Κώστας Βάρναλης

ΑΚΤΟΠΛΟΪΚΟ

Ο παπάς ( κ' η παπαδιά
με τα τέσσερα παιδιά
κι άλλο κάτου απ' την ποδιά)
ο παπάς ο ροδαλός,
γύρα γύρα στρογγυλός
κι αν του λάχει, αμαρτωλός.

Νωματάρχης ο χοντρός
με μουστάκια ασίκη αντρός
πλάγια γλέπει κι όχι μπρος΄
είναι αυτός που συγκρατεί
των αλλών την αρετή,
πάντα ξέρει κατιτί.

Των νησιών ο βουλευτής,
της πατρίδας δουλευτής,
της κοιλιάς του βολευτής,
των ναζήδων συνεργός,
των Ελλήνων κυνηγός
και στον πόλεμο λαγός.
Ξεσταθήκανε κ' οι τρεις
(πίστις, νόμος και πατρίς!)
μπρος στα κρέατα της μικρής,
(κοντοβράκι με γυμνά
τ' αναμμένα της ψαχνά)
κ' έλεαν μέσα τους "Αχ ! να!...".

Κοιλαράς με τον παρά,
τον παρά με την ουρά,
γλέπει και κατηγορά
κι ό,τι λάχει κι όποιον τύχει!
Μα τον ξέρουνε κ' οι τοίχοι,
πο 'χει κέρατα μιαν πήχη!

Κώστας Βάρναλης (Πύργος Βουλγαρίας 1884 - Αθήνα 1974): ποιητής,
πεζογράφος καὶ δοκιμιογράφος μὲ διαλεκτικὴ ὑλιστικὴ ὀπτικὴ τῆς τέχνης.

«Ἢ ποίηση τοῦ Βάρναλη, γράφει ὁ Μενέλαος Λουντέμης, δὲ μύριζε ποτὲ γάλα. Μύριζε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μπαροῦτι· κατέβηκε δηλαδὴ στὸ στίβο χωρὶς πάρα πολλὰ γυμνάσματα καὶ δοκιμὲς καὶ περιπλανήσεις στοὺς λειμῶνες τῶν ἀσφόδελων. Μ᾿ ἄλλα λόγια, χωρὶς αὐτὲς τὶς πεισιθάνατες κραυγὲς ποὺ ἔβγαζαν ὅλοι οἱ λυρικοί του καιροῦ του. Ὄχι. Ἡ Ποίηση τοῦ Βάρναλη ἦταν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἀρσενική, λάσια, μιὰ βολίδα ποὔπεσε μὲς στὰ στεκούμενα νερὰ τοῦ μελίπηχτου λυρισμοῦ».

Εδώ ο κόσμος καίγεται και το .....

Ο ανταγωνισμός

Με μια μόνιμη πιπίλα στο στόμα πάνε κι έρχονται, πάνω από έναν χρόνο, οι ξένοι επιτηρητές, επικριτές, επιθεωρητές και οι βαρύγδουποι μηχανισμοί της Ε.Ε., μαζί με τους επαΐοντες πανεπιστημίων και κυβερνήσεων: Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι στη χώρα δεν λειτουργεί ο ανταγωνισμός.

Ολοι οι παραπάνω έχουν δίκιο στη διαπίστωση. Εχουν άδικο, όμως, στη διατύπωση ότι αυτό αποτελεί πρόβλημα.

Η Ελλάδα είναι μια μικρή αγορά -και όχι μόνο μικρή αλλά και απομονωμένη. Το μεγάλο πλήθος των προϊόντων που καταναλώνει προέρχεται από τη Δύση και την Ανατολή και όχι από τα Βαλκάνια και την Τουρκία.

Στη μικρή αυτή αγορά οι επιχειρήσεις λειτουργούν με πιο ανθρώπινα παρά με φονικά κριτήρια. Ενας Εγγλέζος, για παράδειγμα, είναι ικανός να οδηγήσει πέντε χιλιόμετρα μακρύτερα για να βρει τη βενζίνη φθηνότερη δύο πένες, κάτι που είναι ξένο με τη νοοτροπία του Ελληνα, ο οποίος θεωρεί ξεφτίλα να κάθεται να ψάχνει με το μίλι για να γλιτώσει 10 λεπτά στο λίτρο της βενζίνης.

Με την ίδια συλλογιστική ο Ελληνας θεωρεί ξεφτίλα, και βαριέται αφόρητα κιόλας, να τρέχει πεντακόσια μέτρα πιο πέρα για να πάρει το γάλα ή την ντομάτα πέντε λεπτά φθηνότερα. Δεν πάει.

Οι Σκοτσέζοι έχουν τη ρετσινιά του τσιγκούνη, αλλά διαβεβαιώνω τους αναγνώστες ότι όλοι οι λαοί από τις Αλπεις και πάνω είναι δραχμοφονιάδες και -με την ελληνική νοοτροπία- γύφτοι.

Ξοδεύουν έναν σκασμό από τον χρόνο τους για να βρουν πού πουλιέται η καρέκλα ένα ευρώ φθηνότερα, το τυρί 20 λεπτά φθηνότερα, η βενζίνη 3 λεπτά φθηνότερα. Κουβαλάνε όλοι εκπτωτικές κάρτες, ακόμα κι αν αυτές αφορούν έκπτωση 10% σε δείπνο εστιατορίου συνολικού λογαριασμού 60 ευρώ: κέρδος 6 ευρώ (6)!

Παλιότερα πίστευα ότι οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί εκτιμούν περισσότερο από τους Ελληνες τον ιδρώτα που χύνουν για να βγάλουν ένα ευρώ, ενώ οι Ελληνες από κόμπλεξ αρχοντοχωριατισμού ντρέπονται να δείξουν ότι τους νοιάζουν τα λεφτά, μην τους πει ο γείτονας ότι «δεν έχουν».

Δεν είχα άδικο, αλλά δεν είχα και δίκιο· η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση: Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί είναι πιο παραδόπιστοι από τους Ελληνες και πιο πεινασμένοι για χρήμα. Από τον πιο φτωχό κάτοικο μέχρι τον μεγαλοεπιχειρηματία. Είναι στοιχείο της κουλτούρας τους, από γενιά σε γενιά. Εξηγείται -δεν φτάνει ο χώρος, δεν είναι του παρόντος.

Του παρόντος είναι να διαπιστώσουμε ότι οι έλληνες επιχειρηματίες καυσίμων, τροφίμων, τραπεζών, και πάει λέγοντας, κάθονται σ' ένα τραπέζι και λένε: «Γιατί να σφαζόμαστε; Υπάρχει ψωμί για όλους. Να βάλουμε τις τιμές που θέλουμε, έτσι που να μην είναι ίδιες αλλά ούτε και πολύ διαφορετικές». Εχει ψωμί για όλους.

Μπορεί οι καταναλωτές να μην κερδίζουν απ' αυτή τη συλλογιστική, αλλά σάμπως και η συλλογιστική των καταναλωτών, που «δεν θα ξεφτιλιστούν για να κερδίσουν ένα ευρώ» δεν είναι συγγενής μ' αυτή των επιχειρηματιών;

Στην Ελλάδα, λοιπόν, δεν υπάρχει ανταγωνισμός με την έννοια που τον ζουν, τον θέλουν, τον φαντάζονται οι τροϊκατζήδες και οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις της ελεύθερης οικονομίας, γιατί, απλούστατα, παρά τον πρωτογονισμό της εδώ κοινωνίας, δεν υπάρχει ακόμα ανθρωποφαγία.

Κάθε φορά που η Επιτροπή Ανταγωνισμού ανακαλύπτει ένα καρτέλ στη χώρα μου, βάζω τα γέλια. Γιατί πρέπει ντε και καλά να γίνουν μισητοί εχθροί (δήθεν) και να σκοτώνονται οι επιχειρηματίες μόνο και μόνο γιατί έτσι απαιτεί το savoir vivre της Αγοράς, αφού υπάρχει ψωμί για όλους χωρίς να μπουν στα έξοδα του ανταγωνισμού (διαφήμιση, προσφορές, προώθηση, έρευνα αγοράς κ.λπ.);

Οποιος από τους έξυπνους ξένους οικονομικούς συμβούλους και επιτηρητές της ελληνικής επικράτειας πιστεύει ότι οι τιμές πέφτουν παγκοσμίως επειδή οι επιχειρηματίες ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον είναι τουλάχιστον ηλίθιος ή απατεώνας.

