Να γιατί «δεν έχει» το κράτος τους

O κ. Σίμος Κεδίκογλου στο κυβερνητικό σχήμα που συνέστησαν τα κόμματα της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ κατέχει τη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου. Δεν κατέχει τη θέση του...ψευταράκου.


Αλλωστε, απ' όσο γνωρίζουμε, θέση «ψευταράκου», επισήμως και θεσμικώς τουλάχιστον, δεν προβλέπεται ούτε στο παρόν, ούτε στα προηγούμενα κυβερνητικά σχήματα.

Ως εκ της θέσεώς του, λοιπόν, ο Κεδίκογλου θα έπρεπε να είναι σοβαρός, ακριβής και ενημερωμένος σωστά.

Εκτός, φυσικά, αν είναι ανίκανος, άχρηστος και αδαής, πράγμα για το οποίο δεν έχουμε στοιχεία.

Σε κάθε περίπτωση ο Κεδίκογλου - και ο κάθε Κεδίκογλου - θα πρέπει να κάνει με συνέπεια τη δουλειά του.

Και δουλειά ενός κυβερνητικού εκπροσώπου είναι να μη λέει μπαρούφες, να ενημερώνει με ειλικρίνεια για τις θέσεις της κυβέρνησης και να μην ασκείται σε φτηνή προπαγάνδαεπιδιδόμενος σε καλπιές και σε παραποίηση της αλήθειας.

Εκτός, πάλι, αν η δουλειά ενός κυβερνητικού εκπροσώπου είναι να κάνει τα ακριβώς αντίθετα...

Ας δούμε τώρα τι έκανε προχτές ο Κεδίκογλου.

Στην προσπάθεια της κυβέρνησης να πείσει το λαό (σ.σ.: εδώ γελάνε)

για το πόσο «αναπόφευκτες» (σ.σ.: εδώ οργίζονται)

είναι οι νέες περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και δικαιώματα,
ο εκπρόσωπος του κ. Σαμαρά (του κ. Βενιζέλου και του κ. Κουβέλη) άρχισε να αραδιάζει «στοιχεία» και αριθμούς, θέλοντας να αποδείξει πόσο «πολύ κοστίζουν» στο κράτος οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι, και πόσο «αναγκασμένο» είναι το έρμο το κράτος (και η έρμη η κυβέρνηση) να πάρει και νέα μέτρα κατά του λαού για να λειτουργήσει (το έρμο το κράτος)...

Συγκεκριμένα, δήλωσε:

«Από τα 88 δισ. των πρωτογενών δαπανών του ελληνικού κράτους, τα 60 δισ. πάνε σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα (...) Μένουν μόνο 28 δισ. για όλη τη λειτουργία του ελληνικού κράτους (σχολεία, νοσοκομεία, δικαστήρια, οργανισμοί), τα πάντα πρέπει να λειτουργήσουν με ένα ποσό που είναι μικρότερο και μόνο από το ποσό που διατίθεται για τις συντάξεις».

Καταρχάς, θα πρέπει να ενημερώσει κάποιος τον Κεδίκογλου ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχει ένας νόμος που λέγεται «Προϋπολογισμός».

Εκεί καταγράφονται τα οικονομικά δεδομένα ώστε να μην μπορεί ο καθένας να λέει το μακρύ του και το κοντό του.

Με βάση, λοιπόν, τον «Προϋπολογισμό», σε αντίθεση με όσα λέει ο Κεδίκογλου, ισχύουν τα εξής:

Πρώτον: Οταν μιλάμε για λειτουργία του «κράτους» τότε μιλάμε για τα στοιχεία του Κρατικού Προϋπολογισμού όπως αυτά καταγράφονται στον Τακτικό Προϋπολογισμό και όχι για τον προϋπολογισμό της Γενικής Κυβέρνησης.

Δεύτερον: Σύμφωνα με αυτόν, με τον Τακτικό Προϋπολογισμό (Κρατικός Προϋπολογισμός 2012, Εισηγητική Εκθεση, Κεφάλαιο 3, σελίδα 57, πίνακας 3.9 Δαπάνες τακτικού προϋπολογισμού ανά κατηγορία), οι πρωτογενείς δαπάνες για το 2012 δεν είναι 88 δισ., όπως λέει ο Κεδίκογλου, αλλά 49,085 δισ. ευρώ.

Τρίτον: Σύμφωνα με τον Τακτικό Προϋπολογισμό, το σύνολο των μισθών και των συντάξεων όχι μόνο δεν είναι 60 δισ. ευρώ, όπως λέει ο Κεδίκογλου, αλλά μόλις και μετά βίας φτάνουν στα 19,415 δισ. ευρώ.

Τέταρτον: Ακόμα κι αν πάρουμε ως βάση τα στοιχεία με τα οποία ο Κεδίκογλου προσπαθεί να «μπουρδουκλώσει» την κατάσταση, δηλαδή τον Ενοποιημένο Προϋπολογισμό της Γενικής Κυβέρνησης (πίνακας 3.2, σελίδα 44 του Κρατικού Προϋπολογισμού), όπου γίνεται λόγος για πρωτογενείς δαπάνες 87,4 δισ. ευρώ, αμοιβές προσωπικού 17,9 δισ. ευρώ, συντάξεις 31,2 δισ. ευρώ και λοιπές μεταβιβάσεις 14,1 δισ. ευρώ
(όλα αυτά - επαναλαμβάνουμε - αφορούν στη Γενική Κυβέρνηση, η οποία εκτός της Κεντρικής Κυβέρνησης περιλαμβάνει επιπλέον τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, πρώτου και δεύτερου βαθμού, και τους Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης) τότε και πάλι η κυβερνητική προπαγάνδα δεν εξηγεί γιατί τα έσοδα της Γενικής Κυβέρνησης, που με βάση το συγκεκριμένο πίνακα ανέρχονται στα89,6 δισ. ευρώ, «δεν φτάνουν», όταν οι πρωτογενείς δαπάνες (στον ίδιο πίνακα) είναι 87,4 δισ. ευρώ.

Ε, να, λοιπόν, γιατί «δεν φτάνουν»:

Γιατί μόνο για το 2012, όπως προκύπτει και πάλι από τον Κρατικό Προϋπολογισμό (πίνακας 3.9, σελίδα 57) ο ελληνικός λαός υποχρεούται να καταβάλει σε τόκους και σε χρεολύσια, να πληρώσει από το αίμα του σε κερδοσκόπους, σε δανειστές και σε τοκογλύφους, για μεσομακροπρόθεσμα δάνεια, για βραχυπρόθεσμα δάνεια, για ομόλογα, για δαπάνες δημόσιου χρέους, για καταπτώσεις εγγυήσεων κ.λπ. ένα ποσό που (όπως φαίνεται στο σχετικό πίνακα 3.9 - κατηγορίες δαπάνης με αύξοντες αριθμούς «11», «12», «15», «16», «17» και «18») ξεπερνά τα 87 δισ. ευρώ!

Οσο, δηλαδή, και οι πρωτογενείς δαπάνες ολόκληρης της Γενικής Κυβέρνησης!

Να, συνεπώς, γιατί δεν μπορούν να λειτουργήσουν τα νοσοκομεία, τα σχολεία, οι οργανισμοί, τα δικαστήρια και όλα εκείνα για τα οποία «κλαίει» και κόπτεται ο Κεδίκογλου.

Οχι γιατί «κοστίζουν πολύ» οι μισθοί των εργατών, οι συντάξεις των συνταξιούχων και τα επιδόματα των απόρων, αλλά γιατί το κράτος των κεφαλαιοκρατών - δανειστών - πιστωτών - τοκογλύφων, τους οποίους υπηρετεί η κυβέρνηση του Κεδίκογλου, είναι, όντως, πολύ δαπανηρό, για το λαό.

Πράγμα που όταν διαβάσει (σωστά) τον Προϋπολογισμό ο Κεδίκογλου θα το αντιληφθεί - δεν αμφιβάλλουμε καθόλου - και ο ίδιος...

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ξαφνικός έρωτας Ελλάδας – Ισραήλ

Σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα «Haaretz», η γνωριμία των δύο πρωθυπουργών, Παπανδρέου και Νετανιάχου, η οποία σύντομα έμελλε ναταράξει τις ισορροπίες στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογεί­ου, έγινε τυχαία στις 16 Φεβρουαρίου του 2010 στο φημισμένο ρεστοράν «Πούσκιν» στη Μόσχα. Το αποτέλεσμα της επίσκεψης του τότε πρωθυ­πουργού της Ελλάδας στη ρωσική πρωτεύουσα, εκείνες τις μέρες, είναι πια γνωστό: Μετά τη συνά­ντηση που είχε με τον πρωθυπουργό (εκείνη την περίοδο) Πούτιν, η ελληνορωσική στρατηγική συ­νεργασία, την οποία επιχείρησε να θεμελιώσει η προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση (Καραμανλή), τοποθετήθηκε στον πάγο.

Αυτό που μάλλον πέρασε απαρατήρητο και ξε­χάστηκε από τότε είναι ότι την επόμενη ακριβώς στιγμή της διάλυσης της ελληνορωσικής ενεργεια­κής συνεργασίας άρχισε - με την τυχαία (!) συνά­ντηση Παπανδρέου - Νετανιάχου - η ρυμούλκηση της Ελλάδας από τον αγαπημένο χωροφύλακα των Αμερικανών στη Μέση Ανατολή, το Ισραήλ. Διαβο­λική σύμπτωση...

