Στους δασκάλους μου

Σε επιστράτευση των εκπαιδευτικών θα προχωρήσει η κυβέρνηση. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους.

Η επιστράτευση των εκπαιδευτικών θα γίνει μόλις επιδοθεί η απόφαση της ΟΛΜΕ για απεργία μέσα στις εξετάσεις, αν και υπήρξε η σκέψη να επιστρατευθούν οι καθηγητές πριν ανακοινώσουν την απεργία και να επιστρατευθούν και οι μαθητές και να δώσουν Πανελλαδικές σήμερα -όλα τα μαθήματα-, ώστε να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα.

Εν τω μεταξύ, όλα τα καθεστωτικά ξεπουλημένα σκυλιά των ΜΜΕ επιτίθενται με λύσσα στους εκπαιδευτικούς και μιλάνε για το δικαίωμα των παιδιών να δώσουν εξετάσεις για να περάσουν σε πανεπιστήμια που μοιράζουν χαρτιά χωρίς κανένα αντίκρυσμα και να οδηγηθούν στην ανεργία ή στην σκλαβιά.

Φυσικά, τα δικά τους παιδιά πάνε σε ιδιωτικά σχολεία και σπουδάζουν ή θα σπουδάσουν στο εξωτερικό γιατί δεν καταδέχονται να τα στείλουν μαζί με τα υπόλοιπα για τα οποία κόβουν φλέβες αυτές τις ημέρες, αν και στην πραγματικότητα τα έχουν γραμμένα στ’ αρχίδια τους.

Και όλοι μιλούν για τις Πανελλαδικές εξετάσεις -σαν οι εξετάσεις να είναι ο προορισμός της εκπαίδευσης και όχι η μόρφωση-, και κανείς δεν λέει πως όλο το σύστημα της εκπαίδευσης είναι εντελώς για τον πούτσο , αφού κατάφεραν να μετατρέψουν τους δασκάλους σε υπαλληλάκους και τους μαθητές σε ζόμπι.

Οι δάσκαλοι είναι αυτοί που χτίζουν μια ανθρώπινη κοινωνία, κάνουν το σημαντικότερο -μαζί με τους γιατρούς- λειτούργημα, αλλά τους έκαναν αξιολύπητα ανθρωπάκια που αναγκάζονται να γίνουν αρπακτικά για να επιβιώσουν, ενώ όσοι αρνούνται να υποταχθούν στα κελεύσματα των καιρών και τους νόμους της αγοράς, και προσπαθήσουν να παραμείνουν άνθρωποι και Δάσκαλοι, θα σαλτάρουν ή θα πεθάνουν πριν από την ώρα τους από τους καρκίνους.

Κι αντί μια ολόκληρη κοινωνία να είναι στα κάγκελα και να στέκεται στο πλευρό των εκπαιδευτικών με τους οποίους τα παιδιά τους περνάνε περισσότερο χρόνο απ’ ότι με τους ίδιους -και, άρα, είναι προς το συμφέρον σου, φτωχέ μαλάκα, αυτοί οι άνθρωποι να ζουν αξιοπρεπώς-, ακούς να αναπαράγονται σχεδόν από όλους οι απίστευτες μαλακίες των ξεπουλημένων τηλεδημοσιογράφων για τις λίγες ώρες που δουλεύουν οι καθηγητές, λες και δεν πήγαμε όλοι στο σχολείο και δεν ξέρουμε από τη δική μας εμπειρία πως δάσκαλοι και καθηγητές δεν έχουν μόνο τις ώρες διδασκαλίας αλλά ένα σωρό άλλες εργασίες και υποχρεώσεις μέσα στο σχολείο αλλά και στο σπίτι τους.

Και αυτοί που είναι άνεργοι είναι έξαλλοι με τους καθηγητές που τολμούν να απεργήσουν για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, ενώ κι αυτοί που έχουν ακόμα δουλειά είναι επίσης έξαλλοι που οι καθηγητές τολμούν να κάνουν αυτό που θα έπρεπε να κάνουν όλοι οι εργαζόμενοι, αλλά δεν πειράζει, αφού, όταν θα είναι όλοι άνεργοι, δεν θα απεργεί κανείς και θα είναι όλοι οι Έλληνες ευχαριστημένοι.

Και η κάθε επαγγελματική και κοινωνική ομάδα παίζει το παιχνίδι του σάπιου συστήματος και στρέφεται κατά της άλλης και προσπαθεί να την τραβήξει κι αυτήν προς τα κάτω, αντί να ακολουθήσει αυτήν που δίνει τον αγώνα της για αξιοπρέπεια.

Αλλά εγώ, φτωχέ μαλάκα, που στη ζωή μου, εκτός από τους γονείς μου, δεν αγάπησα κανέναν όσο αγάπησα πέντε έξι Δασκάλους που με ξεστράβωσαν και μου άνοιξαν πόρτες και παράθυρα και προσπάθησαν να με πείσουν πως έχω κι εγώ κάποια αξία σε αυτή τη ζωή -και θα τους είμαι αιώνια ευγνώμων γι’ αυτό- έχω να σου πω πως, όταν σε έκαναν να πιστέψεις πως ένας Δάσκαλος είναι ένας ξεφτίλας και ένας τίποτας μπροστά στους οικονομικούς νταβατζήδες, τους Πρετεντέρηδες, τα ξέκωλα και τα λαμόγια που έχουν κατακλύσει τον τόπο, τελείωσες σαν άνθρωπος.

Οπότε, ζήσε τώρα μέσα στη σκλαβιά και στον βούρκο, και ρίξε εκεί και τα παιδιά σου που τόσο πολύ τα αγαπάς.

Εγώ θα είμαι πάντα με τους Δασκάλους γιατί μου έδειξαν τον ουρανό.

Του Πιτσιρίκου

Νέοι κανονισμοί λειτουργίας των εταιριών

ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ 

Ο εξής κανονισμός τίθεται σε ισχύ από την ερχόμενη Δευτέρα στην Εταιρεία μας όσον αφορά τα ρεπό και τις απουσίες :

Ασθένεια

Ασθένεια δεν δικαιολογείται. Ακόμη και μια ιατρική γνωμάτευση δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν απόδειξη, διότι αν ήσασταν σε θέση να πάτε στο γιατρό, τότε θα μπορούσατε να έρθετε και στην δουλειά...

 

Θάνατος στενού σας συγγενή

Δεν δικαιολογείται. Για τον αποθάνοντα δεν μπορείτε πλέον να κάνετε τίποτα και οποιοσδήποτε άλλος μπορεί σε αυτήν την περίπτωση να μεριμνήσει για τις  απαραίτητες διαδικασίες. Αν κανονίσετε η κηδεία να γίνει αργά το απόγευμα μπορείτε εν' τούτοις να φύγετε μισή ώρα νωρίτερα αν έχετε βέβαια τελειώσει με την δουλειά σας.

