Σαμποτάζ στον Ησαΐα

Παίδες ξέρω ότι δεν γουστάρετε τους προλόγους οπότε προχωράω κατευθείαν στο ψαχνό. Μετά την παραλαβή του πακέτου- νύφη από τον φλογερό (τύφλα να χει ο ice cube) γαμπρό και το φιλί που δόθηκε ενώπιον θεού (λέμε τώρα... ένας τραγόπαπας ήταν) και ανθρώπων (λέμε τώρα... τη φάρα Ιατροφακέλογλου εννοούμε), το lovely crowd προχώρησε προς το εσωτερικό του ναού σεμνά. 

Όχι όμως σιωπηρά. Με την άκρη μόνο του αυτιού μου έπιασα κάποιες χαρακτηριστικές φράσεις από τις δεκάδες που ίπταντο στον αέρα:

-«Κουρασμένη φαίνεται η κοπέλα, γιατί ρε παιδί μου;» (αυτό το «γιατί» ειπωμένο με βαθύ ανθρωπιστικό ενδιαφέρον).
-«Έλα ντε; Φαντάσου να μην έκανε και δερμαπόξεση δηλαδή...» (αυτό δεν ακούστηκε και τόοοσο ανθρωπιστικό είναι αλήθεια...)
-«Γιατί; Είχε μικρή ακμή;» (δερματολογικό ενδιαφέρον)
«Όχι αυτός είχε ακμή και τους έκανε πακέτο προσφοράς για ζευγάρια ο Φουστάνος...» (οικονομικό ενδιαφέρον)
-«Καλέ Κούλα γιατί κρέμασε η ανθοδέσμη αυτηνής;» (άσχετο)
-«Σκάσε. Δεν κρέμασε. Κρεμασμένη ήταν. Είναι μόδα. Και της Καραπίπογλου η κόρη, η Κερασία-Μανόλια, κρεμαστή κρατούσε, δε θυμάσαι; Αλλά πλεγμένη με Σβαρόφσκι όχι έτσι...» (ενημερωτικό –με καρφί στο τέλος, έτσι για το καλό)
-«Ο γαμπρός είναι λίγο τάπα ή ιδέα μου είναι;» (από συμμαθήτρια της Βλαμμένης με επιστημονική περιέργεια)
- «Μπά. Μια χαρά είναι το παιδί. Αυτή η αλόγα καλέ φοράει 23 πόντους τάκο, δεν είδες;» (από συμμαθήτρια Βλαμμένης -πιο βλαμμένης απ΄αυτήν)
- «Ε.όχι και αλόγα η κοπέλα βρε Μαριαλίζα. Αλόγα τη λέμε πάνω από 1 και 90.» (η επιστήμων οριοθετεί)
-«Ε όχι και κοπέλα η αλόγα βρε Μικέλα» (η βλαμμένη συνεχίζει να είναι βλαμμένη)

Ως φιλόσοφερ θα παρέμβω και θα πω ότι αμφότερες οι πλευρές είχαν τα δίκια τους παίδες: Και ο γαμπρός ήταν τάπα και η κοπέλα δεν ήταν κοπέλα αλλά αλόγα. Και να μου κάνετε τη χάρη μαντάμ Μικέλα αλλά αν μια γκόμενα είναι πάνω από 1 και 80 ή αλόγα τη λέμε ή Καρολίνα Κούρκοβα (εν προκειμένω αλόγα!)

Το δικό μας απαράμιλλο τρίο πάντως πήγε και στήθηκε μπροστά δεξιά αλλά σε σχετικά διακριτικό σημείο μακριά από το ζεύγος. 

Τη θέση είχε διαλέξει με μεγάλη προσοχή η μάνα(τζερ) αξιοποιώντας τη μεγάλη της πείρα σε γάμους και βαπτίσεις. 

Στους γάμους, λέει, μοστραριζόμαστε μπροστά για να υποδηλώσουμε ότι είμεθα σημαίνοντες στη ζωή του ζεύγους (και υψηλά στην λίστα της υψηλής κοινωνίας φυσικά) αλλά παραμένουμε αόρατοι από τα φλας του φωτογράφου ώστε να μην αποτυπωθούμε μαζί με το ζεύγος και καούμε στη συνέχεια μαζί με το ζεύγος την περίοδο του οδυνηρού διαζυγίου που (στάνταρ) θα επακολουθήσει. 

Αντίθετα στις βαφτίσεις η μάνα(τζερ) έπιανε πάντα την πρώτη θέση κατάστρωμα ούτως ώστε να αποτυπωθεί στη μνήμη της οικογενείας αλλά και του δυστυχούς βρέφους (ειδικά αν η οικογένεια λέγεται Βαρδινογιάννη και το βρέφος Μαριάννα). Διότι και να χωρίσεις την γυναίκα σου τη φωτό της βάπτισης του παιδιού σου δεν τη σκίζεις (τη σκίζει βέβαια το παιδί σου καμιά φορά ειδικά αν το βάφτισες Αγαθάγγελο-Εμμανουήλ)
 

Καθόμασταν που λέτε παίδες ήσυχοι ήσυχοι μέχρι να τελειώσει ο παπάς αυτές τις αστειότητες που λένε στο γάμο. Βασικά βαριόμασταν. 

Ο πατέρας μου βέβαια έμοιαζε κάπως αναστατωμένος για αδιευκρίνιστους λόγους (που δυστυχώς διευκρινίστηκαν αργότερα). 

Προσπάθησε μάλιστα μια στιγμή να στείλει ένα ΣΜΣ στο κινητό αλλά η παντεπόπτης μάνα(τζερ) του ριξε μια ματιά που ισοδυναμούσε με χίλια πυρακτωμένα βέλη στην καρδιά και το άφησε. 

Εγώ κυρία. Είχα σταυρώσει τα χέρια σε άψογο κοσμικό/χριστιανικό στυλ και επαναλάμβανα από μέσα μου μια φράση φεγκ σούϊ που με ηρεμούσε: Έχεις 300 ευρώ.

 Έχεις 300 ευρώ. Έχεις 300 ευρώ. (Χρωστάς βέβαια 600 ευρώ αλλά) έχεις 300 ευρώ. Έχεις 300 ευρώ.
 

Το μυστήριο κατέληξε τελικά στον περίφημο χορό του Ησαΐα που όπως μας εξήγησε ο παπάς (ο οποίος σκόπευε να τα αρπάξει χοντρά απ΄τον κουμπάρο και μας εξηγούσε σε κάθε στάδιο τι σκατά συμβόλιζε) συμβόλιζε τον κύκλο της ζωής του ζευγαριού. 

Λοιπόν παίδες να μου το θυμηθείτε: αυτός ο κύκλος δεν θα είναι και πολύ μεγάλος διότι ένα ρύζι (κατά πάσα πιθανότητα μπασμάτι) βρήκε τη νύφη στο μάτι και κόντεψε να της βγάλει το φακό επαφής απ΄το κλάμα. Πανικός στις γραμμές της φαμίλιας Μεγαλοβιοτέχνογλου. 

Μία φώναζε «ένα μαντηλάκι ρε παιδιά!», ένας (βλάκας) της φυσούσε από μακριά το μάτι, μία έβγαλε πούδρα και της ταμπονάριζε τα μάγουλα, ένας (ο κουμπάρος, ωραίο γκομενάκι παρεπιπτόντως) φώναζε γούρι, γούρι!

Τότε μέσα στη γενική σύγχυση βλέπω ξαφνικά τον μπαμπάκα μου να αυτονομείται και να εκσφενδονίζει προς τη μεριά του κουμπάρου ένα ufo (αδιευκρίνιστο ιπτάμενο αντικείμενο) που όπως αποδείχτηκε ήταν το δεξί του μανικετόκουμπο. 

Το ufo έκανε γκελ στο κούτελο του κουμπάρου και μετά χάθηκε ανάμεσα στις πιέτες του νυφικού εν μέσω βογκητών έκπληξης από το θύμα. 

Σκούντησα τον δράστη που έκανε την πάπια και κοιτούσε αλλού.

-«Πάς καλά; Τι έκανες;» του σφύριξα διακριτικά μη μας πάρει χαμπάρι η μάνα(τζερ) και το κάνει λαμπόγιαλο το σπιτικό μας ριάλιτι.
-«Μα μου την έδωσε ο γκαντέμης. Άκου γούρι!!!» μου είπε ο παράφρων σαν να έλεγε κάτι αυτονοήτως λογικό. Ανησύχησα παίδες. Διότι άλλο να είναι ο πατέρας σου τρόφιμος Λουτρακίου, άλλο τρόφιμος Δαφνίου.
- «Τι;;;» ρώτησα χαζεμένη. Ο άνθρωπος του οποίου φέρω τα μισά γονίδια έσκυψε τότε στο αυτί μου και άρχισε να μου εξηγεί. 

Παίδες τόσο καιρό που μοιραζόσαστε τα δράματα της ζωής μου, σας έχω αγαπήσει και δεν επιθυμώ να σας τρελάνω κι εσάς. Θα σας πω λοιπόν τη σύντομη βερσιόν: Όπως φαίνεται ο κόσμος είναι μικρός αλλά το Λουτράκι μεγάλο. 

