν τα υπέρογκα κουρέματα, θα πίστευε κανείς ότι το δόγμα «οι μεγάλες τράπεζες είναι πολύ μεγάλες για να καταλυθούν» έχει πάψει πλέον να ισχύει.
Στην πραγματικότητα, όμως, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα κάνει τα πάντα για να προστατεύσει εκείνες τις τράπεζες τις οποίες θεωρεί συστημικές, αφήνοντας τις υπόλοιπες στην τύχη τους.

8 Τα τραπεζικά «stress test» είναι ανοησίες
Τον Ιούλιο του 2011, στο αποκορύφωμα της κρίσης στην ευρωζώνη, η ετήσια έκθεση αξιολόγησης της European Banking Authority αποκάλυπτε τις έντονες ανησυχίες για μόλις οκτώ τράπεζες (πέντε ισπανικές, μία ελληνική και δύο αυστριακές), ενώ τρεις κυπριακές είχαν υποτίθεται περάσει από εξονυχιστικές εκτιμήσεις.
Εκείνο το διάστημα, ανώτερο στέλεχος της Τράπεζας Κύπρου είχε δηλώσει ότι τα αποτελέσματα των stress tests δικαιώνουν τις στρατηγικές επιλογές και κινήσεις της Τράπεζας, αντικατοπτρίζοντας την ισχυρή κεφαλαιακή βάση της ακόμη και κάτω από ακραίες και δύσκολες συνθήκες.
Βγάλτε εσείς τα συμπεράσματά σας.

 Guardian

Το ευρώ δεν είναι ταμπού για την Ευρώπη

Οι δανειστές είχαν αποφασίσει η ειδική περίπτωση Κύπρος με κάθε τρόπο να ακολουθήσει τις επιταγές της Γερμανίας στην σφαγίαση της, ακόμη και αν έπρεπε να καταργηθεί η δημοκρατία και το κοινοβούλιο. Όπερ και εγένετο
 
Έτσι, στο θύμα Κύπρος δημεύονται οι αποταμιεύσεις και οι οικονομικοί της  πόροι, που φθάνουν τα 70 δισ. ευρώ… Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά στην Μεγαλόνησο, στην Ελλάδα  «μονιμοποιούν» τα μνημόνια θανάτου!!! Βρήκαν ευκαιρία οι δικοί μας καλοθελητές υπογράφοντες και τρίβουν τα χέρια τους. Βέβαια εάν πήγαιναν αλλιώς τα πράγματα, δεν θα έβρισκαν πέτρα να κρυφτούν…
 
Το σχέδιο όμως μπάζει νερά γιατί ναι μεν οι αντιδράσεις στη Μεγαλόνησο ελέγχθηκαν αλλά στην Νότια Ευρώπη πλέον συζητιέται ανοικτά ότι το θέμα δεν έχει να κάνει με τα οικονομικά της κάθε χώρας  αλλά το πώς η Γερμανία θα εδραιώσει και θα προεκτείνει την πολιτική της ηγεμονία καθώς και πως θα ενισχυθεί οικονομικά μέσω της ασφυξίας
 
Χαρακτηριστικός μάλιστα είναι ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της γαλλικής εφημερίδας «Λε Μοντ»: «Τα αντιγερμανικά συναισθήματα έχουν πάρει φωτιά στη νότια Ευρώπη»!!!
 
Και δεν είναι μόνο αυτά. Πρόσφατα δημοσιεύματα σε ΜΜΕ  αλλά και σε επιστημονικά περιοδικά έχουν αρχίσει να εμφανίζονται, οι πρώτες εκτιμήσεις για τις πρωτόγνωρες και έντονα δραματικές επιπτώσεις των ‘προγραμμάτων οικονομικής διάσωσης’ της «τρόικα» στους λαούς της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ελλάδας και της Κύπρου!
 
Επισημαίνουν δε ότι έχει αλλάξει ο σκοπός ενοποίησης… Τώρα ο στόχος είναι να αφαιρεθεί από τους λαούς η δυνατότητα να ελέγχουν το οτιδήποτε ώστε όλος ο έλεγχος να περάσει σε απρόσωπους «τεχνοκράτες» οι οποίοι θα αποφασίζουν χωρίς εμάς για εμάς!!!
 
