Η Πυραμίδα και το Σύνδρομο

Το Πρόγραμμα 24 Ημερών δεν υιοθετήθηκε, όπως και δεν περίμενα να υιοθετηθεί – προφανώς. Έτσι, σήμερα ξημερώνει η 20ή Αυγούστου ως αποφράς ημέρα.

Σήμερα, το ελληνικό δημόσιο θα στείλει 3,2 δισεκατομμύρια ευρώ στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), ως αποπληρωμή ομολόγων του ελληνικού δημοσίου που είχε στην κατοχή της η ΕΚΤ και, έτσι, η κυβέρνησή μας χάνει και το τελευταίο διαπραγματευτικό της χαρτί απέναντι στον άξονα Βερολίνου-Φραγκφούρτης, με το οποίο θα μπορούσε να πιέσει για την σωτηρία της χώρας.

Τώρα πια θυμίζουμε, ως χώρα, την Blanche του Streetcar Named Desire – ελληνιστί, σε απίστευτα κακή μετάφραση, το Λεωφορείον ο Πόθος: «I have always relied on the kindness of strangers» ήταν τα τελευταία της λόγια, όπως θα θυμάστε (παραφράζοντας: «Και τώρα βασιζόμαστε από την γενναιοδωρία των ξένων”). Δεν θα επαναλάβω αυτά που έλεγα εδώ. Απλά θα επισημάνω κάποια νέα στοιχεία :
(α) για το που βρέθηκαν αυτά τα χρήματα, για να δοθούν στην ΕΚΤ,
και
(β) για την καταστροφική πορεία που επέλεξε να ακολουθήσει η κυβέρνηση μιμούμενη πλήρως τις προηγούμενες δύο κυβερνήσεις.

Πυραμιδικά δάνεια

Πυραμίδες λέγονται τα χρηματοδοτικά σχήματα τα οποία είναι μαθηματικά σίγουρο ότι θα καταρρεύσουν καθώς βασίζονται στην αρχή ότι οι εισπράττοντες εισπράττουν ποσά που ο «κύκλος» εκείνων που πληρώνουν κάποια στιγμή κλείνει και, τότε, καταρρέει όλη η πυραμίδα. 
Πάρτε για παράδειγμα τον Bernie Madoff, τρόφιμο αμερικανικών φυλακών σήμερα. Όταν οι επενδύσεις που είχε κάνει για λογαριασμό πελατών του δεν πήγαν καλά, εκείνος επέλεξε να μη πει την αλήθεια. Αντί να ανακοινώσει ζημίες, ανακοίνωσε δυσανάλογα υψηλά κέρδη. Έτσι, προσέλκυσε νέους επενδυτές, οι οποίοι του εμπιστεύτηκαν τα χρήματά τους, με αποτέλεσμα να τα χρησιμοποιήσει για να αποπληρώσει όσους από τους προηγούμενους πελάτες (των οποίων τα χρήματα συρρίκνωσε) ήθελαν να ρευστοποιήσουν τα «κέρδη» τους. Κ.ο.κ. έως ότου η κατάρρευση του 2008 έκανε όλους τους πελάτες να ζητήσουν τα χρήματά τους πίσω, οπότε και αποκαλύφθηκε η πυραμίδα-απάτη του Madoff.

Κάτι αντίστοιχο κάνει και η ΕΚΤ σήμερα: Δημιουργεί συνθήκες πυραμιδικής χρηματοδότησης του... εαυτού της με θύματα όλη την Ευρωζώνη και, ειδικότερα, τους έλληνες φορολογούμενους. 
Επειδή η κατηγορία είναι βαριά, απαιτείται να είμαι σαφέστερος. Σήμερα, 20η Αυγούστου, λήγει ένα ομόλογο έκδοσης του ελληνικού δημοσίου. Ένα μεγάλο πακέτο, ονομαστικής αξίας 3,2 δις, αυτής της έκδοσης ανήκει στην ΕΚΤ. Γιατί; Επειδή το καλοκαίρι του 2010, σε μια αποτυχημένη προσπάθεια αναχαίτησης της πτώχευσης της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, η ΕΚΤ αγόραζε, δεύτερο χέρι, ομόλογα αυτών των κρατών.

Σήμερα ένα από τα ελληνικά ομόλογα λήγει. Και η ΕΚΤ ζητά τα χρήματά της στο ακέραιο, αντίθετα με τους ιδιώτες, τα ασφαλιστικά ταμεία και τις τράπεζες που είχαν αγοράσει από αυτά τα ομόλογα και οι οποίοι (με τραγικότερα θύματα τους μικρο-ομολογιούχους) εξαναγκάστηκαν, από το εγκληματικό PSI [1] των Παπαδήμου-Βενιζέλου, να δεχθούν κούρεμα αυτών των ομολόγων της τάξης του 54% ως προς την ονομαστική και του 75% ως προς την διαχρονική τους αξία. Στην βάση του «τσαμπουκά», η ΕΚΤ απαίτησε, και πέτυχε, την εξαίρεση των δικών της ομολόγων από κούρεμα. Δεδομένου μάλιστα ότι τα ομόλογα αυτά τα αγόρασε κοψοτιμής (περίπου στο 70%) της ονομαστικής αξίας τους, το γεγονός ότι το ελληνικό δημόσιο σήμερα θα τα αποπληρώσει στο 100% της ονομαστικής τους αξίας (3,2 δις) σημαίνει ότι η ΕΚΤ θα εισπράξει έως σήμερα το απόγευμα κέρδος 900 εκατομμυρίων ευρώ από την πτωχευμένη χώρα μας. 
Σκεφτείτε το: Μια Κεντρική Τράπεζα η οποία δανείζει με επιτόκιο 0,75% τις πτωχευμένες τράπεζες της Ευρωζώνης, απαιτεί επιτόκιο 30% από δοσοληψίες με το χρέος του πτωχευμένου ελληνικού δημοσίου!

Τον περασμένο Μάιο, και πάλι το δημόσιό μας δανείστηκε (4 δις εκείνη τη φορά) για να αποπληρώσει ένα άλλο ομόλογο κατοχής της ΕΚΤ. Τότε, τα χρήματα τα είχαμε δανειστεί από το EFSF (το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας). Όμως, από τότε, για λόγους που εξήγησα εδώ, το Βερολίνο επιβάλει στάση δανεισμού από το Μνημόνιο 2 στην Ελλάδα έως ότου «συμμορφωθεί προς τα υποδείξεις»... του Μνημονίου 2. Άρα,το δημόσιο δεν έχει πλέον πρόσβαση (μέχρι νεωτέρας από την τρόικα, που θα μας παραδώσει τον χρησμό της τον Σεπτέμβρη) στα Μνημονιακά δάνεια. Και η αποπληρωμή του ποσού των 3,2 δις που γίνεται σήμερα, πως χρηματοδοτείται; Μέσω μιας κλασικής πυραμίδας δημιουργίας της ΕΚΤ, είναι η θλιβερή απάντηση. Παρακολουθείστε πως λειτουργεί:

Τον Ιούλιο, η ΕΚΤ ουσιαστικά ανακοίνωσε ότι οι ελληνικές τράπεζες είναι πτωχευμένες και, άρα, δεν δέχεται από αυτές εχέγγυα για να τις δανείζει. Αν άφηνε το θέμα εκεί, η ιστορία θα είχε λήξει: οι τράπεζες θα κατέβαζαν ρολλά και η θέση μας στο ευρώ θα ήταν... παρελθούσα. Παράλληλα, τα 3,2 δις που λαμβάνει από το εληνικό δημόσιο η ΕΚΤ σήμερα θα εξαϋλώνονταν... Για να μην συμβεί τίποτα από αυτά, η ΕΚΤ έκλεισε το μάτι στην Τράπεζα της Ελλάδος, επιτρέποντάς της να δέχεται εκείνη ως εχέγγυα περιουσιακά στοιχεία των ελληνικών τραπεζών που, επισήμως, η ΕΚΤ (της οποίας η Τράπεζα της Ελλάδος αποτελεί οργανικό μέρος) δεν θα άγγιζε ούτε με γάντια και να τις δανείζει με ευρώ κοπής της...ΕΚΤ.

Αφού λοιπόν άναψε αυτό το πράσινο φως, η κυβέρνησή μας, αποφασισμένη όπως είναι να παίζει τον ρόλο του υποδειγματικού κρατούμενου, ανακοίνωσε ότι, στις 14 Αυγούστου, όσο εμείς οι θνητοί βρισκόμασταν σε διακοπές, θα εκδώσει 4 δις ευρώ χρέος, υπό την μορφή των λεγόμενων έντοκων γραμματίων τρίμηνης διάρκειας. Ποιος τρελλός αγοράζει τέτοια γραμμάτια; Μα οι πτωχευμένες ελληνικές τράπεζες βέβαια, οι οποίες παίρνουν αυτά τα γραμμάτια, τα δίνουν στην Κεντρική Τράπεζα ως εχέγγυα, δανείζονται 4 δις από την ΕΚΤ με 0,75% από αυτήν ενώ, παράλληλα, χρεώνουν το ελληνικό δημόσιο 4% για την «εξυπηρέτηση». Και τι τα κάνει τα χρήματα που πήρε το πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο από την ΕΚΤ, μέσω των πτωχευμένων ελληνικών τραπεζών; Τα αποδίδει στην... ΕΚΤ βεβαίως!

Εν κατακλείδι, η ΕΚΤ επιδίδεται στην δημιουργία ενός πυραμιδικού δανείου με την συμμετοχή του πτωχευμένου δημοσίου μας και των πτωχευμέων ελληνικών τραπεζών. Μέσα από αυτή την ανακύκλωση χρέους, το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η αύξηση του χρέους του ελληνικού δημοσίου και των ελληνικών τραπεζών στην ΕΚΤ. Και μην νομίζετε ότι αυτό αφορά μόνο την Ελλάδα. Την ίδια στιγμή, εντός του Αυγούστου, μια ακριβώς αντίστοιχη περίπτωση πυραμιδικού δανεισμού εκτυλίχτηκε στην Ιταλία και στην Ισπανία, ύψους 8 δις και 6 δις αντίστοιχα. Γιατί πυραμιδικού; Επειδή, όπως και στην περίπτωση του Bernie Madoff, αυτού του είδους το χρηματοδοτικό σχήμα είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει. 
Και ποιος θα σηκώσει το βάρος της κατάρρευσης; Στην περίπτωση Madoff το σήκωσαν οι επενδυτές που δεν πρόλαβαν να βγάλουν τα χρήματά τους. Στην περίπτωση της Ευρωζώνης, θα το σηκώσουν οι φορολογούμενοι, βορρά και νότου, που θα κληθούν να πληρώσουν τα αβάστακτα χρέη που δημιουργεί η ευρωζωνική πυραμίδα που αποτελεί την ραχοκοκκαλιά των μηχανισμών «διάσωσής» μας.