Δικός σας θάνατος

Σ' αυτήν την περίπτωση δείχνουμε πλήρη κατανόηση αν :

1. Μας ενημερώσετε 2 εβδομάδες πριν ώστε να μπορέσουμε να βρούμε αντικαταστάτη σας..

2. Μας πάρετε τηλέφωνο το αργότερο μέχρι τις 8:00 το πρωϊ έτσι ώστε να λάβουμε τα απαραίτητα μέτρα.

3. Μας έχετε υπογράψει εσείς και ο γιατρός σας μια βεβαίωση ότι έχετε πεθάνει.

4. Αν δεν έχουμε και τις δύο υπογραφές τότε θα έχετε για το χρόνο πού ήσασταν απών κρατήσεις από το μισθό σας.

Εγχειρήσεις

Χειρουργικές επεμβασεις στους συνεργάτες μας απαγορεύονται. Εμεις στην  εταιρεία έχουμε προσλάβει τους εργαζόμενους μας ακέραιους. Η αφαίρεση ή αλλίωση έστω και ενός ενός οργάνου παραβιάζει το συμβόλαιο.

Αργυρή ή Χρυσή Επέτειος Γαμου

Σε καμμια περίπτωση δεν δίνουμε ρεπό. Αν είσαστε 25 ή 50 χρόνια με τον ίδιο άνθρωπο παντρεμένοι τότε να είσαστε πολύ ευτυχισμένοι που έρχεστε στη δουλειά.

Γενέθλεια

Το ότι γεννηθήκατε δεν είναι δικό σας επίτευγμα. Για το λόγο αυτό δεν βλέπουμε γιατί εμείς πρέπει να σας δώσουμε ρεπό.

Γέννηση Παιδιού

Για τέτοια λάθη και φυσικά δεν δίνουμε ρεπό στους υπαλλήλους μας. Εξάλλου είχατε και την Ηδονή σας.

Ευχαριστούμε

Εκ της Διευθύσεως ....

Απαγορεύστε επιτέλους τις απεργίες

Οι λιμενεργάτες δεν πρέπει να απεργούν το καλοκαίρι. Οι φύλακες των μουσείων δεν μπορούν να απεργούν την τουριστική περίοδο. Οι οδοκαθαριστές και οι αστυνομικοί δεν πρέπει να απεργούν γενικώς. Οι καθηγητές δεν πρέπει να απεργούν στην αρχή, το μέσο ή τος τέλος της σχολικής χρονιάς και σίγουρα όχι στις εξετάσεις. Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας δεν μπορούν να απεργούν τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα γιατί ενοχλούν τους ντόπιους αλλά ούτε και το καλοκαίρι γιατί ενοχλούν τους τουρίστες.

Δεν έχει σημασία φυσικά αν οι λιμενεργάτες και οι φύλακες πεινάνε. Δεν μας ενδιαφέρει το ξεπούλημα της παιδείας, η διάλυση των σχολείων. Δεν ασχολούμαστε με το γεγονός ότι το ισχυρό ευρώ σας, διέλυσε την τουριστική βιομηχανία της χώρας (μαζί με κάθε βιομηχανία).

Γιατί ντρέπεστε; Πείτε το καθαρά. Θέλετε οι απεργίες να είναι εκτός νόμου όπως συνέβαινε σε τόσα και τόσα αυταρχικά καθεστώτα – από το δουλοκτητικό σύστημα της Ρώμης μέχρι την πρώην ΕΣΣΔ.

Διαφορετικά απλώς δεν έχετε ακούσει ποτέ τι είναι απεργία. Γιατί μια απεργία που δεν ενοχλεί το κοινωνικό σύνολο, με στόχο να προκαλέσει αναταραχή στην καθημερινότητα και μέσω αυτής να ασκηθεί πίεση στην κυβέρνηση, απλώς δεν είναι απεργία.

Μπορούμε φυσικά να φοράμε περιβραχιόνια ή να κρατάμε την αναπνοή μας ή ότι άλλο μας ζητήσετε αλλά αυτό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ.

Πραγματικά όμως γιατί σας είναι τόσο δύσκολο να παραδεχτείτε ότι απαγορεύετε τις απεργίες;

Όταν ζητούσατε κατάργηση του Συντάγματος, απαγορεύσεις κυκλοφορίας και συνάθροισης πολιτών δεν είχατε πρόβλημα.

Όταν οι αγαπημένοι σας πολιτικοί ζητούσαν να κατέβει ο στρατός για να σφαγιάσει την νεολαιίστικη εξέγερση του 2008, το είπατε καθαρά.

Όταν καταστρατηγείτε εργασιακά δικαιώματα που κερδήθηκαν στα μέσα του 19ου αιώνα πάλι δεν ντραπήκατε να το εκστομίσετε.

Γιατί λοιπόν αυτό το σκάλωμα με τις απεργίες; Τραπεζική δικτατορία έχετε ότι θέλετε κάνετε. Ούτως η άλλως το ελεγχόμενο από εσάς σύστημα δικαιοσύνης κρίνει τις περισσότερες κινητοποιήσεις των εργαζομένων παράνομες και καταχρηστικές (διαβάστε την σχετική έρευνα του καθηγητή Α. Καζάκου). Οπότε τι ζόρι τραβάτε;

Μόνο σας εκλιπαρούμε, μαζέψτε τα παπαγαλάκια σας και τα σκυλιά της ενημέρωσης που ξελαριγκιάζονται κάθε βράδυ για τα δίκαια αιτήματα των απεργών καθηγητών, οι οποίοι όμως δεν έχουν δικαίωμα να απεργούν στις πανελλαδικές.

Εμείς δεν σας είπαμε και τίποτα όταν ανακεφαλαιοποιήσατε τις τράπεζες, από τις οποίες πληρώνονται οι παχυλοί μισθοί τους, ούτε γκρινιάξαμε όταν περιφέρονταν από κανάλι σε κανάλι μεταφέροντας και τους διαφημιστές τους.

Εσείς γιατί πρέπει να προσβάλλετε τη νοημοσύνη μας σε καθημερινή βάση;

Του Αρης Χατζηστεφάνου

Τρομάζει τους αναλυτές το τεράστιο ιδιωτικό χρέος της Ολλανδίας

Ποια χώρα της Ευρωζώνης είναι περισσότερο "βουτηγμένη" στο χρέος; Οι σπάταλοι Έλληνες, με τις γενναιόδωρες συντάξεις από τα κρατικά ταμεία; Οι Κύπριοι με τις...τράπεζές τους γεμάτες από "ύποπτο" ρώσικο χρήμα; Οι χτυπημένοι από την ύφεση Ισπανοί ή οι Ιρλανδοί;

Όπως φαίνεται δεν είναι κανένας από τους παραπάνω αλλά οι "σοβαροί" Ολλανδοί.

