Επιστροφή στο μέλλον

Επειδή η ιστορική μνήμη είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την κατανόηση του παρόντος, επειδή το τελευταίο διάστημα έχουν συμβεί τόσα και τόσα που προκαλούν παραζάλη και επειδή τέλος έτσι ζαλισμένους θα μας ζητήσουν την ψήφο μας μας, καλό είναι να προσπαθήσουμε να θυμηθούμε ότι, η ιστορία αυτού του τόπου είναι η ιστορία του χρέους του.Ας θυμηθούμε λοιπόν, ας βγάλουμε τα συμπεράσματά μας και ας πάρουμε τις αποφάσεις μας, αγνοώντας τα πολιτικά πτώματα που κινδυνολογούν και τα ακροδεξιά μπουμπούκια τα οποία φυτρώνουν στην κοπριά της βίας. Ας θυμηθούμε:

Απόσπασμα πρώτο: «Ο Πάγκαλος (συνονόματος και παππούς του σημερινού) γκρέμισε κάθε εμπόδιο που βαζε μπροστά του η εθνική αξιοπρέπεια, πέταξε κάθε ηθικό φράχτη και με συνενόχους τους ξένους τοκογλύφους ρήμαξε τα οικονομικά του κράτους, καταλήστεψε το λαό και ρεζίλεψε τη χώρα με την τυχοδιωκτική του πολιτική. Ανέβηκε στην εξουσία με την υποστήριξη του τραπεζικού κεφαλαίου κι όλων των πολιτικάντηδων με σκοπό να πνίξει το λαϊκό κίνημα. (…) Ο πρόδρομος αυτός του Μεταξά ο γελοίος δικτατορίσκος της ρεμούλας συνέχισε τους μεγάλους έρωτες του Μιχαλακόπουλου (πολιτικός του μεσοπολέμου) με τους ξένους τοκογλύφους και μάλιστα τους ξεπέρασε. Τώρα που σα δικτάτορας δεν είχε να δώσει λόγο σε κανένα έβαλε μπροστά το ανοιχτό ξεπούλημα  της χώρας στους ξένους κεφαλαιούχους και σε συνεργασία με τους λωποδύτες υπουργούς του και ντόπιους  τυχοδιώκτες το έριξαν στη ρεμούλα και τις ληστείες. Πολλά κοινωνικά κατακάθια της εποχής εκείνης κοιμήθηκαν ξεβράκωτοι κι αδέκαροι και ξύπνησαν εκατομμυριούχοι. Γκανιάν όμως ήρθε ο δικτάτορας με την προκομμένη τη συμβία του.

»Ο πάγκαλος, όπως και ο Μιχαλακόπουλος το χε καημό αν πέρναγε έστω μια μέρα χωρίς να υπογράψουνε μια σύμβαση με ξένη εταιρεία ή τράπεζα. Πρώτα- πρώτα επικύρωσε και πήρε το δάνειο των ελληνικών σιδηροδρόμων που είχε συμφωνήσει ο Μιχαλακόπουλος  (…) ο πραγματικός τόκος ανέβηκε στο τοκογλυφικό επίπεδο των 9%. Το δάνειο έγινε δια την κατασκευή και ενίσχυση σιδηροδρομικών γραμμών και τη προμήθεια σιδηροδρομικού υλικού. Θα έφτιαχναν καθώς λέγανε 350 χιλιόμετρα σιδηροδρομικές γραμμές, αλλά μόλις πήραν τα λεφτά στα χέρια τους Πάγκαλος και Σια ούτε τις είδε ούτε τις άκουσε κανείς τις καινούργιες τούτες τις γραμμές.

»Αλλη σύμβαση του Μιχαλακόπουλου που επικύρωσε ο Πάγκαλος  είναι το «δάνειο υδρεύσεως».  Τούτο μας το δωσε η εταιρεία Ulen & Co της Νέας Υόρκης μαζί με την Τράπεζα Αθηνών. Το ονομαστικό του κεφάλαιο ήταν 10.000.000 δολάρια κι έδωσαν από 5 η κάθε μια. Το δάνειο όμως εκδόθηκε στο 85% και έτσι πήραμε  8,5 εκ δολάρια (με την υποχρέωση να ξεπληρώσουμε 10!!!). Ολα τα έξοδα τα ανέλαβε το ελληνικό κράτος κι ακόμα έδωσε κι αμοιβή στην  εταιρεία και τους ντόπιους συνεταίρους της 1.200.000 δολάρια και 240.000  για έξοδα που έγιναν στην Αμερική. Ο πραγματικός τόκος άγγιξε το 10% σε εποχή που τα κεφάλαια αφθονούσαν. Αφού λοιπόν δάνεισαν τον εαυτό τους οι ντόπιοι και οι ξένοι τραπεζίτες άρχισαν τα έργα που και αυτά με τη σύμβαση μπήκαν υποθήκη στο όνομά τους για εγγύηση.

Κοντά στ άλλα οι Αθηναίοι_ Πειραιώτες κλπ υποχρεώθηκαν να πληρώσουν νερό δυο χρόνια πριν έρθει στα σπίτια τους και όταν τέλειωσαν τα έργα  την εκμετάλλευση και τη διεύθυνσή τους θα την αναλάμβανε  η ΑΕΕ υδάτων που ιδρύθηκε από την ίδια την ulen  και που καταδικαστήκαμε  να την έχουμε στις πλάτες μας  ίσαμε να σβηστεί ολόκληρο το δάνειο με τα τοκοχρεολύσια , δηλαδή 27 χρόνια».

Απόσπασμα Δεύτερο: «Η περίοδος 1931-32 είναι αρκετά δραματική για το λαό και την Ελλάδα. Η κρίση από 'να μέρος κι η πολιτική των φαυλοκρατικών κυβερνήσεων από τ΄ άλλο, ερήμωσαν πάλι τη χώρα. Τα καπνά κι η σταφίδα έμεναν απούλητα, μαζί με τις εξαγωγές πέφτουν κι οι εισαγωγές. Οι αγρότες πεινούν, οι εργάτες μένουν άνεργοι, όλοι οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε απόγνωση. Οι μόνοι που απολαμβάνουν μακάρια τη ζωή τους και αδιαφορούν για την τραγική αυτή κατάσταση είναι – εκτός από τους νεόπλουτους που δημιούργησε η κυβέρνηση Βενιζέλου – οι ξένοι και ντόπιοι ομολογιούχοι, που μέχρι το 1932 έπαιρναν στο ακέραιο το τοκοχρεολύσιο.

Με την αφαίμαξη όμως αυτή, ο προϋπολογισμός του 1931-1932 θα 'κλεινε με 1 δις έλλειμμα. Σε έσοδα 8.200 εκατομμυρίων έπρεπε να πάρουν οι ομολογιούχοι 4.400, δηλαδή τα 54%, την προηγούμενη χρονιά είχαν πάρει τα 40%. Για να πληρωθούν τώρα σε χρυσό, δεν αρκούσε το κάλυμμα της τράπεζας και δημιουργόταν άμεσος κίνδυνος να μείνει ο λαός χωρίς ψωμί, γιατί το περισσότερο στάρι εκείνο τον καιρό ερχόταν απ΄ έξω. Η πληρωμή, λοιπόν, του τοκοχρεολύσιου θα ΄ταν εγκληματική παραφροσύνη. Εντούτοις, το Σεπτέμβρη του '31 η κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσημα ότι τα τοκομερίδια των ομολογιούχων θα πληρωθούν στο ακέραιο και σε χρυσό. Και για να το πετύχει άρχισε να παίρνει μέτρα, που στρέφονταν κατά του λαού. Στις 8 του Οκτώβρη, γιορτή της Αγίας Πελαγίας, έγινε η δραχμοποίηση των καταθέσεων σε συνάλλαγμα, για να «προστατευθεί» το εθνικό νόμισμα και στην ουσία για να πληρωθούν οι ομολογιούχοι. Με το μέτρο της δραχμοποίησης ληστεύτηκαν χιλιάδες κόσμου και κέρδισε η Εθνοτράπεζα εκατοντάδες εκατομμύρια, ενώ ο τορπιλισμός της δραχμής συνεχιζόταν στη μαύρη αγορά του συναλλάγματος με πρωταγωνιστές τον Μαρή κι άλλα πρωτοπαλίκαρα του Κόμματος των Φιλελευθέρων.

