Ρωσία: Αιχμάλωτος του χρέους

Ενα είναι βέβαιο: όταν οι νεόπλουτοι ολιγάρχες και οι ανθρωποι του Κρεμλίνου που ελέγχουν την οικονομία της Ρωσίας αποφάσισαν να προσφύγουν στον διεθνή δανεισμό κινήθηκαν σαν αρχάριοι ή καλύτερα σαν νεοσύλλεκτοι του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Πίστεψαν ότι η άντληση ρευστότητας είναι μια καθαρά οικονομική συναλλαγή, όπου αυτό που προέχει είναι τα χαμηλά επιτόκια και όχι βέβαια η διασφάλιση στρατηγικών τομέων, όπως η εξόρυξη και εξαγωγή ενέργειας, από εκβιασμούς πολιτικής σκοπιμότητας.

Ετσι, την ώρα που επικοινωνιακά κυριαρχούσε η αίσθηση ομηρείας της Ε.Ε. από το φυσικό αέριο της Ρωσίας, έκπληκτη η κοινή γνώμη πληροφορείται ότι οι ρωσικοί ενεργειακοί κολοσσοί, όπως η Gazprom για το φυσικό αέριο και η Rosneft για το πετρέλαιο είναι στο έλεος της Task Force που έχει συγκροτήσει το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ: Αν κλιμακωθεί η αντιπαράθεση και ο Πούτιν δεν αποχωρήσει ταπεινωμένος από την Ουκρανία, με πολύ απλά λόγια οι ΗΠΑ μπορούν να χρεοκοπήσουν οπότε θέλουν τους ενεργειακούς κολοσσούς της Ρωσίας.

Τα στοιχεία που έδωσε προχθές η Moody’s στη δημοσιότητα για τη βραχυπρόθεσμη και μεσοπρόθεσμη ωρίμαση των χρεών ρωσικών εταιρειών ρίχνουν βαριά σκιά πάνω από τη Μόσχα και αποτελούν ένα υπερόπλο εξίσου σημαντικό με την πυρηνική απειλή.

Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά αλλά η πολλοστή που η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί ως βασικό εργαλείο της εξωτερικής της πολιτικής το δημόσιο ή και ιδιωτικό χρέος άλλων χωρών:

Στον Μεσοπόλεμο οι ΗΠΑ διευκόλυναν τη Γερμανία της Βαϊμάρης με την αναπροσαρμογή του χρέους και στην ουσία ακύρωσαν τη σκληρή πολιτική πυγμής με την οποία η Γαλλία ήθελε να επιβάλει την εμπρόθεσμη και πλήρη καταβολή των πολεμικών αποζημιώσεων.

Μετά τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο η Βρετανία, ήδη καταχρεωμένη στις ΗΠΑ, πέτυχε νέο δάνειο υπό τον όρο της πλήρους ευθυγράμμισής της με την Ουάσιγκτον. Η περίφημη ισότιμη ειδική σχέση που είχαν υπογράψει το 1941 ο Ρούζβελτ και ο Τσόρτσιλ με τον Χάρτη του Ατλαντικού έγινε από τότε σχέση σκληρής υποταγής δανειολήπτη στον δανειστή του.

Το 1953, οι ΗΠΑ επέβαλαν το κούρεμα του χρέους της Δυτικής Γερμανίας κατά 85%, δημιούργησαν δηλαδή την πολιτική εγγύηση της ανάπτυξης, που δύο χρόνια αργότερα ονομάσθηκε δυτικογερμανικό οικονομικό θαύμα.

Το μήνυμα της ισχύος των ΗΠΑ το αντιλαμβάνονται καθυστερημένα ο Πούτιν και οι συνεργάτες του: Δεν μπορεί να έχεις ενταχθεί και μάλιστα με όρους άγριας Δύσης στις αλληλεξαρτήσεις της ανοικτής παγκόσμιας οικονομίας και να επιχειρείς ταυτόχρονα σε γεωστρατηγικό επίπεδο να αντιπαρατεθείς με τις ΗΠΑ.

Εξοντωτικό πρόστιμο στην BNP-Paribas, απειλή για πρόστιμα στην Commerzbank και Deutsche bank και τώρα «Αποκάλυψη Τώρα» για την αιχμαλωσία των κολοσσών της ενέργειας.

Είναι φανερό ότι με αφορμή τη σύγκρουση στην Ουκρανία, η Ουάσιγκτον έκανε μια εντυπωσιακή επίδειξη της παντοδυναμίας της ως προς τον έλεγχο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, όπου το προβάδισμά της είναι τόσο συνθλιπτικό, ώστε σήμερα να μπορεί να ακυρώσει ή στη χειρότερη περίπτωση να αποδυναμώσει οποιαδήποτε αντίπαλη συσπείρωση, που θα είχε στόχο τη χειραφέτηση των άλλων κέντρων οικονομικής ισχύος του πλανήτη.

Το μήνυμα των ΗΠΑ στην Ρωσία είναι ωμό: Η οικονομική ανάπτυξη, ο εκσυγχρονισμός και η πλήρης ένταξη στην παγκόσμια οικονομία, είναι ασύμβατη με την πολιτική χειραγώγησης και πολύ περισσότερο επανακατάκτησης της πρώην ΕΣΣΔ.

Το επιχείρημα των αποθεμάτων σε ξένο συνάλλαγμα ύψους 400 δισ. δολ. που διαθέτει η Μόσχα, δεν ανατρέπει τα παραπάνω: Η Ρωσία μπορεί όντως να αποφύγει τη χρεοκοπία με την νομική έννοια, αλλά να πρέπει να διαχειρισθεί μια συνθλιπτική πτωχοποίησή της.

Από το inprecor

Μήπως έχουμε χούντα;

Η δημοκρατία που έχει 1,5 εκατομμύρια ανέργους και 4 εκατομμύρια φτωχούς είναι δημοκρατία μισή.

Όχι, δεν έχουμε χούντα. Αν είχαμε, η εφημερίδα θα ήταν κλειστή και δεν θα δημοσιευόταν ποτέ το κείμενο που πρόκειται να διαβάσετε. Όπερ έδει δείξαι! Χούντα δεν έχουμε, λοιπόν, αλλά και η δημοκρατία μας δεν αισθάνεται πολύ καλά τώρα τελευταία. Έχει έναν σφάχτη εδώ δεξιά, κουτσαίνει λιγουλάκι, σέρνεται, κάνει βήματα προς τα πίσω, δυο - τρία βήματα ακόμη και θα πέσει στον γκρεμό.

Η δημοκρατία που έχει 1,5 εκατομμύρια ανέργους και 4 εκατομμύρια φτωχούς είναι δημοκρατία μισή. Δεν εξασφαλίζει στους πολίτες της τα βασικά, την εργασία, την τροφή, τη στέγη, την παιδεία, την υγεία, την αξιοπρέπεια. Τους στερεί ακόμη και τα αγαθά που θα έπρεπε να είναι φτηνά ή ακόμη και δωρεάν, το νερό, το ρεύμα, τα δάση, τις παραλίες, τους ελεύθερους χώρους. Όλα στους ιδιώτες, όλα εμπορεύματα, όλα επί πληρωμή. Η κρίση έγινε ευκαιρία για εσκεμμένη μεταφορά πλούτου από τους πολλούς στους λίγους, η δημοκρατία έπαθε λουμπάγκο και γέρνει μονίμως προς τη μία πλευρά.

Δημοκρατία σκυφτή, ένα καθεστώς αλληλεξαρτώμενων παραγόντων, που ο ένας αιμοδοτεί τον άλλο, απευθείας από τις φλέβες των υπηκόων. Η χρεοκοπημένη κυβέρνηση που εξαρτάται από τους δανειστές, οι χρεοκοπημένες τράπεζες που εξαρτώνται και από την κυβέρνηση και από τους δανειστές, τα χρεοκοπημένα ΜΜΕ που εξαρτώνται από όλους τους προαναφερθέντες μαζί. Ένα καθεστώς που ξερνάει προπαγάνδα στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και στα δελτία των οκτώ, τρόμος και χειραγώγηση, χειραγώγηση και τρόμος. Δημοκρατία με στομαχικές διαταραχές, υγρή και όζουσα.

Δημοκρατία με δόντια, εχθρική για τους κολασμένους της γης που κρούουν καθημερινά τη θύρα της. Στηρίζει τους φονικούς πολέμους που τους διώχνουν από τις χώρες τους και μετά τους αφήνει να πνιγούν στο Αιγαίο, τους εγκλωβίζει σε τείχη στην Θράκη, τους μαντρώνει σε στρατόπεδα στην Αμυγδαλέζα, την Κόρινθο, τη Μυτιλήνη. Η δημοκρατία της κοντής μνήμης, που έκανε τους δεδηλωμένους εχθρούς της υπουργούς, που άφησε να εκκολαφθεί κάτω από τη μύτη της το ναζιστικό αυγό του φιδιού. Δεν εκκολάφθηκε κάτω από τη μύτη της το αυγό, εκκολάφθηκε μέσα στον κόρφο της, δημοκρατία αδύναμη, με χαλασμένο ανοσοποιητικό σύστημα.

