Σσσ... ησυχία τόπος λατρείας @ προσευχής (και Α' βοηθειών)

Και η Αλέκα τα λέει καλά και ο Αλέξης καλά τα λέει.
Αλλά δεν ακούνε ο ένας τον άλλον. Κι έτσι πάει κρίμα το καλό βόλτα στον γιαλό......στραβά ν' αρμενίζουμε...


Δεν ξέρω αν τον χειμώνα που θα έρθει θα καπνίζουν τα τζάκια των σπιτιών ή τα ερείπια ζωών και ζωών...

Ομως, απ' αυτόν τον επόμενο χειμώνα φαίνεται να βλέπει ακόμα πιο μακριά ο κ. Παπακωνσταντίνου ο οποίος προσβλέπει «σε μελλοντικά (!) έσοδα που θα προέλθουν από αξιοποίηση νησιών»!!! Μάλιστα ο άνθρωπος σκέπτεται να δώσει από τώρα αυτά τα μελλοντικά έσοδα «ως εγγυήσεις για μελλοντικό δανεισμό» - δεν θα έχει τέλος η δήωση της χώρας!

Είναι απίστευτο, αλλά ο κ. Παπακωνσταντίνου πιστεύει ότι θα είναι στη θέση του και αύριο για να ξεπουλάει το μεθαύριο! ότι όπως τώρα πουλάει τη ΔΕΗ αύριο θα πουλήσει τη Ζάκυνθο.

Λογικόν!

Εκτός κι αν υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι η ΔΕΗ αξίζει λιγότερο απ' τη Ζάκυνθο. Ή τη Σκόπελο.

Αλήθεια, εκτός απ' τους πουλημένους, πόσοι άραγε να 'ναι οι Ελληνες πολίτες που δεν αντιλαμβάνονται ότι το ξεπούλημα των λιμανιών, του Ταμιευτηρίου, του ΟΠΑΠ, των δρόμων, ισοδυναμεί με διαμελισμό της χώρας;

Η Ελλάδα διαμελίζεται και ταυτοχρόνως αφοπλίζεται.

Με τι εργαλεία θα αναπτυχθεί; πώς θα αντιμετωπίσει το μέλλον; Με την ενέργεια, την έρευνα και όλες τις στρατηγικές υποδομές στα χέρια ποιων;

Η χώρα δένεται πισθάγκωνα.

Με σπασμένο ηθικό οι Ελληνες, σαν ηττημένοι σε πόλεμο, τίθενται υπό καθεστώς κατοχής.

Σήμερα και στο μέλλον η εργασία μας δεν θα παράγει κοινό πλούτο, έστω ανισοκατανεμόμενο, αλλά πλούτο για τους Ιδιοκτήτες της χώρας.

Η Ελλάδα γίνεται κολλήγος - οι ημέρες μας μεροδούλι μεροφάι, η ζωή αναξιοπρεπής, τα παιδιά μας κρέας για την ελεύθερη αγορά, χωρίς προοπτικές, χωρίς ορίζοντες, χωρίς ελπίδες.

Γιατί όλα αυτά;

Για να μη χάσουν κάποια (λίγα ή πολλά) λεφτά οι τοκογλύφοι, που, έτσι κι αλλοιώς, έχουν θησαυρίσει έως τετάρτης γενεάς;

*****

Ας προσέξουμε δύο σημεία: α) αν η κυβέρνηση προσπαθούσε όντως να βγάλει τη χώρα απ' την κρίση, θα διαβουλευόταν με τους πάντες, θα δοκίμαζε και κάποιες άλλες πολιτικές - τις δημόσιες επενδύσεις για παράδειγμα.

Ομως ο Παπανδρέου και η παρέα του μόνον ξεπουλάνε, μόνον φορολογούνε. Ξέρουν ότι αυτό βαθαίνει την κρίση (οι ίδιοι άλλωστε μας έμπασαν σε αυτήν) και το κάνουν σκοπίμως - συνεχίζουν το κακό συνειδητά. Οχι επειδή είναι ηλίθιοι, αλλά διότι είναι ανδρείκελα - εκτελούν εντολές.

...........................................................................

β) Ολες οι κοινωνίες έχουν καθίκια - δηλαδή υψηλή και χαμηλή διαφθορά! και η ελληνική, και η γερμανική και όλες.

Εις ό,τι μας αφορά, τα καθίκια αυτά έχουν αναχθεί σε «προπατορικό αμάρτημα» όλων μας - μας φέρονται οι κυβερνώντες σαν να φταίμε όλοι για αυτά τα καθίκια (ενώ φταίνε οι ίδιοι), μας φέρονται σαν να είμαστε όλοι καθίκια μας δημιουργούν σύνδρομο ενοχής. Και συνεπώς υποταγής. Παλιό το κόλπο (η αναγωγή δηλαδή της παθολογίας κάποιων σε γενικευμένο χαρακτηριστικό όλων) - ώς πότε θα πιάνει;

