Η τήρηση των παραδόσεων

Φίλη μου έλεγε ότι πριν από χρόνια είχε συμμετάσχει σε μια συνεστίαση Ελλήνων του Λονδίνου. Η συνεστίαση είχε οργανωθεί για φιλανθρωπικούς σκοπούς σε ένα από τα ακριβότερα ξενοδοχεία και οι διοργανωτές για να προσελκύσουν κόσμο είχαν καλέσει τον Στράτο Διονυσίου, ο οποίος με το που εμφανίστηκε σάρωσε τα φιλάνθρωπα αισθήματα των παρισταμένων και μοιράζοντας απλόχερα από σκηνής τον πόνο της ελληνικής ψυχής απελευθέρωσε τα αντανακλαστικά της γνησιότητάς της. Με δυο λόγια, οι άνθρωποι δεν κρατήθηκαν και άρχισαν να σπάνε πιάτα. Πλην όμως τα πιάτα δεν ήταν για σπάσιμο.

Πορσελάνες με υπογραφή ήταν, τις οποίες ο διευθυντής του ξενοδοχείου τις έβλεπε να θρυμματίζονται χωρίς περίσκεψη στο πάτωμα όσο η φωνή του Διονυσίου σπάραζε επί σκηνής. Το αποτέλεσμα είναι πως όσα χρήματα συγκεντρώθηκαν χρησιμοποιήθηκαν για να αποζημιώσουν την κατεστραμμένη οικοσκευή. Και ήταν πολύ περισσότερα απ' αυτά που είχαν υπολογίσει να μαζέψουν για τους φιλανθρωπικούς σκοπούς της ωραίας αυτής εκδήλωσης.

Δικά τους ήταν τα χρήματα και ό,τι ήθελαν τα έκαναν, θα μου πείτε. Καμία αντίρρηση επί τούτου. Δεν είναι εντυπωσιακό όμως πώς άνθρωποι οι οποίοι ζουν και δημιουργούν στο κέντρο της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας, στο Σίτι του Λονδίνου, μόλις λύσουν τις γραβάτες τους, ξαναβρίσκουν τη μικρή επαρχία που κουβαλάνε μέσα τους; Οπου η σπατάλη θεωρείται ύψιστη κοινωνική αξία και αυτό που μετράει περισσότερο είναι πώς θα εντυπωσιάσει ο ένας τον άλλον;

Αυτό το επεισόδιο μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας περί Carlton και των εκδηλώσεων που, υποτίθεται, γίνονται παράλληλα με τους Ολυμπιακούς για να βελτιώσουν την εικόνα της χώρας και να προσελκύσουν επενδυτές στη χώρα μας. Ας αφήσουμε κατά μέρος το ενοίκιο της περίφημης λέσχης που είναι πανάκριβη, αλλά ήταν η μόνη διαθέσιμη αφού, για να αποφασιστούν οι εκδηλώσεις, έπρεπε πρώτα να αποφανθεί ο κυρίαρχος ελληνικός λαός. Το θέμα όμως δεν είναι τα χρήματα, των οποίων, αν κατάλαβα, μεγάλο μέρος το καλύπτουν ιδιώτες χορηγοί. Αυτούς τους λογαριασμούς ας τους αφήσουμε για τους δημοσιογράφους του «Ιντιπέντεντ», αν και δεν μπορούμε να μη σκεφτούμε και όσα λένε οι έλληνες αθλητές για τα προβλήματα που τους έχει προκαλέσει η έλλειψη χρημάτων.

Το θέμα είναι η ουσία, ο τρόπος με τον οποίο κρίνουν ότι και θα βελτιωθεί η εικόνα της χώρας μας, και - κατά συνέπεια - θα γοητευθούν οι πολυπόθητοι επενδυτές μας. Ακουσα λοιπόν ότι στη διάρκεια των εκδηλώσεων θα παρουσιαστεί και καλλιτεχνικό θέαμα από τον Ιωάννη Μελισσανίδη. Και αμέσως μου ήρθε στο μυαλό τυπωμένο χαρτάκι, κολλημένο σε κολόνα της ΔΕΗ, με την αγγελική φυσιογνωμία του ολυμπιονίκη μας σε πόζα χαμογελαστή τριών τετάρτων. Με χοντρά γράμματα, δε, να αναγράφεται η είδηση: Σάββατο και Κυριακή στην πόλη μας ο μεγάλος καλλιτέχνης και χρυσός ολυμπιονίκης Ιωάννης Μελισσανίδης. Στο κέντρο «Η Χρυσή Ευκαιρία», δίπλα στον σταθμό των ΚΤΕΛ. Για ρεζερβέ τηλ. 69… κ.λπ.

Ε, ναι, λοιπόν. Απόδειξη πως είμαστε λαός με μεγάλη ιστορία είναι πως καμιά κρίση δεν είναι ικανή να μας κάνει να αφήσουμε τις παραδόσεις μας.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Αντιμέτωπη με τη χρεοκοπία η Σερβία

Αντιμέτωπη με τη χρεοκοπία βρίσκεται η Σερβία, όπως αναφέρει η Deutsche Welle, σημειώνοντας πως τα χρηματικά αποθέματα της χώρας επαρκούν μέχρι το Σεπτέμβριο.


Η Σερβία για να μπορέσει να καταβάλει μισθούς και συντάξεις μετά τον Σεπτέμβριο θα πρέπει να αναζητήσει επιπλέον πόρους. «Εάν συνεχίσουν να εξαπατούν την κοινή γνώμη και δεν πουν την αλήθεια για τη σερβική οικονομία, τότε πολύ φοβάμαι ότι οδεύουμε με μεγάλη ταχύτητα προς μια ελληνική τραγωδία»υποστηρίζει ο Σάσα Τζόγκοβιτς από το Σερβικό Ινστιτούτο για την Ανάλυση της Αγοράς.
 
Από την πλευρά του, ο υπουργός Οικονομίας, Μλάντγιαν Ντίκιτς, ανέφερε πως ενδεχομένως να χρησιμοποιήσει ένα ρωσικό δάνειο 800 εκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο προοριζόταν για τους σερβικούς σιδηροδρόμους, ενώ δεν απέκλεισε και τη χρήση ενός δανείου από το ΔΝΤ, το οποίο θα διοχετευθεί στο δημόσιο προϋπολογισμό.
 
«Εάν η νέα κυβέρνηση θέλει να φανεί συνετή θα πρέπει να παραδεχτεί ότι η Σερβία βρίσκεται στα πρόθυρα χρεοκοπίας, ότι ξοδέψαμε περισσότερα από όσα είχαμε και ότι τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα εάν συνεχίσουμε σε αυτόν το δρόμο», δήλωσε ο οικονομικός αναλυτής Αλεξάντερ Στεβάνοβιτς στη Deutsche Welle, τονίζοντας πως η προηγούμενη κυβέρνηση άφησε μια απαράδεκτη κατάσταση στα οικονομικά.
 
Σημειώνεται, όπως αναφέρεται στη Deutsche Welle, οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα έχουν ήδη υποστεί περικοπές στους μισθούς τους. «Τώρα είναι η σειρά των δημοσίων υπαλλήλων», αναφέρει ο Σέρβος οικονομολόγος.
 
Δεδομένου ότι η Σερβία δυσκολεύεται να βρει δανειστές ενδέχεται να προσφύγει στο ΔΝΤ και να αποδεχθεί σκληρά μέτρα λιτότητας. Ωστόσο στη χώρα ήδη ο μέσος όρος των μισθών κυμαίνεται στα 400 ευρώ το μήνα περίπου, ενώ η ανεργία πλήττει έναν στους τέσσερις Σέρβους.
 
Χτες παραιτήθηκε και ο Ντέγιαν Σόσκιτς, διοικητής της Σερβικής Κεντρικής Τράπεζας, διαμαρτυρόμενος για το νέο νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση, ο οποίος σύμφωνα με τον ίδιο περιορίζει την ανεξαρτησία της τράπεζας. Η Σερβία παλεύει με ένα ιστορικό, όπως χαρακτηρίζεται, έλλειμμα ύψους 2,2 δισ. ευρώ.

Τα άλογα της τρόικας

Τρόικα: Σημαίνει τριπλός ή τριμερής. Ρωσική λέξη, που έδωσε το όνομά της στην παραδοσιακή ιππήλατη άμαξα ή έλκηθρο που έσερναν τρία ζεμένα άλογα. Οι τρόικες αρχικά χρησιμοποιήθηκαν ως εμπορικές ή ταχυδρομικές άμαξες, αργότερα, στη ρωσική αυτοκρατορία του 17ου αιώνα και μετά, έγιναν τα «Ι.Χ.» των πλουσίων. Το μεσαίο άλογο ήταν ζεμένο κάτω από μιαν αψίδα κι ήταν αυτό που έδινε τον τροχασμό, τον ρυθμό στην τριάδα, γι’ αυτό είχε και χαλινάρια. Τα άλλα δύο άλογα ήταν ζεμένα ελαφρώς λοξά. Η εκπαίδευσή τους είχε στόχο τον απόλυτο συγχρονισμό, αλλά η «τεχνογνωσία» της ιππηλασίας επέβαλε συνήθως το ένα πλαϊνό άλογο να είναι πιο ατίθασο και το άλλο με ηπιότερο κα μάλλον φιλάρεσκο τροχασμό. Αυτό απέδιδε κάποια ιδιότυπη ισορροπία στην τρόικα.



Η πολιτική επικοινωνία γοητεύεται από τις μεταφορές. Κι έτσι, οποιαδήποτε τριανδρία ή τριμερής άσκηση εξουσίας αποκαλείται εκ μεταφοράς τρόικα. Η έννοια υπονοεί ισορροπία ισχύος εντός της τριάδας, έστω κι αν κάποιος έχει τον ρόλο του μεσαίου αλόγου της ρωσικής άμαξας που δίνει τον ρυθμό. Στη «δική μας» τρόικα έχουν ανατραπεί πολλοί από τους κανόνες της ρωσικής άμαξας. Η μεγαλύτερη ανατροπή συνίσταται, βεβαίως, στην αντιστροφή ρόλων μεταξύ υποζυγίων και άμαξας: η τρόικα υποτίθεται ότι ανέλαβε να σύρει το «κάρο» Ελλάδα έξω από τον βούρκο του χρέους και της ύφεσης. Υποτίθεται ότι αυτή θα ήταν το υποζύγιο και η Ελλάδα η άμαξα. Αλλά συμβαίνει το αντίθετο. Το υποζύγιο είναι τα 11 εκατομμύρια Ελλήνων -ή, για την ακρίβεια, η τεράστια πλειοψηφία τους- και άμαξα η τρόικα, με επιβάτες, εκτός από τους κυρίους Τόμσεν, Μαζούχ και Μορς, αρκετούς Ευρωπαίους αξιωματούχους που ανταγωνίζονται για το ποιος θα κρατήσει τον χαλινό. Για να πάει η άμαξα πού, θα αναρωτηθείτε. Στον γκρεμό, φυσικά. Αυτό συμβαίνει όταν το κάρο μπαίνει μπροστά απ’ τα άλογα.


Υπάρχουν κι άλλοι κανόνες ιππηλασίας που παραβιάζονται στη «δική μας» τρόικα. Ποιος έχει τον ρόλο του μεσαίου ίππου, του βηματοδότη; Η εντύπωσή μας μέχρι τώρα ήταν πως αυτόν τον ρόλο τον έχει το ΔΝΤ, ο «παγκόσμιος τοκογλύφος», το «demolition fund» της διεθνούς οικονομίας που έχει στον λογαριασμό του ουκ ολίγες θανατηφόρες «εξυγιάνσεις» χωρών. Και ο λαλίστατος κ. Πολ Τόμσεν πάντοτε έδινε τον ρητορικό τροχασμό στο εύρος και στο βάθος της «εσωτερικής υποτίμησης» που πρέπει να επιβληθεί στους μισθωτούς σκλάβους. Οι άλλοι έδιναν την εντύπωση ότι έχουν κρατήσει τους ρόλους των πλευρικών αλόγων της τρόικας – η ΕΚΤ διά του κ. Μαζούχ τον ρόλο του αγριεμένου αλόγου που ζωηρεύει τον καλπασμό, η Κομισιόν με τον συνήθως σιωπηλό κ. Μορς υποτίθεται πως αντιστάθμιζε τη ζωηράδα με μια πινελιά ηπιότητας και συμπάθειας.


