Λεξικόν της νέας ελληνικής (πραγματικότητας).

Η στήλη σήμερα είναι στην ευχάριστη θέση να αποκαλύψει πρώτη, τις αλλαγές που προωθούνται, στα ελληνικά λεξικά, λόγω των αλλαγών που έχουν προηγηθεί στην ελληνική πραγματικότητα. Ξεκινάμε με αποσπάσματα από το γράμμα Ε και σύντομα θα ακολουθήσουν συνταρακτικές αποκαλύψεις και για άλλα γράμματα.

Εργασία: Ευφημισμός που χρησιμοποιείται από κυβερνητικούς για να περιγράψει μια ιδέα, ή μια φαντασιακή κατάσταση. Κάποτε ζούσες από αυτή. Σήμερα δεν ζεις από αυτή. Ούτε και από κάτι άλλο.

Επίορκος: Περίπου 2.000 δημόσιοι υπάλληλοι παραβάτες, το λάθος των οποίων θα το πληρώσουν 22.000 δημόσιοι υπάλληλοι.

Εταιρεία: Ναός της σύγχρονης κοινωνίας και οικονομίας. Πολλές φορές συναντάται με τον προσδιορισμό «επιτυχημένη εταιρεία», κυρίως όταν ο ιδιοκτήτης της, την έχει φτιάξει με τα λεφτά όλων μας.

Εξουσία: Ψυχολογική κατάσταση, κατά την οποία, μια μειοψηφία, ποσοτικά και ποιοτικά, εγκαθίσταται στο σβέρκο, της πλειοψηφίας, η οποία αν και την εγκρίνει αρχικά, στην πορεία την απορρίπτει, διαλέγοντας ταυτόχρονα, μια κατά κανόνα χειρότερη κατάσταση.

Εξαιρούνται: Τα μεγάλα σου μάτια, τα πυκνά σου μαλλιά. Τα παράξενα χείλη που με καιν σαν φωτιά.

Ευρωπαϊκή Ένωση: Σύγχρονη και αναβαθμισμένη εκδοχή της Μαφίας.

Εσμός: Σύνολο ανθρώπων με καταστροφική επίδραση στην κοινωνία. Πχ. Υπουργικό συμβούλιο.

Εμετός: Ο Γρηγόρης Ψαριανός.

Εφοπλιστής: Φίλος πρωθυπουργών, σπάνια δε και συνεργάτης.

Ευρώ: Πρώτο συνθετικό των λέξεων, Ευρώπη, ευρωζώνη, ευρωπαϊκός, φτώχεια, εξαθλίωση, ανεργία, απόγνωση.

Εκσπερμάτωση: Τρία λεπτά ομιλίας του Άδωνη σε παράθυρο της τηλεόρασης.

Εκκλησία: Αγαθός άνθρωπος, με πνευματική καθυστέρηση που συνήθως πέφτει θύμα κλοπής. Συνήθης φράση, όταν πρόκειται για πρώην πρωθυπουργό Γιώργο , πχ. «μιλώντας σε αυτόν είναι σα να κλέβεις εκκλησία».

Επιμήκυνση: Αναποτελεσματική μέθοδος για αύξηση μεγέθους, πέους ή χρέους. Το ομόηχο των δυο λέξεων προκαλεί συνήθως ανεπανόρθωτα προβλήματα και στα δυο.

Ερμαφρόδιτος: Η πολιτική του ΠΑΣΟΚ κάποτε και του ΣΥΡΙΖΑ τώρα.

Επιχειρηματικότητα: Διαδικασία κατά την οποία τρώγονται λεφτά αφελών και ανυποψίαστων λαών, μέσω πολυδαίδαλων μηχανισμών και πάντα στο όνομα της ανάπτυξης. Συνώνυμη της λέξης αρπαχτή.

Εγωισμός: Ψυχική νόσος που εμφανίζεται , κυρίως σε μέλη κυβερνήσεων, υπουργούς, βουλευτές κλπ. Εκδηλώνεται, με κρίσεις «σωτηρίας της χώρας», και εκφορά ακατάσχετης αρλουμπαρίας. 

Έρωτας: Λέξη που έχει τραγουδηθεί, από τον Γιάννη Πάριο, και άλλους Γιάννηδες. Συναντάται συνήθως στα χρόνια της χολέρας και παραμένει αγιάτρευτος.

Ευχολόγιο: Βαρυσήμαντη πολιτική δήλωση εν ενεργεία ή υποψήφιου πρωθυπουργού μικρής χώρας.

Εφορία: Κτήριο που θέλουν να γκρεμίσουν οι μισοί έλληνες και να ανατινάξουν οι υπόλοιποι. Προκαλεί το αντίθετο συναίσθημα από αυτό που ο τίτλος του επιβάλλει. Επίσης να πάει στο διάολο.

Εχθρός: Μέχρι πρότινος, ερχόταν από το εξωτερικό. Τώρα πια έρχεται και από το εσωτερικό. Δεν φέρνει δώρα. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις φέρνει μόνο Ντόρα.

Ενεχυροδανειστήριο: Σύμβολο της σύγχρονης Ελλάδας. Τα βρίσκεις σε κάθε γωνιά και προσφέρουν ολίγων μηνών καθυστέρηση, πριν την οριστική, κρεμάλα.

Εεειι πειρατή: Αναφορά στην Αλίκη. Αθάνατη!

Επταετία: Χρονική περίοδος 7 ετών κατά την οποία αναστέλλονται μια σειρά άρθρων του Συντάγματος και δικαιωμάτων των ανθρώπων. Την επταετία πολλές φορές την συναντούμε σε οικογενειακό μέγεθος πχ. σαραντακονταετία (Ισπανία του Φράνκο) και σε συμπυκνωμένο μέγεθος πχ. τριετία (Χούντα μνημονίων Ελλάδα)

Επίτευγμα: Κάτι άγνωστο στην οικονομική πολιτική του Στουρνάρα.

Έθνος: Κάποτε αξιοπρεπές των Ελλήνων, σήμερα η τέταρτη πέμπτη σε κυκλοφορία εφημερίδα.

Επτωχεύσαμεν: φράση που συντάσσεται με το δυστυχώς, όταν αυτός που το λέει θέλει να γίνει δρόμος (Χαρίλαος Τρικούπης). Όταν θέλει να γίνει μονοπάτι, μιλά για ευκαιρία που μας δίνει το μνημόνιο. (Σαμαράς, Βένι, Κουβέλης κλπ)

Εξέγερση: η μόνη λύση.

Του Θύμιου Καλαμούκη

Ολο τον πληθυσμό της γης φακελώνουν κάθε μέρα οι ΗΠΑ

Σάλος έχει προκληθεί στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη από την αποκάλυψη εκ μέρους της βρετανικής εφημερίδας «Γκάρντιαν» ντοκουμέντων που αποδεικνύουν ότι ο υποτίθεται δημοκρατικών αντιλήψεων πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμασυνεχίζει με ακόμη μεγαλύτερο πάθος την παρακολούθηση με ηλεκτρονικά μέσα των επικοινωνιών όλου του πληθυσμού της Γης από όσο ο απεχθής και ακροδεξιός προκάτοχός του Τζορτζ Μπους και το φασίζον νεοσυντηρητικό επιτελείο του!

Βάσει εγγράφου που έφερε στο φως της δημοσιότητας ο «Γκάρντιαν», αποδεικνύεται ότι όλες οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών των ΗΠΑ αλλά και όλες οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο Διαδίκτυο (Google, Facebook, Apple κ.λπ.) δίνουν καθημερινά στην κάποτε υπεραπόρρητη και σήμερα παντοδύναμη αμερικανική υπηρεσία ηλεκτρονικής παρακολούθησης όλων των κατοίκων του πλανήτη NSA πλήρη κατάλογο όλων ανεξαιρέτως των τηλεφωνικών κλήσεων, της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, των τραπεζικών πράξεων, των ηλεκτρονικών αγορών, ακόμη και των αναζητήσεων που γίνονται μέσω Διαδικτύου σε όλον τον κόσμο! «Πρίσμα» ονομάζεται το σχετικό πρόγραμμα.

Η κυβέρνηση Μπους είχε περάσει νόμο από τον Σεπτέμβριο του 2001 που έδινε το δικαίωμα στην NSA να παίρνει από τις εταιρείες επικοινωνιών όλες τις τηλεφωνικές κλήσεις. Εναν χρόνο πριν τελειώσει τη θητεία της, το 2007, κατοχύρωσε νομοθετικά την πρόσβαση της NSA και στα αρχεία των ιντερνετικών επικοινωνιών όλου του πλανήτη.

Για να διατηρήσει μια επίφαση ψευτονομιμότητας, η κυβέρνηση Μπους δημιούργησε και ένα δικαστήριο που συνεδριάζει… μυστικά (!) και χορηγεί τις σχετικές άδειες στην NSA. «Το ειδικό σώμα που τις εκδίδει με την οργουελική ονομασία Ομοσπονδιακό Δικαστήριο Επιτήρησης των Πληροφοριών συνεδριάζει μυστικά. Στην πραγματικότητα αυτό θέτει τις αποφάσεις του και την αιτιολόγησή τους πέρα από κάθε αντικειμενικό έλεγχο… Οι δικαστικοί έλεγχοι των παρακολουθήσεων φαίνεται ότι είναι χωρίς εξέταση του περιεχομένου» γράφουν εμφανώς οργισμένοι στο κύριο άρθρο τους οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου.

Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι ο Μπαράκ Ομπάμα βγήκε ο ίδιος και υπερασπίστηκε δημοσίως το πρόγραμμα παρακολούθησης από την κυβέρνησή του και τις κατασκοπευτικές υπηρεσίες της όλου του πληθυσμού της Γης. «Πριν εκλεγεί, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα επετίθετο εναντίον της έκτασης των έκτακτων εξουσιών που είχε συντελεστεί υπό τον προκάτοχό του, Τζορτζ Μπους. Οταν όμως ανέλαβε την διακυβέρνηση, η κυβέρνησή του όχι μόνο τις διατήρησε, αλλά επέδειξε και μια απρόσμενη απόλαυση στο να ασκεί μυστική εξουσία είτε ζητώντας μυστικά εντάλματα για να παρακολουθεί τα τηλεφωνήματα ενός ειδησεογραφικού πρακτορείου (σ.σ.: υπόθεση Ασοσιέιτεντ Πρες που αποκαλύφθηκε πρόσφατα) είτε συνεχίζοντας το πρόγραμμα πληγμάτων με μη επανδρωμένα αεροπλάνα στο Πακιστάν» επισημαίνει δηκτικά στο ίδιο κύριο άρθρο η ίδια εφημερίδα.

Οπως αποκάλυψε ο «Γκάρντιαν», από το 2010 οι Αμερικανοί έχουν παραχωρήσει και στις βρετανικές υπηρεσίες κατασκοπείας πρόσβαση στο πρόγραμμα «Πρίσμα». Ανάλογες με τις ΗΠΑ εξουσίες κατασκόπευσης και φακελώματος των πολιτών της προσπαθεί με νομοσχέδιο να αποκτήσει και η κυβέρνηση της Ολλανδίας, ενώ σε αποτυχία οδηγήθηκε εν τη γενέσει της πέρυσι προσπάθεια της δεξιάςβρετανικής κυβέρνησης του Κάμερον να περάσει παρόμοια νομοθεσία στο Ηνωμένο Βασίλειο λόγω της άρνησης του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος, κυβερνητικού εταίρου των Συντηρητικών. Υπό το πρίσμα αυτό, αντιλαμβάνεται κανείς γιατί οι αντιδράσεις των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων στο ζήτημα υπήρξαν άκρως υποτονικές.

Υποκριτικές υπήρξαν και οι αντιδράσεις της Κομισιόν, παρόλο που υποτίθεται ότι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη στο ζήτημα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων των Ευρωπαίων πολιτών. «Η Κομισιόν φαίνεται ότι έχει υποκύψει σε προηγούμενες περιπτώσεις στην πίεση των ΗΠΑ να απαλύνει τους νέους κανόνες της ΕΕ για την προστασία των προσωπικών δεδομένων προκειμένου να διευκολύνει τη συλλογή πληροφοριών εκ μέρους των ΗΠΑ» γράφουν με μόλις καλυπτόμενη περιφρόνηση προς τους οσφυοκάμπτες γραφειοκράτες της ΕΕ οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης». Το κωμικοτραγικό είναι ότι βουλευτές και γερουσιαστές των ΗΠΑ έχουν καταγγείλει ως «κίνδυνο για την ασφάλεια» την κινεζική εταιρεία προμήθειας τηλεπικοινωνιακού υλικού Χουαγουέι επειδή τα μηχανήματά της ενδεχομένως επιτρέπουν στην κινεζική κυβέρνηση να παρακολουθεί τηλεφωνικές συνδιαλέξεις με το εξωτερικό! Πόσο κούφιοι και γελοίοι αποδεικνύονται αυτοί οι ισχυρισμοί, την ώρα που αποδεικνύεται πως όλες οι τηλεπικοινωνιακές και διαδικτυακές εταιρείες των ΗΠΑ είναι… «κυβερνοχαφιέδες» της αμερικανικής κυβέρνησης!

Από το Εθνος

Αρκάς - Χαμηλές πτήσεις

Ας χαμογελάσουμε!!! ΙΙΙ

Ποτέ μην κρίνεις έναν άνθρωπο από την παρέα του... Θυμήσου: Ο Ιούδας είχε την καλύτερη..!

Είδα μια νιφάδα χιονιού & δίπλα άλλη μια.... μάλλον επρόκειτο για συνυφάδες !!!

Έλεγα να πάρω σκύλο στο σπίτι αλλά τι φταίει το δόλιο να κρυώνει; Θα πάρω πιγκουίνο.

-Έμαθα χωρίσατε λόγω κακού timing
-Ναι ρε φίλε, άστα. γύρισε σπίτι νωρίτερα..

-Φυσική ξανθιά;
-Βεβαίως.
-Παντρεμένη;
-Ναι.
-Με παιδί;
-Όχι βρε, με ενήλικα.

Θέλω όλοι σας να ξέρετε ότι θα είμαι δίπλα σας, σε κάθε οικονομική δυσκολία που θα έχω...

Oι μεθυσμένοι,τα παιδιά και τα κολάν, λένε πάντα την αλήθεια..

Χαμογέλα! Κάνει τους άλλους να αναρωτιούνται, τι χάπια παίρνεις!

Αύριο ξενερώνει μια νέα μέρα.

Αν εξαιρέσουμε την πραγματικότητα, όλα τα άλλα πηγαίνουν υπέροχα.

Να συλλαμβάνονται όσοι χαμογελάνε στο δρόμο. Διατάραξη κοινής μιζέριας.

Αν σας πιάσουν να κοιμάστε στη δουλειά, σηκώστε αργά το κεφάλι και πριν ανοίξετε τα μάτια πείτε αργά και καθαρά "Ελέησον ημάς, αμήν"

Νικήσαμε στα σημεία, αλλά χάσαμε από τα τέρατα.

Αυτή η μέρα, που θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε, πότε προβλέπεται περίπου;

Πας κουζίνα για νερό. Ε, θα φας κι ένα μελομακάρονο, μην το πιεις ξεροσφύρι.

Πού το πάει το ΔΝΤ;

Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, που πρέπει να μας απασχολεί σήμερα είναι: Και τώρα; Έχουν διορθωθεί τα κακώς κείμενα του «προγράμματος διάσωσης» ώστε να μην πρόκειται πλέον περί προγράμματος αέναης κατάρρευσης; Η απάντηση είναι ένα πελώριο ΟΧΙ. Κάτι που το ΔΝΤ γνωρίζει και υπονοεί διπλωματικά στην έκθεσή του. Τι είναι εκείνο που πρέπει να διορθωθεί άμεσα; Τρία πράγματα:

1. Να σταματήσει η διαδικασία της πανάκριβης, καταστροφικής και κίβδηλης τραπεζικής ανακεφαλαιοποίησης, η οποία βαραίνει αφάνταστα το δημόσιο χρέος καταδικάζοντας τη χώρα να έχει στο διηνεκές τράπεζες-ζόμπι που θα λειτουργούν ως μαύρες τρύπες οι οποίες απορροφούν όλη την ενέργεια των υγιών θυλάκων της ελληνικής οικονομίας. Πώς; Να αναλάβει την ανακεφαλαιοποίηση άμεσα η Ευρώπη, το ESM μαζί με την ΕΚΤ. Το πώς ακριβώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο το έχουμε ήδη πει εδώ και εδώ.
2. Να μεταφερθούν τα μη απορροφηθέντα κονδύλια του ΕΣΠΑ στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Επενδύσεων για επενδύσεις στον ιδιωτικό μας τομέα χωρίς καμία συμμετοχή του Υπουργείου Ανάπτυξης ή των δικών μας τραπεζών.
3. Να διασυνδεθούν οι αποπληρωμές των μνημονιακών δανείων (συμπεριλαμβανομένων και των ομολόγων που κατέχει ακόμα η ΕΚΤ) στον ρυθμό ανάπτυξης της χώρας.

Πώς θα πετύχουμε αυτά τα αιτήματα; Θα συμφωνούσε κανείς ξένος παράγων με αυτά τα αιτήματα; Σας διαβεβαιώ ότι το ΔΝΤ συμφωνεί και είναι διατεθειμένο να πιέσει το Βερολίνο προς αυτή τη κατεύθυνση. Όμως δεν μπορεί να το κάνει όταν η κυβέρνηση των Αθηνών δεν το συζητά καν - όταν η δική μας κυβέρνηση παραλύει ακόμα και με τη σκέψη να αρθρώσει έναν λόγο που ίσως στενοχωρήσει την κα Μέρκελ ή τον κ. Σόιμπλε. Αυτός είναι ο λόγος που το ΔΝΤ είναι έξαλλο, τόσο με τη δική μας κυβέρνηση, όσο και με τη γερμανική.

Απόσπασμα από άρθρο του Γιάννη Βαρουφάκη

Ελληνικές ατάκες στα Αγγλικά!

