Οι τραπεζίτες θα χάσουν τις τράπεζές τους?

Ο κ.Παπαδήμος έλυσε τη σιωπή του και είπε τι? Πως η αθήνα θα πρέπει να αντιταχθεί στο μεγαλύτερο κούρεμα του χρέους. Και όχι μόνο πως πρέπει, αλλά πως θα το κάνει κιόλας.

Και ποια είναι η λογική του κ.παπαδήμου? Πως το μεγάλο κούρεμα θα αναγκάσει τις τράπεζες να βαρέσουν κανόνι και πως το ελληνικό κράτος θα πληρώσει από την τσέπη του για να τις σώσει, διότι οι ιδιώτες που τις έχουν τώρα όπως είδαμε και με την εξαγορά της eurobank απο την alphabank δεν θέλουν να βάλουν ούτε φράγκο παραπάνω. Αλλά ας δεχθούμε για λίγο τη λογική του κ.Παπαδήμου.

Ας υποθέσουμε πως το σχέδιο του κουρέματος αφορά όλα τα ομόλογα που βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών, δηλαδή γύρω στα 200δις ευρώ. Κούρεμα 50% σημαίνει 100δις λιγότερο ελληνικό χρέος. Πόσα από αυτά τα ομόλογα τα κατέχουν ελληνικές τράπεζες? Κάτι λιγότερο από 50δις. Άρα οι ελληνικές τράπεζες θα πρέπει να βρουν 25δις από το κούρεμα. Τα έχουν? Όχι. Θέλουν να τα βάλουν τα αφεντικά τους από την τσέπη τους? Όχι. Άρα σου λέει ο κ.Παπαδήμος ποιος θα τα πληρώσει? το κράτος. Άρα το ελληνικό κράτος ακόμα κι αν πληρώσει τη χασούρα των τραπεζών θα έχει καθαρό κέρδος 75δις ευρώ από το κούρεμα. Άρα γιατί φωνάζει? Διότι στο ενδιάμεσο οι τραπεζίτες θα έχουν χάσει τις τράπεζές τους. Κι αυτό είναι κάτι απαράδεκτο, έτσι δεν είναι κ.Παπαδήμο?

Απόσπασμα απο το techiechan

Ο δείκτης βαρβαρότητας

Η ανοχή έχει όρια. Μόνο που αυτά γίνονται συνήθως γνωστά όταν είναι ήδη πολύ αργά, εκ των υστέρων. Θα μπορούσε άραγε αυτή η καθυστερημένη διαπίστωση του Ιμπέρ Βεντρίν, αν είχε γίνει έγκαιρα, να είχε γλιτώσει την Αργεντινή από δεκάδες νεκρούς, πριν από δέκα χρόνια;



«Υπήρξε μια αλυσίδα από πολιτικά και οικονομικά σφάλματα, όχι μόνο από τη μεριά των Αργεντινών, αλλά και από τη μεριά των διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών, που προέβαλλαν υπερβολικές ή άκαιρες αξιώσεις», είχε πει ο γάλλος υπουργός Εξωτερικών, την ίδια ώρα που ο Αργεντινός πρόεδρος φυγαδευόταν με ελικόπτερο από το προεδρικό μέγαρο που ήταν πολιορκημένο από χιλιάδες εξεγερμένους πολίτες.


Ο Βεντρίν υπονοούσε τις αξιώσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, επιρρίπτοντας σε αυτό ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης για την οικονομική κρίση στη χώρα.


Το μνημόνιο του ΔΝΤ για την Αργεντινή απαιτούσε τον περιορισμό των δημόσιων δαπανών ώστε να επιτευχθεί μηδενικό δημόσιο έλλειμμα.
Και ενθάρρυνε τη μερική αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας, που ανερχόταν σε 132 δισ. δολάρια.


Όμως, στις 5 Δεκεμβρίου 2001, το ΔΝΤ ανακοίνωνε πως η Αργεντινή δεν είχε συμμορφωθεί με τους όρους του μνημονίου και αποφάσιζε να μην εκταμιεύσει ποσό 1,3 δισ. δολαρίων που αντιστοιχούσε στη δόση του Ιανουαρίου.


Στενάζοντας ήδη κάτω από το βάρος μιας άγριας λιτότητας που είχεδιαλύσει την κοινωνία και αψηφώντας τον στρατιωτικό νόμο που είχε κηρύξει ο πρόεδρος της χώρας, ο λαός ξεχύθηκε στους δρόμους της πρωτεύουσας παραμονές Χριστουγέννων. Και άφησε πίσω τουδεκάδες νεκρούς, σε συγκρούσεις διαδηλωτών με αστυνομικούς, αλλά και με καταστηματάρχες που προσπαθούσαν απεγνωσμένα να σώσουν τις περιουσίες τους από τη λεηλασία.


Ο διευθυντής του ΔΝΤ Μισέλ Καμντεσί επαινούσε πριν από είκοσι δύο χρόνια «τη νέα κυβέρνηση της Βενεζουέλας για το θάρρος της να εφαρμόσει το σκληρό οικονομικό πρόγραμμα που συντάχθηκε προκειμένου να ενισχυθεί η οικονομία».


Επαινούσε έτσι την κυβέρνηση του προέδρου Κάρλος Αντρές Πέρες, ενός πολιτικού που είχε εκλεγεί υποσχόμενος στους ψηφοφόρους ότι θα αντιστεκόταν στη λιτότητα του ΔΝΤ και που μόλις τρεις εβδομάδες μετά την εκλογή του αποδείχτηκε ένας πολιτικός απατεώνας, επιβάλλοντας ένα πρόγραμμα λιτότητας γραμμένο από το ΔΝΤ, το οποίο προκάλεσε μαζικές λαϊκές αντιδράσεις.


Κηρύσσοντας στρατιωτικό νόμο, έστειλε τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας εναντίον του εξεγερμένου λαού, που θρήνησε έως καιτρεις χιλιάδες θύματα. Χρειάστηκε να περάσουν είκοσι δύο χρόνια από τη σφαγή, για να παραδεχτεί ο Μισέλ Καμντεσί πως το ΔΝΤ έκανε «πολλές ανοησίες και σφάλματα» που κατέστρεψαν τον κοινωνικό ιστό.


Υπάρχουν όρια στη λιτότητα. Και υπάρχει ένας δείκτης αδιάψευστος που δείχνει πότε αυτά εξαντλούνται: όταν η κοινωνία καταρρέει, όταν οι πολιτείες γίνονται το ίδιο ευάλωτες στη βία όσο και οι άνθρωποι, όταν η απόσταση που χωρίζει τους ανθρώπους της μεγάλης μεσαίας τάξης από τους φτωχούς μικραίνει τόσο πολύ, που ζουν το σήμερασαν να μην υπάρχει αύριο. Θα τον ονομάσουμε δείκτη βαρβαρότητας.
 