Του Στάθη

Δολία Χρεωκοπία

Ο όρος «Δολία Χρεωκοπία» χρησιμοποιείται όταν αποκαλύπτεται ότι μια επιχείρηση βάρεσε κανόνι, κατά το κοινώς λεγόμενο, ενώ τα πραγματικά δεδομένα και, κυρίως, η καθαρή θέση της επιχείρησης δεν συνηγορούσαν γι' αυτήν την εξέλιξη. Ωστόσο οι ιδιοκτήτες και οι διαχειριστές της, αλλοίωσαν τα στοιχεία προκειμένου να οικειοποιηθούν την περιουσία της επιχείρησης, κατά κανόνα να την βγάλουν με την μορφή συναλλάγματος στο εξωτερικό και ταυτόχρονα να αξιοποιήσουν όποια οφέλη και όποιες απαλλαγές προβλέπει το νομικό καθεστώς για τις υπό χρεωκοπία επιχειρήσεις. Δηλαδή απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις, απαλλαγές από εισφορές, αναδιαρθρώσεις δανείων και λοιπά.

Κύριο στοιχείο αυτής της διαδικασίας είναι η αδιαφάνεια και η απόκρυψη στοιχείων. Σας λέει κάτι αυτό το σενάριο για όσα διαδραματίζονται στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια; Όσο το μυαλό μου στριφογυρνούσε στην εκδοχή της «δολίας χρεωκοπίας», τόσο βυθιζόμουνα σε ένα πέλαγος δομών και συμφερόντων τα οποία διαπλέκονται μεταξύ τους και συνηγορούν σε αυτήν την εκδοχή. Θα μπορούσα βέβαια να πω και να ξεμπερδεύω. «Είναι κρίση του καπιταλισμού και μάλιστα δομική». Aυτό δεν αρκεί, μοιάζει με την γνωστή παροιμία «απορία ψάλτου βηξ».

Ας δούμε συνοπτικά, αλλά με κάποια σειρά, τα δεδομένα. Ο πρωθυπουργός μάς έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν εννοώντας την προσφυγή στο ΔΝΤ. Υπήρξε δόλος; Ο τέως πρωθυπουργός σιωπά, γιατί; Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας αύξανε τον χρόνο για την αγορά ομολόγων από τρεις σε δέκα ημέρες προκαλώντας έκρηξη του κερδοσκοπικού τζόγου, γιατί; Οι ηγέτες της Ε.Ε., και ιδιαίτερα οι Μέρκελ και Σαρκοζί, μας πουλούσαν πολεμικό υλικό. Η Γκόλντμαν Σαξ ως σύμβουλος της κυβέρνησης κερδοσκοπούσε στην πιθανότητα χρεωκοπίας μας. Γιατί;

Όλοι αυτοί ήξεραν. Ήξεραν για τις διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας, για το τεράστιο μέγεθος της φοροδιαφυγής, για το αβάσταχτο κόστος των ολυμπιακών αγώνων, για τα πληρωμένα και αχρησιμοποίητα συστήματα C4I, για τις τεράστιες μίζες, για το μέγεθος των τοξικών τίτλων από τα χρηματιστηριακά παιχνίδια.

Ήξεραν και για το χρέος και για το έλλειμμα. Παρά το γεγονός ότι ήξεραν δημιούργησαν, με προεξάρχοντα τον κ. Παπανδρέου, κλίμα απίστευτης αβεβαιότητας σε σχέση με την προοπτική της χώρας. Θα έλεγα ότι προκάλεσαν κερδοσκοπική επίθεση, έκρηξη επιτοκίων σε απαγορευτικά επίπεδα, ύφεση, τεράστια εκροή συναλλάγματος.

Κατακλείδα, η υπαγωγή μας στην «τρόικα» για να σωθούμε. Όμως το ύψος των επιτοκίων είναι απαγορευτικά ψηλό και το πρόγραμμα προσαρμογής μάς γυρίζει στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Κανείς βέβαια δεν πιστεύει ότι με αυτά τα επιτόκια και με αυτή την ύφεση είναι δυνατόν να βγει η χώρα από την περιδίνηση του χρέους. Μας οδήγησαν σε καθεστώς ομηρίας. Γιατί; Αρκεί η επίκληση της παγκόσμιας κρίσης; Αρκεί η επίκληση των διαρθρωτικών μας προβλημάτων; Αρκεί η κρίση του καπιταλισμού; Δεν νομίζω.

Ακόμα και η εκδοχή ότι μας χρησιμοποιούν για πειραματόζωο είναι πειστική μόνο αν την συνδέσουμε με στρατηγικότερες επιδιώξεις. Η μόνιμη εγκατάσταση του ΔΝΤ στην Ευρώπη είναι μια επιδίωξη· όμως δεν είναι άδολη. Δεν έπαψα να υποστηρίζω ότι το χρέος της χώρας, παρά το γεγονός ότι ήταν ψηλό, ωστόσο ήταν διαχειρίσιμο. Υπήρχαν άλλωστε χώρες στην Ευρωζώνη με ψηλότερο χρέος.