It says! (Λέει)

It counts (Μετράει)

I've played them! (Τα έχω παίξει)

It doesn't exist we say (δεν υπάρχει λέμε)

It happened the come to see. (Έγινε το έλα να δεις)

Are you working me? (Με δουλεύεις?)

i am not fighting her... (δεν την παλεύω)

You changed my lights (Μου άλλαξες τα φώτα)

I stayed bone! (Έμεινα κόκαλο)

Welcome my eyes the two (Καλώς τα μάτια μου τα δυο)

Fart me a stonewall of bullocks! (Κλάσε μου μια μάντρα αρχ...)

He is a fart bathtub (Είναι κλασομπανιέρας)

I made my shit cracker (Έκανα το σκατό μου παξιμάδι)

Better five and in hand than ten and waiting (Κάλιο 5 και στο χέρι παρά 10 και καρτέρι)

Better donkey-bonding than donkey-searching (Κάλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε)

They played wood. (Έπαιξαν ξύλο)

On the deaf man's door, knock as much as you want. (Στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα)

To the down-down of the writing (Στο κάτω κάτω της γραφής)

Are you asking and the change from over? (Ζήτας και τα ρέστα από πανώ;)

He returned me the entrails. (Μου γύρισε τα άντερα.)

Like the unfair curse. (Σαν την άδικη κατάρα)

Something's running down to the gypsies. (Kάτι τρέχει στα γύφτικα)

It didn't sit on us.(Δεν μας έκατσε)

He gives her to me. (Μου την δίνει)

You take him and you incline (Τον παίρνεις και γέρνεις)

It brakes her to me. (Μου την σπάει)

He owes me his horns. (Μου χρωστά τα κέρατα του)

Who pays the bride. (Ποιος πληρώνει την νύφη?)

He made them sea (Τα έκανε θάλασσα)

I came out of my clothes. (Βγήκα από τα ρούχα μου)

This place is at Devil's mother. (Αυτό είναι στου διαόλου την μάνα)

It rains chair legs. (Βρέχει καρεκλοπόδαρα)

Hairs curly. (Τρίχες κατσαρές)

I don't have face to come out in society. (Δεν έχω πρόσωπο να αντικρίσω την κοινωνία)

How from here morning morning? (Πώς από δω πρωί πρωί?)

I don't know my blindness. (Δεν ξέρω την τύφλα μου)

The Blind man's rights (Του στραβού το δίκιο)

I see it pale. (Τα βλέπω χλωμά)

He is de-watered! (Αυτός είναι ξενέρωτος)

Did he tell her to me now? (Μου την είπε τώρα?)

You are for the festivals. (Είσαι για τα πανηγύρια)

Three-blanket party. (Τρικούβερτο γλέντι)

You catch me? (Με πιάνεις?)

They don't chew. (Δεν μασάνε)

Does the goat chew taramas? (Μασάει η κατσίκα ταραμά?)

Slow the cabbages! (Σιγά τα λάχανα)

Catch the egg and give it a haircut. (Πιάσε το αυγό και κούρευτο)

Are we gluing coffee pots? (Μπρίκια κολλάμε?)

Marrows drums! (Κολοκύθια τούμπανο)

Marrows with olive & oregano. (Κολοκύθια λαδορύγανη)

ΔΝΤ: Ελληνική διάσωση για... χάρη της ευρωζώνης

Έτοιμο να προβεί σε μία νέα, και τούτη τη φορά επίσημη παραδοχή ότι κατά τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης υπέπεσε σε λάθος υπολογισμούς, φέρεται το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, σύμφωνα με την Wall Street Journal που επικαλείται «αυστηρώς εμπιστευτικό» εσωτερικό έγγραφο του Ταμείου. Σύμφωνα με την εφημερίδα, οι συντάκτες του κειμένου παραδέχονται ότι υποτίμησαν τη ζημιά που θα προκαλούσαν στην Ελλάδα οι συνταγές του Ταμείου για λιτότητα, αλλά επισημαίνουν ότι το πρόγραμμα έδωσε στην ευρωζώνη τον απαραίτητο χρόνο να αποτρέψει τις επιτώσεις της στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Στο εσωτερικό έγγραφο με την επισήμανση «αυστηρώς εμπιστευτικό», το Ταμείο σημειώνει ότι υποτίμησε τη ζημιά που οι συνταγές του για λιτότητα θα έκαναν στην ελληνική οικονομία.

Ένας πιο αργός βηματισμός στο πρόγραμμα λιτότητας (με μετάθεση, για παράδειγμα, των στόχων) θα βοηθούσε την ελληνική οικονομία, αλλά κατά το Ταμείο, δεν ήταν πολιτικά εφικτός και «θα απαιτούσε μεγαλύτερη χρηματοδότηση».

Το έγγραφο, σύμφωνα με την WSJ, δεν προχωρά σε λεπτομέρειες για τις επιλογές που έκανε, ούτε εξηγεί γιατί συμφώνησε με αναλύσεις της τρόικας που αποδείχτηκαν λανθασμένες. Σημειώνει πάντως ότι επισήμανε ρητά τους κινδύνους από την υλοποίηση του ελληνικού προγράμματος.

Κατά το ΔΝΤ, το ελληνικό πρόγραμμα διάσωσης το 2010 «ήταν μια επιχείρηση συγκράτησης της κατάστασης», η οποία «έδωσε στην ευρωζώνη χρόνο να χτίσει τείχος προστασίας για να προστατεύσει άλλα ευάλωτα μέλη της και να αποτρέψει δυνητικά σοβαρές επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία».

Σε εκείνη τη χρονική στιγμή, ούτε το Ταμείο, ούτε και οι κυβερνήσεις της ΕΕ θα ήταν διατεθειμένες να δανείσουν την Ελλάδα περισσότερα από 110 δισεκατομμύρια ευρώ.

Επιπλέον το Ταμείο επισημαίνει ότι παρέκαμψε τους κανόνες λειτουργίας του δίνοντας την εντύπωση ότι το ελληνικό χρέος φαίνεται βιώσιμο. Αυτό ανέφεραν και οι δηλώσεις των στελεχών του, μεταξύ τους και της γενικής διευθύντριας, Κριστίν Λαγκάρντ.

Η Ελλάδα δεν πληρούσε τρία από τα τέσσερα κριτήρια για να της δοθεί βοήθεια, αναφέρει το Ταμείο στο έγγραφο που σύμφωνα με την εφημερίδα αναμένεται να δημοσιευτεί εν μέρει την Πέμπτη.

Η τριγωνική σχέση κλεπτοκρατίας πολιτικών, τραπεζών και ΜΜΕ

«Πάρε και εσύ μια διαφήμιση ,  μπορείς.

Στη φετινή έκθεση για την ελευθερία του Τύπου σε όλο τον κόσμο, η Ελλάδα κατέχει τη 71η θέση.  Κάτω ακόμη από την Μπουρκίνα Φάσο, την Τόνγκα, την Αφρικάνικη Δημοκρατία και τη Μαυριτανία. Μια Ευρωπαϊκή χώρα κατατάσσεται ανάμεσα σε χώρες που δεν έχουν καν δημοκρατικά πολιτεύματα.

Ελευθερία Τύπου δεν είναι η δυνατότητα του δημοσιογράφου κάποια στιγμή να διατυπώσει με ελευθερία μια άποψη, αλλά το κλίμα  ελευθερίας μέσα στο οποίο μπορεί να λειτουργεί η δημοσιογραφία συνολικά. Η ελληνική δημοσιογραφία τα τρία τελευταία χρόνια αγνοεί συστηματικά όσα καταλογίζονται ως σκάνδαλα στις τράπεζες, προτιμώντας να απορροφά απλώς τραπεζική διαφήμιση.

Η τράπεζα Πειραιώς σε μία χρονιά έδωσε για διαφήμιση 25 εκατομμύρια ευρώ (χωρίς να συνυπολογίζονται τα ποσά που πάνε σε διαφήμιση εκτός διαφημιστικών γραφείων), την ώρα που έδωσε για την αγορά της ΑΤΕ 95 εκατομμύρια ευρώ. Μπορεί κάποιος να να αντιληφτεί το μέγεθος αυτής  της διαφημιστικής δαπάνης και να υποθέσει τους λόγους που γίνεται.

Ανάμεσα στα site που έχουν διαφήμιση της τράπεζας Πειραιώς μπορείτε να εντοπίσετε από το Πρώτο Θέμα, που ωστόσο η αναγνωσιμότητά του θα δικαιολογούσε διαφήμιση, μέχρι και το παγκοσμίως άγνωστο www.toxrima.gr . Πρόκειται για ιστότοπο που συνδέεται επιχειρηματικά με τον δημοσιογράφο Χρήστο Κώνστα, και η κατάταξη στο σύστημα μετρήσεων Alexa είναι 1423. Η κατάταξη αυτή δεν δικαιολογεί θεωρητικά επιλογή να διαφημιστεί κάποιος. Στο δημοσίευμα ο πρόεδρος της τράπεζας Πειραιώς εμφανίζεται ως αντιστασιακός επό χούντας και συνετός επιχειρηματίας.

Προκλητικά ανελεύθερη ήταν η στάση των ελληνικών ΜΜΕ απέναντι σε όσα έχουν δημοσιευτεί στο εξωτερικό για τις ελληνικές τράπεζες και για την Πειραιώς. Η μεγάλη έρευνα του Reuters για σκάνδαλα στην Πειραιώς, τα οποία ενέπλεκαν μάλιστα την οικογένεια Σάλλα, όχι μόνο αποσιωπήθηκε, αλλά τα ελληνικά Μέσα δημοσίευσαν τη διάψευση της τράπεζας για κάτι που ουδέποτε είχαν μεταδώσει.