Εκείνον ακριβώς τον καιρό άρχισε να ξεσπάει απειλητική η λαϊκή αντίδραση. Το προλεταριάτο και οι υπάλληλοι παλεύουν ακούραστα μ΄ απεργίες για το ψωμί τους, οι επαγγελματίες κινητοποιούνται κι οι αγρότες κάνουν ομαδικές καθόδους στις πόλεις»

Απόσπασμα τρίτο: «Ο Βενιζέλος μυρίστηκε τον κίνδυνο και επιχείρησε να βγει από το αδιέξοδο. Το Γενάρη του ΄32 απευθύνθηκε στις μεγάλες δυνάμεις και στο ΔΟΕ και παρακαλούσε να του δώσουν πεντάχρονη αναστολή στα χρεολύσια και 50 εκατομμύρια δολάρια για να συμπληρωθούν τα παραγωγικά έργα. Ο υπουργός των Εξωτερικών στην οικουμενική είχε χαρακτηρίσει το ΔΟΕ «απλούν τεχνικόν σώμα», αλλά ένας οργανισμός που κρατάει στα χέρια του τη ζωή ενός ολόκληρου λαού και οι πρωθυπουργοί πέφτουν στα πόδια του και τον παρακαλούν, δεν είναι καθόλου «απλούν τεχνικόν σώμα», αλλά υπέρτατος, κυρίαρχος και παντοδύναμος αφέντης της χώρας μας. Επίσης ο Βενιζέλος ζήτησε να 'ρθει στην Ελλάδα κι αντιπρόσωπος της δημοσιονομικής επιτροπής της ΚΤΕ (σ.σ. Κοινωνία των Εθνών) για να κάνει «επιτόπιον έρευνα» και να διαπιστώσει σε πόσο κρίσιμη οικονομική κατάσταση βρισκόταν η χώρα. Στο τέλος τους έδινε την υπόσχεση ότι με το δάνειο που θα του ΄διναν, θα πλήρωνε και τους τόκους των εξωτερικών δανείων».

Απόσπασμα τέταρτο: Μπροστά σ΄ αυτή την απελπιστική κατάσταση ξεκινάει ο ίδιος ο Βενιζέλος και πηγαίνει στη Γενεύη. Κάνει μια δραματική έκκληση στο συμβούλιο της ΚΤΕ, αλλ΄ αυτό περιορίζεται μόνο να λάβει σε υπό σημείωσιν τη γνώμη της δημοσιονομικής επιτροπής και παραπέμπει πάλι την ελληνική κυβέρνηση στους ομολογιούχους. Για καινούργιο δάνειο ούτε συζήτηση δεν μπορούσε να γίνει. Εν τω μεταξύ η κατάσταση τραβάει όλο και στο χειρότερο. Στις 25 του Μάρτη γίνεται μια μεγάλη σύσκεψη υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας και με σκοπό να μελετηθεί η οικονομική κατάσταση και τα μέτρα που πρέπει να παρθούν. Ανάμεσα στους συσκεπτόμενους βρίσκονται πολλοί υπεύθυνοι για το κατάντημα του τόπου. Οι καταχρήσεις, η κερδοσκοπία και οι ρεμούλες γίνονται το πιο συνηθισμένο φαινόμενο. Η διαφθορά κι η ηθική εξαχρείωση της κυβερνητικής κλίκας φτάνει στο κατακόρυφο. Νόθεψαν ακόμα και το κινίνο, πράξη αρκετά χαρακτηριστική για τη σαπίλα που βασίλευε ανάμεσα στην παράταξη που κυβερνούσε τη χώρα».

Απόσπασμα πέμπτο: «Οι εκλογές του Ιούνη του '35 φανερώνουν ότι οι λαϊκές μάζες αρχίζουν να χειραφετούνται πια από την επιρροή των πλουτοκρατικών κομμάτων και να προσανατολίζονται προς τ΄ αριστερά. Η κατάσταση αυτή αρχίζει να καταντάει αρκετά επικίνδυνη για την ντόπια πλουτοκρατία και πολύ επιζήμια για τους ξένους κεφαλαιούχους, που θα επιθυμούσαν να ασχολιέται ο ελληνικός λαός με τα «ειρηνικά» του έργα και να μην καταγίνεται τόσο πολύ στην πολιτική. Και τότε όλοι οι αντιδραστικοί πλουτοκρατικοί κύκλοι του εσωτερικού και του εξωτερικού, με πρώτη την Εθνοτράπεζα, με τις συμβουλές και την έγκριση του Βενιζέλου, με την ανοχή των ψευτοδημοκρατικών κομμάτων και με τις ευλογίες και τα χειροκροτήματα των ομολογιούχων, άρχισαν να κηρύχνουν την πολιτική της «συμφιλίωσης».

Όργανο για την πραγματοποίησή της θα ΄ταν ο δεύτερος Γεώργιος Γκλίξμπουργκ, που τον τάιζε δώδεκα ολόκληρα χρόνια ο Χάμπρο. Φτάνει να 'ρχόταν ο βασιλιάς για να αγαπηθούν βενιζελικοί και αντιβενιζελικοί και να ζήσει ο λαός ευτυχισμένος.

Επειδή, όμως, ο λαός με μια μεγαλειώδη συγκέντρωση των αντιφασιστικών δημοκρατικών του δυνάμεων έδειξε την ακλόνητη διάθεσή του να υπερασπίσει τις δημοκρατικές του ελευθερίες, ανάλαβε να κανονίσει τα περαιτέρω αυτοχειροτονηθείς σε αντιβασιλιά Γ. Κονδύλης, με το διαβόητο δημοψήφισμα που οργάνωσε το Νοέμβρη του '35.

Κι έτσι η Ελλάδα απόχτησε πάλι βασιλιά και σε λίγο και «εθνικό» κυβερνήτη, οι ομολογιούχοι εξασφάλισαν, όπως θα δούμε, το ποσοστό που ζητούσαν και τον ελληνικό λαό ανάλαβε να τον επαναφέρει στα ειρηνικά του έργα ο Μανιαδάκης»

* Οι παραπάνω υπενθυμίσεις της ιστορίας προέρχονται από το βιβλίο «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» (Σύγχρονη Εποχή 1998 ή Εκδόσεις Αγρα 2009) του Νίκου Μπελογιάννη.

Δυο ιστορικά αποτυχημένα πειράματα νομισματικής ένωσης με συμμετοχή της ΕΛΛΑΔΑΣ

Όσοι υποστηρίζουν σήμερα το ευρώ συνήθως αγνοούν ότι δεν είναι η πρώτη φορά που δέθηκε η Ελλάδα σε μια νομισματική ένωση. Δύο προηγούμενα τέτοια πειράματα, το πρώτο στα τέλη του 19ου αιώνα και το δεύτερο στο Μεσοπόλεμο, είχαν οικτρή κατάληξη. Το τρίτο και χειρότερο, όπως αποδεικνύεται, είναι το ευρώ.

Για να κρατήσει σταθερό το νόμισμα, όπως απαιτούσε η φιλελεύθερη ορθοδοξία της εποχής, η Αθήνα είχε προσχωρήσει από το 1868 στη Λατινική Ένωση, μια συμφωνία της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Βελγίου και της Ελβετίας –και άλλων χωρών αργότερα– να διατηρούν νομίσματα σταθερής ισοτιμίας και συνδεδεμένα με τον χρυσό. Διευκολύνθηκε έτσι ένας κύκλος δανεισμού, που χρηματοδότησε έργα υποδομής, τα οποία, ωστόσο, ελάχιστα ωφέλησαν τους φτωχότερους.


Παρά το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Τρικούπη, το 1896 η εύπορη αστική Ελλάδα ζούσε σε κλίμα ευφορίας, που κορυφώθηκε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Όταν, όμως, έχασε τον Πόλεμο του 1897, η χώρα υποχρεώθηκε να πληρώσει βαρύτατες πολεμικές αποζημιώσεις, που καλύφθηκαν με νέο δανεισμό. H υποταγή στις «Εγγυήτριες Δυνάμεις» έκανε τον ιστορικό Γιώργο Λεονταρίτη να τη χαρακτηρίσει «τυπικά μόνον ανεξάρτητη χώρα». Συνάμα οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες τής επέβαλαν το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (ΔΟΕ).

Ο ΔΟΕ έλεγχε πόρους και δαπάνες του κράτους και ουσιαστικά ρύθμιζε την οικονομική πολιτική. Εφαρμόζοντας έναν ακραίο αποπληθωρισμό κι εξαφανίζοντας τη ρευστότητα, όπως κάνει σήμερα η ΕΚΤ, στραγγάλιζε την παραγωγή. Διοχέτευε τα δημόσια έσοδα στους δανειστές, αδιαφορώντας για την εξαθλίωση του λαού και την οικονομική παράλυση που προκαλούσε. Για παράδειγμα, ο προϋπολογισμός του 1907 πρόβλεπε 32,5 εκατ. δραχμές για την εξυπηρέτηση του χρέους, αλλά μόνον 300.000 για αρδευτικά και αποξηραντικά έργα, μολονότι η ελονοσία ήταν συχνότερη απ' ό,τι στην Ινδία ή την Αφρική, και κάθε χρόνο σάρωναν τη χώρα οι πλημμύρες.