Όπως έγραψε η «Haaretz», Παπανδρέου και Νετανιάχου δειπνούσαν χωριστά σε γνωστό εστι­ατόριο της ρωσικής πρωτεύουσας, όταν ο πρωθυπουργός (Νετανιάχου) τον αναγνώρισε, τον πλησί­ασε και του ζήτησε να δειπνήσουν μαζί. Κατά τη διάρκεια του δείπνου, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, συζητήθηκαν ζητήματα όπως το Ιράν, η ελληνική οικονομική κατάσταση και το Μεσανατολικό. Ο Νετανιάχου εξέφρασε την ανησυχία του στον Πα­πανδρέου ότι, μετά το Ιράν, και άλλα μουσουλμα­νικά κράτη θα στραφούν προς την ανάπτυξη πυρη­νικών προγραμμάτων «με συνέπειες καταστροφι­κές για τον πλανήτη».

Κανείς, προφανώς, δεν γνωρίζει τι άλλο ενδε­χομένως είπαν οι δυο πρωθυπουργοί κατά την τυ­χαία συνάντησή τους και το δείπνο τους στη Μό­σχα. Όλοι, ωστόσο, γνωρίζουμε τι ακριβώς ακο­λούθησε ένα εξάμηνο μετά τη συνάντηση αυτή..

Αμερικανικό «προξενιό»

Στις αρχές Ιουλίου του 2010 δημοσιεύτηκε μία έκθεση του αμερικανικού ινστιτούτου αναλύσε­ων και «προβλέψεων» Stratfor, το οποίο - δικαί­ως ή αδίκως - έχει χαρακτηριστεί και ως «σκιώδης CIA», σχετικά με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η υπό οικονομική κατάρρευση Ελλάδα. Η έκθεση εκείνη, αφού προεξοφλούσε τη χρεοκο­πία της Ελλάδας και (μακροπρόθεσμα) την έξοδό της από το ευρώ, τόνιζε ότι η χώρα είναι διπλωματικά πιο μόνη και από την τελευταία προεπαναστα­τική περίοδο (1820) και την προέτρεπε να αναζη­τήσει «προστάτη» για να επιβιώσει.

Τότε (8.7.2010) το «Π», σε αντίθεση με πολλούς άλλους που «έβλεπαν» προτροπή για υπαγωγή στη σκέπη της Τουρκίας, βασιζόμενο σε έγκυρη πληροφόρηση, είχε γράψει ότι το Stratfor απλώς «εκλαϊκεύει» τις αμερικανικές «οδηγίες», οι οποί­ες διαβιβάστηκαν από αρμόδια κανάλια της Ουά­σιγκτον στην ελληνική κυβέρνηση για σφιχτό ενα­γκαλισμό με το Ισραήλ.

Λίγες μέρες αργότερα (22.7.2010) ο Γ. Παπαν­δρέου βρισκόταν στο Ισραήλ – πρώτη επίσημη επίσκεψη πρωθυπουργού της Ελλάδας ύστερα από την αναγνώριση της χώρας αυτής από τον... Μητσοτάκη. Από τότε, την πρώτη επίσημη ελληνοϊσραηλινή επαφή κορυφής, άρχισε να γίνεται ξεκάθαρο ότι η οικονομική και πολιτική αδυναμία της Ελλάδας τη μετατρέπει, εξαιτίας μιας ανίκα­νης ηγεσίας και της έλλειψηςστοιχειώδους στρα­τηγικού σχεδιασμού, σε άθυρμα και πιόνι σε μία σκακιέρα στην οποία παίζονται όλο και πιο μεγάλα παιχνίδια. Κάπως έτσι η κυβέρνηση Παπανδρέου:

♦ Τον Μάιο του 2010 κουβάλησε τον Ερντογάν και το ασκέρι των 100 και βάλε επιχειρηματιών, οι οποίοι θα «επενδύσουν» και θα βοηθήσουν τη χώρα στη δύσκολη οικονομική κατάσταση που βρίσκεται.

♦ Τον Ιούλιο κατέστησε τη χώρα πρόθυμο πιόνι και τη μετέτρεψε σε μοχλό για την άσκηση πίεσης, ώστε η Τουρκία να σταματήσει ή να περιορίσει το φλερτ με τον «άξονα του κακού» (Ιράν και Ρωσία πρωτίστως).

Η Ελλάδα στον... άξονα

Η διαδικασία της ελληνοϊσραηλινής προσέγγι­σης υπήρξε «ακαριαία». Ο πρωθυπουργός Γιώρ­γος Παπανδρέου και ο Ισραηλινός ομόλογός του Μπέντζαμιν Νετανιάχου συναντήθηκαν σε «ιδιαί­τερα θερμό» κλίμα στο Τελ Αβίβ (22.7.2010). Στις δημόσιες ανακοινώσεις υπογραμμίστηκαν οι δυ­νατότητες συνεργασίας των δύο χωρών σε όλα τα επίπεδα. Στο παρασκήνιο των συναντήσεων η ελ­ληνική αντιπροσωπεία βομβαρδίστηκε από συγκε­κριμένες, επεξεργασμένες και έτοιμες προτάσεις για συμφωνίες, οι οποίες στόχευαν ξεκάθαρα στη συγκρότηση της ελληνοϊσραηλινής στρατιωτικής συνεργασίας.

Θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι από την πλευ­ρά της η κυβέρνηση του Ισραήλ κράτησε έναν υψηλόρυθμό επαφών και συναντήσεων με την Ελλάδα. Αυτός ο εξαντλητικός ρυθμός οδήγησε έναν μήνα αργότερα (μέσα στον Δεκαπενταύ­γουστο του 2010) τον πρωθυπουργό Νετανιάχου στην Αθήνα, με μία πλήρη και συγκεκριμένη ατζέντα για τη σύσφιξη των σχέσεων των δύο χωρών. Η επίσκεψη Νετανιάχου στην Αθήνα είχε στόχο να αξιοποιήσει το ελληνικό πιόνι στο θερ­μό διπλωματικό «παιχνίδι» που εξελίσσεται μετα­ξύ Ισραήλ - Τουρκίας - ΗΠΑ.

Όσο κι αν προσπάθησε το Μαξίμου να υποβαθ­μίσει την άφιξη του Νετανιάχου, δεν το κατάφερε. Μπορεί να την όρισε για τις 16 Αυγούστου, όταν παραδοσιακά οι Έλληνες δεν βλέπουν, δεν δια­βάζουν και δεν ακούνε ειδήσεις, όμως λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο. Διότι το Ισραήλ, τρεις ημέρες πριν από την άφιξη του Νετανιάχου στην Αθήνα, οργάνωσε ενημέρωση υψηλής έντασης, ώστε η είδηση να «παίζει» πρώτησε όλα τα μεγάλα διε­θνή μέσα, με εκτενείς αναφορές και αναλύσεις για τη «σημασία της επίσκεψης».

Από τη στιγμή που ανακοινώ­θηκε η επίσκεψη Νετανιάχου στην Αθήνα, η Άγκυρα - με μαστί­γιο και καρότο - έσπευσε να υπεν­θυμίσει στην ελληνική κυβέρνηση τη σημασία των ελληνοτουρκι­κών σχέσεων:

♦ Διέρρευσε την πρόθεσή της να επανεξετάσει το πάγιο αίτη­μα για άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης...

♦   Ανήγαγε τη θεία λειτουργία στην Τραπεζούντα σε σημαντική υποχώρηση και δείγμα καλής θέλη­σης προς τη χώρα μας και την Ε.Ε. Ζήτησε, ωστόσο, ως αντάλλαγμα την όσο το δυνατόν πιο σύ­ντομη λειτουργία μουσουλμανικού τεμέ­νους στην Αθήνα.

♦ Την ίδια στιγμή, όμως, έδωσε εντολή στον ηγέτη των Τουρκοκυπρίων Ντερβίς Έρογλου να σκληρύ­νει τη στάση του στις συνομιλίες με την κυπριακή κυβέρνηση αποσύροντας όλες τις προτάσεις από το τραπέζι και αφήνοντας εμβρόντητο όχι μόνο τον Χριστόφια, αλλά και τον ειδικό διαμεσολαβη­τή του ΟΗΕ.

Από την πλευρά του το Ισραήλ, αξιοποιώντας τις διεθνείς προσβάσεις του, φρόντισε να βρεθούν οι αμερικανοτουρκικές τριβές στο προσκήνιο της επι­καιρότητας ακριβώς τη στιγμή που ολοκληρωνό­ταν το ειδύλλιο Αθήνας - Τελ Αβίβ με την επίσκεψη του Νετανιάχου στην Ελλάδα και τις συναντήσεις του με τον Γ. Παπανδρέου:

♦ Την ημέρα της άφιξης Νετανιάχου η εφημερίδα «Financial Times» δημοσίευσε την «προειδοποίη­ση» που απηύθυνε ο Αμερικανός πρόεδρος Μπα­ράκ Ομπάμα στον Ερντογάν ότι, αν δεν αλλάξει στάση προς το Ισραήλ και το Ιράν, θα παγώσει τις πωλήσεις όπλων προς την Τουρκία. Θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η διαρροή από τους «Financial Times» αφορούσε συνομιλία Ομπάμα - Ερντογάν που έγινε στις... 20 Ιουνίου 2010, στο πλαίσιο της συνόδου του G20. Δηλαδή δύο μήνες νωρίτερα.