Και κάπως έτσι φουντώνει η σκέψη ότι το νόμισμα δεν είναι ταμπού έχει ανάψει για τα καλά!!!

Από το ποντίκι

Η Ωραία Ελένη και η αποτυχία μας

Κάθε φορά που διαβάζω μια διάκριση κάποιου Έλληνα στο εξωτερικό, είναι φυσικό να χαίρομαι. Δεν αισθάνομαι, βέβαια, την ίδια ικανοποίηση με τον Ελβετό, τον Αμερικανό ή τον Άγγλο. Εκείνοι μπορεί να είναι περήφανοι για τους συλλογικούς μηχανισμούς αριστείας της κοινωνίας τους, ενώ εγώ για την αποθέωση της «πεφωτισμένης ατομικότητας», που συνεχίζει να ωθεί τους Έλληνες στους παγκόσμιους αστερισμούς των αρίστων.

Μια ωραία Ελένη -αυτός ο τόπος έχει πάντα μια ωραία Ελένη- από τη Θεσσαλονίκη, εμπνεύστηκε μία πρωτότυπη επιστημονική ιδέα, επέλεξε ένα νεοσύστατο τμήμα σε ένα επαρχιακό πανεπιστήμιο, έφυγε έξω για μεταπτυχιακό, έγινε πρωτοπόρος σε ιατρική έρευνα, άρχισε να σώζει ζωές και μετρά, πλέον, στην Αμερική εννέα υποτροφίες για το διδακτορικό της. Η Ελένη είναι η γυναίκα-επιστήμονας της χρονιάς στη Βρετανία.

Για όποιον παρακολουθεί τις δημοσιεύσεις που αφορούν στο χώρο της Παιδείας, είναι πλέον σαφής η αύξηση των βραβεύσεων Ελλήνων μαθητών, φοιτητών και νέων επιστημόνων στο εξωτερικό. Δεν πρόκειται όμως για καμία επανάσταση στην ελληνική εκπαίδευση. Αντίθετα, τα ποσοστά του ΟΟΣΑ, για τον μέσο όρο των Ελλήνων μαθητών, μας κατατάσσουν στις τελευταίες θέσεις. Δυστυχώς, επιμένουμε ακόμα στο αποτυχημένο μοντέλο της «εθνικής αγωγής». Γι΄ αυτό και ο μέσος όρος είναι θλιβερός. Από κεκτημένη ταχύτητα, τα προγράμματα του υπουργείου Παιδείας δεν μπορούν να ξεφύγουν από την εποχή του Ζαμπέλιου και του Παπαρρηγόπουλου, εμπνευστών του "ελληνοχριστιανικού πολιτισμού". Και είναι πραγματικά τραγικό, ολόκληρος ο δυτικός κόσμος να είναι «ελληνικός» κι εμείς να μένουμε κολλημένοι σε ένα αναχρονιστικό δόγμα συντηρητισμού και μίζερου λαικισμού. Θλιβερά δείγματα είναι η κιτς εικόνα του αγιασμού με τον διευθυντή του σχολείου ανάμεσα στον πολιτικάντη δήμαρχο και τον παπά, οι καθημερινές προσευχές, οι παρελάσεις, οι επέτειοι, η μονοδιάστατη διδασκαλία του παρελθόντος και η κάθετη, παθητική, γλωσσική αγωγή.

Όλα τα παραπάνω δημιουργούν αυτό τον απαράδεκτο μέσο όρο που πατώνει στις διεθνείς έρευνες. Από την άλλη όμως, το φαινόμενο των διακρίσεων για τους άριστους, δείχνει μια δυναμική εξωστρέφεια των εξατομικευμένων περιπτώσεων. Η επικοινωνία με τον υπόλοιπο πλανήτη είναι πλέον άμεση, στα σχολεία εμφανίζονται όλο και περισσότεροι νέοι καθηγητές με όραμα και διάθεση, οι οικογένειες των μαθητών αναζητούν πιο πολλές διεξόδους σε άλλες ανοιχτές κοινωνίες, τα ευρωπαϊκά προγράμματα αυξάνονται και η διάθεση των ικανών για δημιουργία πολλαπλασιάζεται από τα εξωτερικά ερεθίσματα. Με λίγα λόγια, έξω από το πρόγραμμα του σχολείου και συνήθως εκτός Ελλάδας, βρίσκονται άπειρα κίνητρα καταξίωσης και δημιουργίας που ο νέος άνθρωπος τα βρίσκει πολύ ευκολότερα και τα εκμεταλλεύεται.