Του Ρούσσου Βρανά

Νέα παιχνίδια των hedge fund με το ελληνικό χρέος

Η Ελλάδα μπορεί να μην καταφέρει ποτέ να αποπληρώσει το τεράστιο χρέος της, τα ομόλογά της όμως -τα οποία εδώ και καιρό περιφρονούν οι επενδυτές- προσελκύουν ξαφνικά το εντονότατο ενδιαφέρον των hedge funds, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο των «New York Times», κ. Landon Thomas Jr.



Όπως αναφέρει στο σχετικό άρθρο του, «αφότου ορισμένοι επενδυτές "χτύπησαν φλέβα χρυσού" στοιχηματίζοντας κατά των ευρωπαϊκών τραπεζών, πολλοί έχουν στρέψει την προσοχή τους στο "καυτό", αλλά και επικίνδυνο trade της ώρας: στην αγορά ελληνικών κρατικών ομολόγων που, σύμφωνα με traders, αλλάζουν χέρια στην τιμή των 36 σεντς για κάθε ευρώ ονομαστικής αξίας.


Οι επενδυτές ελπίζουν να βγάλουν "χοντρά κέρδη" από τις προσδοκίες ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα σώσουν και πάλι την Ελλάδα, φοβούμενοι την παγκόσμια οικονομική καταστροφή αν δεν το κάνουν.


Στο πλαίσιο της συμφωνίας που πέτυχε η Ελλάδα τον Ιούλιο με τις τράπεζες, στο πλαίσιο του σχεδίου διάσωσης της Ευρώπης, ένα σημαντικό ποσοστό των υφιστάμενων ομολόγων αναμένεται να μετακυλιστεί σε νέα, πιο μακροπρόθεσμης λήξης, ομόλογα τα οποία θα μπορούσαν να αποτιμηθούν σε άνω των 70 σεντς ανά ευρώ. Αν αυτή η συμφωνία οριστικοποιηθεί στα τέλη Οκτωβρίου -υποθέτοντας ότι το τελευταίο πακέτο διάσωσης θα επικυρωθεί από τα κοινοβούλια των 17 χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που χρησιμοποιούν το ευρώ-, αυτοί που αγόρασαν τα ομόλογα πρόσφατα σε εξευτελιστικές τιμές μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και να διπλασιάσουν τα χρήματά τους».


Βέβαια, κάτι που είναι καλό για τα hedge funds δεν είναι απαραίτητα καλό και για την Ελλάδα.



Η δημοφιλία αυτού του trade -τονίζεται στο άρθρο- αποτελεί απλώς την πιο πρόσφατη ένδειξη ότι η προσεκτικά δομημένη ανταλλαγή ομολόγων στην οποία συμφώνησαν η Ελλάδα και οι ιδιώτες πιστωτές της μπορεί να είναι μια πολύ πιο γλυκιά συμφωνία για τους επενδυτές παρά για τους φορολογουμένους.


«Όλοι γνωρίζουμε πως αυτή ήταν μια καλή συμφωνία για τις τράπεζες», δήλωσε ο κορυφαίος Γερμανός οικονομολόγος κ. Otmar Issing, ο οποίος είχε διατελέσει μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. «Δεν θα βοηθήσει καθόλου την Ελλάδα».

Εγκληματικό λάθος

Ποιό ήταν το εγκληματικό λάθος της Ευρώπης το 2008;
Ότι την ώρα που κατέρρεαν οι τράπεζες, οι ηγέτες μας αποφάσισαν πως η διάσωσή τους θα πρέπει να ανατεθεί στις κυβερνήσεις της κάθε χώρας.
Έτσι, οι τράπεζες διεσώθησαν μεν, σε νεκροζώντανη κατάσταση δε.
Κι αυτό επειδή καμία εθνική κυβέρνηση δεν είχε ούτε το χρήμα ούτε το πολιτικό τσαγανό να κάνει αυτό που έπρεπε - να εκκαθαρίσει τις τράπεζες της χώρας της, να τις παραδώσει υγιείς στον ιδιωτικό τομέα, να τους βάλει όρια σε νέα παραληρήματα έκδοσης συνθετικών χρεών (τοξικών παραγώγων) κλπ.



Κάπως έτσι, τρία χρόνια μετά, η Ευρώπη επιστρέφει στο 2008, σε μια νέα κρίση τραπεζών η οποία απειλεί το ευρώ με τελική κατάρρευση.
Το ελληνικό χρέος μπορεί να κυριαρχεί στους τίτλους των δελτίων ειδήσεων αλλά η ουσία της Κρίσης καιροφυλακτεί στις γαλλογερμανικές τράπεζες.
Η προχθεσινή κατάρρευση της Dexia δεν ήταν παρά ο προπομπός. Κάτι σαν την Bear Stearns που κατέρρευσε μήνες πριν το 'μεγαλειώδες' φθινόπωρο του 2008.


Και πως αντέδρασαν οι υπουργοί των οικονομικών μας;
Ακριβώς όπως το 2008: αρνούμενοι, και αυτή την φορά, να αντιμετωπίσουν την συστημική τραπεζική κρίση συστημικά. Επιμένοντας και πάλι ότι η γαλλική κυβέρνηση πρέπει να επανακεφαλαιοποιήσει και να ελέγχει τις γαλλικές τράπεζες, η γερμανική τις γερμανικές κλπ.
Όλα τα περί συντονισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι τρίχες.
Στην ουσία οι πολιτικοί του Παρισιού, του Βερολίνου, ακόμα και των Αθηνών, εξακολουθούν να μην θέλουν να απαγκιστρωθούν από την προνομιακή (και πελατειακή) τους σχέση με τις 'εθνικές' τράπεζες.
Όσο το συμφέρον τους υπερτερεί της λογικής, που απαιτεί μία και μόνο μία ευρωπαϊκή αρχή επίβλεψης και κεφαλαιοποίησης των τραπεζών, η Κρίση θα συνεχίζει την επέλασή της και το ευρώ θα οδεύει προς το προαναγγελθέν τέλος του.


Του Γιάννη Βαρουφάκη

Στη χώρα της πλατείας Κλαυθμώνος...

Κάποτε ήταν οι «εργαζόμενοι - ρετιρέ».
Και επί ΠΑΣΟΚ και επί ΝΔ έτσι τους αποκάλεσαν. Τους διέσυραν και τους έβαλαν απέναντι στους «μη προνομιούχους». Βάφτισαν τα δικαιώματα σε «προνόμια»! Και τα αφαίρεσαν. Από τους «μη προνομιούχους»...

Μετά ήταν οι αγρότες.

Οι «τεμπέληδες». Που «άραζαν στα καφενεία». Που τους έχουν αποκαλέσει και επί ΠΑΣΟΚ και επί ΝΔ, από «μπαταχτσήδες» μέχρι «γαϊδούρια». Που «κάθονταν και έτρωγαν τις επιδοτήσεις». Μέσα σε δυο δεκαετίες ξεκλήρισαν τον κύριο όγκο της αγροτιάς...