Το σύνδρομο Παπακωνσταντίνου

Το ίδιον του τζογατζόρου είναι η ανορθολογική πίστη στην ικανότητά του να «ρεφάρει», κόντρα στην θεωρία των πιθανοτήτων. Κάτι αντίστοιχο χαρακτήρισε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου κατά την διάρκεια της υπουργίας τους στην Πλατεία Συντάγματος. Μερικούς μήνες αφότου έγινε υπουργός Οικονομικών, το φθινόπωρο του 2009, η μαθηματική σχέση που κρατούσε το δημόσιο χρέος στα όρια της βιωσιμότητας κατέρρευσε. Για να το πω απλά, το δημόσιο χρέος μιας χώρας, για να είναι βιώσιμο, απαιτεί την ισοδυναμία δύο αριθμών: του ρυθμού αύξησης του ονομαστικού ΑΕΠ (δηλαδή του εθνικού εισοδήματος χωρίς να λαμβάνουμε υπ’ όψη τον πληθωρισμό) και του επιτοκίου με το οποίο δανείζεται το δημόσιο. 
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε το γιατί: Αν το ΑΕΠ αυξάνεται κατά 5% και το επιτόκιο δεν διαφέρει πολύ (π.χ. ισούται με 4,2%), τότε το εθνικό εισόδημα (σε ευρώ) αυξάνεται πιο γρήγορα από το χρέος κι έτσι μπορεί να εξυπηρετείται. Στην περίοδο 2000-2008, το ΑΕΠ αυξανόταν (χωρίς να λάβουμε υπ’ όψη τον πληθωρισμό) με ρυθμό άνω του 5% ενώ το επιτόκιο ήταν μόλις 3,5% - να γιατί δεν υπήρχε κρίση χρέους εκείνη την εποχή. Όταν όμως η διεθνής κατάρρευση του 2008 έριξε τον ρυθμό αύξησης του ονομαστικού ΑΕΠ στο 0% και χαμηλότερα, και, από τον Νοέμβρη του 2009, τα επιτόκια δανεισμού άρχισαν να ξεπερνούν το 6%, η υπόθεση είχε λήξει: το ελληνικό δημόσιο πτώχευσε.

Ως ένας τζογαδόρος της πολιτικής οικονομίας, ο κ. Παπακωνσταντίνου επέλεξε να στοιχηματίσει το μέλλον της χώρας στην προσδοκία ότι θα «ρεφάρουμε». Ότι, δηλαδή, αν κερδίσουμε χρόνο δανειζόμενοι ακόμα πιο πολλά, η ρουλέτα της ζωής θα καθόταν στο σωστό «νούμερο» και, έτσι, κάποια στιγμή πριν την κατάρρευση, το επιτόκο δανεισμού θα έπεφτε κάτω από τον ρυθμό ανάπτυξης του ονομαστικού ΑΕΠ της χώρας. Αυτό που ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν κατάλαβε ποτέ είναι ότι οι πιθανότητες να «ρεφάρει» μια χώρα, μία μακροοικονομία, σε καιρούς διεθνούς οικονομικής καθίζησης, είναι ακριβώς μηδέν (αντίθετα με τον ανόητο τον τζογαδόρο ο οποίος έχει κάποιες μικρές, έστω και απειροελάχιστες, πιθανότητες να ρεφάρει). 
Δεδομένου μάλιστα ότι αυτά τα νέα δάνεια, τις νέες επιμηκύνσεις, τα «κερδίζαμε» με προϋπόθεση την δραστική μείωση δαπανών και αύξηση φόρων (που βάθαιναν την Ύφεση), το στοίχημα ήταν χαμένο πριν καταγραφεί. 
Όταν ένα δημόσιο έχει πτωχεύσει, τα νέα δάνεια και οι επιμηκύνσεις απλά εγγυώνται (ιδίως όταν ακολουθούνται από αυστηρότητα/λιτότητα μεγατόνων) την ακόμα πιο εντυπωσιακή πτώχευση σε μια μελλοντική στιγμή όπου ο κοινωνικός και οικονομικός ιστός της χώρας θα είναι πολύ αδύνατος για να την σηκώσει.

Από τότε ο κ. Παπακωνσταντίνου απεβλήθη από την ελίτ της εξουσίας – αρχικά από τον κ. Βενιζέλο και κατόπιν ολοκληρωτικά μετά τις εκλογές του Μαϊου. Όμως το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου καλά κρατεί. Μάλιστα, ο πολιτικός που το στηλίτευε σήμερα είναι πρωθυπουργός της χώρας και το ενστερνίζεται τα μέγιστα. Γιατί τί άλλο θεμελιώνει την στρατηγική επιλογή του πρωθυπουργού, του κ. Σαμαρά, να ζητά επιμήκυνση δύο ετών σήμερα παρά το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου: ας κερδίσουμε άλλα δυο χρόνια κι έχει ο Θεός!

Ασέλγεια

Όποιος έχει επαφή με την πραγματικότητα στην Γερμανία, στην Ολλανδία, στην Αυστρία και στην Φινλανδία (δηλαδή στις πλεονασματικές χώρες που θα αποφασίσουν την τύχη μας), γνωρίζει το μέγιστο κακό που έχει κάνει στην πατρίδα μας, και στην εικόνα της, το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου. 
Όταν ενέκριναν οι Βουλές τους ένα δάνειο 110 δις, οι πολίτες τους θεώρησαν το ποσό τεράστιο και αρκετό για μια χώρα σαν την Ελλάδα. Όταν μετά από ενάμιση χρόνο ενέκριναν άλλα 130 δις, το έκαναν με δαγκωμένα τα χείλη. Το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου αμέλησε το απλό γεγονός ότι τόσο η «βοήθεια» των εταίρων όσο και τα μέτρα λιτότητας πρέπει από την πρώτη φορά να είναι έτσι δομημένα που να αρκούν. Η στρατηγική να πάρουμε ένα πακέτο τώρα και μετά, που θα πάει, θα μας δώσουν κι άλλα, θα μείνει στην ιστορία ως το λάθος ολκής το οποίο στέρησε το όνειρο από μια ολόκληρη γενιά. 

Αν τον Μάιο του 2010 η τότε κυβέρνηση είχε καθήκον να μην αποδεχθεί ένα πακέτο που δεν θα αρκούσε, τον Αύγουστο του 2012 δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για να ακολουθούμε την ίδια στρατηγική, να πέφτουμε θύματα του ίδου Συνδρόμου. Αυτό που κάνει η κυβέρνηση Σαμαρά τώρα, να συμμετέχει στα πυραμιδικά δάνεια υπέρ της ΕΚΤ ώστε να ζητά μια διετή επιμήκυνση (που η ίδια γνωρίζει ότι σε δύο χρόνια θα μεγαλώσει την μαύρη τρύπα που έχουμε σήμερα), αποτελεί ασέλγεια επί της αποδυναμωμένης, αποσαθρωμένης, απογοητευμένης ελληνικής κοινωνίας. Τόσο απλά.

Περιληπτικά

Η Κρίση της Ευρωζώνης οδήγησε τον μόνο σοβαρό ευρωζωνικό θεσμό που έχουμε, την ΕΚΤ, σε ένα προσβλητικά πυραμιδικό σχήμα χρηματοδότητης πτωχευμένων κρατών όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Ιταλία κλπ. με στόχο την διατήρηση της πλάνης ότι τέτοια σχήματα μπορούν να διαιωνίζονται. Η πραγματικότητα είναι ότι, όπως όλες οι πυραμίδες, το σχήμα που επιβάλει η ΕΚΤ σε μια άβουλη ελληνική κυβέρνηση είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει. Γιατί συμμετέχει η ελληνική κυβέρνηση σε αυτήν την οφθαλμοφανή απάτη; Επειδή διακατέχεται από το Σύνδρομο Παπακωνσταντίνου (ας κερδίσουμε λίγο χρόνο μπας και, στο μεταξύ, «ρεφάρουμε»), αρνούμενη να μάθει το πολύ βασικό μάθημα της αριθμητικής και της ιστορίας ότι η επιμήκυνση μιας δημοσιονομικής πτώχευσης αποτελεί ασέλγεια πάνω σε εκείνους που θα κληθούν να καταβάλουν το κόστος της.

[1] Γιατί εγκληματικό το PSI; Επειδή είναι η πρώτη φορά στην οικονομική ιστορία της ανθρωπότητας που ένα κράτος πτωχεύει (δηλαδή κουρεύει τα ομόλογά του) και, την ίδια στιγμή, καταφέρνει να αυξήσει το χρέος του! Θέλει όντως «ταλέντο» ένα τέτοιο «επίτευγμα».

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Αφού έφαγαν το καταπέτασμα από το πάρτι του ευρώ, τώρα εγκαταλείπουν τη χώρα…

Εγκαταλείπουν την Ελλάδα οι μεγάλοι πολυεθνικοί κολοσσοί – Συνωστίζονται στην έξοδο εξαιτίας της λιτότητας, της κυβερνητικής απραξίας και της πολιτικής αστάθειας
Άρον άρον φαίνεται ότι φεύγουν οι μεγάλες πολυεθνικές από την Ελλάδα, με την κατάσταση στη χώρα να έχει περιέλθει σε τέτοιο σημείο ώστε όχι μόνο να θέλουν να αποφύγουν την κατακόρυφη μείωση της κερδοφορίας από τη λιτότητα, αλλά και να σταματήσουν οποιαδήποτε ζημία που μπορεί να προκληθεί από πιθανή ανεξέλεγκτη έξοδο από την ευρωζώνη.

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις των εταιριών, ασφαλιστικές, φαρμακευτικές και λιανικών πωλήσεων, είναι μεταξύ άλλων οι πολυεθνικές που ετοιμάζονται ή είναι ήδη στην πόρτα της εξόδου από τη χώρα μας. Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην οικονομία με την συνεχιζόμενη βαθειά ύφεση, έθεσε το όριο της παραμονής τους στην Ελλάδα.

Η κατανάλωση συρρικνώνεται ραγδαία καθώς μισθοί και συντάξεις έχουν ήδη μειωθεί κατά 30% χωρίς να συμπεριλαμβάνεται η βαριά φορολογία, ενώ την ίδια ώρα η κυβέρνηση έχει αποτύχει να λάβει τα απαραίτητα μέτρα των μεταρρυθμίσεων που θα σπάσουν το φαύλο κύκλο της ύφεσης, αναφέρουν οι αναλυτές. Επιπλέον, συνεχώς παγιώνεται η άποψη ότι το υψηλό χρέος τόσο της γενικής κυβέρνησης όσο και της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν θα αποπληρωθεί ποτέ. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο κατάλογος των εταιριών που επιλέγουν την αποχώρηση από την ελληνική οικονομία μεγαλώνει συνεχώς.