Τώρα μαθαίνουμε πως όλα τα είχαμε καταλάβει λάθος. Όχι, δεν ήταν το ΔΝΤ που είχε αναλάβει τον ρόλο του βηματοδότη, το ΔΝΤ εξαρχής ήξερε πως το μνημόνιο δεν βγαίνει και πως θα αποτύχει, αποκαλύπτει ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ταμείο. Μπα; Και γιατί μας το λέει τώρα; Γιατί, ως καλός πατριώτης, δεν έβγαινε τότε να καταγγείλει ότι όλα ήταν ένα ψέμα, ένα θέατρο; Γιατί έπρεπε τόσα εκατομμύρια Ελλήνων, και όχι μόνον αυτών, να υποστούν τις συνέπειες μιας θρασύτατης απάτης;


Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Μαθαίνουμε επίσης ότι το άλογο-οδηγός όχι μόνο δεν πίστεψε ποτέ στην επιτυχία του μνημονίου, αλλά εγκαλεί για «δυστροπία» (κατά την «αλογομούρικη» αργκό) τον εταίρο του στην ιππήλατη άμαξα, την ΕΚΤ, που θα πρέπει κι αυτή να υποστεί ένα «κούρεμα», όχι στη χαίτη του, αλλά στο ελληνικό χρέος που διακρατεί στα χαρτοφυλάκιά της. Και η ΕΚΤ πράγματι δυστροπεί και οδηγεί σε χρηματοδοτικό στραγγαλισμό την Ελλάδα από τις αρχές – κι ας ψελλίζει όρκους πίστης στο ευρώ ο Ντράγκι, τραβώντας την άμαξα από τη μια πλευρά, την ώρα που ο τρίτος ίππος της τρόικας, η Κομισιόν, προσπαθεί να τη σύρει προς την άλλη. Αίφνης ο κ. Μπαρόζο αγάπησε και συμπόνεσε την Ελλάδα, Πορτογάλος και Ίβηρ αυτός, όπως Ίβηρ και Ισπανός ο έτερος επίτροπος, ο Αλμούνια, που εγκατέλειψε όλη του την αυστηρότητα κι ακαμψία κι ανακάλυψε ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί και πρόσθετο χρόνο και πρόσθετο χρήμα. Γιατί τώρα; Είμαστε μετριοπαθείς άνθρωποι και υποθέτουμε ότι ουδεμία σχέση έχει αυτή η ξαφνική συμπάθεια με το γεγονός ότι η Ισπανία δεν αποφεύγει με τίποτα ένα πλήρες μνημόνιο, full pack, που για λόγους δικαιοσύνης και ισοτιμίας μεταξύ των εταίρων πρέπει να είναι εξίσου ψευδές και εξωπραγματικό με το ελληνικό, εξίσου τιμωρητικό και εκδικητικό και να πέσει κι αυτό έξω, τινάζοντας όμως στον αέρα όχι μόνο την Ισπανία, αλλά ολόκληρη την Ευρωζώνη. Ή μήπως θα γίνει κάτι διαφορετικό;


Ποια μπορεί να είναι η κατάληξη της άμαξας όταν η τρόικα δεν είναι πια τρόικα, αλλά τρία ανεξέλεγκτα αφηνιασμένα άλογα που το ένα τραβάει από εδώ, το άλλο από εκεί και, αν τα ξεζέψεις και τα βάλεις στους στάβλους τους, δεν θα φάνε το άχυρο στο παχνί, αλλά το ένα το άλλο; Τα ενδεχόμενα είναι δύο: ή η τρόικα θα ξεσπάσει σ’ έναν αφηνιασμένο καλπασμό, οδηγώντας την άμαξα, τον αμαξά και τους επιβάτες στον γκρεμό, ή απλώς θα κολλήσει, θα μείνει για πάντα στάσιμη, στη μέση μιας ρωσικής στέπας, σε μια έρημο ύφεσης και κοινωνικής καταστροφής.


Για να δώσουμε συνέχεια στην ιππική αλληγορία της τρόικας, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ολόκληρη η Ευρωζώνη μοιάζει με μια ιππήλατη άμαξα που έχει απλώς χαθεί σε μια έρημο λιτότητας και κοινωνικής αναισθησίας. Τα τρία άλογα που τη σέρνουν εκ πρώτης όψεως είναι η ΕΚΤ, ως θεματοφύλακας του ευρώ, η Κομισιόν, ως οιονεί κυβέρνησή της Ε.Ε., και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, ως άτυπη και διόλου αντιπροσωπευτική Βουλή της – το ίδιο το Ευρωκοινοβούλιο έχει περιοριστεί στον ρόλο του θεατή αρματοδρομιών. Επί της ουσίας, η τρόικα που σέρνει στο πουθενά την άμαξα απαρτίζεται από το χρηματοπιστωτικό σύστημα, βαρίδι αλλά και υποβολέα της ίδρυσης και κάθε πιθανής μεταρρύθμισης της ευρωζώνης, την πολιτική ελίτ, που διεκδικεί ανεπιτυχώς τον ρόλο του «βηματοδότη» της τρόικας, και την τεχνοκρατική ελίτ, ένα συνονθύλευμα ανθρώπων παθολογικά προσηλωμένων στα νεοφιλελεύθερα δόγματα. Η γερμανική ηγεσία διεκδικεί αυτάρεσκα για τον εαυτό της τον ρόλο του αμαξά, αλλά η μόνη γνώση που κατέχει είναι να χρησιμοποιεί όσο πιο βάναυσα μπορεί τα χαλινάρια και το μαστίγιο, ερεθίζοντας τα άλογα, απορρυθμίζοντας κάθε προσπάθεια συγχρονισμού τους, οδηγώντας την άμαξα σε όλο και πιο κακοτράχαλο δρόμο και τους επιβάτες της σε βέβαιους τραυματισμούς, αν όχι και θανάτους.


Και μια και μιλάμε για Γερμανία: υπάρχει η εκδοχή πως ο Νίτσε έπεσε στην κατάθλιψη, που σταδιακά τον οδήγησε στην τρέλα και στον θάνατο, όταν αντίκρισε στο Τορίνο έναν αμαξά να χτυπά αλύπητα ένα άλογο που δυστροπούσε. Ο Νίτσε αγκάλιασε απαρηγόρητος τον λαιμό του αλόγου και αμέσως κατέρρευσε. Ο Ούγγρος σκηνοθέτης Μπέλα Ταρ παίρνει αφορμή αυτό το περιστατικό και στην εξαιρετική και σκοτεινή ταινία του «Το άλογο του Τορίνο» φαντάζεται τι υπέστη στη συνέχεια ο αμαξάς: το άλογο σταματάει να τρώει και να πίνει, ο αμαξάς κι η κόρη του χάνουν τον μόνο πόρο ζωής τους και σε μια αντιστροφή των 6 ημερών της βιβλικής δημιουργίας, σε 6 μέρες προς την καταστροφή, την τελευταία μέρα χάνεται το φως. Ο ήλιος δεν ανέτειλε. Αναρωτιέται κανείς αν η Ευρώπη, η κατά τεκμήριον ήπειρος του φωτός, έχει επιλέξει έναν ανάλογο αφηνιασμένο καλπασμό προς το σκοτάδι.


Από τον Επενδυτή

Θλιβεροί κομπάρσοι

Καθώς η κυβέρνηση ετοιμάζεται να εξαφανίσει τα τελευταία υπολείμματα κοινωνικού κράτους προς όφελος των δανειστών, ο επικεφαλής του ΙΝΕ ΓΣΕΕ Σάββας Ρομπόλης δηλώνει: «Αν πάμε σε ύφεση 5%, τότε η ανεργία από 24%, όπου κατά τη γνώμη μας θα κλείσει ο μέσος όρος στο τέλος του 2012, θα πάει ανάμεσα στο 28% με 29%». Την ίδια ώρα ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών προειδοποιεί για την επερχόμενη ανθρωπιστική καταστροφή.

Όμως, ποιος νοιάζεται; Αν η διεθνής τοκογλυφία απαιτεί «εδώ και τώρα» 11,5 (συν 3, συν άλλα 3) δισ. ευρώ, ο Στουρνάρας, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης θα τα βρουν. Απολύοντας, κατα­δικάζοντας συνταξιούχους, υπαλλήλους, Υγεία, Παιδεία, Αυτοδιοίκηση. Έστω και με γκρίνιες, δι­αφωνίες, φόβους για την εύθραυστη συνοχή των κομμάτων τους, εν τέλει θα συναινέσουν. Διότι ο δρόμος που διάλεξαν δεν έχει γυρισμό. Το γνωρί­ζουν όλοι πολύ καλά, ανεξάρτητα από τις δημόσιες δηλώσεις τους.

Έτσι, δεν βγάζουν τσιµουδιά για την εξαλλοσύνη του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, που εισβάλλει σε ιδι­ωτικές επιχειρήσεις για να καταστείλει απεργίες και πυροβολεί με πλαστικές σφαίρες διαδηλωτές σε δημόσιο χώρο στη Χαλκιδική προς υπεράσπιση επιχειρηματικών συμφερόντων - σαν σε πρόβα για τον καυτό επερχόμενο χειμώνα...

Εκφέρουν µόνο επικοινωνιακές διαφωνίες για όσα τελικά θα προσυπογράψουν ώστε να μην χρεω­θούν την κυβερνητική κατάρρευση. Ο Βενιζέλος αντιπολιτεύεται τα μέτρα που ο ίδιος συνδιαμόρφωσε ως ΥΠΟΙΚ του Παπαδήμου. Και καλεί τον Σαμαρά να κάνει τη διαπραγμάτευση που ο ίδιος δεν έκανε. Ο Κουβέλης γκρινιάζει για τις απολύσεις που ο ίδιος ο Μανιτάκης - υπουργός της επιλογής του - είχε αναγγείλει στις αρχές Ιουλίου, στο συνέ­δριο του «Economist».

Αυτή η εικόνα αποτυπώνει το αδιέξοδο της συγκυβερνώσας τριανδρίας, η οποία - παγιδευμένη στις επιταγές των δανειστών - συγκροτεί τελικά έναν περιοδεύοντα θίασο, ορχούμενο στο κακοστημένο σκηνικό της τρόικας, που απειλεί ευθέως πως η επόμενη - βέβαιη - αποτυχία δεν θα συγχωρη­θεί. Άλλωστε η Γερμανία και το ΔΝΤ μελετούν τα σενάρια της επόμενης (άγνωστο πόσο... ελεγχόμε­νης!) χρεοκοπίας. Με τη συγκυβέρνηση θλιβερό κομπάρσο...

Από το ποντίκι

Η κήλη των τάξεων

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι Έλληνες δεν ξεσηκώνονται επειδή δεν είναι ταξικά συνειδητοποιημένοι και λόγω έλλειψης συνειδητοποίησης αλλά και παιδείας, δεν παλεύουν για τα συμφέροντά τους.

Εντάξει, καλό το παραμύθι, αλλά δεν έχει δράκο. Κι ό,τι δεν έχει δράκο, δεν παίζει για άλλοθι. Η πλειοψηφία των Ελλήνων έχει μια χαρά συνειδητοποιήσει σε ποια τάξη ανήκει και ποια τάξη τούς πηδάει μέχρι να κατεβάσουν κήλη, αλλά δε θέλουν να το παραδεχτούν.

Η Ελλάδα είναι η Μαριωρή που όλα τα είχε κι ο φερετζές της έλειπε. Αρχοντοχωριάτες που δεν έχουν ν’ αγοράσουν γάλα στα παιδιά τους, αρνούνται να πουλήσουν τα τζιπ 2.000 κυβικών που έχουν, με τη δικαιολογία ότι τους το αγοράζουν κοψοχρονιά και θέλουν να τους πιάσουν κορόιδα.

Παπαριές! Να το πουλήσουν δε θέλουν. Δε γουστάρουν να το μάθει η γειτονιά, η παρέα, οι συνάδελφοι, ότι το τζιπ πουλήθηκε λόγω ανάγκης. Ο Έλληνας είχε όνειρο ζωής το τζιπ και τώρα δεν το δίνει με τίποτα. Είναι ικανός να το αφήσει στην Ομόνοια όλη νύχτα, με τα κλειδιά στη μηχανή για να του το κλέψουν, παρά να το πουλήσει δίχως να πάρει άλλο, καλύτερο. Το να του το κλέψουν έχει ένα πρεστίζ.

Λογικά, σε λίγο καιρό, η Στατιστική Υπηρεσία θα πρέπει να ανακοινώσει τα αποτελέσματα μιας έρευνας που διενεργείται αυτή την περίοδο. Εκεί θα δούμε πόσοι Έλληνες δήλωσαν ότι το βιοτικό τους επίπεδο είναι χαμηλό και πολύ χαμηλό. Εκεί θα δούμε και πόσοι ντράπηκαν να πουν την αλήθεια στους ανθρώπους που έκαναν την έρευνα και δήλωναν ότι το βιοτικό τους επίπεδο είναι από «πολύ καλό» έως «μέτριο». Όχι, σας διαβεβαιώνω ότι τα αποτελέσματα δε θα είναι «πειραγμένα». Αυτά που θα διαβάσετε, αυτά απαντήσαμε.

