Εκθεση: «Η 28η Οκτωβρίου»

Πρόκειται για μια έκθεση γραμμένη από ένα παιδί που φοιτά σε δημοτικό σχολείο της Αθήνας..
  
Θέμα έκθεσης: «Η 28η Οκτωβρίου»

Η 28η Οκτωβρίου είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα. Η 27η Οκτωβρίου και η 29η Οκτωβρίου δεν λένε και πάρα πολλά πράγματα. Η 26η Οκτωβρίου κάτι λέει άμα σε λένε Δημήτρη. Ο Δημήτρης Καλπακλής που τον λένε Δημήτρη και πάει Δευτέρα, χαίρεται πάρα πολύ που τον λένε Δημήτρη γιατί γιορτάζει και παίρνει πάρα πολλά παιχνίδια και είναι πάρα πολύ τυχερός. Ενώ άμα σε λένε Νεκτάριο δεν είσαι και πολύ τυχερός, γιατί κανένας δεν ξέρει πότε γιορτάζουν οι Νεκτάριοι. Κάποτε πρέπει να γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, γιατί ένα παιδί που το λένε Νεκτάριο μού είπε ότι κάποτε γιορτάζουν ακόμα και οι Νεκτάριοι, αλλά επειδή κανένας άνθρωπος στον κόσμο δεν ξέρει πότε γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, αυτό το παιδί είναι πολύ στενοχωρημένο και τρέχουν και οι μύξες του.

Η 28η Οκτωβρίου είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα άμα πέφτει Δευτέρα, γιατί έχουμε τριήμερο και πάμε εκδρομή στο χωριό του μπαμπά μου. Εκτός αν δεν πάμε, γιατί η μαμά μου δεν χωνεύει τη μαμά του μπαμπά μου, ενώ χωνεύει πάρα πολύ τη δική της μαμά που δεν τη χωνεύει ο μπαμπάς μου, οπότε μπορεί να μείνουμε και σπίτι.

Εμείς τα παιδιά είμαστε πάρα πολύ περήφανα που έχουμε την 28η Οκτωβρίου. Γιατί πριν γίνει η 28η Οκτωβρίου, είχανε να γιορτάζουνε μόνο την 25η Μαρτίου. Την 28η Οκτωβρίου πηγαίνανε σχολείο κανονικά γιατί δεν υπήρχε 28η Οκτωβρίου. Δηλαδή υπήρχε 28η Οκτωβρίου, αλλά κανένας δεν το έκανε θέμα γιατί δεν είχανε μπει οι Γερμανοί. Έπρεπε πρώτα να μπουν οι Γερμανοί και μετά να γίνει μια μέρα της προκοπής.

Εγώ είμαι πολύ περήφανη Ελληνοπούλα. Νιώθω ένα ρίγος. Και μόλις το είπα στη μαμά μου μού έβαλε θερμόμετρο και είχα 37,4 και μου έδωσε σιρόπι και μου πέρασε το ρίγος. Η γιαγιά μου νιώθει ένα ρίγος από μόνη της, γιατί εκείνη την έζησε την 28η Οκτωβρίου και πρέπει να την πέρασε πάρα πολύ ωραία.

Η κυρία Χρυσάνθη, η δασκάλα μας, μας είπε ότι την 28η Οκτωβρίου ήρθε ο Ιταλός πρέσβης στο σπίτι του Ιωάννη Μεταξά, νύχτα, χωρίς να τηλεφωνήσει πρώτα και τον ρώτησε αν μπορούν να πάρουνε την Ελλάδα και να την έχουνε για δικιά τους σ' όλη του τη ζωή. Και ο Ιωάννης Μεταξάς τσαντίστηκε που τον ξυπνήσανε και είπε «ΟΧΙ». Κι αυτό το «ΟΧΙ» το είπε πολύ ηρωικά γι' αυτό κι εμείς το λέμε «το ηρωικό ΟΧΙ».

Κι εμένα όταν ήρθε η Χαρούλα σπίτι μου, μου ζήτησε όλες μου τις Μπάρμπι και τη Σίντι αστροναύτη, της είπα ηρωικά «ΟΧΙ» γιατί δεν είναι καθόλου ευγενικό αυτό που έκανε ο Ιταλός πρέσβης και η Χαρούλα. Άμα θέλεις να χαρίσεις κάτι το κάνεις από μόνος σου. Κι ο κύριος Μεταξάς δεν ήθελε να χαρίσει την Ελλάδα ούτε εγώ τη Σίντι αστροναύτη. Και μετά τους πολεμήσαμε τους Ιταλούς. Δηλαδή, εγώ δεν τους πολέμησα γιατί δεν είχα γεννηθεί ακόμα. Ούτε ο μπαμπάς ούτε η μαμά. Η μαμά δεν ξέρω πότε γεννήθηκε γιατί όποτε τη ρωτάω «μαμά, πόσων χρόνων είσαι;» μου απαντάει «μήπως είδες το Βετέξ της κουζίνας;».

Και τότε όλοι οι Έλληνες βγήκανε έξω και φιλιόντουσαν κι εμένα δεν μου αρέσει να με φιλάνε οι φίλες της μαμάς μου γιατί έχουνε σάλια. Αλλά εκείνη η μέρα ήτανε πολύ σπουδαία και δεν τους ένοιαζε τους ηρωικούς Έλληνες που σαλιώνανε ο ένας τον άλλον.

Και τώρα, από τη χαρά μας βάζουμε την ελληνική σημαία στο μπαλκόνι. Όμως εμείς δεν βάζουμε την ελληνική σημαία, γιατί όταν μετακομίσαμε τη χάσαμε. Και κάθε 28 Οκτωβρίου ντρεπόμαστε πάρα πολύ, αλλά τον υπόλοιπο χρόνο το ξεχνάμε και δεν πάμε να αγοράσουμε μια καινούργια. Αυτά και ελπίζω να μην ξαναρθούν οι Γερμανοί. Ελπίζω επίσης η έκθεση να είναι τρεις σελίδες και ελπίζω μετά να πάμε στο Βίλατζ Σέντερ, γιατί δεν έχω δει ακόμα το Σκούμπι Ντου.

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου!