Δημοκρατία αυτοάνοση, που επιτίθεται στα κύτταρά της, στο Σύνταγμα που η ίδια έφτιαξε, στους νόμους που η ίδια ψήφισε, στα δικαστήρια που η ίδια στελέχωσε. Δημοκρατία που περιφρονεί τη Βουλή, της ρίχνει στο κεφάλι πολυνομοσχέδια χιλιάδων σελίδων, την παρακάμπτει με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου κι όταν φτάσει στο αμήν, της βάζει λουκέτο και ξεμπερδεύει. Δημοκρατία ασύδοτη, ανερμάτιστη, αυτοκαταστροφική, που πριονίζει συστηματικά το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται.

Παρ' όλα αυτά, δεν έχουμε χούντα. Αν είχαμε, η εφημερίδα θα ήταν κλειστή και δεν θα δημοσιευόταν ποτέ το κείμενο που μόλις διαβάσατε. Όπερ έδει δείξαι!

Του Νίκου Ανανδρανιστάκη 

Τί είναι χρεοκοπία..

     Χρεοκοπία δεν είναι να μην πληρώνεις 1,5 δις σε έναν διεθνή απατεώνα,
     ..όχι επειδή δεν έχεις,αλλά επειδή δενθέλεις.

     Χρεοκοπία δεν είναι να σε καταδικάζει κάποιοδικαστήριο ξένης χώρας,παίρνοντας το μέρος των διεθνών λωποδυτών.

     Χρεοκοπία δεν είναι να μην έχεις ανάγκη δανεισμού λόγωεπωφελών συμφωνιώνπου έχεις συνάψει.

     Χρεοκοπία δεν είναι να είναι ο λαός περήφανος για την ηγεσία του και να την στηρίζει κόντρα σε όποιες διεθνείς οικονομικές συνομωσίες.
   
     Χρεοκοπία δεν είναι όταν Ρωσία,Κίνα και άλλες δυνάμεις σε βοηθούν έμπρακτα να ξεπεράσεις τα προβλήματα που βρίσκεις στον αγώνα σου κόντρα στους ξένους τικογλύφους.

     Αντιθέτως:
     Χρεοκοπία ΕΙΝΑΙ όταν κάθε μέρα αυτοκτονούν πολίτες από αδυναμία οικονομικής επιβίωσης.
     Χρεοκοπία ΕΙΝΑΙ όταν η ανεργία στον γενικό πληθυσμό έχει φτάσει κοντά στο 30%, και στουςνέους στο 65%, με αποτέλεσμα την μετανάστευση νέων επιστημόνων, δηλαδή φυγή του έμψυχου κεφαλαίου στο εξωτερικό.
     Χρεοκοπία ΕΙΝΑΙ όταν οι πολίτες μέσα σε τέσσερα χρόνια έχουν χάσει το 40-60% των εσόδωντους, χωρίς να θιχτούν καθόλου τα εργολαβικά-μηντιακά-προμηθευτικά κέρδη.
     Χρεοκοπία ΕΙΝΑΙ όταν παρ' όλη την οικονομική καταστροφή το χρέος συνεχώς αυξάνει και χρειάζεται (που δεν θα χρειαζότανε αν είχαμε σταματήσει να πληρώνουμε στο ακέραιο, όπως έκανε η κυβέρνηση της Αργεντινής, τους λωποδύτες των funds, και τους τοκογλύφους του ΔΝΤ και της ευρωπαϊκής-λέγε με Γερμανία-ένωσης) συνεχής δανεισμός.

     Χρεοκοπία ΕΙΝΑΙ όταν ως κυβέρνηση δεν σέβεσαι τις αποφάσεις της δικαιοσύνης.
     Χρεοκοπία ΕΙΝΑΙ όταν κυβερνάς με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου.
     Χρεοκοπία ΕΙΝΑΙ όταν κυβερνάς με διάφορους ημιπαράφρονες Μπουμπούκους, τσεκουροφόρους, εγκάθετους υπουργούς οικονομικών, υστερικές κυβερνητικές εκπροσώπους, Βρωμύλους, Γεράσιμους, και κάθε καρυδιάς καρύδι.
     Χρεοκοπία ΕΙΝΑΙ όταν εξαρτάσαι από την στήριξη χυδαιότατων αρχηγών άλλων κομμάτων,
     ..όταν ακόμα και προκειμένου να κλ@σεις πρέπει να ρωτήσεις τους γκαουλάϊτερ της τρόϊκας,
     ..όταν ξυπνάς και κοιμάσαι με μόνη σου έννοια πώς θα κοροϊδέψεις τον ελληνικό λαό.

     Χρεοκοπία, τέλος, ΕΙΝΑΙ:
     Να κυβερνουν ακόμα οι ΠΡΟΔΟΤΕΣ που μας έφεραν σε αυτή την κρίση και την καταστροφή.

     Σαν χώρα, σαν Ελλάδα, σαν λαός, έχουμε πράγματι χρεοκοπήσει!
     Η Αργεντινή έχει σωθεί,
     ..και μας δείχνει τον δρόμο!..


     Υ.Γ.   Τελικά χρεοκοπία είναι αυτό που βλέπουμε στην φωτογραφία.. 

Από το blog mandatoforos

Γαμώ την κοινωνία μου

Όταν οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ απεργούσαν και γινόταν καμιά δίωρη διακοπή ρεύματος, οι κυβερνήσεις με τα ΜΜΕ ούρλιαζαν για την απανθρωπιά των απεργών απέναντι στο κοινωνικό σύνολο και το κοινωνικό σύνολο ούρλιαζε για το πεπόνι του που δε θα κρύωνε στο ψυγείο. Τώρα που η κυβέρνηση δολοφονεί «ευάλωτους» προπονώντας μας για την ιδιωτική αντίληψη περί παροχής ρεύματος, η κοινωνία δροσίζεται χαλαρά με το κρύο πεπόνι της.

Όταν οι διαπλεκόμενοι γκαβοδήμαρχοι ανά την επικράτεια χάριζαν τις αμμουδιές του τόπου τους στους κουμπάρους τους για να στήσουν μπιτσόμπαρα με μπίτια πάνω στο κύμα, η κοινωνία με περηφάνια τα γέμιζε συμμετέχοντας στην ατελείωτη πασαρέλα αποτρίχωσης και γράμμωσης. Τώρα που οι παραλίες θα πουληθούν στα μεγαλοσυμφέροντα κάποιοι ελπίζουν ότι αυτή η κοινωνία θα αντιδράσει. Γιατί να αντιδράσει; Και τώρα 10 ευρώ πληρώνει για να πατήσει άμμο και αύριο 10 ευρώ θα πληρώνει. Ευάλωτοι στη μαλακία. Εδώ και καιρό.

Όταν αποκαλύπτεται ότι αυτή «η κοινωνία που στενάζει» ακούμπησε το 2013 σε ΟΠΑΠ, Καζίνο, Κρατικά Λαχεία και ιπποδρομίες 5,49 δισ. ευρώ και άλλα τόσα σε παράνομο τζόγο, γιατί να τη νοιάξει αν δίπλα της κάποιος ψοφάει από την πείνα; Γιατί να τη νοιάξει αν «το φαινόμενο του παράνομου τζόγου θα παταχθεί μέσω των νόμιμων παιχνιδομηχανών που θα εγκαταστήσει εντός του 2014 ο ΟΠΑΠ», τουτέστιν ο ευσυγκίνητος Μελισσανίδης; Αυτή η κοινωνία βάφτισε ελπίδα τον τζόγο και τζογάρει τον κώλο της νυχθημερόν, σιγά μην τη νοιάξει ποιος θα τον κερδίσει.

Αυτή η κοινωνία που δηλώνει ενοχλημένη από τις φωτογραφίες των διαμελισμένων μωρών στην Παλαιστίνη – ενώ ηδονίζεται βλέποντας φωτογραφίες κάποιου τριτοσελέμπριτυ που βρέθηκε νεκρός από τον εραστή του – και ποστάρει στο facebook την αγανάκτησή της επειδή οι νεκροί χαλάνε την ανεμελιά του καλοκαιριού και την αισθητική του γαλάζιου Αιγαίου, από πού κι ως πού να παλέψει για τον ζητιάνο, τον νηστικό, αυτόν που ψάχνει στα σκουπίδια;

Αυτή η κοινωνία που αντί να ονειρεύεται δικαιοσύνη ονειρεύεται να πάρει πίσω τις πινακίδες του τζιπ HUNDAI που παρέδωσε, αυτή η κοινωνία που αντί να παλεύει για ισονομία παλεύει να βρει άκρη στη λαμογιά για να χορτάσει Μύκονο, αυτή η κοινωνία που αντί να παλεύει για να μην υπάρχει δυστυχία δηλώνει ότι αποφάσισε να μη δίνει σημασία σε «δυσάρεστα νέα» και βρήκε την ησυχία της, ας πάει να γαμηθεί. Πατόκορφα!

Από το kartesios.com 

Από το «σύνδρομο Τζώνι Ντεπ» πάσχει o Ρένος Χαραλαμπίδης

Ιδιαίτερα κρίσιμη είναι η κατάσταση του Ρένου Χαραλαμπίδη το τελευταίο διάστημα, καθώς ο ταλαντούχος ηθοποιός και σκηνοθέτης πάσχει από μια σπάνια νόσο γνωστή ως «σύνδρομο του Τζώνι Ντεπ» (Johnny Depp Syndrome/JDS).

Όλα ξεκίνησαν όταν πριν από μερικούς μήνες η μητέρα του 43χρονου ηθοποιού του τηλεφώνησε προκειμένου να μάθει τα νέα του. Η συνομιλία διήρκησε περίπου 2 ώρες, καθόλη τη διάρκεια της οποίας ο Ρένος Χαραλαμπίδης της μιλούσε έχοντας το ύφος του Θανάση Καλημέρη, τηλεοπτικού χαρακτήρα τον οποίο είχε ενσαρκώσει για τις αναγκες της τηλεοπτικής σειράς του MEGA, «Κάτι Τρέχει Με Τους Δίπλα».