Προϋπόθεση για τη λύση ακόμη και σήμερα είναι να βαθύνει η ευρωπαϊκή ενότητα, που σημαίνει η αλληλεγγύη. Η Ένωση να μην είναι υπό κηδεμονία. Να αναγνωριστεί ότι δεν μπορεί άλλοι να έχουν ελλείμματα και άλλοι πλεονάσματα. Να αυξηθεί θεαματικά ο κοινοτικός προϋπολογισμός. Να ελεγχθεί το τραπεζικό σύστημα. Δεν θα επαναλάβω εδώ όλες τις προτάσεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Απλά θέλω να επισημάνω ότι υπάρχουν γενικότερες στρατηγικές σε εξέλιξη στην ευρύτερη περιοχή για τα πετρέλαια, για την πολιτική ηγεμονία, στον βωμό των οποίων η ομηρία της Ελλάδας, η ομηρία της Ευρώπης είναι το όχημα.

Αυτό όμως μας οδηγεί σε χρεωκοπία. Μήπως μια χρεωκοπία «Δολία»;

Από την Αυγή

Ο Ντομινίκ πηγή έμπνευσης κατά τον 16ο αιώνα

Η δε Σωσάννα ην τρυφερά σφόδρα, οι δε άρχοντες εκέλευσαν όπως εμπλησθώσι του κάλλους αυτής

Καθώς η αθώα και όμορφη Σωσάννα έπαιρνε το μπάνιο της, δύο ηλικιωμένοι άντρες τη πλησιάζουν και ποθώντας τη την απειλούν πως θα τη κατηγορήσουν για μοιχεία αν δε κοιμηθεί μαζί τους. Η Σωσάννα αρνείται και πληρώνει τις συνέπειες της άρνησής της.
Τα πρόσωπά τους συγκαταβατικά προστάζουν τη συναίνεσή της καθώς τα χέρια τους καταδεικνύουν την υπόσχεση της επικείμενης βιαιότητας. Το έντονο κόντραστ στο φως και οι σκιές στα πρόσωπα και τα σώματα αφήνουν τη λευκή αθωότητα της νεαρής Σωσάννας εκτεθειμένη σε αυτή τη τρομακτική ρεαλιστικότητα των προθέσεων των δύο ηλικιωμένων.
Είναι αυτή η υπόσχεση της βίας που με καθηλώνει σε αυτόν τον πίνακα, και η αδυναμία της αθωότητας να αντισταθεί στην εξουσία που της ασκείται. Είναι το ίδιο το παιχνίδι της εξουσίας, που όταν δε σε ταπεινώσει με τους δικούς του κανόνες γνωρίζει τον τρόπο να σε πονέσει ακόμα περισσότερο.
Η βιβλική περικοπή (απόκρυφα 15-24, π. διαθήκη) από την οποία εμπνεύστηκε ο ζωγράφος δικαίωσε ηθικά τη Σωσάννα. Η αθωότητά της αποδείχτηκε και ο λιθοβολισμός της αποφεύχθη. Πόση δικαίωση θα έβρισκε άραγε στη πραγματική ζωή;
ο πίνακας του Guido Reni "Susannah and the Elders" (1620-5) βρίσκεται στο δωμάτιο 32 της εθνικής πινακοθήκης του Λονδίνου

Όταν η νομενκλατούρα ξεπουλά...

Λίγες μέρες χρειάστηκαν για να καταλάβουμε τι εννοούσε ο Γιούνκερ όταν έλεγε ότι όσα θα συμβούν στην Ελλάδα "ξεπερνούν τη φαντασία ακόμη και των Ελλήνων". Η κυβέρνηση ανακοίνωσε βιαστική γενική εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, ξεπούλημα στην τρόικα, στην οποία έδωσε και τα κλειδιά, ώστε να ελέγχει αυτή σε ποιον και πότε θα πουληθούν οι δημόσιες εταιρείες και τα ακίνητα.
Υιοθετήθηκε το μοντέλο που είχε επιλεγεί για την Ανατολική Γερμανία, όπου οι αποκρατικοποιήσεις είχαν ανατεθεί σε μη κρατική εταιρεία. Αποτέλεσμα; Στην τετραετία 1990-1994 έφτασαν τα 2,5 εκατομμύρια οι άνεργοι και, αντί για έσοδα, δημιουργήθηκαν χρέη 270 δισ. μάρκων.
Το ίδιο "οραματίζεται" και ο κ. Χρυσοχοΐδης, ο οποίος δήλωσε ότι πρέπει να "αποσοβιετικοποιηθεί" η ελληνική οικονομία! Μίλησε μάλιστα σαν παλαιά νομενκλατούρα που διεκδικεί μερίδιο στη λεηλασία των ιδιωτικοποιήσεων.
Ο πρωθυπουργός ζήτησε από τους υπουργούς του "να μη λιγοψυχήσουν". Δεν έχει τη στοιχειώδη εντιμότητα να παραδεχτεί ότι με την πολιτική του ρίχνει το καράβι στην ξέρα. Ξεκίνησε τον Ιανουάριο ζητώντας για φέτος πρόσθετα έσοδα 2 δισ. ευρώ και τώρα ζητεί άλλα 6,4 δισ. για το δεύτερο εξάμηνο και συνολικά 28,4 δισ. μέχρι το 2015. Η ανεργία εκτινάχθηκε στο 16% με 700.000 ανέργους και η κυβέρνηση εξαγγέλλει απολύσεις άλλων 150.000 εργαζομένων στο Δημόσιο.
Δεν είναι μόνο η κυβερνητική ανικανότητα που διαλύει τον δημόσιο μηχανισμό. Είναι, κυρίως, τα επίχειρα της μνημονιακής πολιτικής που σκοτώνουν την οικονομία, συρρικνώνουν τη δυνατότητα φορολογικών εσόδων και εκποιούν τη δημόσια περιουσία.