Ο άβγαλτος Αγρινιώτης

Κατεβαίνει μια φορά ένας άβγαλτος Αγρινιώτης  στην Αθήνα και μεταξύ των άλλων σκέφτεται να επισκεφτεί και ένα από τα φημισμένα μπουρδέλα. Πηγαίνει λοιπόν σε ένα νεοκλασικό κτίριο, μπαίνει μέσα και ρωτάει την τιμή.

-Αρχίζουμε από 500€ και φτάνουμε μέχρι τα 1500€ του απαντάει η τσατσά.


- Δεν είμαστ΄ καλά, πού να τα βρου τόσα λιφτά; λέει και φεύγει.
Πάει σε ένα πιο κάτω, ρωτάει τιμές, η πιο φτηνή στάση έκανε 100 €.
Γυρίζει 2-3 ακόμα παντού η ίδια ακρίβεια.


Απογοητευμένος βλέπει ένα σπίτι ακόμη, με το γνωστό κόκκινο φωτάκι και χτυπάει το κουδούνι.


Εμφανίζεται μια ψηλή, ξανθιά κουκλάρα, με ελαφρώς βαριά μπάσα φωνή.
- Η Τζένη είμαι και σε θέλω, του λέει.

-Ο Μάκος είμι, κι σι θέλω κι γώ! Πόσο πάει το γαμήσ;

- 20€ και κερνάω και μπύρα!

- Αααααα!!!, ωραία, επιτέλους!!!


- Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα, του λέει η Τζένη.


- Τί πρόβλημα;


- Δεν έχω κλειτορίδα.

- Αυτό είναι όλο;
Δεν με πειράζει καθόλου, λέει ο Μάκος.

Πιάσε μια AMSTEL!

Από souita

Ουδείς Φταίει!

του Στρατή Μπαλάσκα
Με απόφαση λοιπόν του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας η ιστορία ξαναγράφτηκε… Και στο μεγάλο ερώτημα που σχεδόν έναν αιώνα πλανιέται πάνω από όλους τους προσφυγικούς συνοικισμούς της Ελλάδας (που εν τω μεταξύ πολλοί από δαύτους μετεξελίχθηκαν σε κοσμικά θέρετρα και ακριβές συνοικίες), στο ερώτημα λοιπόν «τις πταίει;» απαντήθηκε πως για την τραγωδία του ’22… Ουδείς φταίει!

Τι λέει το λοιπόν η είδηση; Πως ο Άρειος Πάγος με απόφαση του ακύρωσε την απόφαση του Έκτακτου Επαναστατικού Στρατοδικείου της Αθήνας σύμφωνα με την οποία καταδικάστηκαν και στη συνέχεια εκτελέστηκαν στο Γουδί σαν υπεύθυνοι της Μικρασιατικής καταστροφής πέντε πολιτικοί και ένας στρατιωτικός, ηγέτες της χώρας και της εκστρατείας στη Μικρά Ασία στο διάστημα από τις εκλογές του 1920 ως την επανάσταση του Συνταγματάρχη Πλαστήρα και των υπόλοιπων ηττημένων αξιωματικών. 

Που από τη Μυτιλήνη και τη Χίο μαζέψαν τα κομμάτια τους και αποβιβάστηκαν στον Πειραιά για να καταλύσουν στη συνέχεια τη φιλοβασιλική κυβέρνηση και να εγκαθιδρύσουν την επαναστατική καλώντας το Βενιζέλο να επιστρέψει στην Αθήνα.

Για την ιστορία επίσης να θυμίσουμε πως η δίκη έγινε ενώπιον του Έκτακτου Στρατοδικείου στο διάστημα από τις 31 Οκτωβρίου μέχρι τις 15 Νοεμβρίου 1922. Στο σκαμνί δε κάθισαν οι πρώην πρωθυπουργοί της Ελλάδας Π. Πρωτοπαπαδάκης, Δ. Γούναρης, Ν. Στράτος, οι Υπουργοί Γ. Μπαλτατζής και Ν. Θεοτόκης και ο Στρατηγός Γ. Χατζανέστης. Μετά από πόρισμα της ανακριτικής επιτροπής που εν αντιθέσει με τις σύγχρονες προανακριτικές, εκδόθηκε μετά από λίγες μέρες προανακριτικής διαδικασίας δικάστηκαν. 

Δεν είναι τυχαίο φαίνεται πως της προανακριτικής επιτροπής προήδρευε ο υποστράτηγος Θεόδωρος Πάγκαλος (παππούς του σημερινού).

Χρόνια μετά ο εγγονός του εκτελεσμένου πρωθυπουργού, Μ. Πρωτοπαπαδάκης, ζήτησε την επανάληψη της δίκης και οι Αρεοπαγίτες υιοθέτησαν την εισήγηση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ν. Τσάγκα αλλά και την απόφαση του Ζ' τμήματος του Αρείου Πάγου υπέρ της αίτησης του Πρωτοπαπαδάκη. 

Και απεφάνθησαν ότι οι έξι ήταν αθώοι και κατά συνέπεια πρέπει να παύσει η σε βάρος τους ποινική δίωξη!
 

Περί της Μικρασιατικής καταστροφής, λοιπόν, ουδείς φταίει. Ογδόντα οκτώ χρόνια αργότερα και βιώνοντας μιαν άλλη Καταστροφή, την οικονομική, οι Έλληνες δικαστές απεφάνθησαν πως και αυτή η Καταστροφή έγινε κάπως ακαταλαβίστικα… Κανείς δεν κατάλαβε το πώς έγινε, όπως εξάλλου πάντα συμβαίνει στην Ελλάδα. Κανείς δεν καταλαβαίνει πως και γιατί γίνεται μια Καταστροφή. Μεγάλη ή μικρή…

Στην Ελλάδα τα πάντα συμβαίνουν με έναν περίεργο τρόπο που περιέχεται στο γνωστό τραγουδάκι που καταλήγει λέγοντας πως «…φταίει κι Χατζηπετρής». 

Κανείς δεν φταίει αν και αμέσως μετά το συμβάν, το κάθε τραγικό συμβάν κάποιοι δηλώνουν για κάτι μαχαίρια που αυτή τη φορά θα φτάσουν στο κόκαλο. 