Η μέθοδος «στρουμφάκια»

Με τρεις τρόπους οι έλληνες τραπεζίτες διαπλέκονται με τα Μέσα Ενημέρωσης. Ο πρώτος είναι ιδιοκτησιακός. Χαρακτηριστικότερο είναι το παράδειγμα του Λαυρεντιάδη, και ουσιαστικά πρόκειται για κρυφή αγορά μετοχών των ΜΜΕ μέσω παρένθετων προσώπων. Και άλλοι τραπεζίτες εκτός του Λαυτεντιάδη έχουν κοινές επιχειρήσεις με εκδότες, μέσω offshore εταιριών. Τα ονόματα των εταιριών αυτών είναι στη διάθεσή μας, αλλά δεν στάθηκε δυνατό να γίνει η ταυτοποίησή τους.

Ο δεύτερος τρόπος είναι η διαφήμιση, ή μάλλον η εξαγορά της σιωπής ή των αγιογραφιών μέσω του Μέσου με τη διαφήμιση. Ο τρίτος είναι τα δάνεια. Αυτή τη στιγμή τα μεγαλύτερα συγκροτήματα Τύπου, όπως ο ΔΟΛ (Νέα, Βήμα) , ο ΠΗΓΑΣΟΣ (Έθνος) ή ο ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ (Mega) έχουν δανειακές υποχρεώσεις που είναι  εμφανώς αδύνατο να ικανοποιηθούν. Την ίδια ώρα, βέβαια, παραγωγικές και πρωτοπόρες επιχειρήσεις που αναζητούν δανειοδότηση για να ξεπεράσουν τις επιπτώσεις της κρίσης δεν έχουν καμία πρόσβαση σε χρηματοδότηση.

Η δανειοδότηση των Μέσων Ενημέρωσης γίνεται με τη μέθοδο «στρουμφάκια»,  όπως έχει επικρατήσει πλέον να λέγεται ο τρόπος με τον οποίο οι Κώστας Γιαννίκος και Γιώργος Κουρής εξασφάλισαν τη δανειοδότηση του ALTER με πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ. Ένα κανάλι με χρηματιστηριακή αξία μερικών μόλις εκατομμυρίων κατάφερε να  δανειστεί από όλες τις τράπεζες και στο τέλος να μην επιστρέψει τα δάνεια, τα οποία αποτέλεσαν τμήμα της μαύρης τρύπας που καλύφθηκε με την ανακεφαλαιοποίηση από τα χρήματα των φορολογουμένων.

Η σύναψη τέτοιων δανειακών συμβάσεων, πέρα από κάθε απλή ή τραπεζική λογική, χρειάστηκε προφανώς τη συνενοχή της τράπεζας  και την κάλυψη από την τράπεζα από την τράπεζα της Ελλάδας . Η νομιμοποίηση του δανεισμού  χωρίς εγγυήσεις ήταν απλή, Το κανάλι αποτιμούσε  τις άυλες αξίες του, όπως τα σίριαλ, τις εκπομπές και το πρόγραμμα γενικά, με φουσκωμένες τιμές. Στη συνέχεια αυτή η άυλη περιουσία έμπαινε ως εγγύηση για να ληφθεί το δάνειο. Το ALTER και οι Κουρής – Γιαννίκος κατάφεραν έτσι να πάρουν δάνεια που δεν θα ξεπληρώσουν ποτέ, αφήνοντα ταυτόχρονα 666 εργαζόμενους στο δρόμο.

Σύμφωνα λοιπόν με την αποτίμηση αυτών των άυλων περιουσιακών στοιχείων που δέχτηκαν οι τράπεζες ως εγγύηση, το τρέιλερ για τη σειρά «τα στρουμφάκια» άξιζε 1,1 εκατομμύριο ευρώ. Τα 4 τρέιλερ της επίσης παιδικής σειράς « τα Ζουζούνια» τιμολογήθηκαν 2 εκατομμύρια. Ένα ντοκυμαντέρ για τη ζωή του Χριστόδουλου κοστολογήθηκε 400.000 ευρώ και ένα άλλο για το ζεύγος Σαρκοζί – Μπρούνι 250.000. Το πραγματικό κόστος των παραγωγών αυτών δεν ξεπερνά τις 20.000. Η εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλα εμφανίζεται να κοστίζει 60.000 ευρώ το επεισόδιο.

Οι τράπεζες αποδέχονται όλα αυτά με το πρόσχημα ότι αυτή είναι η εκτίμηση των ορκωτών λογιστών, αν και θα μπορούσαν να μην το κάνουν. Οι ορκωτοί λογιστές είναι επίσης ένα θέμα, αφού η δράση και οι εκτιμήσεις του δεν ελέγχονται από κανέναν μηχανισμό. Η Επιτροπή Λογιστικής Τυποποίησης και Ελέγχου, η ΕΛΤΕ, ελεγκτικός μηχανισμός του υπουργείου Οικονομικών για τους ορκωτούς λογιστές, δεν έλεγξε ποτέ κανέναν.»

Παρακάτω στο δημοσίευμα  αναφέρεται και το όνομα του Γ. Τράγκα αλλά και η σχέση με τα τραπεζικά ιδρύματα.

Ο Τράγκας ξέρει

Ο Γιώργος Τράγκας είναι αναμφίβολα ένα μοναδικό φαινόμενο. Η μοναδικότητά του δεν αφορά μόνο το ύφος και την πληθωρικότητα του, αλλά και την ικανότητα στη χρηματοδότηση. Παρότι εμφανίζεται ως αντιμνημονιακός και αντιμερκελικός, έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα να συλλέγει χρήμα από διαφημίσεις αλλά και από πώληση Μέσων Ενημέρωσης που στην πιάτσα χαρακτηρίζονται «σαπάκια». Ο Γιώργος Τράγκας αγόρασε Μέσα, τα οποία πούλησε στη συνέχεια σε μεγάλους επιχειρηματίες, τα οποία όμως δεν έκαναν τίποτα. Παράδειγμα είναι το Κανάλι 1, που πήγε στον Λαυρεντιάδη.

Την εποχή της παντοδυναμίας του Θόδωρου Ρουσόπουλου στη ΝΔ, ο Γιώργος Τράγκας κατάφερνε να παίρνει κρατική διαφήμιση που δεν κατάφερναν μεγάλοι εκδότες. Για την εφημερίδα του Η Χώρα, η οποία δεν πουλούσε πάνω από 600 φύλλα την ημέρα, ο Τράγκας , συγκέντρωνε διαφήμιση 1,5 εκατομμυρίου το χρόνο. Δηλαδή ποσό μεγαλύτερο από αυτό που κατάφερναν να εισπράξουν οι εφημερίδες Πρώτο Θέμα και Βήμα, με κυκλοφορία 200.000 φύλων η κάθεμία. Με την ίδια ευκολία ο Γιώργος Τράγκας παίρνει σήμερα διαφήμιση τραπεζών, αλλά κα δάνεια.  Στην ευρηματική καθημερινή κριτική του στο ραδιόφωνο οι τράπεζες, δεν συμπεριλαμβάνονται.

Το ξέσπασμα της κρίσης στην Κύπρο έφερε στοιχεία για την δανειοδότηση του Γιώργου Τράγκα από την τράπεζα του Βγενόπουλου. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, ο Τράγκας έχει πάρει από τη Λαϊκή δύο δάνεια συνολικού ποσού 2.392.000 ευρώ. Για τα δάνεια αυτά, όπως προκύπτει από τα έγγραφα, δεν δόθηκε καμία εγγύηση.  Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της τράπεζας , το 2012, η πρόβλεψη είναι πως από το δάνειο αυτό η τράπεζα θα χάσει το σύνολο του ποσού. Τα 2,4 εκατομμύρια χάνονται στη μαύρη τρύπα των τραπεζών, η οποία καλύπτεται από τα χρήματα της ανακεφαλαιοποίησης που πληρώνουν οι έλληνες πολίτες.»

Απόσπασμα από άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη στο Hot Dog

«Ω, αδέλφια μας εσείς τραπεζίτες»!

Δεν υπάρχει άνθρωπος -όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά στον κόσμο ολόκληρο- που να μη γνωρίζει ότι τα ελληνικά νοικοκυριά, τα λαϊκά νοικοκυριά, στενάζουν κάτω από την «μπότα» των τραπεζιτών.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην αντιλαμβάνεται ότι οι τραπεζίτες στραγγαλίζουν τον ελληνικό λαό, λόγω της υπερχρέωσης των νοικοκυριών στις τράπεζες.

Αλλά δεν υπάρχει και κυβερνητικός παράγοντας της τριφασικής συμπαιγνίας, δεν υπάρχει πολιτευτάκιας της συμφοράς, δεν υπάρχει συστημικός ή «αντισυστημικός» μαϊντανός, που να μη δίνει φαρισαϊκή παράσταση σε κάθε δημόσια εμφάνισή του, κλαψουρίζοντας για «το κακό που έχει βρει» τον ελληνικό λαό με τις τράπεζες.