Πρόσφατα ο ασφαλιστικός βραχίονας της γαλλικής Natixis, Coface, αποφάσισε να σταματήσει τα συμβόλαια της στην Ελλάδα, ιδιαίτερα μάλιστα στον κλάδο της ασφάλισης των εξαγωγικών επιχειρήσεων που συναλλάσσονται με τη χώρα, εξαιτίας των σοβαρών προβλημάτων ρευστότητας.

Την ίδια περίοδο, η Euler Hermes, θυγατρική της Credit Agricole, και η μεγαλύτερη ασφαλιστική εμπορικών επιχειρήσεων, ανακοίνωση ότι σταματά την ασφαλιστική κάλυψη εμπορευμάτων που εισάγονται στην Ελλάδα, υπό το φόβο ότι η χώρα θα επιστρέψει στο εθνικό της νόμισμα.

Η Saturn, πρόσφατα εγκατέλειψε την αγορά ηλεκτρονικών και ηλεκτρικών ειδών στην χώρα μας, ακολουθώντας το παράδειγμα της Electroworld και Fnac, των μεγαλύτερων δηλαδή αλυσίδων υψηλής τεχνολογίας και ειδών πολιτισμού.

Τις προηγούμενες ημέρες, η Univel, η οποία παράγει ηλεκτρονικά συστήματα ασφαλείας, αποφάσισε να μεταφέρει μέρος της γραμμής παραγωγής της από την Ελλάδα στη Ρουμανία.
Την ίδια πορεία ακολουθεί και ο φαρμακευτικός κλάδος, με την Bristol Myers Squibb να είναι ανάμεσα σε εκείνες που επηρεάστηκαν από την πολιτική αστάθεια του Μαΐου αποφασίζοντας την αποχώρηση. Την ίδια ώρα, η γερμανική Biotest ανακοίνωσε ότι έκλεισε τα γραφεία της στην Ελλάδα, ενώ σταματά τις εξαγωγές της προς τη χώρα εξαιτίας του μεγάλου αριθμού ανεξόφλητων τιμολογίων.

Την ώρα που μεγάλες πολυεθνικές ανακοίνωσαν την αποχώρησή τους από την ελληνική αγορά, άλλες καταρτίζουν σχέδια έκτακτης ανάγκης για την αντιμετώπιση μιας πιθανής αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ. Σε πρόσφατο δημοσίευμα του Reuters, γίνεται αναφορά στην βρετανική εταιρεία ηλεκτρικών ειδών Dixons που έχει 100 καταστήματα σε όλη την Ελλάδα.

Όπως αναφέρει στο Reuters ο επικεφαλής της εταιρείας, «ο σχεδιασμός μπορεί να φανεί ως κινδυνολογία, αλλά είναι καλό να είναι κανείς προετοιμασμένος». Η Dixons είναι η νούμερο 2 ευρωπαϊκή εταιρεία στην εμπορία ηλεκτρονικών ειδών και στη χώρα μας συνεργάζεται με την εταιρεία «Κωτσόβολος».

Ο Διευθυντής της εταιρεία Dixons, James, λέει ότι η εταιρεία έχει σχέδια έκτακτης ανάγκης να κλείσει το προσεχές χρονικό διάστημα τα 69 καταστήματα που της ανήκουν εξ’ ολοκλήρου και τα 29 που λειτουργούν με franchise, για να προστατευτεί από την απειλή οποιασδήποτε πολιτικής αναταραχής και να προετοιμαστεί για τη μετάβαση στη νέα δραχμή.

Επίσης, στο ίδιο δημοσίευμα, αναφέρεται ότι και η BMW είναι ήδη προετοιμασμένη για το χειρότερο, βλέποντας μόλις το ένα τέταρτο των αντιπροσώπων της να μην πηγαίνουν καλά και το ετήσιο κέρδος από την Ελλάδα να έχει μειωθεί περισσότερο από 75%.

Παράλληλα, η εταιρεία Vodafone είναι έτοιμη για άτακτη αποχώρηση αν η Ελλάδα εγκαταλείψει το ενιαίο νόμισμα, ενώ σε δημοσίευμα των Financial Times αναφέρεται ότι και η χρηματιστηριακή Newedge, αναμένεται να εγκαταλείψει την ελληνική αγορά.
Τέλος, η HSBC έχει ήδη προετοιμάσει τη λειτουργία των συστημάτων της και στα 15 καταστήματα που έχει στην Ελλάδα, να περάσουν στη δραχμή, σε περίπτωση που η χώρα μας φύγει από το ευρώ. Σύμφωνα με τον οικονομικό διευθυντή του ομίλου Ίαν ΜακΚέιν «έχουν γίνει οι απαραίτητες προσαρμογές στα συστήματα ΙΤ» ενώ και το προσωπικό έχει ήδη εκπαιδευτεί επάνω στη λειτουργία αυτών.

Steve Keen (Πανεπιστήμιο Sydney): Το ευρώ δεν πρέπει να θεωρείται νόμισμα – Είναι απλά ένα όχημα ειδικού σκοπού που μετέτρεψε την κρίση σε καταστροφή

Το ευρώ είναι το εθνικό νόμισμα μιας χώρας που δεν υπάρχει. Παρόλο που υπάρχει η ευρωπαϊκή ήπειρος, όπως και η αμερικανική, δεν υπάρχουν και πιθανότατα δεν θα υπάρξουν ποτέ… οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης.

Τα ανωτέρω δηλώνει ο ρηξικέλευθος Αυστραλός οικονομολόγος, Steve Keen, από το Πανεπιστήμιο του Sydney.
Το ευρώ συνεπώς δεν είναι ένα νόμισμα ίδιο με το αμερικανικό δολάριο, ωστόσο υποχρεούται να μασκαρεύεται ως τέτοιο, εξαιτίας της – κακής – Συνθήκης του Μάαστριχτ, τονίζει ο Keen.

Μάλιστα, κατά τον οικονομολόγο, το ευρώ μοιάζει περισσότερο με ένα… όχημα ειδικού σκοπού (Special Drawing Rights) και λιγότερο με ένα νόμισμα.

“Το ευρώ ελέγχεται από μια υπέρ – εθνική αρχή, την ΕΚΤ, ενώ τα κράτη μέλη τιμωρούνται όταν παραβαίνουν τους κανόνες για τις κυβερνητικές δαπάνες. Το ευρώ δεν θυμίζει νόμισμα, αλλά περισσότερο ένα όχημα ειδικού σκοπού”, σχολιάζει στη συνέχεια  ο Κeen.

To ευρώ, συνεχίζει ο ίδιος, αφού συνοδεύεται από κυρώσεις και τιμωρητικές διαθέσεις, είναι και η αιτία που μετατράπηκε η κρίση σε καταστροφή.

“Το ευρώ προσπαθεί να είναι νόμισμα, αλλά δεν είναι”, προσθέτει.

Όπως εξηγεί ο Keen, ορισμένοι οικονομολόγοι εκτιμούν πως η λύση για να αποφευχθεί στην τρέχουσα συγκυρία η κατάρρευση και… καταστροφή της Ευρωζώνης είναι να δημιουργηθεί κάτι που δεν υπάρχει, ήτοι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης.

“Αλλά ακόμη κι αν η δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης συνιστά μια πιθανότητα, δεν μπορεί να κάνει τίποτα για την καταστροφή που προκάλεσε η Συνθήκη του Μάαστριχτ και η γαλλο-γερμανική εμμονή για την επιβολή λιτότητας στην ευρωπαϊκή περιφέρεια που μαστίζεται από την κρίση χρέους”, σημειώνει.

Η χρεομηχανή δουλεύει ρολόι…

Στα 303 δισ. ευρώ αυξήθηκε και πάλι το Δημόσιο χρέος στις 30 Ιουνίου 2012, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Οικονομικών και στα οποία αποτυπώνεται ο “εφιάλτης της υπερχρέωσης”. Αυτά μας πληροφορεί το e-vima στις 17/8/2912.

Συγκεκριμένα το χρέος του κράτους έφτασε τα 303,527 δισ. ευρώ έναντι 280,29 δισ. ευρώ τρεις μήνες νωρίτερα κι ενώ είχε μεσολαβήσει το “κούρεμα” καθώς το δημόσιο για να καλύψει τρέχουσες ανάγκες προσέφυγε σε νέο δανεισμό μέσω εντόκων.

Αναλυτικότερα το 76,7% των 303 δισ. ευρώ αφορά σε δάνεια του EFSF, το 3,4% χρηματοδότηση από το ΔΝΤ και το 19,9% εκδόσεις εντόκων γραμματίων.

Ένας  καλός  φίλος στις 14/8/12,  μας πληροφορούσε:

‘’Δανειστήκαμε σήμερα 4 δις περίπου, με το εγκληματικό επιτόκιο 4,43% για τρίμηνα έντοκα..(απολογείστε ότι σε παρόμοιες δημοπρασίες βραχυχρόνιας διάρκειας η Γερμανία έχει αρνητικό επιτόκιο!!)

Προσπαθούν να ‘’εξοικονομήσουν’’ 11 δις για τα επόμενα χρόνια, γονατίζοντας ακόμα περισσότερο το λαό και την ίδια στιγμή δανείζονται με απεχθείς όρους σχεδόν το μισό ποσό για να πληρώσουν ένα ομόλογο που λήγει την άλλη εβδομάδα στην ονομαστική τιμή.

Ο  κάτοχος του ομολόγου  είναι η ΕΚΤ(το κρησφύγετο των ληστών δηλαδή!!),  η οποία το αγόρασε από την διατραπεζική, στα 2/3 (πιθανόν και χαμηλότερα) της ονομαστικής και αφού εξασφάλισαν την εξαίρεση από το “κούρεμα” απαιτούν τώρα να το πληρωθούν στην ονομαστική τιμή.’’

Δεν αρκούν οι κατάρες. Δε φτάνει να πιάνουμε τις ουρές, αλλά να αναζητούμε το κεφάλι.

Έχει αρχή και τέλος το στήσιμο αυτής της χρεομηχανής που αλέθει εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, ληστεύει δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο της εργαζόμενης πλειονότητας, ρίχνει στον καιάδα λαούς και χώρες.

Βλέπουμε το κύμα που σκάει στην ακτή, αλλά πρέπει να δούμε και την απαρχή του.

Το βύθισμα του καπιταλισμού σε μια παρατεταμένη βαθειά  κρίση από τις αρχές του 70,  γέννησε ως ‘’ αναγκαία” αντιδραστική ‘’απάντηση’’ μεταξύ των άλλων, την μείωση του κοινωνικού πλούτου που καταλήγει προς τον κόσμο της εργασίας, αλλά και την δραστική μείωση της φορολόγησης του κεφαλαίου.