Μήδε μαχαίρια, μήδε κόκαλα… Φασκελοκουκούλωστα και θα ξεχαστεί κι αυτό… 

Η ρήση Μητσοτάκη εξάλλου είναι χαρακτηριστική… 

Το πολύ 10 χρόνια κάποιος θυμάται κάτι… 

Μετά ποιος ζει ποιος πεθαίνει σε ετούτο τον τόπο που ανθεί και δίνει καρπούς πλέον μοναχά η φαιδρά πορτοκαλέα.

Μόνη εξαίρεση σε ετούτο τον κανόνα ισόχρονης ζωής με την ύπαρξη του νεοελληνικού κρατιδίου της νότιας Βαλκανικής, εκείνη η ρημάδα εκτέλεση των έξη στο Γουδί. Το αποκούμπι της μνήμης εκατομμυρίων Μικρασιατών προσφύγων και των απογόνων τους. «Κάποιοι την πληρώσανε κάποτε» λέγαν οι παπούδες. 

Κι η συμπλήρωση στον καφενέ στο μαχαλά… «Και ξέρεις γιατί; Γιατί τότε είχαμε καπετάνιους που το ‘λεγε η ψυχούλα τους» (σ.σ. Κάπως αλλιώς το λέγαν και συγκεκριμένα σε κάτι που διέθεταν αναφερόταν). 

Προς όσους, λοιπόν, αναρωτιέστε για το πώς και το γιατί ετούτης της απόφασης ξαναγραψίματος της Ελληνικής Ιστορίας και μάλιστα με απόφαση δικαστηρίου…

Απλά ο Άρειος Πάγος εξαφάνισε μια απόφαση-εξαίρεση του νεοελληνικού κανόνα. Δεν μπορεί από το Μάρτη του 1821 μέχρι σήμερα, δηλαδή επί 187 χρόνια και 10 μήνες να μη φταίει ποτέ και για τίποτα κάποιος. 

Και ετούτοι οι παλαβοί ξυπόλητοι, ρακένδυτοι, ηττημένοι πρόσφυγες εκείνο το Νοέμβριο του 1922 να έχουν αποφασίσει πως κάποιοι φταίνε…. 

Δεν μπορεί μάλιστα ετούτοι που φταίνε να έχουν κάτσει και σε σκαμνί αλλά και να έχουν στηθεί στον τοίχο για τα κρίματα τους… Κάπως έτσι και η απόφαση. 

Ούτε αυτοί φταίνε… Στην Ελλάδα δεν φταίει ποτέ κανείς και για τίποτα. 

Πλέον και με απόφαση ανώτατου δικαστηρίου. Του ίδιου του Αρείου Πάγου…

Υ.Γ Τώρα πώς και γιατί ο μακαρίτης ο πατέρας μου πέρασε εκείνο τον Σεπτέμβριο του 1922 μόνος κι έρημος, εξάχρονος πρόσφυγας από τη μικρασιατική Πέργαμο και μεγάλωσε μοναχός στο Ορφανοτροφείο Αρρένων Μυτιλήνης δεν θα το μάθουμε ποτές. Ουδείς φταίχτης. 

Για ετούτο φαίνεται και το ανάθεμα στους φταίχτες το έριχνε κι εκείνος στα Τούρκικα: «Καχρ ολσούν σεμπέπ ολανλάρ…».
*Ο Στρατής Μπαλάσκας είναι δημοσιογράφος.

Αναμνήσεις από τους Βαλκανικούς πολέμους

Ο Ιωάννης Τσαγγαρίδης πολέμησε στους Βαλκανικούς πολέμους ως ανθυπασπιστής του ιππικού. 

Τα παρακάτω αποσπάσματα είναι από το ημερολόγιό του:

Μάχη του Σαρανταπόρου:

Η μάχη εξηκολούθησε μέχρι της 9ης νυκτερινής. Από της 6ης μ.μ. έβρεχε καθ’ όλην την νύκτα. 

Επί τέλους οι Τούρκοι κατελήφθησαν υπό πανικού. Υπεχώρησαν εν πρωτοφανή αταξία. Αλλά δεν μπορούσε να εξακολουθήση αυτό το παιγνίδι. 

Ημείς να τους κυνηγώμεν και εκείνοι να φεύγουν. Και γι’ αυτό διετάχθη από της ενάρξεως της μάχης η 4η Μεραρχία να τους υπερκεράση. 

Δηλαδή διά καταλλήλου κινήσεως κατελήφθησαν τα υψώματα τα ευρισκόμενα προς την έξοδον των Τούρκων. Και ούτω το ποθούμενον αποτέλεσμα επήλθε. Πανικός, μα τι πανικός ακατάσχετος τους κατέλαβε τους δυστυχείς. 

Οι Τούρκοι πυροβοληταί απέζευξαν τα κανόνια και ίππευσαν τα άλογα διά να σωθούν. 

Αλλά πώς; Η έξοδος του στενωπού ήτο κατειλημμένη! Σας διαβεβαιώ ότι ουδέποτε είδον τοιούτον θέαμα. Είκοσι τέσσερα πυροβόλα καινουργή εγκατελείφθησαν εις την διάθεσίν μας με όλα των τα εξαρτήματα και πυρομαχικά. 

Δηλαδή 6 πυροβολαρχίαι πλήρεις αιχμαλωτίσθησαν.
Από αιχμαλώτους τι να σας γράψω, που κάθε μέρα μαζεύουμε; 

Έχουμε ως τώρα 18 αξιωματικούς και 700 στρατιώτας αιχμαλώτους. 

Οι νεκροί των υπερβαίνουν τους 1.000. Εκ των ημετέρων ετραυματίσθησαν σοβαρώς 23 αξιωματικοί και 600 νεκροί και τραυματίαι.

Στα Σέρβια Κοζάνης:

Όλος ο στρατός μας τρώγει αρνιά ψητά από τα τούρκικα. 

Αποθήκαι κριθής, σίτου, χόρτου, αλεύρων, ζαχάρεως, η αποθήκη πολεμοφοδίων των Σερβίων εις τας χείρας μας. 