Τι να το κάνεις, όμως; Πόσο άδικο είναι να ζεις σ΄ έναν τόσο όμορφο τόπο σαν τον δικό μας και να σ΄ αρνιέται τη δημιουργία! Δεν είναι τρελό να ψάχνεσαι σε τόσα ανήλιαγα μέρη του πλανήτη να βρεις διέξοδο στα όνειρά σου, αφήνοντας πίσω τον δικό σου παράδεισο; Είμαι πλέον πεπεισμένος πως αν δεν επαναπροσδιορίσουμε τι ακριβώς είναι Έλληνας, θα περάσουν πολλές δεκαετίες ακόμα μέχρι να «ενωθούμε» με τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν είναι τόσο δύσκολο να πάρουμε μαγιά από τόσα σημαντικά, σύγχρονα πρόσωπα που διαπρέπουν στο εξωτερικό αλλά και στην Ελλάδα. Δεν χρειάζεται να πάμε στους Αρχαίους για να ξαναφτιάξουμε τον Έλληνα, εδώ τον έχουμε. Ας διακρίνουμε την ελεύθερη σκέψη, την εξωστρέφεια, την αναζήτηση του καινούριου, τη δημιουργικότητα, την κατάφαση στη ζωή, την έρευνα, την παραγωγικότητα στην οικονομία και, πάνω απ΄ όλα, την οικουμενική συνείδηση! Όλοι οι σπουδαίοι πολιτισμοί στήθηκαν πάνω στην οικουμενικότητα και πολύ περισσότερο ο ελληνικός. Πώς γίνεται αυτό να μην το καταλαβαίνουμε;

Αυτή η συζήτηση κάποτε πρέπει να αρχίσει. Βιώνουμε μια τεράστια πολιτισμική κρίση και δεν καταλαβαίνουμε ότι οι ρίζες της βρίσκονται στην «εθνικολαϊκιστική» μας μιζέρια. Από τη μία σπεύδει να μας διδάξει ιστορία η Χρυσή Αυγή κι από την άλλη η ανεύθυνη Αριστερά αποθεώνει τον συντηρητισμό, με την ταξική καπηλεία της εθνικής συνείδησης.

Χρειαζόμαστε μια μεγάλη ανάταση στα ελληνικά σχολεία και στα πανεπιστήμια. Καμία διεθνής διάκριση δεν είναι αυτοσκοπός. Το ζήτημα είναι να φτιάξουμε έναν όμορφο, γενναίο και έξυπνο εκπαιδευτικό κόσμο, γεμάτο εργαστήρια, εταιρείες έρευνας και τεχνολογίας, καινοτομίες, κλασικές σπουδές, διαγωνισμούς, όπου θα βρίσκουμε χιλιάδες ευκαιρίες για να αισθανόμαστε γεμάτοι και όμορφοι. Θέλουμε πολλά δημιουργικά κίνητρα για να χαρούμε αυτόν τον ήλιο, το απέραντο γαλάζιο και τη βαθιά πολιτιστική μας συνείδηση. Δεν έχει νόημα να κυνηγάμε τη ζωή μας χωρίς ευθύνη, σε αδειανά πουκάμισα και «τρωικές Ελένες». Κάθε αληθινή Ελένη, σαν την ωραία Ελένη Αντωνιάδου της ΝΑSΑ Αcademy, τη θέλουμε κοντά μας. Γιατί οτιδήποτε ελληνικό υπήρξε σ΄ αυτόν τον κόσμο ήταν δυνατό, ωραίο και πάντα οικουμενικό.   