Οι τιμές πέφτουν όταν το κόστος παραγωγής πέσει δραματικά. Κι αυτό γίνεται όταν η Κίνα, η Ινδία ή η Μιανμάρ αρχίσει να παράγει προϊόντα. Ποτέ όταν η Lagavulin βγάλει ένα πιο φθηνό ουίσκι από την Oban. Ποτέ όταν η Badweiseer βγάλει μια πιο φτηνή μπίρα από την Amstel.

Και εδώ ας ξεβρακώσουμε το παραμύθι: Η Κίνα, η Ινδία, η Μιανμάρ και οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις της Ασίας δεν άρχισαν να παράγουν τα δικά τους φτηνά, ανταγωνιστικά προϊόντα. Οι ευρωπαϊκές -κυρίως- εταιρείες ανακάλυψαν τους εργοδουλοπάροικους αυτούς παράδεισους και άρχισαν να παράγουν εκεί φτηνά τα μοσχοπουλημένα στις ευρωπαϊκές αγορές επώνυμα προϊόντα.

Αυτοί δίδαξαν στην Ανατολή την κατασκευή όλων αυτών των πραγμάτων, για τα οποία σήμερα κλαίγεται η Δύση, ότι η Κίνα έχει γίνει βιομηχανική και εμπορική απειλή!

Και οι τιμές ανεβαίνουν και πέφτουν όταν η εξωτερική πολιτική των υπερδυνάμεων και τα τεράστια μαύρα κεφάλαια παίζουν με την τιμή του πετρελαίου, των σιτηρών, των μετοχών.

Η Ελλάδα δεν είναι καμιά παρθένα Μαρία στη διεθνή αγορά. Οι επιχειρηματίες της και οι τραπεζίτες της είναι τόσο κλέφτες όσο και οι ξένοι συνάδελφοί τους. Η διαφορά τους είναι πως οι Ελληνες είναι πρωτόγονα ερασιτέχνες, ακόμα σε σχέση με τους αιμοδιψείς «διεθνείς εταίρους τους». Εχουν ακόμα κάτι ανθρώπινο, συγκρινόμενοι με κείνους. Και γι' αυτό δεν θα ζήσουν.

Το διεθνές φραγκοφονικό σύστημα, έχει αποφασίσει να επιβάλει τους κερδοσκοπικούς και εξουσιαστικούς του κανόνες παγκοσμίως, χρησιμοποιώντας την Ελλάδα σαν παράδειγμα (πού πήγε η ίδια γυρεύοντας γι' αυτό) για να τρομοκρατήσει όποιον άλλον απείθαρχο θέλει κοινωνική πολιτική, υψηλές αμοιβές και εργασιακά δικαιώματα.

Οχι ότι εδώ τα 'χαμε όλα αυτά. Εδώ είχαμε -και έχουμε- πρόνοια και περίθαλψη μπάτε σκύλοι αλέστε αλλά για πέταμα, υψηλότατες αμοιβές στο Δημόσιο, κλεμμένες από τον ιδιωτικό τομέα και εργασιακή ασυδοσία, που αφήνει τους μη δημόσιους υπαλλήλους απροστάτευτους, αλλά τα πέντε δέκατα των εργαζομένων στο απυρόβλητο, χάρη στη διαφθορά των ελεγκτικών, κοινοβουλευτικών και εισπρακτικών μηχανισμών.

Τίποτε απ' όλα αυτά δεν ενδιαφέρει τους ξένους κατακτητές και την κυβέρνηση Κουίσλινγκ. Αυτοί θέλουν να στείλουν ένα μήνυμα σε όποιον δεν συμμορφώνεται με τη δικτατορία των κεφαλαίων, που προαναγγέλλουν τον θάνατο της ανεξαρτησίας των κρατών, των ατόμων και της ιδιωτικότητας.

Αν ήξεραν λίγο από την Ελλάδα θα γνώριζαν ότι η ανταγωνιστικότητα δεν είναι το καλύτερο πεδίο για να στηρίξουν το άλλοθι της μανίας τους.

Αλλά εδώ δεν ξέρουν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του από Ελλάδα· θα ξέρουν οι ξένοι;

Δεν θα κουραστώ να γράφω ότι τα γερμανικά προϊόντα δεν είναι ανταγωνιστικά επειδή είναι φθηνότερα. Δεν είναι φθηνότερα. Είναι καλύτερα. Είναι ποιοτικότερα. Είναι φερέγγυα. Επομένως, η σαπουνόφουσκα, περί ανταγωνισμού καλό είναι να σπάσει κάποια στιγμή, όπως της αξίζει.

ΥΓ. Μιλώντας για τον ελληνικό πρωτογονισμό στην οικονομία, που είναι ακατανόητος στους ξένους φωστήρες και που δεν τον παίρνουν υπ' όψιν τους ούτε οι ντόπιοι φωστήρες, ας σταθούμε στο εξής, που μοιάζει παράλογο: Οταν ο μαγαζάτορας ή η επιχείρηση δεν έχουν δουλειά ανεβάζουν τις τιμές! Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Ο ντόπιος φραγκοφονιάς ελπίζει ότι πουλώντας το φορεματάκι με κέρδος 3.000% του αρκεί να πουλήσει λίγα κομμάτια για να ζήσει το μαγαζί και να βγάλει κέρδος. Του αρκεί; Η μέχρι σήμερα εμπειρία λέει ότι του αρκεί. Γιατί κι ο έλληνας καταναλωτής έχει τη νοοτροπία «μου αρέσει, το παίρνω». Δεν έχει καμιά καταναλωτική συνείδηση με τη δυτική έννοια του όρου. Είναι παρορμητικός και, εμπορικά, θύμα. Είναι όμως δυστυχής; Καθόλου. Πολύ το φχαριστιέται το τσίτι των 20 ευρώ, που το 'χει πληρώσει 400.

Κύλησε ο τέτζερης και βρήκε το καπάκι λοιπόν. Εμείς όμως θα βρεθούμε νηστικοί. Γιατί ξένοι και εγχώριοι φωστήρες απαιτούν να φάμε Σνίτσελ Βιενουά, την ώρα που εμείς έχουμε μόνο γάστρες.

Από enet - Γ. Παπαδόπουλος Τετράδης

Ο Έλληνας εργαζόμενος μετατρέπεται σε ... Κινέζο

Απόσπασματα απο το άρθρο του Δ. Καζάκη στο "Ποντίκι"
(...)
Αμερικανική ειρωνεία!

Είναι καιρός λοιπόν να τελειώνουμε με τις αυταπάτες περί «καλής» Ε.Ε. και «κακού» ΔΝΤ. Τον Ιανουάριο του 2009 ο πρόεδρος της Γαλλίας Ν. Σαρκοζί συγκέντρωσε στη Στρατιωτική Σχολή του Παρισιού τους πιο επιφανείς ηγέτες της πολιτικής και των επιχειρήσεων στην Ευρώπη για να τους μιλήσει για τον «χρηματιστικό καπιταλισμό» που ευθύνεται για την παγκόσμια κρίση:

«Ο χρηματιστικός καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που δίνει προτεραιότητα στον κερδοσκόπο έναντι του επιχειρηματία, στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο έναντι του παραγωγικού κεφαλαίου, στο κυκλοφορούν κεφάλαιο έναντι του κεφαλαίου ως επένδυση, στο βραχυπρόθεσμο έναντι του μακροπρόθεσμου, στους δείκτες του πλούτου έναντι του αληθινού πλούτου, με τους δείκτες να μετρούν περισσότερο από τον ίδιο τον πλούτο.

(...) Είναι ένα σύστημα όπου το χρήμα πάει στο χρήμα, όπου η εργασία βλάπτεται, όπου η παραγωγή βλάπτεται, όπου η επιχειρηματικότητα βλάπτεται».