Στην πορεία του «κοινωνικού αυτοματισμού» (αυτή είναι η κωδική ονομασία του «διαίρει και βασίλευε» που είχε δώσει ο Ρέππας ήδη από το 1997) εμφανίστηκαν οι ναυτεργάτες.

Που όταν διεκδικούν δουλειά, «πλήττουν τον τουρισμό» και «διασύρουν τη χώρα». Σήμερα, που οι Ελληνες εφοπλιστές κατέχουν το μεγαλύτερο μερίδιο της ναυτιλίας στον κόσμο, το 90% των Ελλήνων ναυτεργατών της δεκαετίας του '80 είναι άνεργοι. Και οι υπόλοιποι, μαζί με τους ξένους συναδέλφους τους, εργάζονται σε καθεστώς γαλέρας. Επιστρατευμένοι και επί ΝΔ και επί ΠΑΣΟΚ...

Εξίσου μιαροί με τους ναυτεργάτες ήταν οι λιμενεργάτες.

Αυτοί που «αμείβονται σαν Κροίσοι»! Οι συκοφαντίες κράτησαν όσο χρειαζόταν. Μέχρι, δηλαδή, να ξεπουλήσουν τα λιμάνια...

Κατόπιν τα βάλανε με τους συνταξιούχους.

Αυτούς που το '95, επί Αντρέα Παπανδρέου, τους έδερναν έξω από το Μαξίμου και που επί Σημίτη ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ο Γκαργκάνας, και ο σημερινός διοικητής του ΙΚΑ, ονόματι Σπυρόπουλος, έλεγαν ότι «έπιναν καφέ στη Μύκονο» (σ.σ.: οι συνταξιούχοι!) και ότι - για λόγους «πατριωτισμού» - η χώρα πρέπει να ανατρέψει το μοντέλο του «εύπορου συνταξιούχου»! Από αυτόν το συνταξιούχο, τον ...«εύπορο», οι «σωτήρες» κόψανε πλέον και τα τελευταία ψίχουλα...

Στο στόχαστρο δεν άργησαν να μπουν οι μαθητές και οι φοιτητές.

Αυτά τα παλιόπαιδα. Τα ανεπρόκοπα. Τα ...υποκινούμενα. Βάλανε τους γονείς, και επί ΝΔ και επί ΠΑΣΟΚ, να στραφούν ενάντια στα παιδιά. Τα παιδιά ενάντια στους καθηγητές. Τους καθηγητές ενάντια στον εαυτό τους. Σήμερα οι φοιτητές λογίζονται σαν εξαρτήματα του «χορηγού» του Πανεπιστημίου. Οι μαθητές δεν έχουν βιβλία, σε σχολεία που δεν έχουν δασκάλους. Οι δάσκαλοι παραμένουν αιώνια «εργασιακώς έφεδροι» χωρίς ελπίδα να πιάσουν ποτέ δουλειά - όταν από τα σχολεία λείπουν δάσκαλοι! Και οι γονείς; Εφτασαν να πληρώνουν μέχρι και τις φωτοτυπίες...

Στη συνέχεια ήταν οι φορτηγατζήδες κι από κοντά οι ταξιτζήδες.

Στο πρόσωπό τους εντοπίστηκαν οι ένοχοι κάθε κακοδαιμονίας. Τα κακά δαιμόνια οσονούπω ξορκίζονται. Διά του ξεκληρίσματός τους...

Αργότερα ήταν οι δημόσιοι υπάλληλοι μεταξύ τους.

Γιατί να παίρνει ο εργαζόμενος της ΕΑΣ λιγότερα από τον εργαζόμενο στην «Ολυμπιακή» και γιατί ο εργαζόμενος στην «Ολυμπιακή» να παίρνει περισσότερα από τον εργαζόμενο στη ΔΕΗ. Τώρα στο δρόμο του αφανισμού των εργαζομένων της «Ολυμπιακής» τους ακολουθούν οι εργαζόμενοι της ΕΑΣ, της ΔΕΗ και όλου του δημόσιου τομέα...

Δεν υπάρχει επαγγελματική κατηγορία που να μην έχει στοχοποιηθεί τόσο από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ όσο και από αυτές τις ΝΔ.

Από γιατρούς, δικηγόρους και τραγουδιστές, μέχρι υδραυλικούς, ελεύθερους επαγγελματίες και ...συμβασιούχους!

Στους μόνους που ποτέ

- μα ποτέ! -

δεν βρήκαν, ούτε οι «πράσινοι» ούτε οι «γαλάζιοι», κάποιο προνόμιο περιττό και αντικοινωνικό για να το κόψουν είναι στους βιομήχανους. Τους τραπεζίτες. Τους εφοπλιστές. Τους μεγαλοεργολάβους...

Τώρα ξαναπαίζουν το αγαπημένο τους έργο:

Εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα (των εκατοντάδων χιλιάδων απολύσεων, των 500 ευρώ μηνιάτικο, και των υπό κατάργηση συλλογικών συμβάσεων!)

ενάντια σε εργαζόμενους του δημόσιου τομέα (των λεηλατημένων μισθών, δώρων, επικουρικών, επιδομάτων και των απολύσεων).

Πενήντα χρόνια μετά το ταξίδι του ανθρώπου στο διάστημα, σε μια εποχή που η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνατοτήτων θα μπορούσε να έχει καταστήσει αυτονόητη την εκπλήρωση του αιτήματος για μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους, στη χώρα της πλατείας Κλαυθμώνος, δηλαδή στη χώρα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, απολύουν δημοσίους υπαλλήλους.

Ποιοι;

Αυτοί που από την εποχή του ...Κωλέττη έστησαν ένα δημόσιο τομέα κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση της δικής τους αθλιότητας, για να υπηρετούν μέσω αυτού του δημόσιου τομέα τα μονοπώλια, τους κεφαλαιοκράτες, τους εργολάβους και για να εξυπηρετούν, φυσικά, το δικό τους το κομματικό, το πολιτικό, το ρουσφετολογικό, το αναξιοκρατικό πελατολόγιο.

Η κυβέρνηση απολύει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους!

Και τι λέει;

Οτι, τώρα, οι άνεργοι του ιδιωτικού τομέα θα πρέπει να ...χαρούν (!) γιατί απολύονται και εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα!

Οτι, τώρα, οι εξανδραποδισμένοι του ιδιωτικού τομέα θα πρέπει να χειροκροτήσουν. Να χειροκροτήσουν όχι γιατί η κυβέρνηση έκανε κάτι για να τους βγάλει από την ανεργία, τη φτώχεια, την ανέχεια και τη συμφορά. Αλλά γιατί η κυβέρνηση ρίχνει κι άλλους στη φτώχεια, κι άλλους στην ανέχεια, κι άλλους στη συμφορά, κι άλλους στην ανεργία!

Αυτό η κυβέρνηση το λέει «πατριωτισμό», «σωτηρία», «κοινωνική δικαιοσύνη»!