Ο κουμπάρος ήταν τρόφιμος επίσης και προχτές έπαιζε μπλακ τζακ στο ίδιο τραπέζι με τον μπαμπακούλη μου!!! Όλα πήγαιναν καλά για τον μπαμπακούλη μου όταν έσκασε ο κουμπάρος-γκομενάκι στο τραπέζι και άλλαξε το φύλλο λέγοντας τη μαγική φράση «θα πιω ένα ουίσκι για να αλλάξει το γούρι!» 

Κατά τον μπαμπακούλη αυτή η φράση ήταν ο τάφος του γιατί το φύλλο πραγματικά άλλαξε και ό ίδιος έχασε 1674 ευρώ σε δέκα λεπτά με αποτέλεσμα να ντυθεί τώρα Αρμάνης και να τρώει στη μάπα την οικογένεια του (δηλαδή εμάς) για λίγα ευρώ.

Παίδες είχα υπόψη μου ότι οι παίχτες είναι προληπτικοί αλλά ομολογώ ότι τέτοια παράνοια δεν την περίμενα. Του έκαναν νόημα να μαζευτεί μην τον πάρουν πρέφα και γίνει το σύστριγγλο αλλά αυτός είχε πάρει φόρα και δεν σταματούσε με τίποτα. Άκου γούρι! Έλεγε και ξανάλεγε ξεφυσώντας. 

Τελικά η μάνα(τζερ) στράφηκε προς το μέρος μου και θεωρώντας με κλασσικά υπεύθυνη για το έκρυθμο της καταστάσεως έκραξε «θα σε σκίσω σα σαρδέλα!» Εκεί παίδες φόρτωσα άσχημα.

Δεν ήξερα με ποια γονίδια να τα βάλω: Τα αυταρχικά της μάνα(τζερ) ή τα τρελαμένα του χαρτόμουτρου; 

Το βούλωσα λοιπόν κατόπιν ωρίμου σκέψεως, χαμογέλασα γλυκά στη μανούλα και άρχισα να εξυφαίνω αμέσως σχέδιο εκδίκησης εναντίον όλων.

 Ένα τρομοκρατικό αντιγαμικό/αντικαπιταλιστικό χτύπημα που επέπρωτο να μείνει στη μνήμη όλων των ενδιαφερομένων περισσότερο απ΄όσο θα ζούσε ο ίδιος ο γάμος! 

Κράτησα μια νοερή υποσημείωση: Να θυμηθώ να πάρω τα 300 ευρώ βγαίνοντας απ΄την εκκλησία γιατί μετά το βλέπω δύσκολο...

του κοριτσιού του διπλανού portal

Tι ονειρεύεται να ακούσει ένας άνδρας από μιά γυναίκα!!!

Tι ονειρεύεται να ακούσει ένας άνδρας από τις γυναίκες.......και δεν πρόκειται να ακούσει ποτέ!

1) Αγάπη μου είσαι σίγουρος ότι ήπιες αρκετά; Μήπως πρέπει να πιείς μία μπύρα ακόμη;

2) Αποφάσισα ότι δεν θα φοράω πλέον ρούχα μέσα στο σπίτι.

3) Πάω μιά στιγμή να φτιάξω τη πόρτα που χάλασε.

4) Μα καλά, δεν σε περιμένουν οι φίλοι σου να πάτε για μπύρες και κανένα γκομενάκι; Τί κάθεσαι εδώ;

5) Το ξέρω ότι είναι κάπως σφιχτά τα οπίσθιά μου, αλλά δεν το δοκιμάζουμε άλλη μιά φορά;

6) Είσαι τόσο σέξυ όταν είσαι πιωμένος!

7) Ε, σιγά, και του χρόνου θα έχω γενέθλια, φυσικά και να πάς σήμερα γήπεδο με τα παιδιά.. Το ρωτάς;
8) Αχ, βαριέμαι, δεν έχω και τίποτα να κάνω, ας σου πάρω μία πιπ@.

9) Αφού αγάπη μου εγώ κερδίζω αρκετά χρήματα, σταμάτα να δουλεύεις!

10) Αχ, μωρό μου, αυτό πρέπει να το δείς, μόλις βγήκε η νοστιμούλα κόρη του γείτονα στο μπαλκόνι, και δεν φοράει σχεδόν τίποτα! Δεν είναι πολύ πρόστυχη;

11) Όχι, όχι, θα το πάω απλά στο συνεργείο, γιατί θέλει λάδια.

12) Λοιπόν, λέω σήμερα να νοικιάσουμε μιά τσόντα, να πάρουμε και ένα κασόνι μπύρες και να φωνάξω και την κολλητή μου που χαλβαδιάζεις τόσο καιρό, να κάνουμε στο σπίτι ένα τρίο.

13) Άσε τώρα τον Άγιο Βαλεντίνο και πάρε μου αμά θές για δώρο ένα διαρκείας για την ομάδα σου.

14) Αγάπη μου ξεκίνησα γιόγκα για να τα καταφέρω να βάζω σωστά τα πόδια μου πίσω από το κεφάλι!

Μοιχοί και μοιχαλίδες

Στην αρχαία Αθήνα η μοιχεία ήταν έγκλημα βαρύτατο και η τιμωρία των μοιχών αφηνόταν στην διάκριση του δικαστή – αν έφταναν τελικά ως εκεί, γιατί οι παλιότεροι νόμου του Δράκοντα τους παρατούσαν στο έλεος εκείνου που τους έπιανε αυτόφωρα, ενώ οι νεώτεροι του Σόλωνα πρόσφεραν στο σύζυγο τρεις εναλλακτικές λύσεις: 
είτε να τους σκοτώσει και τους δύο, είτε να ευνουχίσει το μοιχό, είτε να τον εξαναγκάσει με βασανιστήρια να εξαχοράσει τη ζωή του στην τιμή που ήθελε ο απατημένος.


Συχνά η εκτέλεση του μοιχού γινόταν με λιθοβολισμό, από πολλούς μαζί πολίτες, που πρόστρεχαν στις κραυγές του συζύγου. 
Αν ωστόσο αποδειχνόταν ότι ο ένοχος είχε χρησιμοποιήσει βία για να συνευρεθεί με τη σύζυγο, τότε ο σύζυγος δε δικαιούταν παρά μιαν αποζημίωση, που το ύψος της οριζόταν από τους δικαστές και ήταν συνήθως μια μνα (100 δραχμές). 
Όπως γίνεται φανερό, ο νομοθέτης, συντάσσοντας τον περίεργο τούτο νόμο, θεώρησε πιο επικίνδυνη για την κοινωνική τάξη της αποπλάνηση από το βιασμό.


Μια από τις ποινές των μοιχών ήταν η ραφανίδωσις ή παράτιλμος, δηλαδή το μπήξιμο μιας ραφανίδος μεγέθους καρότου στον πρωκτό τους, οπότε στο εξής τους αποκαλούσαν ονειδιστικά ευπροίκτους.
 Άλλη ποινή ήταν το κούρεμα, γι’ αυτό και το είδος του κουρέματος που εμείς το λέμε «σύριζα», οι αρχαίοι Αθηναίοι το αποκαλούσαν μοιχόν. 


Το δικαστήριο μπορούσε να επιβάλει και πρόστιμο, τα μοιχάγρια. 
Η ποινή είχε ταξικό χαρακτήρα, αφού μονάχα οι πλούσιοι μπορούσαν να ξεμπλέξουν εξαγοράζοντας την ποινή τους. 
Αν η γυναίκα που πιανόταν αυτόφωρα σε παράνομη σεξουαλική πράξη ήταν ανύπαντρη ή κόρη, ο αδερφός ή ο πατέρας είχε δικαίωμα να την πουλήσει σκλάβα.
 Ένας μεταγενέστερος νόμος, που φαίνεται ότι επιχειρεί να περιορίσει κάπως τις καταχρήσεις του αρσενικού πληθυσμού σε βάρος του θηλυκού, δεν επέτρεπε στον Αθηναίο να πουλήσει την κόρη του ή την αδερφή του, κάτι που μέχρι τότε ήταν νόμιμο, παρά «μόνο» εφόσον αποδειχνόταν πως είχε έρθει σε σεξουαλική επαφή πριν από το γάμο της. 
Σε περίπτωση βιασμού παρθένας, το δικαστήριο επέβαλλε στο βιαστή πρόστιμο 10 μνων (1.000 δραχμών), δεκαπλάσιο δηλαδή από το πρόστιμο για το βιασμό παντρεμένης. 
Μετά την καταδίκη της, η μοιχαλίδα διωχνόταν αμέσως από το σπίτι και στο εξής της απαγορευόταν να μετέχει σε θρησκευτικές τελετές· ενώ, αν παρουσιαζόταν μ’ εμφάνιση εξεζητημένη, ο καθένας μπορούσε να την προσβάλει, να της ξηλώσει τα κοσμήματα, να της σκίσει τα ρούχα, να τη βρίσει, να την εξευτελίσει

Το σχολείο της χαμένης νιότης

Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών.

Όταν εργάζονται και οι δύο γονείς  μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο  σχολείο μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του.