Το ιδιωτικό χρέος στην Ολλανδία εκτοξεύθηκε στο 250% του διαθέσιμου εισοδήματος, ένα από τα υψηλότερα επίπεδα στον κόσμο. Για παράδειγμα, στην Ισπανία δεν έχει ξεπεράσει ποτέ το 125%.

Η Ολλανδία έχει γίνει πλέον μία από τις πιο υπερχρεωμένες χώρες στον κόσμο. Έχει μπει σε ύφεση και δε δείχνει ότι μπορεί να βγει εύκολα από αυτή. Και αν δεν μπορέσει να επιβιώσει στη ζώνη του ευρώ, τότε το παιχνίδι θα έχει τελειώσει, σχολιάζει ο οικονομικός σχολιαστής Matthew Lynn με άρθρο του στο Marketwatch.

H Ολλανδία αποτελούσε πάντα ένα από τα πιο εύρωστα και σταθερά κράτη στην Ευρώπη. Ιδρυτικό μέλος της ΕΕ, και ένας από τους πιο ενθουσιώδεις υποστηρικτές της καθιέρωσης του ενιαίου νομίσματος. Τώρα ακολουθώντας τα χνάρια των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών που χτυπήθηκαν από την κρίση, παίρνει την κατιούσα όπως ακριβώς συνέβη στην Ιρλανδία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία.

Τα χαμηλά επιτόκια, που κατά κύριο λόγο ήταν προς όφελος της γερμανικής οικονομίας, και τα φθηνά κεφάλαια, οδήγησαν σε άνθιση της αγοράς των ακινήτων, αλλά και σε έκρηξη του χρέους. Οι τιμές των κατοικιών στην Ολλανδία διπλασιάστηκαν, καθιστώντας την μία αγορά με εμφανή σημάδια υπερθέρμανσης.

Πλέον οι τιμές των κατοικιών υποχωρούν τόσο γρήγορα όπως έκαναν και στη Φλόριντα, την περίοδο που ξέσπασε η φούσκα των ακινήτων. 'Έχουν υποχωρήσει κατά 16,6% από το 2008, ενώ για φέτος προβλέπεται επιπλέον πτώση της τάξης του 7%.

Την ίδια στιγμή, η ανεργία αυξάνεται φθάνοντας στα υψηλά των τελευταίων δύο δεκαετιών. Ο αριθμός των ανέργων έχει διπλασιαστεί μέσα σε δύο χρόνια, ενώ το Μάρτιο μόνο πήγε από το 7,7% στο 8,1% - πρόκειται για ταχύτερο ρυθμό αύξησης ακόμη και από την Κύπρο, σχολιάζει ο αρθρογράφος. Το ΔΝΤ προβλέπει ότι η οικονομία θα συρρικνωθεί κατά 0,5% το 2013, αλλά οι προβλέψεις ίσως είναι υπερβολικά αισιόδοξες.

Με την εκτίναξη πάνω από το 250%, το χρέος των νοικοκυριών είναι υψηλότερο από αυτό της Ιρλανδίας, και κατά 2,5 φορές μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας. Ήδη μία τράπεζα διασώθηκε από την κυβέρνηση, και με τις τιμές των κατοικιών να εξακολουθούν να καταρρέουν μπορεί να ακολουθήσει κι άλλη.

Οι ολλανδικές τράπεζες έχουν δάνεια ύψους 650 δισ ευρώ στο real esatate, με τις τιμές να σημειώνουν ραγδαία πτώση.

"Και αν έχουμε διδαχθεί κάτι τα τελευταία χρόνο από τις αγορές, είναι ότι όταν η αγορά ακινήτων καταρρέει τότε θα ακολουθήσει και το το χρηματοπιστωτικό σύστημα", τονίζει ο Matthew Lynn

Πνίγηκε στο χρέος η ευρωζώνη

Θα μπορούσε να ήταν και ανέκδοτο μαύρου χιούμορ. Υπάρχει κάποιος τομέας όπου από όλες τις χώρες της Ευρωζώνης, μόνη η Ελλάδα έχει πετύχει κάποιον άθλο - και δεν εννοούμε φυσικά την «αχτύπητη» πρωτιά της στο δημόσιο χρέος με το 156,9% του ΑΕΠ της, με διαφορά… 30 (!)εκατοστιαίων μονάδων από τη δεύτερη Ιταλία του 127%. Οσο λοιπόν και αν ακούγεται ως κακόγουστο αστείο, κατά τη διάρκεια του 2012 το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκε στα 16 από τα 17 κράτη της Ευρωζώνης και μειώθηκε μόνο στην… Ελλάδα! Αυτό αποκαλύπτει η έκθεση της Γιούροστατ, της στατιστικής υπηρεσίας της ΕΕ, που κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα.

Μέσω… ληστείας του 80% περίπου των χρημάτων όσων είχαν αγοράσει ελληνικά κρατικά ομόλογα επιτεύχθηκε βέβαια αυτή η μείωση του δημόσιου χρέους της χώρας μας, αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία. Ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί με όποια μέσα μπορεί!

Θριάμβους κατά συρροήν σημειώνει ολόκληρη η Ευρωζώνη στον τομέα του δημόσιου χρέους. Τουλάχιστον την τελευταία εξαετία για την οποία έχουμε πρόχειρα τα επίσημα ευρωπαϊκά στατιστικά στοιχεία, ο μέσος όρος του χρέους των 17 χωρών της Ευρωζώνης διαρκώς αυξάνεται. Ηταν 66,2% του ΑΕΠ της το 2007, τσίμπησε λίγο στο 69,9% το 2008, έκανε ένα τεράστιο άλμα στο 80% το 2009, πήδηξε στο 85,4% το 2010, αυξήθηκε στο 87,3% το 2011 και έσπασε το φράγμα του 90% το 2012 με ποσοστό 90,6% του ΑΕΠ. Επειδή εμείς είμαστε σχολαστικοί, θα υπενθυμίσουμε ότι ένα από τα δύο θεμελιώδηκριτήρια του Μάαστριχτ καθόριζε ως ανώτατο επιτρεπτό όριο του δημόσιου χρέους το 60% του ΑΕΠ. Σύσσωμη η Ευρωζώνη παραβιάζει το όριο αυτό.

