Ο καλύτερος εραστής του κόσμου

Επιτέλους! Βρέθηκε απάντηση στο ερώτημα «Ποιος είναι ο καλύτερος εραστής του κόσμου»!! Ο μεγάλος μας νικητής είναι χωρίς αμφιβολία, ο ύπνος. Ναι, ναι είναι αλήθεια. Πιθανόν όμως να αναρωτηθείτε «ΓΙΑΤΙ!;». Η απάντηση βρίσκεται στο ακόλουθο άρθρο. 

Ναι λοιπόν, είναι ο ύπνος γιατί: 

-Τους παίρνει όλους!!!!
 
-Σε παίρνει κάθε μέρα!!!!
 
-Μπορεί να σε πάρει πάνω από 1 φορά την μέρα!!!
 
-Σε παίρνει για πολλές ώρες!!!
 
-Του αρέσουν τα ομαδικά (μας πήρε ο ύπνος όλους μαζί)!!!!!
 
-Δεν τον ενοχλεί το μέρος (με παίρνει ο ύπνος όπου να 'ναι)!!!!!
 
-Αν δεν σε πάρει στεναχωριέσαι (δεν με παίρνει ο ύπνος)!!!!!
 
-Έχει ιαματικές ικανότητες (με πήρε ο ύπνος και συνήλθα)!
 
-Είναι ύπουλος (μόλις έκλεισα τα μάτια με πήρε ο ύπνος)!!!!
 
-Ανυπομονείς να σε πάρει (πότε θα με πάρει ο ύπνος)!!!!
 
-Αν σε πάρει για πολλές ώρες είσαι πιασμένος!!
 
-Σε παίρνει όποτε θέλεις!!!
 
-Πολλές φορές μας προτρέπουν να τον πάρουμε (ξάπλωσε να σε πάρει ο ύπνος)!!!
 
-Ζηλεύουμε αν τον παίρνουν μόνο οι άλλοι (σε πήρε ο ύπνος, και τον πήρα και εγώ λιγάκι)!!!!

- Κάποτε τον παίρνεις και εσύ! (πήρα ένα υπνάκο) 

ΣΚΟΠΕΥΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΞΑΝΑΠΑΡΕΙΣ;

Μέρες φτώχειας του '60 στις ΗΠΑ

Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΑΝΤΖΟΥ

Μια δυσοίωνη πραγματικότητα περιγράφει η Βιβιάν Φορεστέρ στην «Οικονομική Φρίκη». Μια πραγματικότητα που καλούνται να αντιμετωπίσουν όλο και περισσότεροι Αμερικανοί, καθώς παρά την πολυδιαφημιζόμενη «ανάκαμψη» είδαν τη φτώχεια να βαθαίνει, φτάνοντας στα επίπεδα της δεκαετίας του '60.     
Οι εικόνες -ανάλογες της εποχής της Μεγάλης Υφεσης- των χιλιάδων πολιτών που περιμένουν στις ουρές για να πάρουν μια κούτα τρόφιμα και σχολικά είδη στη φτωχότερη των αμερικανικών μεγαλουπόλεων, το Ντιτρόιτ, μιλούν από μόνες τους. 

Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, το 15%, δηλαδή περισσότεροι από 45 εκατομμύρια ή ένας στους επτά Αερικανούς ζει κάτω από το επίσημο επίπεδο της φτώχειας, που ορίζεται στα 22.000 δολάρια το χρόνο για μια τετραμελή οικογένεια, ποσό που υπολείπεται κατά πολύ από εκείνο που εξασφαλίζει μια αξιοπρεπή επιβίωση.

Ο πραγματικός αριθμός των πολιτών που ζουν σε επισφαλή οικονομική κατάσταση είναι κατά πολύ μεγαλύτερος, και υπολογίζεται ότι φτάνει τα 100 εκατομμύρια, δηλαδή ένας στους τρεις πολίτες. Ολα αυτά ενώ η ανεργία καλπάζει στο 10% (πλήττοντας περισσότερους από 15 εκατ.), συνολικά άνεργοι και υποαπασχολούμενοι ξεπερνούν το 17%, ο ένας στους τέσσερις ιδιοκτήτες σπιτιών αδυνατεί να αποπληρώσει τα δάνειά του γιατί τα τοκοχρεολύσια ξεπέρασαν πλέον την αξία του σπιτιού, ενώ ο αριθμός των οικογενειών σε καταφύγια αστέγων αυξήθηκε από 131.000 το 2008 σε 170.000 πέρσι.....

Η χειρότερη χρονιά απ' το 1959

Η αύξηση του ποσοστού της φτώχειας από 13,2% το 2008 στο 15% πέρσι αποτελεί τη μεγαλύτερη ετήσια αύξηση από το 1959, όταν και η κυβέρνηση άρχισε να συγκεντρώνει στατιστικές για τη φτώχεια. 

Και είναι ενδεικτικό ότι το ποσοστό της για τους εργαζόμενους ηλικίας 18-64 ετών αυξήθηκε από 11,1% το 2008 στο 12,4% το 2009, το μεγαλύτερο ποσοστό για εργαζόμενους από το 1965, όταν ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον κήρυξε τον «πόλεμο κατά της φτώχειας», επεκτείνοντας το δίκτυο των προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας.

Αντ' αυτού, ο πρόεδρος Ομπάμα αρνείται κάθε πρόσθετο μέτρο κατά της ενδημικής φτώχειας που πλήττει τους Αμερικανούς, δηλώνοντας πως «ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισής της είναι η οικονομική μεγέθυνση», ενώ ο εκ των νέων του οικονομικών συμβούλων Οστιν Γκούλσμπι επεξηγούσε το νόημα της φράσης προσθέτοντας: 

«Ας κάνουμε τον ιδιωτικό τομέα να σταθεί στα πόδια του ώστε να μας βγάλει απ' όλα αυτά».

Η εμπειρία -και μάλιστα των χρόνων της «χρυσής επέκτασης» της αμερικανικής οικονομίας- διαψεύδει αυτούς τους ισχυρισμούς, καθώς η ανάπτυξη δεν εμπόδισε την αύξηση της φτώχειας και της ανεργίας, και τα ιδιωτικά κέρδη που απογειώθηκαν δεν έφεραν ούτε απασχόληση ούτε ευημερία. 

Οπως συμβαίνει τώρα: η «ήπια ανάκαμψη» -με αύξηση της ανάπτυξης κατά 3,7% το πρώτο τρίμηνο και κατά 1,6% το δεύτερο- συμβαδίζει με τα μεγαλύτερα ποσοστά φτώχειας των τελευταίων 45 ετών.

Ποιοι εν τέλει ωφελούνται απ' αυτή την ανάπτυξη; 

Την απάντηση δίνει εμπεριστατωμένα ο Ρικ Βολφ, επίτιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, σε άρθρο του στο «Monthly Review» με τίτλο «Οικονομική ανάκαμψη για τους λίγους», καταφεύγοντας στα αδιάψευστα στοιχεία της Εκθεσης Παγκόσμιου Πλούτου που εκπόνησαν οι Capgemini και Merrill Lynch Wealth Management's. 

Σύμφωνα με αυτήν, στις ΗΠΑ το 2009 οι HNWIs και οι Ultra-HNWIs (οι έχοντες επενδύσιμα κεφάλαια άνω του 1 και άνω των 30 εκατ. δολαρίων αντίστοιχα), αυξήθηκαν κατά 16,6% κι έφτασαν τους 2,9 εκατ. πολίτες, περίπου το 1% του πληθυσμού, των οποίων ωστόσο τα «επενδύσιμα κεφάλαια» ξεπερνούσαν τα 12,09 τρισ. δολάρια.