Η ύπαιθρος, που μαστιζόταν επίσης από την τοκογλυφία, ερήμωσε από ένα τεράστιο κύμα μετανάστευσης• ως σήμερα δεν συνήλθε. Τα χωράφια έμεναν χέρσα, οι μικροϊδιοκτήτες καταστρέφονταν, ενώ ο πλούτος συγκεντρωνόταν σε ολοένα λιγότερα χέρια. Οχτώ χρόνια πολεμικών καταστροφών έκαναν τελικά το 1919 τη δραχμή να υποτιμηθεί. Αλλά οι δανειστές συνέχισαν γενικά να εισπράττουν τα τοκοχρεολύσια στην ώρα τους.

Η χώρα αντιμετώπισε τις συνέπειες της Μικρασιατικής Καταστροφής με μια σημαντική αναδιανομή πλούτου προς τα κάτω, μέσω της αγροτικής μεταρρύθμισης. Εξακολούθησε, ωστόσο, να δανείζεται και να δαπανά περί το ένα τρίτο των τακτικών εσόδων του προϋπολογισμού για να εξυπηρετεί το χρέος. Επέστρεψε στον κανόνα χρυσού το 1928, πάλι σύμφωνα με τη φιλελεύθερη οικονομική ορθοδοξία και υπό τη φωτισμένη εποπτεία της Κοινωνίας των Εθνών και του ΔΟΕ. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος στήριξε την αναπτυξιακή του πολιτική στους χαμηλούς μισθούς και τον ξένο δανεισμό, και όταν ο τελευταίος στέρεψε, μετά το Κραχ του 1929, περιέκοψε τις κοινωνικές και αναπτυξιακές δαπάνες, αλλά συνέχισε να πληρώνει κανονικά το χρέος σε χρυσό. Οι κεφαλαιούχοι και πάλι πλούτιζαν, ενώ οι απροστάτευτοι εργαζόμενοι θερίζονταν από την πείνα και αρρώστιες όπως η φυματίωση και ο τύφος.

Όταν το χρυσάφι τελείωσε, ο Βενιζέλος κήρυξε επιλεκτική στάση πληρωμών στους δανειστές, το 1932, και υποτίμησε τη δραχμή, αλλά ήταν αργά. Στο μεταξύ είχε καταστρέψει το Κόμμα των Φιλελευθέρων και τον κοινοβουλευτισμό και είχε ρίξει τη χώρα στα νύχια της άκρας Δεξιάς. Μόλις εγκαταλείφθηκε ο κανόνας χρυσού και παρ' όλες τις οιμωγές των λεγόμενων ειδικών, η οικονομία ανέκαμψε γοργά.

Τότε, όπως και σήμερα, η πρόσδεση της χώρας σ' ένα νομισματικό σύστημα που ελέγχεται από μεγάλους κεφαλαιούχους την οδήγησε στην εξαθλίωση. Δεν διδάσκονται, λοιπόν, ποτέ από την Ιστορία οι οικονομολόγοι και οι πολιτικοί; Ίσως δεν είναι άτομα με ιδιαίτερες μαθησιακές δυσκολίες, απλώς υπηρετούν πολύ στενά συμφέροντα, συμφέροντα ισχυρών. Έτσι δεν βλέπουν αυτό που σήμερα ο άλλος κόσμος βλέπει κι εμείς από καιρό φωνάζαμε, ότι το ευρώ απέτυχε και αποδείχτηκε καταστροφικό. Θα μας πλούτιζε• μας χρεοκόπησε. Οι ίδιοι άνθρωποι που ζήτησαν από τον ελληνικό λαό κάθε λογής θυσίες για επειδή δήθεν είμαστε εθνικιστές, αλλά για ν' ανακτήσουμε τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής, χωρίς τον οποίο η οικονομία μας δεν θ' ανακάμψει. Είναι θέμα Δημοκρατίας, είναι θέμα δικαιοσύνης, είναι θέμα επιβίωσης. Είναι θέμα εθνικό, με την ουσιαστικότερη έννοια του όρου.

Του ΣΠΥΡΟΥ ΜΑΡΚΕΤΟΥ, 
επίκουρου καθηγητή της Ιστορίας των Ιδεών, Σχολή Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ

Ξεπούλημα υπό το πρίσμα της σύμβασης Cooper

Για ποιο λόγο οι κυβερνήσεις της Ελλάδας δεν αποδέχονταν ότι υπάρχει υπόγειος και υποθαλάσσιος πλούτος στην ελληνική επικράτεια και γιατί αυτό γίνεται τώρα; Υπάρχουν απαντήσεις;

Μια απάντηση είναι ότι η Ελλάδα είχε συνυπογράψει με τις ΗΠΑ την λεγόμενη Σύμβαση Cooper.

Η "Σύμβαση Cooper" επικυρώθηκε με τον Α.Ν. 2220/1940 (ΦΕΚ 65/Α'/17.02.1940) Περί κυρώσεως συμβάσεως διά την παραχώρησιν υδραυλικής δυνάμεως Αχελώου ποταμού.
Με την σύμβαση αυτήν που υπεγράφη το 1940 και έληξε το 2010, όλος ο υδάτινος αλλά και ο υπόγειος και υποθαλάσσιος πλούτος της Χώρας (όπως τα λεγόμενα «στρατηγικά ορυκτά», σίδηρος, χρώμιο, νικέλιο, αλουμίνιο, άλλα μεταλλεύματα, πετρέλαιο, αέριο κλπ), τέθηκαν υπό την αιγίδα ενός Αμερικάνικου consortium εταιρειών! 
Ο Δημήτρης Μπάτσης στο βιβλίο που είχε γράψει το 1947 με τίτλο "Η βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα", αποκάλυψε την ύπαρξη της. 
Το κείμενο για το θέμα που μας απασχολεί δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά με τα αρχικά του συγγραφέα με άρθρο που εξέδωσε για να υποστηρίξει τη θέση περί βιωσιμότητας της Ελληνικής οικονομίας στο περιοδικό «Ανταίος» (10 Μαΐου 1946), το επιστημονικό περιοδικό της Αριστεράς που διηύθυνε ο Δ. Μπάτσης και το εξέδιδε μαζί με τον Νίκο Κιτσίκη βουλευτή της Αριστεράς και πλειοψηφήσαντα υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων. 
Θεωρείται ότι αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο εκτελέστηκε ο Μπάτσης. 
Ως γνωστόν οι Αμερικανοί επέβαλαν την εκτέλεση του Μπελογιάννη και τριών ακόμη αγωνιστών που προασπίζονταν την πατρίδα τους. 
Σ’ αυτούς συγκαταλεγόταν και ο Δ. Μπάτσης που ειρήσθω εν παρόδω ήταν γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας (ο πατέρας του ήταν ναύαρχος).

Δεν αποτελεί εικοτολογία αλλά ρεαλιστική υπόθεση που επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα, ότι επειδή η σύμβαση έληξε, έπρεπε ο έλεγχος που ασκούταν με την σύμβαση αυτή, να ανανεωθεί με κάποιο τρόπο και ο τρόπος ήταν αυτός που ξεκίνησαν με τον ΓΑΠ όταν διακήρυττε ότι η χώρα είναι Τιτανικός με φαύλους επιβάτες και που σήμερα συνεχίζουν οι όμοιοί του να εξελίσσουν μέχρι την ολοκληρωτική εφαρμογή του, πτωχεύοντας σήμερα την Ελλάδα και βυθίζοντας τον Ελληνικό Λάο στην εξαθλίωση.

Επειδή πολλοί νενέκοι, πολιτικάντηδες αλλά και απλοί πολίτες, ψηφοφόροι, σχολιαστές και κάθε είδους yes men, από άγνοια ή δουλικότητα ισχυρίζονται ότι η επίκληση της σύμβασης αποτελεί «αναμετάδοση ψεμάτων» επειδή δήθεν η σύμβαση αυτή «αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στην εκμετάλλευση της υδροηλεκτρικής ενέργειας που θα παραγόταν από τα νερά του Αχελώου», θα πρέπει να δοθούν απαντήσεις εξετάζοντας τα επί μέρους άρθρα και διατάξεις του Α.Ν. 2220/1940 και ειδικότερα τις: διατάξεις στο Α΄ Μέρος, Κεφάλαιο Ι΄, άρθρο 1, παράγραφος 1, εδάφιο (στ) σελ. 401, τις διατάξεις στο Β΄ Μέρος της σύμβασης, άρθρο 52 σελ. 421, άρθρο 56 παράγραφος 1 (σελ. 422) και άρθρο 56 παράγραφοι 4 & 5 (σελ. 422) και πάλι στο Α΄ Μέρος της Σύμβασης, Κεφάλαιο ΙΙΙ, άρθρο 30, παράγραφοι 1 και 5 (σελ. 412).