♦  Πάντως, θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η... «απειλή» προς την Τουρκία δεν αφορούσε τους θηριώδεις εξοπλισμούς της. Αφορούσε μία ειδική τουρκική «παραγγελία» μη επανδρωμένων αερο­πλάνων, χρήσιμων στον πόλεμο κατά των Κούρ­δων ανταρτών.

♦  Κάτι που επίσης αξίζει να επισημανθεί είναι ότι ακριβώς την ημέρα της επίσκεψης Νετανιάχου στην Αθήνα (και λίγες μέρες μετά την απόπειρα δολοφονίας του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ στις 4 Αυγούστου) το Ιράν ανακοίνωσε ότι θα ανοίξει και τρίτο εργοστάσιο εμπλουτισμού ουρανίου.

♦  Λίγες μέρες πριν από την άφιξη Νετανιάχου στην Αθήνα γινόταν γνωστή από τον πρώτο αντι­πρόεδρο της ιρανικής κυβέρνησης Μοχαμάντ -Ρεζά Ραχίμι η πρόθεση του Ιράν, εξαιτίας των δι­εθνών κυρώσεων προς τη χώρα του, την προσεχή περίοδο να πάψει να συναλλάσσεται σε δολάρια και ευρώ (δύο«βρόμικα νομίσματα»).

Ο ρόλος της Ελλάδας

Και η Ελλάδα; Πού βρίσκεται σε αυτήν τη δαι­δαλώδη διπλωματική εξίσωση; Τι ρόλο θα παίξει σε περίπτωση βομβαρδισμού του Ιράν από το Ισ­ραήλ; Σε ποιον συμμαχικό άξονα... κρέμεται; Η απάντηση,προφανώς, βρίσκεται στις συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας- Ισραήλ... Τι ακριβώς συνεπάγονται αυτές οι συμφωνίες, αν συμπεριλαμβάνουν μυστικά παραρτήματα  και τι αυ­τά προβλέπουν,δεν είναι προς το παρόν γνωστό.

Γνωστό είναι όμως ότι η Πολεμική Αεροπορία του Ισραήλ, μετά την κατακρήμνιση των σχέσεων της χώρας αυτής με την Τουρκία,  βρήκε τον απαραίτητο εναέριο χώρο για την πραγματοποίηση των απολύτως απαραίτητων ασκήσεων αεροπορικών

επιδρομών, σαν αυτές που ενδεχομένως θα εξαπολύσει κατά του Ιράν.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι διευκολύν­σεις για την εκπαίδευση της ισραηλι­νής αεροπορίας στον ελληνικό εναέριο χώρο πρόσφερε και η προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ. Η τεραστίων διαστάσεων αεροπορική άσκηση «Έν­δοξος Σπαρτιάτης», που έγινε στο Αιγαίο το 2008, ήταν ενδεικτική. Εκατό οπλισμένα ισραηλινά αε­ροσκάφη απογειώνονταν από βάσεις του Ισρα­ήλ, έφθαναν μέχρι το πεδίο βολής Κρανέας,έξω από τη Λάρισα, και επέστρεφαν στις βάσεις τους ανεφοδιαζόμενα στον αέρα και καθοδηγούμενα από ιπτάμενα ραντάρ. Το σενάριο χαρακτηρίστηκε - και ήταν - εξομοίωση αεροπορικών επιθέσεων κατά του Ιράν. (...)

Παιχνίδι για δυνατούς παίκτες

♦  Αποτελεί, άραγε, ειρωνεία της «τύχης» ότι το Καστελόριζο, απ’ όπου ο πρωθυπουργός Γ. Πα­πανδρέου, σε πανελλήνια τηλεοπτική μετάδοση, παρέδωσε τη χώρα στα χέρια του ΔΝΤ, αποτελεί το απώτατο ανατολικό άκρο της χώρας, το οποίο μάλιστα εφάπτεται σε μία περιοχή όπου εξελίσ­σεται ένα τεραστίων διαστάσεων ενεργειακό παι­χνίδι;

♦  Είναι άραγε τυχαίο ότι σε αυτήν την ευρύτε­ρη λωρίδα θάλασσας περί το Καστελόριζο, όπως ενημερώθηκε η ελληνική κυβέρνηση από αρμό­διες ρωσικές υπηρεσίες (αποκάλυψη του «Π», 10.2.2010),υπάρχουν σοβαρότατες ενδείξεις για την ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου;

♦ Συνδέεται με όλα αυτά το γεγονός ότι κατ’ απαί­τηση της Ουάσιγκτον προχώρησε τάχιστα από το καλοκαίρι του 2010 η ελληνοϊσραηλινή συνεργα­σία - συμμαχία;

Ανεξάρτητα από την απάντηση που μπορεί να δοθεί στις παραπάνω ερωτήσεις, το βέβαιο είναι ότι στην περιοχή εξελίσσεται ένα παιχνίδι για «με­γάλους παίκτες». Η διανομή (και η διακίνηση προς τις αγορές) των ενεργειακών πόρων της περιοχής της ανατολικής Μεσογείου δημιουργεί τριβές και ανταγωνισμούς μεταξύ παραδοσιακών «φίλων», όπως οι ΗΠΑ, η Τουρκία και το Ισραήλ.

♦  Η Ουάσιγκτον διακρίνει τις τουρκικές φιλοδο­ξίες για χάραξη μιας σχετικά αυτόνομης πολιτι­κής που θα της διασφαλίσει τον ρόλο της τοπικής υπερδύναμης.

♦ Το Ισραήλ, πυρηνική δύναμη άρρηκτα διασυνδεδεμένη με τα αμερικανικά συμφέροντα, δεν είναι διατεθειμένο να επιτρέψει την εις βάρος του αύξη­ση της επιρροής της Άγκυρας.

Μέσα σε αυτό το μεγάλο παιχνίδι τι έπραξε η κυβέρνηση της χρεοκοπημένης σήμερα Ελλάδας; Ανέβασε τη χώρα στο παλλόμενο σχοινί των τοπι­κών ανταγωνισμών προσπαθώντας ίσως να απο­φύγει τηνομοτελειακή κατάληξη μιας τέτοιας προσπάθειας: την πτώση...

Από το ποντικι

Όλη η Ελλάδα Χρυσή Αυγή!

Σύμφωνα με δημοσκόπηση της εταιρείας Pulse για την εφημερίδα «Το Ποντίκι», η Χρυσή Αυγή είναι πλέον το τρίτο κόμμα και βρίσκεται κοντά στο 10%. Είναι πολύ ευχάριστη η άνοδος της Χρυσής Αυγής, αν και υπολογίζω τη δύναμή της γύρω στο 40%. Μακάρι να ανέβει κι άλλο η Χρυσή Αυγή, ώστε να μάθουμε... 

...επιτέλους πόσοι είναι οι φασίστες σε αυτή τη χώρα.

Μπορεί στην Ελλάδα να γεννήθηκε η Δημοκρατία αλλά γεννήθηκε και η Τυραννία, αν και αυτό αποφεύγουμε να το επισημαίνουμε γιατί δεν μας συμφέρει.

Είναι γνωστό πως στην Κατοχή εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς κατακτητές. Ήταν γεμάτη η χώρα από καταδότες, δωσίλογους και κάθε λογής ρουφιάνους.

Κατά έναν περίεργο τρόπο, όλοι αυτοί απουσιάζουν από τα βιβλία της Ελληνικής Ιστορίας που είναι γεμάτα από ήρωες που πολεμάνε σαν Έλληνες και Έλληνες που πολεμάνε σαν ήρωες.

Επίσης, μετά την Κατοχή, όλα αυτά τα φασισταριά –αντί να εκτελεστούν επί τόπου- πήραν θέσεις και αξιώματα, ενώ όσοι έκαναν αντίσταση στους κατακτητές κυνηγήθηκαν λυσσαλέα.

Κατά τη διάρκεια της χούντας, αντίσταση έκαναν ελάχιστοι Έλληνες. Ήταν επειδή η Ελλάδα, ουσιαστικά, είναι γεμάτη φασίστες. Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών και όλοι βολεμένοι.

Τις τελευταίες δεκαετίες, μετά τη χούντα, όλοι οι φασίστες βρήκαν καταφύγιο στο ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, και έκαναν τους δημοκράτες γιατί τους τάιζαν ασύστολα.

Τώρα που η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ δεν μπορούν να ταΐζουν όλους αυτούς τους φασίστες, αυτοί απελευθερώθηκαν, αποενοχοποιήθηκαν και δηλώνουν με περηφάνια πως είναι φασίστες.

Καμία συμμετοχή στο έγκλημα της χρεοκοπίας της χώρας δεν είχαν αυτοί οι «προδομένοι» πασόκοι και νεοδημοκράτες που τώρα είναι χρυσαυγίτες. Προήλθαν από παρθενογένεση.