Πέντε (!) μόνο χώρες θα είχαν ως νόμισμα το ευρώ από πλευράς εκπλήρωσης του κριτηρίου δημόσιου χρέους μικρότερου του 60% του ΑΕΠ, αν η ένταξη στην Ευρωζώνη γινόταν το 2012: τοΛουξεμβούργο, η Εσθονία, η Σλοβενία, η Σλοβακία και η Φινλανδία! Μιλάμε για… γίγαντες της ευρωπαϊκής οικονομίας. Είναι απολαυστικό να διαπιστώνει κανείς ότι δεν θα έμπαιναν στο ευρώ ούτε ηΓερμανία (η οποία έχει δημόσιο χρέος 81,9% του ΑΕΠ της) ούτε η Γαλλία (90,2%) ούτε η Ιταλία (127%) ούτε η Ισπανία (84,2%) και πάει λέγοντας. Από τα περίπου 300 εκατομμύρια Ευρωπαίων που έχουν ως νόμισμά τους σήμερα το ευρώ, θα το είχαν μόνο… 15 εκατομμύρια!

Το χρέος πέφτει δύσκολα. Εύκολα αυξάνεται, αλλά χρειάζονται πολλά χρόνια για να μειωθεί. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού, αντιθέτως, μειώνεται πολύ γρήγορα – βεβαίως με επώδυνες κοινωνικές συνέπειες. Μειώνεται εντυπωσιακά όμως ακόμη και σε δύο – τρία χρόνια, αν η κυβέρνηση είναι κοινωνικά ανάλγητη. Υπενθυμίζουμε ότι το Μάαστριχτ καθορίζει αυθαίρετα το 3% του ΑΕΠ ως ανώτατο όριο ελλείμματος.

Πάλι μόνο πέντε χώρες της Ευρωζώνης παρουσίασαν το 2012 έλλειμμα κάτω του 3%! Πάλι οι 12 από τις 17 χώρες θα έμεναν εκτός ευρώ – αν και αυτή τη φορά η Γερμανία και η Αυστρία θα αντικαθιστούσαν τη Σλοβενία και τη Σλοβακία στον κύκλο των πέντε υποδειγματικών μαθητών.

Οι Ευρωπαίοι υποφέρουν. Οι μισθοί και οι συντάξεις τους μειώνονται, λιμνάζουν ή καταβαραθρώνονται. Το βιοτικό τους επίπεδο κατακρημνίζεται για να μειωθούν τα ελλείμματα. Πώς όμως γίνεται να αυξάνεται έτσι το δημόσιο χρέος; Ποιος τρώει τα λεφτά των δανείων;

Του Γιώργου Δελαστίκ

Η γιορτή μετά τη γιορτή…

Γιόρτασε το ρωμαίικο την Ανάσταση στηριγμένο στην πιο γενναία πλευρά της παράδοσής του. Το πιο θλιμμένο και για εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως εκατομμύρια, το πιο μαύρο Πάσχα των τελευταίων δεκαετιών. Είναι η ζωή μας σε αιχμαλωσία, διότι

   είναι πολλοί οι άνεργοι, μεγάλη η φτώχεια, κάθε οικογένεια κάτιθρηνεί, κάποια απώλεια∙ κάθε οικογένεια κάτι φοβάται, τον κίνδυνο για το σπίτι, με το στεγαστικό που έγινε βαρίδι, το κεραμίδι που έγινε ταφόπλακα, κάθε οικογένεια χτυπημένη σε κάτι απ΄αυτήν την αναίτια (εις ό,τι αφορά τηνπραγματικότητα κι όχι τους σχεδιασμούς) πανούκλα.

Κι έτσι δεν μπόρεσαν τα τραγούδια να στερεώσουν τη γιορτή, χωρίς το τσάμικο στα πόδια τους οι εορτάζοντες και τα ωραία λαϊκά στην καρδιά τους, άτονοι γιορτάσαμε, μόνον

οι πλούσιοι γιόρτασαν. Αυτοί έχουν να γιορτάζουν, ξέρουν να γιορτάζουν (ακόμα και οι νεόπλουτοι σιγά-σιγά μαθαίνουν), συνεχίζουν να βγάζουν παρά μέσα στην κρίση και από την κρίση. Φυσικά και γιόρτασαν.

Για τους άλλους, τους ηττημένους, το «φτώχια και καλή καρδιά» δεν είναι πλέον αρκετό. Το «η φτώχια θέλει καλοπέραση» δεν παρηγορεί. Έχει τσακισθεί η αρχοντιά του λαού. Διότι η αρχοντιά του ήταν πάντα οι ελπίδεςτου, και οι ελπίδες του έχουν φύγει για Μπέλσεν, για Νταχάου δεν υπήρχε

περίσσευμα καρδιάς φέτος, μόνο σπασμωδικά λόγια παραμυθίας που ουδείς μας τα πίστευε. Κι αν είχε το τραπέζι αρνί και κόκκινα αυγά και παιδικές φωνούλες, είχε βάρος η ψυχή ανέργους κι ανθρώπους που τους έχουν κλέψει τη ζωή οι σκύλοι.

 Και οι ευχές. Λιγοστές και φοβισμένες. Φοβισμένες να μη θυμίσουνοικεία κακά. Και λιγοστές, τι να ευχηθείς; να ξαναβρεί ο άλλος δουλειά; να μην πεινάνε τα παιδιά; να μην πονάνε οι γέροντες; Ευχές χωρίς φιλοδοξίες, χωρίς αέρα στα πανιά τους, ευχές ηττημένες που απλώς απεύχονταν το χειρότερο.

     Σε έναν μήνα, περίπου 1.000.000 εργαζόμενοι θα δουν τις αποδοχές τους να μειώνονται, καταργούνται δεκάδες επιδόματα, γύρω στις 45 κλαδικές συμβάσεις λήγουν, πολλοί πάρα πολλοί θα δουν το εισόδημά τους να μειώνεται ακόμα και κατά 40%!

 Την ίδια ώρα τα ακίνητα των μικροϊδιοκτητών μπαίνουν στο στόχαστρο της Τρόικας και των ανδρεικέλων της. Ακριβώς μετά την εξάρθρωση της εργασίας, το σπίτι του καθ΄ενός, ήδη βεβαρημένο με είκοσι φόρους, γίνεταιο επόμενος στόχος των αρπακτικών. Με την αύξηση των αντικειμενικών αξιών στα ακίνητα και την είσοδο των αγρών στη φορολόγηση, η γη θα αλλάξει χέρια, θα την αγοράσουν οι πλούσιοι.

 Τους οποίους θα διευκολύνει η κυβέρνηση μειώνοντας κι από πάνω τους φόρους αγοραπωλησιών.