Είναι πρόδηλο:

Οι άνθρωποι που σήμερα συμπληρώνουν δυο χρόνια στην κυβερνητική καρέκλα οδεύουν ολοταχώς προς τον πάτο (αν υπάρχει πάτος στην περίπτωσή τους και στον πολιτικό τους κανιβαλισμό).

Συκοφαντούν τον ελληνικό λαό ως υπεύθυνο της ίδιας του της φτώχειας, καθότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».

Υβρίζουν και απολύουν το δημόσιο υπάλληλο, διότι είναι «κοπρίτης».

Κατηγορούν το μισθωτό ότι είναι «ασυνείδητος» και μάλιστα «κατά συρροήν», γιατί διαμαρτύρεται για τα χαράτσια.

Ελεεινολογούν τον εποχούμενο σαν «τζαμπατζή» επειδή αρνείται να δεχτεί τη ληστεία των εργολάβων στα διόδια.

«Λιντσάρουν» τον απεργό με την κατηγορία της «δολιοφθοράς» και τους διαδηλωτές με την κατηγορία του «σαμποτάζ» της ...σωτηρίας της χώρας.

Οι εργαζόμενοι σε κάθε τομέα της οικονομίας πριν ακόμα προλάβουν να αντιδράσουν στα μέτρα που τους εξαθλιώνουν «προπηλακίζονται» ως «εκβιαστές» του κοινωνικού συνόλου.

Το «ιδεολογικό» τους τροπάρι είναι χυδαίο και ύπουλο.

Συκοφαντούν τους εργάτες στους εργάτες!

Αλλά λένε ψέματα - και το ξέρουν - ότι υπάρχουν «ευνοημένοι» μεταξύ των εργατών. Η αλήθεια είναι καταγεγραμμένη σε όλους τους δείκτες της φτώχειας που μαστίζει το σύνολο της εργατιάς.

Ολοι οι εργάτες, και του ιδιωτικού και του δημόσιου, είναι βαριά εκμεταλλευόμενοι, είναι καταχρεωμένοι, είναι ανήμποροι να τα βγάλουν πέρα, τρέχουν και δε φτάνουν.

Αυτός ο καθολικός πόλεμος ενάντια σε κάθε τμήμα της κοινωνίας δεν μπορεί να πάρει παρά μόνο καθολική απάντηση μέσα από ένα κοινό μέτωπο εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων, φτωχής αγροτιάς, βιοτεχνών, μικρεμπόρων, που σημαίνει λαϊκή συμμαχία, συμπόρευση, συστράτευση και αλληλεγγύη ανάμεσα σε όλα τα στρώματα που υφίστανται την εκμετάλλευση.

Είναι πρόδηλο:

Πάνω στο σβέρκο της κοινωνίας έχει κατακαθίσει μια τάξη που μέσω της κυβέρνησης - και με τη συνεπικουρία των ξετσίπωτων στα ΜΜΕ - προωθεί τα συμφέροντά της με τον πιο χυδαίο, με τον πιο τραμπούκικο ιδεολογικά τρόπο.

Για να γίνει κατορθωτό να στήσουν το «κοινωνικό απαρτχάιντ» της επόμενης μέρας, για να επέλθει αυτή η «τελική λύση» όσον αφορά στα δικαιώματα των εργαζομένων, η κυβερνητική «γραμμή» έχει αποτινάξει κάθε πρόσχημα:

«Κοινωνικός αυτοματισμός»,

«διαίρει και βασίλευε»,

κομμάτιασμα της κοινωνίας,

διαπόμπευση κάθε κοινωνικού στρώματος που αντιστέκεται,

ξεμονάχιασμα κάθε κοινωνικής ομάδας,

εξανδραποδισμός, τελικά, όλου του λαού!

Για να επιτελέσουν το έργο που τους ανατέθηκε, χρησιμοποιούν κάθε λογής πολιτική παλιανθρωπιά και ιταμότητα: Καταστολή, λάσπη, ύβρεις, ψεύδος, τρομοκρατία, καταστροφολογία, διάλυση των κοινωνικών αρμών με πρώτους εκείνους της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας.

Θέλουν να βάλουν τον έναν να «φάει» τον άλλον!

Ο ιδιωτικός υπάλληλος το δημόσιο υπάλληλο. Ο φορτηγατζής τον αγρότη. Ο αγρότης το λιμενεργάτη. Ο εργάτης το συμβασιούχο. Ο ιδιωτικός υπάλληλος το δημόσιο υπάλληλο, για να μπορέσουν οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές να μας «φάνε» ευκολότερα και όλους μαζί!

Τέτοιοι είναι και έτσι μας κυβερνούν!

Και απέναντι σε κάτι τέτοιους, ή θα ισχύσει το «ένας για όλους και όλοι για έναν» ή δε θα μείνει όρθιος κανένας!

Γιατί η κυβερνητική «πριονοκορδέλα» αφορά τους πάντες. Και όποιος νομίζει ότι θα την αποφύγει κοιτώντας την πάρτη του, είναι βαθιά νυχτωμένος.


Του Ν. Μπογιόπουλου

Η Μαλακία κουφαίνει

Από την Αργυρούλα

ΟΙ ΔΕΚΑ (κατά ΔΝΤ) ΕΝΤΟΛΕΣ

1.Έγώ είμι Κύριος ό Δανειστής σου, ούκ έσονται σοι δανειστές έτεροι πλην έμοϋ.
2.Ού εκποιήσεις σε έτερον εϊδωλον κινέζον ή Ρώσον, ουδέ παντός δικαίωμα πλην ημών , όσα έν τω ούρανω άνω καί όσα έν τη γη κάτω και όσα έν τοις ΰδασιν ύποκάτω της γης.
3.Ού λήψει τό όνομα τοϋ Κυρίου του δανειστού σου έπϊ ματαίω.
... 4.Έξ ημέρας έργα και εξοφλήσεις πάντα τά τέλη σου. Τη δέ ημέρα τη εβδόμη σάββατα Κυρίω τω σπρεντ σου.
5.Τίμα τό ΔΝΤ σου και τήν Ε.Ε σου, ϊνα ευ σοι πίνουσι το αίμα με καλαμάκιον και ϊνα μακροχρόνιος χρέη εστί έπϊ της γης.
6.Ού αναδιαρθώσεις.
7.Ού πτωχεύσεις.
8.Ού επαναστατήσεις.
9.Ού ψευδομαρτυρήσεις κατά τοϋ Μνημονίου σου στατιστικήν μαρτυρίαν ψευδή.
10.Ούκ επιθυμήσεις αυξήσεις και δικαιώματα όσα τω πλησίον σου έστι.




Από την Ιωάννα

Ο νέος ύμνος του Παναθηναικού!