Τώρα λύνεται και η απορία όλων αυτών που απορούσαν για το ποιοι Έλληνες συνεργάζονταν με τους κατακτητές και κάρφωναν Έλληνες πατριώτες φορώντας κουκούλες.

Δείτε τους χρυσαυγίτες και θα καταλάβετε ποιοι ήταν αυτοί οι Έλληνες.

Μη σας ξεγελάει η πολλή «πατρίδα» στο λεξιλόγιο της Χρυσής Αυγής. Οι μεγαλύτερες καταστροφές για την Ελλάδα προήλθαν από ντεμέκ υπερπατριώτες.

Είναι πολύ θετική η άνοδος της Χρυσής Αυγής για τη χώρα μας, γιατί θα πρέπει επιτέλους να μην φοβόμαστε την αλήθεια και να σταματήσουμε να κρύβουμε τους φασίστες στα κόμματα εξουσίας.

Να μάθει όλος ο πλανήτης πως η Ελλάδα είναι τίγκα στους φασίστες και τους ρατσιστές.

Να μη φοβόμαστε την αλήθεια.

(Αυτός ο μεγάλος σταυρός στη φωτογραφία είναι στο Καμπί στη Ζάκυνθο. Τον έφτιαξε η χούντα. Πίσω από τον σταυρό υπάρχει ένας πολύ μεγάλος γκρεμός. Από εδώ πετούσαν οι κομμουνιστές τους φασίστες στη θάλασσα. Γιατί, σε αυτή τη χώρα, υπήρξαν και πολύ καλές μέρες.)

Από τον πιτσιρίκο

Σκοτώνουν τους ανθρώπους όταν γεράσουν

Έθαβαν οι γέροι τους νέους τους

Κι όταν θα πέθαιναν αυτοί δεν θα έμενε κανείς να τους θάψει

Σαν το κατάλαβαν

Πως άταφοι θα έμεναν

Άρχισαν να μπαίνουν μόνοι τους στους τάφους

Και να σκεπάζονται με χώμα

Όσο καλύτερα μπορούσαν

Μη σας φαίνεται παράξενο

Έτσι γινόταν από πάντα στους πολέμους.

Όμως αυτός ο πόλεμος είναι διαφορετικός. Ζουν οι νέοι. Μόνο που λείπουν. Άλλοι φεύγοντας μακριά, άλλοι πιάνοντας μια γωνιά να σκύψουν στους καημούς τους κι άλλοι που χαμένοι στο λαβύρινθο με τις αγωνίες τους βαφτίστηκαν «καταθλιπτικοί». «Ψυχικά ασθενείς».

Αν και κάποτε, θα πρέπει να το δούμε κι αυτό. Να εντάξουμε τη μοιρολατρία και την αδιαφορία στις ψυχικές νόσους. Αυτή η ακινησία, αυτή η απουσία έστω της παραμικρής αντίδρασης, δεν είναι έργο τέχνης. Δε γίναμε αγάλματα. Είναι ασθένεια. Paranormal που θα έλεγε και κάποιος μελετητής.

Σκοτώνουν τους ανθρώπους όταν γεράσουν. Είναι «βάρος στην οικονομική πολιτική». Στην «προσπάθεια για ανάπτυξη». Είναι «άχρηστοι». Τους δολοφονούν πυροβολώντας τους μ’ ένα μέτρο στο κεφάλι. Ένα μέτρο που τους κόβει τη σύνταξη, ένα που τους κόβει τα φάρμακα, ένα που τους αφαιρεί το δικαίωμα να νοσηλευτούν.

Κάποιοι γέροι δε χρειάζονται να περιμένουν άλλα μέτρα να τους πυροβολήσουν στο κεφάλι. Τι είναι άλλωστε η καρδιά και ο εγκέφαλος; Ένα λίγο πιο ισχυρό «δεν αντέχω» από το συνηθισμένο και μπορούν να σβήσουν μόνα τους. Μια σύνταξη λιγότερη, μια ακόμη κυβερνητική επιτυχία.

Συγχωρέστε με, αλλά θεωρώ τους γέρους πιο σημαντικούς από διάφορα «ιερά και όσια» αυτής της πατρίδας που γέρασε κι έρχεται η σειρά της να πυροβοληθεί μ’ ένα ξεπούλημα. Δε θα ξεμπερδέψω με ευκολάκια του στυλ «καλά να πάθουν γιατί ψήφισαν συντηρητικά». Είναι οι γέροι μου ό,τι κι αν ψήφισαν. Τέτοιου είδους αφορισμοί και γενικεύσεις δε δείχνουν τίποτε άλλο από τον έρποντα κοινωνικό φασισμό μιας άλλης πλευράς.

Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ το ίδιο την εθνική αποκτήνωση με την εθνική προδοσία. Το γράφω μήπως και το κατανοήσουν διάφοροι εθνολάτρες της πολιτικής και της εκκλησίας. Προδότες είστε και δολοφόνοι. Κι εμείς οι υπόλοιποι άβουλοι. Αγάλματα. Πόλεμο έχουμε. Μαχητές δεν έχουμε. Μας σκοτώνουν τους γέρους. Αν δε σε νοιάζει, ήδη γέρασες πολύ.

Του Καρτέσιου

Ελλάδα, όπως Βαϊμάρη;

Στη συνέντευξη που παραχώρησε ο κ. Αντώνης Σαμαράς, στην εφημερίδα Bild, για το αν θα ήταν καλύτερα να επιστρέφαμε στη δραχμή: «Το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα έχει μειωθεί, τα τελευταία τρία χρόνια, σε ποσοστό, περίπου, 35%. Η επιστροφή στη δραχμή θα το μείωνε περαιτέρω, σε ποσοστό 70%. Ποια κοινωνία, ποια Δημοκρατία θα μπορούσε να επιβιώσει; Στο τέλος, θα ήταν σαν τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης».
Όπου στο «σύνδρομο της Βαϊμάρης» έχει αναφερθεί και ο κ. Ευ. Βενιζέλος.

Η Βαϊμάρη - πείτε την και Weimar - είναι μια πόλη στο κρατίδιο της Θουριγγίας, στη Γερμανία. Ήταν και παραμένει μια από τις μεγάλες πολιτιστικές περιοχές της Ευρώπης, με συγγραφείς και φιλοσόφους, όπως π.χ. ο Γκαίτε.
Η Δημοκρατία της (1918-1933) ήταν το πρώτο δημοκρατικό πολίτευμα στη ζωή της Γερμανίας, η πρώτη κοινοβουλευτική δημοκρατία στην ιστορία της. Δημιουργήθηκε λόγω της ήττας τής - αυτοκρατορικής, μέχρι τότε - Γερμανίας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τερματίστηκε με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, ως καγκελάριος.

Το απόγευµα της 9ης Νοεµβρίου 1918, στο Βερολίνο, συνεδριάζει η ηγεσία των σοσιαλδηµοκρατών, υπό τους Φρίντριχ Έµπερτ και Φίλιπ Σάιντεµαν. Η Γερµανία ήταν ηττηµένη, ο πρίγκιπας Μαξ της Βάδης - ο καγκελάριος - έχει παραιτηθεί, ο Κάιζερ έχει εκθρονιστεί. Η χώρα, στο χάος. Λίγο παρακάτω, οι Σπαρτακιστές, µε επικεφαλής τη Ρόζα Λούξενµπουργκ και τον Καρλ Λίµπκνεχτ, ετοιµάζονται να κηρύξουν τη Γερµανική Σοβιετική Δηµοκρατία. Ο Σάιντεµαν, δίχως να συµβουλευτεί κανέναν, από ένα παράθυρο, απευθύνεται στους χιλιάδες συγκεντρωµένους και ανακηρύσσει την ίδρυση της ∆ηµοκρατίας, εκείνη που μας είναι γνωστή ως «∆ηµοκρατία της Βαϊµάρης». Τους πρόλαβε στη στροφή. Στην καμπή της ιστορίας...

«Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης» ήταν ένα απαύγασμα από πολιτικές που προέρχονταν μέσω μετριοπαθών δυνάμεων, βλέπε Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, Κόμμα του Κέντρου και Φιλελεύθεροι. Αντίστοιχα, τα πολιτικά «άκρα» έμειναν έξω από τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις (Ναζί, Συντηρητικοί Εθνικιστές, Κομμουνιστές) και μάχονταν τη Δημοκρατία με απροκάλυπτη εχθρότητα. Τότε, μαζί με τα λοιπά δεινά των πολιτικών κλυδωνισμών, η Δημοκρατία αυτή κλήθηκε να διαχειριστεί και μια πρωτοφανή οικονομική κρίση που είχε ξεσπάσει. Όλα αυτά υπό έναν ταυτόχρονο, ασφυκτικό, διεθνή έλεγχο, πες η αντίστοιχη Τρόικα της εποχής. 
Προσθέστε, επίσης, ότι οι κοινωνικές και, βασικά, οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις ήταν λιγότερο τολμηρές από εκείνες που απαιτούσαν οι περιστάσεις, ενώ η συνεννόηση μεταξύ της εργατικής και της αστικής τάξης, βασική προϋπόθεση για την οικοδόμηση ενός ισχυρού πολιτεύματος, δεν επιτεύχθηκε ποτέ.