 Το μόνον που γιόρτασε και γιορτάζει αυτές τις μέρες στη χώρα είναι η προπαγάνδα. Κύματα «αισιοδοξίας» διατρέχουν τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, στημένα γκάλοπ, τεχνικές δημιουργίας ελπιδοφόρου κλίματος, σαν να ‘χει ανοίξει ο κ.Σαμαράς τον Ασκό του Αιόλου και από μέσα να βγαίνει το Κέρας της Αμάλθειας. Φιλότιμες στην ατιμία τους προσπάθειες.

Όμως, ο καθένας ξέρει τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια. Οι τράπεζες που πάνε να του φάνε το σπίτι. Η κυβέρνηση που του έφαγε τον μισθό. Νιάου-νιάου στα κεραμίδια κάνουν τα χαράτσια, τα νέα μέτρα που ήδη

     ετοιμάζουν, επειδή δεν απέδωσαν (!) τα τρέχοντα-οι ίδιοι που τα πήραν και τα παίρνουν. Οι ίδιοι θρασύτατοι και ανάλγητοι, νιάου-νιάου στα κεραμίδια κάνουν οι μαλακίες που μας λένε.

     Ακόμα και η «Γουώλ Στρητ Τζόρναλ» βρίσκει την κατάσταση στην Ελλάδα απελπιστική. Ελάχιστη η μείωση του χρέους. Στα έξι χρόνια η ύφεση, μη ανατάξιμη η ανεργία. Βρίσκει όμως και κάποια ενθαρρυντικά σημάδια η καλή εφημερίδα! τι; Τις αποκρατικοποιήσεις και τις απολύσεις από το δημόσιο! Κι άλλους άνεργους δηλαδήστην ήδη θηριώδη και μη ανατάξιμη για καμιάδεκαπενταετία ανεργία, κι άλλη δημόσια περιουσία για άρπαγμα. Η γιορτή της λεηλασίας.

 Διότι αυτή πλέον είναι η μόνη γιορτή στην Ελλάδα, ούτε η Ανάσταση, ούτε του Αϊγιωργιού, ούτε οποιαδήποτε άλλη, αυτές χλωμά γιορτάζονται και αλαφροπατώντας απέρχονται, ενώ

η γιορτή της λεηλασίας, διαρκής. Ξεσαλωμένη. Φιγουρατζού. Ξεσαλωμένη. Ρηχή και νεκρή, αλλά νικηφόρα για τους Δυνατούς καιθανατηφόρα για τους υπόλοιπους. Η γιορτή της λεηλασίας, δηλαδή της δικής μας αιχμαλωσίας και της δικής τους ασυδοσίας, αυτή είναι που ουρλιάζει διαρκώς στα κεραμίδια μας, ο χορός των καταραμένων πάνω στη στέγη μας, των Διαπλεκόμενων, των χρήσιμων ηλίθιων που δεν καταλαβαίνουν Χριστό, των σμπίρων και των φερέφωνων.

 Αλλά, αν στου σπιτιού μου την αυλή έχουν στήσει τρελό γλέντι οι γύπες, κι αν απ’τα κεραμίδια μου ουρλιάζουν τα τέρατα, σαν πιο καθαρά απ’όλα μου φαίνεται να ακούω τον ψίθυρο της δικής μου αδυναμίας…

Toυ Στάθη

Μικρά αλλα καθαρά όνειρα

Φανταστείτε ξαφνικά τα όνειρά μας να κοβόντουσαν στα μέτρα μας. Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Να δουλεύαμε με τα υλικά που έχουμε. Να παράγαμε αυτό που μπορούσαμε. Να είχαμε επάρκεια σίτισης και πρώτων υλών δικές μας. Να μοιράζαμε τις ικανότητές μας, τις γνώσεις μας και να τις προσφέραμε στην πραγματική ανάπτυξη του τόπου μας. Να είμαστε μικροί αλλά με καθαρά όνειρα κι όχι με πλαστές ανάγκες.

Σαν λαός είμαστε φύση πολυμήχανοι. Είμαστε φύση χαρούμενοι, γλεντζέδες.

Ποιος έχει πάρει το γέλιο από το πρόσωπό μας?

Ποιος μας ανάγκασε να γίνουμε κάτι ασύμβατο με τη φύση μας και με το τόπο μας? Τι δουλειά έχουμε εμείς να φτιάχνουμε ουρανοξύστες για να κρύβουμε τον ήλιο μας, όπως αναγκάστηκαν να κάνουν λαοί που έψαχναν να τον βρουν.

Τι δουλειά έχουμε εμείς να χρειαζόμαστε αυτοκίνητα που έχουν προδιαγραφές για τεράστιους αυτοκινητόδρομους, μεγάλες αποστάσεις, δύσβατα μέρη, όταν με μια βόλτα γυρνάμε από την μια άκρη της πατρίδας μας μέχρι την άλλη άνετα. Τι δουλειά έχουμε εμείς να τρώμε ετοιματζίδικα φαγητά, να βάζουμε πλαστικά βούτυρα στα πιάτα μας, να τρώμε μολυσμένα κρέατα, να πίνουμε σφραγισμένα νερά, σ΄ενα τόπο που ανθούν όλων των ειδών τα φρούτα, τα λαχανικά, τα βότανα, ευλογημένα από τη φύση, τον ήλιο, τη θάλασσα, με άφθονα νερά που βγαίνουν μέσα από τα βουνά μας, τις πηγές μας, με τόσο μικρό πληθυσμό που ακόμα κι όσοι ήθελαν το κρέας τους μπορούσαν να το βρουν χωρίς τοξίνες, καθαρό και τα γαλακτοκομικά τους αγνά όπως ήταν κάποτε.

Τι δουλειά έχουμε να ακριβοπληρώνουμε ρούχα, παπούτσια, καλλυντικά, δεν μπορούμε να φτιάξουμε μόνοι μας?

Που πήγαν και γιατί έκλεισαν παραδοσιακές ελληνικές επιχειρήσεις που οι πατεράδες μας προμηθευόντουσαν από τα ρούχα που φόραγαν μέχρι τα ψυγεία τους, τις κουζίνες τους.

Που είναι η έρευνα και τεχνολογία που θα μπορούσε να ανθίζει από ικανότατους επιστήμονες που έφυγαν κακήν κακώς αγνοημένοι και διαπρέπουν σε ερευνητικά κέντρα και πανεπιστήμια του εξωτερικού?

Που είναι οι τεχνίτες μας, οι καλλιτέχνες μας που το ξέρουμε πως είναι αστείρευτοι και κάθε φορά που τους δόθηκε η δυνατότητα δημιούργησαν μικρά θαύματα.

Που είναι οι γιατροί μας, οι μηχανικοί μας, να εργάζονται σε ελληνικά ιδρύματα, σε ελληνικές επιχειρήσεις στα μέτρα των αναγκών των Ελλήνων.