Τέλος πάντων ο πόλεμος είναι ιερός, καλός σωτήριος, αλλά και καταστρεπτικός. Μετά πολλής δυσκολίας συγκρατούμεν τους στρατιώτας μας από τας λεηλασίας. Αλλ’ ενίοτε αδυνατούμεν και να τους συγκρατήσωμεν. 

Και τούτο προέρχεται εκ της τακτικής των Τούρκων. Διότι κατά την υποχώρησίν των σφάζουν τους άοπλους Χριστιανούς των διαφόρων χωρίων. Εδώ στα Σέρβια έσφαξαν τρεις ιερείς, τον δάσκαλον και 70 άλλους, μεταξύ των οποίων οι 40 ήσαν φυλακισμένοι. 

Ε! Μόλις μπήκαμε στην πόλι και είδαν οι στρατιώται τα πτώματα αμέσως έσπασαν τας θύρας των τουρκικών οικιών και αφού ελεηλάτησαν το παν, έθεσαν πυρ εις μερικά σπίτια.

Στην Κοζάνη:

Περί την 4ην μ.μ. αφίκετο εν Κοζάνη ο Βασιλεύς μετά του πρίγκηπος Γεωργίου. Ε! Υψώσατε εις το τετράγωνον την γενομένην εις ημάς υποδοχήν και αν δυνηθείτε φαντασθείτε την γενομένην υποδοχήν.

Αφού μας έσφαξαν μια κότα και την εμαγείρευσαν, ητοίμασαν το δείπνον. 

Φάγαμε θαυμάσια. Ήπιαμε καφέ, που είχα 52 μέρες να τον ιδώ και ανεπαύθημεν εις καθαρώτατα στρώματα. Ο νοικοκύρης εδάκρυσεν εκ χαράς και ηυχαρίστει τον Θεόν διότι τον ηξίωσεν να συμφάγη με Έλληνας αξιωματικούς.

Βγάλαμε το χιτώνιόν μας, τα πιστόλια μας,τα σπαθιά μας και τέλος τις μπότες μας, κουβεντιάζοντας με τους οικοδεσπότας και επεριμέναμε να φύγουν διά να βγάλουμε και το παντελόνι μας να κοιμηθούμε. Αλλ’ η οικοδέσποινα μετά της μητρός της δεν έφευγον. Εις παράκλησίν μας δε όπως απομακρυνθούν, διότι ηθέλομεν να ησυχάσωμεν, μας είπον ότι το ηννόησαν, αλλά επερίμεναν να εκδυθώμεν διά να μας σκεπάσουν. Σκάσαμε στα γέλια.

Στη Βέροια:

Εφθάσαμεν περί της 3ην μ.μ. Πόλις καλή. Σαν την Λευκωσία σχεδόν, εάν εξαιρέσει τις τους δρόμους της Λευκωσίας. 

Εν ολίγοις πόλις Τουρκική. Έχει 16.000 κατοίκους, εξ ων 7.000 Έλληνες. Οι λοιποί Τούρκοι και Εβραίοι. Υποδοχή κάπως ψυχρά. 

Βλέπετε, πλεονάζουν οι Τούρκοι και φοβούνται οι Έλληνες μήπως επανέλθουν υπό τον τουρκικόν ζυγόν και τιμωρηθώσι διά την εκδήλωσιν των αισθημάτων των. 

Εν τούτοις είναι άξιοι πάσης μομφής. 

Διότι ημείς θυσιαζόμεθα γι’ αυτούς και ώφειλον να μας περιποιηθούν περισσότερον.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΙΔΗΣ “ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ”

Από logomnimon

Ανέκδοτο - Ο παππούς με το εγγόνι

Μία μέρα καθόταν στην αυλή ο παππούς μαζί με τον εξάχρονο εγγονό του και χαζεύανε. Κάποια στιγμή ο παππούς βγάζει ένα μπουκάλι κρασί και τραβάει μία γουλιά. 

Βλέποντας αυτό ο πιτσιρικάς του λέει: 

- Παππού, μου δίνεις και μένα μία γουλιά; 

- Δε μου λες μικρέ! Αν τραβήξεις το πουλί σου μπορεί να φτάσει στον κώλο σου; 

- Όχι, απαντά ο μικρός.

- Τότε είσαι πολύ μικρός για να πιεις κρασί. 

Λίγο αργότερα ο παππούς βγάζει ένα πούρο και αρχίζει να καπνίζει.

- Παππού, μου δίνεις και μένα ένα τσιγάρο; ρωτάει ο μικρός. 

- Δε μου λες μικρέ! Αν τραβήξεις το πουλί σου μπορεί να φτάσει στον κώλο σου;

- Όχι, απαντά ο μικρός.

- Τότε είσαι πολύ μικρός για να καπνίσεις τσιγάρο. 

Απογοητευμένος ο εγγονός μπαίνει μέσα στο σπίτι και σε λίγο βγαίνει κρατώντας ένα ποτήρι γάλα και κουλουράκια.

- Μικρέ μου δίνεις ένα κουλουράκι; ρωτάει ο παππούς. 

Και ο μικρός απαντά: 

- Δε μου λες παππού! Αν τραβήξεις το πουλί σου μπορεί να φτάσει στον κώλο σου; 

-Ναι, βέβαια! λέει ο παππούς.

 

- Τότε, άντε και γαμήσου γιατί η γιαγιά μου είπε ότι τα κουλουράκια είναι μόνο για μένα!!!!

Κατάρ....αστακός

Την εβδομάδα που πέρασε, η κυβέρνηση του Κατάρ (μία εταιρεία της βασιλικής οικογένειας για την ακρίβεια) ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από την επένδυση ύψους 2,5 δισ. ευρώ στον Αστακό της Αιτωλοακαρνανίας.

Η είδηση έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία στην πολιτική και οικονομική σύνθεση της χώρας, την ώρα μάλιστα που βρίσκεται στην κορύφωσή της η προώθηση του νομοσχεδίου που καθορίζει με ποιο τρόπο θα πουληθούν ή παραχωρηθούν ευκολότερα σε κεφαλαιούχους τα περιουσιακά στοιχεία της χώρας.