Όπως είναι ευρέως γνωστό, ο Ρένος Χαραλαμπίδης σε κάθε ρόλο του μετά την συγκεκριμένη σειρά, είχε καθιερώσει τον ίδιο τρόπο ομιλίας, ο οποίος συνοδευόταν μάλιστα από συγκεκριμένο βλέμμα, τρόπο ένδυσης αλλά και χτένισμα. Φαίνεται ωστόσο πως το τελευταίο διάστημα η κατάσταση του χειροτέρεψε, αφού πλέον χρησιμοποιούσε το συγκεκριμένο εκνευριστικό ύφος και στην πραγματική του ζωή, με αποτέλεσμα να μην έχει πλέον κοπέλα, φίλους, σκύλο και να κινδυνεύει με ξυλοδαρμό ακόμα και όταν επισκέπτεται το περίπτερο της γειτονιάς του.

Στο «Κουλούρι» μίλησε ο ειδικός επί του θέματος δόκτωρ Νίκολας Γκροστφέρντερ, ο οποίος μας εξήγησε την σπάνια νόσο από την οποία πάσχει ο ηθοποιός. «Πρόκειται για τη νόσο της μανιέρας, γνωστή και ως σύνδρομο του Τζώνι Ντεπ. Ένας ηθοποιός ταυτίζεται τόσο με ένα ρόλο που αρχικά τον υποδύεται διαρκώς και σε κάθε του ταινία, έστω και με παραλλαγές και σταδιακά καταλήγει να υιοθετεί τα χαρακτηριστικά αυτού του ρόλου ακόμα και στην πραγματική του ζωή. Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του χολυγουντιανού ηθοποιού, ο οποίος πλέον και στην πραγματική του ζωή κουτσαίνει και μιλάει με προφορά, επηρεασμένος από το ρόλο του στους Πειρατές της Καραϊβικής. Μοναδικός τρόπος να σωθεί ο ηθοποιός είναι να κλειστεί σε ένα δωμάτιο για μέρες, βλέποντας τις ταινίες του, έτσι ώστε να κουραστεί τόσο από την επανάληψη ώστε να αποβάλλει πλέον την συνήθεια αυτή από μόνος του. Στην περίπτωση του Ρένου Χαραλαμπίδη ωστόσο κάτι τέτοιο θα ήταν ιδιάιτερα επικίνδυνο, αφού ο τόνος της φωνής του είναι τόσο εκνευριστικός που ενδέχεται να του προκαλέσει νευρικό κλονισμό», αποκαλύπτει ταραγμένος.

Το «Κουλούρι» επικοινώνησε με τον Ρένο Χαραλαμπίδη, αλλά ο ρεπόρτερ μας μετά από μισό λεπτό συνομιλίας έκλεισε εκνευρισμένος το τηλέφωνο.

Από το tokoulouri.com 

Δημοκρατία με ματωμένη Γάζα στα μάτια

«Ναι, αλλά στο Ισραήλ έχουν μια ισχυρή δημοκρατία» είναι το τελευταίο επιχείρημα που επικαλούνται όσοι ψάχνουν ακόμη μια δικαιολογία για την κτηνωδία που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Γάζα. Κι εμείς γιορτάζουμε μέσα στην κατήφεια τα σαραντάχρονα της καθημαγμένης μας δημοκρατίας.

Κάθε τριάντα δευτερόλεπτα πέφτει μια βόμβα στην Γάζα. Κάθε μέρα στην Ελλάδα έχουμε 4000 κατασχετήρια. Ο έλληνας πρωθυπουργός με άρθρο του σε εφημερίδα ανακοινώνει το τέλος του κρατισμού. Αφού πρώτα φρόντισε να στελεχώσει το Μουσείο της Ακρόπολης με ανθρώπους από την εκλογική του περιφέρεια. 

Το σκέλεθρο της δημοκρατίας καλυμμένο από γάζες διαφημίσεων. Η δημοκρατία του Ισραήλ φιλεύσπλαχνη προειδοποιεί με μια κροτίδα ότι σε τρία λεπτά το σπίτι σου πρόκειται να εξαερωθεί από έναν πύραυλο. Προλαβαίνεις να πάρεις τα παιδιά και μια κουβέρτα, να πας παραδίπλα και να δεις το θέαμα. 

Η δημοκρατία στην Ελλάδα σε ενημερώνει ότι άμα χρωστάς σε τράπεζα ή σε ασφαλιστικό ταμείο και δεν μπορείς να πληρώσεις μπορείς να πάρεις τα παιδιά και μια κουβέρτα και να πας κάτω από μια γέφυρα ή στο πάρκο καλύτερα και να δεις την εγκατάσταση των νέων ιδιοκτητών. Το Ισραήλ προειδοποιεί ότι αν όλοι οι κάτοικοι της Γάζας φύγουν κανένας δεν θα πάθει τίποτα. Το που θα πάνε είναι μια λεπτομέρεια για την οποία η Δημοκρατία είναι αδιάφορη γιατί δεν είναι δικό της πρόβλημα. Παιδιά κομματιάζονται από βόμβες καθώς έπαιζαν στην παραλία της Γάζας. Η δημοκρατία πρέπει να πάρει τα μέτρα της. 

Στην Ελλάδα οι παραλίες θα δοθούν σε ιδιώτες για να μην παίζουν σε αυτές παιδιά που ενδέχεται να κινδυνεύσουν από βόμβες. Το Ισραήλ διαπράττει έγκλημα που κανένας δεν θα το θυμάται σε σαράντα χρόνια. Ο Γκιούλ πήγε στα κατεχόμενα της Κύπρου αμόλησε τις λεκτικές του ρουκέτες και ο έλληνας υπουργός των εξωτερικών δεν τις άκουσε καν, ασχολιόταν εκείνη την ώρα με την δημοκρατία στο εσωτερικό του κόμματός του που υπάρχει μόνο για να καλούν στελέχη του στα κανάλια. Ποιός θυμάται την Κύπρο σαράντα χρόνια μετά; Ποιός θυμάται τον Σωτήρη Πέτρουλα, το νόημα της θυσίας του;


Δεν υπάρχουν βέβαια αναλογίες ανάμεσα στην εφαρμοσμένη κτηνωδία που εξελίσσεται στην Γάζα και τα καθ’ ημάς. Στη Γάζα το θηρίο βγήκε από το παραβάν. Στην Ελλάδα φοράει κοστουμάκι και διαφημίζει χαρίεσες τράπεζες. Υπάρχει όμως αυτή η παραλληλία στη χρήση των λέξεων και η απώλεια μνήμης. 

Η Δημοκρατία του Ισραήλ, ξεχνώντας τα βάσανα των προγόνων της, πατάει πάνω στους βομβαρδισμούς ανυπεράσπιστων ανθρώπων. Η Δημοκρατία στην Ελλάδα οικοδομήθηκε πάνω στην ρημαγμένη Κερρύνεια. 

Η Δημοκρατία του Ισραήλ θεωρεί -και σωστά- έγκλημα την παρενόχληση της γραμματέως από τον Πρόεδρο και τον βάζει φυλακή. Δεν έχει κανένα πρόβλημα όμως να βομβαρδίζει του Παλαιστίνιους απλώς και μόνο επειδή διεκδικούν την αυτοδιάθεσή τους. Η Δημοκρατία στην Ελλάδα δεν έχει κανένα πρόβλημα να επιτρέπει σε πολίτες της να αναφωνούν ότι «μια δικτατορία μας χρειάζεται» χωρίς να θυμίζει ότι μια χούντα έμμισθων πρακτόρων έδωσε τη μισή Κύπρο χάρισμα στην Τουρκία και σήμερα τα ιδεολογικά τους απολειφάδια καμώνονται τους εθνικιστές.

Το Ισραήλ εφαρμόζει απολύτως την λογική της Δημοκρατίας της αρχαίας Αθήνας όπως αυτή εκδηλώθηκε και κηλιδώθηκε από αιώνια ντροπή με την καταστροφή της Μήλου και περιγράφηκε από τον Θουκυδίδη στον σχετικό διάλογο «...γιατί δεν μας βλάπτει τόσο η έχθρα σας, όσο η φιλία σας, που θα εμφανίζεται ως απόδειξη της αδυναμίας μας, επειδή δεν σας υποτάξαμε, αντίθετα, το μίσος σας θα αποτελεί για τους υπηκόους μας απόδειξη της δύναμής μας...». 
Και η ελληνική κυβέρνηση ως πρεσβευτής των δανειστών μας υπαγορεύει ότι δημοκρατία είναι να μένουν ανοιχτά τα μαγαζιά τις Κυριακές, να πωλούνται τα ακρογιάλια, να χτίζονται τα δάση, να χαρίζεται κοψοχρονιά η ενέργεια, να μην μιλάς για τους δούλους στη Μανωλάδα ή τους είλωτες στο λιμάνι του Πειραιά.