Οι Βρυξέλλες ζητούν συναίνεση με το ζόρι, με τον πρωθυπουργό να τρομοκρατεί την κοινωνία ότι τα διαθέσιμα χρήματα του ελληνικού κράτους τελειώνουν τον Ιούλιο. Τι έγιναν οι δεσμεύσεις του, πέρυσι που υπέγραφε το Μνημόνιο, ότι εξασφαλίζει τη ρευστότητα του κράτους μέχρι το 2012;
Σε μια τέτοια πολιτική, που θυμίζει αποικιοκρατικές περιόδους, είναι δύσκολο να συναινέσουν ακόμη και οι από καιρό πρόθυμοι...
Αν η κυβέρνηση πιστεύει ότι δεν θα συναντήσει αντίδραση, ποντάροντας στον φόβο και την κατατρομοκράτηση των πολιτών, θα διαψευσθεί! Πολλά μπορεί να υφίστανται οι πολίτες, αλλά καμία κοινωνία δεν αυτοκτονεί! Βρίσκει τρόπους να στείλει με αποφασιστικότητα το μήνυμά της και να ανασυνταχθεί.

Πατέρα .... το έμαθες?

Επίκαιρη Ερώτηση Γιώργου Α. Παπανδρέου προς τον πρωθυπουργό για τις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας

Ημ. Δημοσίευσης : 08/04/2008 01:00 

8/4/2008

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ , Επίκαιρη Ερώτηση στον Πρωθυπουργό, Πρόεδρος

Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Α. Παπανδρέου, κατέθεσε σήμερα, στο πλαίσιο της Ώρας του Πρωθυπουργού, στη Βουλή, Επίκαιρη Ερώτηση, για τις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας που επιχειρεί η κυβέρνηση και την πολιτική της στον τομέα αυτό.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της Επίκαιρης Ερώτησης:

Επίκαιρη ερώτηση προς τον Πρωθυπουργό

Είναι σαφές πως η κυβέρνηση επιχειρεί με πλάγιο και αδιαφανή τρόπο να εφαρμόσειμια αποτυχημένη συνταγή πλήρους ιδιωτικοποίησης δημόσιων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας με επιδίωξη την κάλυψη των διευρυνόμενων ελλειμμάτων του προϋπολογισμού μέσω ρευστοποίησης δημόσιας περιουσίας.

Αν υλοποιηθούν τα σχέδια της κυβέρνησης, η Ελλάδα θα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία τα μεγαλύτερα λιμάνια, το σύνολο των μεγάλων αεροδρομίων, οι τηλεπικοινωνίες, η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και άλλοι ζωτικοί τομείς της οικονομίας θα είναι ιδιωτικοί ή και θα ελέγχονται από αντίστοιχους οργανισμούς άλλων χωρών.

Αυτή η πολιτική είναι και ξεπερασμένη και αποτυχημένη. Την εφάρμοσαν μόνο στο παρελθόν ακραία νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις όπως της κ. Θάτσερ και του κ. Μητσοτάκη. Σήμερα, όλες οι κυβερνήσεις, ακόμη και των ΗΠΑ, αντιλαμβάνονται την ανάγκη ελέγχου και ρύθμισης των αγορών για την προστασία της οικονομίας και των πολιτών, ενώ λαμβάνουν μέτρα θωράκισης των στρατηγικών τους επιχειρήσεων -ακόμη και ιδιωτικών - έναντι επιθετικών εξαγορών από κερδοσκοπικά κεφάλαια.

Για το λόγο αυτό, καλείται ο κ . Πρωθυπουργός:

- Να αποσαφηνίσει δεσμευτικά τις προθέσεις της κυβέρνησης ως προς τηδιατήρηση του δημόσιου ελέγχου για τον ΟΤΕ, τα ΕΛΤΑ, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, τη ΔΕΗ, τον ΟΣΕ, την ΕΥΔΑΠ, την ΕΥΑΘ και τους άλλους στρατηγικούς οργανισμούς κοινής ωφέλειας της χώρας.