Η φιλολογία για τα αίτια της ματαίωσης της επένδυσης έδωσε και πήρε, αλλά ο μέσος πολίτης ανάθεμα κι αν κατάλαβε από τη θολούρα που έσπειραν οι πηγές πληροφόρησης, τις οποίες χρησιμοποιεί για να ξέρει, υποτίθεται, τι του γίνεται.

Θυμίζουμε στον αναγνώστη απλώς ότι τη συμπαθή χώρα του Κόλπου, με το ανατριχιαστικό όνομα, είχε επισκεφθεί προ καιρού ο αδερφός του πρωθυπουργού Νίκος, αλλά και ο υπουργός Επενδύσεων κ. Παμπούκης: Εδώ μπαίνει τελεία.

Τι θα έκανε η επένδυση στον Αστακό; Θα χρησιμοποιούσε πολύ συγκεκριμένο αέριο, που έχει σε αφθονία το Κατάρ και που, λόγω της βρόμας του, χρησιμοποιείται μόνο σε τρεις χώρες της Ασίας, και θα παρήγαγε ρεύμα. Τόσο, που θα εξαγόταν με υποθαλάσσιο καλώδιο στην Ιταλία, αφού υπερκάλυπτε τις ανάγκες της Ελλάδας. Ωραία. Και πού κόλλησε το πράγμα;

Η Ιταλία έχει 4 θηρία παραγωγής ενέργειας, που δεν έχουν σκοπό να αποκτήσουν ανταγωνιστή. Το καλώδιο για να φτιαχθεί και να περάσει τα απαραίτητα τεστ ήθελε 15 χρόνια. Το αέριο για να μεταφερθεί ήθελε πολύ εξειδικευμένα πλοία κρυογονικής αποθήκευσης, με πολύ υψηλούς ναύλους, λόγω εξαιρετικά επικίνδυνου φορτίου. Το αέριο ήταν έξω από κάθε ευρωπαϊκή προδιαγραφή για την προστασία του περιβάλλοντος. Το ηλεκτρικό φορτίο που προοριζόταν για την ελληνική αγορά ήταν τέτοιο, που άγγιζε το μονοπώλιο και θα παραγκώνιζε όλους τους σημερινούς παραγωγούς ρεύματος. Και άλλες τέτοιες λεπτομέρειες.

Κατά τα άλλα, η επένδυση ήταν μια χαρά. Ποια άλλα; Ε, έχουμε κάτι γνωριμίες, φέρνουμε δυο-τρεις γνωστούς σε επαφή να τα συζητήσουν, στήνουμε και δυο τρεις εταιρείες να έχουμε δικούς μας ανθρώπους να σπρώξουν τη δουλειά, φτιάχνουμε πλάνα με συζητήσεις σε ξενοδοχεία και σπίτια και προχωράμε. Θέλει παραπάνω;

Από Ο Καιρός - enet

Οι Ρομπέν των τραπεζών

Υπερβολικοί Μισθοί ΔΕΚΟ. Ευθύνες & Μίζες ανύπαρκτες

Ας δώσουν στη δημοσιότητα συγκριτικούς πίνακες αποδοχών για τα διάφορα στελέχη των ΔΕΚΟ και για τους απλούς εργαζόμενους με βάση τις βεβαιώσεις αποδοχών φορολογητέων και αφορολόγητων που έπαιρναν κάθε χρόνο.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επιβεβαίωσε τα σχέδια για περικοπές μισθών στις ζημιογόνες ΔΕΚΟ, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η εναλλακτική λύση θα ήταν οι απολύσεις (δεν είναι -εκβιασμ…- αυτό που νομίζετε). Υποστήριξε ότι εργαζόμενοι δεν πρόκειται να χάσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα και οι τελικές αποφάσεις θα ληφθούν με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, και συνεχίζει λέγοντας το χιλιοειπωμένο γνωστό τροπάρι:

«Βλέπουμε ότι οι μισθοί σε αυτές τις ΔΕΚΟ είναι πολλές φορές διπλάσιοι και πολλαπλάσιοι των ανάλογων μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό. Είναι πολύ υψηλοί οι μισθοί που πληρώνονται από τον ελληνικό λαό, χωρίς να υπάρχει η αντίστοιχη συμβολή στις υπηρεσίες».

Απάντηση:
Όχι ΔΕΝ «βλέπουμε». ΔΕΝ ξέρουμε τους μισθούς των (απλών) υπαλλήλων, διότι δεν βγήκαν ποτέ στο φως αυτοί οι… «διπλάσιοι και πολλαπλάσιοι των ανάλογων μισθών στον ιδιωτικό τομέα» αγαπητέ (μετά συγχωρήσεως) κύριε Κυβερνητικέ Πεταλωτή.

Αντιθέτως. Φρίξαμε, μπουκώσαμε με την συνεχή, αδιάκοπη, διακαναλική πληροφόρηση και ιστοριογραφία περί υψηλόμισθων και των μυθικών επιδομάτων τους (όχι ότι δεν υπάρχουν σε ορισμένους, όπως θα διαβάσετε παρακάτω…).

Στον αντίποδα, και για το… άλλοθι της αντικειμενικής ενημέρωσης, εμφανίστηκαν, όλο κι όλα 2-3 στιγμιαία ενσταντανέ με απελπισμένους υπαλλήλους να δηλώνουν ότι όλα αυτά είναι υπερβολικά, ψέματα… «έχουμε καταθέσει, έχουμε δώσει για δημοσιοποίηση, αλλά και στην κυβέρνηση αναλυτικές μισθοδοτικές καταστάσεις, διαβάστε τες και θα δείτε…»κλπ. κλπ. (από υπαλ. ΟΣΕ)