Το πείραμα "Ελλάδα"

Το κοινωνικό πείραμα που εφαρμόζουν στην αδιάφορη κατά τα άλλα για αυτούς Ελλάδα είναι να δουν εάν μπορούν να καθιερώσουν στην ΕΕ μισθούς Κίνας.
Και αυτό γιατί έχουν ως σκοπό να επιστρέψουν στην Ευρώπη κάποιες βιομηχανικές μονάδες που πήγαν εκεί και άλλαξαν την οικονομική ισορροπία του πλανήτη.


Και αυτό φυσικά, χωρίς να χάσουν σχεδόν τίποτα από τα οφίτσια και τους μισθούς τους, οι εγχώριοι πολιτικοί και οι κολαούζοι τους, μαζί με τους έχοντες (μεγαλοεπιχειρηματίες, εργολάβοι , προμηθευτές τους δημοσίου,ιδιοκτήτες μεγάλων ΜΜΕ,και λοιποί ..φοροφυγάδες).


Επειδή μέχρι σήμερα ο Ελληνικός λαός δείχνει να έχει πεισθεί ότι “μαζί τα φάγαμε” και δεν διαμαρτύρεται όταν τον καταδικάζει σε οικογενειακή πτώχευση υπερφορολόγηση και υπερχρέωση, ο ίδιος ο ένοχος για την οικονομική χρεοκοπία της χώρας κυβερνητικός παράγοντας της τελευταίας 30ετίας.

Έτσι θα ξυπνήσει μια μέρα χωρίς δουλειά, χωρίς σύνταξη, χωρίς ασφάλεια και υγεία, με 6ήμερη και 7ήμερη εργασία χωρίς υπερωρίες, χωρίς συλλογικές συμβάσεις, χωρίς δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα με μισθό 350 ευρώ το μήνα και με πολλά χρέη στις επιδοτούμενες από το κράτος “ιδιωτικές” τράπεζες...


Ελλάδα Καληνύχτα!!!

ΕΡΤ & Συγκρίσεις

Συχνά, για λόγους εντυπωσιασμού, γίνονται ανακριβείς συγκρίσεις της ΕΡΤ με αντίστοιχους οργανισμούς του εξωτερικού, κυρίως με το BBC.  Πριν λίγους μήνες έφτασαν στο σημείο να πουν πως «ολόκληρο BBC λειτουργεί με 800 μόλις άτομα» και πως θα ‘πρεπε να γίνει και σύγκριση με ευρωπαϊκές χώρες αντίστοιχου πληθυσμού.

Με αυτή την αφορμή βρήκαμε τα στοιχεία:

Το BBC είναι ο μεγαλύτερος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός στον κόσμο! Διατηρεί 27.000 υπαλλήλους (μόνον στην Αγγλία) και έχει 9 τηλεοπτικούς και 11 ραδιοφωνικούς σταθμούς (στη Σκοτία 3 τηλεοπτικούς και 2 ραδιοφωνικούς), και πληθώρα άλλων.Προϋπολογισμός: 4,5 δισεκατομμύρια στερλίνες! 

Και για την ανάγκη ομοειδών συγκρίσεων, ας πάμε στη «μικρή» Δανία και στο “DR” με προϋπολογισμό 3,7 δισεκατομμύρια DKK (ή 2,4 δισεκατομμύρια ευρώ έναντι μόλις 330 εκ. ευρώ για την ΕΡΤ) και 3532 υπαλλήλους (όλα τα στοιχεία απ’ τις επίσημες ιστοσελίδες τους).

Η ΕΡΤ διατηρεί 3022 μόνιμους υπαλλήλους και είναι ο μεγαλύτερος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός στη χώρα με παραρτήματα, περιφερειακούς σταθμούς και κέντρα εκπομπής σε όλη την Ελλάδα. Εκπέμπει και αυτή 8(!) τηλεοπτικά προγράμματα (μαζί με τα ψηφιακά και τη δορυφορική) καθώς και πληθώρα ραδιοφωνικών προγραμμάτων (7 πανελλήνια και πολλά περισσότερα τοπικά απ’ τους 19 περιφερειακούς σταθμούς) με ένα από τα χαμηλότερα ανταποδοτικά τέλη στην Ευρώπη και οι υπηρεσίες που παρέχονται είναι πολύ περισσότερες από οποιοδήποτε αντίστοιχο ευρωπαϊκό φορέα με ανάλογο ανθρώπινο δυναμικό.

Όσες ώρες τηλεοπτικού προγράμματος παράγει η ΕΡΤ μόνη της, παράγουν τα άλλα κανάλια εθνικής εμβέλειας, όλα μαζί!

13.  Ανταγωνιστικότητα

Είναι αρκετά εύκολο να γίνει «ανταγωνιστική» η ΕΡΤ με περισσότερο ποδόσφαιρο, soft – νόμιμο πορνό, μαγκαζίνο κουτσομπολιού και προκλητικά ευτελή reality. Είναι αυτός όμως, ο στόχος μας; Ποιος θα βγάλει εκπομπές για τους αγρότες, για τις ένοπλες δυνάμεις, για την παιδεία, για την εκκλησία, για τη δημοτική μουσική, για τα παιδιά; Ποιος θα φτιάξει ποιοτικά ντοκιμαντέρ; Ποιος θα εκπέμπει για την ποιοτική, αλλά χωρίς μεγάλη τηλεθέαση τέχνη; Ποιος θα ασχοληθεί με την κοινωνική παράμετρο, με την εθνική και πολιτιστική μας ταυτότητα; Θεωρούμε πως εκεί βρίσκεται κυρίως ο ρόλος μας.

Οι συνταγματικές υποχρεώσεις της ΕΡΤ είναι η παροχή ραδιοφωνικής και τηλεοπτικής κάλυψης σε όλους τους Έλληνες,όπου και αν βρίσκονται προσφέροντας ενημέρωση, επιμόρφωση, ψυχαγωγία, πολιτισμό (σεβόμενη το άρθρο 15 του Συντάγματος της Ελλάδας: «...έχει ως σκοπό την αντικειμενική και με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων, καθώς και προϊόντων του λόγου και της τέχνης, την εξασφάλιση της ποιοτικής στάθμης των προγραμμάτων που επιβάλλει η κοινωνική αποστολή της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης και η πολιτιστική ανάπτυξη της Χώρας, καθώς και το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και την προστασία της παιδικής ηλικίας και της νεότητας…).

Αυτό σημαίνει ότι όλες οι κοινωνικές ομάδες Ελλήνων πολιτών (ΑΜΕΑ, αγρότες, ακρίτες, εικαστικοί, καλλιτέχνες, λογοτέχνες, άνθρωποι του πνεύματος και όλων των ηλικιών κ.λπ.), σε όποιο μέρος και να ζούνε, έχουν αυτό το συνταγματικό δικαίωμα και η ΕΡΤ την συνταγματική υποχρέωση να τους το παρέχει. Οι ιδιωτικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί ενδιαφέρονται να δελεάζουν συνεχώς τον πολίτη και ο στόχος τους είναι το κέρδος, όχι η ποιότητα, η οποία στην ΕΡΤ είναι κατά τεκμήριο εξασφαλισμένη. Για να παρέχει λοιπόν η ΕΡΤ αυτή τη συνταγματική υποχρέωσή της σε όλους τους Έλληνες πολίτες πρέπει να χρηματοδοτείται όπως όλοι οι οργανισμοί που έχουν αντίστοιχες συνταγματικές υποχρεώσεις (Υγείας, Παιδείας, Πολιτισμού κ.λπ.).