Η δημοκρατία δεν μπορεί να κατέχει και δεν υποτάσσεται. Η Δημοκρατία δεν έχει δεμένα τα μάτια με Γάζα ματωμένη από αίμα παιδιών. Δεν μπορεί να διακατέχεται από ανηθικότητα. Είναι παράδειγμα προς μίμηση όχι προς αποφυγή. Η δημοκρατία καταλύεται αλλά δεν χάνει το ηθικό πλεονέκτημα. Νικάει και δεν επαίρεται, δεν είναι αδυσώπητη αλλά δεν ξεχνάει. Αν δεν έχει τέτοιες -μεταξύ πολλών άλλων- προϋποθέσεις τότε είναι καταγέλαστη καρικατούρα.

Του Απόστολου Λυκεσά 

Κρίνε με αγά μου, ν' αγιάσω!..

     Άρχισαν, λέει, οιαξιολογήσεις των υπαλλήλων του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα, και πρέπει, επίσης λέει, να ολοκληρωθούν οπωσδήποτε,
     ..παρά τις αντιδράσεις των ίδιων των υπαλλήλων.

     Ο ίδιος ουπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης (πςςςςς!), γουρλομάτης γιός, πρωθυπουργού πατέρα,
     ..χθες σε ραδιοφωνική του συνέντευξη διερρήγνυε τα ιμάτιά του ότι οι αξιολογήσεις καμία σχέση έχουν, ή πρόκειται να έχουν στο μέλλον με διαθεσιμότητες και απολύσεις!

     Ως εδώ καλά.
     Πράγματι αξιολογήσεις πρέπει να γίνονται και στον δημόσιο τομέα, όπως γίνονται καθημερινά στον ιδιωτικό με την έμπρακτη επιβράβευση ή τιμωρία του ιδιωτικού υπαλλήλου, του επιχειρηματία, ή του ελεύθερου επαγγελματία.
     Όμως, αν δεν πρόκειται να ληφθούν υπ' όψη για διαθεσιμότητες και απολύσεις,
     ..ΠΡΟΣ ΤΙ Η ΕΝΤΟΛΗ προς τους διοικητές, διευθυντές, προϊστάμενους, ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ, ΤΟ 15% ΟΣΩΝ ΑΞΙΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΘΟΥΝ ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΗΝ ΒΑΣΗ;

     Πώς είναι δυνατόν να προεξοφλείς με ακρίβεια ποσοστών την απόδοση των υπαλλήλων της α' ή της β' υπηρεσίας, του τάδε ή του δείνα τμήματος ή οργανισμού;
     Και πώς γίνεται αυτό το 15% των αποτυχόντων στις αξιολογήσεις να συμπίπτει με το ποσοστό των απολύσεων στον δημόσιο τομέα που ΑΠΑΙΤΟΥΝ οι δυνάστες τοκογλύφοι-αφεντικά της κυβέρνησης του αίσχους;

     ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΙΕΣ ΠΑΛΙΑΝΘΡΩΠΩΝ! Περί αυτού πρόκειται.
     Γιατί όταν κοντά στα μέσα του επόμενου χρόνου θα προαπαιτήσουν οι βησιγότθοι, για να πάρουμε την χ, ψ δόση, να απολυθούν εντεκάμισυ ή δωδεκάμισυ ή δεκαπέντε χιλιάδες άνθρωποι,
     ..τα λόγια και οι υποσχέσεις του γουρλομάτη χαραμοφάη θα έχουν ξεχαστεί,
     ..ενώ οι λίστες με τις αξιολογήσεις του 15% κάτω απ' την βάση, θα είναι εκεί και θα περιμένουν να παίξουν τον θλιβερό τους ρόλο!

     Θα ξαναβγεί τότε πάλι ο εν λόγω  ελέω ονόματος υπουργός, και σε καινούργια συνέντευξη θα πετάξει αφοπλιστικά στα μούτρα του δημοσιογράφου: '' Τί θέλετε; Να παραμείνουν στο δημόσιο και να επιβαρύνουν το κράτος υπάλληλοι που η απόδοσή τους έχει κριθεί κάτω απ' την βάση; Εσείς θα το κάνατε αυτό στην επιχείρησή σας;''!!

     Έτσι, με τον ίδιο κουτοπόνηρο και παλιανθρωπίστικο τρόπο έχει λειτουργήσει τούτη η κυβέρνηση ως τώρα:
     Προσωρινό το μέτρο για άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές; Τσουπ! Ανοικτά όλα τα μαγαζιά τις Κυριακές μετά από έξη μήνες!
     Δεν θα γίνουν άλλες περικοπές συντάξεων; Τσακ! Πετσόκομμα στις επικουρικές μετά τις εκλογές!
     Όχι άλλοι νέοι φόροι; Τσαφ! Αύξηση της προκαταβολής φόρου με τους νέους ψηλότερους συντελεστές από το φθινόπωρο!
     Και πάει λέγοντας.

     Για αυτό λοιπόν, και όχι γιατί δεν πρέπει να γίνονται αξιολογήσεις, έχουν δίκιο που αντιδρούν οι δημόσιοι υπάλληλοι.
     Οι ''αξιολογήσεις'' αυτές είναι στημένες και μόνο αξιολογήσεις δεν είναι!
     Είναι ο φερετζές των απολύσεων που έχει υποσχεθεί ο ''πρωθυπουργός'' στ' αφεντικά του.

     Εμείς, 
     ..που όλους αυτούς τους έχουμε αξιολογήσει ως προδότες κι επικίνδυνους για την χώρα,
     ..πότε θα τους απολύσουμε;..

Από το blog mandatoforos

Όταν το Σύστημα κινδυνεύει η λύση είναι η αύξηση των μειωμένης αντίληψης πολιτικών σε ρόλο εξουσιαστικού τρολ

Ο Σαμαράς και οι υπόλοιπες υφιστάμενές του ακροδεξιές πολιτικές μαριονέτες φέρνουν και στηρίζουν τα μνημόνια με το πρόσχημα την σωτηρία της πατρίδας και των πολιτών της.

Τι προβλέπουν τα μνημόνια;

Αναχρηματοδότηση των μέχρι και την κρίση υπερκερδοφόρων τραπεζών που κάναν πάρτυ αυθαιρεσιών προ κρίσης (το "προ" συζητήσιμο), μοίραζαν τα δάνεια σχεδόν με το ζόρι, δεν ελέγχονταν από κανένα κρατικό φορέα και δημιούργησαν μέσα σε ελάχιστα χρόνια στρατιές εκατομμυριούχων μετόχων και στελεχών τους ενώ ήξεραν με μαθηματική ακρίβεια την κατάληξη της δράσης τους και το ντόμινο οικονομικής κατάρρευσης που διαγράφονταν.

Γιατί χρειάστηκαν "διάσωση" οι τράπεζες;

Γιατί μοίραζαν από διακοποδάνεια των 500 ευρώ μέχρι δάνεια εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ σε ΜΜΕ χωρίς καν να υπάρχει δυνατότητα αποπληρωμής. Mega Channel καλή ώρα. Στο οποίο κανάλι των Μπόμπολα, Ψυχάρη, Βαρδινογιάννη συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να δανείζουν ενώ αυτό είναι ένα βήμα πριν την πτώχευση!

Τα κέρδη των τραπεζών λοιπόν μετατρέπονταν σε τεράστια μερίσματα-bonus για στελέχη και μετόχους. Οι ζημιές όμως μετατρέπονται σε κρατική διάσωση (αναχρηματοδότηση) με μνημονιακά δάνεια.

Ποιος θα πληρώσει τα δάνεια; 

Όχι τα στελέχη και οι μέτοχοι πάντως. Για την "σωτηρία της πατρίδας" θα τα πληρώνουν οι πολίτες της. Άλλωστε όπως είπε πολύ πρόσφατα και ο δημοσιογράφος του εφοπλιστή και καναλάρχη Αλαφούζου, κυρ Μπάμπης Παπαδημητρίου (και πρώην μεγαλοστέλεχος τραπεζών επί πολλά χρόνια) οι τράπεζες είναι ολονών μας! (όταν έχουν ζημιές, όταν έχουν κέρδη είναι μόνο των μετόχων τους).

Ποιος κερδίζει από την αναχρηματοδότηση-διάσωση των τραπεζών;

Αυτοί που έχουν τράπεζες κυρίως, και τα στελέχη τους κατά δεύτερο λόγο.

Ποιός έχει τράπεζες;

Βαρδινογιάννης, Λάτσης, Σάλλας, Κωστόπουλος.

Τι άλλο προβλέπουν τα μνημόνια;

Απελευθέρωση απολύσεων, πτώση μισθών.

Ποιος κερδίζει από την απελευθέρωση απολύσεων και την πτώση μισθών;

Οι (μεγαλο)εργοδότες που απασχολούν εργαζόμενους.

Δηλαδή πάλι ο Βαρδινογιάννης, ο Λάτσης, ο Σάλλας, ο Κωστόπουλος, ο Αλαφούζος ο Μπόμπολας και άλλοι τέτοιοι.

Οι αξιότιμοι κύριοι στις τεράστιες συλλογές τους από κάθε είδους επιχειρήσεων διαθέτουν και τηλεοπτικούς σταθμούς, ραδιόφωνα, εφημερίδες και ηλεκτρονικές ειδησεογραφικές σελίδες. Άλλες δικές τους, άλλες τρίτων αλλά ελεγχόμενες από αυτούς.

Τι κάνουν τα ΜΜΕ τους; 

Στηρίζουν την κυβέρνηση και τα μνημόνια και προσπαθούν να σε πείσουν ότι είναι για το καλό σου και δεν υπάρχει άλλη λύση.

Τι άλλο προβλέπουν τα μνημόνια;

Αυξήσεις φόρων και χαράτσια.