Κουβέντα, έστω για τα μάτια βρ’ αδερφέ, δεν ακούστηκε για τα μεγαλοστελέχη που εισήχθησαν από την ιδιωτική αγορά με πενταψήφιους ή ακόμη εξαψήφιους μισθούς, με αφορολόγητες αποζημιώσεις σε μήτινγκς κ.α. συνεδριάσεις (βλέπε περιόδους Σημίτη και Κωστάκη Τζούνιορ), στελέχη με «χρυσές κάρτες που αγόραζαν ότι «ήθελαν», […] μέχρι δώρα για τις «ερωμένες τους», με πάμφθηνη εξαγορά πολυτελών και πανάκριβων αυτοκινήτων που είχαν ξεπληρώσει οι ΔΕΚΟ με λίζινγκ, με πληρωμένα πολυτελή ταξίδια που συμμετείχαν διάφοροι απίθανοι φιλοξενούμενοί τους, με τα παιχνίδια του χρηματιστηρίου που όλως τυχαίως έβγαιναν κερδισμένοι και αυτοί και πολλοί φίλοι τους… – Δεν θα αναφέρω (για να αιτιολογήσω τον τίτλο του ποστ) το πάρε-δώσε της μίζας και της υπερτιμολόγησης, διότι από τα φαινόμενα εικάζω, ότι επρόκειτο για πρακτική ρουτίνας –που κανείς κυβερνητικός δεν έχει ποτέ ακούσει να λέγεται κάτι…

Αν η κυβέρνηση, η επικοινωνιακή ομάδα Ραγκούση, αλλά και ο –τελευταία λαλίστατος λόγω εκλογών- πρωθυπουργός διαθέτουν κάποια ικμάδα σοβαρότητας, ας δώσουν στη δημοσιότητα συγκριτικούς πίνακες αποδοχών για τα διάφορα στελέχη των ΔΕΚΟ και για τους απλούς εργαζόμενους με βάση τις βεβαιώσεις αποδοχών φορολογητέων και αφορολόγητων που έπαιρναν κάθε χρόνο, για να δούμε τι ακριβώς έχει συμβεί. 

Να προσθέσω ότι με βάση δηλώσεις συνδικαλιστών και ορισμένων απλών υπαλλήλων, αναλυτικές μισθολογικές καταστάσεις έχουν λάβει πολλά ΜΜΕ, γιατί δεν βγαίνουν στη δημοσιότητα;

Είναι απίστευτη η επικοινωνιακή απάτη-έγκλημα που συντελείται σε όλους τους τομείς που… νοσούν (τι δεν νοσεί,  ψάχνεται…), ιδιαίτερα όταν πρόκειται να θιγούν εργαζόμενοι και εργασιακά δικαιώματα και που γι αυτά τόσο (δηλώνουν ότι) πονούν οι φιλάνθρωποι σοσιαληστές.

Από roides

Ο μισθός σας και οι μισθοί...

Με ποιόν από τους παρακάτω  μισθούς

ταιριάζει ο δικός σου;

Ο μισθός Κρεμμύδι:

Τον βλέπεις, τον πιάνεις

και μετά κλαις.

Ο μισθός Σύντροφος:

Σου κάνει τη ζωή δύσκολη,

αλλά δεν ζεις χωρίς αυτόν.

Ο μισθός Δίαιτα:

Σε κάνει να τρως κάθε

φορά λιγότερο.

Ο Μισθός Ατλαντίδα:

Υπάρχουν αμφιβολίες για την ύπαρξη του.

Ο Μαγικός μισθός:

Εξαφανίζεται ως δια μαγείας.

Ο μισθός Καταιγίδα:

Δεν ξέρεις πότε θα έρθει,

και πόσο θα κρατήσει.

Ο μισθός Black Humor:

Όταν τον δεις,

γελάς για να μην κλάψεις.

Ο μισθός Προφυλακτικό:

Σε ενοχλεί… αλλά σε σώζει.

Ο μισθός Ανήμπορος:

Σ’ αφήνει στα κρύα του λουτρού όταν τον χρειάζεσαι.

Ο μισθός Περίοδος:

Έρχεται μία φορά το μήνα

και κρατάει 3 έως 5 ημέρες.

Ο μισθός Έβερεστ:

Ποτέ δεν πρόκειται να κουνηθεί

από τη θέση του...

Ο μισθός

Πρόωρη εκσπερμάτωση:

Μόλις τον βάλεις μέσα, στην τσέπη σου, τελειώνει!!

Αν εδώ δεν βρήκες τον δικό σου μισθό, τότε μάλλον υπάρχουν και χειρότερα!!!

Εμφύλιος Σπαραγμός

Θέλει δύναμη και χαλύβδινα νεύρα να παλέψεις την κυβερνητική προπαγάνδα, όπως αυτή εκπορεύεται από τα ηλεκτρονικά της γραφεία τύπου των 8μμ, όχι φυσικά με το αζημίωτο, βλ. για παράδειγμα την ανάκληση της φορολόγησης των τηλεοπτικών διαφημίσεων, που μόνο σαν αντάλλαγμα υπηρεσιών μπορεί να ιδωθεί απ’ το φτωχό μου το μυαλό. Δηλητηριώδης, πολεμική, παρελκυστική, ασύδοτη, εξοργιστικά ψευδής, απύθμενα διχαστική, ξετσίπωτη και συκοφαντική. 

Ο πόλεμος που με διάφορα προσχήματα έχει εξαπολυθεί εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων είναι άθλιος, επίμονος και ολοκληρωτικός, ως το επιστέγασμα μιας οικονομικής και ιδεολογικής επίθεσης, που εδώ και δεκαετίες σοβεί εναντίον αυτού που λέγεται δημόσιο, κοινό, και κοινωνικό κράτος. Δεν είναι τυχαίο που ο πόλεμος αυτός ξεπερνά κατά πολύ τα σύνορα της μικρής μας χώρας, δεν είναι τυχαίο που η ίδια μανία κατεδάφισης έχειεξαπλωθεί σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Αμερική, Ισπανία, Ιρλανδία, Πορτογαλία, όλες τους βρίσκονται κάτω από την ίδια καταστροφική μανία ενός εσμού ξεπουλημένων, και απελπιστικά κατώτερων των περιστάσεων κυβερνήσεων.

Κι εδώ, προς δόξαν του κεφαλαίου, ο πόλεμος ανάμεσα στους εργαζόμενους του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα καλά κρατεί, με τους δηλητηριώδεις φάρους των καναλιών να τους σέρνουν σ’ έναν αδιέξοδο και καταστροφικό εμφύλιο, όπως ακριβώς, αιώνες πριν, ανυποψίαστα εμπορικά καράβια παρασέρνονταν και τσακίζονταν στα βράχια του Μαλέα, παίρνοντας για φάρους τους φανούς, που άθλιοι μανιάτες πειρατές άναβαν επί τούτου, για να τα κουρσέψουν.