Ακόμη και με την πίεση των ιδιωτικών συμφερόντων και την κατασυκοφάντηση που υφίσταται, η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση διατηρεί μια  «άλλη κουλτούρα». Υπάρχει συνέπεια και υπευθυνότητα στη δουλειά της ΕΡΤ. Και αυτό αφορά όχι μόνον τη διαδικασία, αλλά και το περιεχόμενο του προγράμματος που διακρίνεται για το κλίμα της αξιοπρέπειας και της συνέπειας που χαρακτηρίζει το τηλεοπτικό προϊόν της.

Η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση

Ø  Δεν ευτελίζει τα θέματά της.

Ø  Δεν διασύρει τους παρουσιαζόμενους.

Ø  Δεν εκμεταλλεύεται λάθη, σαρδάμ, παραδρομές ή αδεξιότητες για να γελοιοποιήσει και να ταπεινώσει!

Ø  Δεν δημοσιοποιεί «off the record” συζητήσεις και απόψεις.

Ø  Δεν εκμεταλλεύεται καταστάσεις για ύπουλα κτυπήματα κάτω απ’ τη ζώνη.

Ø  Δεν λειτουργεί ευκαιριακά.

Ø  Δεν προσπαθεί να «πουλήσει» με απρεπείς ερωτήσεις ή με την απογύμνωση της προσωπικής ζωής του συνεντευξιαζόμενου.

Από περιστασιακά κτυπήματα όπως το «he’s a jack ass» του Ομπάμα, μέχρι και μείζονα πολιτικά-πολιτειακά θέματα, όπως ο πανευρωπαϊκός διασυρμός της Μπερλουσκονικής Ιταλίας, όπου μόνον η RAI τόλμησε να υπερασπιστεί τη Δημοκρατία, το μήνυμα δείχνει σταθερά προς την αναγκαιότητα στήριξης της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης. Διεθνώς, αλλά και στην Ελλάδα. 

Το προσωπικό της ΕΡΤ έχει κριθεί άξιο για να στέκεται δίπλα σε διαχρονικούς καλλιτέχνες, αρχηγούς κρατών και πάσης φύσεως εξέχουσες προσωπικότητες, χωρίς φόβους για ακρότητες ή «διαρροές». Πάντα με συνέπεια και αξιοπιστία. Ακούγεται παλιομοδίτικο, αλλά είναι αληθινό. Η ΕΡΤ έχει ήθος! Και είναι κέρδος για όλους μας να βγαίνει αυτό το ήθος στο γυαλί.

Καλός ο ανταγωνισμός, αλλά μάλλον θα πρέπει να είναι δεύτερη προτεραιότητα για την ΕΡΤ.

Απόσπασμα από το ενημερωτικό σημείωμα του Συλλόγου Μηχανικών και Τεχνικών της ΕΡΤ

Τα Κνουπια

Ανοιχτή επιστολή στον Πρωθυπουργό της δεκάρας

Κύριε Πρωθυπουργέ,



Ίσως έχετε ακουστά από τις πανεπιστημιακές σας σπουδές στην Αμερική, την περίπτωση του Έλληνα ελεγειακού ποιητή Σόλωνα, τον οποίο οι Αθηναίοι το 600 π.Χ. λόγω επικίνδυνων στάσεων (κινημάτων) αρχαίων αγανακτισμένων πολιτών, τοποθέτησαν με έκτακτη διαδικασία εκλογής από το Δήμο της Αθήνας (κι όχι από τον Άρειο Πάγο) «άρχοντα», νομοθέτη με έκτακτες εξουσίες, για να αποκαταστήσει την κοινωνική ειρήνη και τη μεταβολή των θεσμών.


Τα εξαιρετικά τολμηρά του μέτρα προέβλεπαν ανάμεσα σε άλλα, την ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΗ του αρχαίου κοινωνικού κράτους και με μια σειρά μεταρρυθμίσεων, κατέστησε πολλούς άδικα φυλακισμένους ή υποθηκευμένους με τη ζωή τους Αθηναίους, ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ…


Να σας πω…

Τώρα που τα ξαναγράφω αυτά, σκέφτομαι πως μάλλον δεν έχετε γνώση της αρχαίας Ιστορίας. Μάλλον διαθέτετε επιλεκτική ιστορική μνήμη κι ίσως ο αγαπημένος σας συγγραφέας να ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ κι όλες εκείνες οι συναρπαστικές μορφές του Εθνικοσοσιαλισμού… ίσως κρυβόσασταν πολύ καλά πίσω από τα παντελόνια του πατέρας σας, όταν αγανακτούσε με την κρυφή πλευρά του ιδιότυπου αυτισμού σας…


Για να επιστρέψω όμως στο θέμα μας.


Ο δίκαιος αρχαίος νομοθέτης λοιπόν, προτού κληθεί να νομοθετήσει ΔΙΚΑΙΑ ήταν ένας ποιητής «γνωμικών» ελεγειών (δηλαδή έγραφε πολιτική φιλοσοφική ποίηση – συμβούλευε τους Αθηναίους δηλαδή πως να πολιτεύονται (να ζουν ως ελεύθεροι πολίτες δηλαδή).


Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά;


Εδώ και δυο χρόνια, ένα ολόκληρο εκκεντρικά αμοιβόμενο πολιτικό lobby 300 Ελλήνων, έχει εκχωρήσει όλες τις νομοθετικές εξουσίες και έχει υποθηκεύσει όλες τις δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες των Ελλήνων σε μια ομάδα Ευρωπαίων τεχνοκρατών τους οποίους δεν είχατε την αμερικάνικη καλοσύνη που σας χαρακτηρίζει να μας τους συστήσετε διαδικτυακά... Ένα βιογραφικό τους. Ένα ποίημα τους, κάτι τι... Ποιοί είναι όλοι αυτοί; Από που έρχονται; Γιατί να μην ξέρουμε σε ποιόν χρωστάμε, ποιόν πληρώνουμε και για πόσο θα τον πληρώνουμε...


Ξέρω, εσείς εδώ και 18 μήνες έχετε βάλει τον αυτόματο, περιφέρετε το σαρκίο του εαυτού σας στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες παίρνοντας πόζες σε χειραψίες φιλίας με ομοτίτλους σας...