Του Ανδρέα Ζαμπούκα - καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας

Πού είναι ο Ολάντ, οέο;

Σε ένα κλειστό δείπνο που έγινε πριν από μέρες σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα όπου συμμετείχαν κορυφαίοι βιομήχανοι από τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου και είχε σαν αντικείμενο τον αθέμιτο ανταγωνισμό της γερμανικής βιομηχανίας που δανείζεται με εξευτελιστικά επιτόκια έναντι των υπολοίπων, το όνομα του Ολάντ δεν ακούστηκε ούτε μία φορά. 

Λες και η Γαλλία και ο πρόεδρός της να μην είναι σε θέση να συνδιαμορφώσουν στοιχειωδώς το μέλλον της Ευρώπης που γράφεται σήμερα και έχει την υπογραφή της Γερμανίας. 

Ποτέ άλλοτε στο παρελθόν η Γαλλία, που υπήρξε συνιδρυτής της Ενωμένης Ευρώπης, δεν ήταν τόσο δραματικά απούσα από τα τόσο πυκνά γεγονότα που βιώνει σήμερα η γηραιά ήπειρος - γεγονότα που θα σφραγίσουν πιθανότατα και το μέλλον της. 

Και ποτέ άλλοτε μεταπολεμικά, ένας Γάλλος πρόεδρος δεν βρέθηκε στη δεινή θέση του Ολάντ, να τον αγνοούν τόσο προκλητικά οι Γερμανοί.

Η Ευρώπη, όπως την ξέρουμε σήμερα υπήρξε το δημιούργημα ενός ιστορικού μεταπολεμικού συμβιβασμού ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία: Δύο χωρών ουσιαστικά ηττημένων στον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Η Γερμανία που έχασε τον πόλεμο και η Γαλλία που βρέθηκε με την πλευρά των νικητών χάρη στον Ντε Γκολ, συνειδητοποίησαν μεταπολεμικά ότι έχασαν τον διακριτό τους ρόλο, παραχωρώντας τη γεωπολιτική ηγεμονία στους Αγγλοσάξονες, κυρίως στους Αμερικανούς.

Κατάλαβαν, ότι για να αποκτήσουν υπόσταση και ρόλο στο νέο γεωπολιτικό περιβάλλον θα έπρεπε να δημιουργήσουν μια μεγάλη ένωση που χωρίς να χάσουν την εθνική τους ταυτότητα θα έπρεπε δημιουργήσουν μια μεγάλη αγορά, ξεπερνώντας προκαταλήψεις, έχθρες και διαφορές αιώνων. 

Η ηττημένη και κατεστραμμένη Γερμανία είχε ανάγκη την αποδυναμωμένη Γαλλία για να αντιμετωπίσουν τους νικητές του πολέμου.

Το σχέδιο αυτό το διαχειρίστηκαν δύο τεράστιες μεταπολεμικές προσωπικότητες: Ο Ντε Γκολ και ο Αντενάουερ. Παρά τις διαφορές τους, αφού ο Γάλλος ονειρευόταν μια Ευρώπη των Εθνών απλωμένη από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια και ο Γερμανός μια μεγάλη συνομοσπονδία, έβαλαν τις βάσεις για αυτό που είναι η Ευρώπη σήμερα. 

Καχύποπτοι και οι δύο με τους Βρετανούς, κατάφεραν να συνεννοηθούν και κυρίως να λειτουργήσουν ισότιμα, αφού η Γερμανία μετά τον πόλεμο είχε υποστεί τον εξευτελισμό της διεθνούς επιτήρησης και κηδεμονίας. 

Το άλλο μεγάλο δίδυμο που πήγε την Ευρώπη ακόμα πιο μακριά, ήταν αυτό του Μιτεράν και του Κολ. Εχοντας βιώσει και οι δύο τον πόλεμο και τις συνέπειές του, αντιλαμβάνονταν ότι χωρίς την Ενωση η Ευρώπη ήταν για πάντα τελειωμένη. 