Στη μικρή κοινότητα του σχολείου θα βρεις παιδιά με αναπηρία, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά-σχολεία. 

Θα βρεις βρέφη, να μαθαίνουν από μικρά να συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους, όπως στην κοινωνία των μεγάλων, καλλιεργώντας το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και προς τα διαφορετικά.

Στη Φινλανδία έχουν σχολεία με σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα. (Οι δάσκαλοί μας, ακόμη και να θέλουν να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης δεν μπορούν. Είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν με συγκεκριμένα βιβλία με έναν στόχο: «να βγει όπως-όπως η ύλη», αποστηθισμένη βεβαίως).

Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα) αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους, ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία. 

Η φιλοσοφία τους είναι, «η βαθμολογία αποθαρρύνει και ωθεί ακόμη περισσότερο στην άρνηση μάθησης τον κακό μαθητή, ενώ επιβραβεύει τον καλό μαθητή, που έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται την επιβράβευση».

Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. 

Ένα παιδί της δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο. Τα παιδιά στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά.

Όταν έχουν τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους, επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας). 

Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά να μάθουν απ έξω πράγματα, που μετά από μερικές εβδομάδες δε θα θυμούνται. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά τους να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς. 

Με λίγα λόγια, τους ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη μάθηση και το βιβλίο για να συνεχίσουν να μαθαίνουν μόνα τους.

Με το ζόρι δε μαθαίνει κανείς.

Με το ζόρι μπορείς μόνο να αποστηθίσεις ξένη γνώση, για λίγο καιρό.

Όταν το απόγευμα, μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι Φιλανδοί μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο. 

Όλη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους. 

Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται. 

Η λέξη φροντιστήριο δεν υπάρχει ούτε στο λεξικό τους. 

Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση.

Γκρίζα σχολεία

Τα ελληνόπουλα τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο σαν κουρδιστά πορτοκάλια. Το μόνο που τους μένει μετά, είναι να καθίσουν εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. 

Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δε βλέπεις παιδιά με τσάντες να κυκλοφορούν μέχρι τα μεσάνυχτα τρέχοντας σαν τον Βέγγο να προλάβουν το επόμενο μάθημα αποστήθισης, προς μεγάλη ικανοποίηση των φροντιστηρίων. 

Είναι δυνατόν αυτά τα τραύματα της χαμένης παιδικότητας να μην έχουν βαθιές και μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες;

Τα περισσότερα ελληνόπουλα πάνε άκεφα σε άθλια δημόσια σχολεία, που μοιάζουν σαν γκαράζ αυτοκινήτων. 

Θα συναντήσουν δασκάλους, στην πλειονότητά τους σκυθρωπούς και δίχως όρεξη, που από τότε που τελείωσαν τις σπουδές τους δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. 

Θα συναντήσουν δασκάλους, για τους οποίους η λέξη εξατομικευμένη προσέγγιση μαθητή με ιδιαίτερα προβλήματα, υπάρχει μόνο στα λεξικά. 

Θα πρέπει να αποστηθίσουν κακογραμμένα βιβλία πάνω στα οποία θα εξεταστούν. Όποιος έχει την καλύτερη μνήμη ή τις καλύτερες τεχνικές αποστήθισης, όχι απαραίτητα και το καλύτερο μυαλό, θα επιβραβευθεί. 

Οι κακοί μαθητές θα τιμωρηθούν και θα σπρωχθούν στη μαθησιακή άρνηση.

Greece - Finland

Η μαθητική διαρροή στη χώρα μας, σε κάποιες περιοχές ξεπερνά το 30% , ενώ στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη. 

Η απάντηση της υπουργού  παιδείας τους είναι: «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να  χάσουμε ούτε έναν μαθητή». 

Γιατί αλήθεια συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, στο σημαντικότερο τομέα μιας χώρας όπως είναι η παιδεία, από την οποία εξαρτώνται όλα τα άλλα; 

Γιατί βασανίζουμε δίχως λόγο ότι πολυτιμότερο έχουμε, τα παιδιά μας; 

Γιατί, ενώ πληρώνουμε τα περισσότερα λεφτά στον κόσμο για την παιδεία (στην παραπαιδεία των φροντιστηρίων), έχουμε μια τόσο άθλια δημόσια παιδεία; 

Την απάντηση μας την έδωσε ο κος  Βουλγαράκης: «υπάρχουν βουλευτές που τα δίδακτρα που πληρώνουν για τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία είναι περισσότερα από τα εισοδήματα που δηλώνουν στο πόθεν έσχες»!!!

Κυβερνώντες και εξουσιάζοντες, που στέλνουν τα παιδιά τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία, δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά στη δημόσια παιδεία, όπως δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά για τη δημόσια υγεία αφού αν χρειαστεί, οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα πάνε στο Memorial. 

Αυτή είναι η μοναδική εξήγηση και καμία άλλη για τα άθλια δημόσια σχολεία μας. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες προς βλάκες!

Στη Φινλανδία, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο. Γι αυτό και έχουν κάθε λόγο να δίνουν τα διπλάσια ακριβώς λεφτά από εμάς, γύρω στο 7% του ΑΕΠ, για την παιδεία τους. «Βάση της εκπαίδευσής μας είναι η ισότητα όλων στο σχολείο», λέει η υπουργός  τους.

Οι Φιλανδοί αγαπούν την πατρίδα τους, όχι  ακροδεξιά και θεωρητικά σαν μια αφηρημένη ιδέα, αλλά σαν ζωντανό οργανισμό. 

Γι’ αυτούς πατρίδα είναι πάνω απ’ όλα ο λαός τους, οι άνθρωποί τους, τα παιδιά τους.”

Ο δωδεκάλογος του εν σταθεροποιήσει μισθωτού

1. Ο μισθωτός μοιράζεται επί ίσοις όροις με τον εργοδότη του (κυβέρνηση ή ιδιώτη) τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα στον χώρο εργασίας του. Στον εργοδότη εκχωρούνται τα δικαιώματα και στον μισθωτό οι υποχρεώσεις.

 

2. Ο μισθωτός μοχθεί για τα συμφέροντα του εργοδότη του. Ο εργοδότης επίσης.
 

3. Εκ φύσεως αλτρουϊστής, ο μισθωτός αδιαφορεί για το ύψος των αποδοχών, τις συνθήκες – και πιθανότητες απώλειας- της εργασίας του και τη δυνατότητα αξιοπρεπούς ασφάλισης και συνταξιοδότησής του. Ο εργοδότης επίσης.
 

4. Ο εργοδότης γνωρίζει, ο μισθωτός μαθητεύει. Ως δια βίου μαθητευόμενος, ο τελευταίος αμοίβεται με ποσά υποπολλαπλάσια της αξίας της εργασίας του, προς όφελος του ιδιωτικώς επιχειρείν και της δια βίου οικονομικής εξυγίανσης του δημόσιου τομέα.
 

5. Ο μισθωτός διαθέτει δυο ιδιότητες: συνεργάτης στην δημόσια έκφραση της επιχείρησης (ή του κράτους) και υποζύγιο στις εσωτερικές τους δραστηριότητες. Πρόκειται για τη γνωστή διαλεκτική ενότητα των αντιθέτων.
 

6. Ο εργοδότης έχει πάντα δίκιο και ο μισθωτός επίσης, υπό την προϋπόθεση ότι ο δεύτερος εκφράζει- φραστικώς και δια της ψήφου του- την ίδια γνώμη με τον πρώτο. Πρόκειται για τη γνωστή διαλεκτική ταυτότητα των αντιθέτων.
 

7. Ο μισθωτός δεν διαμαρτύρεται, δεν δυστροπεί και δεν κακολογεί, ιδιωτικώς ή δημοσίως, τον εργοδότη του. Δικαιούται ωστόσο να κακολογεί τους συναδέλφους του και να αναφέρει αρμοδίως τα πεπραγμένα τους. Πρόκειται για τη γνωστή ρουφιανιά.
 

8. Ο μισθωτός γυμνάζεται καθημερινώς βελτιώνοντας τη φυσική του κατάσταση και ιδίως την ευελιξία της μέσης του. Χωρίς επαναλαμβανόμενες επικύψεις, κωλύεσαι να υποκύψεις. 
 

9. Ο ιδιώτης ή κρατικός εργοδότης στενάζει κάτω από το βάρος των αναγκών της επιχείρησής του ή της εθνικής οικονομίας. Ο μισθωτός ευημερεί κάτω από την ελαφρότητα των δικών του αποδοχών.
 

10. Ο εργοδότης ασκεί κοινωνικό έργο, ο μισθωτός ασκεί εργοδοτούμενο έργο. Τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο αποδίδουν κέρδος στον εργοδότη και χαρτζιλίκι στον μισθωτό. Πρόκειται για τη γνωστή δίκαιη κατανομή του εισοδήματος.
 

11. Ο εργοδότης διευθύνει, ο μισθωτός εκτελεί, ο εργοδότης σταθεροποιείται, ο μισθωτός εκτελείται. Πρόκειται για τον γνωστό δίκαιο καταμερισμό της εργασίας.
 