Θα πρέπει ιδιαίτερα να αναγνωσθεί το Β΄ Μέρος του Α.Ν. 2220/1940 γιατί εκεί βρίσκεται το «ψητό».

Στον νόμο αυτόν χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος της αδόκητης ενσφήνωσης και παρείσφρησης διατάξεων που δεν έχουν σχέση με τον ίδιο τον νόμο, σαν διατάξεις που το περιεχόμενο τους νομιμοποιείται από τον εν λόγω νόμο έτσι ώστε να διαλάθουν της προσοχής, αντί να κατατεθούν ως διατάξεις άλλου οικείου προς αυτές νόμου, ακριβώς επειδή η θέσπιση ενός τέτοιου νόμου αποτελεί πρόκληση. 
Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται αφειδώς και από τους σύγχρονους νομοθετούντες νενέκους πολιτικάντηδες.

Από τα παρατιθέμενα αποσπάσματα του Α.Ν. 2220/1940 βλέπουμε ότι:

Εκτός από την κατασκευή και εκμετάλλευση από τον Ανάδοχο, για 70 χρόνια (άρθρο 30) των τριών φραγμάτων (Κρεμαστών, Πρεβέντζας και Κριεκουκιού) στον ποταμό Αχελώο προβλεπόταν και κατασκευή, ιδιοκτησία και εκμετάλλευση ηλεκτρικού δικτύου για την πώληση ή για ιδία χρήση «της παραχθησομένης ηλεκτρικής ενεργείας» σε εργοστάσια του Αναδόχου (άρθρο 52) για την επεξεργασία πρώτων υλών που το consortium θα ίδρυε όπου και όποτε ήθελε έχοντας μάλιστα και το δικαίωμα αποκλεισμού τρίτων (exclusion’s right). 
Αλλά δεν φτάνουν αυτά, εντελώς αναπάντεχα (στο άρθρο 56, παράγραφος 2) δίδεται δικαίωμα στον Ανάδοχο να ιδρύσει παρόμοιες υδροηλεκτρικές εγκαταστάσεις και στους ποταμούς Αλιάκμονα, Μόρνο και Φείδαρι, παρά το ότι ο τίτλος της σύμβασης (και ο Α.Ν.) αναφέρεται μόνο στον Αχελώο. 
Πρέπει εδώ να προσθέσουμε ότι πουθενά στον Νόμο δεν αναφέρεται κάποιο μέτρο οικολογικής προστασίας. Με απλά λόγια το consortium είχε το δικαίωμα να στήσει σε όποιο σημείο της Ελληνικής Επικράτειας ήθελε δικά του εργοστάσια κάθε είδους και μάλιστα επεξεργασίας πρώτων υλών, που δεν θα τις έφερνε βέβαια από το εξωτερικό αλλά θα τις εξόρυσσε από το υπέδαφος της χώρας, και να τα τροφοδοτεί με ηλεκτρικό ρεύμα περνώντας δίκτυο από όπου ήθελε, και επί πλέον οι κεντρικές ή τοπικές αρχές ήταν υποχρεωμένες να του παράσχουν κάθε νομική και πρακτική βοήθεια με αστυνόμευση, απαλλοτριώσεις, απαγορεύσεις χρήσης από πρώην ιδιοκτήτες, όμορους, κλπ, αλλά επιπλέον αυτά όλα μπορούσε (άρθρο 56 παράγραφοι 2, 4, 5 και 6) να τα κάνει αποκλείοντας οποιονδήποτε άλλον ενδιαφερόμενο ανταγωνιστή από το να πράξει το ίδιο! 
Αν αυτό δεν είναι πλήρης παράδοση σε αποικιακό μονοπώλιο, τότε θα πρέπει να επανακαθορίσουμε τον όρο αποικιοκρατία!

Η σύμβαση αυτή ενώ αναφέρεται στην κατασκευή τριών υδροηλεκτρικών έργων στον ποταμό Αχελώο όπως προκύπτει και από τον τίτλο του Α.Ν. 2220/40, και ο κάθε καλόπιστος αναγνώστης θα ανέμενε ότι αφορά μόνο τον Αχελώο και το πολύ μόνο στην παροχή ηλεκτρικού ρεύματος προς το δημόσιο ηλεκτρικό δίκτυο της Χώρας, όπου η μεταφορά και διανομή θα αναλαμβανόταν από τον κρατικό ή άλλον φορέα, στην πραγματικότητα παρέχει το αποκλειστικό δικαίωμα στον ανάδοχο να κάνει όλα όσα προαναφέρθηκαν.

Βέβαια οι Αμερικανοί έχοντας από το 1940 μέχρι και πρόσφατα άλλες πλουτοπαραγωγικές προτεραιότητες από άλλες πιο «φτηνές» και προσφόρες πηγές από μεγάλο μέρος του πλανήτη, απλώς «πάγωσαν» για το μέλλον κάθε εξόρυξη πλούτου από την Ελλάδα, εκτός από τις εξορύξεις του αλουμινιούχου βωξίτη. (Όπως είναι γνωστό το αλουμίνιο αποκταται ως καθαρό μέταλλο μόνο με την χρήση ηλεκτρικού ρεύματος αντίθετα από τον σίδηρο που η αναγωγή και ο διαχωρισμός του από τα σιδηρούχα μεταλλεύματα γίνεται με την καύση άνθρακος. Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι οι βιομηχανίες καθαρισμού του αλουμινίου είναι εξαιρετικά ηλεκτροβόρες. Στον λόγο αυτόν οφείλεται και η πρόβλεψη (πολύ σωστά) της κατασκευής ηλεκτροπαραγωγών μονάδων.).

Οι Αμερικανοί λοιπόν «πάγωσαν» κάθε σχετική αναπτυξιακή προσπάθεια και οι έλληνες υπουργοί βιομηχανίας συμπεριλαμβανομένου και του κ. Ι. Ζίγδη κρατούσαν ανήμποροι στα συρτάρια τους τον σχετικό νόμο 2220/40 μη επιτρέποντας στην Ελλάδα να προχωρήσει προς το αναπτυξιακό της μέλλον. 
Όμως το μέλλον είναι τώρα παρόν και με την λήξη της Σύμβασης Cooper το 2010 παίζεται το καινούριο παιχνίδι, αφού η δυστυχία που απλώνουν παντού με τα τύπου Γ.Α. Παπαντρέου τερτίπια δεν είναι για αυτούς (τους ας τους πούμε ανθρώπους τύπου Σόρρος) παρά μόνον διασκεδαστικά παιχνίδια. 
Εξωθώντας τον Ελληνικό Λαό και την Χώρα στην ανέχεια μας κολλούν την πλάτη στον τοίχο έτσι ώστε να αναγκασθούμε να υπογράψουμε νέες συμβάσεις και πάλι με επαχθείς όρους.
Του Γιάννη Αλεξάκη

Το φάρμακο

Συνηθίσαμε να ακούμε ότι το φάρμακο είναι πικρό, αλλά, αν το πιούμε μέχρι την τελευταία σταγόνα, θα επιστρέψουμε στην ανάπτυξη και την ευημερία. Οι επόπτες και το εγχώριο (πολιτικό) προσωπικό τους επιμένουν στην αποτελεσματικότητα της θεραπείας, σαν τον Συνταγματάρχη Παπαδόπουλο, ο οποίος είχε προσεγγίσει το θέμα από ορθοπεδική σκοπιά και πρότεινε γύψο. Κάπως έτσι ολοκληρώνεται ο κύκλος της μεταπολίτευσης, επιστρέφοντας εκεί από όπου ξεκινήσαμε...

Όμως τα πράγματα, στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι απλά, όπως παλιά. Μια χούντα με τανκς και εσατζήδες δεν κάνει καμία προσπάθεια να κρυφτεί, ούτε αυτή ούτε ο γύψος της... Όμως, μια δικτατορία των «αγορών» με δικηγόρους, τεχνοκράτες και μιντιακούς - επιστημονικούς συνεργάτες δύσκολα την παίρνεις χαμπάρι.

● Μέχρι να σου χτυπήσει την πόρτα.

● Μέχρι «οικειοθελώς» να μειώσεις τον μισθό σου.

● Μέχρι να δεχτείς να εργάζεσαι όσο και όποτε εξυπηρετεί το αφεντικό σου.