Ο Βολφ, επισημαίνοντας ότι με το έλλειμμα πέρσι να βρίσκεται στα 1,7 δισ. δολάρια, αν η κυβέρνηση τους είχε επιβάλει έναν μικρό φόρο 15%, θα είχε απαλλαγεί από το σύνολο του ελλείμματος χωρίς να χρειαστεί να επιβαρυνθεί καθόλου το 99% των πολιτών, καταλήγει σε μια κρίσιμη παρατήρηση και για τα καθ' ημάς δήθεν «σοσιαλιστικά διλήμματα»:

«Αν κι οι άλλες κυβερνήσεις έκαναν το ανάλογο δεν θα υπήρχε καμιά "κρίση χρέους" στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία, κ.λπ. και καμιά ανάγκη να προσφεύγουν στη λιτότητα για να ικανοποιούν τους δανειστές. 

Η λιτότητα και η συνακόλουθη αύξηση της φτώχειας και της ανεργίας δεν είναι μονόδρομος, είναι επιλογή».   

Ανέκδοτο - Η κατσικούλα και ο λύκος

Μια φορά ήταν μια κατσικούλα που ζούσε με τη μητέρα της. Μια μέρα η μητέρα της έπρεπε να φύγει απο το σπίτι, και της έδωσε μια συμβουλή "παιδί μου τώρα που θα φύγω πρόσεχε μην ανοίξεις στον κακό το λύκο και σε φάει, γι αυτό θα βάλουμε ένα σύνθημα για να αναγνωρίσεις ότι είμαι εγώ και να μου ανοίξεις. 

Το σύνθημα θα είναι: 
"Είμαι η μαμά της κατσικούλας και τραβάω τα βυζιά μου". 

Μόλις έφυγε η μαμά της κατσικούλας ήρθε ο κακός ο λύκος και χτύπησε την πόρτα. 
- "Ανοιξε κατσικούλα είμαι η μητέρα σου", είπε ο λύκος. 
Η κατσικούλα απάντησε: 
- "Δεν είσαι η μητέρα μου γιατί η φωνή της είναι πολύ λεπτή." 
Ο λύκος αφού ήρθε αρκετές φορές και χτύπησε την πόρτα της κατσικούλας και αυτή δεν του άνοιγε σκέφτηκε να παραφυλάξει ώστε όταν έρθει η μητέρα της να δει τη θα πει για να της ανοίξει. Ήρθε η μητέρα της είπε το γνωστό σύνθημα και μπήκε μέσα. Ο λύκος το άκουσε και την επόμενη μέρα αφού λίμαρε τη γλώσσα του για να γίνει πιο λεπτή η φωνή του.


 Έτσι πήγε στο σπίτι της κατσικούλας χτύπησε την πόρτα και είπε: 
- "Είμαι η μαμά της κατσικούλας και τραβάω τα βυζιά μου." 
Η κατσικούλα απάντησε: 
- "Ρε δεν τραβάς και τ` αρχίδια σου; Βάλαμε ματάκι."

Ν. Πλουμπίδης - Πιστός μέχρι το τέλος στο κόμμα που τον θυσίασε

Η ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΝ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΤΟ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ, Η ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΝ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΕ ΓΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΝ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ. Ο ΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΜΠΙΔΗΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΗΚΕ, ΑΛΛΑ Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΛΟΥΜΠΙΔΗ ΕΧΕΙ ΑΦΗΣΕΙ ΑΝΟΙΧΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ



Πενήντα πέντε χρόνια μετά την εκτέλεσή του, ο Νίκος Πλουμπίδης εξακολουθεί να διατηρείται ζωντανός στις μνήμες των ανθρώπων ως το θύμα μιας διπλής καταδίκης: πρώτα και κύρια ενός μισαλλόδοξου κρατικού μηχανισμού που, στο πλαίσιο μιας ψυχροπολεμικής αντικομμουνιστικής πολιτικής, τον οδήγησε στο εκτελεστικό απόσπασμα αλλά και της ηγεσίας του κόμματος του, το οποίο τον αποκήρυξε κατηγορώντας τον ως προδότη, με βάση ανύπαρκτα αποδεικτικά στοιχεία.


Και είναι κυρίως αυτή η δεύτερη καταδίκη που βρέθηκε στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, καθώς αποτελεί μια από τις τραγικές στιγμές της ιστορίας του μεταπολεμικού ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, μια ιστορία γεμάτη λαμπρές στιγμές και παράλληλα σκοτεινά σημεία.


Ας δούμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.


Η υπόθεση


Στις 25 Νοεμβρίου 1952 ανακοινώθηκε από τις Αρχές η σύλληψη του «από οκταετίας κρυπτόμενου κομμουνιστή Νικόλαου Πλουμπίδη» . Φυματικός λόγω των κακουχιών που είχε περάσει από τα νεανικά του χρόνια, ο Πλουμπίδης ήταν γνωστός για την ακαταπόνητη δραστηριότητά του και την ικανότητά του να παραμένει ασύλληπτος. Ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ κατά τον Μεσοπόλεμο, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής (Κ.Ε.) και στη συνέχεια του Πολιτικού Γραφείου (Π.Γ.), είχε εμπλακεί ενεργά στις εσωκομματικές διαμάχες την περίοδο 1939-1942, ενώ είχε αμφισβητήσει την ορθότητα του «ανοιχτού γράμματος» του Ζαχαριάδη, τον Οκτώβριο του 1940. Από το 1946 ανέλαβε, αρχικά με τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ Χρύσα Χατζηβασιλείου και Στέργιο Αναστασιάδη και μετά το 1949 μόνος του, την καθοδήγηση της παράνομης οργάνωσης του ΚΚΕ στην Αθήνα.


Δύο ημέρες μετά τη σύλληψη, ο ραδιοσταθμός του ΚΚΕ από το Βουκουρέστι μετέδωσε ανακοίνωση της Κ.Ε., στην οποία καταγγελλόταν ο Πλουμπίδης ως «από 28ετίας πράκτορας» της Ασφάλειας και των Άγγλων, υπεύθυνος για τη σύλληψη και εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη. Η ανακοίνωση βασιζόταν σε ένα ολιγοσέλιδο πόρισμα που είχε εγκρίνει το Π.Γ. τρεις μήνες πριν από τη σύλληψη και το οποίο παρέμεινε απόρρητο έως τη δεκαετία του 1990.


Το πόρισμα, βασισμένο σε εκθέσεις μελών του κόμματος που είχαν ζητηθεί από το Π. Γ., είχε μηδενική αποδεικτική αξία. Οι εκθέσεις παρουσίαζαν ελάχιστο τεκμηριωτικό υλικό, εμπλέκοντας ασημαντολογίες για το παρελθόν με ανυπόστατες υποθέσεις. Στόχος ήταν η συνολική πολιτική και ηθική εξόντωση του Πλουμπίδη. Η κατηγορία του χαφιεδισμού ακύρωνε όλη την αγωνιστική προσφορά του, καθώς άρχιζε από την ένταξή του στο κόμμα• η φυματίωση ήταν επαγγελματική κατασκευή, η ασκητικότητα έκρυβε έναν ανήθικο άνθρωπο. Ενοχοποιούνταν για όλα τα χτυπήματα της Ασφάλειας στο παράνομο κλιμάκιο της Αθήνας μετά το 1936. Παρότι μεγάλο μέρος των κατηγοριών αφορούσε τα πρόσφατα χρόνια της παρανομίας, απουσίαζε η αναφορά σε πληροφορίες ή εκτιμήσεις που προέρχονταν από την Ελλάδα Και αυτό, παρότι από την άνοιξη του 1949 με πρωτοβουλία νεαρών Επονιτών είχε δημιουργηθεί ένα δεύτερο καθοδηγητικό κέντρο, το οποίο βρισκόταν σε απευθείας επαφή με την εξόριστη κομματική ηγεσία και του οποίου ο υπεύθυνος Σταύρος Κασιμάτης διατύπωνε αμφιβολίες για τον Πλουμπίδη και τον μηχανισμό του.