Ποιος ΔΕΝ πληρώνει-πλήρωνε φόρους και χαράτσια;

Το κτίριο που στεγάζεται το Σκάι, το Mega που έκλεβε ρεύμα από την ΔΕΗ, οι εφοπλιστές που έχουν φορολογική ασυλία, η εκκλησία και ο Βαρδινογιάννης που κάνουν την μία τροπολογία πάνω στην άλλη για να του σβήσουν κάτι πρόστιμα και φόρους εκατομμυρίων ευρώ.

Δηλαδή πάλι ο Βαρδινογιάννης, ο Λάτσης, ο Μπόμπολας, ο Αλαφούζος είναι κερδισμένοι από την μνημονιακή απαίτηση.

Τί άλλο προβλέπουν τα μνημόνια;

Αποκρατικοποιήσεις 

Ποιος ευνοείται από τις αποκρατικοποιήσεις;

Ο Μελισσανίδης (κολλητός του Σαμαρά) που πήρε το χρυσωρυχείο του ΟΠΑΠ, ο Λάτσης που πήρε το Ελληνικό και άλλοι παρόμοιοι τύποι.

Καταλάβατε τώρα πως λειτουργεί η εξουσιαστική-κοινωνική αλυσίδα "Λόμπι, Τράπεζες, Πολιτικοί" και γιατί έχουμε γεμίσει με υπουργούς τύπου Ντινόπουλου, Βούλτεψη, Κικίλια, Γιακουμάτου, Λοβέρδου, Μπουμπούκου, Βρούτση, Γκερέκου, Μητσοτάκη, Βαρβιτσιώτη και Kεφαλογιάννη που δεν διαθέτουν την νοητική ικανότητα να διαχειριστούν ούτε ένα περίπτερο;

ΥΓ. Η αρχική σκιτσογραφία "Lobby, Bank, Politician" δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην ελληνική πραγματικότητα. Ο Βαρδινογιάννης και ο Λάτσης έχουν καταφέρει να καπαρώσουν και τα τρία πόστα με διάφορους τρόπους ώστε να αποφύγουν να δώσουν ακόμα και τα κόπρανά τους.

Από το blog  projector-revoilt
 

Η αφόρητη γραφειοκρατία του ιδιωτικού τομέα

Όταν μιλάμε για γραφειοκρατία ο νους του καθενός πηγαίνει φυσικά στην κρατική γραφειοκρατία, η οποία έχει συνδεθεί με ποικίλα στερεότυπα, όπως σπατάλη, αναποτελεσματικότητα και διαφθορά. Η πάταξη επομένως όλων των ανωτέρω δυσλειτουργιών θα επέλθει μόνο με τη συρρίκνωση του κράτους και την αξιολόγηση, εξου και η πρεμούρα με τις ιδιωτικοποιήσεις και την απόσπαση ζωτικών για την κοινωνία λειτουργιών από το κράτος και την απόδοσή τους σε ιδιωτικούς οργανισμούς. Μπορεί οι περισσότεροι να ενοχλούνται με τη χρήση της λέξης “στερεότυπα”, μιας και είναι εντελώς πεπεισμένοι ότι έτσι έχουν τα πράγματα, δύσκολα όμως θα προσκομίσουν αποδεικτικά στοιχεία που να τεκμηριώνουν τις πεποιθήσεις τους. Επειδή στην Ελλάδα δεν θεωρείται αναγκαίο να υποστηρίζει κάποιος τις απόψεις του με απτά στοιχεία, τα οποία είναι αρκετό να υποκαθίστανται με αβανταδόρικες ατάκες, ανεκδοτολογικά περιστατικά, λογοδιάρροια και ακατάσχετη παραθυράτη μπουρδολογία, θα προστρέξουμε πάλι στις ΗΠΑ και στα δικά τους στατιστικά στοιχεία.

70% των αμερικανών συμφωνούν ότι η κυβέρνηση είναι σπάταλη και αναποτελεσματική, κι ότι το μισό από το ένα δολάριο που πάει στα ασφαλιστικά ταμεία χάνεται στο βόθρο της σπατάλης. Το Λογιστήριο του Κράτους όμως έχει άλλη γνώμη. Το ίδιο και η Έκθεση του Al Goreγια την Κυβερνητική Αποδοτικότητα που εξέτασε ενδελεχώς όλα τα κλιμάκια της κρατικής γραφειοκρατίας. Το εύρημα ότι η σπατάλη συνοψίζεται σε λιγότερα από δυο σεντ στο δολάριο δεν φαίνεται ότι αρκεί να αναστρέψει πάγιες αντιλήψεις, βαθιά ριζωμένες από τον βομβαρδισμό δεκαετιών της ιδιωτικής προπαγάνδας των ΜΜΕ.

Κι έτσι, εξ αιτίας του βομβαρδισμού αυτού είναι αδιανόητο να βρεθεί έστω και μια σταλιά χώρος να χωρέσει την γραφειοκρατία του ιδιωτικού τομέα, γραφειοκρατία η οποία μεταφράζεται ομοίως σε σπατάλη, αναποτελεσματικότητα και διαφθορά (έχει κανείς αντίρρηση ως προς αυτό;). Μοιάζει σα σχήμα οξύμωρο, αλλά γιαυτό ευθύνεται η προπαγάνδα και όχι η πραγματικότητα. Η πληθώρα των ερευνών σχετικά με την σύγκριση της αποδοτικότητας των κυβερνήσεων και των ιδιωτικών οργανισμών στην παροχή δημόσιων αγαθών, όπως ενέργεια και νερό δεν παρήγαγε κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς, ούτε ως κόστος, ούτε ως ποιότητα. Εκεί όμως που τα αποτελέσματα είναι σαφή και με μεγάλη διαφορά υπέρ των κρατικών παρόχων είναι στην υγεία και την εκπαίδευση.

Το ότι το αμερικανικό σύστημα υγείας είναι εξωφρενικά ακριβό και επιλεκτικό σε σύγκριση ας πούμε με το βρετανικό είναι πασίγνωστο και τεκμηριωμένο. Αντιστοιχεί στο 13.6% του ΑΕΠ, ενώ ο μέσος όρος των 13 βιομηχανοποιημένων χωρών του ΟΟΣΑ είναι στο 8.2%. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την ανώτατη εκπαίδευση, όπου τα κόστη των ιδιωτικών πανεπιστημίων είναι πάνω από τριπλάσια σε σχέση με αυτά των δημοσίων και πολιτειακών.

Τι είναι αυτό όμως που ανεβάζει το κόστος της ιδιωτικής περίθαλψης; Η γραφεικρατία!

Τα διοικητικά κόστη στις ΗΠΑ απομυζούν 31 σεντ για κάθε δολάριο που δαπανάται στην Υγεία, σε σύγκριση με 17 σεντ στον Καναδά. Και πού οφείλεται αυτή η διαφορά; Στη χαρτούρα και στο υπερβολικό προσωπικό. Ο μεγαλύτερος πάροχος υγείας στη Μασαχουσέτη απασχολεί 6682 άτομα για 2.7 εκ. συνδρομητές, πολύ περισσότερα απ' ότι το κρατικό σύστημα υγείας του Καναδά για 25 εκ. . Και γιατί χρειάζονται τόσοι πολλοί; Όπως λέει ο Κρούγκμαν, όχι φυσικά για να παρέχουν καλύτερες υπηρεσίες, αλλά για να κινούν διαδικασίες ώστε να μεταφέρουν τα κόστη σε οποιονδήποτε άλλο εκτός της δικής τους εταιρίας.

Άλλοι λόγοι είναι η επικάλυψη πολλών εταιριών για τον ίδιο λόγο. Κάθε ιδιωτική ασφαλιστική εταιρία πρέπει να διατηρεί τα δικά της αρχεία και να αναπτύσσει το δικό της σύστημα κάλυψης, τιμολόγησης και πληρωμών. Κι αν στα έξοδα υπολογίσουμε και το κέρδος, όλα αυτά προσθέτουν ένα 15%-25% στο ιδιωτικό ασφαλιστικό πρόγραμμα. Αντιθέτως τα διοικητικά κόστη του κυβερνητικού Medicair ανέρχονται μόλις στο 3%.

Ας πάμε τώρα στην Εκπαίδευση.

Βάσει του γνωστού νεοφιλελεύθερου μάντρα ότι ο ανταγωνισμός παρέχει καλύτερες υπηρεσίες και σε χαμηλότερο κόστος, θα έπρεπε τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στις ΗΠΑ να κατέβαζαν το κόστος όχι μόνο το δικό τους, αλλά και των δημοσίων. Αυτό που συνέβη όμως είναι ότι αντί να κατεβάσουν το κόστος το ανέβασαν και μάλιστα το πολλαπλασίασαν. Για παράδειγμα, στο πολιτειακό πανεπιστήμιο της Μινεσσότα, τα δίδακτρα ανέβηκαν πάνω από δυο φορές στη δεκαετία, στα 13.500 δολάρια. Στα ιδιωτικά η αύξηση ήταν μικρότερη, αλλά με δίδακτρα στα 30.000 δολάρια κατά μέσο όρο τα περιθώρια είναι αντικειμενικά στενά.

Και ο λόγος της αποτυχίας; Πάλι η γραφεικρατία και τα κόστη της!