Αυτό είχε και τις συνέπειες του: Εργαζόμενοι όλο και φτωχότεροι, μα και κράτη με λιγότερα έσοδα,  όλο και πιο αδύναμα να εξυπηρετήσουν δημόσιες δαπάνες, καλπάζουν προς το δανεισμό, ιδιωτικό και δημόσιο. Ο δανεισμός και τα χρέη, δεν πρόκυψαν λόγω ”αποκοτιάς ανοικοκύρευτων ανθρώπων και κρατών”, αλλά ήταν στόχος και επιδίωξη για την οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, εγχώρια και διεθνή.

Με ένα σμπάρο, πολλά τρυγόνια για τον κόσμο του κεφαλαίου.

Από τη μια, αύξηση της δυνατότητας αποθησαυρισμού, μέσω μείωσης φορολόγησης

Από την άλλη, αξιοποίηση πλεοναζόντων κεφαλαίων/κερδών τους, σε συνθήκες πτώσης του ποσοστού κέρδους, στον χρηματοπιστωτικό τομέα με ανάπτυξη του δανεισμού, φυσικά με ..όρους.

Μέσω του δανεισμού το διεθνές κεφάλαιο  θέτει υπό τον έλεγχό του το σύνολο σχεδόν του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου σε μια πρωτοφανή κλίμακα.

Επιβάλλει την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας, των δημόσιων αγαθών και των υποδομών.

Μέσω του δανεισμού των κρατών και τους σχετικούς όρους των Δανειακών Συνθηκών,  επιβάλλει το σύνολο των πολιτικών που το ευνοούν στη διαδικασία μεταφοράς των περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου στο χαρτοφυλάκιό του, αλλά και στην αλλαγή των όρων εργασίας με στόχο τη λεηλασία και ομηρία των εργαζομένων

Στον ιδιωτικό τομέα,  μέσω των ενυπόθηκων δανείων  βρίσκονται υπό την άτυπη κατοχή του ένα σημαντικότατο μέρος τόσο των ιδιοκτησιών, κυρίως σπιτιών, των εργαζόμενων αλλά και ένα μεγάλο σύνολο χρεωμένων επιχειρήσεων και γεωργικών εκμεταλλεύσεων, μέσω και των εξελίξεων στο τραπεζικό σύστημα (βλέπε και ξεπούλημα/χάρισμα Αγροτικής Τράπεζας).

Σε αυτές τις συνθήκες, κάθε προσμονή για ‘’διαπραγμάτευση’’ με τους δανειστές, αυταπάτη για ‘’έντιμο λογιστικό έλεγχο και διακανονισμό’’, ειδικά μέσα στο πλαίσιο και τους όρους της ευρωζώνης και της ΕΕ,  καταλήγουν  να είναι ίσως και πιο επικίνδυνες από αυτούς τους  ίδιους τους δανειστές.

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Ιταλο-γερμανικός πόλεμος στην καρδιά της Ευρώπης

Στα χειρότερη φάση τους μεταπολεμικά εισέρχονται οι σχέσεις μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας, με την ιταλική εφημερίδα Il Giornale να δημοσιεύει στο πρωτοσέλιδό της τη φωτογραφία της Γερμανίδας καγκελαρίου Angela Merkel, υπό τον τίτλο «Τέταρτο Ράιχ».

Τους τόνους ανεβάζει ο Ιταλός πρωθυπουργός Mario Monti, ο οποίος με δηλώσεις του προειδοποίησε ότι η επιμονή της Bundestag να ελέγξει τις ευρωπαϊκές πολιτικές χρέους, απειλεί να προκαλέσει την αποσύνθεση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

«Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε στον κύριο Monti ότι εμείς οι Γερμανοί δεν θα καταστρέψουμε τη δημοκρατία μας, για να αποπληρώσουμε τα ιταλικά χρέη», ήταν η πληρωμένη απάντηση του Alexander Dobrindt, γενικού γραμματέα των Σοσιαλχριστιανών της Βαυαρίας.

Ο πρόεδρος της Bundestag, Norbert Lammert δήλωσε ότι η ακεραιότητα του γερμανικού κοινοβουλίου δεν μπορεί να εξαρτάται από τα πάνω και τα κάτω των αγορών. Οι ηγέτες των Ελεύθερων Δημοκρατών προσθέτουν ότι ο μη εκλεγμένος Ιταλός πρωθυπουργός παίζει με τη φωτιά της πολιτικής, καθώς προσπαθεί να παρακάμψει τη δικαιοδοσία των δημοκρατικά εκλεγμένων θεσμών.

«Ο τόνος της συζήτησης έχει γίνει επικίνδυνος. Πρέπει να προσέχουμε μην τυχόν και η Ευρώπη διαλύσει τον ίδιο της τον εαυτό», προειδοποίησε ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Guido Westerwelle. Βέβαια, και ο ίδιος έριξε λάδι στη φωτιά, δηλώνοντας ότι τάσσεται κατηγορηματικά κατά της όποιας περαιτέρω επέκτασης των μηχανισμών διάσωσης ή των αγορών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. «Δεν μπορώ να φανταστώ ότι η πλειοψηφία της Bundestag θα στηρίξει την απεριόριστη αμοιβαιοποίηση του χρέους στην Ευρώπη», είπε.

Έπειτα από όλα αυτά, είναι αβέβαιο εάν η Γερμανία θα συμφωνήσει στην ενεργοποίηση του ευρωπαϊκού μηχανισμού διάσωσης EFSF, με όρους αποδεκτούς, στην περίπτωση που η Ισπανία και η Ιταλία αναγκαστούν να ζητήσουν πακέτα βοήθειας. Υπενθυμίζεται ότι αυτό τίθεται ως όρος για να αγοράσει η ΕΚΤ ευρωπαϊκά ομόλογα, στο πλαίσιο του σχεδίου του Mario Draghi, που δημιούργησε υψηλές προσδοκίες στις αγορές.

Θεωρητικά, τόσο η Merkel όσο και ο υπουργός Οικονομικών της, Wolfgang Schauble, τάσσονται υπέρ του σχεδίου της ΕΚΤ, όμως, οι αντιδράσεις μέσα στον κυβερνητικό συνασπισμό απειλούν να αλλάξουν τη στάση αυτή.

Φαίνεται ότι η Merkel επιθυμεί να σπρώξει τόσο την Ιταλία όσο και την Ισπανία σε ένα κανονικό πακέτο διάσωσης. Εξάλλου, η Γερμανίδα καγκελάριος έχει… χρωστούμενα προς τον κ. Monti.

Κατά τη διάρκεια της ολονύχτιας Συνόδου Κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών, τον Ιούνιο, ο Ιταλός πρωθυπουργός έδωσε στην ισχυρή κυρία της Γερμανίας ένα απροσδόκητο τελεσίγραφο: Θα μπλόκαρε κάθε συμφωνία έως ότου εκείνη συμφωνήσει να αναλάβει δράση για την αντιμετώπιση της αύξησης του κόστους δανεισμού της Ιταλίας και της Ισπανίας.

Η Merkel είχε συνηθίσει, στα δύο χρόνια της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, να είναι εκείνη που πάντα κάνει το πρώτο βήμα, που αναλαμβάνει την πρωτοβουλία θα φέρνει τις προτάσεις στο τραπέζι.

«Αυτό δεν βοηθά, Mario», τον προειδοποίησε, σύμφωνα με μαρτυρίες των παρευρισκομένων. «Το ξέρω», της απάντησε εκείνος.

Η αντιπαράθεση Ιταλίας και Γερμανίας διήρκεσε εννέα ώρες, εκείνο το βράδυ, οδηγώντας σε έναν συμβιβασμό πολύ κατώτερο των όσων ζητούσε ο Monti. Όμως, τότε τέθηκαν οι βάσεις για την παρέμβαση της ΕΚΤ στις αγορές ομολόγων και για το σχέδιο Draghi, που παρουσιάζεται από πολλούς ως η τελευταία ευκαιρία για τη διάσωση του ευρώ.

Ωστόσο, η ιταλο-γερμανική αντιπαράθεση φέρνει στην επιφάνεια ένα φιλοσοφικό ντιμπέιτ που βρίσκεται στην καρδιά της Ευρωζώνης από τη γέννησή της: Αρκούν οι επώδυνες μεταρρυθμίσεις και η λιτότητα σε χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στο κοινό νόμισμα, όπως ισχυρίζεται η Γερμανία; Ή μήπως χρειάζεται η κοινή οικονομική στήριξη από όλες τις χώρες της Ευρώπης, για να διορθωθούν τα οικονομικά προβλήματα, όπως πιστεύει ο Monti; Το ερώτημα αυτό, που γίνεται ολοένα και πιο επείγον καθώς η κρίση λαμβάνει σαρωτικές διαστάσεις, δεν έχει απαντηθεί ακόμα

Από Sofokleus

Η Παναγιά η Χρυσαυγίτισσα

Με συγκίνηση, ευλάβεια, κατάνυξη -αλλά και πολύ χαβαλέ- εορτάζουν σήμερα οι πιστοί την Κοίμηση της Θεοτόκου. Η Παναγία είναι το πιο αγαπημένο ιερό πρόσωπο για τους Έλληνες επειδή είναι η μόνη που δέχεται δωροδοκίες -ο Θεός και ο Χριστός είναι αδιάφθοροι-, οπότε πάνε οι Έλληνες τον Δεκαπενταύγουστο και την δωροδοκούν με χρυσαφικά, χρήματα και λαμπάδες για να τους κάνει τα χατίρια.

Η ανοχή της Παναγίας στις δωροδοκίες κάνει τους Έλληνες να πιστεύουν πως η Παναγία είναι Ελληνίδα, ενώ είναι Εβραία.

Βέβαια, πολλοί Έλληνες περιμένουν πρώτα την Παναγία να κάνει το θαύμα της για να της δώσουν μετά το μπαξίσι και αυτό έχει καταγραφεί και στα δημοτικά τραγούδια, με κορυφαίο παράδειγμα τα «Δώδεκα Ευζωνάκια», όπου υπάρχουν οι στίχοι «Βοήθα Παναγιά μου να τα γλιτώσουμε, κι ύστερα όλα σου τα καντήλια θα στ’ ασημώσουμε».

Οι Έλληνες επικαλούνται συνέχεια την Παναγία και ο κάθε Έλληνας έχει τη δική του ατομική Παναγία, αφού, όταν τσακώνονται, λέει ο ένας στον άλλο «γαμώ την Παναγία σου», οπότε καταλαβαίνουμε πως οι Παναγίες στην Ελλάδα είναι γύρω στα 10 εκατομμύρια. Δηλαδή, όσες και οι Έλληνες.

Η αγάπη των Ελλήνων για την Παναγία οφείλεται και στο ότι η Παναγία είναι Παρθένα, αφού όλες οι Ελληνίδες κάνουν τις παρθένες -αν και οι περισσότερες κυκλοφορούν με το βρακί στην τσέπη-, ενώ οι Έλληνες ψάχνουν κάποια παρθένα για να την παντρευτούν αν και σε γενικές γραμμές προτιμάνε τα ξέκωλα.