Στα μέτρα του χώρου που μας αναλογεί και που μπορούσαμε να τον έχουμε κάνει στολίδι.

Πόσοι προδότες δούλεψαν για να καταντήσει έτσι αυτός ο τόπος?

Πόσοι ανόητοι και φιλοτομαριστές κάτοικοι λάτρεψαν τόσο πολύ το ξενόφερτο, το ασύμβατο και κατανάλωσαν τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους για να καταφέρουν να είναι άρρωστοι, αποχαυνωμένοι και τελικά πεινασμένοι, σαν τα ποντίκια πιασμένοι σε μια φάκα που οι ίδιοι επέτρεψαν να στηθεί.

Δεν μπορούμε να καταλάβουμε επί τέλους, πως αυτή η δυστυχία που νοιώθουμε μέσα μας, αυτό το κενό, αυτή η μιζέρια που δεν μπορούμε να τινάξουμε από πάνω μας, είναι γιατί αναγκάσαμε τη φύση μας να υποταχθεί σε κάτι ασύμβατο με αυτό που είναι μέσα στο κύτταρο μας. Αναγκαστήκαμε να διασκεδάζουμε ψεύτικα, να τρώμε πλαστικά, να γλεντάμε αμερικάνικα, να ντυνόμαστε ευρωπαϊκά, να τρώμε βλακείες, να τραγουδάμε σε ακαταλαβίστικα, να έχουμε σαν πρότυπα μοντέλα ανθρώπων και αντιλήψεων που συγκρούονται συνέχεια με αυτό που θα μπορούσαμε να είμαστε.

Μάθαμε να επιθυμούμε ότι δεν είμαστε και πνίξαμε αυτό που θα μπορούσαμε να γίνουμε. Μάθαμε να φοράμε ένα ακριβό αλλά στενό κοστούμι φτιαγμένο για κάποιον άλλο και κρύψαμε τα ρούχα μας, αυτά που μας έκαναν να διαφέρουμε, να νοιώθουμε ελεύθεροι και ατίθασοι, σ΄ενα παλιοντούλαπο, και μάθαμε να ντρεπόμαστε για αυτά που θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι και να επιδεικνύουμε σαν μαγκιά τα αίσχη που θα έπρεπε να σιχαινόμαστε.

Ναι ξέρω, όλα αυτά είναι πλέον όνειρα απατηλά, σκέψεις παιδιάστικες που δεν έχουν καμιά σχέση με τη πραγματικότητα. Και ποιος τη δημιουργεί επί τέλους αυτή τη γ@μημένη πραγματικότητα?

Θα μας τσακίσουν έτσι και τολμήσουμε να κάνουμε τέτοια όνειρα λένε πολλοί.

Θα μας κάνουν χίλια κομμάτια έτσι και σηκώσουμε κεφάλι.

Και το λένε σε εμάς και το δεχόμαστε, την ίδια στιγμή που παπαγαλίζουμε τη θυσία των τριακοσίων, ή την έξοδο του Μεσολογγίου.

Αποδεχόμαστε εμείς το γεγονός πως πρέπει να αρκεστούμε σε όσα μας επιβάλουν γιατί αλλιώς θα μας θερίσουν οι μεγάλες δυνάμεις, εμείς, που είπαμε ξανά και ξανά χίλιες φορές το «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή...» Ναι όντως, από ότι βλέπω το πρόβλημα είναι πως δεν είπαμε εμείς τη παραπάνω φράση.

Απλά τη παπαγαλίζαμε υποχρεωτικά στο σχολείο.

Δεν τη καταλάβαμε.

Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε το νόημά της. Η καλύτερα δεν έχουμε καμιά διάθεση να την ακολουθήσουμε.

Το δικό μας ρητό έγινε «καλύτερα μια ζωή φτηνιάρικο βόλεμα και ταπείνωση, παρά μιας ώρας αξιοπρέπεια αλλά με ακριβό τίμημα...»

Το να μιλάει κανείς για όλα αυτά πλέον μοιάζει γελοίο.

Ανούσιο.

Γραφικό.

Κι εφόσον η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η ικανότητα να αυτοδιαχειριστεί κάποιος το τόπο του, η επιθυμία να αγαπάει κάποιος τη πατρίδα του και τους συνανθρώπους του και να μπορεί να δουλεύει έντιμα για την ανάπτυξη και την ευημερία είναι γραφικότητα, τότε

Όλοι μαζί μπορούμε να πάμε να πνιγούμε.

Από το blog vasiliskos2

Η δική μας Ανάσταση

Για να επιτευχθεί η δική μας Ανάσταση, ως συλλογική ανατροπή – απελευθέρωση του ίδιου του λαού εν ζωή, είναι αναγκαίο να υπερβούμε τη δύναμη της συνήθειας και τη συνεπαγόμενη εθελοδουλία σε θεούς αλλά και σε άλλους ανθρώπους.

Θυμίζω ενδεικτικά ότι αυτές οι βαθύτατα συντηρητικές δυνάμεις έχουν αναδειχθεί με τον πιο γλαφυρό τρόπο, από την εποχή του Πλάτωνα μέχρι σήμερα, από σημαντικούςστοχαστές.

Ο Πλάτωνας, στην παραβολή του σπηλαίου των δεσμωτών, αναφέρεται στην τρομερή δυσκολία που θα συναντήσουν όσοι δουν την πραγματικότητα ως έχει, για να πείσουν εκείνους οι οποίοι έχουν εθιστεί να βλέπουν τα είδωλα της.

Διαπρεπείς ιστορικοί μάς επισημαίνουν ότι οι εξεγέρσεις του Σπάρτακου δεν στόχευαν στην κατάργηση του δουλοκτητικού συστήματος γενικά, αλλά στο να πάψουν να είναι δούλοι οι ίδιοι οι εξεγερμένοι. ΟΛα Μποεσί το 16^ο αιώνα αναφέρεται στην εθελοδουλία και στον «απεριόριστο αριθμό ανθρώπων οι οποίοι όχι μόνο υπακούουν, αλλά υπηρετούν, όχι μόνο κυβερνώνται αλλά τυραννούνται». ΟΝτέιβιντ Χιουμ επισημαίνει ότι «εθιζόμαστε τόσο έντονα στην υπακοή και την υποταγή, που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναζητούν να πληροφορηθούν περισσότερα για την προέλευση ή την αιτία της, παρά όσο για τις αρχές της βαρύτητας, της αδράνειας ή για τους πιο γενικούς νόμους της φύσης».

Ο Ρουσό κάνει λόγο για δειλία που διαιωνίζει τη σκλαβιά, για τους δούλους που χάνουν τα πάντα μέσα στα δεσμά τους, ακόμα και τον πόθο να ξεσκλαβωθούν, για ανθρώπους που αγαπούν τη σκλαβιά τους, όπως οι σύντροφοι του Οδυσσέα αγαπούσαν την αποκτήνωση τους.