Ο Πλουμπίδης δικάστηκε, καταδικάστηκε σε θάνατο και παρέμεινε στη φυλακή έως τις 14 Αυγούστου 1954, οπότε και εκτελέστηκε. Κατά τη διάρκεια της κράτησης και δίκης, ο Ραδιοφωνικός Σταθμός συνέχισε να μεταδίδει εκπομπές καταγγέλλοντας τον «προβοκάτορα». Αμφισβήτησε ακόμη και την εκτέλεση, λέγοντας ότι ήταν σκηνοθεσία των Αμερικανών. Το ίδιο διάστημα ο Πλουμπίδης αρνήθηκε να αποκηρύξει το ΚΚΕ, διακήρυξε τον σεβασμό στις αποφάσεις του Π.Γ. ακόμη και εάν ήταν λανθασμένες, όπως στη δική του περίπτωση, και ζήτησε την υποταγή όλων, συγγενών και φίλων, σε αυτές. Παράπεμψε, τέλος, τη δικαίωσή του σε μεταγενέστερο χρόνο, όταν το κόμμα θα επανεξέταζε την υπόθεσή του. Και ο καιρός δεν άργησε να έλθει.


Η αποκατάσταση


Το 1956, μετά την καθαίρεση του Ζαχαριάδη αποφασίστηκε η επανεξέταση της υπόθεσης από επιτροπή η οποία κατέληξε σε δυο διαφορετικά πορίσματα, τα οποία συνέκλιναν στην απαλλαγή του Πλουμπίδη, την αποκατάστασή του ως μέλος του ΚΚΕ και της Κ.Ε. και στην απόδοση ευθυνών στους Ζαχαριάδη, Μπαρτζώτα και Βλαντά. Το πρώτο πόρισμα απέδιδε ευθύνες όχι μόνο στη «ζαχαριαδική κλίκα»- όπως πρότεινε το δεύτερο το οποίο και εγκρίθηκε- αλλά και σε ολόκληρη την τότε Κεντρική Επιτροπή. Και τα δύο πορίσματα έθεταν τα προβλήματα στον στενό ορίζοντα μιας συγκεκριμένης ηγεσίας και όχι στην ευρύτητα της συγκρότησης και του τρόπου λειτουργίας ενός κομματικού μηχανισμού. Οι κυρίαρχες λογικές παρέμειναν καθώς πλέον η ζαχαριαδική ηγεσία, επωμιζόταν το σύνολο των ευθυνών. Η αποκατάσταση έγινε με μια λακωνική απόφαση της Κ.Ε. το 1958, η οποία περιελάμβανε και τους Γιώργη Σιάντο και Κώστα Καραγιώργη. Και βέβαια δεν έλαβε υπόψη τα γράμματα που ο Πλουμπίδης είχε γράψει από τη φυλακή και τα οποία για πολλά χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση παρέμειναν στα χέρια της κομματικής ηγεσίας για να δημοσιευθούν μόλις το 1997 από την οικογένειά του (ΔημοσθένηςΠαπαχρίστου, Νίκος Πλουμπίδης Ντοκουμέντα Γράμματα από τη φυλακή 1953-1954 ).


Οι επιστολές


Οι επιστολές- σημειώματα από τη φυλακή συγκροτούν μια οιονεί απολογία του Ν. Πλουμπίδη απέναντι σε μια κατηγορία που δεν γνώριζε. Στις σελίδες τους υπερασπίζεται τις αποφάσεις του, ως ανώτατο κομματικό στέλεχος, σε κρίσιμα θέματα, αναδεικνύει τις διαφοροποιήσεις του ως επιλογές που συνδέονταν με τη συγκυρία και τις διαφορετικές εφαρμογές της κομματικής γραμμής. Κάποτε διαφαίνεται η θλίψη του για τη στάση του κόμματος, άλλοτε η προσωπική πικρία και το συναίσθημα της αδικίας από τους συντρόφους του.


Συναισθήματα που εξορίζει, καθώς θεωρεί ότι συσκοτίζουν τον πολιτικό χαρακτήρα της υπόθεσης, που είναι ο κυρίαρχος. Κρατώντας εμφαντικά την πίστη του στο Π.Γ. και στο κόμμα ως βασική γραμμή άμυνας, ο Πλουμπίδης διατηρεί όλα τα δικαιώματά του για το δικαστήριο της αύριον και παράλληλα κρατά γεμάτο το κιβώτιο της δικής του πορείας.


«Μη λυπάστε, εγώ τώρα θα ησυχάσω.
Ο θάνατος είναι μια αλλαγή της ύλης.
Έτσι είναι», έγραφε στο τελευταίο γράμμα του


Του Βαγγέλη Καραμανωλάκη
Λέκτορας Ιστορίας της Ιστοριογραφίας και Γ. Γρ. του Δ.Σ. των ΑΣΚΙ

Όλοι φταίμε ....

(.......)  Απόσπασμα από enet.gr

Ο κ. Πάγκαλος! Διαπιστώνοντας ότι δεν «υπάρχουν τα λεφτά» μάς εξηγεί ότι μαζί τα φάγαμε! Πώς; «Τόσα χρόνια σας διορίζαμε»! Μας πιέζατε να σας διορίζουμε κι εμείς υποκύπταμε...

Εμένα κι άλλα δέκα εκατομμύρια Ελληνες ουδείς μασκαράς μάς διόρισε πουθενά, ουδέ ουδένα ουτιδανό πιέσαμε να μας διορίσει -όμως τα λεφτά μας μάς τα φάγατε!

Συστηματικά! Με τον κ. Σημίτη και το Χρηματιστήριο, με τον κ. Καραμανλή και τις μίζες -εσείς, κ. Πάγκαλε, μάς τα φάγατε τα λεφτά. Κι όχι μόνον τα λεφτά, αλλά μας γονατίσατε παντού, στην παιδεία, στην ανάπτυξη, στη διοίκηση, στην άμυνα, παντού!

Εσείς, κ. Πάγκαλε, κυβερνούσατε και κυβερνάτε κι όχι τα ρουσφέτια σας - οι δυστυχείς αυτοί άνθρωποι που εκμαυλίσατε και μετατρέψατε, πολλούς ή λίγους απ' αυτούς, σε παράσιτα και κηφήνες.

Ομως, καλά κάνει κι αυθαδιάζει ο κυνικός κ. Πάγκαλος κατηγορώντας τα ίδια του τα θύματα, καλά κάνει εφ' όσον ατιμώρητος, καλά κάνει να προωθεί τη σύζυγό του για δήμαρχο! Γιατί όχι; Καίσαρ είναι, να μη γίνει και η γυναίκα του ανθύπατος;

Κι επιτέλους! να τελειώνουμε με το παραμύθι των δημοσίων υπαλλήλων, ένα είδος «εβραίων» της εποχής μας που μας φταίνε για όλα.

Από το 1.035.000 που εργάζονται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (ανάλογο ποσοστό με της Γαλλίας ή της Γερμανίας) στον στενό δημόσιο τομέα εργάζονται 776.000. Αν αφαιρέσουμε απ' αυτούς τους στρατιωτικούς, τους λοιπούς ένστολους, τους 180.000 εκπαιδευτικούς, τους γιατρούς, αυτοί που απομένουν είναι γύρω στις 400.000 ψυχές.