Το όνειρο του λαμόγιου κυριαρχεί. Πάση θυσία, με κάθε τρόπο, ο μικροαστός θα ελπίζει ότι ΕΚΕΙΝΟΣ θα ξεφύγει από την εξαθλίωση και θα ανακηρυχθεί σε μάγκα και πονηρό που ξεγέλασε την κρίση.

Γι’ αυτό και δε θα κατεβεί στους δρόμους. Δε θα διεκδικήσει συνολική αλλαγή της κατάστασης. Αυτήν θέλει. Αυτή τον βολεύει για να ταΐζει τις ψευδαισθήσεις του ότι μια μέρα θα την σπάσει στον κουμπάρο του. Αυτή η κατάσταση τού εξασφαλίζει ιδανικές συνθήκες ανάπτυξης παρασιτικού πλουτισμού.

Αυτός είναι ο πήχης του. Τόσο χαμηλά τον είχε σε όλη την μεταπολίτευση, ακόμη χαμηλότερα τον έχει τώρα. Κάποιοι ακόμη ελπίζουν ότι τον Σεπτέμβρη οι πλατείες θα γεμίσουν και ο κόσμος θα ξεχυθεί στους δρόμους. Πέρσι, ειλικρινά στεναχωριόμουν που τους άκουγα πάλι να ελπίζουν. Φέτος δε με νοιάζει. Αν έχουν εθιστεί στην απογοήτευση, τι μπορώ να κάνω;

Κάποιοι λένε ότι ο κόσμος δεν βγαίνει στους δρόμους επειδή έχει ζέστη. Πληροφοριακά εντελώς, τη Δευτέρα η θερμοκρασία στη Μαδρίτη θα φτάσει τους 33ο C, την Τρίτη τους 35ο C και την Τετάρτη τους 37ο C. Ε, δεν το λες και ψύχρα. Κι όμως εκεί είναι στους δρόμους να δηλώσουν τη φτώχια τους.

Εδώ ντρεπόμαστε. Ονειρευόμαστε ότι δεν είμαστε φτωχοί, αλλά μελλοντικοί πλούσιοι. Μαθαίνω για κάποιους που κλειδώνονται στα σπίτια τους και δεν εμφανίζονται για να πουν μετά ότι πήγαν διακοπές. Όλα για τον κουμπάρο. Σκατά στα μούτρα των «νοικοκυραίων». Τελικά, έχουν αυτό που τους αξίζει.

Η απλή μέθοδος των ...Τριών

Σύμφωνα με τον Εμμανουὴλ Ροΐδη (1836- 1904) «κόμμα εἶναι ὁμὰς ἀνθρώπων εἰδότων ν᾿ ἀναγιγνώσκωσι καὶ νὰ ὀρθογραφῶσιν, ἐχόντων χεῖρας καὶ πόδας ὑγιεῖς ἀλλὰ μισούντων πᾶσαν ἐργασίαν, οἵτινες ἑνούμενοι ὑπὸ ἕνα ἀρχηγὸν οἱονδήποτε ζητοῦσι ν᾿ ἀναβιβάσωσιν αὐτὸν διὰ παντὸς μέσου εἰς τὴν ἕδραν τοῦ πρωθυπουργοῦ ἵνα παράσχῃ αὐτοῖς τὰ μέσα νὰ ζῶσιν χωρὶς νὰ σκάπτωσιν».



Ενδεχομένως ο ορισμός του Ροίδη να είναι υπερβολικά καυστικός και να μην αφορά στα σημερινά τρία κόμματα της (υπό την Εποπτεία της έξωθεν Τρόικας) συγκυβέρνησης της χώρας. Ενδεχομένως...Πιθανότατα, στόχος των τριών να μην είναι «να ζώσιν χωρίς να σκάπτωσιν» αλλά δεν βάζουμε και το χέρι μας στη φωτιά.

Αυτό όμως που πέραν πάσης αμφιβολίας είναι βέβαιο, και παραπέμπει τους τρεις συγκθβερνώντες (μαζί και καθένα ξεχωριστά) στον ορισμό του Ροίδη, έχει να κάνει με την προεκλογική τους κοροιδία. Την κοροιδία της επαναδιαπραγμάτευσης, την κοροιδία με την οποία «κέρδισαν» τις εκλογές και δημιούργησαν το σημερινό συσχετισμό στην πολιτική σκηνή της χώρας.

Υπό αυτήν την έννοια, η φράση «οἵτινες ἑνούμενοι ὑπὸ ἕνα ἀρχηγὸν οἱονδήποτε ζητοῦσι ν᾿ ἀναβιβάσωσιν αὐτὸν διὰ παντὸς μέσου εἰς τὴν ἕδραν τοῦ πρωθυπουργοῦ ἵνα παράσχῃ αὐτοῖς τὰ μέσα νὰ ζῶσιν χωρὶς νὰ σκάπτωσιν» τους ταιριάζει γάντι.Αν, τώρα, κάποιος διαμαρτυρηθεί και υποστηρίξει ότι δε τίθεται θέμα μοιρασιάς των Μέρες (ζεστές) που είναι ας συνοψίσουμε την κατάσταση:
έχουμε τρεις τύπους οι οποίοι προεκλογικά δεν δίστασαν να το παίξουν οι νταήδες και πολλάβαρύδες αποφασισμένοι να σκίσουν σαν σαρδέλα τον Τόμσεν και τους λοιπούς Επόπτες


Μετεκλογικά, παζάρεψαν θέσεις και θεσούλες για τα πολύ δικά τους παιδιά (γραμματείς, φαρισαίοι, καρεκλοκένταυροι, διοικητές, ανθιπποκόμοι, ασφαλίτες και δε συμμαζεύεται)


Και όταν τέλειωσε η μοιρασιά, το πρώτο πράγμα που έπραξαν ήταν να κάνουν γαργάρα τα όσα γενναία προεκλογικά διέσπειραν για να μαζέψουν τα ψηφαλάκια...


ΥΓ. Το γεγονός ότι ο καθένας απ αυτούς κάνει ότι μπορεί για να διασώσει τον (πολιτικό) κ@λο του σε τίποτε δεν αναιρεί ότι είναι λειτούργησαν και εξακολουθούν να λειτουργούν με τρόπο που να θυμίζουν τα όσα έγραψε ο Ροΐδης πριν τόσα χρόνια...


Από το ποντίκι

Επιχειρηματικός Πατριωτισμός

“Χαρτοποιία Θράκης”-Diana: Πήρε τις επιδοτήσεις, άφησε απλήρωτους τους εργαζόμενους, κήρυξε πτώχευση και… μεταφέρθηκε στη Βουλγαρία…

Αυτήν την είδηση δεν την έπαιξαν ποτέ τα δημόσια και ιδιωτικά κανάλια της «ελεύθερης ενημέρωσης», που προσφέρουν αφειδώς τις υπηρεσίες τους στους «καλούς» βιομήχανους, συκοφαντούν και χτυπούν με λύσσα κάθε απεργιακό αγώνα και φορτώνουν στις πλάτες των «κακών» εργατών τις ευθύνες για το κλείσιμο πολλών επιχειρήσεων.

Εκμεταλλεύτηκε τα οφέλη του αναπτυξιακού νόμου για τη Θράκη, που σημαίνει είσπραξη πολλών εκατομμυρίων από κρατικές επιδοτήσεις. Άφησε για πολλούς μήνες απλήρωτους τους εργαζόμενους, εξαντλώντας κάθε περιθώριο που του προσφέρουν οι αντεργατικοί νόμοι που ψήφισαν οι τελευταίες κυβερνήσεις. Συνέχισε να τους κοροϊδεύει πως δίνει μάχη για να κρατήσει το εργοστάσιο ανοιχτό, ενώ δρομολογούσε τις διαδικασίες για να κηρύξει πτώχευση Και λίγο πριν το κάνει, μεταβίβασε με ιδιωτικό συμφωνητικό (!) το εμπορικό σήμα της εταιρείας του σε άλλη θυγατρική του ομίλου του… στη Βουλγαρία!

Ο λόγος για τον βιομήχανο Ζερίτη και τα προϊόντα με το εμπορικό σήμα «Diana» της Χαρτοποιίας Θράκης.

«Σε θυγατρική του εταιρία στη Βουλγαρία εκχώρησε τα εμπορικά δικαιώματα της Diana, η Χαρτοποιία Θράκης το Δεκέμβριο του 2011 !

Η παραχώρηση της άδειας χρήσης του σήματος Diana στη θυγατρική BELOVO του ομίλου Ζερίτη στη Βουλγαρία έγινε με ιδιωτικό συμφωνητικό στις 2 Δεκεμβρίου, που αποκαλύπτει το XanthiPress.gr, ελάχιστα πριν καταθέσει αίτηση πτώχευσης στο Πρωτοδικείο Ξάνθης.

Όπως ακριβώς συνέβη με τις εκτάσεις που εκμίσθωσε στους γιούς του ο επιχειρηματίας Π. Ζερίτης, για να τις δεσμεύσει από την πτωχευτική περιουσία και να εγκαταστήσει φωτοβολταϊκό πάρκο, έτσι συνέβη και το εμπορικό σήμα της Χαρτοποιίας, μεταφέροντας ουσιαστικά την παραγωγή στην εταιρία που διατηρεί στη Βουλγαρία.

Κατηγορούσε την πολιτεία και έκανε κριτική ενώ μεθόδευε το κλείσιμο της εταιρίας.

Μάλιστα την ίδια στιγμή που ο «μεγάλος πατριώτης» και «γαλαντόμος» επιχειρηματίας -των Αναπτυξιακών Νόμων- της Θράκης, υπέγραφε για να συνεχίσει την παραγωγή των προϊόντων Diana στη Βουλγαρία, ισχυριζόταν απέναντι στους εργαζόμενους ότι προσπαθούσε να διατηρήσει το εργοστάσιο της Ξάνθης σε λειτουργία.

Λίγους μήνες μετά κατέθεσε αίτηση πτώχευσης έχοντας κατά νου να συνεχίσει να εκμεταλεύεται το εμπορικό σήμα της υπό πτώχευση εταιρίας με τη βουλγαρική του θυγατρική (του ανήκει κατά 68%). Όμως την περίοδο που υπέγραφε την παραχώρηση υποστήριζε ότι θα κρατήσει ανοιχτή την εταιρία, κατηγορούσε την Ελληνική Πολιτεία ότι δεν του συμψηφίζει τις οφειλές που έχει και τον καταδιώκει. Το ίδιο διάστημα συζητήθηκε και εγκρίθηκε από τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας το φωτοβολταϊκό πάρκο που σχεδιάζει στις εκτάσεις ιδιοκτησίας της Χαρτοποιίας, τις οποίες εκμίσθωσε στους γιούς του με συμβόλαια 20 ετών. Παρόλα αυτά ενέπαιζε όλη την κοινωνία και τις οικογένειες 170 εργαζομένων, υποστηρίζοντας ότι επιχειρεί να κρατήσει ανοιχτή την εταιρία.

Αυτοί οι επιχειρηματίες εκμεταλλεύτηκαν τα κίνητρα της Θράκης

Είναι προφανές με βάση τις κινήσεις του ήδη από το τέλος του 2011 ότι είχε προαποφασίσει να κλείσει την εταιρία, ενώ συνέχισε να ταλαιπωρεί τους εργαζόμενους εξαντλώντας όλα τα περιθώρια του νόμου και, εν συνέχεια, τους άφησε απλήρωτους επί μήνες, ενώ είναι προ των πυλών πιο δυσμενής –ελέω μνημονίου- νομοθεσία για περαιτέρω ελαστικοποίηση και μείωση των αποζημιώσεων.

Αυτοί οι επιχειρηματίες εκμεταλλεύτηκαν τα κίνητρα της Θράκης για να γίνουν ισχυροί και έτσι ανταποδίδουν σήμερα όσα πήραν από την περιοχή και τους εργαζόμενους. Το απόγευμα της Δευτέρας συζητείται στο Περιφερειακό Συμβούλιο η έγκριση της ΜΠΕ για το φωτοβολταϊκό πάρκο στην περιοχή του Δεκάρχου, σε έκταση που ανήκει στην υπό πτώχευση Diana! Η πολιτική αντίδραση της τοπικής κοινωνίας αναμένεται με ενδιαφέρον.

Η απόλυτη ειρωνεία είναι ότι το σύνθημα του ομίλου, όπως διαφημίζεται, είναι η Ευσυνειδησία!».