Η Παναγία έχει πάρα πολλά ονόματα -λες και ήταν πράκτορας που σε κάθε αποστολή άλλαζε όνομα ή γυναίκα που εκδιδόταν επί χρήμασι-, ενώ σε κάθε ευκαιρία προστίθενται και νέα ονόματα.

Σήμερα κυριαρχεί η Παναγιά η Χρεοκοπομαχούσα που παλεύει μόνη της με την Τρόικα και τις αγορές, ενώ την ακολουθεί η Παναγιά η Χρυσαυγίτισσα που ξεπαστρεύει μετανάστες.

Ξεχωριστή θέση στις καρδιές των πιστών έχει η Παναγιά της Τήνου, αφού οι πιστοί πάνε πρώτα και κάνουν τα αίσχη στη Μύκονο, και πετάγονται μετά στην Τήνο να ανάψουν μια λαμπάδα στην Παναγία για να κάνει τα στραβά μάτια.

Στην Τήνο -εκτός από τον εορτασμό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου- έχουμε και την επέτειο του τορπιλισμού της Έλλης από τους Ιταλούς, αφού η Παναγία δεν ήθελε να σώσει την «Έλλη», επειδή ήξερε πως μετά θα την λέγαμε Παναγιά η Τορπιλοδιώχτρα.

Στην Πάρο υπάρχει η εκκλησία της Παναγιάς της Εκατονταπυλιανής -που την λένε και «Καταπολιανή»-, η οποία, σύμφωνα με την παράδοση, έχει 99 φανερές πόρτες, ενώ η 100στή πόρτα είναι κλειστή και αόρατη και θα φανερωθεί και θα ανοίξει όταν οι Έλληνες πάρουν την Πόλη, οπότε καταλαβαίνουμε πως όχι μόνο δεν θα ανοίξει ποτέ αλλά θα κλείσουν και οι άλλες 99 πόρτες επειδή θα χαθεί η Ελλάδα.

Δεν πρέπει να προκαλεί απορίες το γεγονός ότι οι Έλληνες εορτάζουν την Κοίμηση της Θεοτόκου. Είναι επειδή κοιμούνται όρθιοι.

Απο τον πιτσιρικο

Εσύ που ήσουν «περήφανε» ΕΛΛΗΝΑΡΑ;

«Περήφανε» Ελληναρά, αυτό το κείμενο απευθύνεται σ’ εσένα. Εσένα που ξαφνικά πιστεύεις πως… ξύπνησες!

Εσένα που θεωρείς πως ξύπνησες τοποθετώντας την ελληνική σημαία στο μπαλκόνι του σπιτιού σου και σαν avatar στο facebook. 

Εσένα που ξαφνικά αντιλήφθηκες πως… σε πούλησαν οι «αλήτες – προδότες – πολιτικοί», αλλά φυσικά ξαναπήγες να τους ψηφίσεις ώστε να αποκρούσεις τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» και να προστατεύσεις τις καταθέσεις που δεν έχεις από τον «κίνδυνο της εξόδου της Πατρίδας από το ευρώ και την άτακτη χρεοκοπία». Εσένα που πιστεύεις πως πίσω απ’ το κάθε τι κρύβεται μια μυστική συνωμοσία Εβραίων και μασόνων, που κοιτάς τον ουρανό κάθε τρεις και λίγο για να δεις αν «μας ψεκάζουν ή όχι», που επικροτείς την βία κατά των μεταναστών που «σου παίρνουν τις δουλειές»…

Εσένα ρατσιστή που επιδιώκεις να συνδέσεις το όνομα του τόπου στον οποίο γεννήθηκε η Δημοκρατία και πρωτοδοκιμάστηκε η αυτοκυβέρνηση, με τον μιλιταρισμό, και την ξενοφοβία. Εσένα που αφού μάσησες απλωμένος στην ξαπλώστρα τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, θυμήθηκες πως πρέπει «να επιστρέψουν τα κλεμμένα». Εσένα που ξαφνικά θέλεις να «ξεβρωμίσει ο τόπος», να δίνεται φαγητό «μόνο σε Έλληνες», να γίνονται μεταγγίσεις αίματος «μόνο σε Έλληνες», αφού βέβαια ξεζούμισες πρώτα μετανάστες στα χωράφια, στα εργοστάσια, στα δημόσια έργα, αλλά και μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, να ξεσκατίζουν την ανήμπορη μάνα σου και να αισθάνεσαι οσιομάρτυρας που παραχωρούσες μια τρίωρη έξοδο την Κυριακή…

Εσένα που αντιμετωπίζεις ως εχθρούς τους αριστερούς και τους αναρχικούς, αλλά ποτέ δεν κάθισες να διαβάσεις τι στο διάολο μπορεί να λέει αυτός ο Μαλατέστα, ή εκείνος ο Μαρξ, ή η άλλη, η Έμμα Γκόλντμαν, αλλά αρκέστηκες να αναμασάς από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου τις χιλιοειπωμένες παπαριές της ακροδεξιάς για «ανθέλληνες», «άπλυτους» κτλ. 

Αλήθεια… ποιός μισεί τη χώρα στην οποία γεννήθηκε; Αυτός που χρόνια τώρα αγωνιζόταν στους δρόμους για ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερίες, ισότητα, ισονομία, δικαιοσύνη ή αυτός που σχημάτιζε λακκούβες στους καναπέδες παρακολουθώντας reality και τσόντες;

Σ’ ακούω να γελάς ειρωνικά… «περήφανε» Ελληναρά του πληκτρολογίου! 

Σε βλέπω να σερφάρεις στο διαδίκτυο από το πρωί μέχρι το βράδυ, να σχολιάζεις σε κάθε ανάρτηση και όποτε σε πιάνουν τα υπαρξιακά σου, να μιλάς για την «Πόλη» που «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δική σου θα ‘ναι»! Να κάνεις λόγο για τις «προφητείες του Γέροντα Παίσιου», να μιλάς για Ορθόδοξα και Βυζαντινά μεγαλεία και ταυτόχρονα να εκθειάζεις τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη – τι τρομερός συνδυασμός! 

Αρχαία Ελλάδα και Βυζάντιο… (από τη μια η δημοκρατία και από την άλλη ο θεοκρατικός σκοταδισμός… ή μάλλον σκοταδισμός και στις δύο περιπτώσεις, μιας και δεν είσαι σε θέση ν’ αντιληφθείς ούτε καν την φιλοσοφική δημοκρατική σκέψη των αρχαίων Αθηναίων, και απεναντίας, φετιχίζεσαι είτε με εικόνες του Λεωνίδα είτε με έναν από τους μεγαλύτερους σφαγείς της αρχαιότητας, τον Μέγα Αλέξανδρο)!

Που ήσουν λοιπόν τιμητή της αριστεράς και της αντιεξουσίας; Ενδεικτικά και μόνο ερωτώ τα παρακάτω:

Πού ήσουν όταν ψηφίστηκε ο νόμος[1] περί κηρύξεως μιας απεργίας παράνομης και καταχρηστικής και πότε συνειδητοποίησες ότι σ’ αυτή την χώρα, εδώ και 30 χρόνια, δεν υπήρξε ούτε μία σημαντική ή δυναμική απεργία που να μην κηρύχθηκε παράνομη ή/και καταχρηστική[2] από κάποιο ελληνικό δικαστήριο; Γιατί τώρα παραπονιέσαι που είσαι άνεργος, που σε θεωρούν «συνεργάτη» και δεν έχεις άδειες, επιδόματα, αποζημίωση απόλυσης κλπ.; Πότε αγωνίστηκες στον χώρο της δουλειάς σου; Πότε προσπάθησες να συνδικαλιστείς αυτο-οργανωνόμενος, μακριά από πουλημένες ή ανίκανες συνδικαλιστικές ηγεσίες ή εργατοπατέρες; 

Πού ήσουν όταν εργάτες απολύονταν στην προσπάθεια τους να ιδρύσουν σωματείο στα εργοστάσια και τις εταιρίες; Και ποιό ρόλο είχες, αλήθεια, στις απεργίες; Του απεργού, ή μήπως του απεργοσπάστη;

Πού ήσουν το Φλεβάρη του 1991, όταν οι εργαζόμενοι της ΕΑΣ (νυν ΕΘΕΛ) ξεκίνησαν απεργία διαρκείας ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που ήταν βγαλμένα απευθείας απ’ τις σημειώσεις της Θάτσερ και του Ρήγκαν; Όταν στις 21 Μάρτη του ’91 τα ΜΑΤ γνώρισαν τι θα πει εργατική αντίσταση από πρώτο χέρι ή όταν τον επόμενο χρόνο οι ίδιοι εργαζόμενοι κατέλαβαν κάθε αμαξοστάσιο, περιφρούρησαν την απεργία σε κάθε αφετηρία και στάση και πέτυχαν να μην κυκλοφορήσει κανένα λεωφορείο, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ΕΑΣ, τις απολύσεις και τις μειώσεις μισθών;

 Ήσουν κάποιος από τους φουρνάρηδες που τους έδιναν δωρεάν ψωμί, ή κάποιος από τους αδιόριστους εκπαιδευτικούς που προσέφεραν δωρεάν μαθήματα στα παιδιά τους ή έστω κάποιος από τους 40.000 που στήριξαν τους απεργούς σε συναυλία αλληλεγγύης στο στάδιο της ΑΕΚ;

Πού ήσουν όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη άρχισε τις ιδιωτικοποιήσεις το 1992, ξεπουλώντας την ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ, αρχίζοντας μια τακτική που τότε επικροτούσες επειδή το Δημόσιο σου φαινόταν «υδροκέφαλο» και για όλα έφταιγαν πάντα και μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι, ενώ τώρα, που ξεπουλιούνται τα πάντα, από ενεργειακές πηγές και υπηρεσίες μέχρι νοσοκομεία, φωνάζεις επειδή η κόρη σου είναι κατά 99% μέσα στους 150.000 δημοσίους υπαλλήλους που θ’ απολυθούν ως περιττοί σε μία χώρα που έχει το μικρότερο δημόσιο τομέα και τους πιο κακοπληρωμένους δημοσίους υπαλλήλους από όλες όσες την κατηγορούν για «υπέρογκο Δημόσιο Τομέα»;

Ξέρω! Ναι για τότε ξέρω! Ήσουν στα συλλαλητήρια του «Η Μακεδονία είναι Ελληνική», ανεμίζοντας ένα ριγέ γαλανόλευκο πανί με ένα σταυρουδάκι. Καταλαβαίνεις πόσο μακριά νυχτωμένος ήσουν όταν είχαν αρχίσει ήδη να σου κλέβουν τη ζωή κι εσύ φορούσες μια περικεφαλαία ενώ ήσουν έτοιμος να πάθεις εγκεφαλικό σκεφτόμενος ότι κάποιοι «γυφτοσκοπιανοί» (γειά σου ρε Άριε Έλληνα…!) τόλμησαν ν’ αμφισβητήσουν την ελληνικότητα του Βουκεφάλα και του αναβάτη του;