Είναι όλοι αυτοί διεφθαρμένοι; τεμπέληδες και κομματόσκυλα; 

Ας δεχθούμε για την οικονομία της συζήτησης (περί το ποιος κατέστρεψε την οικονομία) ότι είναι οι μισοί. Αυτά λοιπόν τα 200.000 ρουσφέτια των πράσινων και των βένετων, αυτά τα 200.000 όντως αθύρματα, αυτοί οι ραγιάδες έφαγαν τα λεφτά των Ελλήνων κι όχι οι τραπεζίτες, όχι οι κρατικοδίαιτοι ιδιώτες, όχι ο κ. Σημίτης, όχι ο κ. Καραμανλής, την Ελλάδα κυβερνούσε ο κ. Απόστολος Χλυμίντζουρας, τέρας του δημοσίου τομέα, κρυμμένο να καραδοκεί στην πολεοδομία Κωλοπετινίτσας.

Λέγε - λέγε - λέγε, που έλεγε κι ο Γκαίμπελς, στο τέλος έγινε πιστευτό ότι ο δημόσιος υπάλληλος φταίει για όλα, ότι ο κάθε χολερικός μπορεί να τον βρίζει -επιτέλους, έχουμε πάλι όλοι τον «εβραίο» που χρειαζόμαστε για να προπηλακίζουμε.

Και ποιοι τα κατάφεραν σε αυτήν την προπαγάνδα πιο καλά απ' τους δεξιούς; οι σοσιαλιστές! Πώς το έλεγε εκείνο το τραγούδι που τραγούδησε ο κ. Νταλάρας: «με τραγούδια για τη φτώχεια και την προσφυγιά, παίρνω διαμέρισμα στην Κηφισιά». Λάθος, όχι στην Κηφισιά, τα 36 ακίνητα στα οποία συμμετέχει αφιλοκερδώς η κυρία Νταλάρα εκτείνονται στη Φιλοθέη, στο Ψυχικό, στην Αγία Παρασκευή, στου Παπάγου, στο Πήλιο και στην Πάρο, α, στην Πάρο, εκεί όπου το 2005 στις διακοπές του ο κ. Παπανδρέου γνώρισε τον κ. Ραγκούση, καλό παιδί

και σήμερα τον έχει αναγορεύσει σε Υπερυπουργό,

έτσι κυβερνιέται η Ελλάδα, από συμπτώσεις και τυχαίες γνωριμίες. 

Αλλοτε με τυχάρπαστους κι άλλοτε με επιτήδειους.

Κι έτσι, η μεν κυβέρνηση κατέληξε υποτελής των φον Φούφουτων, όπως αποκαλεί ο κ. Πάγκαλος τα Τροϊκανά αφεντικά του (χωρίς να καταλαβαίνει ότι έτσι παραδέχεται πως είναι κι ο ίδιος ένας ραγιάς στους φούφουτους), η δε χώρα πάει κατά διαόλου ολοταχώς...

Του Στάθη

Πουτάνες και "πουτάνες"....

Ο χαρακτηρισμός «πουτάνα» για μια γυναίκα, ακόμα και στην πιο ήπια χαζοναζιάρικη έκφρασή της π.χ. «πουτανίτσα μου εσύ», ανέκαθεν ακουγόταν κάπως και αντιμετωπίζεται, από τη γυναίκα καταρχάς, ως ένας από τους χειρότερους χαρακτηρισμούς. Είναι όμως έτσι; Πρέπει ο χαρακτηρισμός για μια γυναίκα ως «πουτάνα» να θεωρείται ως ο χειρότερος χαρακτηρισμός για την θηλυκότητα αλλά και την ανθρώπινη υπόσταση μιας γυναίκας;
Μήπως τελικά όλο αυτό είναι ένα έντεχνο επικοινωνιακό κατασκεύασμα το οποίο αλλοιώνοντας τον πραγματικό χαρακτήρα που έπρεπε να εμπνέει η λέξη «πουτάνα» «ευνουχίζει» σεξουαλικά τη γυναίκα και την καταστεί όμηρο της απειλής να χαρακτηρισθεί «πουτάνα»;
Αν παρατηρήσουμε τα σημεία θα δούμε ότι οδηγούμαστε σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα από αυτά που συνειρμικά μέχρι τώρα οδηγούμαστε όταν χαρακτηρίζουμε ή όταν ακούμε να χαρακτηρίζουν μια γυναίκα ως «πουτάνα»!

Ας δούμε λοιπόν τα σημεία...

• Η πουτάνα γνωρίζεις ότι έχει πηδηχτεί με πολλούς και ότι θα πηδηχτεί με ακόμα περισσότερους ασχέτως αριθμού. Δεν στο κρύβει ούτε προσπαθεί να ωραιοποιήσει την πραγματικότητα.

Αντίθετα για τη γυναίκα / γκόμενα σου ποτέ δεν θα γνωρίζεις πραγματικά με πόσους έχει πηδηχτεί πριν από εσένα, με πόσους πηδιέται όταν είσαστε μαζί και πόσο μάλλον τι θα κάνει στο μέλλον. Ζεις δηλαδή πάντα μέσα σε μια πλάνη ή σε έναν κόσμο όπως στον έχει πουλήσει αυτή.

• Η πουτάνα γνωρίζει ότι κοστίζει ένα συγκεκριμένο ποσό για να σου προσφέρει τις υπηρεσίες της. Άρα ανέτως μπορεί να χαρακτηρισθεί οικονόμα αφού έτσι σου δίνεται η δυνατότητα να έχεις τον έλεγχο των οικονομικών σου και να κάνεις έναν σωστότερο προϋπολογισμό και κατανομή των εξόδων σου.

Αντίθετα η γυναίκα / γκόμενα σου ποτέ δεν ξέρεις εκ των προτέρων πόσο θα σου κοστίσει. Ακόμα και οι έμπειροι οικονομικά κατεστραμμένοι, αδυνατούν να ορίσουν έστω και κάποια «χοντρά» όρια τα οποία θα μπορούσαν πιθανώς να βοηθήσουν τους νέους στα πρώτα τους βήματα ως άντρες και να τους προετοιμάσουν ώστε να ελαχιστοποιήσουν το ρίσκο της «επένδυσής» τους.

• Η πουτάνα είναι επαγγελματίας στο σεξ. Αυτό σημαίνει ότι γνωρίζει πολύ καλά το αντικείμενο, η ικανοποίηση που θα σου προσφέρει είναι σίγουρα πολύ πάνω από τον μέσο όρο των ερασιτεχνών του είδους, ακολουθεί κανόνες διασφάλισης ποιότητας και προς εξυπηρέτηση του πελάτη θα στο προσφέρει εκεί που θέλεις, όπως το θέλεις, τότε που το θέλεις.

Αντίθετα η γυναίκα / γκόμενα είναι ερασιτέχνης στο σεξ. Αυτό σημαίνει ότι οι επιδόσεις της στο σεξ σπάνια ξεπερνούν το μέτριο καθώς συνήθως λείπει η εμπειρία, η παροχή υπηρεσιών της δεν έχει διασφαλισμένη ποιότητα, η διάθεσή της ορίζει αποκλειστικά το αποτέλεσμα, οι επιθυμίες σου δεν παίζουν κανένα ρόλο και ούτε καν συζητιούνται αν δεν συμπίπτουν με τις δικές της.

• Η πουτάνα και η εμφάνισή της, καθώς και η ποιότητα των υπηρεσιών της είναι ανάλογη του κόστους της. Όσο περισσότερα είσαι διατεθειμένος να πληρώσεις τόσο καλύτερη σε εμφάνιση θα πάρεις και τόσο καλύτερη ποιότητα υπηρεσιών θα δεχτείς.

Αντίθετα η γυναίκα / γκόμενα παραμένει η ίδια σε εμφάνιση και σε ποιότητα ανεξαρτήτως των χρημάτων που είσαι διατεθειμένος να ξοδέψεις για αυτήν.

• Η πουτάνα έχει τσατσά η οποία όσο περνάει ο καιρός σε προσέχει όλο και πιο πολύ και σε περιποιείται.