12. Ο μισθωτός τιμά τον εργοδότη, ο εργοδότης ταπεινώνει τον μισθωτό. Πρόκειται για τη γνωστή και διαχρονικώς δίκαιη ιεραρχική τιμολόγηση της αξίας της ανθρώπινης ζωής.

Του Νίκου Κουνενή

Τι είναι Σοσιαλισμός

Δημοσιεύτηκε στην αναρχική εφημερίδα "Αλληλεγγύη" στην Αθήνα η οποία κυκλοφόρησε μόνο δύο τεύχη,το παρών άρθρο δημοσιεύτηκε στο πρώτο τεύχος στις 15 Νοεμβρίου 1983..

Αγις Στίνας

Οποιαδήποτε συζήτηση για οποιοδήποτε ζήτημα, που έχει μια οποιαδήποτε σχέση με τους αγώνες των λαών για την απελευθέρωσή τους, δεν έχει σήμερα έννοια εάν προηγούμενα δεν διευκρινιστεί το περιεχόμενο των όρων που χρησιμοποιούμε. Το ζήτημα δεν είναι να καταλήξουμε σε μια κοινή συμφωνία, αλλά να καταλάβουμε τι λέει ο ένας και τι λέει ο άλλος. Κι αυτό σήμερα είναι αδύνατο. Και είναι αδύνατο γιατί σήμερα χρησιμοποιούνται οι ίδιοι όροι από το παληό επαναστατικό κίνημα της εργατικής τάξης με διαφορετικό όμως περιεχόμενο.
ΚΑΙ ΠΡΩΤΑ ΑΠ’ ΟΛΑ Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

Αυτό που λένε σήμερα σοσιαλισμό, είτε πρόκειται για κοινωνικό καθεστώς, είτε για την τελική επιδίωξη ενός πολιτικού κόμματος, είτε για «κίνημα», είναι άλλο απ’ αυτό που με τον ίδιο όρο εννοούσαν οι παληοί επαναστάτες και εκείνο που έχει απείρως μεγαλύτερη σημασία, αυτό που λένε σήμερα σοσιαλισμό είναι το εντελώς αντίθετο από εκείνο που δημιούργησαν ή προσπάθησαν να δημιουργήσουν οι επαναστατημένες μάζες στο Παρίσι τον Μάρτη του 1871, στη Ρωσία το 1917-18, στην Ισπανία το 1936.

Ας πάρουμε την Κομμούνα. Παρ’ όλο που έζησε λίγο και παρ’ όλο που περιορίστηκε σε μια πόλη, έχει, όμως, για τη σύγκρισή μας μ’ αυτό που λένε σήμερα σοσιαλισμό, δύο πλεονεκτήματα. Πρώτον: Δεν υπήρξε εκεί καμιά μεγαλοφυΐα κι κανένα κόμμα για να «δώσει γραμμή». Ό,τι έγινε, έγινε από τις ίδιες τις επαναστατημένες μάζες. Και δεύτερο: Δύο ιστορικά πρόσωπα που ζούσαν τότε είπανε και γράψανε ότι αυτό που έγινε στο Παρίσι από τις ίδιες τις επαναστατημένες μάζες, αυτό ακριβώς είναι Σοσιαλισμός. Πρόκειται για τον Μαρξ και τον Ένγκελς. Κι απ’ ό,τι ξέρουμε, τουλάχιστο μέχρι τώρα, δεν τους έχει καταγγείλει η Μόσχα για πράκτορες, προβοκάτορες κ.τ.λ.

Ο Μαρξ στο έργο του «Ο Εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία», γράφει:

«…Το πρώτο διάταγμα της Κομμούνας ήταν η κατάργηση του μόνιμου στρατού και η αντικατάστασή του από το ένοπλο έθνος… Το συμβούλιο της Κομμούνας απαρτιζόταν από δημοτικούς αντιπροσώπους, εκλεγόμενους με καθολική ψηφοφορία στα διάφορα διαμερίσματα του Παρισιού. Αυτοί ήταν υπεύθυνοι και ανακλητοί σε κάθε στιγμή… Από τα μέλη του συμβουλίου της Κομμούνας ως τον τελευταίο εργάτη, όλοι στις δημόσιες υπηρεσίες πληρώνονταν με τον ίδιο μισθό σαν απλοί εργάτες. ¨όλα τα προνόμια και οι ιδιαίτερες επιχορηγήσεις που προσφέρονταν στις υψηλές θέσεις του κράτους εξαφανίστηκαν μαζί με τις ίδιες τις θέσεις…» Κι αλλού στο ίδιο έργο: «Τίποτε δεν ήταν πιο ξένο στο πνεύμα της Κομμούνας από το να ζητήσει κανείς να αντικαταστήσει την καθολική ψήφο με ένα καθεστώς ιεραρχικών διορισμών».

Και ο Ένγκελς στον πρόλογό του, στο ίδιο έργο, γράφει:

«Η Κομμούνα ήταν υποχρεωμένη να αναγνωρίσει αμέσως, ότι η εργατική τάξη δεν μπορούσε να εξακολουθήσει τις κυβερνητικές λειτουργίες με τον παληό κρατικό μηχανισμό. Ότι για να μη χάσει πάλι τη νεαποκτημένη κυριαρχία της, έπρεπε από το ένα μέρος να σαρώσει ολόκληρη την παληά κατασταλτική μηχανή, που ως τότε είχε χρησιμοποιηθεί εναντίον της και από το άλλο να εξασφαλιστεί απέναντι των δικών της αντιπροσώπων και υπαλλήλων καθιερώνοντας την αρχή, ότι όλοι χωρίς εξαίρεση, μπορούσαν σε κάθε στιγμή να ανακληθούν… Κατά της μοιραίας αυτής μεταμόρφωσης όλων των κυβερνητικών συστημάτων που είχαν υπάρξει, δηλαδή της μεταμόρφωσης του κράτους και των οργάνων του από υπηρέτες σε αφέντες της κοινωνίας, η Κομμούνα χρησιμοποίησε δύο αποτελεσματικά μέσα: πρώτον, διόριζε σ’ όλες τις θέσεις – διοικητικές, δικαστικές, εκπαιδευτικές – πρόσωπα εκλεγόμενα με καθολική ψηφοφορία καθιερώνοντας συγχρόνως το δικαίωμα ανάκλησης σε κάθε στιγμή, για τους εκλεγόμενους από τους εκλογείς τους. Δεύτερο: πλήρωνε όλους τους υπαλλήλους, ανώτερους και κατώτερους, με το ίδιο ημερομίσθιο που έπαιρναν και οι εργάτες…»

Και στο τέλος, στο ίδιο:

«Τον τελευταίο καιρό, το σοσιαλδημοκράτη Φιλισταίο τον πιάνει ξανά ιερός τρόμο όταν ακούει τις λέξεις Δικτατορία του Προλεταριάτου. Ε, λοιπόν, κύριοι, θέλετε να μάθετε τι λογής είναι αυτή η δικτατορία; Κυτάχτε την Παρισινή Κομμούνα. Αυτή ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου».

Τι ήταν, λοιπόν, και τι έκανε η Κομμούνα; Στις 18 του Μάρτη του 1871, μέσα στο πολιορκούμενο από τους Πρώσους Παρίσι, οι εργάτες και η φρουρά επαναστατούν, ανατρέπουν τη «νόμιμη» κυβέρνηση, καταργούν το κράτος σα θεσμό και αναλαμβάνουν την εξουσία οι ίδιες οι επαναστατημένες μάζες μέσω οργάνων που τα εκλέγουν οι ίδιες, που τα ανακαλούν οποτεδήποτε, που είναι υπεύθυνα απέναντί τους και λογοδοτούν σ’ αυτές. Καταργούν το μόνιμο στρατό και εξοπλίζουν τους εργάτες. Καθιερώνουν το ίσιο για όλους ημερομίσθιο. Αυτόν τον τύπο «εξουσίας», που εξασφαλίζει την κυριαρχία των μαζών, που τις προφυλάσσει από τον πάντα υπαρκτό κίνδυνο να τις ξαναδέσουν και να τις ξαναβάλουν στο ζυγό οι ίδιοι οι αντιπρόσωποί τους, τον βρίσκουμε σ’ όλες τις πραγματικά μεγάλες λαϊκές επαναστάσεις της εποχής μας. Τα Σοβιέτ στη Ρωσία το 1905 και το 1917-18, τα εργατικά συμβούλια στη Γερμανία το 1916-20, οι εργοστασιακές επιτροπές στην Ισπανία το 1936, τα εργατικά συμβούλια στην Ουγγαρία το ’56 ήταν ταυτόχρονα όργανα πάλης εναντίον των εκμεταλλευτών και του κράτους τους και νέες μορφές οργάνωσης των ανθρώπων, στηριζόμενες σε αρχές ριζικά αντίθετες απ’ αυτές της εκμεταλλευτικής κοινωνίας.