Ο Σαρκοζί τότε μιλούσε μπροστά σ’ ένα ακροατήριο όπου βρίσκονταν η Γερμανίδα καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ, ο Βρετανός πρώην πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ, οι επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου κ.ο.κ. Όλοι τότε συμμερίζονταν την καταδίκη αυτού του «χρηματιστικού καπιταλισμού», τον οποίο οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες ταύτιζαν με το αγγλοσαξονικό ή αμερικανικό «μοντέλο» των ασύδοτων αγορών για να το αντιπαραθέσουν στο «ευρωπαϊκό μοντέλο» της κοινωνικής ευαισθησίας και ανοχής. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα;

Ενάμιση χρόνο αργότερα η Ε.Ε., και κυρίως η ευρωζώνη, έχει μεταβληθεί σε λίκνο των πιο άγριων πολιτικών του «χρηματιστικού καπιταλισμού». Μάλιστα, είναι τέτοια η προσήλωσή της, τέτοια η εμμονή των οργάνων και των ηγετών της στον «καθαρό χρηματιστικό καπιταλισμό», όπως τον περιέγραφε τότε ο Σαρκοζί, ώστε κάνει ακόμη και τους πιο ακραίους οπαδούς των «ανοιχτών αγορών» στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού να ωχριούν. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο «Economist» (17.8) έγραφε ειρωνικά:

«Οι Αμερικανοί σχολιαστές φαίνεται να διασκεδάζουν πολύ με το να παρακολουθούν τους Ευρωπαίους να “διαλύουν” τα δικά τους συστήματα κοινωνικής ευημερίας, την ίδια στιγμή που η Αμερική υιοθετεί ένα καθολικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης ευρωπαϊκού τύπου. Δεν ήταν παρά ένας χρόνος πριν που οι ηγέτες της Ευρώπης τα έριχναν στην αμερικανική λογική της ελεύθερης αγοράς και δήλωναν ότι ο αχαλίνωτος καπιταλισμός είναι τελειωμένος»!

Πραγματισμός και φανατισμός

Σήμερα η Ε.Ε. και κυρίως η ευρωζώνη είναι ο παράδεισος του πιο αχαλίνωτου καπιταλισμού που εφαρμόζεται με τον πιο στυγνό και αδυσώπητο τρόπο εναντίον των εργαζομένων, των λαών και των χωρών της Ένωσης. Με πρώτη την Ελλάδα. Κι αυτό δεν οφείλεται στην όποια «μεταστροφή» των ηγετών και των κυβερνήσεων της Ε.Ε., ούτε στον κυρίαρχο ιδεολογικοπολιτικό προσανατολισμό, αλλά στο γεγονός ότι ολόκληρο το οικοδόμημα έχει ταυτιστεί σε απίστευτο βαθμό με τις πιο παρασιτικές και κερδοσκοπικές μορφές κεφαλαίου, που σήμερα εκφράζονται πρώτα και κύρια από τα τερατώδη τραπεζικά συγκροτήματα.

(...)
Αυτό είναι που ανησυχεί σοβαρά και τους «βετεράνους» αυτών των προγραμμάτων εξ Ουάσιγκτον. Ένας από αυτούς, ο Ίρβιν Στέλζερ, που αρθρογραφεί τακτικά στην «Wall Street Journal», έγραφε στις 9.8, ανήσυχος για την επιμονή της τρόικας και ιδίως της Ε.Ε. στην αυστηρή εφαρμογή του μνημονίου:

«Το μέγεθος του έργου είναι αποθαρρυντικό. Η λιτότητα θα στερήσει γύρω στο 10% από το ΑΕΠ, με ό,τι αυτό σημαίνει για τις θέσεις εργασίας. Και παρ’ όλα αυτά θα αφήσει την Ελλάδα με μη διαχειρίσιμα επίπεδα χρέους και πληρωμής τόκων. Ευτυχώς για την Ελλάδα, στη διαπραγμάτευση ανάμεσα στους διασωθέντες και τους διασώστες έχει το πάνω χέρι. Το κόστος μιας πτώχευσης για την Ελλάδα είναι σχετικά ασήμαντο σε σύγκριση με το κόστος για τους πιστωτές της, κυρίως τις ευρωπαϊκές τράπεζες, που είναι απρόθυμες για μεγάλες διαγραφές ομολόγων. Ενώ το πολιτικό κόστος για τους ευρωκράτες, επειδή στάθηκαν ανίκανοι να προλάβουν την πτώχευση ενός από τα πιο μικρά μέλη τους, είναι απαράδεκτο.

Για να μην αναφέρουμε τις συνέπειες στη δυνατότητα των άλλων χωρών του Club Med να συνεχίσουν με την ίδια πρόοδο να προσφεύγουν στις διεθνείς αγορές χρέους. Έτσι η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να αποφασίσει, αν αναγκαστεί, να υποχωρήσει μπροστά σε ένα αγριεμένο πλήθος και να αναιρέσει τις υποσχέσεις της για λιτότητα, περνώντας το κόστος της παλαιότερης ανηθικότητάς της στον Γερμανό και τους άλλους φορολογούμενους της ευρωζώνης ή στους πιστωτές της. Πάνω από το 95% του ελληνικού χρέους έχει εκδοθεί στην Ελλάδα και υπόκειται στους νόμους περί ασυλίας λόγω κυριαρχίας, οι οποίοι περιορίζουν τις διαθέσιμες επιλογές στους δύστυχους πιστωτές που μπαίνουν στην ουρά για το κούρεμά τους».

Ο φόβος της πτώχευσης

Το πρόβλημα που ανησυχεί αναλυτές σαν τον Στέλζερ και τις αγορές, που έχουν εκτοξεύσει τα spreads των ελληνικών ομολόγων στα ουράνια με το 10ετές να έχει φτάσει (23.8) στις 896 μονάδες βάσης, παρά τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις της τρόικας, είναι ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν είναι διαχειρίσιμο και δεν πρόκειται να γίνει διαχειρίσιμο με την εφαρμογή του μνημονίου ακόμη κι αν επιτευχθούν όλοι οι στόχοι του.

«Οι αγορές υποψιάζονται ότι η Ελλάδα θα αναγκαστεί να αναδιαρθρώσει το χρέος της αργά ή γρήγορα και οι κάτοχοι ομολόγων θα είναι οι χαμένοι. Δεν πιστεύουν ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στο ευρώ με τις παρούσες συνθήκες είναι οικονομικά βιώσιμη. Η χώρα δεν διαθέτει την ελευθερία που χρειάζεται για να βγει από την κρίση», δήλωσε ο Στέφεν Λιούις της Monument Securities (Telegraph, 19.8).

Με τον ίδιο τρόπο ερμήνευσε τη συμπεριφορά των αγορών και η High Frequency Economics (Bloomberg, 19.8), ενώ ο Καρλ Ουάινμπεργκ της Valhalla δήλωσε τα εξής:

«Η καταιγίδα είναι εστιασμένη στα ομόλογα που λήγουν το 2014, τον πρώτο χρόνο που η Ελλάδα θα διακόψει τη γραμμή ζωής με το χρήμα του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Ώσπου να τελειώσουν με τη διόρθωση της Ελλάδας το 2013, το χρέος της θα έχει αυξηθεί στα 340 δισ. ευρώ. Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι η Ελλάδα θα είναι σε καλύτερη θέση να εξυπηρετήσει και να καλύψει τα 340 δισ. ευρώ σε σταθερού εισοδήματος χρεόγραφα απ’ ό,τι όταν είχε να διαχειριστεί 270 δισ. ευρώ».

Αυτός είναι ο βασικός λόγος που τα τριετή και τετραετή ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου έχουν επιτόκια που έχουν εκτιναχθεί κοντά στο 12%, έναντι του 10ετούς που έφτασε αισίως το 10,75%.

Τι ακριβώς φοβούνται οι αγορές; Ότι η Ελλάδα θα αναγκαστεί, είτε κάτω από την πίεση ενός αγριεμένου πλήθους, είτε λόγω αδυναμίας διαχείρισης του χρέους της, να επικαλεστεί τα κυριαρχικά δικαιώματά της και να προβεί σε μονομερή αναδιάρθρωση του χρέους της. Και μπορεί μια αναδιάρθρωση του χρέους να σημαίνει επίσημη πτώχευση της χώρας, αλλά σε μια τέτοια περίπτωση κανείς δεν γνωρίζει ποιος από τους κατόχους των κρατικών ομολόγων θα βγει χαμένος και ποιος θα βγει κερδισμένος. Όπως άλλωστε συμβαίνει με όλες τις πτωχεύσεις.