Αντίθετα η γυναίκα / γκόμενα έχει μητέρα = πεθερά που όσο περνάει ο καιρός αναφέρεται όλο και με πιο απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για την προσφορά σου στην ζωή της θυγατέρας της και γενικότερα στην κακοτυχία της.

• Η πουτάνα είναι κυρία και ποτέ δεν θα σου κάνει σκηνή επειδή πηδάς τη γυναίκα σου / γκόμενα σου.

Αντίθετα η γυναίκα / γκόμενα σου θα κάνει σίγουρα σκηνή όπου και αν βρίσκεστε την στιγμή που θα μάθει ότι πηδάς μια πουτάνα.

• Η πουτάνα πάντα αναγνωρίζει σε έναν τακτικό της πελάτη την συνεισφορά του και τον ανταμείβει είτε με κάποια έκπτωση είτε με μια δωρεάν υπηρεσία.

Αντίθετα η γυναίκα / γκόμενα σου ποτέ δεν αναγνωρίζει την οικονομική σου συνεισφορά. Πάντα θα ζητάει ακόμα περισσότερα από αυτά που δίνεις και θα είναι έτοιμη να τα καταναλώσει.

• Η πουτάνα ποτέ δεν πρόκειται να σε κερατώσει γιατί για το χρόνο που έχεις πληρώσει για να σου ανήκει είναι αποκλειστικά δική σου και αποκλείεται να τον μοιράσει με κάποιον άλλον... αν εσύ δεν το θέλεις.

Αντίθετα η γυναίκα / γκόμενα σου σίγουρα θα σε κερατώσει και ακόμα χειρότερα ποτέ δεν θα σου ζητήσει να συμμετάσχεις.

• Η πουτάνα ποτέ δεν θα σου αρνηθεί να φέρει και μια φίλη της με την αντίστοιχη αμοιβή φυσικά.

Αντίθετα η γυναίκα / γκόμενα σου ποτέ δεν πρόκειται να δεχτεί να φέρει την μουνάρα κολλητή της στο κρεβάτι σας για σεξ όποιο και να είναι το τίμημα που θα της τάξης!

• Η πουτάνα μπορεί να είναι διαφορετική κάθε φορά και η ηλικία της να παραμένει για πάντα σταθερή. Έτσι πάντα έχεις την φρεσκάδα του καινούργιου στην ιδανική για σένα ηλικία.

Αντίθετα η γυναίκα / γκόμενα σου για μια ζωή ή για όσο είσαστε μαζί θα είναι πάντα η ίδια και θα γερνάει!

• Η πουτάνα δουλεύει πάντα σε σπίτι και προσφέρει οικονομικά σε αυτό.

Αντίθετα η γυναίκα / γκόμενα σου το να δουλεύει σπίτι το θεωρεί υποτιμητικό για τους 2 μεταπτυχιακούς τίτλους της και το 1 διδακτορικό της. Επίσης δεν είναι διατεθειμένη να προσφέρει στο σπιτικό σας καθώς τα λεφτά της «ανήκουν» στον Hondo Center, στον «Καλογήρου» και στο κομμωτήριο της.

• Η πουτάνα το σεξ το έχει ως τρόπο ζωής.

Αντίθετα η γυναίκα / γκόμενα ως τρόπο για να «τυλίξει» αυτόν που πιστεύει ότι θα είναι «ιδανικός» σύζυγος ή για να ζητήσει κάτι!

Είναι πασιφανές λοιπόν ότι ο χαρακτηρισμός πουτάνα για μια γυναίκα θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως κομπλιμέντο και μάλιστα από τα «ακριβότερα»

Εις ανάμνησιν μιας VOLVO 485...

Του Στάθη 
Ναυτίλος enet.gr


Μία ακόμα «απελευθέρωση» επαγγέλματος που δεν οδηγεί σε «ελεύθερους» επαγγελματίες, αλλά σε «απελεύθερους» απασχολήσιμους. Κι αν στην αρχαιότητα ο απελεύθερος ήταν ένας πρώην σκλάβος, που όμως ελεύθερος πολίτης δεν θα γινόταν ποτέ,

στην εποχή μας, αντιστρόφως, απελεύθερος είναι ένας πρώην ελεύθερος πολίτης που πάει για σκλάβος (φέρ' ειπείν σε μια Μεταφορική Εταιρεία, σε μια Δικηγορική Φίρμα κι όπου αλλού μας καλεί το καθήκον μας προς τον Καπιταλισμό)...

Είμαι γιος φορτηγατζή.

Σκληρό και δύσκολο επάγγελμα. Πάντα με τον αγώνα και την αγωνία να περισσεύουν. Θηρία τα φορτηγά και για να φέρουν ψωμί στο σπίτι, θέλουν κουμάντο με καρδιά, αντοχή στο ξενύχτι, εγρήγορση για τη στραβή, σθένος για την αναποδιά - με έναν λόγο «μπράτσα» όπως έλεγαν οι παλιοί.

Από τους αυτοκινητιστές, ιδιοκτήτες και σωφέρ, ελάχιστοι καζάντησαν κι ελάχιστοι πλουτίζουν - οι πιο πολλοί απλώς τα βγάζουν πέρα ή πέφτουν έξω και τα παρατάνε. Θέλει πολλά απ' τη ζωή του οδηγού το φορτηγό, για τα λάδια και τα πετρέλαια, τα λάστιχα και τις φθορές, τις περίφημες ζημιές, θέλει ώρες στον δρόμο - με τα φορτία να φθάνουν, τα κόμιστρα να φθάνουν και να μη φθάνουν...

Κι αν όλα πάνε καλά -μακρυά από ατύχημα- εκεί που μετά από χρόνια αγώνα πας να ξεκεφαλώσεις, το θηρίο έχει γεράσει, θες καινούργιο, φτου κι απ' την αρχή στο χρέος και στην αγωνία.

Ορισμένοι φορτηγατζήδες, άλλοι με τον σταυρό στο χέρι κι άλλοι με άλλο εργαλείο, πλούτιζαν - πόσοι; δέκα-είκοσι; Κι άλλοι εκατό, έναν-δυο σε κάθε νομό θα τους λέγαμε εύπορους (όσο δεν τους βρίσκει καμμιά στραβή - χτύπα ξύλο). Οι υπόλοιποι, χιλιάδες οικογενειάρχες σε όλη την Ελλάδα ή νεαροί για την ώρα οδηγοί, είναι στην πραγματικότητα όλοι μαζί (ιδιοκτήτες και σωφεραίοι) εργάτες. Σκληρά εργαζόμενοι εργάτες! με κίνδυνο της ζωής τους και με μόνο έχειν το θηρίο, ένα ή κι άλλο μισό με συνεταίρο. 

Ακόμα κι όταν κοιμούνται έχοντας φθάσει στα σπίτια τους οι αυτοκινητιστές, τα φορτηγά αραγμένα από κάτω ή παραδίπλα, τους ζητάνε - κινητήρες, ντριστιμπιτέρ, τιμονιέρες, καρμπυλατέρ, σασμάν, όλα τους ζητάνε, να τα δει ο οδηγός, να τα προσέξει, να πάει στο δρομολόγιο και να 'ρθει - συχνά αδειανός, αλλά νά 'ρθει...

Τώρα, ως συνήθως, διάφοροι άσχετοι και σκιτζήδες έχουν βάλει χέρι στους φορτηγατζήδες. Για την απελευθέρωση του επαγγέλματος, δηλαδή την εξαφάνιση των επαγγελματιών.

Αλήθεια, μέσα στα τόσα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας τι τάχα, πανάκεια είναι αυτή η απελευθέρωση ή πανάκια για μπαλώματα και πονηρές προθέσεις;

Μιλούν στους φορτηγατζήδες (και σε μας) για «ανταγωνισμό» οι ίδιοι που μιλούσαν περί «ανταγωνισμού» και για την Ολυμπιακή. Ωσπου την ξεπούλησαν και τώρα έχουμε οδηγηθεί σε μονοπώλιο.