Η Κομμούνα θεωρεί, επίσης, τον εαυτό της αναπόσπαστο μέρος του παγκόσμιου κινήματος των εργαζομένων για την απελευθέρωσή τους. Καταργεί την τρίχρωμη σημεία της γαλλικής δημοκρατίας και την αντικαθιστά με την Κόκκινη Σημαία της Παγκόσμιας Επανάστασης. Γκρεμίζει τη στήλη Βαντόμ, καμωμένη από τα κανόνια-λάφυρα του μεγάλου Ναπολέωντα, σύμβολο μίσους των λαών. Θεωρεί όλους τους ξένους επαναστάτες που βρίσκονταν στο Παρίσι, πολίτες της Κομμούνας και τους εμπιστεύεται θέσεις-κλειδιά για την άμυνά της.

Τι ήταν αυτό που έκανε την Κομμούνα αθάνατη στους αιώνες, πηγή θάρρους, πίστης και ελπίδας για τα εκατομμύρια των προλετάριων;

Ένας καινούργιος κόσμος, λουσμένος στο φως και στην αλήθεια, αναδύεται από τα κατάβαθα της κοινωνίας και ανεβαίνει στην πιο υψηλή κορυφή της παγκόσμιας Ιστορίας σαν το πιο αγνό, το πιο γνήσιο, το πιο πολύτιμο δημιούργημά της. Οι πεινασμένοι μέσα στο από μήνες πολιορκούμενο Παρίσι προλετάριοι μεταμορφώνονται σε μυθικούς ήρωες. Ό,τι καλύτερο έχει δώσει η ανθρώπινη Ιστορία στις μεγάλες στιγμές της σε ηθικό μεγαλείο, τόλμη, φαντασία, αφοσίωση, αυτοθυσία, το βρίσκουμε πληθωρικά σ’ αυτές τις χειραφετημένες μάζες. Οι μεγάλες ιδέες της γαλλικής Επανάστασης, η Ελευθερία, η Ισότης, η Αδελφότης γίνονται πραγματικότητα. Το όραμα του Μπαμπέφ για την Κοινωνία των Ίσων παίρνει σάρκα και οστά. Είναι αυτό το ίδιο το επαναστατημένο Παρίσι.

Ό,τι σάπιο, βρώμικο, ανήθικο εγκαταλείπει το Παρίσι και ακολουθεί τον Θιέρσο στις Βερσαλλίες.

Οι κακοποιοί έχουν εξαφανιστεί από το Παρίσι. Κανένα έγκλημα, καμιά κλοπή, κανένα πτώμα στο νεκροτομείο.

Και όταν στις τραγικές βδομάδες του Μάη, οι ορδές του Θιέρσου, ενισχυμένες από τις χιλιάδες των αιχμαλώτων που απελευθερώνει ο Βίσμαρκ, παραβιάζουν τις πύλες της επαναστατημένης πόλης και κατακλύζουν τους δρόμους, όλο το επαναστατημένο Παρίσι είναι στα οδοφράγματα και υπερασπίζει με αφάνταστη τόλμη και πάθος την υπόθεσή του που είναι και υπόθεση όλων των λαών του κόσμου. Αυτοί οι άνδρες και οι γυναίκες, οι νέοι, οι γέροι και τα παιδιά που ατρόμητοι πέφταν στα οδοφράγματα, πέθαιναν με την πεποίθηση ότι αφήνουν και αθάνατη κληρονομιά στις επόμενες γενεές και στην Ιστορία.


Αυτό που ήταν η Κομμούνα, αυτό είναι ο Σοσιαλισμός και τίποτε άλλο απ’ αυτό. Η δίχως τάξεις πανανθρώπινη παγκόσμια Κοινωνία μόνον απ’ αυτές τις χειραφετημένες λαϊκές μάζες είναι δυνατό να οικοδομηθεί και από κανέναν άλλο δήθεν για λογαριασμό τους.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ δίνει τον ακόλουθο ορισμό: «Η ουσία της Σοσιαλιστικής Κοινωνίας έγκειται σε τούτο: ότι η μεγάλη εργαζόμενη μάζα παύει να είναι μια μάζα διευθυνόμενη και αρχίζει αντίθετα να ζει με όλο της το είναι ολόκληρη την ενεργό οικονομική και πολιτική ζωή που τη διευθύνει με τον πιο αυτοκαθορισμό της όλο και πιο συνειδητά και πιο ελεύθερα».

Και ο Κορνήλιος Καστοριάδης: «Η φυσική και ανεμπόδιστη εκτύλιξη της αυτόνομης δημιουργικής δραστηριότητας των μαζών που εγκαθιστούν νέες μορφές συλλογικής ζωής, αυτή είναι η ουσία της σοσιαλιστικής αλλαγής. …Οι εργαζόμενες μάζες δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν τον αντικειμενικό σκοπό της επανάστασής τους, παρά εάν οικοδομήσουν την ίδια τους την εξουσία σ’ όλους τους τομείς της κοινωνικής δραστηριότητας. …Η ύπαρξη των αυτόνομων οργάνων των μαζών συμβούλια, επιτροπές, κομμούνες, δεν είναι απλώς μια μορφή εξουσίας, αλλά αυτή η ίδια η Επανάσταση».

Τι είναι αυτό που λένε σοσιαλισμό σήμερα, άρχοντες και αρχόμενοι; Ο υπαρκτός σοσιαλισμός ή το κοινωνικό καθεστώς που υπάρχει σήμερα στη Ρωσία από ¾ του αιώνα και στις άλλες «σοσιαλιστικές» χώρες από σαράντα χρόνια.

Σ’ αυτές τις χώρες τα μέσα παραγωγής έχουν κρατικοποιηθεί και η οικονομία αναπτύσσεται επί τη βάσει σχεδίου. Αλλά οι εργαζόμενες μάζες όχι μόνο δεν είναι αυτές εκείνες που ασκούν την οικονομική και πολιτική εξουσία, αλλά έχουν στερηθεί και απ’ όλα, και τα πιο στοιχειώδη δημοκρατικά τους δικαιώματα, αυτά τα δικαιώματα που με τους αγώνες τους είχαν κατακτήσει μέσα στο παληό καθεστώς. Δεν έχουν δικαίωμα ούτε να συνέρχονται, ούτε να συνεταιρίζονται, ούτε να εκφράζονται, ούτε να εκλέγουν, ούτε να εκλέγονται, ούτε να απεργούν. Η εξουσία έχει αυστηρά μονοπωληθεί από το κόμμα και ένα ιεραρχικό σύστημα έχει επιβληθεί που παρακολουθεί, ελέγχει και κατασκοπεύει και το τελευταίο κύτταρο της κοινωνίας. Οι μάζες, αποστερημένες από κάθε δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτική ζωή, βρίσκονται σε απίστευτη άγνοια και τροφοδοτούνται με τους πιο τερατώδεις μύθους. Το σύνολο των άμεσων παραγωγών έχει μετατραπεί σε άβουλο εκτελεστικό όργανο, στερημένο από κάθε δυνατότητα ενεργού συμμετοχής στη διαδικασία παραγωγής.

Εκείνοι που διευθύνουν είναι πάνω από κάθε έλεγχο και κάθε υπόνοια κριτικής ή ελέγχου από το μέρος των λαϊκών μαζών αντιμετωπίζεται με τις φυλακές, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα ψυχιατρεία, τα εκτελεστικά αποσπάσματα. Οι διαφορές στους μισθούς και στα ημερομίσθια είναι απίστευτα τερατώδεις.

Η ισότης, αυτό το ιδεώδες που με πύρινα γράμματα είχαν αναγράψεις τις Σημαίες τους οι επαναστατημένες μάζες σ’ όλες τις μεγάλες στιγμές της ιστορίας τους, έχει από επίσημα Συνέδρια σ’ αυτές τις «σοσιαλιστικές» χώρες καταγγελθεί, καταδικαστεί και στιγματιστεί σαν αντιδραστική, μικροαστική ουτοπία. Ένας χοντροειδής και ηλίθιος σωβινισμός που δεν διαφέρει και πολύ από τον ρατσισμό του Χίτλερ καλλιεργείται στις μάζες. Οι εθνικές μειονότητες και οι εβραίοι περιφρονούνται και καταδιώκονται όπως και στο παληό τσαρικό καθεστώς.


Ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» δεν είναι θεωρία. Είναι το καθεστώς που έχει επιβληθεί σε μια ολόκληρη σειρά από χώρες διαφορετικής οικονομικής και εκπολιτιστικής ανάπτυξης. Μπορούμε να το δούμε, να το ακούσουμε, να το ψάξουμε, να πάμε εκεί, να ρωτήσουμε αυτούς που έχουν πάει κ.τ.λ. Ένα μόνον δεν πρέπει να κάνουμε, να πιστέψουμε αυτά που λένε οι ίδιοι ή εκείνοι που έχουν σκοπό να επιβάλλουν κι εδώ ένα όμοιο καθεστώς.

Εκτός από τα Κομμουνιστικά Κόμματα και όλα σχεδόν, δίχως εξαίρεση, όλων των πολιτικών αποχρώσεων τα κόμματα, υπόσχονται, όταν με «την ψήφο του λαού» πάρουν την εξουσία, πολύ ή λίγο σοσιαλισμό. Θα δούμε πιο κάτω το λογής σοσιαλισμός είναι αυτός που υπόσχονται.