Ο... εφιάλτης της εθνικής κυριαρχίας

Εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι από τον 19ο αιώνα έως σήμερα δεν υπάρχει μεγαλύτερος πονοκέφαλος, μεγαλύτερος εφιάλτης για τον κάτοχο κρατικών ομολόγων χρέους από την εθνική κυριαρχία της χώρας την οποία έχει δανείσει. Κι αυτό διότι, όπως μας εξηγεί μια σχετικά πρόσφατη μελέτη:

«Οι κρατικοί οφειλέτες προστατεύονται παραδοσιακά από την αρχή της (απόλυτης) ασυλίας λόγω εθνικής κυριαρχίας, η οποία δηλώνει ότι τα κράτη δεν μπορούν να μηνυθούν σε ξένα δικαστήρια δίχως τη συγκατάθεσή τους. Η αρχή πηγάζει από την ισότητα των κυρίαρχων εθνών στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου... Ωστόσο είναι σημαντικό ότι η ασυλία μπορεί να απεμποληθεί: ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να συνάψει συμβατική σχέση με την οποία εθελοντικά να υπαχθεί στην αρμοδιότητα ενός ξένου δικαστηρίου στην περίπτωση μιας διένεξης» (Journal of Economic Literature, v. 47, Σεπτέμβριος 2009, σελ. 3).

Αν λοιπόν δεν έχει παραιτηθεί οικειοθελώς ένα κράτος από την άσκηση της κυριαρχίας του και προχωρήσει σε πτώχευση ή άρνηση εξυπηρέτησης του χρέους του, οι δανειστές του είναι πολύ δύσκολο να καταφύγουν σε δικαστήρια άλλων χωρών ώστε να πάρουν μέτρα εναντίον του που αφορούν δεσμεύσεις ή δημεύσεις περιουσιακών του στοιχείων είτε στο εξωτερικό είτε, πολύ περισσότερο, στο εσωτερικό της χώρας.

Αν και η αρχή αυτή της (απόλυτης) ασυλίας λόγω εθνικής κυριαρχίας δεν αποτελεί πανάκεια για μια χώρα στην αντιμετώπιση των δανειστών της, συνιστά την πιο βασική γραμμή άμυνάς της: χωρίς αυτήν χάνει κάθε δυνατότητα διαπραγμάτευσης προς το συμφέρον της.

Ο αγώνας των αγορών και των κατόχων κρατικών ομολόγων ήταν ανέκαθεν να μην επιτρέψουν σε μια χώρα να επικαλεστεί την ασυλία της λόγω εθνικής κυριαρχίας και να προχωρήσει σε μονομερή διαγραφή μέρους ή όλου του χρέους της. Ιδίως όταν έκρινε ότι το χρέος αυτό είναι «απεχθές» και η εξυπηρέτησή του υπονομεύει εκ των πραγμάτων την εθνική κυριαρχία της. Αυτό το κατορθώνουν με δυο κυρίως τρόπους:

● Με την επιβολή επίσημου χρεοστασίου υπό καθεστώς διεθνούς επιτήρησης, που σήμερα ονομάζεται με τακτ «συντεταγμένη πτώχευση».

● Με την επιβολή δανειακών συμβάσεων όπου το κράτος - οφειλέτης απεμπολεί μονομερώς την ασυλία που του παρέχει η εθνική του κυριαρχία έναντι των δανειστών του. Όπως π.χ. έγινε με τη δανειακή σύμβαση που συνόδευε το μνημόνιο και αποδέχτηκε παράνομα και αντισυνταγματικά η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου.

Η Ελλάδα μπορεί να είναι μέλος της ευρωζώνης και με τις συνθήκες που έχει υπογράψει να έχει παραχωρήσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας στην Ε.Ε., κυρίως όσον αφορά το νόμισμα και τις πολιτικές που απορρέουν από αυτό, όμως δεν δεσμευόταν νομικά από αυτές στο πώς θα χειριστεί τα ομόλογα που είχε εκδώσει ως κράτος. Θα μπορούσε κάλλιστα να επικαλεστεί την ασυλία της εθνικής κυριαρχίας και να καλέσει σε διαπραγμάτευση τους κατόχους των ομολόγων της.

Βέβαια κάτι τέτοιο θα την έφερνε απευθείας σε μετωπική σύγκρουση με την Ε.Ε. και την ΕΚΤ, αλλά νομικά είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει. Αυτό φοβήθηκαν και οι ευρωκρατούντες γι’ αυτό και έστησαν τον «μηχανισμό στήριξης», επέβαλαν το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση. Όπως εύστοχα παρατήρησαν πρόσφατα και δυο γνωστοί μελετητές της Ε.Ε., ο Τσαρλς Μπλάνκαρτ και ο Έρικ Φάσεν (Schweizer Monatshefte, B. 978, 7.2010), «η Ελλάδα ως κυρίαρχο κράτος θα μπορούσε να αποκαταστήσει τη φερεγγυότητά της εκτός της νομισματικής ένωσης. Αυτό δεν το ήθελε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων ενός κράτους έρχεται σε σύγκρουση με την εξουσία της και αυτή έπρεπε να διαφυλαχθεί με κάθε θυσία».

Έτσι φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση, όπου η χώρα ολόκληρη έχει δημευθεί και ο λαός της βρίσκεται κυριολεκτικά στο έλεος της τρόικας

Μεγάλα ανδρικά διλλήματα

Έμπειρη ή αθώα;

H έμπειρη είναι προτιμότερη:

- Πιάνει πιο εύκολα τον υπαινιγμό "μπορείς να γυρίσεις τώρα;"

- Δεν δαγκώνει την κρίσιμη στιγμή.

- Aλλο σεξ και άλλο ύπτιο.

- Δεν χρειάζονται άπειρα προκαταρκτικά.

-Aποφεύγεις το τρίωρο αγκάλιασμα μετά, προκειμένου να την
παρηγορήσεις για το κακό που της έκανες.


H αθώα είναι προτιμότερη:

- H ανακάλυψη μιας απάτητης παραλίας είναι πάντα συναρπαστική στιγμή.

-Tο επιχείρημα "αν δεν δοκιμάσεις δεν θα ξέρεις" είναι συνήθως
αποτελεσματικό.

-Δεν νιώθεις σα μαθητής που γράφει διαγώνισμα με θέμα "ο σεβασμός
και η σεξουαλική χειραφέτηση της σύγχρονης γυναίκας".

- H αθώα μπορεί να γίνει έμπειρη, ενώ το αντίθετο ποτέ.

-Δεν αγωνιάς μήπως της φανεί μικρό.

Λαϊκή ή κυριλέ;

H λαϊκή είναι προτιμότερη:

- Δεν μένει ποτέ ακίνητη στα μπουζούκια.

- H σχέση της με τα μίνι και τα ψηλά τακούνια είναι σχέση ζωής.

- Δεν σε τιμωρεί ποτέ με τα "πρέπει να συζητήσουμε".

- Γελάει πιο εύκολα.

- Θέλει να είναι "γκόμενα" και όχι "σύντροφος", οπότε χωρίζεις ανώδυνα.

- H φράση "πιάσε ένα φραπόγαλο ρε συ Λίτσα" της φαίνεται λογική και
δεν την οδηγεί σε εγκεφαλικό.


H κυριλέ είναι προτιμότερη:

- Δεν σε τρώει η αγωνία μήπως στο πάρτι που την συνοδεύεις, εμφανιστεί

ντυμένη "Σβετλάνα".

- Eίναι πιο επιρρεπής στην παπαρολογία, οπότε αν κάνεις καμιά λαδιά, τα

μπουρδουκλώνεις και απαλλάσσεσαι λόγω αμφιβολιών.

- Σου δίνει ένα προφιλ πιο συμβατό με την Eυρωπαϊκή Ένωση.

-Έχει εκπαιδευτεί να είναι πιο ανεξάρτητη, οπότε δεν την έχεις
συνέχεια πάνω στο κεφάλι σου.



Mε έμφαση στο στήθος ή με έμφαση στον κώλο;

Tο στήθος είναι προτιμότερο:

-Mπορείς να βυθιστείς και να απομονωθείς για ώρες εκεί μέσα, χωρίς άγχος.

- Eίναι πιο εύκολα προσβάσιμο.

- Ξυπνάει αναμνήσεις...

- Tο έχει τιμήσει η Πάμελα Aντερσον.

- Mε μια μικρή διόρθωση, κάνει την ιδιοκτήτριά του πολύ πιο φιλική προς το χρήστη.