Ε, λοιπόν, προχτές το ΚΚΕ έκανε στη Βουλή το αυτονόητο. Εκανε αυτό για το οποίο όλοι (στα λόγια) ενδιαφέρονται: Εφερε στη Βουλή πρόταση νόμου με μέτρα για -τι άλλο;- την ανακούφιση της λαϊκής οικογένειας από την υπερχρέωση στις τράπεζες.

Πώς, όμως, αντέδρασαν οι «σωτήρες»; Πώς λειτούργησαν όλοι αυτοί, που, κατά τα άλλα, «οικτίρουν» τις τράπεζες και «συμπάσχουν» με τα νοικοκυριά;

«Απολαύστε»:

Οι μεν της ΝΔ, στη θέση του ΚΚΕ υπέρ των νοικοκυριών και κατά των τραπεζιτών, διαπίστωσαν «άρνηση πραγματισμού»! Λογικό. Γι' αυτούς ένας μόνο «πραγματισμός» είναι αποδεκτός. Εκείνος που δε φέρνει καμία άρνηση και καμία αντίρρηση στους τραπεζίτες.

Οι δε του ΠΑΣΟΚ υποστήριξαν ότι η πρόταση του ΚΚΕ «δεν είναι ρεαλιστική»! Λογικό. Γι' αυτούς «ρεαλισμός» σημαίνει μέτρα που, από τη μια, παρέχουν πακέτα δισεκατομμυρίων για να «ανακεφαλαιώνονται» οι τραπεζίτες και, από την άλλη, «κουρεύονται» και «αποκεφαλίζονται» νοικοκυριά.

Οσο για τους τρίτους, της ΔΗΜΑΡ, αφού είπαν ότι η πρόταση του ΚΚΕ δεν είναι λύση, «ορκίστηκαν» ότι τη «λύση» στο πρόβλημα θα τη φέρει σχετικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης (εδώ γελάνε).

Μάλιστα, οι «συμπονιάρηδες», οι «πικραμένοι» με τα βάσανα που προκαλούν οι τραπεζίτες στο λαό, δεν περιορίστηκαν στα προηγούμενα. Αυτοί οι τρεις μαζί έφτασαν και στο εξής σημείο: Να απορρίψουν την πρόταση του ΚΚΕ, χωρίς καν να τη θέσουν σε ψηφοφορία! Από μια άποψη, φυσικά, σωστά το σκέφτηκαν.

Είναι δυνατόν -σου λέει- να μπαίνουν στο αστικό μας Κοινοβούλιο για ψηφοφορία προτάσεις ενάντια στις τράπεζες, ακόμα κι αν οι προτάσεις αυτές καταψηφίζονται; Τι γνώμη θα σχηματίσουν οι τραπεζίτες για το (αστικό) Κοινοβούλιό μας;...

Τόσο «δημοκράτες» και «συμπάσχοντες» με τα λαϊκά νοικοκυριά, οι άνθρωποι. Και τόσο «εξοργισμένοι» με τους τραπεζίτες...

ΥΓ: Α, ναι: Ηταν και το «αντισυστημικό», «φιλολαϊκό» ασκέρι της νεοναζιστικής συμμορίας, που καταφέρθηκε εναντίον της πρότασης του ΚΚΕ. Διότι, όπως είπαν, η θέση του ΚΚΕ ήταν «ασαφής»!

Πράγματι. Τόσο... σαφής θέση, όπως η θέση ότι «απαιτούνται νέα μέτρα ενίσχυσης της κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών»(σ.σ.: αυτή ήταν η τοποθέτηση των χιτλεροειδών, διά του βουλευτή τους Παππά το Σεπτέμβρη του 2012 στη Βουλή), είναι φύσει αδύνατον να υπάρξει από το ΚΚΕ...

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Η πολεμική μηχανή των ΜΜΕ

Όταν ο αντίπαλος σε πυροβολεί, εσύ δεν έχεις την πολυτέλεια να το συζητήσεις, να το αναλύσεις. Και απέναντι σ' αυτή τη φονική μηχανή ο ανταρτοπόλεμος, οι ελεύθεροι σκοπευτές δεν επαρκούν.

Γιατί η δημοσιογραφία ονομάστηκε τέταρτη εξουσία; Γιατί ήταν αυτή που ήλεγχε, αποκάλυπτε και πολεμούσε τις καταχρηστικές και αυθαίρετες συμπεριφορές των τριών θεσμικών εξουσιών (εκτελεστική - νομοθετική - δικαστική). Ήταν δηλαδή μια αντιεξουσία.

Σήμερα αυτός ο ορισμός έχει σχεδόν εκλείψει. Και όχι με ευθύνη της συντριπτικής πλειονότητας των δημοσιογράφων. Έχει εκλείψει λόγω των αλλαγών που έχει επιφέρει και στον χώρο της ενημέρωσης τα τελευταία 30 χρόνια ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός.

Σε μια κοινωνία και μια οικονομία όπου κυριαρχεί το ιδιωτικό συμφέρον έναντι του δημοσίου, η αγορά έναντι της πολιτικής, ο ατομικός εγωισμός έναντι της κοινωνικής αλληλεγγύης, η πραγματική εξουσία συγκεντρώνεται στα χέρια ισχυρών οικονομικών ομάδων. Και αυτές οι ομάδες συγκεντρώνουν υπό τον έλεγχό τους (άμεσο ή έμμεσο) και τα ΜΜΕ. 

Αυτοί οι εκδοτικοί όμιλοι δεν έχουν βέβαια καμία πρόθεση να είναι τέταρτη εξουσία. Το αντίθετο. Όπως είναι φυσικό, στόχος τους είναι το κέρδος. Με κάθε τρόπο. Παράγουν ένα "σύνθετο προϊόν", την ενημέρωση, και απαιτούν κέρδη από αυτό. Άμεσα (πράγμα αδύνατον σήμερα, με την κρίση) ή έμμεσα. Προωθώντας μπίζνες, εκβιάζοντας, χειραγωγώντας. Η χειραγώγηση της πολιτικής και της κοινωνίας έχει γίνει την εποχή των Μνημονίων η κύρια αποστολή των ΜΜΕ. Αποτελούν τον ιδεολογικό βραχίονα της διεθνούς του νεοφιλελευθερισμού.

Αποστολή τους, να καταστέλλουν τις κοινωνικές συγκρούσεις, να υπονομεύουν τις διεκδικήσεις των εργαζομένων, να δημιουργούν κλίμα συναίνεσης στην κοινωνία, να ποινικοποιούν κάθε αντίθετη άποψη.
Τα ΜΜΕ είναι σήμερα οι οργανικοί διανοούμενοι του κόμματος του Μνημονίου. Είναι πολεμικές μηχανές των ισχυρών οικονομικών κέντρων, εθνικών και υπερεθνικών, ενάντια στον κόσμο της εργασίας. Όσο τα αδιέξοδα των Μνημονίων θα αποκαλύπτονται, όσο η ταξική πάλη θα οξύνεται, όσο η κοινωνία θα εξοντώνεται, τόσο αυτή η πολεμική μηχανή θα γίνεται πιο ωμή και πιο επιθετική. Θα συκοφαντεί, θα διαστρεβλώνει, θα θολώνει.

Θα ξεπλένει συνειδήσεις και θα κάνει πλύση εγκεφάλου στους πολίτες. Θα εκφοβίζει, θα διαβάλλει, θα απειλεί, θα ζητεί έλεγχο και καταστολή των επικίνδυνων τάξεων. "Το τέλος της Ιστορίας και της πάλης των τάξεων" αποδείχθηκε μια επικοινωνιακή φούσκα του δεξιού και αριστερού νεοφιλελευθερισμού.
Το τέλος της ενημέρωσης (με την κλασική έννοια του όρου) βρίσκεται πολύ κοντά. Κυβέρνηση και διαπλεκόμενα την έχουν επικηρύξει γιατί βλάπτει σοβαρά την υγεία τους. Αυτός είναι ο πόλεμος που ζούμε καθημερινά και σε αυτόν τον πόλεμο οι αμφιβολίες, οι αμφιταλαντεύσεις, η αφ' υψηλού παρατήρηση δεν υπάρχουν.

Όταν ο αντίπαλος σε πυροβολεί, εσύ δεν έχεις την πολυτέλεια να το συζητήσεις, να το αναλύσεις. Και απέναντι σ' αυτή τη φονική μηχανή ο ανταρτοπόλεμος, οι ελεύθεροι σκοπευτές δεν επαρκούν. Χρειάζεται συσπείρωση, χρειάζεται οργάνωση, χρειάζεται μαζικότητα, χρειάζεται συλλογικότητα. Χρειάζεται συστράτευση και αποφασιστικότητα. Η τελική μάχη πλησιάζει και η έκβασή της θα κρίνει το μέλλον των εργαζομένων, της κοινωνίας. Θα κρίνει το μέλλον της ενημέρωσης. Το μέλλον της Δημοκρατίας.