Ο Ροβεσπιέρος και ο Μπαμπέφ μιλούν για τον αρνητικό ρόλο της μεγάλης δύναμης τωνπροκαταλήψεων.

Ο Ένγκελς μας υπενθυμίζει ότι όταν στην Πρωσία καταργήθηκε η δουλοπαροικία και μαζί με αυτήν η υποχρέωση για τα αφεντικά να βοηθούν τα υποκείμενα τους στη μιζέρια τους, την αρρώστια και τα γηρατειά, οι αγρότες απηύθυναν έκκληση στο βασιλιά, ζητώντας του να διατηρήσει τη δουλοπαροικία.

Την ίδια αντίδραση είχαν και οι Ρώσοι κολίγοι μετά την απελευθέρωση τους από τον τσάρο Αλέξανδρο Β’ το 1864, όταν ελεύθεροι πια συνέχιζαν να κουρνιάζουν έξω από τα αρχοντικά των αφεντάδων τους.

Ο Μαρξ επισημαίνει ότι όπως «αυτός ο άνθρωπος είναι […] βασιλιάς μόνο γιατί άλλοι άνθρωποι φέρονται απέναντι του σαν υπήκοοι», έτσι και το κεφάλαιο θα συνεχίσει να βασιλεύει όσο το προλεταριάτο θα υπακούει στα κελεύσματα του και δεν θα εξεγείρεται.

Ο Μπακούνιν ερμηνεύει την απογοητευτική βραδύτητα της ιστορικής εξέλιξης της ανθρωπότητας με τη δουλοπρέπεια, τη ρουτίνα, την έλλειψη πρωτοβουλίας και πνεύματος εξέγερσης που κυριαρχεί στα πνεύματα των ανθρώπων.

Ο Λένιν, πέρα από την επισήμανση της τρομερής δύναμης της συνήθειας, κάνει λόγο για ένα τμήμα του προλεταριάτου των αναπτυγμένων χωρών, που αντιδρούν σαν «ευχαριστημένοι σκλάβοι που απαρνούνται την ιδέα της εξάλειψης της σκλαβιάς», και συμφωνεί με τον Μπουχάριν όταν αυτός επισημαίνει ότι όσο «η εργατική τάξη στο σύνολο της […] ¨συγκατατίθεται¨σιωπηρά να εκπληρώνει την καπιταλιστική λειτουργία», ο καπιταλισμός θα συνεχίζει να κυριαρχεί.

Το ίδιο και ο Γκράμσι, όπως έχουμε ξαναγράψει, μας λέει ότι πρέπει να ξεπεράσουμε το σύνδρομο πουείχε το αλογάκι Ντιαμαντίνο, το οποίο επειδή γεννήθηκε σε μια σκοτεινή στοά, του ήταν αδύνατο να φανταστεί ότι θα μπορούσε να ζήσει στο φως του ήλιου. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Βίλχελμ Ράιχ μιλά για το μίσος στο φως του ήλιου του «Ανθρωπάκου» του. Ο Νίτσε με τη σειρά του μας θυμίζει ότι πρέπει «να θελήσουμε ν’ αφανιστούμε για να μπορέσουμε να ξαναγίνουμε». Και ο Ερνστ Μπλοχ μιλά για τη συνήθεια σαν ναρκωτικό.

Τέλος, ο Ανδρέας Κάλβος, με τον πλέον έξοχο τρόπο, μας προειδοποιεί και μας προτρέπει: « Οσοι το χάλκεον χέρι/ βαρύ του φόβου αισθάνονται,/ζυγόν δουλείας, ας έχωσι/ θέλει αρετήν και τόλμην/ η ελευθερία».

του Γ. Ρούση

Χριστός Ανέστη!!!

Καλή επ...Ανάσταση

Καλό Πάσχα

Οι άγριοι, οι διανοούμενοι και οι άγριοι διανοούμενοι

Όταν λέμε ότι «χρειάζεται παιδεία» και καλούμε τους νοσταλγούς του Χίτλερ να διαβάσουν ιστορία, ξεχνάμε το θεμελιώδες δίδαγμα μιας αριστουργηματικής σκηνής από το «Κουρδιστό Πορτοκάλι» του Κιούμπρικ: Στο πλαίσιο της αναμόρφωσης του κεντρικού ήρωα, τον υποχρεώνουν να μελετήσει τη Βίβλο, κι εκείνος τη διαβάζει ικανοποιημένος και ταυτίζεται με τον Ρωμαίο στρατιώτη που μαστιγώνει τον Χριστό. Γιατί; Διότι ποτέ η μόρφωση δεν εγγυάται τα ηθικά συμπεράσματα.

Με άλλα λόγια, το ερώτημα δεν είναι «τι ξέρω;», κατά τη γνωστή σειρά των γαλλικών βιβλίων που μεταφράζονταν κάποτε και στα Ελληνικά. Η γνώση, η ανάγνωση, η καταβύθιση στα ιστορικά ερωτήματα της ερμηνείας του παρελθόντος, ποτέ δεν αρκούν για να οδηγήσουν κάποιον κοντά στις δικές μας πολιτικές ή ηθικές προτιμήσεις. Υποψιάζομαι ότι υπάρχουν αρκετοί φασίστες που έχουν να επιδείξουν πολύ συστηματικότερη ενασχόληση με την ιστορία απ’ ό,τι εγώ και φαντάζομαι επίσης ότι ο Ιωάννης Κωτούλας έχει διαβάσει περισσότερα βιβλία από μένα για το Άουσβιτς.
Είναι το αγαπημένο του θέμα, θα μπορούσε να πει κανείς.

Η διαδεδομένη πλάνη που συνδέει τη μόρφωση με την ηθική έχει δεχθεί αρκετά και πολύ σοβαρά πλήγματα. Η διάκριση σε κοινωνίες «αγρίων» και κοινωνίες «πολιτισμένων» προϋποθέτει ότι ο πολιτισμός μας είναι το αντίθετο της αγριότητας, σαν να μην ξέρουμε καλά πως τα υψηλότερα επιτεύγματα του πολιτισμού είναι απολύτως συμβατά με τη μεγαλύτερη αγριότητα.
Το λάθος του Ρουσώ ήταν ότι θεώρησε συλλήβδην ευγενέστερους τους ανθρώπους των φυλετικών κοινωνιών. Δεν έχουμε κανέναν λόγο σήμερα να υποστηρίξουμε το αντίθετο σφάλμα: οι εγγράμματες κοινωνίες μας είναι ικανές για αγριότητες που θα έκαναν κάποιους πρωτόγονους να φρίξουν.