Λένε, πάντα οι ίδιοι, ότι θα φθηνύνει το κόμιστρο στις μεταφορές! Οσο φθήνυναν και τα εισιτήρια των πτήσεων;

Διακηρύσσουν την απελευθέρωση του επαγγέλματος ενώ το οδηγούν στην απορρόφησή του απ' τις εταιρείες, τα μονοπώλια και τα ολιγοπώλια.

Ξέρουν οι σκιτζήδες της κυβέρνησης ότι όχι μόνον κυκλοφορούν βουλγαρικές νταλίκες στις εθνικές οδούς, αλλά ότι υπάρχουν και πρατήρια που βάζουν βενζίνη μόνον σε αυτούς σε τιμές Βουλγαρίας;

Δεν βαρέθηκαν να μας δουλεύουν όλους με τον ανταγωνισμό (που πάντα οδηγεί το εισόδημα προς τα κάτω και τις τιμές προς τα πάνω); Οχι, δεν βαρέθηκαν! Κι όσο μάλιστα θα διαπιστώνουν οι ίδιοι και τα δημοσιογραφικά τους παπαγαλάκια ότι υπάρχουν χάχακες που χάφτουν την προπαγάνδα τους αμάσητη, θα συνεχίζουν.

Θα συνεχίζουν να στρέφουν τη μια τάξη εναντίον της άλλης. Πότε και ποιος απήργησε τα τελευταία είκοσι χρόνια, χωρίς να κατηγορηθεί ότι «στρέφεται κατά της κοινωνίας;» χωρίς να κατηγορηθεί ότι «καταστρέφει την οικονομία».

Αϊ σιχτίρι! ειδικώς αυτοί οι λυσσασμένοι δημοσιογράφοι που έχουν πάρει εργολαβικά τα συμφέροντα των αφεντικών τους φόβο νέμεσης δεν έχουν; ντροπή μπροστά στους πατεράδες τους με τις κομμένες συντάξεις δεν έχουν; τσίπα μπροστά στους μεροκαματιάρηδες, που τους γανώνουν το κέρατο ότι είναι άχρηστοι κι αντιπαραγωγικοί, δεν έχουν;

............................................

Οι φορτηγατζήδες θα πάνε οδηγοί στις εταιρείες με τρεις και εξήντα να ανταγωνίζονται σε όλο και πιο χαμηλό μεροκάματο (αυτός είναι ο ανταγωνισμός) τους άλλους Βαλκάνιους. Ο κ. Ρέππας θα μείνει Υπουργός, ώσπου κάποιος άλλος υπηρέτης των Εταιρειών να πάρει τη θέση του και οι Εταιρείες θα κανονίζουν σε Ελλάδα, Γερμανία, Ιταλία, Τουρκία κι αλλού τα κόμιστρα με εναρμονισμένες πρακτικές. Το έργο το έχουμε δει χίλιες φορές. Πληρώνοντας πάντα όλο κι ακριβότερο εισιτήριο. Κι αυτοί τα έχουν εισπράξει χίλιες φορές! Και θέλουν κι άλλες χίλιες...

Υπάρχω - Πουλικάκος

Μικρές αγγελίες

ΔΕΣΠΟΙΝΙΔΕΣ έως 21 ετών, γραμματικές γνώσεις ... Δημοτικού (λίγη ορθογραφία) εμφανίσιμες, δραστήριες, πηδηχταρούλες, για νυχτερινή εργασία σε μπαρ της Λιβαδειάς. Ευχάριστο περιβάλλον, όχι κωλάδικο. Τηλεφωνήσατε κύριον Βαγγέλα. . 

35χρονος, ευκατάστατος, με βελούδινο σώμα, άτριχος από την φύση του, ζητά εσένα τον τριχωτό, δυναμικό, ενεργητικό και άνεργο. Προϋπηρεσία στο Πεδίο του Άρεως, θα ληφθεί σοβαρά υπόψιν.

ΖΗΤΩ λάδια μαγειρικής μεταχειρισμένα, βαμβακέλαια, σπορέλαια, σογιέλαια, μουρνέλαια... κ.λ.π.

ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ συγκάτοικος με τηλέφωνο, χωρίς κοινόχρηστα, με κοπρόσκυλο, μαζί με τσιμπούρια του. 

ΕΥΚΑΙΡΙΑ, λόγω διάλυσης η εκκλησία Αγίας Θέκλας πουλάει 2 κολυμπήθρες Σιλωάμ, 7 εξαπτέρυγα, 500 κιλά κερί, ολόχρυσο σερβίτσιο Ιερού ( δισκοπότηρα κ.λ.π. ) και έναν πολυέλαιο. 

ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟ του ΚΚΕ πωλείται από ατσάλι και σμάλτο, κεντημένο στο χέρι, για φινετσάτους προλετάριους, πολύτιμο οικογενειακό κειμήλιο από Οκτωβριανή Επανάσταση. Δώρο : ''Τα Άπαντα του Λένιν'' ( 55 τόμοι, δύο ευρετήρια ) 

ΕΧΕΤΕ ΕΞΟΧΙΚΟ; Ελάτε Κάνιγγος 23, είδη εκφοβισμού ζώων, ανθρώπων, σε τιμές μπαράζ. Νόμιμη αγορά και κατοχή. Ο τρόμος σε πακέτο! 

ΕΙΜΑΙ η χρυσοχέρα Δέσποινα. Ζυμάρι πιάνω και κολώνα της ΔΕΗ γίνεται. Θα σε κάνω να λιώσεις.

ΚΟΥΚΛΑ φουσκωτή, τριών οπών, μπαταρίας και ρεύματος, ψάχνει για αληθινό άντρα να την φουσκώσει. Τρόμπα ποδηλάτου. 

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ πτυχιούχος, με πολυετή φροντιστηριακή πείρα, μεταπτυχιακές σπουδές στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, παραδίδει καθημερινά γύρο με πίτα, στο σουβλατζίδικο ''Η Ωραία Ρούμελη'', τυλιγμένο στο πτυχίο του. Το κρεμμύδι χρεώνεται χωριστά.

ΠΩΛΕΙΤΑΙ φίδι 83 μέτρα στενό, μαύρο φίδι, με βούλες πορτοκαλλιές και με ραβιδώσεις κίτρινες. Αφρικής γνήσθειον, τέως δηλητηριώδη, δια ζώνες - πορτοφολάκια - μπρατσολέδες ρολογιού. Προσέχετε, μόνο σοβαραί προτάσεις, περίπου 130 τεμαχίων και 64 πόντων έκαστον περίπου όλο μαζί, μεγάλη έκπωσις, συφέρει και πάρτε τηλέφωνον αυθημερώς 

ΠΩΛΕΙΤΑΙ γραφείο αντί-κα, κατάλληλο για κυρία με χοντρά πόδια και μεγάλα συρτάρια. 

ΠΩΛΕΙΤΑΙ σκύλος. Τρώει τα πάντα, ιδιαίτερη αδυναμία στα παιδιά. 

ΕΝΥΔΡΕΙΟ, διαστάσεων 92χ65χ48, ιταλικό ντιζάινε και ανανέωση αέρα αυτόματα, φωτισμόν σαν σκηνοθετημένον, ρεαλιστικώτατον, μαζί με 5 αιμοβόρα ψάρια Χονολουλούς πολεμικά, όλα μαζί 100.000 λόγω αναχωρήσεως 

ΓΥΜΝΑΣΤΗΣ, επιθυμώ αξιόλογη ερμαφρόδιτη δεσποινίδα, που να έχει δουλέψει σε οικοδομή. Άντρες αποκλείονται.

ΑΝΤΡΑΣ, ειλικρινής, παίρνει τα πάντα. 