Κι αντί να κοιτάμε αυτό που χάνεται, αντί να κοιτάμε την εργοδοτική ασυδοσία, αντί να κοιτάμε την ενθάρρυνση και πριμοδότηση από πάνω της εργοδοτικής ασυδοσίας, αντί να κοιτάμε το πέταγμα σαν τα σκυλιά στο δρόμο των εργαζομένων, αντί να κοιτάμε τις συντάξεις που πληρώσαμε και τις οποίες δεν θα πάρουμε, αντί να κοιτάμε και να ζητάμε τις κεφαλές αυτών που έφαγαν, λήστεψαν, διέφθειραν και ξεπούλησαν, αντί να κοιτάμε τα μεροκάματα που πέφτουν σε ιστορικά χαμηλά, τι κάνουμε αντ’ αυτού;

Κοιτάμε την κατσίκα του γείτονα! Βαφτίζουμε σκανδαλώδες προνόμιο την εργασιακή ασφάλεια που ως τα τώρα παρείχε το δημόσιο, βαφτίζουμε σκάνδαλο τους «υψηλότερους» μισθούς του δημοσίου, βαφτίζουμε σκάνδαλο το σεβασμό των στοιχειωδών συνθηκών εργασίας και ζητάμε εκδίκηση. Εκδίκηση ναι, αλλά από τους λάθους ανθρώπους. Κανένας εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα δεν θα σωθεί αν συνηγορήσει στην κατεδάφιση του δημοσίου. Κανένας εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα δεν θα σώσει τη θέση του, πόσο μάλλον να τη βελτιώσει αν στους ήδη 600,000 και βάλε ανέργους προστεθούν και άλλοι 100,000, 200,000 του δημοσίου. Μνησικακία να το ονομάσω αυτό, χαιρεκακία, ή παντελή τύφλωση και τάση προς αυτοκτονία; Πόσο δύσκολο είναι να ανοίξουμε τις κουρτίνες που δυσχεραίνουν την όραση, πόσο δύσκολο είναι να καθαρίσουμε το μυαλό από τη λάσπη που κάθε βράδυ σβώλο το σβώλο μάς πετάνε στο κρανίο, και να καταλάβουμε επιτέλους ότι ούτε ένας εργαζόμενος, είτε από τη μια μπάντα, είτε από την άλλη, δεν θα γλιτώσει την καταιγίδα, αν δεν μπορέσει να δει καθαρά την κατεύθυνση απ’ όπου έρχονται τα μαύρα σύννεφα.

Και κάτι άλλο. Αν η αντιπαράθεση μεταξύ Ιδ. Υ. και Δ.Υ. καταλήξει σε εμφύλιο, η ιστορία μετά από χρόνια θα γράψει πως στην Ελλάδα, κάποτε παλιά το 2010 έγινε ένας πόλεμος για 250 ψωρό-ευρώ (και τρεις πουτάνες). Εκεί θα έχουμε καταντήσει...

Από cynical

Ανέκδοτα

Το παραμύθι


Ο μικρός δεν μπορούσε να κοιμηθεί μέχρι αργά την νύχτα. 
Η μαμά του προσπαθεί να το ηρεμήσει. 

- Σώπα παιδάκι μου, όπου να'ναι θα 'ρθει ο μπαμπάς και θα μας πει ένα παραμύθι.
 
- Τι παραμύθι μαμά; 

- Πού ήταν μέχρι αυτή την ώρα...

Πλαστική στο στήθος

- Σκέφτομαι να κάνω πλαστική για να μεγαλώσω το στήθος μου, 
λέει η κυρία στο σύζυγό της. 

- Μα, αγάπη μου, γιατί να χαλάμε λεφτά; 
Απλώς τρίψε λίγο χαρτί υγείας ανάμεσα στο στήθος σου…

- Πλάκα μου κάνεις; 
Πώς θα μεγαλώσουν τα στήθη μου αν τρίψω χαρτί υγείας ανάμεσά τους;

- Δεν έχω ιδέα. Με τον κώλο σου πάντως έπιασε…

Τρεις φορές την εβδομάδα...

Πάει μια λεσβία στο γυναικολόγο. 
Την εξετάζει εκείνος και μετά από λίγο της δίνει συγχαρητήρια:

- Κυρία μου, δεν ξέρω τι να πω. 
Είκοσι χρόνια είμαι γιατρός και αυτός είναι ο πιο καθαρός κόλπος που έχω δει.

Αλήθεια, πως τα καταφέρνετε;

- Φέρνω γυναίκα τρεις φορές την εβδομάδα…

Gamώ to gάmo mou gamώ!

Παίδες το ξέρω ότι μοιάζω σκληρή κι αμείλικτη αλλά δεν αληθεύει. Κατά βάθος είμαι ένας γλυκός και υποχωρητικός άνθρωπος γεννημένος για να ευχαριστεί το κοινωνικό σύνολο και κυρίως το υποσύνολο της οικογενείας του! Αποφάσισα λοιπόν να πάω (Ι repeat: Να Πάω) στο γάμο του Φλώρου και της Βλαμμένης. Καλά, εντάξει, μου έταξε η μάνατζερ 150 ευρώ για απλή προσέλευση, 200 ευρώ για προσέλευση χωρίς τα πίρσιγκ στο φρύδι αλλά με λουκ της δικής μου επιλογής, 300 ευρώ χωρίς τα πίρσιγκ και με φόρεμα από τη Λουκία. Πήρα το 2. (Ε, όχι και ντυθώ στη Λουκία φράου μάδερ. Ποια είμαι; Η μαντάμ ντε Σορμπόν Ελέν Γλυκατζή -Αρβελέρ; Χάθηκε ένας Λάκης Γαβαλάς που έχουμε και το ίδιο ταν; Που τέτοια LAK όμως...)