Όπως φαίνεται στο παραπάνω γράφημα, οι κάθετες μπάρες στ' αριστερά δείχνουν, ενδεικτικά για το πανεπιστήμιο της Μινεσσότα, το ποσοστό αύξησης του κόστους την περίοδο 2001-2012 των διοικητικών δαπανών, κατά 45% και των δαπανών που σχετίζονται αποκλειστικά με τη διδασκαλία, όπως μισθοί καθηγητών, εργαστήρια κλπ., κατά 15.6%. Η διαφορά είναι παραπάνω από εμφανής. Την ίδια περίοδο η αύξηση των φοιτητών είναι 22.4%,.

Οι καμπύλες στα δεξιά αναφέρονται σ' όλα τα πανεπιστήμια συνολικά, τόσο στα δημόσια, όσο και στα ιδιωτικά και δείχνουν την αύξηση των διδάκτρων, κατά 92%, πολύ παερισσότερο από την αύξηση του κόστους της ιατρικής περίθαλψης (47%) και του δείκτη τιμών καταναλωτή (27%). Από τη σύγκριση των δυο αυτών γραφημάτων είναι εμφανές πού πηγαίνουν τα δίδακτρα. Στη διοίκηση και όχι στη διδασκαλία.

Θα μου αντιτείνετε όμως ότι αυτό δεν αφορά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά μόνο τα δημόσια. Είναι όμως λάθος. Διότι η αναλογία διοικητικού προσωπικού προς φοιτητές είναι μεγαλύτερη στα ιδιωτικά, απ' ότι στα δημόσια: 9 διοικητικοί για 100 φοιτητές στα ιδιωτικά, 8, στα δημόσια. Ειδικά για το Vanderbilt η αναλογία φτάνει στους 64 διοικητικούς ανά 100 φοιτητές, στο Rochester τους 40 και στο John Hopkins, τους 31. Την περίοδο 1975-2005 ο αριθμός των διοικητικών στα δημόσια πανεπιστήμια αυξήθηκε κατά 66%, ενώ στα ιδιωτικά κατά ...135%.

Και φυσικά οι πανεπιστημιακές διοικήσεις έχουν και τα δικά τους golden boys, με μισθούς που αγγίζουν το εκατομμύριο. Και όπως μετά την κρίση τα τραπεζικά golden boys συνέχισαν να διεκδικούν και να λαμβάνουν τα χρυσά τους bonus, με τα χρήματα των φορολογουμένων αυτή τη φορά, κάτι παρόμοιο συνέβη και στην πλειονότητα των πανεπιστημίων. Οι διοικήσεις προτίμησαν να παγώσουν τις προσλήψεις και τους μισθούς του διδακτικού προσωπικού, να κλείσουν τμήματα και να απολύσουν διδάσκοντες, παρά να πειράξουν έστω και ένα σεντ από τις παχυλές αμοιβές τους.

Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια εν τέλει αποτέλεσαν κακή παρέα για τα δημόσια, για το λόγο ότι τα ανάγκασαν να δρουν με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια. Δηλαδή να πασχίζουν με όρους marketing να προσελκύουν εξωτερικές χορηγίες και φοιτητές, που σημαίνει να αναγκάζονται να ξοδεύουν το 1/4 τουλάχιστον του προυπολογισμού τους σε συμβούλους, σε άσχετα meetings, σε κατάρτιση στρατηγικών πλάνων, το περιεχόμενο των οποίων ουδείς μπορούσε να θυμηθεί τον επόμενο μήνα, σε επιτροπές επί επιτροπών για θέματα που έπρεπε να εφευρεθούν ώστε οι διοικήσεις να διατηρούν τα πόστα τους και την ισχύ, σε διοικητικές ιεραρχίες απίθανης κλιμάκωσης και μηδενικής επαφής, σε κατασκευή πολυτελών campus με πισίνες, τζακούζι, τοίχους αναρρίχησης κλπ για να γητεύουν φοιτητές και να κερδίζουν θέσεις στις αξιολογήσεις των League Tables, σε psychobubbleσεμινάρια για “την ενδυνάμωση του εσωτερικού κόσμου” και “για το πώς να γίνεις επιτυχημένος”, και σε ο,τιδήποτε μαρκετίστικο και εξω-εκπαιδευτικό.

Πάντως, όσοι σκέφτηκαν να εξομοιώσουν την Εκπαίδευση και την Υγεία με συνήθη προιόντα, θα πρέπει να απογοητεύτηκαν γιατί τα συγκεκριμένα αποδείχτηκαν εντελώς απείθαρχα και προδοτικά των προσδοκιών.

Από το blog cynical

WSJ: Οι δανειστές θέλουν την Ελλάδα «υπό κατοχή» και μετά τα μνημόνια!

Δημοσίευμα της Wall Street Journal αποκαλύπτει ότι οι δανειστές αναζητούν τρόπους να «αλυσοδέσουν» την Ελλάδα, να την έχουν συνεχώς βυθισμένη στα χρέη, ώστε να την κάνουν ιδιοκτησία τους και συνδέει την «υποθήκευση» της χώρας με την… ελάφρυνση του χρέους την οποία επιχειρεί να παρουσιάσει η κυβέρνηση ως «σωτήρια λύση».

«Οι διεθνείς δανειστές της Ελλάδας εξετάζουν το πώς θα συνδέσουν μια ελάφρυνση του χρέους για την Αθήνα με τις μεταρρυθμίσεις, σε μια προσπάθεια να συνεχίσουν να ελέγχουν τις οικονομικές πολιτικές της χώρας μετά τη λήξη του προγράμματος διάσωσης», επισημαίνει η Wall Street Journal.

Πρόκειται για μία ακόμη απόδειξη πώς η ελάφρυνση του χρέους με παράταση στην αποπληρωμή και με χαμηλότερα επιτόκια αποτελεί μία πολιτική απάτη. Οι δανειστές με την κυβέρνηση του μνημονίου θα δεσμεύσουν μερικές γενιές ακόμη και θα υποθηκεύσουν ότι έχει μείνει χωρίς υποθήκη.

Τη στιγμή που όλοι παραδέχονται πώς το χρέος είναι «βουνό» και δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να αποπληρωθεί από την Ελλάδα που λόγω των μέτρων έχει χάσει ένα τεράστιο ποσοστό από το ΑΕΠ της, ενώ οι Έλληνες είναι σε 30% άνεργοι και με πάνω από 50% απώλειες εισοδήματος όσοι είναι τυχεροί και εργάζονται, ο κλήρος πέφτει στη Δημόσια περιουσία.

Θα ξεπουλήσουν τα πάντα, μαζί και τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που η τρόικα επιμένει το ΤΑΙΠΕΔ να ελέγχεται από ξένους και να μεταφερθεί η έδρα του στο εξωτερικό. Προκειμένου να κάνουν ότι θέλουν. Η κυβέρνηση Σαμαρά φαίνεται πώς παραδίδει τα κλειδιά της χώρας στους δανειστές.

Η εφημερίδα επικαλείται διάφορους αξιωματούχους που εμπλέκονται στις συζητήσεις και στο δημοσίευμα επισημαίνεται ότι «η ελάφρυνση του χρέους της Ελλάδας -το οποίο υπολογίζεται στο ογκώδες ποσό των 320 δισ. ευρώ ή περίπου στο 174% του ελληνικού ΑΕΠ- απασχολεί τις χώρες της Ευρωζώνης, το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την ΕΚΤ από τον Νοέμβριο του 2012».

Στη συνέχεια, τονίζεται ότι «ενώ μέχρι τώρα οι δανειστές της Ελλάδας ασκούσαν πίεση στις διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις για την υλοποίηση μεταρρυθμίσεων με το να καθυστερούν την εκταμίευση των επόμενων δόσεων των δανείων, με τη λήξη του προγράμματος χρηματοδότησης της Ελλάδας -στο τέλος του έτους από την πλευρά της Ευρωζώνης και τον Μάρτιο του 2016 από την πλευρά του ΔΝΤ- είναι αναμενόμενο να χαλαρώσει η εποπτεία των δανειστών στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις της Ελλάδας».

Αυτός είναι και ο λόγος που οι Ευρωπαίοι δανειστές επιθυμούν να εξαρτήσουν τα βήματα για την ελάφρυνση του χρέους και ειδικά την επιμήκυνση του χρονοδιαγράμματος για την εξόφληση των δανείων, από την υλοποίηση ορισμένων «ορόσημων» από την πλευρά της Ελλάδας.

Ποια είναι αυτά; Οι παραλίες, ιστορικοί και αρχαιολογικοί χώροι, τα «οικόπεδα» με τα ενεργειακά κοιτάσματα στο Αιγαίο και το Ιόνιο κ.α.

Μία μετοχή Εθνικής ή ένα... σουβλάκι;

Θέλετε να φάτε ένα σουβλάκι καλαμάκι ή μήπως με τα ίδια λεφτά προτιμάτε να αγοράσετε μία... μετοχή της Εθνικής Τράπεζας; Οχι, δεν σας κοροϊδεύουμε, όντως 1,60 ευρώ κόστιζε προχθές η μετοχή της Εθνικής! Αν μάλιστα προτίθεστε να φάτε γύρο με πίτα, με τα 2 ευρώ μπορείτε να αγοράσετε πάνω από... 8 (!) μετοχές της Αγροτικής Τράπεζας ή 6 μετοχές του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Δεν κάνουμε πλάκα.