Αλήθεια, τί έκανες όταν το 1992 οι ασφαλιστικές εισφορές εκτοξεύτηκαν ενώ, με τον πρώτο ασφαλιστικό νόμο, οι ασφαλισμένοι χωρίστηκαν στους «πριν την 1.1.1993» και στους «μετά την 1.1.1993», με τους τελευταίους να είναι γνωστό ήδη από τότε, πριν από 19 χρόνια, ότι αν ποτέ έφταναν να συνταξιοδοτηθούν θα έπρεπε να ζήσουν με χρήματα που δεν φτάνουν ούτε για φαγητό 10 ημερών; Τώρα που μειώθηκε στο ήμισυ η σύνταξη του γέρου σου, μήπως αναρωτιέσαι αν είσαι και εσύ συνυπεύθυνος που αντί να αντισταθείς τότε, προτίμησες να ρεφάρεις με τζογαρίσματα σε αεριτζίδικες επιχειρήσεις και σε χρηματιστήρια;

Και όταν οι πολιτικοί που ψήφισες με υπερηφάνεια (και μυαλό) παγωνιού, επικύρωναν την Συνθήκη του Μάαστριχτ, γιατί δεν μπήκες καν στον κόπο να μάθεις τί αφορούσε και πώς θα επηρεαζόταν η ζωή σου και η ζωή στην χώρα που ζεις; Δεν σου πέρασε από το μυαλό ότι ο Νεοφιλελευθερισμός δεν έχει χώρο στην βάρκα του παρά μόνο για ελάχιστους; 

Πώς σου ήρθε ότι εσύ θα ήσουν μέσα σ’ αυτούς; Επειδή ήσουν το καλό παιδί και ψήφιζες καμαρωτά; Επειδή δεν απεργούσες ή επειδή ανέμιζες όλο χαρά την γαλάζια και πράσινη σημαία; Επειδή δεν ήξερες τι σημαίνει πορεία διαμαρτυρίας, πίστεψες ότι θα σε λυπηθούν εσένα και την οικογένειά σου… ;

Όταν ο Σημίτης και οι φίλοι του σε έβαλαν να παίξεις στο χρηματιστήριο γιατί ήσουν τόσο αδικαιολόγητα αμόρφωτος ή αφελής ώστε να πιστέψεις ότι «όλοι μπορούν να πλουτίσουν έτσι»; Υποτίθεται ότι σπούδασες, ναι; Πώς δεν κατάλαβες κάτι που ακόμα και ένα παιδί του δημοτικού θα υποπτευόταν; 

Υπήρξες κυρίως ηλίθιος, κυρίως κάθαρμα ή και τα δύο μαζί;

Μπορείς να μου εξηγήσεις με δικά σου λόγια, γιατί το 1998 πανηγύριζες σε κατάσταση ιερής μανίας επειδή ανατέθηκαν στην χώρα οι Ολυμπιακοί αγώνες του 2004, λες και ήταν δύσκολο να φανταστείς, ότι με την μίζα και την γνωστή μαφία που εκμεταλλεύεται τέτοιου είδους παγκόσμια happenings…, θα πλούτιζε μια μικρή ντόπια και μη, μειοψηφία, ενώ έμπαιναν οι βάσεις για την πιο βαθιά εξαθλίωση του λαού σε μια χώρα που σπαταλούσε σαν νεόπλουτος μικροαστός; Από που σκέφτηκες ότι θα βγουν αυτά τα λεφτά; Από το μαγικό καπέλο του Σημίτη ή της Αγγελοπούλου ή από την δική σου τσέπη και πάνω στα πτώματα των μεταναστών εργατών που τότε, για χάρη της Ολυμπιάδας ήταν εργάτες, ενώ μετά μεταμορφώθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη σε «λαθρομετανάστες»;

Πού ήσουν τον Ιούνη του 2003, όταν στη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Πόρτο Καρράς της Χαλκιδικής 25.000 άνθρωποι διαδήλωσαν ενάντια στις ολιγαρχίες αυτού του πλανήτη; Όταν αναρχικοί συγκρούονταν με τα ΜΑΤ, λίγα χιλιόμετρα μακριά από το κτίριο της συνεδρίασης, προσπαθώντας να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό;

Που ήσουν από το Μάη 2006 ως τον Απρίλη 2007, όταν δεκάδες χιλιάδες φοιτητές κατέλαβαν τα πανεπιστήμια όλης της χώρας, ρισκάροντας ή και χάνοντας εξάμηνα από τις σπουδές τους, ώστε να αποτρέψουν την ψήφιση του νόμου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση που πρότεινε η Γιαννάκου ; 

Όταν οι φοιτητές κατέβαιναν καθημερινά στους δρόμους, αντιμετωπίζοντας την κρατική καταστολή, μέσα από ποιά φωνή εκφραζόσουν τότε ενάντια στους φοιτητές και τις διεκδικήσεις τους, αν όχι από τη ΔΑΠάρα της Μυκόνου;

Όταν οι δάσκαλοι απεργούσαν επί 35 ημέρες διεκδικώντας ένα καλύτερο δημόσιο σχολείο και τους χτυπούσαν τα ΜΑΤ σε καθημερινή βάση, γιατί χαιρόσουν; Επειδή πίστευες ότι το δημόσιο σχολείο ήταν για φούντο έτσι κι αλλιώς αφού είχε γεμίσει με παιδάκια μεταναστών; Τώρα γιατί γκρινιάζεις που το παιδί σου θα μπει σε μία τάξη 25 τ.μ. μαζί με άλλα 40 παιδιά;

Πού ήσουν όταν βγήκε στη φόρα το σκάνδαλο του Bατοπαιδίου, της Siemens, του παραδικαστικού κυκλώματος, των υποκλοπών, των βασανιστηρίων κατά των Αφγανών και των απαγωγών των Πακιστανών; Χαίρεσαι ακόμα που οι μπάτσοι αθωώθηκαν λόγω αμφιβολιών; Σου λέει κάτι ότι από την εποχή του Μελίστα[3], οι μόνοι ποινικοί που έχουν πλήρη ασυλία σ’ αυτήν την χώρα που αποκαλείς ακόμα Πατρίδα, είναι οι μπασκίνες (και, εσχάτως, και οι νεοναζιστές);

Πού ήσουν όταν το Κράτος έβαφε τα χέρια του με αίμα; Όταν δολοφονούσε τον Μιχάλη Καλτεζά, πυροβολώντας τον πισώπλατα. Όταν ο πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, της νεολαίας της σημερινής κυβερνητικής παράταξης, δολοφόνησε χτυπώντας με λοστό στο κεφάλι το Νίκο Τεμπονέρα, κατά τη διάρκεια κατάληψης ενάντια στο νομοσχέδιο του τότε Υπουργού Παιδείας, Βασίλειου Κοντογιαννόπουλου. Όταν σκότωνε εν ψυχρώ τον 15χρονο Αλέξη Γρηγορόπουλο. 

Όταν όλοι εμείς ήμασταν στο δρόμο, ενάντια στο Κράτος της Καταστολής και της Τρομοκρατίας, εσύ που ακριβώς βρισκόσουν;

Πού ήσουν πέρσι όταν ο κόσμος προσπαθούσε να συνδιαμορφώσει προτάσεις μέσα από λαϊκές συνελεύσεις; Μούντζωνες τη Βουλή φορώντας μια γαλανόλευκη σαν μπέρτα και έτρωγες καλαμποκάκι; Όταν στα τέλη του περσινού Ιούνη χιλιάδες διαδηλωτών δέχτηκαν τη βίαιη καταστολή της Αστυνομίας, εσύ βοηθούσες πρόθυμα σαν παρακρατικός ακροδεξιός ή έβριζες για την καταστροφή των μαρμάρων του κέντρου απ’ αυτούς που θες ν’ αποκαλείς κουκουλοφόρους; Τον Φλεβάρη του ’12, θρηνούσες για την πυρκαγιά στο Αττικόν ή σήκωνες την πέτρα ενάντια στα χακί τάγματα ασφαλείας; Αλήθεια, πότε επιτέλους θα σταματήσεις να μασάς την καραμέλα της Μαρφίν, αποδίδοντας σε χιλιάδες ανθρώπους το εσκεμμένο ή όχι έγκλημα ενός-δύο-τριών ανθρώπων;

Και κάτι ακόμα: Τώρα πού είσαι; Τώρα που κατηγορείς για τα πάντα τους πάντες και τα πάντα, από τον Σόρος έως τους εξωγήινους, αλλά κυρίως βέβαια τους «κουκουλοφόρους, ανθέλληνες, προδότες, αναρχικούς των Εξαρχείων» και τους «ξένους – που – ήρθαν – και – σου – πήραν – την – χώρα». Είσαι έστω και τώρα ελάχιστα συγκεντρωμένος ώστε να καταλάβεις ποιός είναι ο εχθρός και ποιός ο φίλος και ο σύμμαχος; Τι ρωτάω; Εσύ είσαι έτοιμος, στο όνομα της Πατρίδας… να ψηφίσεις ακόμα και τα παιδιά του Αδόλφου…

Δεν σου γράφω για να σε αφορίσω – δεν είμαι παπάς εξάλλου. Ούτε για να αποδείξω αυτάρεσκα πως εγώ είμαι ο αγωνιστής που δεν ευθύνεται για τίποτα κι εσύ αυτός που αξίζει να κοιμηθεί όπως έστρωσε. Σου γράφω για να διαλύσω, όσο μπορώ, αυτό το τοπίο της ανορθολογικής ομίχλης που έχεις δημιουργήσει στον ορίζοντα σου. Προσπαθώ, αναλαμβάνοντας κι εγώ τις δικές μου ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση, να κόψω το δέντρο, που μας κρύβει το δάσος. Κατάλαβε το, κι εμπέδωσε το, πως είτε το θέλουμε είτε όχι μαζί θα συνεχίσουμε στο δρόμο της εξαθλίωσης ή μαζί θα αγωνιστούμε για ν’ αλλάξουμε ριζικά ό,τι στρεβλό δημιουργήσαμε ή αφήσαμε να δημιουργηθεί όλα αυτά τα χρόνια. Αν επιλέξεις να συγκρουστείς μαζί μου, γυρίζοντας την πλάτη στα πραγματικά σου προβλήματα, να ξέρεις πως έχω κι εγώ την ψυχή να συγκρουστώ, ενάντια σε κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς εξουσίας και καταπίεσης. Άλλωστε δεν θα ‘ναι η πρώτη φορά για μένα. Και θα το κάνω. Γιατί απαιτώ να ζήσω ελεύθερος και ως ίσος μεταξύ ίσων. Αλλά, προτεραιότητα μου είναι να είσαι δίπλα μου, κι εγώ σ’ εσένα.