ΜΕΓΕΘΥΝΤΗΣ ΠΕΟΥΣ BIG MAN Με χοάνη εισαγωγής και βαλβίδα αναρρόφησης. Τον βάζεις από την μια πλευρά μέσα και βγαίνει από την άλλη 10 πόντους μεγαλύτερος. Διατηρείται 24 ώρες καυλωμένος. Μια επίσκεψη θα σε πείσει. 

ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΑ σε όλα τα χρώματα και νούμερα. Πάρτε προφυλάξεις τώρα. ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΟΛΟΣΩΜΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΑ. Γι' αυτούς που αγαπούν τον έρωτα. 

ΜΕΝΤΙΟΥΜ, σπουδάσας με μεγάλων παραφυσικών καθηγητών εις ΗΠΑ, NASA CANNABERAL - CAPE KENNEDY, σας δίνει το παρόν αλλά και το μέλλον ευκολότατα, αντί λογικότατης αμοιβής, επισκεπτόμενος και οικείας, πλην περιπτώσεως χρεώσεως ναύλων δια εξωαττικάς μεταβάσεις. Επίσης άριστος και ως μάγειρος, ζητεί να εργασθεί τις ελεύθερες ώρες του εις ευκατάστατον οικία, μάγειρας υψηλής SHEF HAUT CUISIN FRANCAIS ή MAITR DOTEL ή εν ανάγκη, επιβλέπων και την πισίνα ή το καζόν του κήπου σας. Μόνο σοβαροί ή ενδιαφερόμενοι. 

ΚΑΦΕΜΑΝΤΕΙΑ, έμφυτες ικανότητες, διαβάζω σμυρναίικο πιατάκι, τούρκικο καφέ, ελληνικό, εσπρέσσο, καπουτσίνο, φρέντο
ΕΠΑΝΑΦΕΡΩ πρόσωπα, αγαπημένα, αλλά και μισητά, υπνωτιζόμενος από 7 ετών, διδαχθείς στον Δρ Μπουχάρ από Ινδία, άνευ διδασκάλου. Επίσης, κάθομαι οκλαδόν πάνω σε ταβανόπροκες, περπατάω σε αναμμένα κάρβουνα, καταπίνω σπαθιά, ψαλίδια, κουτάλια, μαχαίρια, ξυραφάκια. Ανυψώνω φίδι με φλογέρα



ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ, τρυφερός, ζητεί γυναίκα από Ρωσία, Βουλγαρία, Αίγυπτο, έως 50ετών, 85-120 κιλά, με σκοπό το γάμο.


ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΙΟ μου ζητώ για γνωριμία γάμου, έστω και με μικρή αναπηρία, μέχρι 30 ετών, ευαίσθητη και ωραία κοπέλα.


ΠΩΛΕΙΤΑΙ μηχανάκι με δυο ρόδες, τρίκυκλο.

ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ δύο επιτραπέζιες λαμπατέρ δαπέδου στην τιμή του ενός δαπέδου.


ΜΕΓΕΘΥΝΤΗΣ ΠΕΟΥΣ BIC MAN! Αν ντρέπεστε, ελάτε μετά τις...10 το βράδυ. Θα
είστε ΜΟΝΟΣ. Το βράδυ 10% έκπτωση και ουισκάκι ΔΩΡΕΑΝ. Διανυκτερεύουμε.


ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ; Γράψτε μας σήμερα κιόλας για να σας βοηθήσουμε.

Το τρίγωνο της υποδούλωσης

Του Γεωργίου Κασιμάτη

καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου


Φαίνεται ότι τα τελευταία χρόνια τα θέματα κυριαρχίας των χωρών κρίνονται από δικηγορικά γραφεία. Γιατί; Διότι και το Σχέδιο Ανάν, όπως ξέρουμε, δικηγορικό γραφείο του Λονδίνου το συνέταξε. Φαίνεται ότι και την υποδούλωση της Ελλάδος πάλι δικηγορικό γραφείο την επεξεργάζεται και την απεργάζεται.


(...) Η δανειακή σύμβαση – το ακούσαμε από όλους τους ομιλητές που προηγήθηκαν – είναι μία σοβαρή παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας και δεν θα πρέπει να την περνάμε ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Και θα έλθω σε αυτό αμέσως μετά. Η προστασία της κυριαρχίας του κράτους είναι το ύψιστο αίτημα και η ύψιστη αρχή της σύγχρονης Δημοκρατίας. Αν δεν την προστατεύσουμε, αν δεν διακηρύξουμε, όταν δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, ότι αυτή παραβιάζεται ασυστόλως, τότε πρέπει να παραιτηθούμε από πολίτες.


Θα ήθελα σήμερα να έχουμε μία Δανειακή Σύμβαση που να δώσουμε όλα τα δικαιώματα καταπάτησης της κυριαρχίας με την εκτέλεση αποφάσεων ξένων δικαστηρίων, όταν εμείς δεν εκτελέσαμε αποφάσεις θηριωδίας της Κατοχής και μεγάλης ποδοπάτησης της ανθρώπινης υπόστασης στα εγκλήματα εκείνα της Κατοχής και αφήσαμε να περάσει η προθεσμία για να μην κάνουμε κατάσχεση σε ξένος κράτος. Αυτό το μεγάλο λάθος – και ήταν λάθος – το πληρώνουμε τώρα αντιστρόφως;


Το τρίγωνο της υποδούλωσης, όπως λέω εγώ, είναι τρεις ουσιαστικά συμφωνίες:


● η δανειακή σύμβαση μεταξύ Ελλάδος και μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης,


● το τρισυπόστατο Μνημόνιο Συνεργασίας – βάλαμε και ωραίες λέξεις – το οποίο περιλαμβάνει όλα τα μέσα εξανδραποδισμού ουσιαστικά του ελληνικού λαού


● και μία Συμφωνία, η οποία είναι και ιδιόρρυθμης μορφής, μία επιστολή του υπουργού Οικονομικών στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και μία απάντηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.


Είναι και αυτό Συμφωνία. Γι' αυτό και τα τρία εκκρεμούν στην αρμόδια Κοινοβουλευτική Επιτροπή της Βουλής για να περάσουν για κύρωση. Το μεγάλο εμπόδιο φαίνεται ότι ήταν – δεν πέρασαν αμέσως για κύρωση, αλλά έγινε νόμος τελικά – πως δεν συγκεντρωνόταν εύκολα και γρήγορα – φοβάμαι κάποια στιγμή θα συγκεντρωθεί – η πλειοψηφία των 180 βουλευτών, των 3/5 που απαιτεί ο νόμος. Και δεν πιστεύω να έχουμε και καμία μεθόδευση να πούμε ότι δεν παραβιάζεται καθόλου η κυριαρχία της Ελλάδας και επομένως δεν χρειάζεται η πλειοψηφία των 3/5 του συνόλου των βουλευτών.


Εδώ καταφώρως παραβιάζονται και οι τρεις λειτουργίες της κυριαρχίας του κράτους. Η εκτελεστική λειτουργία, η κυβέρνηση – και η άσκηση κυβερνητικής πολιτικής ανήκει στις βασικές μορφές κυριαρχίες του κράτους που προβλέπεται από ειδικό άρθρο του Συντάγματος – η νομοθετική και η δικαστική λειτουργία. Όλες παραχωρούνται με αυτό το τρίγωνο της υποδούλωσης. Επομένως, ασφαλώς θα έπρεπε να κυρωθούν με τα 3/5 του συνόλου των Βουλευτών.


Το ότι προηγήθηκε νόμος με αντιγραφή του περιεχομένου του Μνημονίου, πρωτοφανής καταστρατήγηση του Συντάγματος, αυτό είναι ένα φαινόμενο, για το οποίο θα έπρεπε να θλίβεται και η Ευρωπαϊκή Ένωση, διότι με τις τρεις διεθνείς συμφωνίες αφενός μεν δεσμεύτηκε η Ελλάδα διεθνώς απέναντι στα ξένα κράτη, στους δανειστές μας και απέναντι στο ΔΝΤ και χωρίς την κύρωση.