“Άλλο στρατιωτική θητεία και άλλο φρου φρου κι αρώματα”

Γνωστό το ανέκδοτο με τον Καραμήτρο φαντάρο και πως ο λοχίας του ανακοίνωσε ότι πέθανε η μάνα του. Ο Καραμήτρος σήμερα κάνει 9 μήνες θητεία. Ίσα που προλαβαίνει να μάθει να δένει τ’  άρβυλα του, από πού κρατάνε το όπλο και να βαράει ατελείωτες υπηρεσίες χάσκοντας. Ενίοτε μαθαίνει περισσότερα, όταν κάποια στελέχη – ιεραπόστολοι βγάζουν από τη μύγα ξύγκι αλλά συνήθως αυτό είναι αδύνατο με μισοάδεια στρατόπεδα.

Δεν θα τολμούσα να γράψω αυτές τις γραμμές αν δεν είχα αφιερώσει εθελοντικά 23 μήνες από την ζωή μου στις Ειδικές Δυνάμεις, όπως και άλλοι συνάδελφοι. Δικαιούμαι λοιπόν «δια να ομιλώ» όπως έλεγε με τις ελληνικούρες του ο συχωρεμένος ο Κουτσόγιωργας.

Οι εισηγήσεις των Επιτελείων αλλά κι η γνώμη όποιου έχει σχέση με το «άθλημα» και δεν έχει υπηρετήσει στην Γκομενοφυλακή, εκεί ανάμεσα στα υψώματα του Γκολάν, του «Μπαλτάζαρ», του  «Ντα Κάπο» και την εξέχουσα του Αφιόν Καραχισάρ, είναι πως οι μονάδες έχουν βαρέσει μπιέλα από την κωμωδία της εννιάμηνης θητείας. Η επάνδρωση είναι στο ναδίρ, αξιοπρεπής εκπαίδευση δεν μπορεί να γίνει κι όλο αυτό υπονομεύει την αποτρεπτική δύναμη της Άμυνας μας.

Η κυβέρνηση πάγωσε την αύξηση της θητείας στους 12 μήνες, που θα αποκαθιστούσε κάπως τα πράγματα, παρά τις εισηγήσεις των αρμοδίων Επιτελών και την κοινή λογική. Αντέδρασαν φυσικά οι κομματικές νεολαίες. Άλλο να ιδρώνεις στον Ρέμο από το συνωστισμό και στην Ψαρρού κι άλλο σε πορεία μετά φόρτου. Καλά τα ντεσιμπέλ όταν η καρδιά του Σάκη «χτυπάει μόνο για σένα» κι άλλο να κάνεις βολή και δη βαρέων όπλων, που οι στρατεύσιμοι μόνο σε ταινίες βλέπουν  κι ακούνε πλέον.

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ατυχώς είπε πως δεν μπορούμε να «φορτώσουμε με επιπλέον τρεις μήνες θητεία» την νεολαία μας που έχει υποφέρει τόσα και τόσα. Ποιος άραγε θα φέρει το καθήκον της Άμυνας της χώρας; Κάποιοι άλλοι και από ποια χώρα;

Ξεκάθαρα πράγματα: η διάρκεια της στρατιωτικής θητείας πρέπει να καθορίζεται μόνο από τις αμυντικές ανάγκες της χώρας και να είναι όσο πιο «πυκνή» γίνεται σε ποσότητα και ποιότητα στρατιωτικής εκπαίδευσης.

Η κατάσταση αυτή τη στιγμή στις μονάδες είναι απαράδεκτη και δεν χωρεί λαϊκισμός. Ο Ελληνικός Στρατός, κυρίως αυτός, δεν έχει ανάγκη από ψυχολόγους, κοινωνιολόγους, φρου φρου κι αρώματα. Χρειάζεται καταρχήν επαρκή επάνδρωση ώστε να εκτελέσει την αποστολή του, η οποία δεν μπορεί να συναρτάται από τα κέφια και την διάθεση πολιτικών οργανώσεων, που στην ουσία δεν εκφράζουν παρά ελάχιστο μέρος της νεολαίας. Και τι νόημα έχει το ερώτημα «θέλετε ν’ αυξηθεί η θητεία»; Τι θα απαντήσουν; Είναι σαν να ρωτάς «θέλετε να πληρώνετε φόρους»; Όχι θα απαντήσουν όλοι αλλά πρέπει να πληρώνουν.

Δεν είμαστε το Βέλγιο. Δυστυχώς δεν συνορεύουμε με την Γαλλία ή το Λουξεμβούργο. Δεν είμαστε η Νορβηγία. Δυστυχώς το πρόβλημα μας δεν είναι οι συνθήκες αλιείας του μπακαλιάρου. Έχουμε εχθρούς. Δεν τους διαλέγεις τους εχθρούς. Σε διαλέγουν, γιατί έχουν αντίθετα συμφέροντα από τα δικά σου. Κι όταν είσαι αδύναμος μυρίζουν την αδυναμία σου και τανύζουν τα νύχια τους. Κι εμείς έχουμε εχθρό επεκτατιστή, αδίστακτο και γενοκτόνο.

Ακριβώς επειδή αντιμετωπίζουμε μια πρωτοφανή οικονομική κρίση, επιβάλλεται μεγαλύτερη επαγρύπνηση κι αποτρεπτική ικανότητα. Κι αυτό θέλει επαρκώς επανδρωμένες μονάδες. Ας ακούσουμε λοιπόν τα στελέχη. Ξέρουν.

Η προϋπόθεση της ανάπτυξης, της υγείας, της παιδείας, των πάντων, είναι η Ασφάλεια, εσωτερική αλλά και εξωτερική. Εξωτερική ασφάλεια με εννιάμηνη θητεία δεν έχεις.

Χρήματα για πενταετείς δεν υπάρχουν κι ούτως ή άλλως ο θεσμός, πλην εξαιρέσεων και συγκεκριμένων ειδικοτήτων, απέτυχε. Ή λοιπόν θα αυξήσουμε την θητεία ή θα βλέπουμε την αμυντική μας ικανότητα να παρακμάζει κι άλλο. Αλλιώς κινδυνεύουμε ν’ ακούσουμε μια μέρα το «που πας ρε Καραμήτρο» στα τούρκικα…

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Η ψευδαίσθηση της Αμερικανικής ευημερίας

Ενώ ο κίνδυνος μιας άτακτης κρίσης στην ευρωζώνη αναγνωρίζεται πλέον ευρέως, έχει επικρατήσει μια πιο αισιόδοξη άποψη των Ηνωμένων Πολιτειών. Για τα τελευταία τρία χρόνια, όλοι συμφωνούν ότι η αμερικανική οικονομία ήταν στα πρόθυρα μιας ισχυρής και αυτοσυντηρούμενης ανάκαμψη που θα μπορούσε να αποκαταστήσει δυνατότητες περαιτέρω ανάπτυξης. Αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν λάθος, όπως έδειξε η επώδυνη διαδικασία απομόχλευσης του ισολογισμού – αντικατοπτρίζοντας το υπερβολικό χρέος στον ιδιωτικό τομέα, και στη συνέχεια τη μεταφορά του στο δημόσιο τομέα. Όλα δείχνουν ότι η ανάκαμψη θα παραμείνει, στην καλύτερη περίπτωση, κάτω από τα αναμενόμενα επίπεδα για πολλά χρόνια ακόμα.

Ακόμη και φέτος, αναμενόταν – λανθασμένα – ανάκαμψη παραπάνω από την ετήσια αύξηση του ΑΕΠ – δηλαδή ανώτερη του 3%. Αλλά το πρώτο εξάμηνο ο ρυθμός ανάπτυξης φαίνεται να είναι πιο κοντά στο 1,5%, ακόμα χαμηλότερο από το ζοφερό 1,7% του 2011. Και τώρα, παρά τις λάθος εκτιμήσεις για το πρώτο εξάμηνο του 2012, πολλοί επαναλαμβάνουν το παραμύθι ότι ο συνδυασμός χαμηλότερων τιμών πετρελαίου, αύξησης των πωλήσεων αυτοκινήτων, ανάκτησης των τιμών των ακινήτων, και αναζωπύρωσης της παραγωγής των ΗΠΑ θα δώσει ώθηση στην ανάπτυξη κατά το δεύτερο εξάμηνο του έτους και νέες δυνατότητες ανάπτυξης από το 2013.

Η πραγματικότητα είναι όμως η αντίθετη: για διάφορους λόγους, η ανάπτυξη θα επιβραδυνθεί περαιτέρω κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2012 και θα είναι ακόμη χαμηλότερη το 2013 – καταδεικνύοντας στασιμότητα της οικονομίας. Πρώτον, η ανάπτυξη κατά το δεύτερο τρίμηνο επιβραδύνθηκε από το μέτριο 1,8% τον Ιανουάριο-Μάρτιο, καθώς η δημιουργία θέσεων εργασίας – κατά μέσο όρο 70.000 το μήνα – έπεσε απότομα.

Δεύτερον, οι φόβοι ότι ο «δημοσιονομικός γκρεμός» – η αυτόματη αύξηση της φορολογίας μαζί με περικοπές δαπανών για το τέλος του τρέχοντος έτους – θα κρατήσει τις δαπάνες και την ανάπτυξη χαμηλότερα από το δεύτερο εξάμηνο του 2012.

Τρίτον, ο δημοσιονομικός γκρεμός θα ισοδυναμούσε με μια μείωση της τάξεως του 4,5% του ΑΕΠ για την ανάπτυξη το 2013, αν όλες οι φοροαπαλλαγές και οι μεταφορές πάψουν και θεσπιστούν δρακόντειες περικοπές στις δαπάνες. Φυσικά, η μείωση θα είναι πολύ μικρότερη, αφού οι αυξήσεις των φόρων και οι περικοπές δαπανών θα είναι μάλλον ηπιότερες.

Τέταρτον, η αύξηση της κατανάλωσης κατά τα τελευταία τρίμηνα δεν αντανακλά την αύξηση των πραγματικών μισθών (οι οποίοι στην πραγματικότητα σημειώνουν πτώση). Αντίθετα, η αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος (και κατά συνέπεια της κατανάλωσης) έχει διατηρηθεί στα περσινά επίπεδα μέσα από ​​$ 1,4 τρις σε φορολογικές περικοπές και εκτεταμένες μεταβιβαστικές πληρωμές, πράγμα που σημαίνει ακόμα ένα $1,4 τρις στο δημόσιο χρέος.

Το 2013, καθώς οι μεταβιβαστικές πληρωμές θα έχουν καταργηθεί σταδιακά, όπως και ορισμένες φορολογικές ελαφρύνσεις, το διαθέσιμο εισόδημα και η αύξηση της κατανάλωσης θα μειωθούν. Οι ΗΠΑ θα κληθούν τότε να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τις άμεσες επιπτώσεις της δημοσιονομικής επιβράδυνσης, αλλά και τις έμμεσες επιπτώσεις που θα έχει αυτό στις ιδιωτικές δαπάνες.

Πέμπτον, τέσσερις εξωτερικές δυνάμεις θα εμποδίσουν την περαιτέρω ανάπτυξη των ΗΠΑ: μια επιδείνωση της κρίσης της ευρωζώνης – μια όλο και πιο ανώμαλη προσγείωση για την Κίνα – μια γενικευμένη επιβράδυνση για τις αναδυόμενες οικονομίες της αγοράς, εξαιτίας κυκλικών παραγόντων (αδύναμη ανάπτυξη στις ανεπτυγμένες χώρες) και διαρθρωτικών αιτιών (ένα κρατικό- καπιταλιστικό μοντέλο που μειώνει τις δυνατότητες ανάπτυξης) – και ο κίνδυνος ανόδου των τιμών του πετρελαίου το 2013, καθώς οι διαπραγματεύσεις και οι κυρώσεις αποτυγχάνουν να πείσουν τελικά το Ιράν να εγκαταλείψει το πυρηνικό του πρόγραμμα.

Οι πολιτικές απαντήσεις θα έχουν πολύ περιορισμένη επίδραση στην επιβράδυνση που απορρέουν της οικονομίας των ΗΠΑ προς την στασιμότητα: ακόμη και με μια ήπια μόνο δημοσιονομική επιβράδυνση, το δολάριο είναι πιθανό να ενισχυθεί καθώς η κρίση στην ευρωζώνη αποδυναμώνει το ευρώ και η παγκόσμια αποστροφή κινδύνου επιστρέφει. Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) θα προβεί σε μεγαλύτερη ποσοτική χαλάρωση φέτος, αλλά θα είναι αναποτελεσματική: τα μακροπρόθεσμα επιτόκια είναι ήδη πολύ χαμηλά, και μειώνοντας τα περαιτέρω δεν θα αυξήσει την κατανάλωση. Μάλιστα, οι πιστώσεις έχουν παγώσει, με τις τράπεζες να συγκεντρώνουν χρήματα υπό τη μορφή πλεονάζοντος αποθεματικού. Επιπλέον, το δολάριο είναι απίθανο να αποδυναμωθεί όσο άλλες χώρες πραγματοποιούν επίσης ποσοτική χαλάρωση.