Aπό την Αυγή

Πώς να καταστρέψετε την κόρη σας σε 5 ακόμα πιο εύκολα στάδια

Πρώτα απ’ όλα θέλω να σας ενημερώσω, παίδες μου αγαπημένοι, ότι μελετάω εμβριθώς όλα σας τα σχόλια για να διαπιστώσω αν μιλάω σε τσίγκινα αυτιά ή όχι. Λοιπόν, από τον έλεγχο των σχολίων της προηγούμενης εβδομάδας ένα μπήκε κατευθείαν στο μάτι μου και το εξόρυξε. Ήταν ένας χοντρός που ζούσε με τη μάνα του και περίμενε, λέει, μια ζωή να βρει ένα όμορφο και καλό κορίτσι να παντρευτεί (για να σηκωθεί να φύγει επιτέλους από τη μάνα του) αλλά δυστυχώς πέφτει συνεχώς πάνω στα κορίτσια του διπλανού πόρταλ, δηλαδή σε κάτι μυστήριες δυσκολέτες σαν τα μούτρα μου!

Λατρεμένε μου, χοντρέ φίλε, έχω δύο ερωτήσεις για σένα: 1) Δεν σου πέρασε ποτέ από το μυαλό να φύγεις από τη μάνα σου χωρίς να βρεις την όμορφη και την καλή κοπέλα που θα σε αναλάβει εργολαβικά; 2) έχεις δει εσύ καμιά χοντρή που να μένει με τη μάνα της ελπίζοντας ότι θα βρει ένα όμορφο και καλό παιδί να την κάνει κορώνα στο κεφάλι του; Γιατί εγώ δεν ξέρω καμιά τέτοια. Οι χοντρές σεταρισμένες με μαμά που ξέρω εγώ χτυπάνε κάθε πρωί το κεφάλι τους στην ντουλάπα (έχουν μια οικειότητα αφού είναι σαν δίδυμη αδερφή τους) ακούγοντας τη μάνατζερ από την κουζίνα να τις κράζει: «Τι ψάχνεις, μωρή, την ντουλάπα; Στα είδη κάμπινγκ να ψάξεις. Εκεί τα πουλάνε τα αντίσκηνα!» και αυτή τη διαφορά ακριβώς θα αναπτύξω σήμερα, φίλε χοντρέ, ώστε να γίνει επιτέλους κοινό κτήμα της ανθρωπότητος η απάντηση στην ερώτηση: "Γιατί η μαμά του χοντρού τον βλέπει σαν μπαμπάτσικο ημίθεο και η μαμά της χοντρής τη βλέπει σαν... χοντρή;". (Και όχι, η "αντικειμενικότητα" δεν είναι η απάντηση. Εκτός αν η αντικειμενικότητα φύεται στο μυαλό της μαμάς μαζί με τη λέξη "κόρη" και εξαλείφεται κατευθείαν με την εμφάνιση του γιου)

ΣΤΑΔΙΟ ΠΡΩΤΟ

Από τη στιγμή που το ατυχής κορίτσι γεννηθεί εντός μιας γαμάτης ελληνικής οικογένειας, η μανούλα θα σπεύσει να του βάλει, αντί για πετσετέ φορμάκια, οργάτζες ροζ με βελούδινους φιόγκους μεγαλύτερους απ΄ το μπόι του μην τυχόν και περάσει κανείς το μωρό για αγόρι έτσι καραφλό που είναι και του καταστρέψει άπαξ δια παντός την πιθανότητα να γίνει η επόμενη Ατζελίνα Τζολί (ει δυνατόν χωρίς το καταραμένο γονίδιο και τη ροπή προς το αφρικανικό φιλανθρωπικό έργο). Στη συνέχεια θα το βομβαρδίσει με μπιμπιμπόδες και σετ κουζίνας με μαχαιροπήρουνα μην τυχόν κι αρπάξει κατά λάθος καμιά μπάλα του ποδοσφαίρου το βρέφος και εξελιχτεί σε Ντέμη Νικολαΐδη αντί για Δέσποινα Βανδή.

ΣΤΑΔΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Στη συνέχεια το καλό κορίτσι πρέπει να εγγραφεί σε καλό σχολείο και να γίνει καλή (αλλά προσοχή: και καλλίγραμμη) μαθήτρια. Η μάνατζερ αρχίζει αμέσως ανένδοτο αγώνα ώστε να πείσει το κορίτσι α) να ξεπεράσει τη Σούλα την ξαδέρφη της που έχει σε όλα 10 γιατί δεν αντέχει να ακούει την κουνιάδα της να κοκορεύεται για τα κατορθώματα του βλαμμένου της β) να μη σαβουρώνει τσιπς και σοκοφρέτες γιατί τώρα δημιουργούνται τα λιποκύτταρα και σε 10 χρόνια θα τρέχουμε για λιποαναρροφήσεις. Ο πατέρας δεν πολυασχολείται αν και βρίσκει την κόρη του ακαταμάχητη. Θα ήθελε, αλλά τα κοριτσάκια δεν ξέρει πώς να τα χειριστεί. Την παίζει λίγο και κάθε τόσο αναφωνεί: «είναι μια μαλαγάνα αυτή, ό,τι θέλει με κάνει με την τσαχπινιά της», υπογραμμίζοντας έτσι στο κορίτσι τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο δικαιούται να διεκδικεί ένα κορίτσι: την πουτανιά.

Μερικά κορίτσια στρώνουν αμέσως. Διαβάζουν και δέκα τόμους Κάντι-Κάντι/ Μανίνα/ Κατερίνα/whateverstupidglossy για να πάρουν γραμμή και ισοπεδώνουν την ξαδέρφη τη Σούλα με τις επιδόσεις τους στα αγγλικά παίρνοντας Lower πριν πάνε στην Τρίτη δημοτικού. Μερικά κορίτσια όμως σκαλώνουν. Τρελαίνονται από την υπόγεια πίεση και παίρνουν τον λάθος δρόμο. Μπορεί να γίνουν από μικρά φρίκουλα, γλωσσούδες, μελλοντικά μέλη εξεγερμένου 15μελούς, ντεθάκια/μεταλλάκια τύπου αντίφα με τατού. Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Αυτά ΔΕΝ είναι κορίτσια που μπορούν να γίνουν μάνες. Αυτά είναι ο σταυρός της μάνας. Αυτά σε μια ευνομούμενη κοινωνία θα στειρώνονταν κανονικά. Σ’ αυτή την περίπτωση η μάνα αναφωνεί “Τι σταυρό σηκώνω, Παναγία μου;» και ο πατέρας «μωρέ, θες ένα χέρι ξύλο να στρώσεις εσύ. Ίδια η μάνα σου έγινες». Το ανεξήγητο είναι τι διάολο είδε ο πατέρας αφού τα φρίκουλα αυτά έγιναν φρίκουλα ακριβώς για να ΜΗ μοιάζουν με τη μάνα τους. (Αυτά, παίδες μου αγαπημένοι, είναι τα μυστήρια του σύμπαντος. Κρίμα που δεν έχουμε στο ΠΡΟΤΑΓΚΟΝ έναν δημοσιογράφο-ερευνητή του διαμετρήματος του Κώστα Καββαθά να το ψάξει το θέμα.)

ΣΤΑΔΙΟ ΤΡΙΤΟ

Όταν μπει για τα καλά στην εφηβεία τα πράγματα μπαίνουν πια σε επικίνδυνη τροχιά για την ατυχής κορίτσι, πράγμα που σημαίνει ότι σηκώνει τα μανίκια και την αναλαμβάνει ως full time project η μάνατζερ. Πρώτα απ’ όλα την τσεκάρει από πάνω μέχρι κάτω με μάτι σκάνερ για να ξετρυπώσει κάθε μισοκρυμμένο κουσούρι της κόρης της. Έχει πεταχτά αυτιά; Έχει κάπως στραβή γάμπα; Έχει λιπαρό μαλλί; Όλα αυτά είναι κουσούρια που απομειώνουν την εμπορική αξία της κόρης της, οπότε οφείλει σα μάνα α) να της τα υπογραμμίσει και β) να της τα εξαφανίσει. Άμα το κορίτσι τα παίρνει τα γράμματα, αμέσως πιάνει το υπονοούμενο: τα κορίτσια είναι εμπόρευμα και μάλιστα ευαίσθητο, σαν το αχλάδι. Πρέπει να είναι καλοσχηματισμένο, γυαλισμένο και στη σωστή συσκευασία. Άμα είναι ελαττωματικό δεν θα το πάρει κανείς. («Μα κι ο Τάκης έχει μεγάλα αυτιά», ίσως ψελλίσει. Τον αδερφό της εννοεί η αφελής κορίτσι αλλά γρήγορα παίρνει την πληρωμένη απάντηση: «Μην κοιτάς τον Τάκη, μωρή. Ο Τάκης είναι ο πελάτης. Είδες εσύ σε κανένα μανάβικο τα αχλάδια να κρίνουν τον πελάτη;»)

Υπάρχει όμως το σοβαρό ενδεχόμενο το κορίτσι να είναι πνεύμα αντιλογίας και να αντιστέκεται σθεναρά στην προοπτική της αχλαδοποίησής του, οπότε η μάνατζερ πιάνει τα πυρηνικά όπλα: Από το πρωί που θα το ξυπνήσει για πάει στο ρημαδοσχολείο της (όπου πρέπει να παραμένει σταθερά πρώτη μαθήτρια), μέχρι να αποσυρθεί κάτω από το πάπλωμα για να ξεραθεί, μια ένρινη φωνή βοά μέσα στο αυτί της. Η φωνή αυτή λέει τα εξής: «Χόντρυνες πάλι. Πάλι σαβούρωνες σοκοφρέτες, μωρή άχρηστη; Δε βλέπεις τη Μαρία-Νεφέλη των αποκάτω; Κούκλα ζωντανή είναι. Και πήρε και 20 στα Αρχαία που εσύ κόλλησες στο 19, δυο χρόνια. Τι έχει αυτή παραπάνω από μας, μωρή; Ε; Δε μιλάς; Δε μιλάς, ε; Αχ, Παναγία μου, τι λάθη έκανα και τα πληρώνω τώρα μ’ αυτό το παιδί; Και μ’ αυτόν τον αγριάνθρωπο με το μαλλί, να τα κόψεις τα σούρτα-φέρτα. Το ξέρεις ότι ο πατέρας του είναι ταξιτζής; Εμείς είμαστε δημοκρατική οικογένεια, δεν μου μαζέψεις τους χρυσαυγίτες εδώ μέσα. Άμα θες να βγεις, να βγεις με τη Χριστιάνα και τον αδερφό της που ξέρουμε και την οικογένεια. Δεκαεφτά ακίνητα έχουν μόνο στην Κηφισιά, σου λέει».