Ο αρχαίος ποιητής νομοθέτης Σόλων, (μια καλή ΤΡΟΙΚΑ σας να λέμε δηλαδή) για να επιστρέψω στο θέμα μας, για να αποφύγει μεταβολές της νομοθεσίας του και για να μην αναμειχθεί στην εφαρμογή της, αυτοεξορίστηκε για δέκα χρόνια.


Πάνω σε αυτή τη νομοθεσία οικοδομήθηκε η αθηναϊκή δημοκρατία, αυτή την Ελλάδα θαυμάζουν και εποφθαλμιούν οι “εταίροι” σας, για αυτή την Ελλάδα πολέμησε και καταδικάστηκε σε θάνατο ο Κολοκοτρώνης.


Σας αρέσουν περισσότερο όμως οι ιστορίες με Ινδιάνους…ε;


Σας αρέσουν γενικότερα ιστορίες καννιβαλισμού, ε;


Σας αρέσει γενικότερα η βία…ε;


Θαυμάζετε ας πούμε τα έργα της βίας… όπως ας πούμε τα έργα της κρατικής βίας, στην άδεια από ανθρώπους πλατεία Συντάγματος, στις άδειες βιτρίνες των κλειστών καταστημάτων, στους διαδρόμους των νοσοκομείων του “5 ευρω ο,τι πάρετε”, όπου εκατοντάδες συμπολίτες μου διανυκτερεύουν στις εφημερίες των ψυχιατρικών τμημάτων με κατάθλιψη και τάσεις αυτοκτονίας…


Αυτή η Ελλάδα σας αρέσει… το βλέπω στο βλέμμα σας… το ακούω στις ομιλίες που διαβάζετε… αντιγράφουν ολόκληρες παραγράφους από τη “Βίβλο” του Εθνικοσοσιαλισμού…για αυτό αγαπάτε και το μουστάκι σας… είναι το σήμα κατατεθέν…


Ο αρχαίος ποιητής Σόλων μπορεί να σας είναι όμως γνωστός, από την περίφημη φράση που διατύπωσε όταν επισκέφθηκε τον ζάμπλουτο ηγεμόνα εξ Ανατολής, Κροίσο…


“Μηδένα προ του τέλους μακάριζε”.


Γιώργο, δεν ξέρεις τι σας περιμένει… και τους 300!




Υ.Γ. 15 Οκτωβρίου από τη Wall Street μέχρι την άλλη άκρη της γης, πολίτες του κόσμου μας καλούν να βγούμε στους δρόμους και να συνεχίσουμε τον αγώνα εναντίον του χρηματοπιστωτικού εκφοβισμού και της κρατικής βίας...


Βάζω στοίχημα -κι εύχομαι- πως ο γιός σου, Γιώργο, δεν θα χτυπηθεί ποτέ από τους σιδερολοστούς οργάνων της φασιστικής Ελληνικής Αστυνομίας, ούτε θα χάσει κάποια από τις 5 ανθρώπινες αισθήσεις...


Της Σεμίνας  Διγενή

Αντιδράσεις

Η δήλωση του πρωθυπουργού πως «βασικός μου στόχος σ αυτή τη δύσκολη περίοδο, να μην υπάρχει οικογένεια χωρίς τουλάχιστον έναν εργαζόμενο» προκάλεσε κάθε είδους αρνητικές αντιδράσεις: από γέλιο μέχρι οργή.



Πριν καλά-καλά ολοκληρωθεί η ομιλία, στο twitter το hashtag #enas_ergazomenos γέμισε με κάθε είδους σχόλια. Παραθέτουμε μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα:


@stathisdrogosis: Ένας εργαζόμενος ανα οικογένεια, ένα βιβλίο ανά τάξη, ένας γιατρός ανα όροφο, ένα νερό ανά Βαγγελιώ


@aresburas: Μπορεί ένας δημοσιογράφος να ρωτήσει, αν σ' ένα ζεύγος δουλεύουν κ οι 2, θα πρέπει να χωρίσουν ή ο ένας να παραιτηθεί;


@BebecaVIP: Ήταν ένας Άγγλος, ένας Γάλλος κι #enas_ergazomenos


@mahas0: Αντε και με το καλό #enas_ergazomenos ανά πολυκατοικία


@Anasto7: Θα αναλάβουν κι οι πολιτικοί κάποι βάρος λέει. "Μόνο ένα αυθαίρετο ανά υπουργό"


@PartonMike: Αντί να χαίρεστε που ο #enas_ergazomenos θα δουλευει και οι υπολοίποι θα αράζουμε και θα του τα τρώμε, παραπονιέστε κιόλας. Μα πόσο αχάριστοι!


@olga_from_mars: γνωρίζω οικογένεια με 2 συνταξιούχους και 2 εργαζόμενους.που κάνω καταγγελία; #enas_ergazomenos


@NickolasSpirida: Προσφέρομαι να παντρευτω εργαζομενη γυναικα...ορκιζομαι να μην ψαξω ποτε για δουλεια. #enas_ergazomenos


@marie_la_bas: Πόσοι ημιαπασχολούμενοι μας κάνουν έναν εργαζόμενο? #enas_ergazomenos


@paiktour: Επόμενη κίνηση η θέσπιση του θεσμού του εργαζόμενου της γειτονιάς


@FragileAlex: Να σταματήσει τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του ο Πατίτσας ή να σταματήσει να βγάζει παντόφλες η Χρουσαλά;

@ergodektis: Ανταλλάσω εργαζόμενο αδερφό με άνεργη μέχρι 22 ετών. Απαιτείται φωτογραφία ολόσωμη με μπικίνι στη διεύθυνση...

2ο Γράμμα στον εφοριακό της .... γειτονιάς μας!!!

Μετά την πρώτη επιστολή στον "εφοριακό της γειτονιάς" μου 
(σχετικά με το πρώτο γράμμα εδώ ) υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην τον ξαναρωτήσω ποτέ τίποτε γιατί πάντα ρε γ@μότο μου κάνει την καρδία "περιβόλι".
ΑΛΛΑ δυστυχώς  άλλες οι βουλές οι δικές μου και άλλες του Γ.ρΑ.Π .
Λίγο το ότι έλειπα εκτός Ελλάδος λίγο το ότι μ' αυτούς που πλέξαμε 
ποτέ δεν είσαι σύγουρος...... κατέφιγα πάλι στην συμβουλή του.

Εφοριακέ της γειτονίας μου σε χαιρετώ

Ελπίζω να είστε όλοι καλά. 
Ηρθα εχθές το βράδυ (πρέπει να βρεθούμε να σου πω πως πέρασα......)
ΚΑΙ
σήμερα το πρωί με θυμίθικε ο υπουργός οικονομικών της Σοσιαλιστικής κυβέρνησης που έχουμε την τύχη να μας κυβερνά . 


Χρειάζομαι λοιπόν ξανά την "πολύτιμη" βοήθειά σου !!!!


Θέλω να μου πεις  το κλήμα που υπάρχει σχετικά με την έκτακτη εισφορά.