O κώλος είναι προτιμότερος:

- Eίναι πιο ντόμπρος και δεν καταφεύγει σε οφθαλμαπάτες τύπου
"ενισχυμένο σουτιέν".

- Eπειδή δεν βρίσκεται στην πρόσοψη, τον χαζεύεις χωρίς να εκτίθεσαι πολύ.

- Δεν τον βαριέσαι ποτέ.

☻ Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μπορείς να τον ακούσεις να σου στέλνει τηλεπαθητικά μηνύματα.

Για σπίτι ή για κρεβάτι;

Για σπίτι:

- Γιατί το συζητάμε, αφού και το κρεβάτι μέσα στο σπίτι βρίσκεται;

- Tα σιγανά ποταμάκια είναι πολύ πιο εξελίξιμα.

- Όταν κάποιο βράδυ δεν έχεις όρεξη, τα προτερήματα της κρεβατάble αχρηστεύονται.

- Όταν η προηγούμενη ήταν του κρεβατιού.


Για κρεβάτι:

- Δηλαδή ο προορισμός του ανθρώπου είναι να έχει σιδερωμένα πουκάμισα;

- Δεν παχαίνεις μετά από κάνα δυο μήνες.

- Oι νοικοκυρές με απωθημένα είναι πολύ πιο επικίνδυνες.

- Όταν η προηγούμενη ήταν νοικοκυρά.



16άρα ή 40άρα;

Yπέρ της 16άρας:

- Tα καινούργια μοντέλα είναι πολύ εξελιγμένα και δεν μπορείς να μένεις αδιάφορος με τις επιδόσεις τους.

- Aν κάτι δεν κάτσει, έχει πολλές και ενδιαφέρουσες φίλες.

- Δεν σε βλέπει σαν call boy από μικρές αγγελίες.

- Tο πρωί έχει σχολείο και είσαι ελεύθερος.

- Oρίζεις εσύ τους όρους του παιχνιδιού.

Yπέρ της 40άρας:

- Oι παροιμίες με ζουμιά και κότες δεν βγήκαν τυχαία.

- Έχει πια ξεπεράσει το σύνδρομο "καριέρα-με-ταγιέρ-έξι-άτοκες".

- Δεν είναι παράνομο.

- Δεν φιλοδοξει να παντρευτεί, να κάνει παιδιά και να σε γνωρίσει στους φίλους της.

- Ξέρει τους όρους του παιχνιδιού.

Γουρουνιά ή συναίσθημα;


Γιατί γουρουνιά:

- Aν δεν αμυνθείς με κάποιο τρόπο, σε λίγο βρίσκεσαι να μιλάς για σερβιέτες και Mπέβερλι Xίλς.

- Oι νεάτερνταλ ήταν και πιο ευτυχισμένοι και πιο γοητευτικοί.

- Έχει πιο πολλή πλάκα.

- Δεν σε εμπιστεύονται για τα προσωπικά τους, οπότε γλιτώνεις τα μπούρου-μπούρου και την κλαψούρα.

Γιατί συναίσθημα:

- Γιατί το ματς στην τηλεόραση δεν έχει ενδιαφέρον.

- Mαθαίνεις περισσότερα μυστικά που μπορείς να χρησιμοποιήσεις
αργότερα σε μια δύσκολη στιγμή.

- Όταν κάποια δεν βρίσκει τη γουρουνιά απωθητική, την ερωτεύεσαι.

- Γιατί πρέπει.



Nα κερατώσω ή να είμαι πιστός;

Nα κερατώσω:

- Aν το κάνεις πρώτος, μετά δεν σε πειράζει πολύ όταν σου το κάνουν.

- Όταν δεν το κάνεις, σου μένει απωθημένο και είναι χειρότερα για όλους.

- Aφού το σκέφτηκα, είναι σα να το έκανα.

- Aν δεν το μάθει, δεν είναι σα να μην έγινε;

- H επιστήμη λέει ότι ο άνθρωπος είναι πολυγαμικό ον.

- O καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις τον πειρασμό είναι να υποκύψεις.

- Mα καλά, είμαι τόσο μαλάκας που το σκέφτομαι;

Nα είμαι πιστός:

- Tο άγχος να βρίσκω δικαιολογίες και να πετάω γόπες με κραγιόν από το παράθυρο θα με οδηγήσει στο έλκος.

- Kι αν μετά μου αρέσει και το κάνω χόμπι;

- Δεν πρέπει να παίρνεις αποφάσεις την ώρα που το αίμα εγκαταλείπει τον εγκέφαλο και συγκεντρώνεται στο υπογάστριο.

- Όλα μια ιδέα είναι μωρέ...

- Έχω περιέργεια να δω μια φορά πώς είναι.

Aπό πάνω ή από κάτω;

Aπό πάνω:

- Δείχνει εργατικότητα και φιλότιμο.

- Έχεις καλύτερη οπτική γωνία.

- Γυμνάζεσαι.

- Δεν κινδυνεύεις να σου έρθει κανένα βυζί στο κεφάλι.

- Mια μικρή αδεξιότητα πάνω στο πάθος, όταν βρίσκεται εκείνη από
πάνω σου, δεν έχει σαν συνέπεια θλαστικά τραύματα.

Aπό κάτω:

- Όσο έχει την πρωτοβουλία εκείνη, αποφεύγω τις τρυφερότητες.

- Για κάποιο παράξενο λόγο, αυτό τους κάνει πιο "ισότιμη σχέση".

- Όταν ρίχνει το κεφάλι προς τα πίσω, μπορείς να φαντάζεσαι όποια θέλεις.

- Έχεις οπική επαφή με την τηλεόραση

Ο Λένιν κατεβαίνει στην Κόλαση

του Paulo Coelho
(Δημοσιεύθηκε στην Κυρ. Ελευθεροτυπία)


Αφού έφερε εις πέρας τη Ρωσική Επανάσταση, κατάργησε τις ταξικές διακρίσεις και αφιέρωσε όλη τη ζωή του στον κομμουνισμό, ο Λένιν τελικά πεθαίνει। Επειδή είναι άθεος και είχε καταδιώξει τους θρησκευόμενους, καταδικάζεται να πάει στην Κόλαση.

Φθάνοντας εκεί διαπιστώνει ότι η κατάσταση είναι χειρότερη κι από τη Γη: οι καταδικασμένοι υποβάλλονται σε απίστευτα βασανιστήρια, τα τρόφιμα δεν επαρκούν για όλους, οι δαίμονες δεν είναι οργανωμένοι, ο Σατανάς συμπεριφέρεται ως απολυταρχικός μονάρχης-χωρίς να δείχνει τον παραμικρό σεβασμό για τους αλλήλους του ή για τις ψυχές που υποφέρουν το αιώνιο μαρτύριο.

Αγανακτισμένος ο Λένιν παίρνει την κατάσταση στα χέρια του: διοργανώνει πορείες και συλλαλητήρια, δημιουργεί συνδικάτα με δυσαρεστημένους δαίμονες, υποκινεί εξεγέρσεις. Σύντομα η Κόλαση είναι άνω-κάτω: κανείς δεν σέβεται πια το κύρος του Σατανά, οι δαίμονες απαιτούν αύξηση μισθού, οι αίθουσες βασανιστηρίων αδειάζουν, οι αρμόδιοι να συντηρούν τα καμίνια απεργούν.

Ο Σατανάς δεν ξέρει πια τι να κάνει: πώς να κυβερνήσει άλλο το βασίλειό του αν ο επαναστάτης αυτός ανατρέπει όλους τους νόμους; Επιδιώκει μια συνάντηση μαζί του, ο Λένιν όμως, με το πρόσχημα ότι δεν συνομιλεί με καταπιεστές, του διαμηνύει με μια λαϊκή επιτροπή ότι δεν αναγνωρίζει την εξουσία του Ανώτατου άρχοντα.