- Να εξηγήσει ποιο όφελος θα έχει ο Έλληνας καταναλωτήςαν οι αποφάσεις για τις τηλεπικοινωνίες, για την ηλεκτροπαραγωγή και για τα λιμάνια λαμβάνονται από ξένους επιχειρηματικούς ομίλους αντί του Ελληνικού δημοσίου, καθώς και ποια είναι η σκοπιμότητα της πλήρους ή μερικής παραχώρησης της διοίκησης των επιχειρήσεων αυτών σε ιδιωτικά συμφέροντα αντί της σύναψης στρατηγικών συνεργασιών ή έστω επιμέρους συμπράξεων δημόσιου - ιδιωτικού τομέα όπου αυτό χρειάζεται κάτω από δημόσιο έλεγχο.

Ο ερωτών

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Οχι

Σκέφτομαι τους «αγανακτισμένους» Ισπανούς, που μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα μετέτρεψαν μια «παραξενιά» λίγων εκατοντάδων νεαρών σε κίνημα που κάνει τους άλλους ν’ ανησυχούν. Αναρωτιέμαι τι ήταν αυτό που τους έκανε να εγκαταλείψουν τη συνήθη απροθυμία των Ισπανών να συμμετέχουν σε διαδηλώσεις. Τι ήταν αυτό που έκανε τη διαφορά; Ένα ευρηματικό σύνθημα, κάποια υπόγεια αλλά υποδειγματική οργάνωση που αιφνιδίασε τους πάντες; Ή μήπως ήταν αυτό που λέμε «η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι»; Και ποια ήταν η σταγόνα;

Οι νέοι Ισπανοί φαίνονταν σχεδόν μοιρολατρικά εξοικειωμένοι με την υψηλή ανεργία εδώ και χρόνια. Τα συνδικάτα τούς παραδόθηκαν σχεδόν αμαχητί - με μια μόνο μέρα απεργίας- στα αλλεπάλληλα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης Θαπατέρο. Και ναι μεν το κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα θα πληρώσει ακριβά την πολιτική του, αλλά οι χιλιάδες «Αγανακτισμένοι» της Πουέρτα δελ Σολ φαίνεται να θέλουν κάτι πολύ περισσότερο. Θέλουν ενδεχομένως πολλά, αλλά αυτό που τους ενώνει είναι το σύνθημα «Αληθινή Δημοκρατία τώρα».

Βαριά κουβέντα. Ιδιαίτερα όταν υποτίθεται ότι έχουν μπροστά τους, σήμερα κιόλας, την ευκαιρία άσκησης δημοκρατίας στις περιφερειακές εκλογές. Αλλά η αγανάκτησή τους υποδηλώνει μια βαθύτερη βιωματική αλλά και ιδεολογική διεργασία που παραπέμπει στην ιδέα ότι δημοκρατία χωρίς δουλειά, κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη είναι πουκάμισο αδειανό.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ να ερμηνεύσω του Ισπανούς, και μάλιστα εξ αποστάσεως. Αναρωτιέμαι, όμως, αν θα μπορούσαμε κι εμείς εδώ να νιώσουμε κάποια στιγμή μιαν ευχάριστη έκπληξη, να νιώσουν και οι «άλλοι» έναν δυσάρεστο αιφνιδιασμό, να στριμωχτούν, να σφιχτούν, να δυσκολευτούν, να το ξανασκεφτούν. Προσπαθώ να φανταστώ ένα κίνητρο, ένα σύνθημα, μια μορφή, ούτε μαξιμαλιστική ούτε μινιμαλιστική, ούτε φαντεζί ούτε προβλέψιμη, που θα μπορούσε να βγάλει τους ανθρώπους από τη φυλακή του φόβου, να τους δώσει την ευκαιρία να εκτονώσουν τη συσσωρευμένη τους οργή όχι στον εαυτό τους, στα παιδιά τους, στους συναδέλφους τους, στους γείτονές τους, στους μελαψούς περαστικούς, στους επίμονους επαίτες, στους πιεστικούς μετανάστες που περιμένουν στα φανάρια να καθαρίσουν τα τζάμια των αυτοκινήτων, αλλά στους πραγματικούς εμπνευστές της κόλασης που γίνεται καθημερινότητα.

ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ τόσοι πολλοί αυτοί που συσσωρεύουμε σιωπηρά ή εκτονώνουμε αδύναμα τον θυμό μας. Οφείλουμε στην κυβέρνηση, στην τρόικα, στους αλαζόνες ευρωκράτες, στους κυνικούς πιστωτές, στους προκλητικούς ηγέτες της Ε.Ε. ότι μας έχουν συγκροτήσει σε έναν τεράστιο εχθρικό στρατό, βαριά προσβεβλημένο, πλην άοπλο ή ανεπαρκώς εξοπλισμένο. Με εξαίρεση μιαν ελάχιστη ελίτ - τους τραπεζίτες, τους τροφίμους των κρατικών προμηθειών, την κρατική και κομματική νομενκλατούρα που εκτελεί με αυταπάρνηση τις εντολές της τρόικας- δεν υπάρχει κοινωνικό στρώμα που να μην υφίσταται επιπτώσεις της κοινωνικής καταστροφής.