Ο Μονταίνιος, γράφοντας πολύν καιρό πριν την επιστήμη της ανθρωπολογίας, μιλά για μια μέθοδο θανάτωσης που χρησιμοποιούσαν οι Πορτογάλοι, θάβοντας το θύμα μέχρι τη μέση και ρίχνοντας βέλη στο μέρος του κορμιού που βρισκόταν πάνω από τη γη. Αφού περιγράψει τον θαυμασμό των «αγρίων» γι’ αυτή την πρακτική, που έσπευσαν να τη μιμηθούν, αποφαίνεται πως ξεπερνάμε τους πρωτόγονους σε κάθε είδους βαρβαρότητα και μάλιστα υπό τον μανδύα της ευλάβειας και της θρησκείας. Περιγράφει μετά την επίσκεψη μιας αντιπροσωπείας από τρεις «αγρίους» στον Κάρολο Θ΄ στη Ρουέν. Ο βασιλιάς τούς μίλησε για αρκετή ώρα και τους έδειξε την πόλη και τον τρόπο ζωής των ανθρώπων της. Όταν μετά τους ρώτησε να του πουν τη γνώμη τους, είπαν ότι τους φαίνεται περίεργο που τόσοι ψηλοί άνδρες, δυνατοί και οπλισμένοι (προφανώς οι Ελβετοί σωματοφύλακές του) δέχονταν να τους κυβερνά ένα παιδί. Επίσης τους έκανε εντύπωση ότι κάποιοι ήταν χορτάτοι και ζούσαν μέσα στις ανέσεις, ενώ κάποιοι άλλοι ζητιάνευαν στις πόρτες των πρώτων.
Δεν καταλάβαιναν γιατί δεν έβαζαν φωτιά στα σπίτια των πλουσίων, αντί να ζητιανεύουν. Όταν ρωτήθηκε τέλος ένας απ’ αυτούς ποια ήταν τα προνόμια που απολάμβανε από την εξέχουσα θέση του στην κοινότητα, απάντησε ότι μπορούσε να βαδίζει πρώτος στον πόλεμο. Ο Μονταίνιος καταλήγει στην αφήγησή του λέγοντας: «Όλα αυτά δεν είναι άσχημα. Αλλά τι τα θες, παντελόνια δεν φορούν!»

Κι όταν ξεπεράσουμε το σοκ ότι ο πολιτισμός δεν μας έκανε καλύτερους ανθρώπους από τους πρωτόγονους και ότι ο χριστιανισμός μπόρεσε να γίνει τέτοια πηγή βαρβαρότητας, ίσως μείνουν αυτοί που θεωρούν ότι πάντως ο Διαφωτισμός είναι «η έξοδος του ανθρώπου από την ανωριμότητα» κοκ. Όμως η Γερμανία του Καντ και του Χέγγελ έγινε η Γερμανία του Χίτλερ, μέσα σε μερικές δεκαετίες. Το ταχύ πέρασμα από τον Διαφωτισμό στο Ολοκαύτωμα ήταν αυτό που έθεσε την πολιτισμική μας αισιοδοξία σε τεκμηριωμένη αμφισβήτηση. Εκτός λοιπόν από τον Χάιντεγγερ, που έκανε τα μαθήματά του φέροντας περιβραχιόνιο με αγκυλωτό σταυρό, παρέστη σε κάψιμο βιβλίων, αντικατέστησε τον Εβραίο προκάτοχό του και υμνούσε τον Φύρερ και το μεγαλείο του κινήματος, ο Σελίν έγραφε σε ναζιστικά έντυπα μιλώντας κατά των Εβραίων τόσο ωμά, ώστε υπήρξαν ναζί που θεώρησαν ότι τους κάνει κακό με τη βαναυσότητα του δημόσιου λόγου του. Ο Καρλ Σμιτ ήταν ταυτοχρόνως σημαντικός διανοητής και μέλος του ναζιστικού κόμματος, ένθερμος απολογητής του ναζισμού, ακόμη και της εκκαθάρισης των πολιτικών αντιπάλων του Χίτλερ.
Ας μην επιμένουμε λοιπόν σε αυτή τη συλλογιστική: το διάβασμα δεν θεραπεύει τον φασισμό. Δεν κάνει τον άνθρωπο πιο άνθρωπο, δεν κάνει γενικώς τίποτα άλλο από το να μας μορφώνει. Τα γράμματα και οι τέχνες, ο πολιτισμός, καθόλου δεν οδηγούν σε ανώτερη ηθική συμπεριφορά. Με ένα γερό άλμα από τη σφαγή των Μηλίων από τους Αθηναίους, στην αρχαιότητα, μέχρι την πανεπιστημιακή υπερδύναμη που διατηρεί ακόμη και σήμερα ανοιχτό το Γκουαντάναμο, αντιλαμβανόμαστε ότι τα υψηλά πνευματικά έργα δεν δυσκολεύονται καθόλου να συνυπάρχουν με τις πιο φρικτές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής.

Ας προσγειωθούμε όμως σε πιο πεζές και λιγότερο αιματηρές όψεις αυτής της διαμάχης, ας πάρουμε το παράδειγμα της σημερινής ελληνικής διανόησης. Όταν κάποιος εκδότης συγκρούστηκε με έναν εργαζόμενο στον εκδοτικό του οίκο, ζήτησε τη συμπαράσταση των συγγραφέων των οποίων τα έργα εξέδιδε. Υπέγραψαν λοιπόν ένα κείμενο συμπαράστασης στον εργοδότη (!), ενάντια στον εργαζόμενο, σαν να είχαν εικόνα της εργασιακής διαφοράς. Είχε γράψει τότε ο Κώστας Δεσποινιάδης ότι ενώ κάποτε μιλούσαμε για τη σιωπή των διανοουμένων, θα έρθει καιρός που θα παρακαλάμε να σωπάσουν. Ήρθε αυτός ο καιρός, με την τωρινή κρίση.
Διανοούμενοι με ή χωρίς εισαγωγικά υπογράφουν κείμενα όπου ζητούν από την κυβέρνηση να πάρει σκληρότερα μέτρα, γιατί η κοινωνία μας είναι πολύ καλομαθημένη και θέλει μαστίγιο για να συνέλθει. Υπογράφουν γνωστοί λογοτέχνες μας. Δεν τους λείπει παιδεία, απλώς διαφωνούμε. Με άλλα λόγια, το διάβασμα σε κάνει απλώς πιο διαβασμένο. Για τα υπόλοιπα, το ζήτημα παραμένει τι άνθρωπος θέλεις να είσαι και τι πιστεύεις

Από το pressproject

Αρκάς - Η Ζωή μετά (Το φιλί του Ιούδα)