Επιβάλλουμε, όμως, αντισυνταγματικά το περιεχόμενο των τριών συμβάσεων που περιέχουν όλες αυτές τις περικοπές και τους περιορισμούς της κυριαρχίας μας σε έναν απλό νόμο, για να τον περάσουμε με απλή πλειοψηφία των παρόντων. Αυτό έγινε.


Αυτό είναι βαρύτατη και κατάφωρη, κατά τη γνώμη μου, καταστρατήγηση του Συντάγματος, διότι η συζήτηση στην Εθνική Αντιπροσωπεία – αν έχουμε ακόμη λαϊκή αντιπροσωπεία, αν έχουμε αντιπροσωπεία του έθνους – και η αξίωση των 3/5 του συνόλου των Βουλευτών θα φόρτιζε και τον ελληνικό λαό να μάθει τι υπογράψαμε με τις δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.


Αυτό δεν έγινε. Το περιεχόμενο το πήραμε, το περάσαμε με νόμο, αλλά εκεί που αναλάβαμε τη δέσμευση να έλθουν αύριο να μας κατασχέσουν και τη χώρα μας, αυτό δεν έχει γίνει με τη διαδικασία που προβλέπει το Σύνταγμα. Επομένως αυτό είναι ένα σοβαρό, κατά τη γνώμη μου, ζήτημα συνταγματικότητας.


Το θέμα της παραίτησης από ενστάσεις, το ακούσαμε. Τι να πει κανείς; Παραίτηση από τη λαϊκή κυριαρχία επίσημη! Εγώ νομίζω ότι αυτό θίγει βαθύτατες αρχές του δικαίου μας – για να μην πω συγκεκριμένα πράγματα, γιατί είναι πολύ βαριές οι προβλέψεις του Δικαίου σε αυτά τα πράγματα – και θα έπρεπε ίσως να απασχολήσει την Ολομέλεια του Αρείου Πάγου και την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου.


Επομένως, είναι ένα ζήτημα σοβαρό, γιατί τέτοια παραίτηση δεν μπορεί να γίνει και όταν μάλιστα δεν έχουμε την κύρωση της Βουλής. Τουλάχιστον γι' αυτό, θα έπρεπε να είχε περάσει. Γιατί, αν είχαμε την κύρωση της Βουλής προηγουμένως, αυτό θα μπορούσε να καλυφθεί με τη φόρμουλα ότι υπάγεται στις διατάξεις του άρθρου 28 του Συντάγματος, που προβλέπει παραχώρηση κυριαρχίας. Δεν καλύπτεται από το άρθρο 28 του Συντάγματος η δυνατότητα αυτή, να προβαίνει σε κατάσχεση ακόμη και αντικειμένων που εκφράζουν την κυριαρχία του κράτους. Αυτό δεν καλύπτεται. Μόνο αρμοδιότητες προβλέπει να παραχωρούνται.


Αλλά, εν πάση περιπτώσει, θα είχαμε τουλάχιστον ένα πέπλο να σκεπάσουμε αυτή την παραίτηση. Και όμως δεν έγινε. Να δούμε πότε θα γίνει επιτέλους η κύρωση στη Βουλή αυτών των συμβάσεων. Αλλά τους ξένους δεν τους ενδιαφέρει, γιατί έχουν τα δικαιώματα εκ των συμβάσεων. Ο ελληνικός λαός δεν τα έχει.


Ο Ν. 3845/2010 – και χαίρομαι που το άκουσα από τον κ. Χρυσόγονο – είναι πράγματι αντισυνταγματικός και ως νόμος - πλαίσιο. Είναι κρίμα που δεν έχει δεχθεί ίσως ακόμη το Συμβούλιο της Επικρατείας να κρίνει και απευθείας νόμο. Αλλά δεν μπορεί να σταθεί με καμία διάταξη, ούτε και με το άρθρο 24 του Συντάγματος.


Φθάνουμε στο ερώτημα που έθεσε και η κ. Σέππαρντ. «Μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς;». Αυτό είναι ένα επικίνδυνο ερώτημα που θέτουμε και οδηγεί στη μοιρολατρία. Βεβαίως και μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς, βεβαίως και θα μπορούσαμε να είχαμε διαφορετική πολιτική.


Δεν λέω μόνο την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, η οποία και αυτή δεν εξαρτάται μόνο από μας, αλλά μπορούσαμε τα χρήματα αυτά, αντί να προβούμε σε περικοπές των μισθωτών και των συνταξιούχων, δηλαδή της πιο αδύναμης πλευράς του ελληνικού λαού, να τα πάρουμε από άλλες κατηγορίες κερδοφόρων επιχειρήσεων πάνω από ορισμένο επίπεδο κέρδους, για να μη θίξουμε τη φερεγγυότητα του επιχειρηματικού κόσμου. Και υπήρχαν πολλές δυνατότητες.


Μπορούσαμε αμέσως – δεν το κάναμε δυστυχώς – να εισπράξουμε τη φοροδιαφυγή, η οποία από μόνη της κάλυπτε το πρόβλημα. Τίποτα δεν έχουμε κάνει μέχρι σήμερα πάνω σε αυτόν τον τομέα, όπως δεν κάναμε τίποτα στον τομέα της διαφθοράς.


Η παρανομία αυτή τη στιγμή συνεχίζεται και μάλιστα αυξημένη, διότι κοιτάζουν μήπως διορθωθεί τίποτα. Δεν θα διορθωθεί τίποτα. Θα τους καθησυχάσουμε, μη φοβούνται. Εδώ δεν καταφέραμε ακόμη να βάλουμε διπλογραφικό σύστημα στα μεγάλα νοσοκομεία, δηλαδή το σύστημα που έχει ο μπακάλης της γειτονιάς.


Είχαμε χίλιους τρόπους να παρακάμψουμε το πρόβλημα. Αλλά η πολιτική – όχι μόνο η ελληνική, και η διεθνής και ευρωπαϊκή, έχει τις ρίζες της και στην αμερικανική ήπειρο, τη Βόρεια Αμερική – είναι πολιτική η οποία πρέπει να πλήττει τα κατώτερα στρώματα. Θα πρέπει να κλείσουμε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Αυτός είναι ο στόχος. Εγώ δεν θέλω να μπω σε αυτά τα ζητήματα, είναι άλλοι αρμοδιότεροι εμού.


Εκείνο που θέλω να πω είναι ότι δεν ρωτάμε αν είχαμε άλλη λύση. Είχαμε λύσεις και το λένε καθημερινώς οι έγκριτοι οικονομολόγοι, οι οποίοι συνεχώς πληθαίνουν και λένε ότι είναι λάθος η πολιτική αυτή που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα. Έχουμε τα συγκριτικά στοιχεία ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο όπου πήγε, βούλιαξε τη χώρα ακόμη βαθύτερα. Και αυτό δεν το εξηγούμε και παρόλα αυτά πάμε σε αυτή την πολιτική.


Με αυτά τα λόγια θα ήθελα να τονίσω τη σημασία αυτής της προσπάθειας που κάνουμε να δείχνουμε ότι θυμόμαστε ακόμη τα ανθρώπινα δικαιώματα, ότι θυμόμαστε ακόμη την εθνική κυριαρχία.


(Το κείμενο αυτό είναι η εισήγηση του Γεωργίου Κασιμάτη σε εκδήλωση του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, στις 15 Ιουλίου 2010, με θέμα «Η Δανειακή Σύμβαση μεταξύ Ελλάδας κρατών μελών της Ευρωζώνης και η εθνική μας κυριαρχία».)