Κι αυτά τα στρώματα συσπειρώνονται ήδη σε έναν πόλο αντίδρασης, απόρριψης της καταστροφικής «σωτηρίας» που μετατρέπει τη χώρα σε υποθηκευμένο οικόπεδο και τους ανθρώπους της ανδράποδα των πιστωτών -στην τελευταία έρευνα της Public Issue αποτυπώνεται η πιο καθαρή και κατηγορηματική απόρριψη του Μνημονίου, της κυβέρνησης, της τρόικας, του ΔΝΤ, αλλά και η πιο ευρεία υποστήριξη μιας εναλλακτικής λύσης (70% υπέρ της μερικής ή και ολικής αθέτησης πληρωμών).

ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ αυτή η τεράστια πλειοψηφία δεν έχει καταφέρει να βγει από το σπίτι, να σηκωθεί από τον καναπέ, να κάνει την πλατεία Συντάγματος Ταχρίρ ή Πουέρτα δελ Σολ, να βρει οποιονδήποτε τρόπο, τον απλούστερο, τον πιο εύκολο, τον πιο κατανοητό για να κάνει τους πάνω ν’ ανησυχήσουν πραγματικά, να σταματήσουν την υπερπαραγωγή μνημονίων που ακρωτηριάζουν βασανιστικά τον κοινωνικό ιστό.

Αντιλαμβάνομαι τη δυσκολία. Οι φωνές που εκπέμπονται από αριστερά είναι πολλές και συγκεχυμένες. Οι προτάσεις προβάλλονται ως αλληλοαποκλειόμενες, τα προγραμματικά πλαίσια ασύμβατα και, μεταξύ άλλων, «αυτοί οι αριστεροί δεν μιλιούνται μεταξύ τους». Ένα τμήμα τους απαξιοί και να αποκαλείται αριστερό, θέλει να 'ναι «κάτι παραπάνω από αυτό».

ΕΝΤΑΞΕΙ, ας κρατήσει καθείς την προγραμματική του ακεραιότητα. Αλλά μπορεί να συμβάλει σε κάτι απλούστατο; Μπορεί να υποστηρίξει μια μαζική διαμαρτυρία, μια μαζική έκφραση δυσφορίας και αγανάκτησης, ένα λιτό «Όχι», διατυπωμένο, γραμμένο, φωναγμένο, αναρτημένο, κινηματογραφημένο, τραγουδισμένο, ζωγραφισμένο, κολλημένο εκατομμύρια φορές, από εκατομμύρια ανθρώπους, την ίδια ώρα και στιγμή, σε μία ή σε δεκάδες πλατείες;

Μπορεί να γίνει αυτό το ελάχιστο «Όχι», το μόνο για το οποίο είμαστε όλοι βέβαιοι μέχρι να συμφωνήσουμε στο κατάλληλο «Ναι», απόφαση χιλιάδων φορέων, σωματείων, κινήσεων, δικτύων, λεσχών, συλλόγων;

Μπορεί να γίνει αυτή η δισύλλαβη λέξη επίκεντρο της πιο καθολικής, απροσδόκητης,  καθηλωτικής διαμαρτυρίας των τελευταίων χρόνων που θα κάνει τους άλλους ν’ ανησυχήσουν πραγματικά;

Κι αν θέλουμε κάτι άλλο, ας είναι και δωδεκασύλλαβη η λέξη, δεν θα τα χαλάσουμε εκεί.

Από την Αυγή

Συναίνεση σε τί;

Ο τρόπος με τον οποίο ζητά τη συναίνεση ο πρωθυπουργός ακούγεται σαν εκβιασμός. Για την ακρίβεια είναι ο ωμός εκβιασμός τον οποίον έχουν διατυπώσει στη χώρα οι πιστωτές της και τον οποίον  (εκβιασμό) έχει αναλάβει να «εκλαικεύσει» ο Γ. Παπανδρέου και η κυβέρνησή του.

Μετά από ένα χρόνο μνημονίου, οι ευρωπαίοι εταίροι έχοντας ξαλαφρώσει από τα ελληνικά τοξικά ομόλογα και έχοντας αντικαταστήσει τα παλαιά δάνεια με νέα (110 δις) ενυπόθηκα διατυπώνουν τον εκβιασμό ως εξής: Ξεπουλήστε ότι από την δημόσια περιουσία έχει ενδιαφέρον ή διαφορετικά κόβουμε την πίστωση και τινάζεστε στον αέρα…

Η κυβέρνηση του ΓΑΠ έχει ήδη αναλάβει να διαχειριστεί  τον εκβιασμό στο πλαίσιο του πολιτικού συστήματος να τον «περάσει» στη ελληνική κοινωνία  και να τον αξιοποιήσει για την επιβίωσή της.

Ήδη έχει αποφασίσει τη δημιουργία μίας υπηρεσίας ανεξάρτητης από την ελληνική κυβέρνηση, η οποία θα επιβλέπει το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων της Ελλάδας. Με άλλα λόγια, τη δημιουργία ενός μηχανισμού ο οποίος θα έχει στη βιτρίνα κάποιες ελληνικές μαριονέτες και θα στελεχώνεται από τα τσακάλια των ξένων πιστωτών. Μέσα απ' αυτόν τον μηχανισμό θα ολοκληρωθεί η καταλήστευση των πόρων της χώρας. Μέσα απ αυτόν τον μηχανισμό θα ολοκληρωθούν οι στόχοι (των πιστωτών) του μνημονίου.