Έτσι, επήλθε η διάλυση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και αυτό αποτέλεσε μια κοσμοϊστορική καταστροφή. Αναζητώντας τις αιτίες, πολλοί έκαναν λόγο και περί ασύμπτωτου της διαδικασίας εκσυγχρονισμού της Γερμανίας, στο 19ο αιώνα. Το βέβαιο είναι ότι η χρονική σύμπτωση της ήττας της Δημοκρατίας αποτέλεσε ένα από τα πιο βαριά ψυχολογικά φορτία για την Πρώτη Γερμανική Δημοκρατία - και τους πολίτες όλης της Γερμανίας. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι η δυτική Δημοκρατία θεωρήθηκε, τότε, ως «μη γερμανικό πολίτευμα». Αυτό ήταν και ένα από τα συνθήματα με τα οποία ο Χίτλερ προώθησε τις δικές του απόψεις, που συνόψιζαν το «Κράτος του ηγέτη».

Τότε, στη Βαϊμάρη, η πολιτική κατάσταση παρέμεινε ρευστή για χρόνια, µε τις κυβερνήσεις να διαδέχονται η µία την άλλη. Όλα αυτά μέχρι το 1929, όπου η Γερµανία «κατεδαφίστηκε» από το οικονοµικό κραχ. Τότε οι άνεργοι έφθασαν τα 3.000.000, ενώ το 1932 ο αριθµός τους είχε υπερδιπλασιαστεί. Πραγματικά είναι εντυπωσιακό το πώς αυτή η «ανάπηρη» Δηµοκρατία μπόρεσε να επιβιώσει επί δεκαπέντε συναπτά χρόνια.

«Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναδούμε τη Βαϊμάρη να ανασταίνεται στη σημερινή εποχή». Αυτό υποστηρίζει ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, χερ Χάινριχ Βίνκλερ (Heinrich Winkler). Δεν φοβάται, κιόλας, την αύξηση του εκλογικού ποσοστού των ακροδεξιών κομμάτων. Θεωρεί ότι, αν και τα εκλογικά ποσοστά που επιτυγχάνουν οι ακροδεξιοί είναι ενισχυμένα σε κάποιες χώρες, αυτό δεν συνιστά μαζική μετακίνηση ψηφοφόρων. Ποιο κίνδυνο βλέπει ο κ. καθηγητής; Τις λαϊκίστικες δυνάμεις, όπως τις χαρακτηρίζει, που δεν αντιστέκονται στην ύφεση με το να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα και να πράξουν τα δέοντα.

Στο παραπάνω κείμενο είναι δεδομένο ότι κάνατε τους παραλληλισμούς σας με τη χώρα μας, αναζητώντας ομοιότητες. Προσωπικά, συμφωνώ και με τον κ. Σαμαρά και με τον κ. Βενιζέλο. Θα γινόμασταν Βαϊμάρη και μόνο με το να βγαίναμε από το ευρώ, για λίγες ώρες.

Επειδή, όμως, από το ευρώ αυτήν την ώρα δεν βγαίνουμε, θα πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να αποτρέψει όλες τις συνθήκες που θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν σε μια προσομοίωση παρόμοιων, γερμανικών καταστάσεων. Στη σημερινή Δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρχουν τέτοιου τύπου αδιέξοδα, τύπου Βαϊμάρης. Δεν μπορεί, δεν πρέπει να υπάρξει μια «νέα Βαϊμάρη». Κι αυτό θα συμβεί εάν παρθούν τα κατάλληλα μέτρα, για να «ανασάνουμε».
Άλλωστε, ποιος θέλει να γίνουμε Βαϊμάρη;

Όπου το νερό έγινε εμπόρευμα, οι άνθρωποι υποφέρουν

Η ιδιωτικοποίηση του νερού φέρνει εκτόξευση τιµών, εξώσεις, χρέη, ανεργία, διακοπές υδροδότησης ακόµη και θανάτους! Διαβάστε το πρώτο μέρος της έρευνας και δείτε τι έγινε σε Βουλγαρία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Αργεντινή, Αυστραλία, Καναδά, Παρίσι.

Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων που εφαρµόστηκε η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης, το αποτέλεσµα ήταν υψηλό κοινωνικό κόστος, που δεν επέλυσε τα προβλήµατα λειτουργίας και υποδοµής, καθώς οι εταιρείες στοχεύουν (και τελικά αποκοµίζουν) τεράστια κέρδη. Ειδικά στο νότο, η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης προωθείται ακόµη ως λύση στις επενδυτικές ανάγκες που προβάλλονται ως πρώτη προτεραιότητα. Ακριβώς αυτό που ζούµε στην Ελλάδα δηλαδή. Όταν άλλοι αποφάσισαν ότι εµείς έχουµε πρόβληµα χρέους, προτάθηκε ως άµεση προτεραιότητα εµείς να πουλήσουµε τα νερά της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Και αυτό είναι οι… επενδύσεις. Ελάτε να εξετάσουµε πού οδήγησαν τέτοιου τύπου επενδύσεις άλλες χώρες που βιώνουν την εµπειρία της ιδιωτικοποίησης εδώ και χρόνια…

ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ: 6.000 άνθρωποι χάνουν τα σπίτια τους

Η ιδιωτικοποίηση του νερού στη Βουλγαρία ήταν µέρος του προγράµµατος λιτότητας που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ΄90, υποσχόµενο αποτελεσµατικότητα αλλά κυρίως ΕΠΕΝ∆ΥΣΕΙΣ. (Τα ίδια Παντελάκη µου, τα ίδια Παντελή µου).
Τελικά, επενδύσεις δεν έγιναν. Εγιναν όµως τα ακόλουθα, ως συνέπειες της ιδιωτικοποίησης του νερού:
● Αύξηση της τιµής του νερού τουλάχιστον 12%.
● Σκάνδαλα διαφθοράς από το 2005, για υψηλές αµοιβές. Ο ∆ιευθύνων Σύµβουλος παίρνει 400.000 ευρώ το χρόνο. (Φανταστείτε πόσο θα παίρνει εδώ).
● 100άδες νοικοκυριά αποσυνδέθηκαν από το δίκτυο ύδρευσης, επειδή δεν είχαν να πληρώσουν.
Συγκεκριµένα, χίλια νοικοκυριά αποσυνδέθηκαν µόνο το 2011 ενώ εκκρεµούν ακόµη 5.000 δικαστικές υποθέσεις ανθρώπων που δεν µπορούσαν να πληρώσουν.
● Σε 370 οικογένειες στη Σόφια, έγινε έξωση επειδή δεν µπορούσαν να πληρώσουν τις ∆ΕΚΟ.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: Εδωσαν σε ιδιώτες ακόµα και τα ποτάµια!

Η ιδιωτικοποίηση του νερού ξεκίνησε το 1993 υποτίθεται για την ανάπτυξη της βιοµηχανίας νερού. Το 2008 πουλήθηκε η δηµόσια Αquapor, που τότε ήταν ανάδοχος συµβολαίων σε 24 δήµους. Η νοµοθεσία άλλαξε και επέτρεψε στους ιδιώτες αναδόχους να ελέγχουν ολόκληρα υδρογραφικά διαµερίσµατα, κοίτες ποταµών, υδραυλικές υποδοµές, φράγµατα, λιµάνια αλλά και να πάρουν εξουσιοδότηση να δίνουν άδειες, να συλλέγουν φόρους, να εποπτεύουν και φυσικά… να εξασφαλίζουν κέρδη.
Οι δήµοι που είχαν προσχωρήσει στο σύστηµα αυτό και έγιναν πελάτες του group αναγκάστηκαν να αγοράζουν νερό για να διαχειρίζονται τα απόβλητα σε πολύ υψηλές τιµές. Οι αρχές επέβαλαν επίσης «µίνιµουµ κατανάλωση νερού» πολύ µεγαλύτερη από τις πραγµατικές απαιτήσεις µε αποτέλεσµα να χρεώνονται αλόγιστα οι δήµοι.
Οι εργαζόµενοι στους ιδιώτες ήρθαν αντιµέτωποι µε αυξηµένες ώρες και όγκο εργασίας, εκ περιτροπής εργασία και υποβάθµιση των εργασιακών συνθηκών.
Σήµερα, υπάρχει πίεση στις Αρχές για ιδιωτικοποίηση της Aguas de Portugal group.
Τα τρία µεγαλύτερα κόµµατα, το Σοσιαλδηµοκρατικό (PSD), το ∆ηµοκρατικό (CDS) και το Σοσιαλιστικό κόµµα (PS) ενώ το 2004 ήταν εναντίον της παράδοσης της ύδρευσης σε ιδιώτες, σήµερα, κατ’ επιταγή της τρόικας έχουν συµπεριλάβει την πώληση της Aguas de Portugal µέσα στο µνηµόνιο.