Τα εκατομμύρια των Ελλήνων, που καλά κάνουν και δεν ασχολούνται καθόλου με το χρηματιστήριο, δεν διανοούνται καν σε τι εξευτελιστικά χαμηλό επίπεδο έχουν πέσει οι μετοχές των τραπεζών. Η Αγροτική Τράπεζα (ΑΤΕ), που έχει ουσιαστικά στην κατοχή της αν θέλει τα μισά χωράφια της Ελλάδας ως υποθήκες μη εξυπηρετούμενων δανείων, άξιζε προχθές στο χρηματιστήριο ολόκληρη μόνο... 302 εκατομμύρια!!! Με 152 εκατομμύρια, δηλαδή, μπορούσε κανείς να αποκτήσει άνω του 50% των μετοχών της! Είναι απίστευτο.

Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, που πριν από μερικούς μήνες όλοι το παίνευαν για την εξαιρετική ρευστότητα που είχε, προχθές άξιζε... 95 εκατομμύρια - όχι, δεν είναι τυπογραφικό λάθος, ολόκληρη η τράπεζα δική σας με 95 μόνο εκατομμύρια ή αν δυσκολεύεστε λίγο οικονομικά, με μόλις 48 εκατομμυριάκια αποκτάτε πάνω από το 50% των μετοχών και κάνετε ό,τι θέλετε με την τράπεζά σας!

Θυμάστε που η Εθνική Τράπεζα είχε ξοδέψει 4,3 δισεκατομμύρια ευρώ για να αγοράσει την τουρκική Φινανσμπάνκ; Ε, λοιπόν, τώρα ολόκληρη η Εθνική αξίζει... 1,6 δισ.!

Μην ετοιμάζεστε πάντως να αρχίσετε να επιχειρηματολογείται ότι δήθεν η Εθνική, η ΑΤΕ και το ΤΤ κατάντησαν έτσι επειδή το Δημόσιο ασκεί τον έλεγχο σ' αυτές, γιατί οι εκπλήξεις που σας περιμένουν είναι δυσάρεστες. Ξέρετε πόσο αξίζουν οι μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες της χώρας; Προχθές η συνολική αξία της Αλφα, της Γιούρομπανκ, της Μαρφίν και της Πειραιώς, και των τεσσάρων μαζί, μόλις ξεπερνούσε το... ενάμισι όλο κι όλο δισεκατομμύριο! Μόνο 500 εκατομμύρια έκανε η Αλφα, 350 εκατομμύρια η Γιούρομπανκ, 443 η Μαρφίν και ούτε 275 η Πειραιώς!

Ολες μαζί και οι επτά τράπεζες που προαναφέρθηκαν, οι οποίες συναποτελούν ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα της Ελλάδας, δεν άξιζαν προχθές ούτε τριάμισι δισεκατομμύρια! Τριάμισι δισ. ευρώ όλες οι ελληνικές τράπεζες! Δεν το χωράει νους ανθρώπου.

Για να έχουμε μια εικόνα για το μέγεθος της καταβαράθρωσης του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, το οποίο απόψε θα δεχτεί βίαιο χτύπημα από τις αποφάσεις των ηγετών της Ευρωζώνης -δηλαδή της Γερμανίας!- για το «κούρεμα» της αξίας των ελληνικών κρατικών ομολόγων, αρκεί να αναφέρουμε το εξής πολύ χαρακτηριστικό στοιχείο: Πριν από τέσσερα χρόνια, πριν ξεσπάσει δηλαδή η χρηματοπιστωτική κρίση, τον Οκτώβρη του 2007 οι επτά ελληνικές τράπεζες, που προχθές άξιζαν 3,49 δισ. ευρώ, άξιζαν... 67 δισεκατομμύρια! Αξιζαν δηλαδή 19 (!) φορές περισσότερο στο χρηματιστήριο από όσο αξίζουν σήμερα.

Αν πάλι δεν θέλετε να αγοράσετε όλες τις τράπεζες της χώρας με 3,5 δισ. ευρώ, έχετε κι άλλες επενδυτικές ευκαιρίες. Τι θα λέγατε να αγοράζατε π.χ. την εταιρεία ηλεκτροδότησης όλης της χώρας, τη ΔΕΗ, μαζί με τις εταιρείες ύδρευσης της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης που παρέχουν νερό σε πάνω από 5.000.000 ανθρώπους; Θέλετε μήπως να σας προσθέσουμε και τα λιμάνια της πρωτεύουσας και της συμπρωτεύουσας - δηλαδή τους Οργανισμούς Λιμένος Πειραιώς (ΟΛΠ) και Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ);

Μη διστάζετε, τζάμπα είναι! Δεν κοστίζουν ασύλληπτα ποσά, όπως φαντάζεστε. Ηλεκτρικό, νερό και λιμάνια, όλα μαζί, κοστίζουν μόλις... 2,2 δισεκατομμύρια - και εννοούμε το 100% των μετοχών τους! Με 1,1 δισεκατομμυριάκι δηλαδή μπορείτε να αγοράσετε το 50% συν κάτι των μετοχών τους και να γίνετε ο άρχοντας που καταδικάζει στο σκοτάδι ή στη δίψα δέκα ή πέντε εκατομμύρια ανθρώπους - κι έχετε και τα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης για πάρτη σας! Με ένα δισεκατομμύριο! Εκεί φτάσαμε...

Προπαγάνδα

Το παραμύθι των ιδιωτικοποιήσεων

Ακούει ο κοσμάκης «ιδιωτικοποιήσεις» και φαντάζεται ότι αρκεί να πουλήσει το κράτος τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ ή τον ΟΛΠ για να ξεχρεώσει η Ελλάδα. Κανένας, όμως, από εκείνους που του κάνουν πλύση εγκεφάλου γι' αυτήν τη δήθεν «λύση» των οικονομικών προβλημάτων της χώρας, δεν του εξηγεί ότι η χρηματιστηριακή αξία της ΔΕΗ ήταν προχθές κάτω από 1,4 δισ. ευρώ, ότι ολόκληρη η ΕΥΔΑΠ άξιζε στο χρηματιστήριο μόλις... 318 εκατομμύρια, ότι ο Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς άξιζε μόνο 318 εκατομμύρια. Για ποια λύση του οικονομικού προβλήματος μέσω της εκποίησης των δημόσιων επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας κάνουν λοιπόν λόγο; Φως, νερό, λιμάνια δεν πιάνουν όλα μαζί ούτε... 2 (δύο!) δισεκατομμύρια. Προπαγανδιστική απάτη είναι όλη αυτή η ιστορία.

Του Γιώργου Δελαστίκ 

“Ποτάμι”: Το “τι σερτ” των Μνημονίων

«Δεν υπάρχει σοβαρή χώρα στην Ευρώπη που δεν έχει δεύτερο ανταγωνιστή». Αυτή την απάντηση έδωσε ο κ.Σταύρος Θεοδωράκης στην ερώτηση του Νίκου Χατζηνικολάου χτες στον «Real», αν τάσσεται υπέρ της εκχώρησης της λεγόμενης «μικρής ΔΕΗ». Ίσως τον Σεπτέμβρη που αναμένεται το «κυβερνητικό πρόγραμμα» του «Ποταμιού», ο κ.Θεοδωράκης μας εξηγήσει: Ποια θεωρεί «σοβαρή χώρα»;

• Το Βέλγιο, για παράδειγμα, που η πολιτική της λεγόμενης «απελευθέρωσης» της ενέργειας οδήγησε σε αυξήσεις της τιμής του ρεύματος την περίοδο 2000 – 2012 κατά 43,4% ή την Τσεχία όπου εκεί οι αυξήσεις ήταν 93,5%;
• Την Δανία με τις αυξήσεις ύψους 51,5% ή την Φινλανδία με τις αυξήσεις 85,8%;
• Το υπόδειγμα ποιας «σοβαρής» χώρας μας προτείνει ο κ.Θεοδωράκης; Της Γερμανίας που η ιδιωτικοποίηση της ενέργειας επέφερε αυξήσεις στο ηλεκτρικό ύψους 77,6% ή μήπως της Ουγγαρίας με τις αυξήσεις ύψους 157,6%;
• Της Πορτογαλίας και της Ισπανίας με αυξήσεις 65% και 62,5% αντίστοιχα, ή μήπως της Σουηδίας με αυξήσεις 91,9%; (Έκθεση Διεθνούς Υπηρεσίας Ενέργειας, Νίκος Γεωργακάκης, «Αυγή», 6/7/2014).

Ένθερμος, επίσης, υποστηρικτής ο κ.Θεοδωράκης της κυβερνητικής τακτικής για κατάλυση ουσιαστικά του δικαιώματος της απεργίας, μέσα από την επαναφορά νεκραναστημένων μεθοδεύσεων της εποχής του αείμνηστου πρώην υπουργού Εργασίας, του Λάσκαρη και της εποχής του «άρθρου 4», του πραξικοπήματος δηλαδή στη ΓΣΕΕ, το 1985. Μα είναι δυνατόν να κηρύσσεται απεργία αν την απόφαση δεν την παίρνει το 51% των εγγεγραμμένων εργαζομένων στα σωματεία τους, λέει η κυβέρνηση. Κι ο κ.Θεοδωράκης συνηγορεί. 