Για να φτάσουν τα πράγματα ως εδώ, χρειάστηκαν οι πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης. Πρόκειται για επιλογές οι οποίες οδήγησαν την χώρα στα νύχια των κερδοσκόπων. Αξίζει να θυμηθούμε πως  ένας (εκ των επιφανέστερων) από αυτούς συνόψισε τις πολιτικές επιλογές της ελληνικής κυβέρνησης:

«η δουλειά μας είναι να βγάζουμε λεφτά, όχι να σκεφτόμαστε τι θα συμβεί
στους ¨Έλληνες πολίτες, δεν υπάρχει εξάλλου νόμος που να απαγορεύει να
εκμεταλλευτείς τον μαλάκα" (δήλωση του Αμίτ Σαρκάρ, επικεφαλής
αμερικανικού επενδυτικού ταμείου, Μαριαν, 20.2.2010)».

Ήταν η εποχή που η κυβέρνηση Παπανδρέου …εκβίαζε (!!!) τους Γερμανούς και – με αυτόν τον τρόπο--  άνοιγε την πόρτα για την είσοδο του ΔΝΤ (δηλαδή των ΗΠΑ) στις υποθέσεις της ευρωζώνης. Τα υπόλοιπα, είναι ήδη ιστορία. Γνωρίζουμε όλοι τι έχει συμβεί στον τόπο τον τελευταίο χρόνο. Εύκολα μπορούμε να αντιληφθούμε και τη συνέχεια (το ξεπούλημα των πόρων  του τόπου)  καθώς είναι δρομολογημένη. Αυτό ίσως που δύσκολα μπορεί να κατανοήσει κανείς είναι το αίτημα για συναίνεση. Για τόσο μ@λ@κες μας έχουν;

Από το ποντίκι

Κερδίζουν χρόνο για να «διώξουν» τα ομόλογα

Όσο αναβάλλεται η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το πλήγμα για τους φορολογούμενους πολίτες οι οποίοι αντικαθιστούν τις τράπεζες στο εκτελεστικό απόσπασμα της πτώχευσης, υποστηρίζει ο επίκουρος καθηγητής Οικονομικών στο INSEAD Harald Hau.

Στο πρόσφατο συνέδριο του Economist στην Αθήνα, το μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Juergen Stark υπαινίχθηκε την ύπαρξη συνωμοσίας γύρω από τη θέση υπέρ της αναδιάρθρωσης, ακριβέστερα του «κουρέματος», του ελληνικού χρέους, τονίζοντας με νόημα ότι η σχετική συζήτηση «πυροδοτείται από τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο», σε βάρος της προοπτικής της Ευρωζώνης.

Λίγο μετά, στο βήμα ανέβηκε ο κ. Hau: «Αν υπάρχει κάποια συνωμοσία, αυτή είναι ανάμεσα στους κατόχους του ελληνικού χρέους και τις πολιτικές αρχές. Αποτελεί γεγονός μία στενή σχέση τραπεζιτών και πολιτικών, σε βάρος των φορολογούμενων». Κατά τη γνώμη του, καθώς η Ελλάδα οδεύει προς την πτώχευση, με τη βοήθεια των πολιτικών οι φορολογούμενοι πολίτες αντικαθιστούν στο εκτελεστικό απόσπασμα τους τραπεζίτες. «Η εκτέλεση θα γίνει, απλώς θα βρίσκεται άλλος στη θέση των υπαίτιων», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Hau, έως το 2013, τουλάχιστον το 50% του ελληνικού δημόσιου χρέους θα έχει μετασχηματιστεί, περνώντας από ιδιωτικά χέρια σε μεγάλους θεσμούς - πιστωτές, όπως το ΔΝΤ ή άλλοι διεθνείς οργανισμοί. Οι ιδιώτες πιστωτές; Θα έχουν εξαφανιστεί. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι οι συνέπειες από την καθυστέρηση της αναδιάρθρωσης, η οποία θα έρθει σε αντίθεση με τις σημερινές διαψεύσεις και «θα συνδεθεί με την εξανέμιση του πολιτικού κεφαλαίου που διαχειρίζεται αυτή την κρίση αφού θα γίνει σαφές στους πολίτες ότι εξαπατήθηκαν», θα είναι ιδιαίτερα επώδυνες. Και αυτό, συνέχισε, διότι οι ελληνικές τράπεζες θα χρειαστούν κεφάλαια για να αντιμετωπίσουν της επιπτώσεις, αλλά τότε θα έχει «τελειώσει» η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Θα είναι αμφίβολη η εξωτερική υποστήριξη και άρα πιο δύσκολη η ανάκαμψη της χώρας.