Σημειώσεις

1.  Ν.1264/1982 ο οποίος τροποποιήθηκε κυρίως με τον Ν.1915/1990.

2. Μια απεργία θεωρείται παράνομη όταν κηρύχθηκε χωρίς την τήρηση των διατυπώσεων κήρυξης που προβλέπονται στο νόμο, ενώ καταχρηστική όταν, παρόλο που κηρύχθηκε σύμφωνα με τις τυπικές προϋποθέσεις, θεωρείται ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση η προσφυγή σε απεργία υπερβαίνει προφανώς τον κοινωνικό ή και οικονομικό σκοπό του δικαιώματος των εργαζομένων να επιδιώξουν με αυτή την ικανοποίηση κάποιου αιτήματός τους. Η κρίση περί παρανομίας και καταχρηστικότητας υπάγεται στην αρμοδιότητα των δικαστηρίων τα οποία σχεδόν ποτέ δεν έκριναν απεργία νόμιμη ή μη καταχρηστική…

3. Ο αστυνομικός που πυροβόλησε εν ψυχρώ τον Μιχάλη Καλτεζά την 17.11.1985

Συνδιαμόρφωση κειμένου από Ian Delta, Efor, Michael Th

Ανέκδοτο - Στο λεωφορείο

Μπαίνει ένας μεθυσμένος σ΄ένα λεωφορείο, κι αρχίζει να φωνάζει :
- Οι μπροστινοί είστε κερατάδες, οι μεσαίοι αδελφές, κι αυτοί που κάθονται πίσω, είστε χέστηδες, ρεεεεεεε......

Ο οδηγός νευριασμένος, σταματάει απότομα το λεωφορείο, πιάνει τον μεθυσμένο από τους ώμους, και ταρακουνώντας τον, του λέει :
- Για πες ξανά, ποιοί είναι οι κερατάδες, οι αδελφές και οι χέστηδες!

- Ε, ρε φιλαράκι..., και που να ξέρω εγώ; Με τόσο απότομο φρενάρισμα, τώρα όλοι ανακατεύτηκαν....

Η τήρηση των παραδόσεων

Φίλη μου έλεγε ότι πριν από χρόνια είχε συμμετάσχει σε μια συνεστίαση Ελλήνων του Λονδίνου. Η συνεστίαση είχε οργανωθεί για φιλανθρωπικούς σκοπούς σε ένα από τα ακριβότερα ξενοδοχεία και οι διοργανωτές για να προσελκύσουν κόσμο είχαν καλέσει τον Στράτο Διονυσίου, ο οποίος με το που εμφανίστηκε σάρωσε τα φιλάνθρωπα αισθήματα των παρισταμένων και μοιράζοντας απλόχερα από σκηνής τον πόνο της ελληνικής ψυχής απελευθέρωσε τα αντανακλαστικά της γνησιότητάς της. Με δυο λόγια, οι άνθρωποι δεν κρατήθηκαν και άρχισαν να σπάνε πιάτα. Πλην όμως τα πιάτα δεν ήταν για σπάσιμο.

Πορσελάνες με υπογραφή ήταν, τις οποίες ο διευθυντής του ξενοδοχείου τις έβλεπε να θρυμματίζονται χωρίς περίσκεψη στο πάτωμα όσο η φωνή του Διονυσίου σπάραζε επί σκηνής. Το αποτέλεσμα είναι πως όσα χρήματα συγκεντρώθηκαν χρησιμοποιήθηκαν για να αποζημιώσουν την κατεστραμμένη οικοσκευή. Και ήταν πολύ περισσότερα απ' αυτά που είχαν υπολογίσει να μαζέψουν για τους φιλανθρωπικούς σκοπούς της ωραίας αυτής εκδήλωσης.

Δικά τους ήταν τα χρήματα και ό,τι ήθελαν τα έκαναν, θα μου πείτε. Καμία αντίρρηση επί τούτου. Δεν είναι εντυπωσιακό όμως πώς άνθρωποι οι οποίοι ζουν και δημιουργούν στο κέντρο της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας, στο Σίτι του Λονδίνου, μόλις λύσουν τις γραβάτες τους, ξαναβρίσκουν τη μικρή επαρχία που κουβαλάνε μέσα τους; Οπου η σπατάλη θεωρείται ύψιστη κοινωνική αξία και αυτό που μετράει περισσότερο είναι πώς θα εντυπωσιάσει ο ένας τον άλλον;

Αυτό το επεισόδιο μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας περί Carlton και των εκδηλώσεων που, υποτίθεται, γίνονται παράλληλα με τους Ολυμπιακούς για να βελτιώσουν την εικόνα της χώρας και να προσελκύσουν επενδυτές στη χώρα μας. Ας αφήσουμε κατά μέρος το ενοίκιο της περίφημης λέσχης που είναι πανάκριβη, αλλά ήταν η μόνη διαθέσιμη αφού, για να αποφασιστούν οι εκδηλώσεις, έπρεπε πρώτα να αποφανθεί ο κυρίαρχος ελληνικός λαός. Το θέμα όμως δεν είναι τα χρήματα, των οποίων, αν κατάλαβα, μεγάλο μέρος το καλύπτουν ιδιώτες χορηγοί. Αυτούς τους λογαριασμούς ας τους αφήσουμε για τους δημοσιογράφους του «Ιντιπέντεντ», αν και δεν μπορούμε να μη σκεφτούμε και όσα λένε οι έλληνες αθλητές για τα προβλήματα που τους έχει προκαλέσει η έλλειψη χρημάτων.

Το θέμα είναι η ουσία, ο τρόπος με τον οποίο κρίνουν ότι και θα βελτιωθεί η εικόνα της χώρας μας, και - κατά συνέπεια - θα γοητευθούν οι πολυπόθητοι επενδυτές μας. Ακουσα λοιπόν ότι στη διάρκεια των εκδηλώσεων θα παρουσιαστεί και καλλιτεχνικό θέαμα από τον Ιωάννη Μελισσανίδη. Και αμέσως μου ήρθε στο μυαλό τυπωμένο χαρτάκι, κολλημένο σε κολόνα της ΔΕΗ, με την αγγελική φυσιογνωμία του ολυμπιονίκη μας σε πόζα χαμογελαστή τριών τετάρτων. Με χοντρά γράμματα, δε, να αναγράφεται η είδηση: Σάββατο και Κυριακή στην πόλη μας ο μεγάλος καλλιτέχνης και χρυσός ολυμπιονίκης Ιωάννης Μελισσανίδης. Στο κέντρο «Η Χρυσή Ευκαιρία», δίπλα στον σταθμό των ΚΤΕΛ. Για ρεζερβέ τηλ. 69… κ.λπ.

Ε, ναι, λοιπόν. Απόδειξη πως είμαστε λαός με μεγάλη ιστορία είναι πως καμιά κρίση δεν είναι ικανή να μας κάνει να αφήσουμε τις παραδόσεις μας.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Αντιμέτωπη με τη χρεοκοπία η Σερβία

Αντιμέτωπη με τη χρεοκοπία βρίσκεται η Σερβία, όπως αναφέρει η Deutsche Welle, σημειώνοντας πως τα χρηματικά αποθέματα της χώρας επαρκούν μέχρι το Σεπτέμβριο.


Η Σερβία για να μπορέσει να καταβάλει μισθούς και συντάξεις μετά τον Σεπτέμβριο θα πρέπει να αναζητήσει επιπλέον πόρους. «Εάν συνεχίσουν να εξαπατούν την κοινή γνώμη και δεν πουν την αλήθεια για τη σερβική οικονομία, τότε πολύ φοβάμαι ότι οδεύουμε με μεγάλη ταχύτητα προς μια ελληνική τραγωδία»υποστηρίζει ο Σάσα Τζόγκοβιτς από το Σερβικό Ινστιτούτο για την Ανάλυση της Αγοράς.
 
Από την πλευρά του, ο υπουργός Οικονομίας, Μλάντγιαν Ντίκιτς, ανέφερε πως ενδεχομένως να χρησιμοποιήσει ένα ρωσικό δάνειο 800 εκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο προοριζόταν για τους σερβικούς σιδηροδρόμους, ενώ δεν απέκλεισε και τη χρήση ενός δανείου από το ΔΝΤ, το οποίο θα διοχετευθεί στο δημόσιο προϋπολογισμό.
 
«Εάν η νέα κυβέρνηση θέλει να φανεί συνετή θα πρέπει να παραδεχτεί ότι η Σερβία βρίσκεται στα πρόθυρα χρεοκοπίας, ότι ξοδέψαμε περισσότερα από όσα είχαμε και ότι τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα εάν συνεχίσουμε σε αυτόν το δρόμο», δήλωσε ο οικονομικός αναλυτής Αλεξάντερ Στεβάνοβιτς στη Deutsche Welle, τονίζοντας πως η προηγούμενη κυβέρνηση άφησε μια απαράδεκτη κατάσταση στα οικονομικά.
 
Σημειώνεται, όπως αναφέρεται στη Deutsche Welle, οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα έχουν ήδη υποστεί περικοπές στους μισθούς τους. «Τώρα είναι η σειρά των δημοσίων υπαλλήλων», αναφέρει ο Σέρβος οικονομολόγος.
 
Δεδομένου ότι η Σερβία δυσκολεύεται να βρει δανειστές ενδέχεται να προσφύγει στο ΔΝΤ και να αποδεχθεί σκληρά μέτρα λιτότητας. Ωστόσο στη χώρα ήδη ο μέσος όρος των μισθών κυμαίνεται στα 400 ευρώ το μήνα περίπου, ενώ η ανεργία πλήττει έναν στους τέσσερις Σέρβους.
 
Χτες παραιτήθηκε και ο Ντέγιαν Σόσκιτς, διοικητής της Σερβικής Κεντρικής Τράπεζας, διαμαρτυρόμενος για το νέο νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση, ο οποίος σύμφωνα με τον ίδιο περιορίζει την ανεξαρτησία της τράπεζας. Η Σερβία παλεύει με ένα ιστορικό, όπως χαρακτηρίζεται, έλλειμμα ύψους 2,2 δισ. ευρώ.

Τα άλογα της τρόικας

Τρόικα: Σημαίνει τριπλός ή τριμερής. Ρωσική λέξη, που έδωσε το όνομά της στην παραδοσιακή ιππήλατη άμαξα ή έλκηθρο που έσερναν τρία ζεμένα άλογα. Οι τρόικες αρχικά χρησιμοποιήθηκαν ως εμπορικές ή ταχυδρομικές άμαξες, αργότερα, στη ρωσική αυτοκρατορία του 17ου αιώνα και μετά, έγιναν τα «Ι.Χ.» των πλουσίων. Το μεσαίο άλογο ήταν ζεμένο κάτω από μιαν αψίδα κι ήταν αυτό που έδινε τον τροχασμό, τον ρυθμό στην τριάδα, γι’ αυτό είχε και χαλινάρια. Τα άλλα δύο άλογα ήταν ζεμένα ελαφρώς λοξά. Η εκπαίδευσή τους είχε στόχο τον απόλυτο συγχρονισμό, αλλά η «τεχνογνωσία» της ιππηλασίας επέβαλε συνήθως το ένα πλαϊνό άλογο να είναι πιο ατίθασο και το άλλο με ηπιότερο κα μάλλον φιλάρεσκο τροχασμό. Αυτό απέδιδε κάποια ιδιότυπη ισορροπία στην τρόικα.