Εκτός από τις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και μια άλλη ολόκληρη σειρά «Σοσιαλιστικών δημοκρατιών» έχει κάνει την εμφάνισή της μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Είναι σχεδόν όλες, με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι χώρες που τους αποικιοκράτες ή τους πασάδες αντικαταστήσανε δεξιές ή «αριστερές» μιλιταριστικές κλίκες. Αυτοί θεωρούν το καθεστώς τους «σοσιαλιστικό» για μόνο το λόγο ότι αυτό είναι ολοκληρωτικό. Και για τίποτε άλλο. Ούτε σχέδια για βιομηχανοποίηση ή «δημιουργία των υλικών προϋποθέσεων για το σοσιαλισμό» κ.τ.λ. Σ’ αυτά «άρχουσα τάξη» είναι οι στρατιωτικοί. Και η δουλειά τους είναι ο διαρκής πόλεμος μεταξύ τους. Ένα δίχως διακοπή ανθρωπομακελειό είναι η καθημερινή ζωή αυτών των χωρών. Το αίμα και ο ιδρώτας εκατομμυρίων σκλάβων του πετρελαίου και των ορυχείων μετατρέπεται σε αεροπλάνα, τανκς, κανόνια, ενώ οι λαοί αυτών των χωρών ζουν στην πιο απίστευτη αθλιότητα και χιλιάδες παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα. Και, φυσικά, πίσω απ’ αυτούς κρύβεται η Σία και η Κα-Γκε-Μπε και οι πολεμικές βιομηχανίες.


Καμιά λέξη στην Ιστορία δεν έχει υποστεί τόση παραποίηση, κακοποίηση, διαστρέβλωση, εξευτελισμό όσο η λέξη σοσιαλισμός. Αυτό που έδινε χαρά και ελπίδες στους απόκληρους και τους καταπιεζόμενους του κόσμου, αυτό το γεμάτο φως και αλήθεια όραμα για μια παγκόσμια κοινότητα χειραφετημένων λαών, αυτό που κάτω από τη Σημαία του αγωνίστηκαν και έδωσαν τη ζωή τους χιλιάδες και χιλιάδες προλετάριοι, έγινε σήμερα λάσπη και βούρκος, απάτη, ψέμα, υποκρισία και κάτεργο για τους λαούς.

Οι Von Φούφουτοι

Οι αναρχικοί δεν είναι οι μόνοι που οραματίζονται την υποχώρηση της κρατικής κυριαρχίας.

Υπάρχει μια πολύ παλιότερη ομάδα που ποτέ δεν είδε με καλό μάτι την κεντρική εξουσία. Η γαιοκτημονική αριστοκρατία. Η κεντρική εξουσία του βασιλιά ή του αυτοκράτορα βρισκόταν πολύ συχνά σε αντίθεση με την απόλυτη εξουσία που διέθεταν οι βαρόνοι πάνω στη γη και τους υπηκόους τους.
Γιαυτό και από πολύ παλιά οι βασιλιάδες παρουσιάζονταν ως αγαθοί κυβερνήτες που σκέφτονταν τον λαό και τον βοηθούσαν περιορίζοντας τις αυθαιρεσίες των τοπικών αρχόντων.
Γι’ αυτό και η πιο κεντρικά διευθυνόμενη οθωμανική διοίκηση ήταν μια εν πολλοίς ευχάριστη αλλαγή για τους χωρικούς του περιοχών που κατακτούσε τον πολυτάραχο 13ο-15ο αιώνα.

Θα μου πείτε δεν χάθηκαν οι αριστοκράτες στο χρονοντούλαπο της ιστορίας?
Όχι ακριβώς κι όχι πραγματικά.
Η αντίθεση μεταξύ της “παλιάς διαφθοράς” και των φιλελεύθερων αστών αμβλύνονταν όσο ανέβαινες τις σκάλες της οικονομικής και κοινωνικής ιεραρχίας ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα.
Στα περισσότερα δυτικά καθεστώτα, οι αριστοκράτες (ή μάλλον οι πιο έξυπνοι από αυτούς) μεταπήδησαν στον εμπορικό/χρηματο-οικονομικό κλάδο (Αγγλία) ή στον βιομηχανικό κλάδο (Πρωσία-Γερμανία) ή παρέμειναν σε διάφορα επικερδή μονοπώλια της δημόσιας διοίκησης (Αυστρο-ουγγαρία).
Και ταυτόχρονα κρατούσαν σχεδόν μονοπωλιακά ιδιαίτερες θέσεις της κρατικής διοίκησης (όπως στρατός, διπλωματία) ακόμα και σε κομματικές δημοκρατίες όπως η Μεγ.Βρετανία ή η μετα-επαναστατική Γαλλία του 1848.
Στα υψηλά τμήματα της κοινωνίας λοιπόν οι φιλελεύθεροι αστοί και οι αριστοκράτες δεν είχαν πολλά να χωρίσουν.
Ίσα ίσα σκιάζονταν από τον μεγάλο μπαμπούλα του 19ου αιώνα που ήταν η φριχτή πιθανότητα να κυβερνήσει ο λαός (peuple που είχε την έννοια του όχλου ακόμα), έναντι των πολιτών (civil-πολιτισμένων) με δικαίωμα ψήφου.
Ακόμα και σε κομματικά καθεστώτα όπως το αγγλικό, οι εκλογές μικρή σχέση είχαν με την κυριαρχία των πολλών, καθώς υπήρχαν δεκάδες έδρες που εκλέγονταν από μια χούφτα ψηφοφόρους και είχαν εξίσου έναν βουλευτή όπως πολυπληθείς πόλεις με χιλιάδες ψηφοφόρους σαν το bristol. Και σκεφτείτε τι ίσχυε για τις απολυταρχίες της Πρωσίας-Γερμανίας και της Αυστρο-Ουγγαρίας.
Η μαζική πολιτική δεν ήταν το αγαπημένο παιχνίδι της δύσης μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα.


Όμως ο 20ος αιώνας και ο πρώτος πόλεμος έκανε την εξουσία τους όλο και πιο αδιάφορη.
Τα παλιά καθεστώτα και οι απολυταρχικές δυναστείες κατέρρευσαν στη Γερμανία και τη Ρωσσία, η Αυστρο-Ουγγαρία διαλύθηκε και ακόμα και οι νικητές Βρετανοί αριστοκράτες είχαν χάσει στον πόλεμο το 1/5 των μελών τους.
Το δικαίωμα καθολικής ψήφου (των αντρών) επεκτάθηκε και ο 20ος αιώνας, όπως τον ονόμασε κι ένα ντοκυμαντέρ του BBC ήταν “The People’s Century”, ο αιώνας της μαζικής πολιτικής, όπου το αδιανόητο για την άρχουσα τάξη του 19ου αιώνα συνέβη. Ο όχλος ξεκίνησε να κυβερνά.