Αλλά θα πρέπει να μας εξηγήσει η κυβέρνηση (και ενδεχομένως και ο κ.Θεοδωράκης): Η κυβέρνηση, που έχει εκλεγεί με το 17% (και όχι με το 51%) των ψήφων των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, γιατί βγάζει νόμους που αφορούν τη ζωή του 100% του πληθυσμού; Τι είδους δημοκρατία, λοιπόν, είναι αυτή που για να εκδίδει νόμους κατά των απεργιών αρέσκεται στο 17% όσων την ψηφίζουν, αλλά για την κήρυξη μιας απεργίας θέλει το 51%; Γιατί για να κόβει μισθούς και συντάξεις αρκεί στην κυβέρνηση να την ψηφίζει το 17% των εγγεγραμμένων που προσέρχονται στις κάλπες, αλλά για την κήρυξη απεργίας θέλει να επιβάλει ως όριο την προσέλευση του 51% των εγγεγραμμένων όσων προσέρχονται στην απεργιακή συνέλευση; 

Μα για την αναζωογόνηση του συνδικαλιστικού κινήματος, λέει η κυβέρνηση (και ο κ.Θεοδωράκης). Κι αν αυτό δεν το έλεγαν εκείνοι που έχουν απαξιώσει και έχουν καταστήσει το συνδικαλιστικό κίνημα σε ιμάντα του κυβερνητικού πεμπτοφαλλαγγιτισμού, μπορεί και να γελάγαμε… 

«Ως παλιός αριστερός είμαι και ενάντια στα μονοπώλια», έλεγε χτες ο κ.Θεοδωράκης, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να προσδώσει μεγαλύτερη έμφαση στην άποψή του να χειροκροτεί κάθε νεοφιλελευθερισμό που καμώνεται το «λογικό», το «ρεαλιστικό» και το «νέο»: Από το ξεπούλημα των Ξενία μέχρι το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές λόγω… τουρισμού. 

Δεν ξέρουμε πόσο «παλιός» και πόσο παλιά ήταν «αριστερός» ο κ.Θεοδωράκης. Ξέρουμε όμως ότι αυτού του τύπου ο «αντικρατισμός», που διεκδικεί δάφνες «επαναστατικότητας» βάλλοντας κατά του «κράτους -επιχειρηματία» ώστε να ρίχνει νερό στο μύλο του ιδιώτη – «επενδυτή», δεν έχει καμία σχέση ούτε με την παλιά, ούτε με την σύγχρονη ούτε και με την επόμενη Αριστερά. Δηλαδή την πραγματική Αριστερά. Που παλεύει ώστε τα Ξενία, οι παραλίες, οι ενεργειακές υποδομές κοκ να είναι κρατική περιουσία, όχι στο όνομα του «κράτους επιχειρηματία», όχι στο όνομα ενός κράτους «συλλογικού κομματάρχη της ολιγαρχίας», όπως το σημερινό κράτος, αλλά στον αγώνα της για ένα κράτος θεματοφύλακα της λαϊκής περιουσίας, που θα δουλεύει για να καλύπτει τις ανάγκες του λαού του και όχι του κρατικοδίαιτου ή μη επιχειρηματία του. 

Όσο για την κυριακάτικη αργία; Γιατί ο κ.Θεοδωράκης δεν ρωτάει όχι κανένα κομμουνιστή, ούτε καν τους εργαζόμενους, που οι τόσο «φρέσκιες» σκέψεις του κ.Θεοδωράκη τους γυρίζουν στην εποχή των ειλώτων. Ας ρωτήσει τους εκπροσώπους της ΝΔ στον εμπορικό κόσμο. Που πολύ γλαφυρά αναλύουν ότι ο τουρισμός είναι το πρόσχημα. Και ότι το όλο θέμα είναι οι αλυσίδες των πολυεθνικών και των μονοπωλίων (που τόσο απεχθάνεται ο κ.Θεοδωράκης) να κάνουν μια χαψιά τα μικρομάγαζα απ’ την μια άκρη της χώρας ως την άλλη. Αφού… τυγχάνει αυτή η χώρα να είναι τουριστική απ’ άκρη σ’ άκρη.  
Ποια η θέση του για την νομιμοποίηση του χασίς, ρωτήθηκε ο κ.Θεοδωράκης. Στο θέμα αυτό «είμαι με την Καλιφόρνια, είμαι με την Αμερική», απάντησε ο επικεφαλής του «Ποταμιού». 

Αλλά εδώ δεν έχουμε κανένα σχόλιο. Αυτό το ξέραμε. Το «είμαι με την Αμερική» του κ.Θεοδωράκη είναι γνωστό. Φρόντισε να μας το επισημάνει ο κ.Θεοδωράκης από την εποχή των αμερικανονατοικής επέμβασης στη Γιουγκοσλαβία. Τότε που ως διευθυντής του περιοδικού «Κλικ» διαφήμιζε – εν μέσω βομβαρδισμών - «το νέο πρόσωπο της Αμερικής»…  

«Το θέμα δεν είναι αν θα έχουμε αριστερά ή δεξιά σωσίβια, το θέμα είναι η σωτηρία της χώρας», σημείωσε με πάθος ναυαγοσώστη ο κ.Θεοδωράκης. Τι άλλη απόδειξη ότι το «Ποτάμι» τίθεται υπεράνω «παρωχημένων» ιδεολογικών διαφορών και «προκαταλήψεων». Αλλά αυτή η «νιότη» ιδεών και προσεγγίσεων κάτι μας θυμίζει. 

Α, ναι: Μας θυμίζει την εποχή που ο Γιώργος Παπανδρέου τοποθετούσε στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ τον Στέφανο Μάνο και τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο, μιας και (όπως έλεγε) το δίλημμα «Δεξιά – Αριστερά» είχε… ξεπεραστεί. Τόση «πρωτοτυπία» ο κ.Θεοδωράκης… 

Κατόπιν τούτου, προεκλογικά, και από τα ίδια μικρόφωνα που γνωστός παλιάτσος μιλούσε για μια «σοβαρότερη» Χρυσή Αυγή σε ρόλο κυβερνητικής συνιστώσας, είχε κάθε λόγο ο γνωστός Τζήμερος, να δηλώνει: «Πολύ χαιρόμαστε που οι θέσεις μας είναι θέσεις του Ποταμιού». Ο Τζήμερος, που βλέπει στο «Ποτάμι» τις θέσεις του, κατήλθε στις πρόσφατες εκλογές συνεργαζόμενος με τον νεοφιλελεύθερο – και «εκ γενετής» μνημονιακό – Στέφανο Μάνο… 

Το πολιτικό «σακίδιο» του κ.Θεοδωράκη, κάθε άλλο παρά «άδειο» είναι σε θέσεις και προτάσεις, όπως λένε ορισμένοι. Το «σακίδιο» είναι μεν «θολό», αλλά αυτή η θολούρα προκύπτει επειδή είναι γεμάτο με όλη τη σκουριά και την κίβδηλη «νεωτερικότητα» του συστημικού, του καθεστωτικού και, τελικά, του κυβερνητικού, λόγου. Μιλούν τα «συμπεράσματα» του πρόσφατου Συνεδρίου του «Ποταμιού»: Διαβάζουμε: 

• «Θέλουμε να εκφράσουμε τις μεγάλες και μεσαίες επιχειρήσεις που δεν ζητούν προνόμια από το κράτος αλλά θέλουν να αξιοποιήσουν τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της χώρας με σοβαρές και μακροχρόνιες επενδύσεις».
• «Θέλουμε να εκφράσουμε όλες τις μορφές επιχειρηματικής αγωγής που θα ξυπνήσουν το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Έλληνα και θα τον κάνουν δυνατό στις παγκόσμιες αγορές».
• «Το ελληνικό επιχειρηματικό και επενδυτικό περιβάλλον είναι το χειρότερο της Ευρωπαϊκής Ένωσης… Παράλληλα η έννοια της επιχειρηματικότητας εξακολουθεί να δαιμονοποιείται από πολλούς».
• «Είμαστε υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων εκείνων που μέσω του ανταγωνισμού θα μειώσουν το κόστος για το δημόσιο και θα βελτιώσουν τις υπηρεσίες για το κοινό».
• «Η ανασυγκρότηση της χώρας μας δεν θα πετύχει αν δεν απαλλαγούμε από την δαιμονοποίηση της ελεύθερης αγοράς».
• «Η ίδρυση μη κρατικών και μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων είναι αναγκαία».

«Μεγάλες επιχειρήσεις», «παγκόσμιες αγορές», «επενδυτικό περιβάλλον», «επιχειρηματικό δαιμόνιο», «ελεύθερη αγορά», «ιδιωτικοποιήσεις». Να, δηλαδή, όλα αυτά που λέει ο ΣΕΒ, η Ένωση Τραπεζών, το ΔΝΤ, η τρόικα, η συγκυβέρνηση Σαμαρά και το ΠΑΣΟΚ από την «Ελιά» μέχρι τους «58». Όλη η – επαναλαμβάνουμε - πολιτική και ιδεολογική καθεστωτική σκουριά. Που «σώζει» αιωνίως την Ελλάδα των πατρικίων εις βάρος της Ελλάδας των πληβείων. Που καμώνεται την «ανανέωση» την ώρα που λειτουργεί ως δεκανίκι αναπαλαίωσης και διαιώνισης του συστήματος της χρεοκοπίας. 

Κι όλα αυτά, πλασαρισμένα, βέβαια, χωρίς τη γραβάτα του Μνημονίου, αλλά με αταξικό – δήθεν - «τι σερτ» και με το αμπαλάζ του τάχα μου «αντισυμβατικού» κόμματος. Που, όμως, δεν θα μπορούσε να διακηρύξει πιο… Μεγκαλόφωνα, τι ακριβώς εκφράζει. 
 
Του Νίκου Μπογιόπουλου