Η πολιτική επικοινωνία γοητεύεται από τις μεταφορές. Κι έτσι, οποιαδήποτε τριανδρία ή τριμερής άσκηση εξουσίας αποκαλείται εκ μεταφοράς τρόικα. Η έννοια υπονοεί ισορροπία ισχύος εντός της τριάδας, έστω κι αν κάποιος έχει τον ρόλο του μεσαίου αλόγου της ρωσικής άμαξας που δίνει τον ρυθμό. Στη «δική μας» τρόικα έχουν ανατραπεί πολλοί από τους κανόνες της ρωσικής άμαξας. Η μεγαλύτερη ανατροπή συνίσταται, βεβαίως, στην αντιστροφή ρόλων μεταξύ υποζυγίων και άμαξας: η τρόικα υποτίθεται ότι ανέλαβε να σύρει το «κάρο» Ελλάδα έξω από τον βούρκο του χρέους και της ύφεσης. Υποτίθεται ότι αυτή θα ήταν το υποζύγιο και η Ελλάδα η άμαξα. Αλλά συμβαίνει το αντίθετο. Το υποζύγιο είναι τα 11 εκατομμύρια Ελλήνων -ή, για την ακρίβεια, η τεράστια πλειοψηφία τους- και άμαξα η τρόικα, με επιβάτες, εκτός από τους κυρίους Τόμσεν, Μαζούχ και Μορς, αρκετούς Ευρωπαίους αξιωματούχους που ανταγωνίζονται για το ποιος θα κρατήσει τον χαλινό. Για να πάει η άμαξα πού, θα αναρωτηθείτε. Στον γκρεμό, φυσικά. Αυτό συμβαίνει όταν το κάρο μπαίνει μπροστά απ’ τα άλογα.


Υπάρχουν κι άλλοι κανόνες ιππηλασίας που παραβιάζονται στη «δική μας» τρόικα. Ποιος έχει τον ρόλο του μεσαίου ίππου, του βηματοδότη; Η εντύπωσή μας μέχρι τώρα ήταν πως αυτόν τον ρόλο τον έχει το ΔΝΤ, ο «παγκόσμιος τοκογλύφος», το «demolition fund» της διεθνούς οικονομίας που έχει στον λογαριασμό του ουκ ολίγες θανατηφόρες «εξυγιάνσεις» χωρών. Και ο λαλίστατος κ. Πολ Τόμσεν πάντοτε έδινε τον ρητορικό τροχασμό στο εύρος και στο βάθος της «εσωτερικής υποτίμησης» που πρέπει να επιβληθεί στους μισθωτούς σκλάβους. Οι άλλοι έδιναν την εντύπωση ότι έχουν κρατήσει τους ρόλους των πλευρικών αλόγων της τρόικας – η ΕΚΤ διά του κ. Μαζούχ τον ρόλο του αγριεμένου αλόγου που ζωηρεύει τον καλπασμό, η Κομισιόν με τον συνήθως σιωπηλό κ. Μορς υποτίθεται πως αντιστάθμιζε τη ζωηράδα με μια πινελιά ηπιότητας και συμπάθειας.


Τώρα μαθαίνουμε πως όλα τα είχαμε καταλάβει λάθος. Όχι, δεν ήταν το ΔΝΤ που είχε αναλάβει τον ρόλο του βηματοδότη, το ΔΝΤ εξαρχής ήξερε πως το μνημόνιο δεν βγαίνει και πως θα αποτύχει, αποκαλύπτει ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ταμείο. Μπα; Και γιατί μας το λέει τώρα; Γιατί, ως καλός πατριώτης, δεν έβγαινε τότε να καταγγείλει ότι όλα ήταν ένα ψέμα, ένα θέατρο; Γιατί έπρεπε τόσα εκατομμύρια Ελλήνων, και όχι μόνον αυτών, να υποστούν τις συνέπειες μιας θρασύτατης απάτης;


Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Μαθαίνουμε επίσης ότι το άλογο-οδηγός όχι μόνο δεν πίστεψε ποτέ στην επιτυχία του μνημονίου, αλλά εγκαλεί για «δυστροπία» (κατά την «αλογομούρικη» αργκό) τον εταίρο του στην ιππήλατη άμαξα, την ΕΚΤ, που θα πρέπει κι αυτή να υποστεί ένα «κούρεμα», όχι στη χαίτη του, αλλά στο ελληνικό χρέος που διακρατεί στα χαρτοφυλάκιά της. Και η ΕΚΤ πράγματι δυστροπεί και οδηγεί σε χρηματοδοτικό στραγγαλισμό την Ελλάδα από τις αρχές – κι ας ψελλίζει όρκους πίστης στο ευρώ ο Ντράγκι, τραβώντας την άμαξα από τη μια πλευρά, την ώρα που ο τρίτος ίππος της τρόικας, η Κομισιόν, προσπαθεί να τη σύρει προς την άλλη. Αίφνης ο κ. Μπαρόζο αγάπησε και συμπόνεσε την Ελλάδα, Πορτογάλος και Ίβηρ αυτός, όπως Ίβηρ και Ισπανός ο έτερος επίτροπος, ο Αλμούνια, που εγκατέλειψε όλη του την αυστηρότητα κι ακαμψία κι ανακάλυψε ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί και πρόσθετο χρόνο και πρόσθετο χρήμα. Γιατί τώρα; Είμαστε μετριοπαθείς άνθρωποι και υποθέτουμε ότι ουδεμία σχέση έχει αυτή η ξαφνική συμπάθεια με το γεγονός ότι η Ισπανία δεν αποφεύγει με τίποτα ένα πλήρες μνημόνιο, full pack, που για λόγους δικαιοσύνης και ισοτιμίας μεταξύ των εταίρων πρέπει να είναι εξίσου ψευδές και εξωπραγματικό με το ελληνικό, εξίσου τιμωρητικό και εκδικητικό και να πέσει κι αυτό έξω, τινάζοντας όμως στον αέρα όχι μόνο την Ισπανία, αλλά ολόκληρη την Ευρωζώνη. Ή μήπως θα γίνει κάτι διαφορετικό;


Ποια μπορεί να είναι η κατάληξη της άμαξας όταν η τρόικα δεν είναι πια τρόικα, αλλά τρία ανεξέλεγκτα αφηνιασμένα άλογα που το ένα τραβάει από εδώ, το άλλο από εκεί και, αν τα ξεζέψεις και τα βάλεις στους στάβλους τους, δεν θα φάνε το άχυρο στο παχνί, αλλά το ένα το άλλο; Τα ενδεχόμενα είναι δύο: ή η τρόικα θα ξεσπάσει σ’ έναν αφηνιασμένο καλπασμό, οδηγώντας την άμαξα, τον αμαξά και τους επιβάτες στον γκρεμό, ή απλώς θα κολλήσει, θα μείνει για πάντα στάσιμη, στη μέση μιας ρωσικής στέπας, σε μια έρημο ύφεσης και κοινωνικής καταστροφής.


Για να δώσουμε συνέχεια στην ιππική αλληγορία της τρόικας, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ολόκληρη η Ευρωζώνη μοιάζει με μια ιππήλατη άμαξα που έχει απλώς χαθεί σε μια έρημο λιτότητας και κοινωνικής αναισθησίας. Τα τρία άλογα που τη σέρνουν εκ πρώτης όψεως είναι η ΕΚΤ, ως θεματοφύλακας του ευρώ, η Κομισιόν, ως οιονεί κυβέρνησή της Ε.Ε., και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, ως άτυπη και διόλου αντιπροσωπευτική Βουλή της – το ίδιο το Ευρωκοινοβούλιο έχει περιοριστεί στον ρόλο του θεατή αρματοδρομιών. Επί της ουσίας, η τρόικα που σέρνει στο πουθενά την άμαξα απαρτίζεται από το χρηματοπιστωτικό σύστημα, βαρίδι αλλά και υποβολέα της ίδρυσης και κάθε πιθανής μεταρρύθμισης της ευρωζώνης, την πολιτική ελίτ, που διεκδικεί ανεπιτυχώς τον ρόλο του «βηματοδότη» της τρόικας, και την τεχνοκρατική ελίτ, ένα συνονθύλευμα ανθρώπων παθολογικά προσηλωμένων στα νεοφιλελεύθερα δόγματα. Η γερμανική ηγεσία διεκδικεί αυτάρεσκα για τον εαυτό της τον ρόλο του αμαξά, αλλά η μόνη γνώση που κατέχει είναι να χρησιμοποιεί όσο πιο βάναυσα μπορεί τα χαλινάρια και το μαστίγιο, ερεθίζοντας τα άλογα, απορρυθμίζοντας κάθε προσπάθεια συγχρονισμού τους, οδηγώντας την άμαξα σε όλο και πιο κακοτράχαλο δρόμο και τους επιβάτες της σε βέβαιους τραυματισμούς, αν όχι και θανάτους.


Και μια και μιλάμε για Γερμανία: υπάρχει η εκδοχή πως ο Νίτσε έπεσε στην κατάθλιψη, που σταδιακά τον οδήγησε στην τρέλα και στον θάνατο, όταν αντίκρισε στο Τορίνο έναν αμαξά να χτυπά αλύπητα ένα άλογο που δυστροπούσε. Ο Νίτσε αγκάλιασε απαρηγόρητος τον λαιμό του αλόγου και αμέσως κατέρρευσε. Ο Ούγγρος σκηνοθέτης Μπέλα Ταρ παίρνει αφορμή αυτό το περιστατικό και στην εξαιρετική και σκοτεινή ταινία του «Το άλογο του Τορίνο» φαντάζεται τι υπέστη στη συνέχεια ο αμαξάς: το άλογο σταματάει να τρώει και να πίνει, ο αμαξάς κι η κόρη του χάνουν τον μόνο πόρο ζωής τους και σε μια αντιστροφή των 6 ημερών της βιβλικής δημιουργίας, σε 6 μέρες προς την καταστροφή, την τελευταία μέρα χάνεται το φως. Ο ήλιος δεν ανέτειλε. Αναρωτιέται κανείς αν η Ευρώπη, η κατά τεκμήριον ήπειρος του φωτός, έχει επιλέξει έναν ανάλογο αφηνιασμένο καλπασμό προς το σκοτάδι.


Από τον Επενδυτή