● Μέχρι να τιναχτούν στον αέρα τα ταμεία που πλήρωνες μια ζωή.

● Μέχρι να μην μπορείς να αγοράσεις βιβλία στο παιδί σου.

● Μέχρι να μην βρίσκεις γιατρό και φάρμακο.

● Μέχρι να φας κλωτσιά και να βρεθείς στον δρόμο χωρίς ή με μισή αποζημίωση.

● Μέχρι να μην σου φτάνει η σύνταξη ούτε για τη ΔΕΗ και το πετρέλαιο...

Όταν συμβούν όλα αυτά, δηλαδή τώρα που συμβαίνουν όλα αυτά, δεν είναι ο γιατρός που σου χτυπά την πόρτα με το πικρό φάρμακο. Είναι αυτός που σε δένει χειροπόδαρα... Στην προκειμένη περίπτωση είναι αυτός που έχει ήδη αρχίσει να σου ζητά την ψήφο σου για να συνεχίσει τη διάσωση με την ίδια πικρή συνταγή.

● Είναι αυτοί που έχουν ξεχάσει ότι εκλέγονται από τον ελληνικό λαό και πιστεύουν πως διορίζονται από την τρόικα.

● Είναι αυτοί που ακόμη και μετά την καταστροφή που σου προκάλεσαν εξακολουθούν να σε θεωρούν του χεριού τους γιατί το δικό τους αδιέξοδο νομίζουν ότι είναι και δικό σου. Κάνουν λάθος...

Οι πολιτικές τους βρίσκονται σε αδιέξοδο. Όχι μόνο στη «ανίκανη» και βιομηχανικά υπανάπτυκτη Ελλάδα, αλλά και στην Ιταλία, την Πορτογαλία, την Ισπανία, το Βέλγιο...

● Στην Ισπανία η κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι ανακοίνωσε την Παρασκευή μέτρα ύψους 27 δισεκατομμυρίων ευρώ, σε μία χώρα που έχει το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας στην Ευρωζώνη (23,6%).

● Στην Ιταλία ενώσεις εργαζομένων ετοιμάζουν διαδηλώσεις και γενική απεργία, ενώ τα ποσοστά δημοτικότητας του Ιταλού πρωθυπουργού έχουν μειωθεί, καθώς ο Μ. Μόντι έχει εμπλακεί σε πολιτικές διαμάχες με τα κόμματα, στα οποία στηρίζεται για να περάσει τους νόμους.

● Στην Πορτογαλία ετοιμάζονται για τα δικά τους νέα μνημόνια...

● Στο Βέλγιο χθες στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων μιλούσαν για νέα, κολοσσιαία προσπάθεια λιτότητας έως το 2015, για να εξοικονομηθούν ακόμη 5 δισ. ευρώ (1,2% του ΑΕΠ), 8 δισ. το 2014, 11 δισ. το 2015».

● Για να μην ξεχνάμε τη δική μας κατάσταση, μετά τις εκλογές αναζητούνται πάνω από 15 δισ.!

Συνοψίζοντας την κατάσταση στον ευρωπαϊκό Νότο, ο γλαφυρός στις περιγραφές τους πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας δήλωσε χθες: «Τη γνωρίζουμε τη θεραπεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Ιταλία. Προκάλεσε την καταστροφή της Ελλάδας και τώρα αρχίζει να καταστρέφει την Ισπανία»

Υπάρχει φάρμακο για να αντιμετωπιστεί αυτή λαίλαπα; Υπάρχει, αλλά δεν είναι αυτό που προτείνουν οι επόπτες και το εγχώριο πολιτικό τους προσωπικό: Φούμο...

Από το ποντίκι

Η ελληνική οικονομία σε τριτοκοσμικό επίπεδο

Η επικίνδυνη ύφεση της ελληνικής οικονομίας, oι επιπτώσεις σε ευρωζώνη, Ελλάδα και επενδυτές, αλλά και τα ανησυχητικά ελλείμματα στην Ισπανία σχολιάζονται από τις γερμανικές εφημερίδες.

«Σε ελεύθερη πτώση βρίσκεται η ελληνική οικονομία» γράφουν οι Financial Times Deutschland. Σύμφωνα με υπολογισμούς του γερμανικού οικονομικού ινστιτούτου Ifo την τρέχουσα χρονιά ακόμα και χώρες όπως το Περού και το Βιετνάμ ξεπερνούν την Ελλάδα σε οικονομική απόδοση, υπό την προϋπόθεση ότι η ύφεση της ελληνικής οικονομίας θα περιοριστεί φέτος στο 2%. 

«Σε περίπτωση που σημειωθεί δραματική συρρίκνωση της οικονομίας της τάξης του 8% τότε ενδέχεται να ξεπεράσουν την Ελλάδα ακόμα και το Μπαγκλαντές και η Χιλή» υποστηρίζει οΣτέφεν Έλστνερ, ερευνητής του ινστιτούτου Ifo, ενός από τα μεγαλύτερα ιδρύματα οικονομικής έρευνας της Γερμανίας.

Με βάση την αγοραστική δύναμη το ελληνικό Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν πέφτει για πρώτη φορά κάτω από εκείνο ορισμένων υπό ανάπτυξη χωρών ή αναδυόμενων οικονομιών. Ας σημειωθεί ότι το 2009 η Ελλάδα καταλάμβανε την 35η θέση στην παγκόσμια κατάταξη του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος, το 2010 την προσπέρασαν Ελβετία, Αυστρία και Χονγκ Κονγκ, ενώ το 2011 η Ελλάδα έπεσε στην 40ή θέση, πίσω από την Ουκρανία και τη Σιγκαπούρη.

Χωρίς ιστορικό προηγούμενο κρίνεται η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας λόγω της κρίσης χρέους. Ορισμένοι ειδικοί εκφράζουν φόβους ότι η ύφεση θα φθάσει φέτος ακόμα και το 8%, μετά από συρρίκνωση γύρω στο 6,5% το 2011. «Πρόκειται για την μεταπολεμικά μεγαλύτερη ύφεση σεχώρα της Δύσης» εκτιμά ο οικονομικός ιστορικός στο Πανεπιστήμιο του Berkeley Μπάρι Άιχενγκριν στους Financial Times Deutschland.

Η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση μεταπολεμικά 

Στις οικονομικές σελίδες η Frankfurter Allgemeine Zeitung θέτει και απαντά 11 ερωτήσεις για τις επιπτώσεις του PSI στην ευρωζώνη, την Ελλάδα και τους επενδυτές. Σχετικά με την πορεία της ελληνικής οικονομίας οι συντάκτες της εφημερίδας σημειώνουν:

«Πολλοί οικονομολόγοι θεωρούν δεδομένο ότι η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει τα επόμενα χρόνια μεγάλες δυσκολίες και ενδεχομένως να χρειαστεί επιπλέον οικονομική βοήθεια...».

Στο ερώτημα αν η ευρωπαϊκή περιφέρεια απειλείται με ντόμινο, η FAZ παρατηρεί: «Διεθνείς οικονομικοί κύκλοι επικεντρώνουν εδώ και μήνες την προσοχή τους στην Πορτογαλία, στην οποία τα επιτόκια των ομολόγων και τα ασφάλιστρα κινδύνου κινούνται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Ανοιχτό παραμένει αν η Λισσαβώνα είναι υποψήφια για αναδιάρθρωση του χρέους. Τη Δευτέρα το επιτόκιο για δεκαετή ομόλογα του πορτογαλικού δημοσίου έφθασε το 13,4%».

Λιτότητα ή όχι; 

Πριν καλά - καλά στεγνώσει το μελάνι των υπογραφών στο δημοσιονομικό σύμφωνο οι Ευρωπαίοι αντιμετωπίζουν την πρώτη δοκιμασία, επισημαίνει η Süddeutsche Zeitung. Η Ισπανία, μια από τις σημαντικότερες οικονομίες της ευρωζώνης, καταγράφει μεγαλύτερο έλλειμμα από ότι έχει συμφωνηθεί. Και το σημαντικότερο, δεν είναι διατεθειμένη να το μειώσει με νέα μέτρα λιτότητας.

Ο πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι καθησύχασε ωστόσο τους ομολόγους του στην τελευταία Συνάντηση Κορυφής της Ε.Ε. λέγοντας ότι το 2013 η Ισπανία θα σεβαστεί τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς στόχους.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το 2011 ο νέος δανεισμός της Ισπανίας άγγιξε το 8,5% του ΑΕΠ και το 2012 αναμένεται να φθάσει το 6%. Πολλοί ωστόσο αμφισβητούν ότι η Μαδρίτη θα είναι σε θέση να μειώσει το έλλειμμα κάτω από το 3% το 2013. 