Ομοίως, η σοβαρότητα της ασθενέστερης ανάπτυξης κατά πάσα πιθανότητα θα εκμηδενίσει το αποτέλεσμα της αύξησης στις τιμές μετοχών από την ποσοτική χαλάρωση, δεδομένου ότι οι αποτιμήσεις των μετοχών σήμερα δεν είναι τόσο υποτονικές όσο το 2009 ή το 2010. Πράγματι, η αύξηση στα έσοδα και τα κέρδη αρχίζει και μειώνεται καθώς η επίδραση της αδύναμης ζήτησης ωθεί προς τα κάτω την κερδοφορία.

Μια σημαντική διόρθωση μετοχών-τιμών θα μπορούσε να σπρώξει τις ΗΠΑ σε σαφή συρρίκνωση το 2013. Και αν οι ΗΠΑ (ακόμα η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου) ξεκινά και πάλι να φτερνίζεται, ο υπόλοιπος κόσμος – που έχει ήδη αποδυναμωθεί από τα προβλήματα της Ευρώπης και την επιβράδυνση των αναδυόμενων χωρών- θα κολλήσει πνευμονία.

Η Τράπεζα της Ελλάδος, η Bundesbank και το Πέπλο της Σιωπής

Όταν πριν δυο εβδομάδες έγραφα για το «Πέπλο της Σιωπής», κάποιοι μου απάντησαν ότι τα παραλέω. Ότι τίποτα το μεμπτό δεν έκανε ο κ. Σάλλας δανειζόμενος από την Marfin του κ. Βγενόπουλου μέσω offshore της οικογένειάς του για να αγοράσει μετοχές στην Τράπεζα Πειραιώς, στο πλαίσιο αύξησης μετοχικού κεφαλαίου που αποφάσισε το ΔΣ της τράπεζας υπό την προεδρία του.

Πράγματι, η Τράπεζα της Ελλάδος, ερωτηθείσα από το Reuters για το κατά πόσον τέτοια δάνεια προς τραπεζίτη από άλλη τράπεζα είναι θεμιτά ή όχι, απάντησε ως εξής (σε δική μου μετάφραση από το αγγλικό κείμενο που μου παρείχε το Reuters): «Το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν απαγορεύει την δανειοδότηση νομικού ή φυσικού προσώπου με στόχο την συμμετοχή στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ενός άλλου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος.»

Όταν η Τράπεζα της Ελλάδος ρωτήθηκε τι ποσοστό των 13 δις «νέων» κεφαλαίων που έχουν εισέλθει στις ελληνικές τράπεζες από το 2008 οφείλονται σε δανεισμό της μίας ελληνικής τράπεζας από μια άλλη ελληνική τράπεζα (δάνεια δηλαδή που μόνο εικονικά επανακεφαλαιοποιούν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα), η Τράπεζα της Ελλάδος αρνήθηκε να απαντήσει.

Το ερώτημα που τίθεται, δεδομένης αυτής της στάσης της Τραπέζης της Ελλάδος, είναι το εξής: Σε τι βαθμό συνάδει η στάση της Κεντρικής μας Τράπεζας με εκείνη, επ’ αυτών των τόσο σημαντικών ζητημάτων, των Κεντρικών Τραπεζών των εταίρων μας; Η απάντηση είναι ότι η στάση της Τράπεζας της Ελλάδος έρχεται σε σύγκρουση με την άποψη τουλάχιστον της Bundesbank (της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας) καθώς και των Κεντρικών Τραπεζών της  Γαλλίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας και της Φινλανδίας.

Αυτό προκύπτει μετά από ερώτημα που έθεσε τις περασμένες ημέρες το ίδιο το Reuters (το οποίο αποκάλυψε τα επίμαχα δάνεια του κ. Σάλλα) στις Κεντρικές Τράπεζες της Ευρωζώνης. Το ερώτημα ήταν το εξής: Έστω ότι η τράπεζα Α δανείζει είτε σε άτομο, είτε σε επιχείρηση, είτε σε offshore ονόματι Χ ένα ποσό Δ με τον σκοπό ο/η Χ να αγοράσει μετοχές στο πλαίσιο της αύξησης μετοχικού κεφαλαίου της τράπεζας Β. Σύμφωνα με τους κανόνες της Κεντρικής σας Τράπεζας, ρώτησε το Reuters, επιτρέπονται τέτοια δάνεια; Και αν ναι, θα επιβάλατε στην Τράπεζα Α να αφαιρέσει το ποσό Δ από την δική της κεφαλαιοποίηση (όπως αυτή ορίζεται από την Συμφωνία της Βασιλείας);

Όπως είδαμε πιο πάνω, η Τράπεζα της Ελλάδος ουσιαστικά υπεραμύνεται της αδράνειάς της ως προς την περίπτωση του δανείου της Marfin προς τις offshore της οικογένειας Σάλλα, απαντώντας ότι δεν είχε λόγο ούτε να εμποδίσει αυτόν τον δανεισμό ούτε και να επιβάλει βέβαια στην Marfin του κ. Βγενόπουλου να δηλώσει πως η δική του κεφαλαιοποίηση μειώθηκε κατά ένα ποσό ίδιο με το δάνειο που παρείχε στις εν λόγω offshore.

Αντίθετα όμως με την Τράπεζα της Ελλάδος, οι Κεντρικές Τράπεζες της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας και της Φινλανδίας θεωρούν απολύτως απαραίτητη την αφαίρεση αυτών των κεφαλαίων από την κεφαλαιοποίηση της τράπεζας που παρέχει τα δάνεια αυτά σε άλλους με στόχο την αγορά μετοχών σε άλλη τράπεζα. (*)

Λογικό είναι: Ο στόχος των ρυθμιστικών αρχών (π.χ. Κεντρικών Τραπεζών, Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς) είναι να εξασφαλίσουν πως οι εμπορικές τράπεζες διαθέτουν ικανά κεφάλαια ώστε να αντέξουν σε μια ξαφνική επιδείνωση του επιχειρηματικού κλίματος, τουλάχιστον σε κάποιον βαθμό, χωρίς ανά πάσα στιγμή να τρέχουν στον φορολογούμενο για βοήθεια. Πρόκειται λοιπόν για κανόνες που προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον γενικά και τους φορολογούμενους ειδικότερα.

Στην περίπτωση των τραπεζών της Ευρωζώνης, όταν ξέσπασε η Κρίση του 2008 (και κατόπιν η κρίση χρέους του 2009/10), διαπιστώθηκε ότι τα διαθέσιμα κεφάλαιά τους ήταν τόσο λίγα που οι τράπεζες ουσιαστικά ήταν νεκροζώντανες. Έτσι, οι ρυθμιστικές αρχές απαίτησαν από τις τράπεζες να αυξήσουν τα κεφάλαιά τους – αρχικά αντλώντας τα από τον ιδιωτικό τομέα (από επενδυτές) και, εφόσον αυτό αποδεικνυόταν αδύνατον, από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Βέβαια, οι καλοί τραπεζίτες σε καμία περίπτωση σε ήθελαν το δεύτερο, την άντληση δημοσίων κεφαλαίων από το EFSF, καθώς έτσι θα έπρεπε να αποδώσουν μετοχές, και έλεγχο, στο δημόσιο (που βάζει τα χρήματα). Φυσικό ήταν να προσπαθήσουν να αντλήσουν ιδιωτικά κεφάλαια ώστε να αποφευχθεί η ντε φάκτο δημοσιοποίησή τους.

Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι κανείς σώφρων επενδυτής δεν βάζει τα χρήματά του σε ουσιαστικά πτωχευμένες τράπεζες σε μια οικονομία που φθίνει. Έστω ότι, εν μέσω ενός τόσο ζοφερού κλίματος, εμφανιζόταν κάποιος εξυπνάκιας και πρότεινε στους τραπεζίτες το εξής κόλπο: Η τράπεζα Α δανείζει στην τράπεζα Β 100 εκατομμύρια. Η τράπεζα Β προβαίνει σε αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου κατά 100 εκατομμύρια, τα οποία αγοράζει με τα 100 εκατομμύρια που δανείστηκε από την τράπεζα Α. Έτσι, αμέσως-αμέσως, εμφανίζεται ότι η τράπεζα Β αύξησε την κεφαλαιοποίησή της κατά 100 εκατομμύρια. «Και η κακόμοιρη η δική μας τράπεζα, τι έχει να κερδίσει;», αναρωτιέται ο εκπρόσωπος της τράπεζας Α. Τότε ο εξυπνάκιας του απαντά: «Μα είναι απλό: η τράπεζα Β τώρα θα δανείσει στην τράπεζα Α 100 εκατομμύρια με τα οποία η Α θα αγοράσει μετοχές της στο πλαίσιο μιας δικής της αύξησης μετοχικού κεφαλαίου. Αυτό, μάλιστα, οι δύο τράπεζες μπορούν να το κάνουν συνέχεια, με  τα ίδια 100 εκατομμύρια να πηγαίνουν πέρα-δώθε, έως ότου τα «εικονικά» κεφάλαιά τους φτάσουν το όριο που απαιτούν οι ρυθμιστικές αρχές.» Τότε, οι τραπεζίτες θέτουν το τελευταίο τους ερώτημα στον εξυπνάκια: «Κι η Κεντρική Τράπεζα; Οι ρυθμιστικές αρχές, εν γένει, θα μας αφήσουν;»

Όπως είδαμε, η Τράπεζα της Ελλάδος, στην «φανταστική» αυτή ιστορία, θα επαναλάμβανε: «Το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν απαγορεύει την δανειοδότηση νομικού ή φυσικού προσώπου με στόχο την συμμετοχή στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ενός άλλου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος.» Με άλλα λόγια, θα υπονόμευε τον εαυτό της και το έργο της δίνοντας την δυνατότητα στον εξυπνάκια της ιστορίας μου να προτείνει τρόπο ακύρωσης της επιβολής από την Ευρωπαϊκή Ένωση των κανόνων ελάχιστης κεφαλαιοποίησης του τραπεζικού συστήματος.

Αυτός είναι ο λόγος που οι Κεντρικές Τράπεζες της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας και της Φινλανδίας απάντησαν το ερώτημα του Reuters λέγοντας ότι, ναι μεν η δανειοδότηση της τράπεζας Β από την τράπεζα Α επιτρέπεται αλλά, σε μια τέτοια περίπτωση, θα επέβαλαν στην τράπεζα που παρέχει το δάνειο να το αφαιρεί από τα κεφάλαια που δηλώνει ότι έχει στο πλαίσιο της ρύθμισης της ελάχιστης κεφαλαιοποίησής της. Έτσι, το κίνητρο να κοροϊδέψουν οι τράπεζες Α και Β την πολιτεία (παρέχοντας εκ περιτροπής η μία δάνεια στην άλλη) αναιρείται και το μόνο κίνητρο παροχής δανείων που απομένει είναι η υγιής κερδοφορία (όταν δηλαδή δίνεται δάνειο επειδή το επιτόκιο δανεισμού είναι μεγαλύτερο από το επιτόκιο που πληρώνει η τράπεζα-χορηγός και η τράπεζα που δανείζεται είναι αρκετά φερέγγυα).

Συμπερασματικά, ενώ οι Κεντρικές Τράπεζες των σοβαρών εταίρων μας (δηλαδή των πλεονασματικών χωρών συν της Γαλλίας) δεν θα άφηναν να συναφτούν δάνεια που μόνο πλασματικά αυξάνουν την κεφαλαιοποίηση του εθνικού τραπεζικού τους συστήματος, η Τράπεζα της Ελλάδος είτε δεν έχει καταλάβει το πρόβλημα είτε κάνει ότι δεν το κατανοεί.

Σε μια χώρα που το τραπεζικό σύστημα κλυδωνίζεται, που η κεφαλαιοποίησή του είναι λεπτότερη από τον ιστό μιας αράχνης, που το πτωχευμένο δημόσιο δανείζεται 30 με 50 δις για να τα δώσει στις τράπεζες (ανακαλύπτοντας «καινοτόμες» μεθόδους ώστε οι τραπεζίτες να μην αναγκαστούν να αποδώσουν κοινές μετοχές στον φορολογούμενο ο οποίος βουλιάζει στα δάνεια εκ μέρους τους), η Κεντρική μας Τράπεζα παραμένει θεατής προσπαθειών να μπουν στο περιθώριο οι επιταγές των ρυθμιστικών κανόνων της Ευρώπης. Επιβραβεύει μάλιστα τέτοιου είδους συμπεριφορές, από κοινού με την κυβέρνηση, παραδίδοντας στην τράπεζα που βρέθηκε να εφαρμόζει αυτές τις «πρακτικές» το καθαρισμένο από ζημίες, κερδοφόρο τμήμα, μιας τράπεζας όπως η Αγροτική.