Ανταποκρίνεται ο κόσμος? Πληρώνει?
Κάτι άκουσα για μαζική άρνηση πληρωμής .......


Τι λες να πληρώσω η να τους γράψω στα παλαιά μου υποδήματα?


Σε χαιρετώ
Ο διακορευμένος φορολογούμενος της γειτονιά σου 

Και η απάντηση.......

Αγαπητέ Φορολογούμενε σε χαιρετώ,

Παραβλέποντας τα αρνητικά σχόλια για το άμεσο της ανταπόκρισης στο μύνημα σου, έρχομαι να απαντήσω στα καυτά ερωτήματα που έθεσες.

Η λύση στο πρόβλημα σου απαιτεί την προμήθεια των παρακάτω υλικών.
1. Σακούλα
2. Φτυάρι
3. Μολύβι και χαρτί
4. Ψαλίδι
5. Τάλκ

Ενέργειες:
1. Βάζουμε οτι χρήματα έχουμε σε μιά σακούλα και την κλείνουμε υδατοστεγώς.
2. Νύχτα χωρίς φεγγάρι σκάβουμε και θάβουμε τη σακούλα.
3. Σχεδιάζουμε χάρτη του σημείου που θάψαμε τη σακούλα, τον οποίο κρύβουμε επιμελώς.
4. Κόβουμε το εσωτερικό απο τις τσέπες στα πανελόνια μας.
5. Επαλείφουμε επαρκώς τα γεννητικά μας όργανα με τάλκ.

Επεξηγήσεις:
Επειδή δεν θα βρούν τα χρήματα που έχεις θάψει, η επόμενη εισπρακτική ενέργεια θα είναι να βάλουν το χέρι στη τσέπη σου. Εχοντας κόψει τη τσέπη το μόνο που θα βρούνε να πιάσουν θα είναι τα @ρχίδια σου. 

Λόγω του ότι όλες οι κρατικές ενέργειες για την είσπραξη των χρεών χαρακτηρίζονται από άστοχες έως άτσαλες, η χρήση του τάλκ θα σε προστατέψει από πιθανούς τραυματισμούς.
Τέλος αν βρείς όλη την διαδικασία είσπραξης "διασκεδαστική" πές τους ότι έχεις και άλλη τσέπη.

Ελπίζοντας να σε βοήθησα,

Ο Εφοριακός της γειτονιάς σας.

Ποιος να παραμυθιαστεί από κάθαρση χωρίς τιμωρία;

- «Μην κάνεις έτσι παιδάκι μου, τα λεφτά θα μας πάρουν, τις ψυχές μας δεν θα τις πάρουν».

Μ’ αυτή τη φράση προσπάθησε η πεθερά μου να με συνεφέρει τη μέρα που η κυβέρνηση ανακοίνωσε τα νέα μέτρα και εγώ αντέδρασα, όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος: με οργή, φωνές και τα σχετικά μπινελίκια. Γιατί, άραγε, αυτή η διαφορά στη στάση απέναντι σε μια κυβέρνηση που διατείνεται ότι θέλει να σώσει τη χώρα, υπόσχεται ότι δεν θα υπάρξει άλλο μπαράζ επιθέσεων στο εισόδημα μας και συνεχώς διαψεύδεται;

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι στη μία πλευρά έχουμε  μια γυναίκα μεγάλης ηλικίας που έχει συμφιλιωθεί με τη μοίρα της και δεν διανοείται να αντισταθεί και στην άλλη έναν πολίτη που καλείται να πληρώσει, για ακόμη μια φορά, την αβελτηρία των ιθυνόντων και δεν μπορεί να δεχτεί αδιαμαρτύρητα την αφαίμαξη. Η εξήγηση βρίσκεται τόσο στη διαφορά των παραστάσεων, όσο και στην πρόβλεψη για τη μελλοντική προοπτική.
  
Ο ηλικιωμένος άνθρωπος, ο οποίος έχει περάσει φτώχεια, πείνα, κατοχή και εμφύλιο, πιστεύει ότι αυτό που ζούμε σήμερα ως χώρα είναι αμελητέο μπροστά στις τραγωδίες που ο ίδιος βίωσε και από τις οποίες βγήκε πιο δυνατός. Και βγήκε πιο δυνατός, γιατί κρατούσε ακέραιη την ελπίδα ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. Και, πράγματι, ήρθαν γι αυτόν και για την πατρίδα καλύτερες μέρες. Η ελπίδα και η αισιοδοξία είναι το «κλειδί».

Τότε ήταν αισιόδοξοι μέσα στην απελπισία τους γιατί ήλπιζαν. [«Έλπιζες από απελπισία» έγραφε ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης ]. Σήμερα έχουν φροντίσει να μας στερήσουν την ελπίδα και μας μπουκώνουν ενοχές. Όντως τις ψυχές μας δεν θα τις πάρουν, ωστόσο κάνουν ό,τι μπορούν για να τις στεγνώσουν. 

Τότε, οι κάτοικοι αυτής της χώρας μπορούσαν να περιμένουν ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν γιατί είχαν φτάσει στον πάτο. Πιο κάτω δεν υπήρχε. Σήμερα σε σπρώχνουν στον πάτο και, ταυτοχρόνως, επιχειρούν να σε πείσουν ότι είναι για το καλό σου. 
Τότε, είχαν από κάπου να πιαστούν. Σήμερα ψάχνεις και δεν βρίσκεις «χειρολαβές».

Τότε τους αρκούσε που ζούσαν, που είχαν φαΐ στο τσουκάλι τους και ένα κρεβάτι να κοιμηθούν.

Σήμερα, αυτά δεν μας αρκούν. Και δεν μας αρκούν γιατί δεν μπορούμε να διαγράψουμε με μια κίνηση όλη την πρόοδο, τα επιτεύγματα και τις κατακτήσεις των τελευταίων πενήντα ετών.
Μας λένε ότι τούτη η χώρα έζησε πάνω από τις δυνατότητες της και τώρα πρέπει να επιστρέψει σε πιο λιτές μορφές βίου.
Μας λένε ότι ο καταναλωτισμός μας ήταν παρασιτικός και οφείλουμε να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα.
Μας λένε ότι πρέπει να αυτοτιμωρηθούμε γιατί μόνο έτσι θα υπάρξει εξυγίανση.
Δεν μας λένε, όμως, γιατί δεν αποδόθηκαν ευθύνες σ’ όλους εκείνους που καλλιέργησαν ψευδαισθήσεις, σπατάλησαν ευκαιρίες, έχτισαν σε σαθρά θεμέλια, υποσχέθηκαν λαγούς με πετραχήλια, επέτρεψαν να γιγαντωθεί η διαφθορά, επιβράβευσαν τους μέτριους. 

Κάθαρση χωρίς τιμωρία δεν νοείται. Και χωρίς τιμωρία η τραυματισμένη σχέση ανάμεσα στην πολιτική και τους πολίτες δεν πρόκειται να θεραπευτεί.

Του Τασου Παππά