Από την  Deutsche Welle

Ληστεία και στα Ταμεία Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων

Σε οριακή κατάσταση οδηγούνται τα Ταμεία καθώς μέρα με τη μέρα διαπιστώνεται η τεράστια λεηλασία των αποθεματικών τους μέσα από το «κούρεμα» των κρατικών ομολόγων που διαχειρίζονταν η Τράπεζα της Ελλάδας.

Θύμα της αντεργατικής αυτής πολιτικής και το πολύπαθο Ταμείο Πρόνοιας των Δημοσίων Υπαλλήλων, που ήδη αδυνατεί να καταβάλει το εφάπαξ, και ακόμα πέντε τομείς που έχουν υπαχθεί σε αυτό.

Σύμφωνα με την ενημέρωση που έκανε μόλις χτες η Τράπεζα της Ελλάδας, από τα 351.548.220 ευρώ που το ΤΠΔΥ είχε τοποθετήσει στο «Κοινό Κεφάλαιο» απέμειναν μόλις 107.505.405 ευρώ, δηλαδή οι συνολικές απώλειες για τους ασφαλισμένους σε αυτό από τις εισφορές τους ανέρχονται στο ποσό των 244.043.815 ευρώ!

Συγκεκριμένα, ενώ το ΤΠΔΥ μαζί με τους πέντε τομείς που έχουν υπαχθεί σε αυτό είχαν τοποθετήσει τα αποθεματικά τους ύψους 351.548.220 ευρώ, μετά το «κούρεμα», στις 9 Μάρτη, η ονομαστική αξία των κεφαλαίων τους ήταν 201.031.083 ευρώ, αλλά η τρέχουσα αξία (αν γίνει σήμερα ρευστοποίηση) είναι μόλις 107.505.405 ευρώ.

Πιο αναλυτικά, οι απώλειες για κάθε Ταμείο έχουν ως εξής:

Για το κυρίως Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων που αδυνατεί να καταβάλει το εφάπαξ σε 50.000 περίπου υπαλλήλους, από τα 1.305.860 ευρώ μετά το «κούρεμα» απέμειναν 746.751 ευρώ, ενώ η τρέχουσα άρα και πραγματική αξία είναι μόλις 399.340 ευρώ.

Ο Τομέας Πρόνοιας Δημοτικών και Κοινοτικών Υπαλλήλων είχε τοποθετήσει 288.681.403 ευρώ, μετά το «κούρεμα» η ονομαστική αξία των αποθεματικών ήταν 165.081.451 ευρώ, ενώ η τρέχουσα αξία διαμορφώνεται στα 88.280.634 ευρώ. Πρόκειται για πραγματική λεηλασία αν αναλογιστεί κανείς ότι με μια μονοκοντυλιά εξαερώθηκαν 200 ολόκληρα εκατομμύρια ευρώ.

Ο Τομέας Πρόνοιας Υπαλλήλων ΝΠΔΔ είχε τοποθετήσει 55.254.423 ευρώ, με το «κούρεμα» η ονομαστική αξία τους μειώθηκε στα 31.597.062 ευρώ και η τρέχουσα αξία σήμερα είναι μόλις 16.897.153 ευρώ.

Ο Τομέας Πρόνοιας Προσωπικού ΕΒΕΒΕΚ είχε τοποθετήσει 3.163.760 ευρώ, μετά το «κούρεμα» η ονομαστική αξία μειώθηκε στα 1.809.185 ευρώ και η τρέχουσα αξία έγινε 967.498 ευρώ.

Ο Τομέας Πρόνοιας Προσωπικού Ταμείου Νομικών είχε 3.076.304 ευρώ, μετά το «κούρεμα» η ονομαστική αξία μειώθηκε στα 1.758.602 ευρώ και η τρέχουσα στα 940.447 ευρώ.

Και ο Τομέας Πρόνοιας Ορθοδόξου Εφημεριακού Κλήρου είχε μόλις 66.470 ευρώ τα οποία και αυτά «κουρεύτηκαν», η ονομαστική αξία τους μειώθηκε στα 38.022 ευρώ και η ονομαστική στα 20.333 ευρώ!

Από τον Ρυζοσπάστη

Σκάει η φούσκα της διψήφιας αύξησης των εξαγωγών

Η «παραμυθένια» πορεία των ελληνικών εξαγωγών την τελευταία διετία αποδείχθηκε τελικά ότι έχει και «δράκο».


Είναι ο τομέας των πετρελαιοειδών αλλά ειδικότερα ο συνυπολογισμός του εφοδιασμού των κάθε είδους πλοίων και αεροσκαφών τρίτων χωρών με καύσιμα, λιπαντικά και άλλα εφόδια, που τελικά ευθύνονται σε μέγιστο βαθμό για την δημιουργία μιας ουσιαστικά μαγικής εικόνας σε σχέση με τις πραγματικές εξαγωγικές επιδόσεις των ελληνικών επιχειρήσεων.


Όχι ότι τα τελευταία χρόνια οι εξαγωγές μας δεν έχουν αναπτυχθεί. Νέες αγορές έχουν ανοίξει ακόμη και σε μακρινούς προορισμούς όπως το Περού, η Αργεντινή ή τα Νησιά Φάλκλαν, και οι πωλήσεις βιομηχανικών και αγροτικών προϊόντων είναι όντως ανεβασμένες.

Η πραγματική άνοδος όμως των εξαγωγών σε αξία και όγκο είναι τελικά πολύ μικρότερη από αυτή που η Κυβέρνηση διαφημίζει με κάθε ευκαιρία, όταν δημοσιεύονται τα στοιχεία με τις εμπορευματικές συναλλαγές (36,8% η αύξηση του 2011) και ήδη τα πρώτα στοιχεία για τον Ιανουάριο του 2012 πιστοποιούν ότι η αλματώδης άνοδος έχει αρχίσει να ξεφουσκώνει αφού η βάση σύγκρισης δεν είναι πλέον ευνοϊκή.


1,348 δισ. ευρώ για εφοδιασμό πλοίων


Από μόνη της η «αγορά» του εφοδιασμού πλοίων έφτασε το 2011 σύμφωνα με τα στοιχεία του Πανελλήνιου Συνδέσμου Εξαγωγέων να απορροφά εξαγωγές ύψους 1,348 δις. ευρώ και συνιστά πλέον τον 5ο μεγαλύτερο εξαγωγικό προορισμό ελληνικών προϊόντων μετά την Ιταλία, τη Γερμανία, την Τουρκία και την Κύπρο.
Η αξία των εξαγωγών σε πετρελαιοειδή ξεπερνά τα 6,6 δις. ευρώ και αντιστοιχεί στο 26% του συνόλου.
Πέρυσι να θυμίσουμε ότι η κρουαζιέρα γνώρισε πιένες άρα και η τροφοδοσία των κρουαζιερόπλοιων με καύσιμα που ελλιμενίζονταν στην Ελλάδα επίσης, υπήρξε πολεμική αναταραχή στη Λιβύη.


Το 2010 αντίστοιχα η αξία των εξαγωγών καυσίμων συνολικά ήταν 1,83 δις. ευρώ. Αυξήθηκε δηλαδή κατά 259% μέσα σε ένα χρόνο. Οι δε εξαγωγές εφοδιασμού ήταν μόλις 338 εκατ. ευρώ (13η θέση) και νωρίτερα σχεδόν ανύπαρκτες αφού δεν καταγράφονταν ως εξαγωγική δραστηριότητα, αλλά ως πράξεις εφοδιασμού. Αυτό άλλαξε στις αρχές του 2011, όταν η χώρα μας «προσαρμόστηκε» με την κοινοτική νομοθεσία και με υπουργική απόφαση ενέταξε στις εξαγωγές τους εφοδιασμούς πλοίων και αεροσκαφών, αρχικά «ανεξαρτήτως προορισμού τους» δηλαδή ακόμη και εντός Ε.Ε, και στη συνέχεια διευκρινίζοντας ότι αφορά μόνο σε ελλιμενισμούς πλοίων τρίτων χωρών.


Παρελθόν τα εντυπωσιακά ποσοστά αύξησης


Επειδή πλέον το 2012, η βάση σύγκρισης δεν είναι ευνοϊκή όπως συνέβαινε τους πρώτους μήνες του 2011 σε σχέση με το 2010, η «κόπωση» στις εξαγωγικές επιδόσεις της χώρας είναι εμφανής.