Ο κληρονομικός πλούτος και η ευθανασία του ραντιέρη.
Με την παραπάνω ιστορική αναδρομή θέλω να τονίσω κάτι που διαφεύγει της ιστορικής εμπειρίας μας.
Ο παλιός κόσμος δεν εξαφανίστηκε πριν από αιώνες και σίγουρα όχι μέσα σε μια μέρα.
Στην καλύτερη περίπτωση έχασε μεγάλο μέρος της ισχύς του, αλλά τις περισσότερες φορές η μετάβαση στα νέα καπιταλιστικά ήθη ήταν πολύ πιο ομαλή καθώς τα περισσότερα καθεστώτα διατήρησαν το σεβασμό στην ιδιοκτησία των παλαιών οικογενειών (ακόμα και στις ΗΠΑ).
Και ο πλούτος στον ιστορικό καπιταλισμό είναι κάτι που πιο εύκολα κληρονομείται παρά δημιουργείται.
Αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε.
Ακόμα και στη χώρα των ευκαιριών τις ΗΠΑ, μόλις το 42% των εκατομμυριούχων ήταν αυτοδημιούργητοι στα μέσα του 19ου αιώνα.
Και μέχρι το 1870, μόνο το 8% της βιομηχανικής ελίτ είχε ταπεινή καταγωγή.
Στην ευρώπη τα πράγματα ήταν σαφώς χειρότερα.
Στη βρετανία την ίδια περιόδο πάνω από το 70% των εκατομμυριούχων γεννήθηκαν μέσα στον πλούτο, οι μισοί εκ των οποίων μάλιστα άνηκαν στον πλούτο της ιδιοκτησίας.
Βέβαια η μαζική πολιτική που κυριάρχησε στη Δύση στα τέλη του 19ου και σε όλο τον 20ο αι. έβαλε φρένο και περιορισμούς στην κληρονομικότητα του πλούτου.
Η προοδευτική φορολογία, οι φόροι κληρονομιάς και ιδιοκτησίας, η περαιτέρω κατάργηση των προνομίων όπου ακόμα υπήρχαν, ήταν μερικά βασικά μέτρα που πήρε το μαζικό κράτος εναντίων αυτών των ελίτ.
Ήταν η εποχή της “ευθανασίας του ραντιέρη” κατά τη γνωστή έκφραση του Κέυνς.
Το κράτος ήταν πια σχετικά ανεξέλεγκτο από τον πλούτο και τις παλιές σχέσεις πατρωνίας.
Μέσα σε αυτό το κλίμα και τις ανακατατάξεις που επέφερε το τέλος του πρώτου πολέμου, γεννήθηκε η λεγόμενη αυστριακή σχολή των οικονομικών.
Ο Von Mises και ο Von Hayek, οι ιδεολογικοί πατέρες του νεοφιλελευθερισμού, ήταν στην ουσία δύο αντιδραστικοί αριστοκράτες που έβλεπαν με μισό μάτι την “επίθεση από τα κάτω” με όχημα, αυτό το βδελυρό κράτος που δεν ήλεγχαν πια, λόγω της εξάπλωσης του δικαιώματος της ψήφου σε όλο και πιο ανεξέλεγκτους (από τους ίδιους) κοινωνικούς παίκτες.
Η σημαντικότερη “προσφορά” του Mises είναι η εξήγηση του πληθωριστικού φαινομένου των ανεξέλεγκτων (οχλοκρατούμενων) κυβερνήσεων που μας οδηγεί σε καταστροφές υπερπληθωρισμού τύπου (δημοκρατικής) Βαϊμάρης.
Φυσικά η αφήγησή του κάνει ένα πολύ βολικό λογικό άλμα από τον πληθωρισμό (που είναι η αύξηση του επιπέδου των τιμών), στον ύπερ-πληθωρισμό (που είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στο νόμισμα μιας χώρας).
Ο ελαφρύς πληθωρισμός είναι ένα από τα βασικότερα κευνσιανά όπλα αναδιανομής του πλούτου υπέρ αυτών που εργάζονται και κατά αυτών που τον κληρονομούν, καθώς οι έχοντες πλούτο δεν μπορούν να τον αποθηκεύσουν επ’ αόριστο γνωρίζοντας πως θα χάνει σταθερά την αξία του. Γιαυτό και μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τη δαιμονοποίηση του πληθωρισμού από τη νεο-φιλελεύθερη δεξιά.
Κάπως έτσι οι φίλτατοι Von οργάνωσαν την επίθεσή τους εναντίον του κράτους, δανειζόμενοι ελεύθερα από το χειραφετικό λεξιλόγιο του πολιτικού φιλελευθερισμού, βαφτίζοντας το κράτος (που δεν ήλεγχαν πια) ως συλλήβδην απολυταρχικό, δυναστικό και περιοριστικό της “ελευθερίας” του ατόμου.
Είμαι ο τελευταίος που θα αρνηθεί αυτούς τους χαρακτηρισμούς για το κράτος, κι αυτή ακριβώς τη δυσκολία είχαν να αντιμετωπίσουν όλοι οι αριστεροί επικριτές τους. Διότι όποιος υπερασπιζόταν το κράτος, χαρακτηριζόταν ή φασίστας ή κομουνιστής.
Δύο απολυταρχικά ακρότατα που πολύ βολικά συνέδεσαν μεταξύ τους οι αγαπητοί μας Von, κατά το στερεότυπο της Αγγλικής εξωτερικής πολιτικής του μεσοπολέμου. (γιατί άλλωστε νομίζετε επέτρεψαν στον Χίτλερ να επανεξοπλίσει τη γερμανία και γιατί μεταξύ σεπτεμβρίου 1939 και απριλίου 1940 δεν έπεσε ούτε μια σφαίρα στο δυτικό μέτωπο?).
Η σχολή του Σικάγο.
Όλα αυτά βέβαια μικρή σημασία είχαν για κάμποσες δεκαετίες. Οι προοδευτικές (progressive) πολιτικές ήταν le plat du jour για ολόκληρη τη Δύση και ο κευνσιανισμός ήταν η κυρίαρχη θρησκεία των περισσότερων κρατών μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Το λέω συνέχεια, αλλά είναι εντυπωσιακό εάν σκεφτούμε πως μέχρι το 1970 ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής στις ΗΠΑ έφταναν το 70%.
Ο “υπερβολικός” πλούτος ήταν κάτι που οι progressives, με επικεφαλής τον “προδότη της τάξης του” Ρούσβελτ, δεν θεωρούσαν ωφέλιμο.
Το πως τώρα δύο μέτριοι οικονομολόγοι κι ακόμα πιο μέτριοι (προς το αστείο) πολιτικοί επιστήμονες με αριστοκρατικές καταβολές κι αντιδραστικές απόψεις κατάφεραν να επηρεάζουν τις οικονομικές αποφάσεις ολόκληρης της δύσης, είναι πρακτικά η ιστορία της μεταπολεμικής Δύσης.
Όπως πχ α) η εμμονή των ΗΠΑ να αποφύγει η ευρώπη τον υπαρκτό (εσωτερικό) σοσιαλιστικό κίνδυνο μετά τον 1945.
β) η εμφανής πτώση της δυναμικής των σοσιαλιστικών κρατών να αναπτυχθούν και η εμφανής απώλεια της πολιτικής νομιμοποίησης τους όπως φάνηκε από την ουγγαρία, την τσεχία και το τείχος του βερολίνου, και φυσικά
γ) η στάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης που ακόμα μας βασανίζει.
Και σε αυτή τη στάση, οι αναπτυξιακά “καθηλωμένοι” κευνσιανοί δεν είχαν απάντηση.


Φιλελεύθεροι κατ’ όνομα.
Η νεοφιλελεύθερη δεξιά που ανέλαβε την εξουσία από τα τέλη του 70 είναι μόνο κατ’ όνομα φιλελεύθερη.
Διότι στην ουσία αντλεί τη μεγαλύτερη επιχειρηματολογία της από μια αριστοκρατική ελιτίστικη δεξιά που έλαβε τον μανδύα του παλιού φιλελευθερισμού.
Ο φιλελευθερισμός παρέμεινε ένα άδειο κέλυφος όχι με πολύ διαφορετικό τρόπο απ’ ότι ο σοσιαλισμός έγινε το κέλυφος για να κυριαρχήσουν πολιτικά υπό το μανδύα του οι εθνικοσοσιαλιστές.
Το επικοινωνιακό κόλπο στην εποχή της μαζικής πολιτικής είναι να παίρνεις θετικές όμορφες έννοιες και μέσω των ΜΜΕ που ελέγχεις να κάνεις τις βρομοδουλειές σου.
Πρόκειται για μια τέχνη χειραγώγησης που γνώριζαν καλά στις ΗΠΑ ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα.
Δείτε πχ την παγκοσμιοποίηση.
Τι όμορφη έννοια, σχεδόν πασιφιστική.
Τι κρίμα που αυτή η παγκοσμιοποίηση αφορά μόνο τη διακίνηση των κεφαλαίων και των αγαθών, προκειμένου να δημιουργηθεί υπερπροσφορά στην αγορά εργασίας.
Αντί να φέρνουμε εργάτες από την Κίνα στις χώρες μας, πάμε τα εργοστάσια στην Κίνα. Μήπως σας θυμίζει το μόνιμο άγχος των κυβερνήσεών μας να ανταγωνιστούμε τους μισθούς της Βουλγαρίας??
Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως οι πρώτοι και κύριοι στόχοι του νεοφιλελευθερισμού ήταν πάντα να ανατρέψει όλα εκείνα τα οικονομικά μέτρα των προοδευτικών μεταρρυθμίσεων που περιόριζαν τη συσσώρευση του πλούτου και αύξαναν την αναδιανομή (στις ΗΠΑ οι δεξιοί τα ονομάζουν σοσιαλισμό). Μείωση της άμεσης προοδευτικής φορολογίας, μείωση της φορολογίας των ακινήτων, εμμονική καταπολέμηση του πληθωρισμού και υποχώρηση των κρατικών δραστηριοτήτων ειδικότερα στον τομέα της προστασίας της εργασίας, αλλά όχι στους τομείς που διανέμουν τον κοινό πρακτικό πλούτο στους λιγοστούς κεφαλαιούχους.
Όταν φτιάχνεις ένα τανκ με κρατικά χρήματα, παίρνεις τα χρήματα από τους πολλούς και τα δίνεις σε αυτούς που φτιάχνουν τανκ που ανήκουν φυσικά στους πιο πλούσιους. Οι κευνσιανοί έδιναν μεν κρατικά χρήματα στους καπιταλιστές , αλλά ταυτόχρονα τους τα έπαιρναν μέσω της υψηλής φορολογίας.
Οι νεοφιλελεύθεροι μείωσαν τους φόρους προς τους πλούσιους και τις επιχειρήσεις χωρίς να μειώσουν ανάλογα τις κρατικές προμήθειες.
Όλα αυτά φυσικά υπό το μανδύα της “ελευθερίας” και της “επιλογής”.
Κανένας κλασικός του φιλελευθερισμού του 18ου-19ου αιώνα δεν καλούσε στη δημιουργία του κράτους νυχτοφύλακα, όπως καλούν οι νεοφιλελεύθεροι.
Αντιθέτως, ο 19ος αιώνας ήταν ο αιώνας που τα κράτη αύξησαν την παρέμβαση τους στην οικονομία και την κοινωνία σε όλη τη Δύση.
Ίσα ίσα αν κάτι ζητούσαν οι φιλελεύθεροι ριζοσπάστες αυτό ήταν ο περιορισμός των προνομίων του ραντιέρικου μη παραγωγικού κεφαλαίου το οποίο διαχώριζαν από το “παραγωγικό” κεφάλαιο της βιομηχανίας και του εμπορίου.
Ο περιορισμός της εύνοιας του κράτους έναντι των αριστοκρατών γαιοκτημόνων που με τους νόμους περί σιτηρών και τους τόκους των πολεμικών ομολόγων απομυζούσαν την παραγωγική ισχύ των χωρών.
Τη δουλειά έχουν λοιπόν με τους φιλελεύθερους και τους progressives ο Von Mises, o Von Hayek και οι επίγονοί τους? Ας σταματήσουμε λοιπόν να τους χαρίζουμε τον όρο που σφετερίστηκαν κι ας τους ονομάσουμε γιαυτό που πραγματικά είναι. Άπληστα δεξιά ελιτίστικα καθίκια (ΑΔΕΚΑ).