ΙΣΠΑΝΙΑ: Πανταχού παρούσα η γαλλική Σουέζ…

Η ιδιωτικοποίηση ξεκίνησε στα µέσα της δεκαετίας του 1980. Σήµερα, περίπου το 50% των υπηρεσιών ύδρευσης είναι σε ιδιωτικά χέρια. Το 90% των ιδιωτών ελέγχονται από την Αgbar, θυγατρική της γαλλικής Suez και από την Αqualia του FCC group που συνδέεται µε την άλλη πολυεθνική, τη Veolia.
Αυτό που έγινε απολύτως κατανοητό στους Ισπανούς (από την εµπειρία τους µε το ιδιωτικοποιηµένο νερό) είναι ότι δεν γλιτώνουν τα χρέη ό,τι και να γίνει. ∆ηλαδή, ακόµη και αν µια δηµόσια υπηρεσία πουληθεί σε ιδιώτες, τα χρέη της… τα πληρώνουν φυσικά και πάλι οι πολίτες µιας και καλούνται να καλύψουν τα επιτόκια δανεισµού του νέου αγοραστή – ιδιώτη. Τα χρέη που υπήρχαν, δεν τα πληρώνει ο νέος ιδιώτης. Απλά δεν τα πληρώνει ούτε το κράτος και τα ρίχνει στις πλάτες των πολιτών, του γνωστού υποζυγίου. Αυτό κερδίζει µια κυβέρνηση από µια ιδιωτικοποίηση. Να µετακυλήσει τα χρέη της µε έµµεσο τρόπο και πάλι στους πολίτες.
Οι ιδιωτικοποιήσεις στην Ισπανία επίσης πάσχουν από θέµατα διαφάνειας. Για παράδειγµα τα σχέδια ιδιωτικοποίησης της εταιρείας ύδρευσης της Μαδρίτης Canal Isabel II, δεν έχουν δει το φως της δηµοσιότητας ούτε έχουν δικαιολογηθεί.

ΙΤΑΛΙΑ: 61,4% ακριβότερο το νερό σε µιά 10ετία!

Η ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ιταλία ξεκίνησε στα µέσα της δεκαετίας του 1990. Μετά από 15 χρόνια, η νοµοθεσία υποχρεώνει όλες τις επιχειρήσεις νερού να κατοχυρώνονται ως SpA (ανώνυµες εταιρείες) αµιγώς ιδιωτικές ή σε συνδυασµό µε δηµόσια ιδιοκτησία. Ετσι την ύδρευση την διαχειρίζονται ιδιωτικές επιχειρήσεις που έχουν στόχο το κέρδος.
Τα τιµολόγια νερού αυξήθηκαν από το 1997 ως το 2006 κατά 61,4% έναντι του πληθωρισµού που αυξήθηκε κατά 25% και της απασχόλησης που έπεσε κατά 30%.

ΜΑΡΟΚΟ: Και στην Καζαµπλάνκα η Σουέζ…

Οσο το Μαρόκο ήταν γαλλικό προτεκτοράτο, το σύστηµα ύδρευσης και αποχέτευσης το διαχειρίζονταν γαλλικές εταιρείες. Το 1956, το Μαρόκο γίνεται ανεξάρτητο κράτος και η παροχή νερού περνά στην ευθύνη δηµοτικών εταιρειών κοινής ωφέλειας. Στα µέσα της δεκαετίας του ‘90, η κυβέρνηση του Μαρόκο αποφασίζει την εκ νέου ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης και της αποχέτευσης και η χρονιά σταθµός είναι το 1997 όταν η κοινοπραξία Lydec (το 35% κατέχει η γαλλική Suez) αναλαµβάνει τα νερά της Καζαµπλάνκα. Ακολούθησε και η πρωτεύουσα Ραµπάτ µε την εταιρεία Redal ενώ, την επόµενη χρονιά, η γαλλική Veolia ανέλαβε τα νερά στις πόλεις Ταγγέρη και Τετουάν. Σ’ αυτή τη δεύτερη φάση της ιδιωτικοποίησης του νερού στην ιστορία τους, οι Μαροκινοί είδαν την τιµή του νερού να ανεβαίνει 3 φορές πάνω…

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Σουέζ και στο Μπουένος Αϊρες

Η ιδιωτικοποίηση του νερού ξεκίνησε το 1993 µε το σύστηµα ύδρευσης – αποχέτευσης του Μπουένος Αϊρες να περνά στα χέρια της σηµερινής Suez.
Μετά από 4 χρόνια, διαπιστώθηκε ότι η πολυεθνική τηρούσε µόνο το 45% των υποχρεώσεών της όσον αφορά στις νέες συνδέσεις. Μετά από 10 χρόνια, διαπιστώθηκε ότι γινόταν επεξεργασία µόνο στο 12% των λυµάτων, ενώ η υπόλοιπη ποσότητα διοχετευόταν στον ποταµό Ρίο Ντε Λα Πλάτα.
Το δίκτυο επανακρατικοποιήθηκε το 2006, µετά από έντονες διαµαρτυρίες των κατοίκων που αρνιόντουσαν να πληρώσουν.

ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ: Σουέζ και στο Σίδνεϋ

Η ιδιωτικοποίηση του νερού ξεκίνησε στα µέσα της δεκαετίας του ΄90. Λίγο καιρό αφότου ανέλαβε και εκεί την ύδρευση η γαλλική Suez, το νερό του Σίδνεϊ βρέθηκε µολυσµένο.

ΚΑΝΑ∆ΑΣ: «Απόρρητη πνευµατική ιδιοκτησία» το µολυσµένο νερό

Τουλάχιστον 7 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους αφού µολύνθηκαν από το βακτήριο E coli στο Walkerton, ύστερα από τη ιδιωτικοποίηση του ελέγχου ποιότητας του νερού. Η ιδιωτική εταιρεία χαρακτήρισε τα αποτελέσµατα των ελέγχων «απόρρητη πνευµατική ιδιοκτησία» και αρνήθηκε να τα κοινοποιήσει.

Παρίσι: Ανέλαβε ο δήµος, µείωσε τις τιµές, αύξησε τα έσοδα

Από το 1985 τη διαχείριση του συστήµατος ύδρευσης της γαλλικής πρωτεύουσας είχαν δύο ιδιωτικές εταιρείες (που πρωταγωνιστούν παγκοσµίως), η Veolia και η Suez. Ωστόσο το Νοέµβριο του 2008, το δηµοτικό συµβούλιο της γαλλικής πρωτεύουσας αποφάσισε να δηµιουργήσει τη δηµοτική εταιρεία Eau de Paris η οποία ανέλαβε από το 2010. Αυτή η πρωτοφανής «επανακρατικοποίηση», που αποφασίστηκε από το ∆ήµαρχο Μπετράν Ντελανοέ, απέφερε τελικά εντυπωσιακά αποτελέσµατα. Τα τιµολόγια νερού µειώθηκαν κατά 8% σε σχέση µε το 2009 και παρόλα αυτά, υπήρξε και εξοικονόµηση 35 εκ. ευρώ σ’ ένα χρόνο (µε τα µειωµένα τιµολόγια). Είναι µάλιστα χαρακτηριστικό ότι δεν είχε προηγηθεί κοινωνική αντίδραση, που πίεσε προς αυτή την κατεύθυνση. Την επανακρατικοποίηση του νερού την αποφάσισε ο ∆ήµαρχος του Παρισιού αποκλειστικά και µόνο µετά από ψύχραιµες αναλύσεις και έλεγχο στα οικονοµικά δεδοµένα. Ο άνθρωπος ερεύνησε και κατέληξε στο συµπέρασµα ότι αν το νερό ξαναπεράσει στον έλεγχο του ∆ήµου, θα είναι και καλύτερο και φθηνότερο. Τόσο απλό. Και τόσο δύσκολο να το καταλάβουν οι δικοί µας. Εκτός και αν δεν θέλουν να το καταλάβουν µε τίποτα και τους αρκεί µόνο να είναι συνεπείς… στις εντολές της τρόικας.

Το “δίκιο” του Υδραίου φοροφυγά

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει φορολογική συνείδηση στην Ελλάδα . Οι Έλληνες αντιμετωπίζουν τον έφορο, όπως στην εποχή της τουρκοκρατίας οι χριστιανοί υπήκοοι τον εκπρόσωπο του Σουλτάνου. Το θέμα είναι ότι από τότε έχουν περάσει κοντά 200 χρόνια, αλλά το επιχείρημα αυτό χρησιμοποιείται συνεχώς, λες και ο Σουλτάνος δεν έφυγε ποτέ από αυτή την χώρα.

Η αλήθεια είναι πάντοτε κάπου στην μέση. Όχι ακριβώς στη μέση, ίσως λίγο πιο δω ή πιο κει. Αλλά ουδέποτε στα άκρα. 
Οι Έλληνες φορολογούμενοι δεν αισθάνθηκαν ποτέ δικό τους το κράτος για να νιώθουν αντίστοιχα και την υποχρέωση να συνεισφέρουν. Ο Έλληνας φορολογούμενος είχε μία πάντοτε μία σχέση αμφισβήτησης απέναντι στην εξουσία. Όπως κι η εξουσία συμπεριφερότανε πυκνά – συχνά με τον αέρα που το έκανε και ο Σουλτάνος με τους υπηκόους της Αυτοκρατορίας του. Η σχέση αυτή δεν στάθηκε δυνατόν να βελτιωθεί κι αυτό όχι πάντοτε με ευθύνη των πολιτών.  Για παράδειγμα, ποιος μπορεί σήμερα να δώσει άδικο σε όποιον κατηγορεί το πολιτικό σύστημα ότι με κάθε ευκαιρία σπαταλά τους εθνικούς πόρους; Το τελευταίο παράδειγμα με τους διορισμούς των παιδιών τους στην Βουλή είναι από τα πλέον χαρακτηριστικά. Δίχως αυτό να σημαίνει ότι είναι και η μεγαλύτερη αμαρτία τους. Πάντως, το ίδιο το σύστημα δεν κάνει το παραμικρό για να πείσει ότι το ενδιαφέρει να αποκατασταθούν οι σχέσεις εμπιστοσύνης με τους πολίτες. 