Απελπισμένος ο Σατανάς πηγαίνει στον Παράδεισο για να μιλήσει με τον άγιο Πέτρο.
-Θυμάστε εκείνον τον τύπο που έκανε τη Ρωσική Επανάσταση; λέει ο Σατανάς.
-Θυμόμαστε πολύ καλά, απαντά ο άγιος Πέτρος. Κομμουνιστής. Μισούσε τη θρησκεία.
-Καλός άνθρωπος, επιμένει ο Σατανάς. Παρ’ όλες τις αμαρτίες του, δεν του αξίζει η Κόλαση― στο κάτω κάτω, προσπάθησε να πολεμήσει για έναν πιο δίκαιο κόσμο. Σύμφωνα με τη γνώμη μου, θα έπρεπε να βρίσκεται στον Παράδεισο.
Ο άγιος Πέτρος μένει για λίγο σκεπτικός.
- Νομίζω ότι έχεις δίκαιο, λέει τελικά. Όλοι έχουμε τις αμαρτίες μας, εγώ ο ίδιος απαρνήθηκα τον Χριστό τρεις φορές. Στείλε μου τον εδώ.
Τρελός από τη χαρά του ο Σατανάς γυρίζει σπίτι και στέλνει τον Λένιν κατευθείαν στον Παράδεισο. Στη συνέχεια, με ανένδοτο και κάπως βίαιο τρόπο κλείνει τα συνδικάτα των δαιμόνων, διαλύει τις επιτροπές δυσαρεστημένων ψυχών, απαγορεύει τις συνελεύσεις και τα συλλαλητήρια καταδικασμένων.

Η Κόλαση ξαναγίνεται το γνωστό μέρος των βασανιστηρίων που πάντα τρόμαζε τον άνθρωπο.

Περιχαρής ο Σατανάς φαντάζεται τι θα γίνεται στο μεταξύ στον Παράδεισο. «Όπου να είναι, ο γιος Πέτρος θα μας χτυπήσει την πόρτα ικετεύοντας να μας επιστρέψει τον Λένιν», κρυφογελά.
«Εκείνος ο κομμουνιστής θα έχει μετατρέψει τον Παράδεισο σε ανυπόφορο μέρος».

Περνά ο πρώτος μήνας, ένας ολόκληρος χρόνος, κανένα νέο απ τον Παράδεισο. Με ασυγκράτητη περιέργεια ο Σατανάς αποφασίζει να πάει προ τα εκεί για να δει τι συμβαίνει. Στην πόρτα του Παραδείσου συναντά τον άγιο Πέτρο.
-Λοιπόν, πώς πάνε τα πράγματα εδώ; ρωτά.
-Πολύ καλά! απαντά ο άγιος Πέτρος.
-Μα, είναι στ αλήθεια όλα καλά;
-Φυσικά! Γιατί όχι;
«Αυτός ο μάγκας κάνει πως δεν καταλαβαίνει», σκέφτεται ο Σατανάς. «Πάει να μου φορτώσει πίσω τον Λένιν».
-Άκου, άγιε Πέτρο, εκείνος ο κομμουνιστής που σου έστειλα συμπεριφέρεται καλά;
-Πολύ καλά!
-Καμιά αναρχία;
-Ίσα ίσα. Οι άγγελοι είναι πιο ελεύθεροι από ποτέ, οι ψυχές κάνουν ό, τι θέλουν, οι γιοί μπορούν και μπαινοβγαίνουν χωρίς χρονικούς περιορισμούς.
-Και ο Θεός δεν διαμαρτύρεται γι’ αυτήν την υπερβολική ελευθερία;
Ο Aγιος Πέτρος κοιτά λυπημένα τον κακόμοιρο δαίμονα που έχει μπροστά του.
-Ο Θεός; Σύντροφε, δεν υπάρχει Θεός.

Ξαναγράφοντας την Βίβλο…

Η Βίβλος είναι το best seller όλων των εποχών με εκατομμύρια φανατικούς αναγνώστες, έχει γυριστεί σε ταινίες, σίριαλ και ντοκιμαντέρ και έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές θρησκόληπτων. Μήπως, όμως, έχει παλιώσει; Μήπως χρειάζεται ένα λίφτινγκ;

Σκεφτείτε να ανέθετε η Εκκλησία σήμερα σε διάφορους ανθρώπους του πνεύματος (και όχι μόνο) να ξαναγράψουν τη Βίβλο, προσδίδοντάς της μοντέρνα στοιχεία, ώστε να την κάνουν πιο ελκυστική στο νευραλγικό κοινό 18-44. Σκεφτείτε τι θα συνέβαινε…

ΑΝ Η ΒΙΒΛΟΣ ΞΑΝΑΓΡΑΦΟΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ…

1. Χριστόφορο Παπακαλιάτη

- Το “φιλί του Ιούδα” θα ήταν ένα καυτό και πολυσυζητημένο ομοφυλοφιλικό φιλί, που θα ξεσήκωνε τις αντιδράσεις των άλλων 11 μαθητών, οι οποίοι από τη ζήλια τους τελικά θα κάρφωναν τον δάσκαλό τους στις αρχές. Κατόπιν θα έστηναν παγίδα στον Ιούδα, προκειμένου να τον ενοχοποιήσουν για την προδοσία, με αποτέλεσμα αυτός να κρεμαστεί από την απελπισία του (σε μία δραματική σκηνή) και οι συνωμότες μαθητές να τη βγάλουν καθαρή, μέχρι να τσακωθούν μεταξύ τους και τελικά να αλληλοσκοτωθούν σε μια αιματηρή διαμάχη.

- Η διήγηση για τους πρωτόπλαστους θα επικεντρωνόταν στο πόσο καλό και θεϊκό σεξ έκαναν ο Αδάμ και η Εύα, πριν εκδιωχθούν από τον Παράδεισο εξαιτίας ενός δόλιου σχεδίου του Όφη, ο οποίος ήταν σφόδρα ερωτευμένος με την Εύα και ήθελε να την χωρίσει από τον Αδάμ και να την κάνει δική του. Ωστόσο, η Εύα προτίμησε να πάει με τον Αδάμ, ακόμα και μετά την εκδίωξή τους από τον Παράδεισο, γεγονός που καταρράκωσε τον Όφη, ο οποίος κλείστηκε σε μία υπόγεια σπηλιά και δεν ξαναβγήκε από τότε.

- Ο θάνατος του Άβελ στα χέρια του Κάιν δε θα ήταν τόσο απλός. Θα είχε προηγηθεί μια έντονη λογομαχία μεταξύ των δύο αδελφών επειδή ήταν ερωτευμένοι με την ίδια γυναίκα, θα ερχόντουσαν στα χέρια και, πάνω στη μάχη, ο Κάιν θα σκότωνε άθελά του τον Άβελ. Στο τέλος, το κοινό αίσθημα των δύο αδερφών θα έφευγε, θέλοντας να ξεχάσει την τραγωδία που κουβαλούσε στην πλάτη της, αφήνοντας τον Κάιν μόνο του να αντιμετωπίσει την οργή του Θεού.

2. Πάνο Σόμπολο

- Θα υπήρχαν ιδιαίτερα εκτεταμένες διθυραμβικές αναφορές στο οργανωμένο σχέδιο της ρωμαϊκής αστυνομίας, το οποίο οδήγησε τελικά στη σύλληψη του Χριστού. Παρακολουθήσεις, διαπραγματεύσεις με μαθητές του, ψυχογραφήματα, τα πάντα.

- Στην περίπτωση του Αβραάμ, που παραλίγο να θυσιάσει τον γιο του, Ισαάκ, θα προσπαθούσε να κάνει το ψυχογράφημα του “παρ’ολίγον παιδικτόνου”, προσπαθώντας να εξηγήσει πώς ένας οικογενειάρχης υπεράνω υποψίας έφτασε στο σημείο, σε μια έξαρση θρησκευτικής πίστης, να θυσιάσει το ίδιο του το παιδί. Φυσικά, όλα αυτά διανθισμένα με δηλώσεις της συζύγου του, Σάρας, που ήταν συγκλονισμένη από την παρ’ολίγο τραγωδία και σκεφτόταν πολύ σοβαρά να πάρει διαζύγιο.

- Θα προσπαθούσε να δικαιολογήσει την ανικανότητα των αστυνομικών αρχών της εποχής του Ηρώδη, που όχι μόνο δεν εντόπισαν το Θείο βρέφος, αλλά θανάτωσαν και χιλιάδες άλλα κακόμοιρα βρέφη ψάχνοντας να το βρουν, υποστηρίζοντας ότι το βρέφος-τρομοκράτης ήταν πολύ δύσκολο να εντοπιστεί, παρά τις οργανωμένες προσπάθειες της Αστυνομίας.