Τον Ιανουάριο σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που ανακοινώθηκαν χθες οι εξαγωγές χωρίς πετρελαιοειδή μειώθηκαν εντός της ΕΕ κατά 5,9% στα 746,1 εκατ. ευρώ, όταν πέρυσι είχαν αυξηθεί κατά 26%. Παράλληλα αυξήθηκαν κατά 14% στα 450,6 εκατ.ευρώ στις χώρες εκτός ΕΕ, όταν πέρυσι είχαν αυξηθεί κατά 42%. Συνολικά οι εξαγωγές τον Ιανουάριο παρέμειναν στάσιμες όταν τον ίδιο μήνα του 2011 είχαν παρουσιαστεί αυξημένες κατά 30%.

Οι πραγματικές εξαγωγές


Σε ότι αφορά τώρα τις εξελίξεις στον πραγματικό «κόσμο» των εξαγωγών:

Σύμφωνα με την έρευνα του ΠΣΕ και του ΚΕΕΜ, στη λίστα των 100 πιο εξαγώγιμων ελληνικών προϊόντων καταγράφηκαν το 2011 περίπου 15 νέες είσοδοι, που αφορούν κυρίως προϊόντα αλουμινίου, δομικά υλικά, λιπάσματα και συσκευές μεταφορές δεδομένων. Ενισχυμένες ήταν επίσης οι εξαγωγές σε φράουλες, καπνιστά ψάρια, εμφιαλωμένο νερό και παιδικά παιχνίδια.


-Τα προϊόντα με τις μεγαλύτερες εξαγωγές πέρυσι ήταν τα ορυκτέλαια πετρελαίου με 6,36 δις. ευρώ, τα προϊόντα από αργίλιο με 562,5 εκατ. ευρώ, τα «εμπιστευτικά προϊόντα» με 530,1 εκατ.ευρώ, τα φάρμακα (475,6 εκατ.ευρώ), τα ψάρια (452,6 εκατ. ευρώ), οι ράβδοι από σίδηρο ή χάλυβα (356,8 εκατ. ευρώ), οι σωλήνες κάθε είδους (340,8 εκατ. ευρώ), τα λαχανικά (264,4 εκατ. ευρώ), τα βερίκοκα, τα κεράσια και τα ρόδια με 251,2 εκατ. ευρώ, το βαμβάκι (234,8 εκατ. ευρώ), η φέτα και το κεφαλοτύρι με 234,2 εκατ. ευρώ, τα γουνοδέρματα (215,9 εκατ. ευρώ), το ελαιόλαδο με 211,1 εκατ. ευρώ και τα κράματα αργιλίου με 204,4 εκατ. ευρώ).

Αντίθετα από τα κορυφαία μέχρι το 2010 εξαγώγιμα ελληνικά προϊόντα «χάθηκαν» τα αρτοποιήματα και ζαχαρώδη, τα μανταρίνια και πεπόνια, ορισμένοι τύποι χρωμάτων, ορμονούχα φάρμακα, τα είδη υγιεινής και τα πλοία. Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν, επίσης, και την κρίση που διέρχεται ο άλλοτε κραταιός κλάδος της κλωστοϋφαντουργίας και της ένδυσης, με την απουσία των νημάτων denim και των μη πλεκτών ενδυμάτων.


-Οι εξαγωγές βιομηχανικών προϊόντων αυξήθηκαν κατά 11% (στα 10,2 δις. ευρώ έναντι 9,2 δις. ευρώ) κυρίως λόγω της μεγάλης αύξησης των εξαγωγών πρώτων υλών και των μηχανημάτων και υλικών μεταφορών. Αντίθετα στάσιμες παρέμειναν οι εξαγωγές χημικών προϊόντων (-0,8%, στα 2,346 δις. ευρώ).


- Αύξηση 4,2% κατέγραψαν οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων ( 4,096 δις. ευρώ), με τη μεγαλύτερη συνεισφορά να προέρχεται από την υποκατηγορία των τροφίμων και ζώων που απορροφούν πάνω από τα 3/4 των εξαγωγών αγροτικών προϊόντων.
Οι εξαγωγές ποτών και καπνού έφτασαν τα 566 εκατ. ευρώ (+3,1%), ενώ οι εξαγωγές της υποκατηγορίας λάδια & λίπη ζωικής ή φυτικής προέλευσης στα 299 εκατ. ευρώ.,


-Αισθητή μείωση παρουσίασαν οι εξαγωγές πρώτων υλών (-6,6% στα 889 εκατ. ευρώ).


- Σημαντικές ανακατατάξεις προέκυψαν και στις κυριότερες αγορές προορισμού των ελληνικών εξαγώγιμων προϊόντων.
Η Ιταλία είναι πλέον ο κορυφαίος εξαγωγικός προορισμός ελληνικών προϊόντων με 2,123 δις. ευρώ, ενώ στη δεύτερη θέση ακολουθεί η Γερμανία με 1,763 δις. ευρώ. Στην τρίτη θέση έχει αναρριχηθεί η Τουρκία με 1,752 δις. ευρώ, ενώ ακολουθούν η Βουλγαρία με 1,239 δις. ευρώ, οι ΗΠΑ με 1,191 δις. ευρώ, η Αγγλία με 890,6 εκατ. ευρώ, η Γαλλία με 651 εκατ. ευρώ , η Ρουμανία με 596,5 εκατ. ευρώ και η Σιγκαπούρη με 587,2 εκατ. ευρώ.


Του Βασίλη Γεώργα

Πώς η κυβέρνηση υπεξαίρεσε τα λεφτά των πανεπιστήμιων και των νοσοκομείων

«Άφωνοι έμειναν πολλοί διοικητές νοσοκομείων, πρυτάνεις ΑΕΙ και υπεύθυνοι άλλων οργανισμών του Δημοσίου όταν ανακάλυψαν πως έχει  εξαφανιστεί το 70% των χρημάτων έντοκων λογαριασμών που διατηρούσαν στην Τράπεζα της Ελλάδος. Οι λογαριασμοί αυτοί δεν είχαν καμία σχέση με ομόλογα – ήταν έντοκοι τραπεζικοί λογαριασμοί στους οποίους ‘έμπαιναν’ επιχορηγήσεις και ‘έβγαιναν’ αναλήψεις για τα έξοδα των οργανισμών.

Όπως έγινε γνωστό από τους νοσοκομειακούς γιατρούς την μέρα που ‘έκλεινε’ το PSI και μάλλον λίγο πριν τα μεσάνυχτα, κυβέρνηση και διοικητής της Τράπεζας Ελλάδος αγόρασαν ομόλογα από κατόχους με αυτά τα χρήματα, χωρίς να ρωτήσουν τους καταθέτες των έντοκων λογαριασμών! Οι ομολογιούχοι αυτοί έτσι γλίτωσαν το κούρεμα, ενώ ταυτόχρονα ληστεύθηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από νοσοκομεία, πανεπιστήμια και άλλους οργανισμούς τελείως απαραίτητα για την στοιχειώδη διατήρηση της λειτουργίας τους».

Η υποψία δηλαδή των νοσοκομειακών γιατρών που αποτυπώθηκε στο ygeianews.gr είναι ότι η κυβέρνηση και η Τράπεζα της Ελλάδας αποφάσισαν να απαλλάξουν κάποιες ‘φίλιες δυνάμεις’ ομολογιούχων από τη χασούρα και πήραν τα ομόλογά τους στην ονομαστική τους αξία και τα φόρτωσαν στα ιδρύματα για να τη γράψουν αυτά. Αν βεβαίως έχουν έτσι τα πράγματα, πρόκειται για έκνομη πράξη και καραμπινάτο σκάνδαλο και οι υπεύθυνοι θα πρέπει με κάποιο τρόπο να λογοδοτήσουν.

Ένα άλλο σενάριο – πιο πιθανό ίσως – που θα μπορούσαμε να υποθέσουμε στη βάση του νόμου του 1997, ο οποίος επιτρέπει στο ελληνικό Δημόσιο να διαθέτει στην Τράπεζα της Ελλάδος τίτλους της τελευταίας έκδοσης ΟΕΔ στην τιμή της αρχικής δημοπρασίας και με συνυπολογισμό των ενδιάμεσων τόκων, είναι ότι απλά το ελληνικό δημόσιο πέρασε δια της  ΤτΕ τίτλους που του είχαν … ξεμείνει από τις εκδόσεις των αρχών του 2010 στην πλήρη τους αξία στα ιδρύματα. Έτσι, η κυβέρνηση με τον γνωστό κοτζαμπατζίστικο τρόπο της ‘δανείστηκε’ από τα πανεπιστήμια, τα ΤΕΙ και τα νοσοκομεία τα ρευστά διαθέσιμά τους με το σαφή σκοπό να τους φάει το 70%.