Μήπως ήρθε η ώρα να επιληφθεί ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος; Τον παρακαλώ να σκεφτεί το εξής: Αν ο κ. Weideman της Bundesbank ήταν στην θέση του κ. Προβόπουλου, και ιδίως αν μία ιδιωτική τράπεζα της οποίας είχε διατελέσει ο ίδιος υψηλά ιστάμενο στέλεχος (θυμίζω ότι το τελευταλιο πόστο του κ. Προβόπουλου ήταν Αντιπρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Τράπεζας Πειραιώς) εμφανιζόταν να συμμετέχει σε τέτοιου είδους δανεισμό, νομίζω ο Πρόεδρος της Bundesbank θα κινείτο γρήγορα και αποφασιστικά ώστε να θέσει τέλος σε μια πρακτική που, αν μη τι άλλο, καθιστά αδύνατον στην πολιτεία να ζητά από τους πολίτες της να αγκαλιάσουν νέα, χρηστά ήθη. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο κ. Προβόπουλος θα αρνηθεί να διατάξει αλλαγή πλεύσης στους υφιστάμενούς του που αδρανούν τόσον καιρό.

(*) Η έρευνα αυτή του Reuters δημοσιεύτηκε νωρίς το πρωί σήμερα. Σε αυτήν συμπεριλαμβάνεται και η εξής δήλωσή μου: "These are loans from one bankrupt bank to another bankrupt bank… It is scandalous the troika stays silent about this form of corruption while handing over billions of taxpayers' money to these banks." [Πρόκειται για δάνεια της μίας πτωχευμένης τράπεζας στην άλλη.. Αποτελεί σκάνδαλο ότι η τρόικα παραμένει βουβή μπροστά σε αυτή την μορφή διαφθοράς την στιγμή που παραδίδονται δισεκατομμύρια ευρώ των φορολογούμενων σε αυτές τις τράπεζες.]

(**) Από όλες τις Κεντρικές Τράπεζες της Ευρωζώνης, μόνο εκείνες της Ισπανίας, του Λουξεμβούργου και της Σλοβακίας είπαν ότι δεν θα επέβαλαν αυτή την μείωση των δηλωμένων κεφαλαίων της τράπεζας Α

Tου Γιάννη Βαρουφάκη

Η εξάρτηση του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη

Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης, όπως γράφει στο βιογραφικό του είναι στέλεχος...του ΠΑΣΟΚ από το 1982 (Γραμματέας Νομαρχιακής Επιτροπής). Κατέχει κρατικές θέσεις από το 1987. Μπορεί κάποιος να πει δηλαδή πως το επάγγελμά του είναι “επάγγελμα ΠΑΣΟΚ”. Ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει, ανατραφεί (όχι μόνο πολιτικά) μέσα σε έναν κομματικό μηχανισμό, αλλά κυρίως έναν μηχανισμό εξουσίας. Τα ένσημά του, είναι σε πολιτικά μπαλκόνια, τηλεοπτικά πάνελ, αίθουσες υπουργείων και διαδρόμους που ψυθυρίζονταν τα μεγαλύτερα μυστικά αυτής της χώρας.
Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως ο ίδιος στον εαυτό του αποδίδει αυταπάρνηση, θυσία και πατριωτισμό. Αλλά οι έννοιες συνήθως έχουν διαφορετικό περιεχόμενο στην πολιτική απ’ ό,τι στην κοινωνία. Δεν είναι τυχαίο που ο Άκης Τσοχατζόπουλος στα ημερολόγια του, την ώρα που έγραφε στον συνέταιρό του και του ζητούσε ένα εκατομμύριο από τις κοινές του καταχρήσεις, τελείωνε γράφοντας πως το κάνει “για την πατρίδα, το κόμμα και το καλό του τόπου”.


Οι περισσότεροι που μας κυβέρνησαν τα τελευταία 30 χρόνια, συνδέονται με την εξουσία με σχέσεις εξάρτησης. Ζουν σε αυτήν, μερικές φορές γι αυτήν και όταν την χάσουν απλώς το αρνούνται. Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης ανήκε στον πυρήνα της εξουσίας. Και βέβαια ευθύνεται για την κατάντια μας σήμερα. Ατύχησε να ηγηθεί του πολιτικού του χώρου όχι γιατί ήταν χειρότερος από τους άλλους στο κακό που έκανε, αλλά γιατί έφτασε στο σημείο να πιστεύει πως η επικοινωνιακή του επικράτηση μέσα από τα συγκροτήματα Τύπου, ήταν και η πολιτική του θέση.


Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, κατάφερε να δημιουργήσει ένα σύστημα κοινής αποδοχής από τα Μέσα Ενημέρωσης, με έναν πολύ έξυπνο τρόπο. ”Γνωστοποίησε” σε όλους τους εκδότες και τους μεγαλοδημοσιογράφους πως ήταν στόχοι τρομοκρατικών ενεργειών. Ανέλαβε να τους προστατεύσει και να τους φυλάξει. Δημιουργήθηκε λοιπόν μια σχέση εξάρτησης μεταξύ τους,που μόνο συμπάθεια προσέφερε στο πρόσωπό του και βέβαια την αντιμετώπισή του ως προστάτη. Ταυτόχρονα δημιούργησε ένα πολιτικό πλαίσιο ασφάλειας-ανασφάλειας, στο οποίο αυτός, μόνο αυτός, φάνταζε αναγκαίος.


Όλα αυτά όμως δεν ήταν ούτε η άποψη της κοινωνίας γι αυτόν, ούτε του κόμματος. Απλώς των διαπλεκόμενων εκδοτικών και επιχειρηματικών μηχανισμών. Ο αυτόματος πιλότος όμως της πολιτικής μάλλον τελείωσε γι αυτόν. Τα πράγματα άλλαξαν και ο Χρυσοχοίδης καθόλου. Έτσι άρχισε να δηλώνει “αδιάβαστος”, περί το μνημόνιο, αποδεικνύοντας όχι πόσο αμαθής ήταν, αλλά πόσο αδύναμος να διαχειριστεί κάτι,έξω από το πλαίσιο εξουσίας που αντιλαμβανόταν ως φύση του.


Συνέχισε να συμπεριφέρεται ως παντοδύναμος, «απαραίτητος» και “καταλληλότερος” με ιδιοκτησιακή αντίληψη για την εξουσία και “μεσσιανική” για την κοινωνία. Άρχισε να συμπεριφέρεται με κυκλοθυμία, που δεν ήταν μόνο πολιτική, με επιθετικότητα που ήταν εμφανής σε όλους και με αγωνία που έδειχνε απώλεια πολιτικού προσανατολισμού. Δυο τουλάχιστον περιστατικά σε συνεδριάσεις οργάνων του ΠΑΣΟΚ, άφησαν εμβρόντητους τους πάντες για την συμπεριφορά του.


Με αυτή τη συμπεριφορά ήρθα αντιμέτωπος πριν από μήνες, μετά από ένα ρεπορτάζ που αποκάλυπτε πως στο Υπουργείο Ανάπτυξης όπου ήταν υπουργός, θα έκαιγαν αρχεία αμαρτωλών συμβάσεων,παρά την ενημέρωση από το Γενικό Αρχείο του Κράτους ότι είναι παράνομο. Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ορθά κοφτά “και εσένα τι σε νοιάζει” . Προσπάθησε ανεπιτυχώς να με πείσει να κατεβάσω το δημοσίευμα και στο τέλος αναγκάστηκε να δηλώσει επίσημα, πως δεν θα γινόταν καμιά καταστροφή των Αρχείων.


Χθες ο Χρυσοχοίδης με πήρε και πάλι τηλέφωνο για να με βρίσει για ένα άλλο δημοσίευμα που τον εμφάνιζε να έχει μεγάλη φρουρά. Πολύ μεγαλύτερη από όση έχουν αστυνομικά τμήματα που φρουρούν Δήμους. Δεν πήρε ούτε για να διαψεύσει ούτε για να εξηγήσει. Πήρε με το ύφος του εξουσιαστή, για να δείξει ποιός είναι η εξουσία.


Δεν αμφιβάλω πως μπορεί να μην φταίει ο Χρυσοχοίδης για την συμπεριφορά του. Μπορεί να είναι μια συμπεριφορά που του επιτρέπουν χρόνια συνάδελφοί μου, σε τέτοιο βαθμό που νομίζει πως έτσι είναι οι δημοσιογράφοι και η δημοσιογραφία. Δεν είναι έτσι. Αντιθέτως η πολιτική που εκφράζει είναι έτσι όπως του τη δείχνει ο κόσμος στις εκλογές. Θα του θυμίσω λοιπόν μερικά πράγματα που δεν του θυμίζουν τα συγκροτήματα που τον “φυλάνε”.


Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης ως υπουργός Δημόσιας Τάξης,που του αρέσει να λέει πως η Αστυνομία έχει τη δικιά του σφραγίδα,είναι αυτός που επί των ημερών του δημιουργήθηκε μια Αστυνομία τόσο πιστή στη Δημοκρατία που η μισή ψηφίζει Χρυσή Αυγή


Δημιούργησε μια Αστυνομία που τα βράδια η μισή φυλάει την άλλη μισή με μπλόκα και φράχτες έξω από Αστυνομικά Τμήματα. Σε καμιά Ευρωπαϊκή Χώρα οι προστάτες της Δημόσιας Τάξης δεν δημιουργούν εικόνα ανασφάλειας και αντιπαλότητας με την κοινωνία.


Επί των ημερών του και με το επιχείρημα της τρομοκρατίας, γέμισε η χώρα με φυλασσόμενους επώνυμους και κουμπουροφόρους. Δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, μεγαλοσχήμονες, φυλάσσονται γιατί κινδυνεύουν (από ποιόν;) με χρήματα του κόσμου που πεινάει πια, χρωστώντας βέβαια ευγνωμοσύνη στο Μιχάλη. Έλληνες Αστυνομικοί κάνουν τις Φιλιππινέζες σε κάθε λογής νούμερα και επιδειξίες που προσδιορίζονται ως στόχοι.


Επί των ημερών του οι Αστυνομικοί έπαψαν να είναι πολίτες που περιπολούν στους δρόμους για την Δημόσια Ασφάλεια και έγιναν Ρόμποκοπ που περισσότερο φοβίζουν τον πολίτη παρά εμπνέουν ασφάλεια.Εκατομμύρια δόθηκαν για αγορές εξοπλισμού και εκσυγχρονισμού.


Επί των ημερών του στην Δημόσια Τάξη,οι μετανάστες γκετοποιήθηκαν και στη συνέχεια εμφανίστηκαν ως απειλή που δικαιολογούσε όλα τα προηγούμενα.


Επί των ημερών του οι υπόδικοι του Πυροσβεστικού Σώματος που υπέγραφαν υπερτιμολογημένες συμβάσεις για την δασοπυρόσβεση με εταιρείες ελικοπτέρων έπαιρναν σκανδαλώδεις προαγωγές ενώ βοούσε η Πυροσβεστική για τα έργα και τις ημέρες τους.


Και ας πάμε σε αυτό που επιδεικνύεται από τον κύριο Χρυσοχοίδη ως η σωτηρία μας. Την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη. Είναι σε πολλούς πλέον γνωστό που κάνουμε χρόνια έρευνα πως η 17 Νοέμβρη δεν εξαρθρώθηκε με τη βόμβα Ξηρού.Ένα χρόνο πριν οι Μυστικές Υπηρεσίες της Βρετανίας, με εκτεταμένες επιχειρήσεις στην Ελλάδα,(όπου μέλη τους εμφανίζονταν ως κριτικοί θεάτρου,πανεπιστημιακοί, τουρίστες και πολλά άλλα) είχαν κάνει καταγραφή της 17 Νοέμβρη εξασφαλίζοντας ακόμη και μαρτυρίες πρώην μελών. Έξι μήνες πριν, καμουφλαρισμένοι πράκτορες αναζητούσαν το παρελθόν του Γιωτόπουλου και είχαν μιλήσει με όλη την παλιά ομάδα Γιωτόπουλου στην Γαλλία. Συνεπώς η εξάρθρωση, δεν ήταν έργο Χρυσοχοίδη ακόμη και αν την εποχή εκείνη ο πρώην υπουργός φωτογραφιζόταν ως ο Τσακ Νόρρις της Δημόσιας Ασφάλειας.