Σύμφωνα με τον κ. Hau, «μόνο οι τράπεζες και οι κάτοχοι του χρέους έχουν συμφέρον από την καθυστέρηση της αναδιάρθρωσης», καθώς «κερδίζουν χρόνο για να βρουν αντικαταστάτες στο εκτελεστικό απόσπασμα». Επισήμανε δε πως οι τιμές των ελληνικών ομολόγων στην αγορά δείχνουν ότι κανείς δεν πιστεύει στη βιωσιμότητα του χρέους. «Οι τιμές ομολογούν ότι θα ακολουθήσει στάση πληρωμών», σημείωσε, χαρακτηρίζοντας τις προηγούμενες δηλώσεις του κ. Stark ως άρνηση της πραγματικότητας. Εν κατακλείδι, έκανε λόγο για «άνευ προηγουμένου υψηλό έλλειμμα που εκθέτει το σύνολο της ΕΚΤ, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του ΔΝΤ».

Αναφορικά με τον προοπτική εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, ο ίδιος εμφανίστηκε πιο επιφυλακτικός: «Πρόκειται για μία σκληρή απόφαση, με μεγάλα μειονεκτήματα». Όπως αναφέρει, δεν υπάρχει μεγάλη εμπειρία χωρών οι οποίες αποχώρησαν από ένα κοινό νόμισμα. Θα χρειαστούν σίγουρα μεγάλες αλλαγές και θα ακολουθήσει κλείσιμο των κεφαλαιαγορών. «Και τι θα γίνει αν, για παράδειγμα, ο κρεοπώλης επιλέξει να πληρώνεται με ευρώ;», αναρωτιέται, αμφιβάλλοντας αν θα είναι εφικτή επί της ουσίας η επανεισαγωγή της δραχμής στην ελληνική οικονομία.

Σύμφωνα με τον κ. Hau, «είναι δύσκολο να προβλέψουμε τι θα συμβεί» σε αυτή την περίπτωση. Πάντως, η επιστροφή της δραχμής σίγουρα θα οδηγούσε στην υποτίμηση των μισθών, η οποία -κατά τη γνώμη του- θα ήταν μια απάντηση στη διαφαινόμενη πολύ χαμηλή ανάπτυξη της χώρας για την επόμενη 10ετία.

Από το TVX

Αν όχι τώρα, πότε;

Ήρθε η ώρα η ελληνική αστική τάξη να αποχαιρετίσει οριστικά τα όνειρα του γέρου Καραμανλή και του εκσυγχρονιστή Σημίτη για ισότιμη συμμετοχή στην πρώτη ταχύτητα μιας ευημερούσας Ευρώπης. 
Ήρθε η ώρα, η μεταλλαγμένη, μεταπρατική ελληνική ολιγαρχία των τραπεζιτών και των εφοπλιστών να συμβιβαστεί με την ιδέα μιας περιφερειακής χώρας της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, ενός «Μεξικού της Γερμανίας στη Μεσόγειο», που θα προσελκύει κεφάλαια (για «γερμανικό σχέδιο Μάρσαλ» μιλάνε στο Βερολίνο) χάρη στα τσακισμένα μεροκάματα και συνδικάτα, σε στιλ Τουρκίας και Εσθονίας.

Αυτή η ασπόνδυλη αστική τάξη, που έσπευσε με το ξεκίνημα της κρίσης να διώξει τα κεφάλαιά της στο εξωτερικό, αγοράζοντας ακίνητα στο Λονδίνο, προτού καλέσει τους μισθωτούς σε αιματηρές θυσίες για τη σωτηρία του έθνους, είναι έτοιμη να ξεπουληθεί εντελώς στο ξένο κεφάλαιο, παραδίδοντας και αυτές τις τράπεζές της, συμπεριλαμβανομένης της «Εθνικής», για να καταντήσει υπεργολάβος της Ευρώπης στα Βαλκάνια, ή και δεύτερος υπεργολάβος, κάτω από την Τουρκία. 


Το συμπέρασμα είναι ότι η οικονομική χρεωκοπία του ελληνικού καπιταλισμού μετατρέπεται σε κοινωνική και πολιτική κρίση ιστορικών διαστάσεων. 
Η έκρηξη είναι αναπόφευκτη, όπως η πυρκαγιά στο πευκόδασος μέσα στο λιοπύρι και τα μελτέμια του Αυγούστου, αλλά η έκβασή της δεν είναι καθόλου δεδομένη. Οι προκλήσεις είναι πελώριες και το βάρος των ιστορικών ευθυνών απέναντι στον κόσμο της εργασίας ασήκωτο για τους ώμους οποιασδήποτε μεμονωμένης πολιτικής δύναμης της Αριστεράς. 
Το κρίσιμο ζήτημα της δημιουργίας ενός μεγάλου, μαχόμενου λαϊκού μετώπου, ικανού να ανατρέψει το μνημόνιο, να ρίξει την κυβέρνηση, να βάλει τους ενόχους της μεγάλης κλοπής στη φυλακή και να ανοίξει το δρόμο για την αντικαπιταλιστική προοπτική, έρχεται επί τάπητος και το ερώτημα μας αφορά όλους: Αν όχι τώρα, πότε;