Τότε η αφελής κορίτσι βγάζει το κεφάλι από το πάπλωμα και ψελλίζει «ο Τάκης γιατί βγαίνει με τη Μαρία;». «Ο Τάκης είναι άντρας, μωρή. Τι θες να βγαίνει, με τον Μήτσο, να μας τόνε πούνε αδερφή;». Ηττημένη ξαναχώνει το κεφάλι στο πάπλωμα και δεν το ξαναβγάζει παρά μόνο α) για να βάψει το νύχι πράσινο, με το μανό που βρήκε μέσα στο cosmogirl β) να κάνει ξανθές ανταύγειες που αρέσουν στον αδερφό της Χριστιάνας με τα 17 ακίνητα και γ) για να πάει στο φροντιστήριο μπας και περάσει στο πανεπιστήμιο.

ΣΤΑΔΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

Όταν είναι να δηλώσει τις σχολές της προτίμησής της, η ατυχής κορίτσι (που θα γούσταρε σαν τρελή να γίνει γιατρός χωρίς σύνορα και να εξαφανιστεί στη Σομαλία), ακούει τη φωνή της μάνατζερ να κράζει: «Τι τη θες την ιατρική εσύ, παιδί μου; Θα σπουδάζεις 18 χρόνια για να δουλεύεις μετά 12 ώρες το 24ωρο; Και μάνα πότε θα γίνεις εσύ, μου λες; Στα 40 σαν την κυρία Νίτσα απέναντι που έκανε 18 εξωσωματικές; Να δω τι θα το κάνουμε μετά το μόγγολο που θα βγάλεις». Λέγε-λέγε η ατυχής κορίτσι έχει ήδη μπει στην πιο χαμένη μάχη όλων των εποχών: Τη μάχη με τον χρόνο. Της το λένε από όλες τις μεριές, έχει ημερομηνία λήξεως σαν το γιαούρτι, οπότε τρομάζει, αγχώνεται και υποχωρεί. Θα γίνει νηπιαγωγός που είναι εύκολη σχολή και σετάρεται ωραιότατα με τη γυναικεία της φύση.

Στο τρίτο έτος γνωρίζει τον Μιχαλάκη, τελειόφοιτο Ιατρικής. Τα φτιάχνουν. Καλό παλικάρι ο Μιχαλάκης - αρέσει και στη μαμά. Είναι βέβαια λίγο φιλόδοξος, λίγο φλώρος και λίγο κολλημένος με τη μανούλα, αλλά ποιος δεν είναι; Μια ροπή που είχε να του τη λέει την πρόσεξε ΑΜΕΣΩΣ η μάνα της και το ρύθμισε το θέμα. «Γιατί κάνεις συνέχεια την έξυπνη, παιδί μου; Τι κουσούρι είναι αυτό; Τι θες να αποδείξεις, δηλαδή; Ότι είσαι καλύτερη απ΄ αυτόν; Είσαι καλύτερη, αλλά ακριβώς γι' αυτό πρέπει να το κρύβεις. Οι άντρες είναι ευαίσθητοι σ’ αυτά. Οπότε σκάσε και βάψε λίγο το μάτι που είναι σαν ψόφιο».

Αποφοιτώντας ο Μιχαλάκης κάνει κατευθείαν αίτηση στο Mass General στη Βοστώνη, να κάνει Νευροχειρουργική. Το κορίτσι σκέφτεται να πάει στο Λονδίνο να κάνει μεταπτυχιακό στη Μοντεσοριανή Αγωγή. Η μάνατζερ, όμως, του κοριτσιού έχει άλλη γνώμη. «Στη Βοστώνη θα πας μαζί με τον Μιχαλάκη. Μάτια που δε βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται, δεσποινίς». «Ε, άμα είναι να λησμονηθούν ας λησμονηθούν», αντικρούει επιπολαίως αυτή. «Και νομίζεις ότι θα ξαναβρείς Μιχαλάκη, μωρή; Τέτοιο παιδί; Με τέτοιες προοπτικές; Που να σε θέλει;» (ελπίζω να το πιάσατε κι εσείς το υπονοούμενο. Τόσες φορές που της το έχουν πει το 'χει χωνέψει πια η ατυχής κορίτσι πως το να βρει αυτή ένα ωραίο και καλό παιδί που να τη θέλει είναι σχεδόν αφύσικο. Το φυσικό, φυσικά, είναι να μην τη θέλει κανείς με τόσα κουσούρια που δεν έχει)

«Μα, δεν έχει τη σχολή που θέλω στη Βοστώνη», επιχειρεί για τελευταία φορά να αμυνθεί. «Πώς βγήκε τόσο φιλόδοξο αυτό το κορίτσι;», αναρωτιέται ο μπαμπακούλης σηκώνοντας για πρώτη φορά τα μάτια από την εφημερίδα ΘΥΡΑ 13. «Δεν είναι ωραίο πράμα, παιδάκι μου, η φιλόδοξη η γυναίκα. Δε βλέπεις τη Μέρκελ που τη βρίζει ο κοσμάκης;».

Οπότε, τι να κάνει η ατυχής κορίτσι; Βάζει την κεφάλα κάτω και ακολουθεί τον Μιχαλάκη στη Βοστώνη. Τον αγαπάει, άλλωστε. Γι' αυτό και ψήνεται όταν της προτείνει να κάνει μεταπτυχιακό στη Νοσηλευτική, έτσι ώστε να μπορούν να δουλεύουν μαζί. Η μάνατζερ που το ακούει στο τηλέφωνο ενθουσιάζεται: «Επιτέλους, πήρες κι εσύ μια σωστή απόφαση. Τον άντρα σου, μωρή, να τον έχεις από κοντά. Σαν ξερολούκουμα τους βλέπουν όλες τους γιατρούς». Το κορίτσι αρχίζει να ανησυχεί χωρίς να αναρωτηθεί ούτε λεπτό γιατί στο καλό να δει οποιαδήποτε τον Μιχαλάκη τον φλώρο σαν ξερολούκουμο.

Και η ζωή συνεχίζεται. Δεν έχει παράπονο - απλά είναι λίγο ντάουν κι αρχίζει πάλι να τρώει 12 σοκοφρέτες ημερησίως για να της φτιάχνει το κέφι. Μέχρι εκείνο το πρωί που διαπιστώνει με τρόμο πως δεν χόντρυνε πάλι λόγω σοκοφρέτας. Απλά, είναι έγκυος. Στην αρχή σοκάρεται. Να γίνει μαμά από τα 24; «Γιατί όχι», λέει ο Μιχαλάκης. «Τώρα που είμαστε νέοι κι έχουμε όρεξη». «Μα, εσύ λείπεις συνέχεια, ψελλίζει η ατυχής κορίτσι. Εγώ πώς θα κάνω σχολή και μπέιμπι σίτινγκ;». «Μη φοβάσαι, ρε χαζό», της χαμογελάει αυτός. «Θα φωνάξουμε τη μαμά μου, να μας το φυλάει. Χήρα είναι, τι να κάνει στην Αθήνα μόνη της;».

ΣΤΑΔΙΟ ΠΕΜΠΤΟ

Τη μέρα που γέννησε η ατυχής κορίτσι άνοιξε τα μάτια και είδε από τη μια τον Μιχαλάκη με μια ανθοδέσμη κι από την άλλη τη μάνα της και την πεθερά της να φωτογραφίζονται με το μωρό. Ζήτησε να της ανοίξουν τα παράθυρα να μπει λίγος αέρας. Κάτι την έπνιγε στο στήθος. Ξαναέκλεισε τα μάτια και για να νιώσει λίγο καλύτερα άρχισε να ονειρεύεται: Το κοριτσάκι της δεν θα το άφηνε να καταντήσει σαν κι αυτές. Θα το ‘παιρνε απ΄ το χέρι και θα του μάθαινε πώς να γίνει η πιο κουκλάρα, η πιο τολμηρή, η πιο κομψή, η πιο επιτυχημένη, η πιο γαμάτη γκόμενα που περπάτησε ποτέ πάνω σ’ αυτή τη Γη. Πρωθυπουργό θα την κάνω. «Κι άμα δεν θέλει;», ψέλλισε μια φωνούλα μέσα της. «Μωρέ, θα την κάνω εγώ να θέλει», επανέφερε τον εαυτό της στην τάξη η φρέσκια μάνατζερ. «Ευτυχώς, Παναγία μου, είναι όμορφη».

Από το κορίτσι του διπλανού portal

«Παιδί μου, έχεις δει ευτυχισμένο άνθρωπο;»…

– «Παιδί μου, έχεις δει ποτέ ευτυχισμένο άνθρωπο;»

– «Οχι»

– «Ε, τότε κοίτα εμένα»!

Ο διάλογος είναι από εκείνες τις παλιές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, και διεξάγεται ανάμεσα στον «ευτυχισμένο» Βασίλη Αυλωνίτη και στον απορημένο και δύσπιστο Νίκο Ρίζο. Δύσπιστο, αφού ο καημένος ούτε είχε ξαναδεί, ούτε ήξερε πώς είναι ένας «ευτυχισμένος άνθρωπος»…

Αν και σεις έχετε την ίδια απορία, αν και σεις δυσπιστείτε, αν ψάχνετε και δεν βρίσκετε «πώς είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος», δε χρειάζεται να περιμένετε πότε θα μεταδοθεί η ταινία για να απολαύσετε τη φιγούρα του Αυλωνίτη.

Υπάρχει πιο «βιωματικός» τρόπος για να ανακαλύψετε την «ευτυχία»: Να πάτε στο λιμάνι. Στον Πειραιά. Και συγκεκριμένα να πάτε στις εγκαταστάσεις της κινεζικής «Cosco».

Αυτό έκανε χτες ο κύριος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και του έκανε καλό. Ο λόγος είναι απλός: Επισκεπτόμενος την «Cosco» ο κ. Παπούλιας είχε την ευκαιρία να δει – και μάλιστα πολλούς μαζεμένους – ευτυχισμένους ανθρώπους! Για την ακρίβεια είδε «ευτυχισμένους εργαζόμενους»!

Το είπε ξεκάθαρα στις δηλώσεις του ο κ. Παπούλιας:

«Ηταν μια θαυμάσια επίσκεψη», τόνισε. «Εζησα ακριβώς την αποδοτικότητα της ελληνοκινεζικής συνεργασίας», πρόσθεσε. Και στη συνέχεια εξήγησε:

«Το κλίμα είναι καλό. Οι 1.000 περίπου εργαζόμενοι διαβιούν κάτω από καλές συνθήκες εργασίας, είναιικανοποιημένοι και το παράδειγμα αυτής της επενδυτικής συνεργασίας νομίζω ότι είναι πάρα πολύ χρήσιμο…».

Το πρώτο που έχουμε να παρατηρήσουμε είναι ότι η «ικανοποίηση» που διέγνωσε στα πρόσωπα των εργαζομένων στην «Cosco» ο κ. Παπούλιας, προφανώς και αποτελεί προέκταση του κινέζικου εργασιακού μοντέλου, των «καλών συνθηκών εργασίας», που ιδίοις όμμασι διαπίστωσε ότι επικρατούν στο λιμάνι.

Είναι το ίδιο εκείνο μοντέλο μέσω του οποίου οι κυβερνώντες φιλοδοξούν να κάνουν «ευτυχισμένους» και «ικανοποιημένους» όλους τους Ελληνες, τώρα που – και μετά το ταξίδι του πρωθυπουργού στην Κίνα – όλη η Ελλάδα προσφέρεται για κινεζικού τύπου «επενδύσεις».

Οι εργασιακές σχέσεις που θα επικρατούν σε αυτές τις κινέζικες «επενδύσεις» (τις οποίες ευχήθηκε και προσμένει ο κ. Παπούλιας), φυσικά και θα είναι αντίστοιχες εκείνων που επικρατούν στην «Cosco», αφού – διαπιστωμένα πλέον – αυτές είναι οι εργασιακές σχέσεις (της «Cosco») που φέρνουν «ικανοποίηση» και «ευτυχία» στους εργαζόμενους (και στους ανθρώπους, γενικά)…

Επειδή, όμως, καμιά φορά ακόμα και η ευτυχία, ειδικά όταν έρχεται απότομα, έχει παρατηρηθεί ότι είναι πιθανό να προκαλέσει μέχρι και αποπληξία (σσ: είναι αυτή η συναισθηματική αλλαγή από το κρύο στο ζεστό που ενίοτε δεν αντέχεται),

χρήσιμο είναι να γνωρίζουμε ποιο είναι το ακριβές εργασιακό μοντέλο που επικρατεί στην «Cosco», το οποίο – όπως ο πελαργός σε άλλες περιπτώσεις – φέρνει την «ικανοποίηση».

Μόλις το περασμένο Σάββατο, υπήρξε αποκαλυπτικότατο και αναλυτικότατο ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» που το περιέγραφε με σαφήνεια. Μετρήστε, λοιπόν, μερικούς χαρακτηριστικούς λόγους «ευτυχίας» και «ικανοποίησης»:

1) Οι εργαζόμενοι στο Σταθμό Εμπορευματοκιβωτίων του Ικονίου, που παραδόθηκε στην «Cosco» υπογράφουν ατομικές συμβάσεις εργασίας…

2) Οι μέρες εργασίας του εργαζόμενου δεν ξεπερνούν τις 12 το μήνα…

3) Ο καθαρός μισθός των εργαζομένων δεν ξεπερνά τα 660 ευρώ το μήνα…

4) Οι ώρες εργασίας ημερησίως μπορεί να ξεπεράσουν και τις 15…

5) Σύμφωνα με τη σύμβαση ανάμεσα στον εργαζόμενο και στην εταιρεία «ο εργοδότης δικαιούται να μεταθέτει ή αποσπά τον εργαζόμενο, από εργασία σε εργασία, από βάρδια σε βάρδια, από τμήμα σε τμήμα, από μηχάνημα σε μηχάνημα, από εκμετάλλευση σε εκμετάλλευση κτλ».

6) Σύμφωνα με τη σύμβαση «κάθε πρόσθετη πέραν της νομίμου εργασίας που τυχόν ήθελε παρασχεθεί (αμοιβή νυχτερινής εργασίας, αμοιβή Κυριακών, αργιών, αμοιβή για εκτός έδρας εργασία κλπ.)» ΔΕΝ πληρώνεται, αφού η απλήρωτη αυτή αμοιβή θεωρείται ότι περιλαμβάνεται στο συμφωνημένο μηνιάτικο των 660 ευρώ και ότι πληρώθηκε (!)…

7) Οι υπερωρίες επίσης δεν πληρώνονται αφού σύμφωνα με τη σύμβαση «η υπέρβαση του ημερήσιου ωραρίου απασχόλησης (…) λογίζεται οικειοθελής παραμονή στο χώρο εργασίας» (!)…

Επειδή, όπως μπορεί να καταλάβει ο καθένας, η «ευτυχία» και η «ικανοποίηση» στους εργασιακούς χώρους της «Cosco» είναι ανεπανάληπτες, η εταιρεία έχει πάρει τα μέτρα της:

Για να μην κατακλύζεται καθημερινά από αιτήσεις και διαδηλώσεις δυστυχισμένων ανθρώπων, που μαθαίνουν τις συνθήκες «ευτυχίας» που επικρατούν στην «Cosco» και της ζητούν να ανοίξει τον «παράδεισό της» και σε εκείνους, η «Cosco» έχει φροντίσει στις συμβάσεις εργασίας στις οποίες υποχρεώνει τους εργαζόμενους να συμπεριλάβει και την εξής ρήτρα:

Κάθε εργαζόμενος, λέει η ρήτρα,

«…υποχρεούται έναντι του εργοδότη σε υποχρέωση πίστης που αναλύεται σε απαγόρευση διάδοσης εταιρικών μυστικώνκαι πληροφοριώνσε οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο»…

Λογικό:

Είναι τόση η «ικανοποίηση», όπως άλλωστε το δήλωσε ο κ. Παπούλιας, και τόση η «ευτυχία» της κινεζοποίησης, είναι τόση η «ικανοποίηση» και τόση η «ευτυχία» που υπόσχονται στους εργαζόμενους οι «επενδύσεις» τύπου «Cosco», είναι τόση η «ικανοποίηση» και τόση η «ευτυχία» που θα φέρει αυτού του τύπου η «ανάπτυξη»

που αν μη τι άλλο, δεν χρειάζεται να τις κάνουν και βούκινο.

Τόση «ικανοποίηση» και τέτοια «ευτυχία», καλό (σσ: καλό, εννοείται, για εκείνους που τις προκαλούν) είναι να κρύβονται. Και να περιφρουρούνται με τη δέουσα… εχεμύθεια. Ωστε να μπορούν μετά πρόεδροι, υπουργοί και φαρισαίοι, να ανακαλύπτουν «ικανοποιημένους» και ευτυχισμένους» ανθρώπους, ανάμεσα σε ένα λαό φτωχοποιημένων ειλώτων.

Toυ Νίκου Μπογιόπουλου