Την αποφράδα ημέρα, Παρασκευή και 13 που μας πέρασε, από τις πέντε η ώρα άρχισε η αγχωμένη μάνα(τζερ) να μπαινοβγαίνει στο δωμάτιό μου (φορώντας μάσκες εντατικής ενυδάτωσης προσώπου) και να ρωτάει:

-Ακόμα έτσι είσαι;

-Πως έτσι; απαντούσα εγώ αδιάφορα συνεχίζοντας να ψάχνω ένα τραγουδάκι του Λόλεκ στο u tube.

-Χάλια, είπε την πρώτη φορά. Άπλυτη, είπε τη δεύτερη. Άλουστη, είπε την τρίτη. Σαν την κυρα Αλεξία, είπε την τέταρτη. Σ΄αυτό το σημείο παίδες φόρτωσα. (Απορείτε, αλλά είναι που δεν ξέρετε την κυρα Αλεξία. Είναι μια άστεγη γριούλα τόσο γαμάτη που όταν την κόψει η πείνα μπουκάρει στο νοσοκομείο της μάνας μου και βουτάει το φαί των ανόρεχτων ασθενών από το δίσκο!!! Στυλιστικά και οσφραντικά όμως είναι πολύ εναλλακτική ακόμα και για τα γούστα μου...)

Για να σας πω την αλήθεια παίδες, δεν καταλάβαινα τι διάολο εννοούσε μ΄αυτή την ερώτηση. Τι νόμιζε δηλαδή; Ότι με το που θα ρχοταν η μέρα του φλωρογάμου εγώ θα μεταμορφωνόμουνα σε Έλενα Ράπτη; ( Ξέχασα να σας πω ότι αυτή είναι κοπέλα για τη μάνα μου!  Αν ήταν μάλιστα και πασοκτζού –έστω και σημιτικιά- θα με πέταγε στο δρόμο και θα την υιοθετούσε!)

Στην πέμπτη επιδρομή της σηκώθηκα πάνω και κλείδωσα την πόρτα. Ασταδιάλα πια. Καλά τα 200 ευρώπουλα αλλά μη μας σπάσει και τα νεύρα (να έδινε 500 να την αφήσω να μου κάνει το σεμινάριο πως να γίνετε η Ελενα Ρ. χωρίς καν να βάψετε το μαλλί σε 2 εβδομάδες και 2 ημέρες).

Κατά τις 6 η ώρα η μάνα(τζερ) άρχισε να κοπανάει την πόρτα μου. Σχεδόν άκουγα την μάσκα εντατικής ενυδάτωσης να σπάει από συσσωρευμένη οργή.

-Περνάει η ώρα. Θα μπεις στο μπάνιο; ούρλιαζε ως μαινάδα.

-Μπαααα. Θα βάλω άρωμα, είπα νωχελικά για να της σπάσω τα νεύρα. Φυσικά θα έμπαινα στο μπάνιο. Ήθελα επειγόντως να κατουρήσω.

-Ήθελα να ξερα, εγώ σε γέννησα εσένα; ξαναούρλιαξε. Μα το θεό, ακουγόταν έτοιμη να με γράψει στο ληξιαρχείο ως αγνώστου μητρός και πολύ γνωστού (για την ασωτία του) πατρός.

Για να αποφύγω τη συνέχεια του σόου μπήκα και κλειδώθηκα στο μπάνιο αναγκάζοντάς της να καταφύγει στο βεσεδάκι των ξένων για να τελειώσει το μακιγιάζ της. Σκέφτηκα ωριμότερα: Μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει. Έβαλα λοιπόν μπροστά το κόλπο γκρόσο!

Κατά τις εφτά είχα μπανιαριστεί, είχα λούσει το μαλλί, το χα πλέξει σε δεκάδες κοτσιδάκια στο τελείωμα των οποίων κάθονταν μια πασχαλίτσα (!!!), είχα φορέσει κόκκινο τζην αγορασμένο δεύτερο χέρι από το Κάμπτεν Λοκ και πουκαμίσα αέρινη πράσινη (εις ανάμνησιν του βάζελου). Από μέσα φορούσα σουτιέν μαύρο αλα Κάρι Μπραντσο. Παπούτσι πέδιλο μονομάχου από μοναστηράκι περσινό.

Μόλις ξεπροβάλλω από την πόρτα του μπάνιου ως κίντερ έκπληξη βλέπω την άνω και κάτω σιαγόνα της μάνα(τζερ) να πέφτει.

-Πως είσαι έτσι μωρή; κατόρθωσε να πει τελικά.

-Γιατί; Τι έχω; Κάνω εγώ αθώα αθώα διορθώνοντας λιγάκι το δεξί κοτσίδι που έπεφτε στα μούτρα μου από λάθος πλέξιμο.

-Σαν καθυστερημένο είσαι.

-Αυτό θα πει προσαρμογή μανούλα. Χάρη σ΄αυτό εξελίχτηκε το ανθρώπινο είδος. Στο γάμο του Φλώρου και της Βλαμμένης θα πάμε. Όχι στου Μπιλ Γκέϊτς και της Ραμόνα.

-Βγάλτα τώρα αμέσως!!!

-Μητέρα με σοκάρετε!!

Αγνοώντας με ορμάει στην ντουλάπα μου και ξετρυπώνει ένα φουστανάκι μπεζ της άμμου λινό που μου είχε φέρει πέρσι από το Παρίσι για τον τρίτο γάμο της θειάς μου και αδερφής της. Ο γάμος διαλύθηκε στης εκκλησιάς την πόρτα και το όνειρο της να με δει ως γαλοελβετίδα ντεμπιντάντ επίσης.
 

Το άρπαξε και μου το πέταξε. Με βρήκε στο κεφάλι.

-Βάλτο αμέσως! είπε.

-300 ευρώ! είπα.
 

-Έγινε! είπε.
 

-Έγινε, είπα!
 

Μπήκα ξανά στο μπάνιο. Όταν ξαναβγήκα ήμουν μια μπεζ οπτασία βγαλμένη κατευθείαν από τον χειρότερο εφιάλτη του Αρμάνι...
 

(φυσικά συνεχίζεται ανόητα μικρά. Με την σεμνή τελετή, με την α-σεμνή δεξίωση, με, με, με...)

Του κοριτσιού του διπλανού portal