Την ίδια αντιπαλότητα νιώθει ο πολίτης και απέναντι στους μηχανισμούς του κράτους. Όσοι έχουν υποστεί ελέγχους από το ΣΔΟΕ ή από την εφορία, για παράδειγμα, καταλαβαίνουν πολύ καλά τι λέμε. Όταν ο ευσυνείδητος φορολογούμενος καταλάβει ότι στο τέλος θα κληθεί έτσι κι αλλιώς να πληρώσει το... τίμημα του ελέγχου και ανεξάρτητα από το αν υπήρξε συνεπής στις υποχρεώσεις του, τότε θα μπει σε μία κατάσταση άμυνας. Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα προσπαθήσει να έχει εξασφαλίσει εκ των προτέρων το κόστος εξόδου από τον επόμενο... έλεγχο.

Όλα αυτά είναι γνωστά και μέχρι σήμερα ουδείς έχει προσπαθήσει να αλλάξει το παραμικρό. Κι όταν καμιά φορά συλλαμβάνεται κανείς επίορκος δημόσιος λειτουργός, το μόνο που μας λένε είναι ότι επρόκειτο για μία εξαίρεση. Κι όσοι γνωρίζουν την πραγματικότητα θυμώνουν. Διότι ξέρουν ότι το δούλεμα πέφτει σύννεφο, λες κι αυτή η χώρα είναι μία αλυσίδα που χάνεται στο άπειρο και ο κάθε της κρίκος είναι και μια εξαίρεση.

Η Μέρκελ ως ....Μάρθα Βούρτση

Τώρα που ο Σαμαράς έγινε χειρότερος πολιτικός δούλος της ακόμη κι από τον Γιωργάκη, η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ αποφάσισε-προφανώς καθ’υπόδειξη των “πολιτικών μακιγιέρ” της- να αρχίσει και “επιχείρηση γοητείας” των Ελλήνων. “Ματώνει η καρδιά μου για τις θυσίες που αναγκάζονται να κάνουν συνταξιούχοι και εργαζόμενοι στην Ελλάδα εφαρμόζοντας τα μέτρα”, δήλωσε σε εκδήλωση στο Βερολίνο. Παράλληλα, η καγκελαρία διοχέτευσε στο χυδαίο ακροδεξιό έντυπο, την εφημερίδα Μπιλντ, τη “φοβερή” είδηση ότι η Μέρκελ δείπνησε με τον υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας Γκίντο Βεστερβέλε σε ελληνική ταβέρνα!

Και πάνω που όλοι σχεδόν οι Έλληνες ετοιμάζουν να φωνάξουν το σύνθημα…“Δώστ’της φόλα, ταβερνιάρη!” – μια ηπιότερη δηλαδή εκδοχή του άκομψου “Φόλα στην σκύλα των Ες-Ες!” κατά παραφθορά του πασίγνωστου στους μεγαλύτερους  “Φόλα στο σκύλο της ΕΣΑ!” που φωνάζαμε για τον δικτάτορα Ιωαννίδη- βγήκε ο Έλληνας ταβερνιάρης και δήλωσε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων ότι η Μέρκελ τρώει εκεί 15 χρόνια και ότι “είναι μια πολύ συμπαθητική γυναίκα”(!) οπότε κατάλαβαν οι πάντες ότι ελπίδα για φόλα δεν υπάρχει. Αντιθέτως, η όρεξη της καγκελαρίου έχει ανοίξει με τις ανθρωποθυσίες που της προσφέρουν οι κατάπτυστοι Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης, οι οποίοι συναποτελούν την “τρόικα εσωτερικού” που κυβερνά τη χώρα σε αγαστή συνεργασία δούλων και αφεντάδων με την “τρόικα εξωτερικού” ΕΕ, ΔΝΤ και ΕΚΤ. Γέροι, ανάπηροι,φτωχοί,άνεργοι, κοινωνικά αδύναμοι- όλοι αυτοί πετάγονται αδίστακτα και ανελέητα στον οικονομικό και κοινωνικό Καιάδα από την άθλια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. 

Τίποτα δεν θα αφήσουν όρθιο στη χώρα αυτά τα πολιτικά καθάρματα. Μέχρι και από τους αγρότες του ΟΓΑ που παίρνουν σύνταξη μόλις 360 ευρώ, σκοπεύουν να κλέψουν δύο συντάξεις το χρόνο! Λεηλασία όλων των μισθών, όλων των συντάξεων , όλων των επιδομάτων. Νέα άλματα προς την κατάργηση της δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης μέσω της αθλιότητας του ΕΟΠΥΥ που δεν πληρώνει ούτε γιατρούς ούτε φαρμακοποιούς απολύτως εσκεμμένα για να εθίσει τους ασφαλισμένους να πληρώνουν μόνοι τους τα φάρμακα και τις ιατρικές επισκέψεις. Επιστροφή των δημοσίων νοσοκομείων στα χάλια των δεκαετιών του 1960 και 1970, όταν κλαίγαμε προκαταβολικά όποιον έμπαινε τότε σε κρατικό νοσοκομείο, αφού τη θεωρούσαμε…προθανάτια διαδικασία! Επιβολή διδάκτρων σε όλα τα μεταπτυχιακά, ως αρχή της κατάργησης της δωρεάν παιδείας. Αύξηση των τιμών του ηλεκτρικού ρεύματος, του νερού, του τηλεφώνου, όλων των οργανισμών κοινής ωφέλειας, την ώρα που οι μισθοί καταβαραθρώνονται κατά το 20%, 30% ή και περισσότερο. Αύξηση 25% ακόμα και στα εισητήρια των αστικών συγκοινωνιών της πρωτεύουσας. Οι συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, οι σύγχρονοι Γερμανοτσολιάδες, λεηλατούν τα πάντα, όντας βέβαιοι ότι θα μείνουν ατιμώρητοι όπως και οι ομοιοί τους μετά την Κατοχή.

Ξεπουλάνε αδίστακτα τα πάντα έναντι πινακίου φακής. Δεν θα μείνει τίποτα από τον δημόσιο πλούτο. Σχεδόν 800 εκατομμύρια είχε προσφέρει η Τράπεζα Πειραιώς για να αγοράσει την ΑΤΕ προ ολίγων ετών και η προσφορά είχε απορριφθεί πανηγυρικά ως εξευτελιστικά χαμηλή. Τώρα πήρε μόνο την “καλή ΑΤΕ”, χωρίς τις ζημιογόνες δραστηριότητες και αντί να πληρώσει πολύ ακριβότερα, πλήρωσε μόνο…95 εκατομμύρια!!! Είναι να τρελαίνεται κανείς. Μέχρι το εγκληματικό “κούρεμα” των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο ήταν η πρώτη τράπεζα της Ελλάδας και η τρίτη στην Ευρώπη(!) σε επάρκεια κεφαλαίων. Επί δεκαετίες το ΤΤ ήταν το τραπεζικό “διαμάντι” από πλευράς ρευστότητας. Το ρήμαξαν, το καταλήστεψαν, το διάλυσαν, το χρεοκόπησαν. Βγήκε και ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας στη Βουλή την Τετάρτη το βράδυ κι είπε επισήμως ότι το ΤΤ είναι “μη-βιώσιμο”, χειραγωγώντας πολιτικά τη μετοχή του που την Π΄μπτη έχασε…30%(!!!) και ανεστάλη άρον άρον η διαπραγμάτευσή της. Πέρυσι τον Μάρτιο, μέσα στην κρίση , η μετοχή του ΤΤ είχε 3,43 ευρώ. Στα…17 λεπτά(!!!) , 20 φορές κάτω, την έστειλε ο Στουρνάρας την Πέμπτη!Απώλεια της αξίας της μετοχής 95% σε σχέση με πέρυσι τον Μάρτιο.Δεν θα πληρώσει κανείς για το έγκλημα αυτό; Όχι, βέβαια.

Η βεβαιότητα της ατιμωρησίας για τη λεηλασία του δημοσίου πλούτου με πρωταγωνιστές τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη είναι αυτή που οπλίζει και το χέρι των εμπρηστών. Γι’αυτό κάηκε πάλι φέτος η Ελλάδα. “Εδώ ο Σαμαράς ξεπουλάει τα πάντα, δεν θα νομιμοποιήσει την οικοπεδοποίηση των καμμένων περιοχών;”, σκέπτονται οι εμπρηστές και έχουν απόλυτο δίκιο από τη σκοπιά τους. Όσο ο λαός στέκεται απελπισμένος, ζαλισμένος και αδρανής, απολύτως τίποτα δεν θα μείνει όρθιο στην Ελλάδα. Ας μην έχουμε φρούδες ελπίδες και αυταπάτες.