Αν και βαριά αντιγερμανός ο Μιτεράν πίστεψε ότι η εκδημοκρατισμένη και εξανθρωπισμένη Γερμανία ήταν απαραίτητη για να δημιουργηθεί μια πολιτική και νομισματική Ενωση, όπου ο καθένας θα έβρισκε τον ρόλο του στη βάση μιας ισοτιμίας. 

Μάλιστα το 1990 και παρά τις τρομερές πιέσεις της Θάτσερ που τον εκλιπαρούσε γονατιστή να τορπιλίσει την επανένωση της Γερμανίας, ο Μιτεράν, έστω και με βαριά καρδιά έδωσε το πράσινο φως. Ουσιαστικά, έστειλε το ασανσέρ στον Κολ, που τον είχε σώσει το 1982 από τη χρεοκοπία, όταν οι Γερμανοί αγόραζαν σαν το ψωμί τα γαλλικά ομόλογα για να μην καταστραφεί η Γαλλία. 

Ο Μιτεράν, αν και διανοούμενος περιωπής, είχε υποτιμήσει ίσως τους Γάλλους φιλοσόφους, πρωτίστως τον Σαρτρ, που από το 1946 ήδη με το περίφημο δοκίμιο «Η Γερμανία και το Εβραϊκό πρόβλημα» είχε ταχθεί υπέρ ενός διαρκούς και προληπτικού συνετισμού της Γερμανίας δια της κλωτσοπατηνάδας. «Κάθε σαράντα χρόνια πρέπει να πλακώνουμε τους Γερμανούς για να συνέρχονται πριν κάνουν τα ίδια που έκαναν πάντα», έγραφε προφητικά ο Αλσατός το '44. 

Ο Μιτεράν υποτίμησε και κάτι άλλο: τη μεθοδικότητα των Γερμανών και τον ολοκληρωτικό τρόπο που παράγουν τα προϊόντα τους και κυρίως τον μικροαστισμό των βολεψάκηδων Γάλλων, για τους οποίους ο Ντε Γκολ είχε πει το αμίμητο, «τι να περιμένεις από έναν λαό που έχει 400 είδη τυριών!».

Υπάρχει και μια τρίτη εξήγηση για αυτό που συμβαίνει σήμερα. 

Η γενιά των πολιτικών που διοικεί σήμερα την Ευρώπη είναι μια γενιά που δεν έχει ζήσει καμία από τις μεγάλες τραγωδίες της Ευρώπης, αντιλαμβάνεται την πολιτική με όρους επιχειρήσεων και έχοντας βιώσει το τέλος των ιδεολογιών έχει εκχωρήσει την εξουσία της στα μεγάλα βιομηχανικά και χρηματοπιστωτικά κέντρα εξουσίας. 

Μπορεί αυτή η γενιά να έχει την τεχνική επάρκεια, δεν έχει όμως την πολιτική ευαισθησία να διαμορφώσει ένα επικό σχέδιο, όπως η προηγούμενη. 

Ο Ολάντ σήμερα, χειρότερα και από τον Σαρκοζί, που τουλάχιστον κρατούσε τα προσχήματα, ενσαρκώνει τη Γαλλία του σήμερα που βυθίζεται στα χρέη, χάνει διαρκώς μερίδια στις αγορές και δείχνει αμήχανη να αντιδράσει, λες και έχει αποδεχτεί μοιρολατρικά τη μετατροπή της σε μια μικρομεσαία χώρα. 

Ο Ολάντ που κέρδισε τις προεδρικές εκλογές χωρίς σχέδιο και πρόγραμμα, υποσχόμενος στους Γάλλους ότι θα ξανακάνει τους Γερμανούς να σέβονται τη χώρα του, δείχνει σήμερα πιο απομονωμένος και αδύναμος από ποτέ. 

Και ίσως τελικά να είναι και ο πρώτος πρόεδρος της Γαλλίας που μην παίρνοντας μέτρα, όταν θα ξεσπάσει η θύελλα, θα είναι ο πρώτος πρόεδρος της 5ης Δημοκρατίας που δεν θα ολοκληρώσει τη θητεία του!

Του Χρήστου Ράπτη