Von Von
Κάπως έτσι οι φίλτατοι Von, στην απελευθερωτική επίθεση που μας έκαναν, παρέλειψαν να εξηγήσουν ποιος θα αναλάβει την εξουσία όταν υποχωρήσει το κράτος.
Αυτή η καθόλου τυχαία παράληψη, χάνεται ακόμα και σήμερα στην αφήγηση των επιγόνων τους, ανάμεσα σε διάφορες κοινωνίες των πολιτών, τις ΜΚΟ, την αγορά, ή χασισοποτικές τζεφερσονικές ουτοπίες.
Για ποιο λόγο, ενώ είναι πάρα πολύ λεπτομερείς και περιγραφικοί όταν μιλούν για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στα εργασιακά, αρχίζουν τις αμπελοφιλοσοφίες όταν η συζήτηση πάει στην ταμπακιέρα?
Αυτό που στην ουσία θέλουν να κρύψουν όλοι αυτοί οι Von (κι όλοι αυτοί που φαντασιώνονται τους εαυτούς τους ως κυβερνώσα κληρονομική ελίτ), είναι κάτι που γνώριζαν πολύ καλά οι πρίγκιπες από την εποχή των μεγάλων αυτοκρατοριών. Όσο πιο χαλαρή και αποδυναμωμένη είναι η ισχύς του κεντρικού κράτους, τόσο πιο μεγάλα είναι τα κέρδη και οι “ευκαιρίες” της αριστοκρατίας.
Εξ’ ου και η υστερική εμμονή τους με κάθε μορφή οργάνωσης των πολιτών από τα κάτω (όπως με τα συνδικάτα), που μπορεί να απειλήσει την εξουσία τους.
Έτσι ο αποκλεισμός 50εκ αμερικάνων από βασικότατες παροχές υγείας μπορεί να αντιμετωπιστεί μ’ ένα μειλίχιο ανασήκωμα των ώμων και μερικά κουπόνια για τους φτωχούς, την ίδια στιγμή που η παραμικρή απόπειρα οργάνωσης των εργαζομένων αντιμετωπίζεται με απαγόρευση δια νόμου και κλήση της εθνοφρουράς για να λύσει το ζήτημα της “αναρχίας”.
Διότι ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι πολιτική και οικονομική φιλοσοφία, είναι μια πρακτική τέχνη της διατήρησης και αύξησης του κληρονομικού πλούτου.


Νεο-φεουδαρχία.
Μετά από 35 χρόνια νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας, ο καπιταλισμός αρχίζει και μοιάζει επικίνδυνα με τη φεουδαρχία. Διότι φυσικά οι νεοφιλελεύθεροι δεν έλυσαν το πρόβλημα της ανάπτυξης, απλά άλλαξαν τους όρους του παιχνιδιού υπέρ τους.
Και σήμερα για μια ακόμα φορά τα μη παραγωγικά ενοίκια από κατοικίες και ομόλογα (rents) και τα επικερδή μονοπώλια είναι οι αιχμές της συσσώρευσης του πλούτου ακόμα και για τους πιο μικρούς παίκτες.
Για ποιο λόγο αυτά τα ΑΔΕΚΑ (νεοφιλελεύθεροι) παρά την κρατική και ιδεολογική κυριαρχία τους, δείχνουν μια αξιοπρόσεκτη εμμονή στο περιορισμό του κράτους?
Θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει παράλογο το να πολεμάς για την απαξίωση της κρατικής κουτάλας που τόσο καλά σε τρέφει.
Οι βασικοί λόγοι πιστεύω είναι δύο.
Ο πρώτος έχει να κάνει με τους όρους του παιχνιδιού. Θυμηθείτε από το 1970 και μετά η δύση δεν αναπτύσσεται πραγματικά, απλά αλλάζει τις ισορροπίες μεταξύ των παικτών. Μικρότερους μισθούς για τους εργαζόμενους μεγαλύτερα ενοίκια για τους κεφαλαιούχους. Λιγότερη δωρεάν υγεία, σημαίνει περισσότερα κέρδη για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις υγείας. Μικρότερη σύνταξη, σημαίνει περισσότερα κέρδη για τις τράπεζες και τις ασφαλιστικές.
Ο δεύτερος έχει να κάνει με τη φύση της δυτικής μαζικής κομματικής δημοκρατίας.
Το κράτος είναι με το μέρος τους, αλλά οι μεγαλύτεροι ακόμα μπορούν να θυμηθούν τις εποχές εκείνες που το κράτος δεν ήταν.
Η “οχλοκρατία” είναι διαχειρίσιμη μεν, αλλά όχι δεδομένη ειδικά σε περιόδους κρίσης όπως αυτή που περνάμε.
Η μία λύση φυσικά θα ήταν μια παλιά καλή δικτατορία, όμως οι ελίτ σήμερα δεν ελέγχουν ιδιαίτερα το μονοπώλιο της κρατικής βίας.
Η επικράτηση του στρατού και η πτώση της “νομιμότητας” είναι ένα δίκοπο μαχαίρι σε περιόδους κρίσης τη στιγμή που το σώμα των αξιωματικών δεν αποτελείται από μέλη της ελίτ. Άλλωστε η στρατιωτική ισχύς έχει μειωθεί σημαντικά.
Το 1945 οι ΗΠΑ στην ακμή της δύναμής τους, μπόρεσαν και απέκλεισαν τους σοσιαλίζοντες από την ευρώπη με χρήματα και με την απειλή βίας (και την ίδια τη βία στην περίπτωση της ελλάδας).
Σήμερα αδυνατούν να το πράξουν σ’ένα διαλυμένο κράτος όπως το Ιράκ ή το Αφγανιστάν.
Η άλλη λύση είναι η καταστροφή του κεντρικού κράτους (που ελέγχεται με τις εκλογές) και η αντικατάστασή του από άλλα ανεύθυνα όργανα (όπως η αγορά).
Το κράτος δεν μπορεί να αφήσει τους ψηφοφόρους του να πεινάσουν, η αγορά μπορεί.
Έτσι η πρακτική του περιορισμού της κρατικής εξουσίας εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ΑΔΕΚΑ ( νεοφιλελεύθερων) διπλά.

Από techiechan

Ζητείται

" Αβάδιστη χώρα
με κατοίκους ελαφρώς μεταχειρισμένους
αλλά όχι πλήρως διεφθαρμένους,
με αρχαίες περγαμηνές και ιστορία κομπλέ
πάνω από 24 δερματόδετους τόμους,
ατακτοποίητους ημιυπαίθριους και αυθαίρετα,
ζητά αξιόλογο πολιτικό διεθνούς κύρους
για τη θέση του Πρωθυπουργού.

Ο κατάλληλος υποψήφιος θα πρέπει
να ομιλεί στοιχειωδώς την ελληνική,
όχι πάνω από ένα σαρδάμ ανά φράση,
να έχει δυνατότητα ταξιδίων,
υπό την προϋπόθεση ότι θα παραμένει στη χώρα
και θα εργάζεται τον περισσότερο χρόνο,
και γενικά να φέρεται ως ένας μέσος
φυσιολογικός άνθρωπος διαθέτων την κοινή λογική,
αλλά και βεβαίωση από την ενορία του.

Θα προτιμηθούν υποψήφιοι που ξέρουν
από σπρεντ, χρέη, ομόλογα
και πως το τρίβουν το πιπέρι οι διεθνείς χρηματαγορές. Αποκλείονται οι υποψήφιοι που έχουν
παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα, αδερφοξάδερφα,
κουνιάδους και μπατζανάκηδες
καθώς και υποψήφιοι με ιδιαίτερα χόμπυ και ενασχολήσεις όπως τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, το κανό (και το καγιάκ)
καθώς και το ποδήλατο.

Η σύμβαση θα είναι τετραετής,
ενώ αποκλείεται παράτασή της ή μονιμοποίηση.
Παρέχεται ικανοποιητικός μισθός, εταιρικό αυτοκίνητο, εταιρικό τηλέφωνο και ελκυστικό πακέτο ασφάλισης
σε μεγάλο ασφαλιστικό οργανισμό
υπό την προϋπόθεση ότι ο υποψήφιος θα τον εξυγιάνει."

Από kafeneio