Του Γ. Δελαστίκ

H Ελλάδα µπορεί να θρέψει τους Ελληνες στο 91,5% των προϊόντων!

Έκθεση της ΠΑΣΕΓΕΣ καταρρίπτει µια για πάντα το µύθο ότι δεν παράγουµε τίποτα και την τροµοκρατία πως, αν χρεοκοπήσουµε, θα πεινάσουµε! Κατηγορηµατικά διαψεύδει τη διαδεδοµένη στερεότυπη άποψη ότι η χώρα µας «δεν παράγει τίποτα» η νέα έκθεση της Πανελλήνιας Συνοµοσπονδίας Ενώσεων Αγροτικών Συνεταιρισµών-ΠΑΣΕΓΕΣ (Αύγουστος 2012). 

Σύµφωνα µε συγκεκριµένη µελέτη, η διατροφική αυτάρκεια της Ελλάδας ανέρχεται στο 91,5% σε 41 βασικά αγροτικά – διατροφικά προϊόντα και «παραµένει σταθερή» το 2011 µε µια ελαφρά µείωση σε σχέση µε το 2010. Αυτό σηµαίνει επί της ουσίας ότι σήµερα, παρόλο που η Ελλάδα βρίσκεται δύο χρόνια και πλέον υπό το βραχνά του µνηµονίου, είναι σε θέση να θρέψει τον πληθυσµό της κατά 91%. «Πρέπει να σταµατήσει η απαξίωση της ελληνικής αγροτικής παραγωγής και η τροµοκρατία ότι σε περίπτωση χρεοκοπίας δεν θα έχουµε να φάµε. Μπορούµε να πάµε σε υπεραυτάρκεια, να παράξουµε νέο πλούτο, να στηρίξουµε τη χώρα», έλεγε χαρακτηριστικά πέρυσι ο πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ Τζανέτος Καραµίχας.

Τα στοιχεία που παρουσίασε η Εκθεση της ΠΑΣΕΓΕΣ δείχνουν ότι σε πέντε τουλάχιστον βασικά είδη η Ελλάδα καλύπτει το 100% της κατανάλωσης: µήλα, κρασί, φρέσκες ντοµάτες, αιγοπρόβειο γάλα και κρέας, πεπόνια και βρώµη. Παράλληλα, σε δεκαεπτά είδη την υπερκαλύπτει ξεπερνώντας το 250% της κατανάλωσης: γιαούρτι, φέτα, ρύζι, ελαιόλαδο, σιτάρι σκληρό, αγγούρια, σταφύλια, καρπούζια, βερίκοκα, ακτινίδια, πορτοκάλια, ψάρια, σταφίδα και φυσικά ελιές, (στις τελευταίες η αυτάρκεια πλησιάζει το 1.000%).

Σε πολύ υψηλά επίπεδα (80% και άνω) ανέρχεται η επάρκεια σε επτά είδη: αυγά, µέλι, γραβιέρα και κασέρι, αραβόσιτο, κρέας πουλερικών, αχλάδια και πατάτες. Η επάρκεια σε κεφαλοτύρι, κριθάρι, λεµόνια, αγελαδινό γάλα, και φασόλια καταγράφεται άνω του 50%, ενώ χαµηλότερη είναι σε είδη όπως ρεβίθια, χοιρινό και βόειο κρέας, µαλακό σιτάρι, φακές και ζάχαρη.

Ποιος βάζει τις φωτιές; Μια ερώτηση που με καίει

Τα 25 χρόνια που κάνω ρεπορτάζ, εχω καλύψει εκατοντάδες φωτιές και μοιραία έχω διατυπώσει το ερώτημα αυτό χιλιάδες φορές. Ποιός τις βάζει λοιπόν; Το πορτραίτο του εμπρηστή όπως σκιαγραφείται από τις έρευνες της Πυροσβεστικής, είναι ένας συνηθισμένος υπερήλικας που κάνει το μοιραίο λάθος. Το σκοτεινό προφιλ ωστόσο που σκιαγραφείται από τα κανάλια, περιλαμβάνει από οικοπεδοφάγους έως τούρκους πράκτορες.

Έχω δει βεβαίως, όπως και οι περισσότεροι, κάποιον να πετάει το τσιγάρο από το παράθυρο του αυτοκινήτου (όπως και στάχτη στο πρόσωπο του οδηγού μηχανής που ακολουθεί) αλλά όχι κάποιον οικοπεδοφάγο ή πράκτορα.

Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν. Αλλά μου κάνει εντύπωση, που αυτά τα κανάλια, τα έτοιμα για όλα και κυρίως για σενάρια, έχουν αφήσει να τους διαφύγει ένα πραγματικό σενάριο για τις φωτιές. 

Για πρώτη φορά, τρεις εισαγγελικές έρευνες (εισαγγελείς Παπανδρέου, Ελευθεριάνος), έχουν γίνει για το θέμα της δασοπυρόσβεσης. Πάνω από 10 χρόνια, έλληνες υπουργοί, υπογράφουν συμβάσεις για δασοπυρόσβεση με ελικόπτερα, σε τιμές πενταπλάσιες των πραγματικών. Οι ΗΠΑ πλήρωναν την ώρα δασοπυρόσβεσης με ελικόπτερο 4. 500 ευρώ και η Ελλάδα 20. 000 ευρώ. Οι διαγωνισμοί για την επιλογή των πυροσβεστικών ελικοπτέρων ήταν φωτογραφικοί. Ανάμεσα σε δεκάδες τύπους πυροσβεστικών ελικοπτέρων, μόνο ένας, με χωρητικότητα δεξαμενής 9. 000 λίτρων (ούτε 7. 000 αλλά ούτε 13. 000), προδιαγραφόταν ως αναγκαίος για δασοπυρόσβεση στην Ελλάδα.

Επιλέον πληρώναμε πολλαπλάσια ποσά για κάθε «υπερωριακή» πτήση πυρόσβεσης. Όπως μπορείτε να διαβάσετε στο HOT DOC, οι ίδιοι οι πιλότοι υποστηρίζουν πως τους δίνονταν εντολές να ρίχνουν νερό ακόμη και όταν δεν χρειαζόταν, στα βράχια για να γράφονται ώρες πτήσης

Το χειρότερο; Πέντε ιδιόκτητα ελικόπτερα της πυροσβεστικής αφέθηκαν να ρημάζουν για να νοικιάζουμε ιδιωτικά. Το 2007 που κάηκε η Ελλάδα, αυτά τα ελικόπτερα, παρότι έτοιμα για απογείωση, δεν πήραν ποτέ εντολή να πετάξουν για τη φωτιά.
Ένα διακομματικό επιτελείο της Πυροσβεστικής (ανάμεσά τους 3 αρχηγοί) και βέβαια οι πολιτικοί τους προιστάμενοι, υπέγραφαν συμβάσεις που ζήμιωναν το ελληνικό κράτος. Για την ακρίβεια έκαναν κάποιους πλούσιους την ώρα που καιγόταν η Ελλάδα.
Ας βάλουμε τώρα δύο εύλογα ερωτήματα. Το πρώτο είναι γιατί αυτό το σκάνδαλο θάφτηκε από τα ΜΜΕ, την ώρα που υπάρχουν δικογραφίες και στη Βουλή έχουν διαβιβαστεί ερωτήματα από την εισαγγελία για διερεύνηση ευθυνών 3 υπουργών (διώκεται και ένας γενικός γραμματέας Υπουργείου)

Το δεύτερο ερώτημα είναι το εξής:
αφού όλοι αυτοί κερδοσκοπούσαν με την καταστροφή της Ελλάδας, χωρίς ντροπή, πλούτιζαν ανήθικα πάνω στα αποκαίδια της, έχει δικαίωμα κάποιος να αναρωτηθεί μήπως δημιουργούσαν ακριβώς αυτή την καταστροφή οι ίδιοι; 

Υπάρχει ένα σοβαρό παράδειγμα που ενισχύει το ερώτημα. Μια από τις εταιρείες πυρόσβεσης, έπρεπε να πληρώσει ρήτρες στο ελληνικό κράτος, γιατί παρουσίαζε αδυναμία πτήσης. Οι ρήτρες ήταν περίπου 900. 000 ευρώ. Η εταιρεία δεν πλήρωσε. Αντιθέτως, εγκρίθηκε η επέκταση της σύμβασης της εταιρείας για δασοπυρόσβεση Νοέμβρη μήνα, (χειμώνα δηλαδή) για την Κρήτη. Ετσι η σύμβαση ισοφάρισε τις ρήτρες. Όταν έγινε γνωστή η επέκταση της σύμβασης δημιουργήθηκε μεγάλος θόρυβος στην πυροσβεστική.  «Πού ακούστηκε σύμβαση Πυρόσβεσης το χειμώνα» έλεγαν. Και ήταν τότε ακριβώς που μια φωτιά ξέσπασε στην Κρήτη και «δικαιολόγησε» την σύμβαση.

Στις εγκληματολογικές έρευνες λένε πως αν θες να δεις ποιός κάνει το έγκλημα, δες ποιός έχει κίνητρο. Εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, είναι κίνητρο για πολλούς και για πολλά εγκλήματα. Πόσο μάλλον για μερικές φωτιές. Ίσως πρέπει να το ψάξει η εισαγγελία

Του Κώστα Βαξεβάνη