Επί των ημερών του εμφανίστηκαν διάφορες ομάδες και “Σέχτες” που δολοφόνησαν ακόμη και δημοσιογράφους δημιουργώντας τρομερό αίσθημα ανασφάλειας σε μια χώρα που πληρώνει για την Ασφάλεια (πάλι επί των ημερών του) πάρα πολύ ακριβά.Αυτές οι ομάδες μοιάζουν περισσότερο με δημιουργήματα που δικαιολογούν τα αστυνομικά μέτρα παρά με “εκδικητές” και αντεξουσιαστές.


Επί των ημερών του έγιναν πολλά. Αλλά έγινε το χειρότερο. Για πρώτη φορά τρομοκράτες χτύπησαν το ίδιο το γραφείο του, μέσα στο Υπουργείο σκοτώνοντας έναν άνθρωπο. Και βέβαια δεν παραιτήθηκε συντετριμμένος, αλλά ζήτησε μια άλλη εξουσία, άλλο υπουργείο,γιατί δεν έφταιγε αυτός αλλά…οι τρομοκράτες.


Εν ολίγοις ο Χρυσοχοίδης με πολιτικά, κοινωνικά και δημοκρατικά κριτήρια ήταν ο πιο αποτυχημένος Υπουργός Δημόσιας Τάξης αποδεικνύοντας πως η έκταση των μέτρων Ασφάλειας δεν είχε κανένα αντίκρυσμα.


Για τα έργα και τις ημέρες στο Υπουργείο Ανάπτυξης και το ΕΣΠΑ, μάλλον θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε τον Σεπτέμβρη ένα αποκαλυπτικό HOT DOC.


Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης , δείχνει πάντως να κινείται οριακά, αυτοπροσδιοριζόμενος ως επίλεκτος της εξουσίας. Θεωρεί ίσως πως το να κινείται με μερικές δεκάδες αστυνομικούς,δεν είναι μόνο προστασία αλλά η ίδια η εξουσία του που δεν καταρρέει αλλά είναι ενεργή. Κάνει όμως το λάθος να προσπαθεί να δοκιμάσει αυτή την εξουσία σε δημοσιογράφους. Είναι ένας πολιτικός με εθισμό και εξάρτηση. Στην εξουσία.


Υ.Γ. Επειδή καταλαβαίνω πως ο Μ. Χρυσοχοίδης δεν θα αντέξει ούτε αυτό το άρθρο καλά θα κάνει να συμβουλευτεί κάποιους δικηγόρους πριν αρχίσει να τρέχει για μηνύσεις πάλι. Η ελευθερία της γνώμης είναι Συνταγματικά κατοχυρωμένη. Σε αυτό το άρθρο υπάρχουν γνώμες, πραγματικά γεγονότα και αξιολογικές κρίσεις. Αυτή είναι η δουλειά του δημοσιογράφου.


Του Κώστα Βαξεβάνη

Η υπεροψία του πλουτοκράτη.

«Θα σου πω κάτι για τους πολύ πλούσιους. Είναι διαφορετικοί από μένα και σένα».
Αυτό έγραψε ο Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ – και δεν εννοούσε απλώς ότι έχουν περισσότερα χρήματα. Αυτό που εννοούσε, εν μέρει τουλάχιστον, είναι ότι πολλοί υπερ-πλούσιοι περιμένουν ένα επίπεδο υποταγής στις απαιτήσεις τους, που εμείς οι υπόλοιποι δεν θα βιώσουμε ποτέ, και θίγονται βαθύτατα όταν δεν τυγχάνουν της ειδικής μεταχείρισης που οι ίδιοι θεωρούν εκ γενετής δικαίωμά τους.

Και επειδή το χρήμα έχει φωνή, η υπεροψία αυτή – το παράπονο, θα λέγαμε, των πλουτοκρατών – έχει γίνει κυρίαρχος παράγοντας επιρροής της πολιτικής ζωής στις ΗΠΑ.
Τώρα πια, δεν αποτελεί μυστικό ότι πολλοί εκ των πλουσιότερων Αμερικανών – συμπεριλαμβανομένων ορισμένων πρώην υποστηρικτών του Ομπάμα – μισούν, με όλη τη σημασία της λέξης, τον πρόεδρο Ομπάμα.

Ο λόγος; Αν ρωτήσουμε τους ίδιους θα πουν ότι είναι επειδή ο Ομπάμα «δαιμονοποιεί» τις επιχειρήσεις – ή όπως το έθεσε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα ο Μιτ Ρόμνι: «επιτίθεται στην επιτυχία». Ακούγοντάς τους νομίζει κανείς ότι ο πρόεδρος είναι μετενσάρκωση του παλιού κυβερνήτη της Λουϊζιάνα Χιούι Λονγκ, που κήρυσσε το ταξικό μίσος και την ανάγκη τιμωρίας των πλούσιων.

Φυσικά, οι ισχυρισμοί αυτοί είναι παράλογοι. Στην πραγματικότητα, ο κ. Ομπάμα κάνει τα πάντα για να δείξει την υποστήριξή του στην ελεύθερη επιχειρηματικότητα και την πεποίθησή του ότι το να αποκτά κανείς πλούτο είναι απολύτως θεμιτό. Το μόνο που έχει κάνει ο Ομπάμα είναι ότι υπαινίχθηκε πως σε ορισμένες περιπτώσεις οι επιχειρήσεις συμπεριφέρονται άσχημα, και για τον λόγο αυτό είναι αναγκαίοι κάποιοι θεσμικοί έλεγχοι, ιδίως στον χρηματοοικονομικό κλάδο.

Δεν έχει, όμως, καμία σημασία: ακόμη και ο παραμικρός υπαινιγμός ότι κάποιες φορές οι πλούσιοι μπορεί και να μην επιδεικνύουν εξολοκλήρου αξιέπαινη συμπεριφορά, είναι αρκετή για να εξοργίσει τους πλουσίους. Για δύο χρόνια και πλέον, η Γουόλ Στριτ κάνει σαν παιδάκι που γκρινιάζει: «Μαμά, αυτός ο τύπος με αγριοκοιτάζει!»

Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει εκεί. Όχι μόνον οι υπέρ-πλούσιοι νιώθουν βαθιά προσβεβλημένοι απέναντι στην ιδέα πως κάποιος της τάξης τους ενδέχεται να υποβληθεί σε κριτική, αλλά επιμένουν κιόλας πως η υποτιθέμενη αντιπάθεια του Ομπάμα απέναντί τους είναι η αιτία των οικονομικών δεινών της χώρας. Οι επιχειρήσεις δεν επενδύουν, λένε, γιατί οι επικεφαλής τους νιώθουν πως δεν χαίρουν εκτίμησης. Το ίδιο επανέλαβε και ο κ. Ρόμνι, υποστηρίζοντας ότι επειδή ο πρόεδρος επιτίθεται στην επιτυχία, αυτός είναι ο λόγος που «έχουμε λιγότερες επιτυχίες».

Και αυτό, επίσης, είναι τρελό (και είναι ενοχλητικό ότι ο κ. Ρόμνι φαίνεται να ενστερνίζεται την λανθασμένη αυτή αντίληψη για τα αίτια των δεινών της εθνικής οικονομίας). Δεν αποτελούν μυστήριο οι λόγοι για τους οποίους η οικονομική ανάκαμψη της οικονομίας είναι τόσο ισχνή. Ο στεγαστικός τομέας παραμένει σε παρακμή μετά από την τεράστια φούσκα, και η ζήτηση καταναλωτικών αγαθών συγκρατείται από τα υψηλά επίπεδα χρέους των νοικοκυριών, σαν αποτέλεσμα αυτής της φούσκας.

Οι επιχειρηματικές επενδύσεις στην πραγματικότητα έχουν διατηρηθεί σε σχετικά καλά επίπεδα, δεδομένης της μειωμένης ζήτησης των αγαθών. Γιατί θα πρέπει οι επιχειρήσεις να επενδύουν περισσότερα από τη στιγμή που δεν έχουν αρκετούς πελάτες για καλύψουν την ήδη υπάρχουσα προσφορά;

Δεν έχει καμία σημασία. Επειδή οι πλούσιοι είναι διαφορετικοί από μένα και από σένα, πολλοί από αυτούς είναι απίστευτα εγωκεντρικοί. Δεν βλέπουν καν πόσο αστείο είναι – πόσο γελοίοι φαίνονται – όταν αποδίδουν τις αδυναμίες μιας οικονομίας 15 τρισ. δολαρίων στα δικά τους θιγμένα αισθήματα. Εξάλλου, δεν υπάρχει κανείς να τους το πει, αφού ζουν έγκλειστοι μέσα στην ασφάλεια που τους προσφέρει η φούσκα της υπεροψίας και της κολακείας.

Εκτός, βέβαια, όταν είναι υποψήφιοι για δημόσια αξιώματα.

Όπως σε όλους όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις, μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι η προεκλογική εκστρατεία του κ. Ρόμνι φάνηκε να αιφνιδιάζεται από τα ερωτήματα σχετικά με την καριέρα του κ. Ρόμνι στην Bain Capital, την εταιρία επενδύσεων την οποία ο ίδιος ίδρυσε, και την άρνησή του να δώσει στη δημοσιότητα τις φορολογικές του δηλώσεις.

Δεν θα έπρεπε ένας πολύ πλούσιος πολίτης που είναι υποψήφιος για το προεδρικό αξίωμα – και ο οποίος χρησιμοποιεί ως επιχείρημα στην προεκλογική εκστρατεία του ακριβώς αυτές τις ικανότητες, που ως επιχειρηματία τον οδήγησαν στην επιτυχία – να θεωρεί αναμενόμενη τη συζήτηση γύρω από τη φύση αυτής της επιτυχίας του; Δεν είναι προφανές ότι η άρνησή του να δημοσιοποιήσει τα στοιχεία των φορολογικών του δηλώσεων πριν από το 2010 εγείρει από μόνη της κάθε είδους υποψίες;

Παρεμπιπτόντως, αν και κανείς μας δεν γνωρίζει τι είναι αυτό που θέλει να κρύψει ο κ. Ρόμνι με την άρνησή του, το γεγονός ότι συνεχίζει να υψώνει τείχη, παρά τις εκκλήσεις τόσο των ρεπουμπλικάνων όσο και των δημοκρατικών να αποκαλύψει τα εν λόγω στοιχεία, μας προϊδεάζει για κάτι δυνητικά πολύ επώδυνο για την υποψηφιότητα του.

Σε κάθε περίπτωση, είναι πλέον προφανές ότι το προεκλογικό επιτελείο του Ρόμνι ήταν προετοιμασμένο για τα προφανή ερωτήματα, και πως η υστερική αντίδραση στην απόφαση του επιτελείου Ομπάμα να θέσει αυτά τα ερωτήματα προέρχεται από την κορυφή. Προφανώς, ο κ. Ρόμνι πίστεψε πως θα μπορούσε να θέσει υποψηφιότητα ενώ ταυτόχρονα θα παρέμενε ασφαλής εντός της πλουτοκρατικής του φούσκας. Τον εξοργίζει και τον σοκάρει η ανακάλυψη ότι οι κανόνες που ισχύουν για τους άλλους ισχύουν και για ανθρώπους όπως ο ίδιος. Όπως έγραφε ο Φιτζέραλντ για τους πλούσιους: «Πιστεύουν κατά βάθος ότι είναι καλύτεροι από μας».

Εντάξει, ας το δούμε ψύχραιμα. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί, ίσως και οι περισσότεροι πλούσιοι Αμερικανοί δεν ταιριάζουν στην παραπάνω περιγραφή του Φιτζέραλντ. Υπάρχουν πολλοί υπέρ-πλούσιοι Αμερικανοί που έχουν αίσθηση του μέτρου και είναι περήφανοι για τα επιτεύγματά τους χωρίς να πιστεύουν ότι η επιτυχία τους τούς δίνει το δικαίωμα να ζουν με διαφορετικούς κανόνες. Όμως, φαίνεται ότι ο Μιτ Ρόμνι δεν είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους. Και η ανακάλυψη αυτή είναι ίσως πιο σημαντική από αυτό που κρύβει στις αδημοσίευτες φορολογικές του δηλώσεις.

Του Paul Krugman

Κάτω από μια επικίνδυνη διακυβέρνηση – οι άμεσοι κίνδυνοι για την Ελλάδα και η απάντηση στο μεγάλο δίλημμα

Μόλις ένας μήνας πέρασε από τις εκλογές και ο ελληνικός λαός βλέπει ήδη με θλίψη να συνεχίζονται ‘λες και δεν έγιναν εκλογές- δύο πραγματικότητες που δείχνουν πόσο χαμηλό είναι το επίπεδο διακυβέρνησης της χώρας: η μια είναι η πλήρης απουσία κάθε προγράμματος αντιμετώπισης της κρίσης και η πλήρης εγκατάλειψη των προεκλογικών εξαγγελιών, η άλλη ειναι η σταθερή συνέχιση της ποδηγέτησης του ελληνικού λαού από το Μεγάλο Δουκάτο με τους έλληνες τσάτσους του προς τον πιο βαθύ γκρεμό που υπάρχει: προς μια έξοδο από το ευρώ με ελεγχόμενη από τους δανειστές πτώχευση.