3. Νίκο Αλέφαντο

- Η διήγηση της μονομαχίας του Δαβίδ με τον Γολιάθ θα διανθιζόταν με φράσεις όπως “ο Δαβίδ ήταν μεγάλη παιχτούρα, τι να λέμε τώρα”, “ήταν κοντοπίθαρος, αλλά έτρεχε σαν διάολος, δεν του έπαιρνες μπάλα με τίποτα” και “έλα μωρέ τώρα, ποιος Γολιάθ να πούμε, εγώ αυτόν δεν τον έπαιρνα στην ομάδα μου που να με πληρώνανε”.

- Σχετικά με την ανάσταση του Λαζάρου, θα υποστήριζε ότι “καλός μωρέ ήταν ο Χριστός, αλλά τέτοια ανάσταση σαν αυτή που έκανα εγώ του Τζοβάνι όταν πήγα στον Ολυμπιακό δεν έχει ματαγίνει, στο λέει ο Αλέφαντος”.

- Αντί για το περίφημο “πριν αλέκτωρ τρεις λαλήσαι”, ο Χριστός θα έλεγε στον Πέτρο “καλώς τα παιδιά, καλώστα, 3-0″.

Από thestranger

Ουγγαρία-ΔΝΤ:σημειώσατε 1

Του Μιχάλη Ψυλού

Ρεύμα απείθαρχων χωρών φοβάται το ΔΝΤ μήπως δημιουργήσει η Ουγγαρία, όπως αποκαλύπτει ο δυτικός Τύπος, μετά την απόφασή της να φορολογήσει τις τράπεζες παρακάμπτοντας τις οδηγίες του μισητού διεθνούς οργανισμού. Χωρίς αντίκρισμα αποδείχτηκαν οι απειλές για καταστροφή της χώρας.

Δεν πάει ένας μήνας που ο δεξιός ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ούρμπαν τόλμησε να πεί ένα κατηγορηματικό «όχι» στις αξιώσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για πρόσθετα μέτρα λιτότητας. Αντίθετα, η –δεξιά επαναλαμβάνω– κυβέρνηση της Ουγγαρίας αποφάσισε να επιβάλει για τρία χρόνια έκτακτη εισφορά ύψους 0,45% στον τζίρο των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, υποχρεώνοντας τις τράπεζες να καταβάλουν 700 εκατομμύρια ευρώ και να γλιτώσουν έτσι οι απλοί πολίτες ενδεχόμενα νέα μέτρα.

«Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι να ενισχυθεί η ανάπτυξη και η ανταγωνιστικότητά μας», τόνισε ο υφυπουργός Οικονομικών Ζόλταν Κσελφάβαι. «Μετά από τέσσερα χρόνια λιτότητας, η… λιτότητα δεν μπορεί να είναι η λύση» πρόσθεσε!

Το ΔΝΤ και η ΕΕ απέρριψαν κατηγορηματικά τη λύση της φορολόγησης των ουγγρικών τραπεζών –οι περισσότερες εκ των οποίων άλλωστε ανήκουν σε δυτικοευρωπαικές τράπεζες, κυρίως αυστριακές– και αποφάσισαν να μη χορηγήσουν στην Ουγγαρία την τελευταία δόση των 5,5 δισ. ευρώ που απέμεναν από το δάνειο των 20 δισ. που είχαν εγκρίνει στη Βουδαπέστη το 2008.

Το σύνολο σχεδόν του δυτικού Τύπου είχε φρίξει με τη στάση αυτή του Όρμπαν, προβλέποντας ούτε λίγο ούτε πολύ την καταστροφή της χώρας. Το εξοργιστικό είναι ότι η εκβιαστική στάση του ΔΝΤ και της ΕΕ δεν βασίζονται, έστω και τυπικά, σε κάποια «αποτυχία» της Ουγγαρίας να πιάσει τους στόχους που της είχαν επιβάλει πριν καν αναλάβει την εξουσία η κυβέρνηση Όρμπαν. «Το έλλειμμα της Ουγγαρίας είναι μόλις 3,8% του ΑΕΠ» γράφει το γαλλικό περιοδικό Μαριάν. Και προσθέτει με έκδηλη οργή: «Το ποσοστό αυτό προκαλεί έκπληξη, δεδομένου ότι τα ελλείμματα των χωρών μελών της Ευρωζώνης είναι από 5 έως και 12%»! Απλώς,τα «γεράκια» του ΔΝΤ και της ΕΕ επιχείρησαν να εκβιάζουν τους Ούγγρους γιατί φοβούνται μήπως δημιουργηθεί ρεύμα …απείθαρχων κρατών!

Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης το ομολόγησαν απερίφραστα: «Ο αγώνας στην Ουγγαρία αντανακλά μια μεγαλύτερη μάχη που αναμένεται να δοθεί το επόμενο έτος, καθώς οι περισσότεροι ευρωπαίοι πολιτικοί που επιδιώκουν να επιβάλουν τη δημοσιονομική πειθαρχία, αντιμετωπίζουν όλο και πιο απείθαρχους πολίτες». Στο ίδιο μήκος κυματος και οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς: «Το ΔΝΤ θα πρέπει να κρατήσει σκληρή γραμμή στην Ουγγαρία γιατί πρέπει να στείλει ένα μήνυμα σε άλλες κυβερνήσεις που θα έμπαιναν στον πειρασμό να φλερτάρουν με την απειθαρχία».

Και όμως! Η καταστροφολογία δεν πέρασε. «Παραδόξως», γράφει η γαλλική Μοντ, «η επίδειξη δύναμης του Όρμπαν με το ΔΝΤ δεν προκάλεσε τον πανικό των επενδυτών. Το φιορίνι μπορεί να υποτιμήθηκε κάπως, αλλά η χώρα εξακολουθεί να δανείζεται χωρίς πρόβλημα από τις αγορές. Η κυβέρνηση της Ουγγαρίας έχει να αντιμετωπίσει πολύ ισχυρά συμφέροντα τους τελευταίους δύο μήνες και μέχρι στιγμής φαίνεται να κερδίζει – παρά τις τεράστιες αντιδράσεις που προκαλεί» λέει ο οικονομολόγος Μαρκ Γουέισμπροτ, διευθυντής του Κέντρου Οικονομικής και Πολιτικής Ερευνας.

Ακόμη και τα γεράκια του ΔΝΤ παραδέχονται την ήττα τους, χωρίς φυσικά να πάψουν να απειλούν. «Ναι, προς το παρόν η Ουγγαρία δεν μας χρειάζεται», λέει ο Κριστόφ Ρόζενμπεργκ, επικεφαλής της αντίστοιχης τρόικας στη Βουδαπέστη. «Το 2011, όμως το κλίμα θα μπορούσε να αλλάξει απότομα στις αγορές», συνεχίζει απειλητικά.

Η Ουγγαρία –με τους Σοσιαλιστές στην κυβέρνηση– έζησε τέσσερα χρόνια εξοντωτικής λιτότητας και όντως το έλλειμμα μειώθηκε από 9 σε 3,8% του ΑΕΠ. Με τα μέτρα αυτά όμως η ανεργία αυξήθηκε από 7% το 2007 στο 12% σήμερα και η οικονομία βυθίστηκε στο χάος. Και όμως οι Σοσιαλιστές παραμένουν αμετανόητοι, αν και συνετρίβησαν στις πρόσφατες εκλογές. Σε πλήρη ταύτιση με το ΔΝΤ ο Πέτερ Ότσκο, υπουργός Οικονομικών της προηγούμενης σοσιαλιστικής κυβέρνησης ούτε λίγο ούτε πολύ κάλεσε την κυβέρνηση Όρμπαν να αλλάξει στρατηγική και να ακολουθησει τις επιταγές του ΔΝΤ. Αυτό θα πει υπηρετικό προσωπικό…

Ο τζίτζικας & ο μέρμηγκας! (Η σύγχρονη έκδοση)

Ήταν καλοκαίρι στο δάσος έκανε τρομερή ζέστη και ο μέρμηγκας ήταν έξω καταϊδρωμένος και μάζευε ξύλα…

Εκεί που μάζευε ξύλα ακούει ένα φρενάρισμα….ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙιιιιιιιι .. γυρνάει και τι να δει!

Ο τζίτζικας μέσα σε ένα MERCEDES CABRIO SL 500 με δύο θεογκόμενες!

“Έλα ρε άτομο τι κάθεσαι και κάνεις εδώ και μαζεύεις ξύλα ;;;;” του λέει ο τζίτζικας…

“Αδερφέ, χειμώνας έρχεται και μαζεύω προμήθειες για το τζάκι.”

“Καλά τρελός είσαι ρε… πάμε εδώ στην παραλία να κάνουμε το μπανάκι μας Έχω και τα δύο μωρά μαζί … κοίτα πως σε κοιτάνε ρεεεε… χαζός είσαι που Θα κάτσεις να μαζέψεις ξύλα… Παραλία, Μπανάκι, BEACHBAR και σφηνάκια.. ”

“Όχι ρε φίλε δεν μπορώ έχω δουλειά ακόμα .”

“Καλά ρε φιλαράκι δεν πειράζει τα λέμε … να ξέρεις εσύ χάνεις!!!”

Φεύγει ο τζίτζικας, αναστενάζει ο μέρμηγκας και συνεχίζει το κουβάλημα

Περνάνε κάνα δυο βδομάδες εκεί που ήταν ο μέρμηγκας πάλι στο δάσος και μάζευε τροφή (ντάλα ο ήλιος) σκάει μύτη το γνωστό φρενάρισμα ….ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ….

Γυρνάει ο μέρμηγκας με βαριά καρδιά και τι βλέπει…

Ο γνωστός τζίτζικας με ένα SUBARU FORESTER και από πίσω κοτσαδούρα με ένα κότερο 20 μέτρα !!!!

Πάνω στο κότερο 10 θεογκόμενες 2μετρες να τον χαιρετάνε!!!

“ΦΙΛΑΡΑΚΙ!!!” φωνάζει ο τζίτζικας

“Καλημέρα . ” του απαντάει ο μέρμηγκας με ξεψυχισμένη φωνή!

“A ντε, παράτα το κουβάλημα και ανέβα στο εργαλείο μαζί με τα κορίτσια ! πάμε ΜΥΚΟΝΟ τριήμερο!”

“…εεεεε… ξέρεις έρχεται χειμώνας και αν δεν μαζέψω τροφή θα πεινάσουμε…”

“ΡΕΕ…… ΔΕΝ ΠΑΣ ΚΑΛΑ!!!! καβάλα να φύγουμε.

Τα κορίτσια σε περιμένουν πώς και πως! κοίτα κορμιά κοίτα ρεεε πως σε κοιτάνε!!!!!”

“…όχι ρε φίλε δεν μπορώ”

“ΚΑΛΑ ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ!!!! ΧΑΖΟΣ τι να σου πω ….” του λέει ο τζίτζικας και βάζει μπρος και την κάνει…

Περνάει το καλοκαίρι, περνάει το φθινόπωρο και έρχεται ο χειμώνας.

Έξω έχει 2 μέτρα χιόνι και ο μέρμηγκας είναι αραχτός στην πολυθρόνα Δίπλα στο τζάκι…χαζεύει τηλεόραση “Πρωινό Καφέ” και πίνει το τσαγάκι του χαλαρός….

Ξαφνικά χτυπάει η πόρτα “ΤΑΚ ΤΑΚ ΤΑΚ” και ακούει μια Φωνή “ΦΙΛΑΡΑΚΙΙΙΙΙΙΙ”

Σηκώνεται αργά αργά και πάει στην πόρτα… ανοίγει την πόρτα και…….. Κοντεύει να πάθει έμφραγμα

Ο Τζίτζικας με στολή Χιονοδρόμου κασκολάκι και γυαλιά να του χαμογελάει και πίσω του το γνωστό FORESTER με αλυσίδες και από πάνω φορτωμένο με πέδιλα του σκι!

Μέσα στο FORESTER δύο ξανθές μοντέλες να του χαμογελάνε!

“Έχεις 10 λεπτά καιρό να ετοιμαστείς και να κατέβεις να φύγουμε! Έχω κλείσει ΣΑΛΕ στον ΠΑΡΝΑΣΣΟ και θα πάμε για σκι με τα κορίτσια…άντε κατέβα!”

… Άφωνος ο μέρμηγκας έχει καταπιεί τη γλώσσα και έχει μείνει με ανοικτό το στόμα

“Aντε ρε μη χαζεύεις… ΕΤΟΙΜΑΣΟΥ Γρήγορα!!! Τα κορίτσια ανυπομονούν να σε γνωρίσουν!!!!”

“Εεεε,Φίλε μου τζίτζικα δυστυχώς δεν μπορώ να έρθω σήμερα μαζί σου αλλά σε παρακαλώ πολύ κάνε μου μια χάρη :

Αν εκεί πάνω στο βουνό δεις τον ΑΙΣΩΠΟ…πες του ΝΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙ !!!!!

(Αφιερωμένο σε όλους τους φορολογουμενους πολίτες της Χώρας μας)

Στάδια αντρών και γυναικών

‘Aνδρες

Η πιο συνηθισμένη ατάκα για μια γνωριμία

στα 17- Οι γονείς μου λείπουν
στα 25- Η φίλη μου λείπει
στα 35- Η γυναίκα μου…
λείπει
στα 48- Η γυναίκα μου και η φίλη μου λείπει
στα 66- Η δεύτερη γυναίκα μου πέθανε.

Αγαπημένο Σπορ

στα 17- Σεξ
στα 25- Σεξ
στα 35- Σεξ
στα 48- Σεξ
στα 66- Σεξ

Αγαπημένη απασχόληση

στα 17- Σεξ
στα 25- Σεξ
στα 35- Σεξ
στα 48- Σεξ
στα 66- Σεξ στο μυαλό

Η τέλεια βραδιά

στα 17- Φιλί μετά χρήσης της γλώσσας
στα 25- Θα μείνει μαζί μου για πρωινό
στα 35- Θα φύγει πριν το ματς
στα 48- Ωραία, άφησε τα παιδιά της σπίτι
στα 66- Επέζησα

Φαντασιώσεις

στα 17- Πέντε φορές συνεχόμενα
στα 25- Σεξ στο αεροπλάνο
στα 35- 5 φορές συνεχόμενα σεξ στο αεροπλάνο
στα 48- Limit up των μετοχών
στα 66- Limit up του πέους

Ιδανικά ραντεβού

στα 17- Μια νύχτα πίσω από θάμνους
στα 25- Σεξ με τη φίλη
στα 35- Σεξ με τη φίλη της γυναίκας
στα 48- Σεξ στο γραφείο

στα 66- “Σεξ με τη γραμματέα στο αεροπλάνο της εταιρείας”

Γυναίκες

Η πιο συνηθισμένη δικαιολογία

στα 17- Πρέπει να λούσω τα μαλλιά μου
στα 25 -Πρέπει να λούσω τα μαλλιά μου και να τα τυλίξω
στα35 -Πρέπει να βάψω τα μαλλιά μου
στα 48 -Ο Λούλης θα μου βάψει τα μαλλιά
στα 66 -Ο Λούλης θα μου βάψει τη περούκα

Αγαπημένο σπορ

στα 17 -Ψώνια
στα 25 -Ψώνια
στα 35 -Ψώνια
στα 48 -Ψώνια
στα 66 -Ψώνια

Αγαπημένη απασχόληση

στα 17 -Ψώνια με λεφτά του μπαμπά
στα 25 -Ψώνια με λεφτά του φίλου
στα 35 -Ψώνια με λεφτά του συζύγου
στα 48 -Ψώνια με λεφτά του δεύτερου συζύγου
στα 66 -Ψώνια με λεφτά του κράτους

Η τέλεια βραδιά

στα 17 -Πιτσαρία
στα 25 -Πρόσκληση για βραδινό φαγητό
στα 35 -Ένα διαμάντι
στα 48 -Ένα μεγαλύτερο διαμάντι
στα 66 -Μόνη στο σπίτι

Φαντασιώσεις

στα 17 -Ψηλός, όμορφος με λεφτά
στα 25 -Ψηλός, όμορφος με πολλά λεφτά
στα 35 -Ψηλός, όμορφος με πολλά λεφτά και μυαλό
στα 48 -Έναν άντρα χωρίς φαλάκρα
στα 66 -Έναν άντρα

Ιδανικό ραντεβού

στα 17 -Αυτός προθυμοποιείται να πληρώσει
στα 25 -Αυτός πληρώνει
στα 35 -Αυτός ετοιμάζει το πρωινό
στα 48 -Αυτός ετοιμάζει το πρωινό για τα παιδιά
στα 66 -Αυτός μπορεί και μασάει το πρωινό του