Επί του παρόντος, κινούμαστε ακόμη στο επίπεδο των διαμαρτυριών των νοσοκομείων, των πρυτάνεων και της αναστολής της λειτουργίας των ΤΕΙ για δυο μέρες. Έχουμε επίσης κάποιες ‘αντισταθμιστικές’ κινήσεις της κυβέρνησης, που για να εξευμενίσει τους πρυτάνεις, αποσύνδεσε τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων από την εκλογή των νέων συμβουλίων διοίκησης.

Κάποιες ομάδες γιατρών και εργαζομένων, συγκεκριμένα το ΔΣ του νοσοκομείου Αγίου Ανδρέα της Πάτρας έχει ανακοινώσει ότι θα καταθέσει μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπεύθυνου, ενώ και η σύνοδος των πρυτάνεων ανακοίνωσε ότι θα συγκροτήσει νομική επιτροπή για την άμεση αναζήτηση τυχόν αστικών και ποινικών ευθυνών για όσες οικονομικές ζημίες έχουν προκύψει από παρεμβάσεις τρίτων.

Ελπίζουμε να κινηθούν όντως οι νομικές διαδικασίες, τουλάχιστον από την πλευρά των νοσοκομείων – γιατί το πιθανότερο είναι ότι μετά την κυβερνητική υποχώρηση στο θέμα των συμβουλίων διοίκησης οι πρυτάνεις δεν θα το κάνουν. Ο Βενιζέλος βεβαίως έχει προνοήσει γι’ αυτό και με το νόμο  4046/2012 έχει απαλλάξει προκαταβολικά τα στελέχη της ΤτΕ από κάθε ποινική, αστική και διοικητική ευθύνη για όλες τις κινήσεις τους στο πλαίσιο του PSI.

Ωστόσο το θέμα υπάρχει, η κίνηση έχει όλα τα στοιχεία μιας υπεξαίρεσης με μια ύπουλη πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης και θα παρακολουθήσουμε εκ του σύνεγγυς τις λεπτομέρειες της διαλεύκανσής της. 

Μνήσθητι μου Κύριε, τους διώξαμε...

Ξύπνησα με ήλιο λαμπρό να γεμίζει το δωμάτιο κι άκουσα έξω τραγούδια και φωνές χαρμόσυνες και καμπάνες να χτυπούν.



Βγήκα έτσι ξεχτένιστη, ξυπόλητη στο δρόμο και είδα κόσμο πολύ αγκαλιασμένο να τραγουδά και να...


χορεύει και να λέει ο ένας στον άλλον: Μνήσθητι μου Κύριε, τους διώξαμε.


Κατηφόρησα σα σκιά ανάμεσα στο πλήθος που εκράταγε σημαίες και ανέμιζε στον αγέρα. Ήταν σημαίες ελληνικές λέει αλλά δεν μοιάζανε.


Άλλες ήσαν κόκκινες, άλλες πολύχρωμες, άλλες γαλάζιες, πράσινες, άλλες με σταυρό στη μέση άλλες με σφυριά, δρεπάνια και Άλφα ή άλλα γράμματα της αλφαβήτου παράξενα αλλά αναγνωρίσιμα ανεξηγήτως.


Δεν είχανε κοντάρια οι σημαίες, χέρια τις ανεμίζανε, σκέπαζαν τα πλήθη προστατευτικά σαν τις φτερούγες ενός τεράστιου αετού και ριπίζονταν στο αεράκι που φυσούσε.


Είδα ανθρώπους παράταιρους στα πλήθη. Σαν σκιές απ΄τα παλιά, σαν ομίχλες.


Μου εφάνη ότι είδα οπλαρχηγούς με λερωμένα τσόλια και φουστανέλλες, καραισκάκηδες κι αντρούτσους, είδα και τον Δημήτρη Υψηλάντη συγκινημένο να σφίγγει το χέρι του Σαράφη.


Είδα και φουρνιές αποστεωμένων εξόριστων μ' ένα χαμόγελο τόσο μεγάλο που κάλυπτε με φώς το πρόσωπο τους και τους στρατιώτες που επαναστάτησαν στη Μέση Ανατολή είδα νομίζω, σε μια μεριά μου φάνηκε στεκόταν ο Μαρδοχαίος Φριζής κρατώντας το σπαθί του.


-Τι έγινε; ρώτησα


Μια κοπελιά με τη στολή του Δημοκρατικού Στρατού μου είπε γελώντας, τους διώξαμε, πάνε πιά, η χώρα μας πάλι δικιά μας είναι.


Πιο κάτω στέκονταν οι Εβραίοι της Σαλονίκης κι ο Μπεναρόγιας, κάτι μπαρουτοκαπνισμένοι παπάδες ανάκατοι παπαφλέσσηδες και παπα - ανυπόμονοι χτυπούσαν τις καμπάνες.


Και προχωρούσα ξυπόλητη κι αισθανόμουνα να πατώ σ ένα χωράφι παπαρούνες βελούδινες με μαύρο μίσχο.


-Πού είναι; ρώτησα


Τους πιάσαμε μου 'πε ένα παλικαράκι που φερνε του Διομήδη Κομνηνού τους έχουμε να τους δικάσει ο Τερτσέτης να δώσουν λόγο για τα Εγκλήματα που κάμανε.


-Και τώρα τι κάνουμε; ξαναρώτησα αλλά είχε φύγει το παλικάρι και μια κοπελιά σαν τα κρύα τα νερά που μοιαζε της Ηλέκτρας Αποστόλου μου είπε:


-Εθνοσυνελεύσεις κάνουμε σε κάθε τόπο να βγάλουμε αντιπροσώπους για τη Συντακτική Συνέλευση που θα αποφασίσει για το καλό της πατρίδας, όλοι μαζί θ΄αποφασίσουμε για το καλό της πατρίδας, όχι αυτό που θέλουνε οι ξένοι αυτό που θέλει ο λαός.


- Κι οι δανειστές μας; ρώτησα αλλά το κορίτσι είχε φύγει μα μου απάντησε ο Μαριγκλέν ο αλβανός κι ο χασάν ο αιγύπτιος:


- Να περιμένουνε οι δανειστές κι οι ξένοι, θα βάλουμε ξένους λογιστάδες να μετρήσουνε τι τους χρωστάμε και αν. Κι άμα έχουμε σιγά –σιγά θα τους τα δώσουμε αλλιώς ας πάν καλλιά τους.


Σαν να πήρε το μάτι μου μακρυά τον Βελενστιλή να τραγουδά για τα Βαλκάνια και τον Λαμπράκη σαν να είδα να τραγουδά για την ειρήνη των λαών.


Σαν να ξεχώρισα και τον πατέρα μου νέο , όπως στέκει σε μια φωτογραφία περήφανος απ΄το αλβανικό μέτωπο, δίπλα του ο Ελύτης να τραγουδά για τον Χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας ενώ ο Σικελιανός απαγγέλλει Ηχήστε Οι Σάλπιγγες.


-Και με τι θα ζούμε χωρίς τους Ξένους; ψέλλισα.


-Κατάσχαμε τις περιουσίες των πλουσίων, αυτών που κλέψανε και μαγαρίσανε τον πλούτο της Ελλάδας μου απάντησε ένας όμορφος νέος άντρας που κράταγε δίπλα στ΄αυτί του ένα γαρύφαλλο , μ αυτά θα ζήσουμε και θα δουλέψουμε σκληρά για να πλουτίσει ο λαός κι ο τόπος κι όχι τα όρνια και τα κοράκια.


Και νόμισμα δεν θα΄χουμε μήτε δραχμή μήτε ευρώ αλλά το γεράκι , το περήφανο, ανυπόταχτο πουλί της Ελλάδας.


Έκλαιγα, δάκρυα τρέχανε στα μάτια μου, τα πόδια μου πατούσαν τώρα πλάκες πεζοδρομίου, δίπλα μου άστεγοι, άρρωστοι, δυστυχισμένοι ,νέοι, γέροι, νεκροί και ζωντανοί, ήρωες και καθημερινοί όλοι μ΄ένα χαμόγελο, με μια γροθιά και μια φωνή ΕΜΠΡΟΣ και Ω Γλυκύ μου Έαρ.


Εκεί, ξύπνησα, πραγματικά... Λουσμένη στα δάκρυα.


Ο ήλιος λαμπρός έμπαινε στο δωμάτιο αλλά έξω ησυχία.


Κάτι πουλιά μόνο άκουγα να κελαηδάνε.


Όνειρο ήταν, σκέφτηκα...


Όνειρο Παρασκευής.


Θυμήθηκα τη γιαγιά μου να μου λέει:


«μην νοιάζεσαι κόρη μου, τ΄όνειρο της Παρασκευής κρατεί ως το μεσημέρι»


Της Σοφίας Λαμπίκη