Οι προγραμματικές δηλώσεις των τριών κομμάτων που κυβερνούν τη χώρα δείχνουν καθαρά και ξάστερα: (α) καμιά πρόθεση αναδιαπραγμάτευσης των επονείδιστων δανειακών συμβάσεων (των «Μνημονίων»), (β) κανένα πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης (δεν μιλάμε για ποιοτική κοινωνική ανάπτυξη, γιατί ο όρος είναι άγνωστος από πολλά χρόνια) και (γ) καμιά πρόθεση, καμιά γνώση και
κανένα σχέδιο για την περίφημη αναδιάρθρωση και αναδιοργάνωση του διαλυμένου κρατικού μηχανισμού. Ένα πρόγραμμα μονάχα υπάρχει σίγουρο -αυτό που υπήρχε εξαρχής: η εκποίηση των δεκάδων χιλιάδων μονάδων της δημόσιας περιουσίας και των πηγών του δημόσιου πλούτου. Το πιο απλό και το πιο εύκολο για μια ανίκανη κυβέρνηση, το πιο κερδοφόρο για τη βουλιμία του δανειστή και το πιο επιζήμιο για το φτωχό οφειλέτη. Το πρόγραμμα αυτό, που ήδη εκτελείται, δεν είναι, βέβαια, πρόγραμμα ανάπτυξης ή ανάκαμψης, αλλά καταστροφής της χώρας.

Εν όψει αυτής της κατάστασης, θα ήθελα να επισημάνω δύο τεράστιους κινδύνους που έχουν ήδη δρομολογηθεί και απειλούν για πολλές γενιές την υπόσταση της Ελλάδας:

1ος κίνδυνος: Η απώλεια της δημόσιας περιουσίας και των πηγών του εθνικού πλούτου.

Όπως επανειλημμένα έχομε καταγγείλει, με τη δανειακή σύμβαση της 10ης Μαΐου 2010 έχει δεσμευτεί το σύνολο της δημόσιας περιουσίας υπέρ των δανειστών, η δε ελληνική κυβέρνηση έχει παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα να αρνηθεί τη μεταβίβαση κρατικού περιουσιακού στοιχείου που έχει ζωτική σημασία για την κυριαρχία και την επιβίωση της χώρας μας (άρθρα 4 και 17 §5 της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης), καθώς και από την προστασία που μας παρέχουν το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της ΕΕ (με την υπαγωγή μας στο αγγλικό δίκαιο, άρθρο 14). Οι ίδιες δεσμεύσεις έγιναν δεκτές και με το Μνημόνιο Β΄ [άρθρα 5 (1) (2), 15 (1) (2) (3) (4)].
Το Μνημόνιο Β΄ περιλαμβάνει, μάλιστα, και ρητό όρο (με το Μνημόνιο Α΄ απαγορευόταν έμμεσα) που απαγορεύει στην Ελλάδα, από τώρα και στο μέλλον, να δεσμευτεί η ίδια και να δεσμεύσει τα περιουσιακά της στοιχεία απέναντι σε τρίτα πρόσωπα και κράτη! (Πλήρης κατάλυση της κυριαρχίας κράτους).

Η υλοποίηση αυτής της πρωτοφανούς δέσμευσης και ο τρόπος εκποίησης της δημόσιας περιουσίας έχει θεσμοθετηθεί από τη Βουλή των Ελλήνων με τον επίσης πρωτοφανή στη σύγχρονη ιστορία των κρατών νόμο υποτέλειας (τον «Εφαρμοστικό» ν. 3986/1.7.2011). Υπενθυμίζω σε σκίτσο τις ρυθμίσεις του νόμου αυτού που ίδρυσε τη διαβόητη Εταιρεία-Ταμείο για την εκποίηση:

Κάθε εταιρεία της υπόδειξης ή της εμπιστοσύνης των δανειστών θα επιλέγει το περιουσιακό στοιχείο που θέλει να πάρει για εκμετάλλευση – το περιουσιακό στοιχείο θα μεταβιβάζεται αμέσως στο «Ταμείο», χωρίς δικαίωμα επιστροφής – το «Ταμείο» με ειδικό συμβούλιο θα εκτιμά (χωρίς διαφάνεια) της αξία του περιουσιακού στοιχείου – σ’ αυτή την τιμή, χωρίς διεθνή διαγωνισμό, θα μεταβιβάζεται αφορολόγητα και ατελώς στην εταιρεία επιλογής των δανειστών – η μεταβίβαση θα είναι οριστική (πώληση) ή μακροχρόνια (συνήθως 70-99 έτη) για εκμετάλλευση – όλα τα (τεράστια) έξοδα λειτουργίας του Ταμείου και διαχείρισης του περιουσιακού στοιχείου που μεταβιβάζεται κάθε φορά βαρύνουν το ελληνικό κράτος - τα ποσά των εσόδων θα κατατίθενται στο «Ταμείο» από την εταιρεία εκμετάλλευσης ή αγοράς, τα οποία σε προθεσμία ολίγων ημερών (10 ημερών!) θα τα μεταβιβάζει υποχρεωτικά στους δανειστές, χωρίς να επιτρέπεται να εισέλθει ούτε ένα ευρώ στο ταμείο του ελληνικού κράτους. Η εικόνα είναι σαφής … Η «ιδιώτικοποίηση» των 80.000 περιουσιακών στοιχείων του κράτους (που ανέφερε κυριακάτικη εφημερίδα) και πολλών άλλων που δεν αποκαλύπτονται, καθώς και οι πραγματικοί στόχοι των δραστηριοτήτων της Ομάδας Ράιχενμπαχ εντάσσονται σ’ αυτό το σύστημα «αξιοποίησης» της ελληνικής δημόσιας περιουσίας.

2ος Κίνδυνος: Η επιβολή ελεγχόμενης (από τους δανειστές) χρεοκοπίας.

Έχομε ξαναγράψει ότι η ελεγχόμενη από τους δανειστές χρεοκοπία είναι πολύ χειρότερη από την ανεξέλεγκτη πλήρη χρεοκοπία και η χείριστη από όλες τις λύσεις. Γιατί; Για τους εξής λόγους: Διότι στην ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, μπαίνοντας η χώρα σε κατάσταση ανάγκης, η παρούσα γενιά υφίσταται, αναμφίβολα, μεγάλες οικονομικές θυσίες (όπως, για παράδειγμα στη δεκαετία του 1950), αλλά: η χώρα δε χάνει την κυριαρχία της, δε χάνει τη δημόσια περιουσία της και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της, απελευθερώνεται νόμιμα από τα δεσμά των δανειακών της υποχρεώσεων, αποδεσμεύεται από την απαγόρευση να ασκεί πολιτική προστασίας της οικονομίας της και δεν υποθηκεύονται οι επόμενες γενιές. Μπορεί μόνη της η Ελλάδα, με τα πλεονεκτήματα μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, να ανακάμψει.

Αντίθετα, στην ελεγχόμενη από τους δανειστές χρεοκοπία, στην οποία μας οδηγούν η ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική της ΕΕ με ηγέτη τη Κα Μέρκελ και η συγκυβέρνηση των τριών κομμάτων, σημαίνει τα έξης:

Έξοδο από το ευρώ. Επειδή δεν μπορούν να το κάμουν θεσμικά, ούτε είναι εύκολη η άσκηση πολιτικής και οικονομικής βίας, θα εξασφαλίσουν τη συναίνεση της κυβέρνησης, ώστε να βγει η Ελλάδα… «με τη θέλησή της».

Ελεγχόμενη ισοτιμία δραχμής, ώστε : ο ελληνικός λαός να χάσει μεγάλο μέρος των χρημάτων του, οι δανειστές να διασφαλίσουν τα δάνεια και τη δημόσια περιουσία της Ελλάδας και να συνεχιστεί η ύφεση στο διηνεκές σκληρότερη, για να μας ελέγχουν.

Εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, με τις ρυθμίσεις που περιγράψαμε πιο πάνω, για πολλές γενιές.

Τον πλήρη αφελληνισμό της ελληνικής οικονομίας με τη μεταβίβασή του ελέγχου της στο πολυεθνικό επίπεδο

Τη φυγή ή την υποδούλωση του ανθρώπινου δυναμικού των επόμενων γενιών.

Για να αποφευχθούν και οι δύο παραπάνω καταστροφικοί για την Ελλάδα κίνδυνοι, καθώς και η πλήρης και ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, μια μόνο σωστή και σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο λύση υπάρχει: η κήρυξη της χώρας σε κατάσταση οικονομικής ανάγκης, η οποία θα συνοδεύεται: (α) με στάση πληρωμών (με την έννοια της αναστολής), (β) με εφαρμογή από την κυβέρνηση της χώρας των νόμιμων μέτρων που επιβάλλει η κατάσταση οικονομικής ανάγκης (π.χ. προστασία ελληνικής παραγωγής και καταναλωτή) και (γ) με επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων και επαναφορά τους στη διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα τόσο ως προς το ύψος του ποσού των δανείων (στο ύψος του μη «επαχθούς χρέους), όσο και ως προς τη νομιμότητα των όρων δανεισμού.

Εάν οι δανειστές αρνούνται αυτή τη διαπραγμάτευση, τότε μένει ως λύση: η επίσης σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο μονομερής καταγγελία των ούτως ή άλλως παράνομων και ανίσχυρων- δανειακών συμβάσεων (των λεγόμενων «Μνημονίων»). Η λύση αυτή απαιτεί, ασφαλώς, πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα άσκησης πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και, προ παντός, ικανή και ισχυρή πολιτική ηγεσία.

Προτείνονται διάφορες λύσεις μείωσης του χρέους και οικονομικής πολιτικής. Πολλές από αυτές είναι σωστές. Για την Ελλάδα, όμως, με το διαλυμένο κράτος, την κατεστραμμένη οικονομία και την κατάσταση της πολιτικής της υποτέλειας, αποτελούν ημίμετρα. Αυτό που δεν ακούγεται καθόλου με το όνομά του είναι η διαπραγμάτευση με κατάργηση των τριών όρων που καταλύουν τη κυριαρχία του κράτους: (α) της ολοκληρωτικής δέσμευσης της δημόσιας περιουσίας και της εξωτερικής οικονομικής πολιτικής, (β) της παραίτησης από τα δικαιώματα της εθνικής κυριαρχίας και (γ) της υπαγωγής μας στο αγγλικό δίκαιο που σημαίνει: αντίστοιχη παραίτηση από την προστασία του διεθνούς δικαίου. Οι όροι αυτοί, αν και ανίσχυροι, εφαρμόζονται καθημερινά από τους δανειστές μας και κυρίως από την κυβέρνηση μας. Αν δε καταργηθούν και στις συμβάσεις και στην πράξη, κάθε υπόσχεση για αναδιαπραγμάτευση είναι απάτη.

Πρέπει να συνειδητοποιήσομε ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα σημείο όπου δεν έχει να διαλέξει μεταξύ άμεσης οικονομικής ανάκαμψης και πτώχευσης. Έχει να διαλέξει μεταξύ δύο δρόμων που της δείχνει η Ιστορία: το δρόμο μεγάλων θυσιών της παρούσας γενιάς, αλλά με διάσωση των επόμενων γενιών και της κυριαρχίας της και το δρόμο της καταστροφής και της υποτέλειας με θυσία και της παρούσας και των επόμενων γενιών. Η Ιστορία επιβάλλει τον πρώτο δρόμο. Οι Έλληνες πρέπει να διαλέξουν.
Όλοι βλέπομε πως το Μεγάλο Τσελιγκάτο, με τη σκληρή γκλίτσα του βοσκού του και με τις κραυγές τρόμου των άγριων τσοπανόσκυλών του, μας ποδηγετεί. Τον εξευτελισμό του κοπαδιού τον ζούμε καθημερινά. Την ασφυξία του μαντριού τη νιώθουμε όλοι οι Έλληνες. Η ασφυξία γίνεται αποπνιχτική, γιατί, δυστυχώς για τη δημοκρατία, τα ΜΜΕ στρατεύθηκαν ως τσοπανόσκυλα στις γραμμές του Τσελιγκάτου. Θα πρέπει, όμως, να πάψομε να ακούμε τις κραυγές τους και να πιστέψομε ότι μπορούμε να πηδήξομε την μάντρα. Και, όπως όλοι οι λαοί πάντοτε, σίγουρα μπορούμε!

* Ο Γιώργος Κασιμάτης είναι ομ. Καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών