Το παγκόσμιο πραξικόπημα

Από την εποχή που ο Οίκος των Ρότσιλντ χρηματοδότησε μαζικά την προσπάθεια της Βρετανίας να νικήσει τον Ναπολέοντα, "τελευταίο Ιακωβίνο" και φορέα του (παραμορφωμένου έστω) δημοκρατικού πνεύματος της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης, ο ανταγωνισμός Δήμου και Χρήματος υπήρξε διαρκής σταθερά της ευρωπαϊκής-δυτικής ιστορίας. Για τους άρχοντες του χρήματος, η ιδέα της δημοκρατίας δεν υπήρξε συχνά τίποτα άλλο από μια αναρχική βασικάιδέα, που θα επιθυμούσαν να αποτελέσει παρένθεση στην ιστορία. Μετά όμως τη νίκη τωνευρωπαϊκών λαών επί του Χίτλερ και του φασισμού, τo 1945 και με επικρεμάμενη επί του καπιταλισμού την απειλή του κομμουνισμού, φάνηκε ότι είχαν πια σταθεροποιηθεί οι δημοκρατικές καικοινωνικές κατακτήσεις τουλάχιστον των Ευρωπαίων, όπως είχε ανοίξει και ο δρόμος για την, τυπική τουλάχιστο, ανεξαρτησία των αποικιοκρατούμενων λαών.

Ουδέν αναληθέστερον, αποδεικνύει τώρα η μαζική επίθεση της "Αυτοκρατορίας του Χρήματος". Μετά από σαράντα χρόνια επέλασης του νεοφιλελευθερισμού στην καπιταλιστική περιφέρεια, μετά την κατάρρευση του "σοσιαλισμού", προ είκοσι ετών, ήρθε τώρα η ώρα των λαών και των κρατών της Δυτικής Ευρώπης και των ΗΠΑ, μετά από διαδοχικές "απελευθερώσεις" αγορών, ισοτιμιών, ροών κεφαλαίου και εμπορευμάτων, αποφορολόγησης του κεφαλαίου που μετήλλαξαν σταδιακά τον καπιταλισμό σε νέα φεουδαρχία του χρήματος, οργάνωσαν τη μετανάστευση της παραγωγής εκτός Ευρώπης και αντικατέστησαν την ευρωπαϊκή οικονομία με μια μηχανή παραγωγή χρέους. Τώρα, το χρήμα ετοιμάζεται τώρα να κάνει "ταμείο", ολοκληρώνοντας

Δεν κυβερνά άλλωστε πια το Κογκρέσσο και ο Πρόεδρος στις ΗΠΑ, κυβερνούν και το δείχνουν, οι οίκοι αξιολόγησης, η Goldman Sachs, η JPMorgan, η Merill Lynch. 'Η, αν δεν κυβερνούν πλήρως ακόμα, θέτουν το πλαίσιο στο οποίο επιτρέπεται η διακυβέρνηση. Τρεις ιδιωτικές εταιρείες, οι οίκοι αξιολόγησης,καθορίζουν μονομερώς τις συνθήκες και τα επιτόκια δανεισμού, και το επίπεδο κερδών των τραπεζών και τις επιβάλλουν ακόμα και στο ισχυρότερο κράτος του κόσμου!

  

(.....)Την ίδια στιγμή, οι τράπεζες επιτίθενται στην Ιταλία ή τηνΙσπανία, απαιτώντας από την ΕΕ αυξημένα επιτόκια δανεισμού και από την ΕΚΤ να τους αγοράσει τα ομόλογα στην τιμή που θέλουν. Κι αυτή το κάνει, τα χρεώνει δηλαδή στους Ευρωπαίους φορολογούμενους, μήπως και πέσει λίγο η κερδοφορία των τραπεζών! Ενώ τρεις από τις μικρότερες χώρες της ΕΕ έχουν μπει σε καθεστώς αποικιακής διοίκησης και λεηλασίας προ πτωχεύσεως, από την περίφημη τρόικα, συλλογικό εκφραστή του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου (και της Γερμανίας και ΕΕ), με τη συνδρομή των τοπικών Κουίσλινγκ.

ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ

Τον 19ο αιώνα είχαμε στην Ελλάδα αγγλικό, γαλλικό και ρωσικό κόμμα, τουλάχιστον όμως ξέραμε τι είχαμε. Τώρα, στην Ευρώπη, πλησιάζουμε ή είμαστε στο σημείο που νομίζουμε ότι διαλέγουμε μεταξύ Σοσιαλιστών και Δεξιάς, και διαλέγουμε στην πραγματικότητα μεταξύ εκλεκτών των Ρότσιλντ, των Ροκφέλλερ ή του Νετανιάχου, χωρίς μάλιστα να το ξέρουμε.

Οι δέκα μεγαλύτεροι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί παγκοσμίως μπορούν να κινητοποιήσουν κεφάλαια ίσα προς το παγκόσμιο χρέος. Αν το κινητοποιήσιμο κεφάλαιο θεωρηθεί μέτρο οικονομικής ισχύος και το χρέος μέτρο οικονομικής αδυναμίας, τότε η Αυτοκρατορία του Χρήματος έχει περισσότερη οικονομική ισχύ από όλα τα κράτη του κόσμου. (....)

Μόνο θέτοντας υπό εθνικό-περιφερειακό, κρατικό, κοινωνικό έλεγχο τη χρηματοδότηση τηςπαγκόσμιας οικονομίας, απαγορεύοντας τα χρηματοπιστωτικά παράγωγα και μόνο επιστρέφοντας στο καθεστώς ρύθμισης και λελογισμένου προστατευτισμού, που χαρακτήριζαν π.χ. τον μεταπολεμικό καπιταλισμό, είναι δυνατό να αντιστραφεί η σημερινή καταστροφική πορεία. Θα πρέπει όμως, για να συμβεί αυτό, μια σειρά λαϊκών εξεγέρσεων. (.....)

Στην Αρχαία Αθήνα, η διαγραφή των αξιώσεων των πλουσίων από τους φτωχούς, του χρέους δηλαδή, η Σεισάχθεια του Σόλωνα, έβαλε τις βάσεις της Δημοκρατίας, της οποίας ο μεγάλος θεωρητικός, σοφιστήςΠρωταγόρας συμπύκνωσε το μήνυμα στο αξίωμά του "Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος".

Δεν υπήρξε άλλο κοινωνικό σύστημα στην ιστορία της ανθρωπότητας που να προκάλεσε το ίδιο μεγαλύτερη αμφισβήτηση του εαυτού του από τον καπιταλισμό. Ωστόσο θριάμβευσε και σταθεροποιήθηκε γιατί συνέπεσε με μια τεράστια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, τηςεπιστήμης και της τεχνολογίας.  Με τη μεγάλη όμως Αντεπανάσταση του Χρήματος, το Κράτος των Ραντιέρηδων, κατά την έκφραση του Κρούγκμαν, ο καπιταλισμός μεταλλάσσεται σε καθαρά καταστροφικό σύστημα, αποσυνδεόμενος τελικά από την παραγωγή, έστω και επιβλαβών προϊόντων και κερδίζοντας από τη δημιουργία και

 καταστροφή φουσκών

Σήμερα, οι λεγόμενες "αγορές" πραγματοποιούν την αντι-Σεισάχθεια και την αντι-Δημοκρατία με σύνθημα "Πάντων ανθρώπων μέτρον χρήμα". Χρησιμοποιούν το όπλο του χρέους, στη δημιουργία του οποίου συνέβαλαν με τις οικονομικές πολιτικές και (....) διαμορφώνουν σταδιακά τις συνθήκες κατάργησης της Δημοκρατίας, ή όσης έχει απομείνει, που είναι ο πολιτικός όρος χωρίς τον οποίο δύσκολα φαντάζεται κανείς την πλήρη κατεδάφιση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, τη μαζική φτωχοποίηση του ευρωπαϊκού πληθυσμού, την εξίσωση προς τα κάτω του πρώτου με τον τρίτο κόσμο. 'Hδη, μια κλωστήέχει απομείνει να κρατάει τη τυπική δημοκρατία πάνω από το νερό σε Ελλάδα, Πορτογαλία καιΙρλανδία, τα κοινοβούλια των οποίων βρίσκονται προ του διαρκούς διλήμματος είτε να προσυπογράφουν την καταστροφή των χωρών τους, είτε να κάνουν πόλεμο κατά του διεθνούς συστήματος.

Ολόκληρο το σύστημα του παγκόσμιου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, αλλά και η Ευρώπη του Μάαστριχτ, έξοχο υπόδειγμα και δοκιμαστήριο των παγκόσμιων τάσεων, στηρίζονται σε αυτό ακριβώς το αξίωμα: μπορείτε να κάνετε ότι θέλετε εκτός από ένα, να πληθωρίσετε το χρήμα, να θέσετε σε κίνδυνο την αξία και την απόδοση του χρήματος. 

  ΜΙΑ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

 Σε αντίθεση με τον κλασικό καπιταλισμό, που είχε, τουλάχιστο, ως ασφαλιστική δικλείδα, την πολύ οδυνηρή και καταστροφική μέθοδο της χρεωκοπίας και της δι¨αυτής καταστροφής κεφαλαίου, στο σημερινό καθεστώς έχει απαγορευθεί η χρεωκοπία των τραπεζών, αν και συζητείται η χρεωκοπία κρατών.

Αντιμέτωποι με τέτοιες προκλήσεις, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί συμπεριφέρονται όπως τον Αύγουστο του1914 και του 1939. Παίζουν εγωϊστικά παιχνίδια στο εσωτερικό της ΕΕ, αντί να οργανώσουν τον κοινό αγώνα της Ευρώπης εναντίον της Αυτοκρατορίας. Συμμαχούν με τις αγορές, όπως ο Φάουστ, σε προγράμματα δολοφονίας χωρών, όπως της Ελλάδας. Και αντιμετωπίζουν με διάθεση κατευνασμού τον σύγχρονο χρηματοπιστωτικό ολοκληρωτισμό, του οποίου άλλωστε συνήθως δεν είναι παρά ποταποί υπηρέτες, όπως κάποτε αντιμετώπισαν, οι Τσάμπερλαιν, Νταλαντιέ και Στάλιν τον Αδόλφο Χίτλερ. Μόνο μια πολύ ευρεία, καθολική εξέγερση των ευρωπαϊκών λαών, στο μέτρο που συνειδητοποιούν το διακύβευμα, μπορεί να σταματήσει αυτόν τον μεταμοντέρνο φασισμό. Είναι τόσο μεγάλη η επίθεση κατά των Ευρωπαίων, που δέχθηκαν και, ακόμα περισσότερο, θα δεχθούν, που δημιουργούνται ίσως, για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, οι προϋποθέσεις μιας τέτοιας εξέλιξης.

Απόσπασμα από άρθρο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αρκάς "Ελα στο καμαρίνι μου"

Η Deutsche Bank ως ο ενορχηστρωτής της ριψοκίνδυνης γερμανικής πολιτικής.

Το δημόσιο χρέος είναι μία βρετανική επινόηση μερικών αιώνων πριν, η οποία έλαβε χώρα επίσημα υπό την αιτιολογία να μπορεί το κράτος να προμηθεύεται με δάνεια και όχι μέσω φόρων τα χρήματα που είχε ανάγκη.

Στην πραγματικότητα το δημόσιο χρέος δημιουργήθηκε διότι εξυπηρετούσε τις τράπεζες ώστε να είναι σε θέση να επενδύουν ένα σημαντικό μέρος της ρευστότητάς τους σε κρατικούς τίτλους. Τίτλους που επέτρεπαν στις τράπεζες από την μία να αποσπούν σίγουρα επιτόκια, και από την άλλη να λειτουργούν ως εγγυήσεις σε περίπτωση ανάγκης. Τα τελευταία χρόνια το δημόσιο χρέος των κρατών φούσκωσε πολύ καθώς οι κυβερνήσεις είχαν ανάγκη πόρων για την σωτηρία των τραπεζών που βρέθηκαν σε κρίση εξαιτίας της φούσκας των παραγώγων.

Οι τράπεζες σήμερα χωρίς ίχνος ευγνωμοσύνης, μπορούν να εκβιάζουν τις κυβερνήσεις που χρεώθηκαν εξαιτίας τους και έχουν αδράξει την ευκαιρία προκειμένου να αντικαταστήσουν τα τοξικά χαρτιά με δημόσια περιουσία.
Σήμερα στην Ευρώπη, η χώρα που χρεώθηκε πιο πολύ για να σώσει τις τράπεζές της είναι η Γερμανία, η οποία οσονούπω θα βρεθεί και αυτή σε μπελάδες.
Όμως οι πολυεθνικές όπως η Deutsche Bank έχουν βάλει στο στόχαστρο τις πιο αδύναμες χώρες χρησιμοποιώντας την γερμανική κυβέρνηση ως βούρδουλα.

Ορίστε γιατί επιμένουν τόσο στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας και στην “απελευθέρωση” των δημοσίων υπηρεσιών, δεδομένου του ότι κάθε δημόσια επιχείρηση διαθέτει σημαντική περιουσία σε κτήρια και γη.

Η ουσία των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών που επιβάλλεται από το δίδυμο Σαρκοζί-Μέρκελ συνίσταται σε πρακτικό επίπεδο στην εξώθηση των κρατών στην παραχώρηση της δημόσιας περιουσίας και άλλων κερδοφόρων πολυεθνικών.

Ανέμελοι νεκροθάφτες ...

Εκεί γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 1990 αρχίσαμε να μπαίνουμε στον νέο θαυμαστό γενναίο κόσμο των Μ.Κ.Ο., των Ανεξάρτητων (από ποιους;) Αρχών, του λάιφ στάιλ και της απενοχοποιημένης δημοσιογραφίας...

Εκτοτε είδα πολλούς φίλους να μηδίζουν και πολλούς Μήδους να γεννάνε μέσα στις αγορές ύαινες και γύπες...

Αυτοί που (γράφουν στα ΜΜΕ κι) αγαπούν τον λαό τού κάνουν κριτική.


Κι αν καμιά φορά διαβαίνουν τον Ρουβίκωνα (άλλωστε τι ήτο ο Ρουβίκων; ένα ρυάκι) κι αρχίζουν αυτοί οι Κήνσορες του λαού να τον βρίζουν πατόκορφα, το κάνουν από ευρυχωρία από κατανόηση της ιστορίας, χωρίς δράμι μισανθρωπίας,
από απλό άδολο μεράκι.


Βεβαίως αυτοί οι Εχθρ..., με συγχωρείτε, αυτοί οι Φίλοι του λαού (και κυρίως της Συγκλήτου) ξεσχίζουν καθημερινώς μέσα απ' τα γραφτά τους σε μεγάλες, σοβαρές, φιλολαϊκές εφημερίδες τους συνδικαλιστές, τα κόμματα (ιδιαιτέρως της Αριστεράς), τους δημοσίους υπαλλήλους, τους εργαζόμενους -τουλάχιστον όσους θέλουν να εργάζονται με περισσότερα των 500 ευρώ μηνιαίως, ενώ δεν παραλείπουν να ξεπατώνουν και να ξεφτιλίζουν το κράτος που είναι κρατικιστικό
τον λαό που είναι λαϊκιστής και την πατρίδα που δεν μπορεί να γίνει ευρωπαία- όχι για ρατσιστικούς λόγους, όχι διότι οι Ελληνες είναι παιδιά κατώτερων θεών, αλλά επειδή τα κλισέ και τα κόμπλεξ της εποχής είναι η καλύτερη μέθοδος για να την αναλύσει κανείς και να την κατανοήσει.
..................................
Οταν, επί παραδείγματι, ο κ. Τάκης Θεοδωρόπουλος (λογοτέχνης) ανακηρύσσει συλλήβδην τους Ελληνες «αδούλωτους επαίτες» δεν τους συκοφαντεί, αλλά απλώς θρηνεί που «τόσα χρόνια είμαστε αναγκασμένοι να τους υπερασπιζόμαστε με σθένος».
Πιθανόν. Πιθανόν, τέτοιους «αδούλωτους επαίτες» να υπερασπιζόταν με σθένος ο πατέρας του και η μάνα του, όχι όμως κι οποιοσδήποτε άλλος, εκτός απ' αυτούς που δημιούργησαν «αδούλωτους επαίτες»-πελάτες της πολιτικής τους.

Αυτού του είδους οι Φίλοι του λαού, ουδέποτε κάνουν κριτική στις κυβερνήσεις, στις τράπεζες και στα πάσης φύσεως πραιτώρια, σπάνε όμως το ηθικό των λαϊκών ανθρώπων, τους φτύνουν την αξιοπρέπεια, όχι επειδή κάνουν προπαγάνδα, όπως θα έκανε κάθε δηλητηριώδης ποντικός, αλλά για να διορθώσουν τα κακώς κείμενα, για τα οποία ουδέποτε φταίει η μαμά κυβέρνηση, αλλά πάντα η θεία μου η Φωτούλα.


Καλώς λοιπόν της κόβουν της θείας τον μισό μισθό και τον μισό ποπό (άλλωστε είναι γνωστόν ότι όλες όσες βιάζονται, «τα θέλει ο κώλος τους»).
Τα ήθελε κι ο κώλος του λαού όλα αυτά τα χρόνια να γίνει δούλος, να τρώει τα αποφάγια του κυρ Πάγκαλου -τι να κάνεις με τέτοιον λαό;! Ε
ις μάτην προσπαθεί ο γίγας Ραγκούσης να τον συμμορφώσει! κι ακόμα πιο πολύ εις μάτην προσπαθεί να μάθει γράμματα η κυρία Διαμαντοπούλου σε όσους δεν θα έχουν να πληρώνουν την διά βίου αμάθεια που μας ετοιμάζεται.


Τέλος, αυτοί οι Τιμητές του λαού, ουδέποτε τον παραπληροφορούν. Δεν πάει να λέει, φερ' ειπείν, ο κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ότι η «βοήθεια» προς την Ελλάδα «δεν έχει κοστίσει στους Γερμανούς φορολογούμενους ούτε ένα σέντσι» - τρίχες!


Οταν ο κ. Τσιντσίνης (έλλην αναλυτής) διαβεβαιώνει τους δυστυχείς αναγνώστες του για το αντίθετο, πάσα άλλη ωδή παυσάτω κι ας υμνήσουμε άπαντες την άνεση στο ψέμα, τον ναρκισσισμό της αμάθειας και την άγρια ξετσιπωσιά
όλων εκείνων που αγαπούν τον λαό και για αυτό στηλιτεύουν τα ανθρωπάκια· όχι επειδή είναι νεκρές ψυχές οι ίδιοι, αλλά επειδή τα ανθρωπάκια προσπαθούν να επιζήσουν υπό το κράτος εκείνων που τα ποδοπατούν και τα ευτελίζουν. Οκνό γαϊδούρι ο λαός αλλά αν κάποια στιγμή ξυπνήσει (και θα ξυπνήσει, κάθε 30-50 χρόνια ξυπνάει) αυτοί που τον αντιμετωπίζουν ως όχλο, δεν θα 'χουν πού να κρυφτούν.


Κι ας μην ξεχνούν αυτοί που χλευάζουν τις μάζες, ότι τα πρόσωπα που τις αποτελούν, είναι τα μόνα που όταν συγκροτούνται σε Δήμο καθαρίζουν την κοινωνία και το κράτος από όλες εκείνες τις στρεβλώσεις που υποβιβάζουν τους ανθρώπους σε είλωτες, στρεβλώσεις που πάντα προκαλούν οι Δυνατοί και οι Δυνάστες κι όχι οι μονίμως κατηγορούμενοι απ' τα τσιράκια τους πολίτες...


Του Στάθη

Αρκάς "Ελα στο καμαρίνι μου"

Αρκάς "Ελα στο καμαρίνι μου"

Έως πού θα πάει αυτό;

Η παγκόσμια οικονομία δεν μπόρεσε να ανακάμψει ούτε με όρους επενδύσεων ούτε με όρους κατανάλω­σης. Ακόμη και οι πωλήσεις των πολυεθνικών σε παγκόσμιο επίπεδο το 2010 εξακολουθούν να υστερούν έναντι του 2008. Το 2008 ήταν 33,3 τρισ. δολάρια και το 2010 έκλεισαν στα 32,9 τρισ. δολάρια.

Οι επενδύσεις των πολυεθνικών βρί­σκονται ακόμη σε αναστολή και η ανεργία συνεχίζει να καλπάζει. Αυτό σημαίνει ότι η εκτίναξη των χρηματα­γορών έγινε όχι τόσο στη βάση της επέ­κτασης της πραγματικής οικονομίας, αλλά της μεγαλύτερης κερδοσκοπίας με μετοχές και κρατικά ομόλογα. Κι αυ­τό το εξασφάλισαν οι πολιτικές κρατι­κής επιδότησης των τραπεζών και των αγορών παγκοσμίως, με τους λαούς να πληρώνουν βαρύ τίμημα και τα κρατικά χρέη να βρυχώνται επικίνδυνα ακόμη και στις ΗΠΑ.

Μόνο που, εκτός από μια ακόμη πιο πλασματική – δηλαδή εικονική – ανάκαμψη, αυτό που πέτυχαν αυτές οι πο­λιτικές ήταν να δημιουργήσουν μια πο­λύ περισσότερο ασταθή και επιρρεπή σε κραχ παγκόσμια οικονομία. Κι αυτό ζούμε αυτές τις ημέρες. Πώς προσπα­θεί να απαντήσει η «παγκόσμια διακυ­βέρνηση»; Με τον ίδιο γνωστό τρόπο. Η ΕΚΤ βγήκε να ξαναγοράσει κρατικά ομόλογα από τη δευτερογενή αγορά, κυρίως της Ισπανίας και της Ιταλίας, ενώ η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπε­ζα των ΗΠΑ (Fed) ετοιμάζεται για έναν νέο γύρο κοπής χρήματος. Τι προσπαθούν να κάνουν; Να ανακόψουν τη φυγή των κεφαλαίων από τις αγορές σε αναζήτηση καταφυγίου σε χρυσό και σε νομίσματα σαν της Ελβε­τίας. Προσπαθούν, δηλαδή, να δημιουργήσουν προσδοκίες μεγαλύτερου κέρδους στους επενδυτές, ώστε να σταματήσουν τη μαζική ρευστοποίηση τίτλων.

Άντε και τα καταφέρνουν με κάποιον τρόπο. Δηλαδή με τον γνωστό τρόπο: η Fed θα κόψει περισσότερο χρήμα, οι τράπεζες και οι πολυεθνικές θα απολύσουν ακόμη περισσότερο κόσμο και θα αυξήσουν τις κεφαλαιοποιήσεις τους, τα κράτη θα εκτινάξουν τα χρέη τους και οι λαοί θα πρέπει να χάσουν ακό­μη περισσότερα. Περισσότερες χώρες θα πρέπει να ισοπεδωθούν, προκειμέ­νου να μην καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα.

Πέστε λοιπόν ότι τα καταφέρνουν και ηρεμούν τις αγορές. Τι θα έχουν καταφέρει; Θα έχουν ηρεμήσει προσωρινά τις αγορές σε ύψος χρηματοπιστωτικών διαθεσίμων πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι προηγουμένως. Κι επομένως θα έχουν κάνει τις αγορές και φυσικά την παγκό­σμια οικονομία πολύ πιο ευάλωτη και πιο επιρρεπή σε κραχ. Έως πού θα πάει αυτό; Μέχρι να καταρρεύσουν όλοι;

Απόσπασμα απο άρθρο του Δημήτρη Καζάκη

Με σκαλπ στη ΔΕΘ

Δεν ξέρω αν θυμάστε την αρχή αυτής της περιπέτειας που ζούμε, δεμένοι στο άρμα της τρόικας. Ήταν οι μέρες που οι εκπρόσωποι των δανειστών μας αποκαλούντο χαμηλόβαθμοι υπάλληλοι διεθνών οργανισμών, οι υπουργοί μας τους αγνοούσαν και δια του πατριωτικού Τύπου τους έστελναν να διαβουλευτούν με διευθυντές υπουργείων. Αργότερα ο εθνικός τσαμπουκάς μετριάστηκε, σταδιακά μετατράπηκε σε μία ταπείνωση που είναι τόσο μεγάλη ώστε ντρέπεται να φανερωθεί και τώρα κάπου στο βάθος φέγγει η ελπίδα για τη μετουσίωση του σε αληθινό ρεαλισμό.



Εκείνες τις πρώτες μέρες, λοιπόν, όταν η οδυνηρή γνωριμία των υπουργών με την τρόικα τους προκαλούσε οργή και ανατριχίλα, οι εκπρόσωποι των δανειστών μας χρησιμοποιούσαν ένα παράδειγμα που το υιοθετούν και σήμερα, με μεγαλύτερη θέρμη. «Γιατί δεν κλείνετε πέντε επιχειρηματίες στη φυλακή;» Αυτό είναι πια πιο ισχυρό και από υπαρξιακό ερώτημα: είναι δυνατόν να μην έχει μπει κάποιος φυλακή όταν η χώρα περιήλθε σε αυτήν την κατάσταση; Την ίδια ερώτηση έκαναν πρόσφατα και οι Financial Times: γιατί δεν έχουν μπει κάποιοι στη φυλακή; Είναι μία ενδιαφέρουσα απορία που αν τη θέσετε σε κυβερνητικό παράγοντα θα σας δείξει τον Μπέο και τον Ψωμιάδη της Aspis. Δεν αποκλείεται μάλιστα να προσθέσει με στόμφο ότι το κλίμα αλλάζει. Αυτό είναι ψέμα. Δεν αλλάζει ούτε ο Μανωλιός.


Οι άνθρωποι, που μας παρατηρούν πλέον όπως τα ψάρια στο ενυδρείο, αναφέρονται σε κάτι άλλο. Σε υπηρεσίες που κάνουν τη δουλειά τους, στέλνουν φακέλους στον εισαγγελέα και εκείνος γράφει εντάλματα σύλληψης που θυμίζουν σελίδα κοσμικού περιοδικού. Τίποτα. Αν στην Ελλάδα ήθελες να κλείσεις στη φυλακή φοροφυγάδες θα έπρεπε να ανοίξεις πάλι τα ξερονήσια. Αυτό υποτίθεται ότι θα γίνει με το νέο θεσμικό πλαίσιο, από τον Οκτώβριο και μετά. Θα μπορούσε να συμβεί από χθες. Αλλά γι’ αυτό δεν ευθύνεται η Δικαιοσύνη. Είναι η ανεπάρκεια και η άρνηση των ελεγκτικών μηχανισμών να φέρουν έσοδα στο κράτος και φοροφυγάδες και απατεώνες στη Δικαιοσύνη. Όσο και αν αλλάξει το θεσμικό πλαίσιο, όσο έχεις εισπράκτορες σε καθεστώς λευκής απεργίας και πολιτικούς προϊσταμένους πρόθυμους να χορηγούν ελεγκτική ασυλία, κελιά και ταμεία θα παραμένουν άδεια. Ναι, η οικονομική αστυνομία είναι ένα βέλος σε μία τρύπια φαρέτρα, αλλά οι γνωρίζοντες ξέρουν ότι το μεγάλο ψάρι θα το πιάσει η απόχη των οικονομικών υπηρεσιών.


Η κυβέρνηση παίρνει ακόμα μια στροφή στην κούρσα και διαπιστώνει ότι χάνει από τον ίδιο της τον εαυτό. Χωρίς ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, με δραματικές καθυστερήσεις και χωρατά αντί πολιτικής αποκρατικοποιήσεων, σέρνεται σε ένα βούρκο που γεμίζει η ίδια με λάσπη. Αξίζει, για παράδειγμα, ο ειλικρινής κ. Μόσιαλος να μας πει αναλυτικά τι κάνουν με τις αποκρατικοποιήσεις, πόσοι σύμβουλοι προσλαμβάνονται και πόσο θα μας κοστίσουν. Και επειδή δεν θα έχουν τίποτα καλό να πουν, ας επιδείξουν τουλάχιστον νίκες στον τομέα των εντυπώσεων, θετικές απαντήσεις απέναντι στο λαϊκό αίτημα για άρση της ατιμωρησίας. Αν ο πρωθυπουργός πάει στη ΔΕΘ χωρίς να δείξει πέντε σκαλπ, τότε σύντομα κάποιοι θα δείξουν το δικό του

Του Κώστα Γιαννακίδη

Σήκω πάνω ρε!

Εκατοντάδες πιστοί, πολλοί από αυτούς εντελώς απελπισμένοι, σέρνονται γονυπετείς προς το μεγαλύτερο υποκατάστημα της αλυσίδας "Ελληνορθόδοξη Εκκλησία Α.Ε.". Ειδικά φέτος, αυτή η εμβληματική ημέρα αποκτά ξεχωριστή σημασία για μία χώρα που βρίσκεται κυριολεκτικά στα γόνατα. 
Παρατηρώ το αξιοθρήνητο πανηγύρι της Τήνου και δεν μπορώ να αποφύγω την προφανή αναλογία: Όλο το μεταπολιτευτικό σύστημα χτίστηκε πάνω στο μοντέλο "Παναγιά του Σουμελά".

Εκατοντάδες χιλιάδες πιστοί (ψηφοφόροι) φορτωμένοι με τάματα και δωρεές (ψήφους) εκλιπαρούν για την επίλυση του προσωπικού τους δράματος (διορισμός, κρεβάτι σε κλινική του ΕΣΥ, νομιμοποίηση αυθαιρέτου, διαγραφή προστίμων). 
Ο ιερέας (βουλευτής) αναλαμβάνει προσωπικά τη διαμεσολάβηση με το Θεό (εξουσία) και όλη η πλάση συνεχίζει το νωχελικό της δρόμο, σύμφωνα με τους ουράνιους νόμους και τους εν τη Γη τοποτηρητές τους (κοινοβούλιο, αστυνομία, δικαιοσύνη, ΜΜΕ, συνδικαλιστές). Ακόμη και το κιτς σκηνικό παραμένει το ίδιο. 


Γκλαμουρόχλιδοι πολιτικοί γόνοι χτυπούν φιλικά την πλάτη των "πιστών" και μοιράζουν, αντί εξωφρενικού υπερτιμήματος, ιμιτασιόν εικονίτσες, αγιόξυλα και χαϊμαλιά (βλ. ελληνικό κοινωνικό κράτος), και βέβαια μακροπρόθεσμες επιταγές μεταθανάτιας σωτηρίας. 
Το γονατιστό ποίμνιο είναι ευτυχισμένο, ακόμη και μέσα στη δυστυχία του. Κι άμα θυμώνει πού και πού, δεν πειράζει. 
Ένα χριστοκάντηλο πάνω, μία γαμωτημπαναγιάμου κάτω, τα επιτρέπει και η Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Για τυχόν υπερβολές, υπάρχει πάντα καβάτζα η οργή του Θεού και οι δέκα πληγές του Φαραώ (ανθρωποφάγοι Τούρκοι, πτώχευση, χούντα κ.λπ.).

Όμορφη δημοκρατία, αγγελικά πλασμένη. Αρκεί τα πρόβατα να παραμένουν στα τέσσερα.


Από τον Γαλαξιάρχη

Γυμναστική στην παραλία

 Σας προτείνουμε ορισμένες εύκολες ασκήσεις για την παραλία, ώστε ακόμα και αυτές τις ώρες χαλάρωσης να μην είστε "χαλαροί". Ξεκινάμε.



1. Κοιλιακοί: Εύκολη και γρήγορη άσκηση. Όταν περνά από μπροστά μια όμορφη κοπέλα ρουφάτε την κοιλιακή χώρα και κρατάτε την ανάσα σας όσο μπορείτε. Αμέσως θα αισθανθείτε τους κοιλιακούς σας σφιγμένους.


2. Ελαφρύ τρέξιμο: Όταν πηγαίνετε για να βουτήξετε μην πηγαίνετε χαλαροί, αλλά με ελαφρύ τρέξιμο.


3. Γύμναση μυών χεριού: Παραγγείλετε ένα κλαμπ σάντουιτς και κρατήστε το πιάτο μία με το αριστερό μία με το δεξί χέρι σε γωνία 90 μοιρών. Μέχρι να το φάτε θα νιώσετε τους μύες σας να σφίγγουν.

4. Γύμναση μυών προσώπου: Συμπεριλαμβάνεται στην προηγούμενη άσκηση κατά τη διάρκεια της κατάποσης.

5. Για την χαλάρωση μετά την άσκηση: Μπανάκι στη θαλασσίτσα και όχι στα βαθιά γιατί έχετε φάει.

Καλά να περάσετε

Ταπί, αντέχεις;

Το καλοκαίρι, λένε, η πόλη αδειάζει. Αυτό δεν είναι απολύτως αληθινό. Μπορεί η κίνηση να έχει μειωθεί στους δρόμους, οι φίλοι να έχουν αναχωρήσει για κάποιο νησί και το περίπτερο της γειτονιάς να έχει κλείσει αλλά υπάρχει ζωή που συνεχίζει να ανασαίνει βαριά κάτω από την ζέστη που ξεβράζει η άσφαλτος. Και δεν αναφέρομαι σε εκείνους που λόγω των στενών οικονομικών τους δεν είναι σε θέση να χαρούν λίγες στιγμές χαλάρωσης δίπλα στη θάλασσα.

Μιλώ για αυτούς που το μάτι αποφεύγει να κοιτάξει, λες κι έχει εκπαιδευτεί έτσι ώστε να εξαφανίζει ό,τι θα μπορούσε να βγάλει τον εγκέφαλο εκτός τροχιάς. Για αυτούς που έχουν μία εθνική ομάδα να τους εκπροσωπήσει στο αντίστοιχο παγκόσμιο κύπελλο, μα κατά τ' άλλα το γήπεδο του καθημερινού αγώνα τους για επιβίωση δεν έχει θεατές αλλά χαρτόκουτα και παγκάκια. Μιλώ για τους άστεγους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε η ΜΚΟ Κλίμακα, ο αριθμός των αστέγων στην Αθήνα έχει αυξηθεί κατά 25%. Όταν στο τέλος του 2010, υπολογίζονταν γύρω στις 20.000 μία τέτοια αύξηση δεν μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους. Εξάλλου μοιραζόμαστε το ίδιο καυσαέριο, τους ίδιους βρώμικους δρόμους και πολύ πιθανόν στο παρελθόν να μοιραζόμασταν και τον ίδιο ασφαλιστικό φορέα, μιας και το νέο προφίλ αστέγων ξεφεύγει από το κλισέ που είχε κυριαρχήσει τις περασμένες δεκαετίες.

Πρόκειται για συμπολίτες μας που, ελέω οικονομικής κρίσης, έχασαν δουλειά και σπίτι και αναγκάστηκαν να στήσουν εκ νέου τη ζωή τους σε μέρη που ως τώρα είχαν συνδεθεί με ξένοιαστους περίπατους.

Η επανένταξή τους στην κοινωνία είναι ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα που καλείται να λύσει το κράτος, αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει πρώτα να υπάρξει ευαισθητοποίηση των πολιτών.
Και κάτι τέτοιο είναι σχεδόν αδύνατο να συμβεί όταν η επαφή με τους άστεγους διαρκεί μόνο όσο μια κλεφτή ματιά λίγων δευτερολέπτων.
Η ταύτιση τσαλαβουτά στα ρηχά του μυαλού μας.
Καθησυχαστικές σκέψεις τύπου “αυτό αποκλείεται να τύχει σε εμένα” ίσως μπορούν να σπρώχνουν μερικά μέτρα μακριά τον φόβο για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αλλά κατά πόσο αγγίζει την πραγματικότητα;
Μπορεί η ζωή να φέρει κωλοτούμπες και να ανατραπούν τα πάντα;
Τέτοια ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει το SPENT, μία πρωτοβουλία του Urban Ministries of Durham στην προσπάθειά του να φέρει την κοινότητα πιο κοντά στους άστεγους και σε όσους ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας στην περιοχή. Πρόκειται για ένα online προσομοιωτή όπου ο συμμετέχων πρέπει να πάρει γρήγορες αποφάσεις οικονομικής φύσεως που αφορούν την επιβίωση του ιδίου και της οικογένειάς του.
Εσείς τι λέτε; Θα τα καταφέρετε να βγάλετε τον μήνα;


Από το protagon

Αρκάς "Τρελοί Συνδιασμοί"

Daniel Harvey-Μην ηθικολογείς, μην κρίνεις, μη βγάζεις φωτογραφίες

Υπάρχει στην Αγγλία μια υποτάξη που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Λευκή, με στοιχειώδη μόρφωση, χωρίς κανένα μέσο κοινωνικής ανέλιξης, είναι ένα τέλειο παράδειγμα των αποτελεσμάτων του αγγλοσαξονικού καπιταλισμού και του προγράμματος απανθρωποποίησης που εφαρμόζει. Η αγγλική διαστροφή είναι να κάνει τον πληθυσμό αυτό περήφανο για την αθλιότητα και την άγνοιά του. Η κατάσταση είναι απελπιστική. Έχω περισσότερες ελπίδες για τη νεολαία των δικών μας banlieues.

Jean-Baptiste Clamence, από την Πτώση του Αλμπέρ Καμύ (1956).

Κάποιος ήρθε σήμερα το πρωί και μου είπε ότι σκεφτόταν πως έχει κάτι παράξενο αυτή η χώρα: ανέκαθεν είχε αυτή την υποτάξη που έχουν αποφύγει οι περισσότερες άλλες χώρες στην Ευρώπη. Του αντέταξα τις φασαρίες πριν από μερικά χρόνια στα προάστια του Παρισιού, αλλά το επιχείρημά του παρέμενε αληθές. Οι χώρες αυτές κατασκευάζουν αυτή την αρρωστημένη εικόνα εκλέπτυνσης, υψηλής κουζίνας, υψηλής κουλτούρας, πολιτισμένων αξιών, τσαγιού και διανοουμενισμού, αλλά και στις δύο η αισχρή κρυφή τους όψη ξεσπά και αποκαλύπτεται σε όλους.

Είναι κάτι που θα το λέγαμε «κουλτούρα Φριτσλ», από εκείνον τον Αυστριακό που κατάφερνε να διατηρεί μια ωραία βιτρίνα στο σπίτι του στα προάστια, κουβέντιαζε με τους γείτονες, πήγαινε στη δουλειά, μεγάλωνε παιδιά, ενώ στο μεταξύ κρατούσε ένα φρικτό μυστικό κρυμμένο στο υπόγειό του, την ειδεχθή αιμομικτική οικογένεια που έφτιαχνε. Έτσι μοιάζει και η νεοφιλελεύθερη κοινωνία μας, και αυτό αντανακλούν οι ρεπόρτερ του BBC που δείχνουν τις τρέντι καφετέριες με τις βιτρίνες τους σπασμένες στο Ένφιλντ, ψελλίζοντας τις μειλίχιες, ακατανόητες μπουρδολογίες τους.

Τι αποκαλύφθηκε τις τελευταίες μέρες; Όπως βλέπουμε, σαφώς όχι το ίδιο με τις ταραχές της δεκαετίας του 1980 στο Μπρίξτον και στο Νότινγκ Χιλ. Φαίνεται ότι τα αρχικά γεγονότα στο Τότεναμ ξέσπασαν μάλλον λόγω του θανάσιμου τραυματισμού του Μαρκ Ντάγκαν από αστυνομικά πυρά, είναι φανερό όμως ότι αυτό ήταν το φιτίλι για κάτι πολύ ευρύτερο σε σχέση με το αστυνομικό ή το φυλετικό ζήτημα. Μέσα σε λίγες ώρες, ταραξίες, νέοι κυρίως, και πολλοί μαύροι, αλλά ούτως ή άλλως πολλοί από κάθε φυλή, έβαλαν φωτιά σε τμήματα της Χάι Στριτ, έσπασαν και λεηλάτησαν τα μαγαζιά κατά μήκος του δρόμου. Οι «ηγέτες της κοινότητας» σύρθηκαν αναμενόμενα στην τηλεόραση: ο David Lammy να καταδικάζει συγκαταβατικά κάτω από τις ιαχές των οπαδών του, και ο αιδεσιμώτατος Nims Obunge να καταθέτει την εξίσου συγκαταβατική έγνοια του για την ανισότητα, προσθέτοντας μερικές βουβές κουβέντες για το πόσο περιττή ήταν η βία.

Αλλά, στην πραγματικότητα, η κατάσταση ήταν φανερό ότι είχε ξεφύγει ήδη από τον έλεγχό τους. Δεν είναι φυλετική η εξέγερση, ούτε καν και τόσο πολιτική. Το καινούργιο σε αυτές τις ταραχές είναι ότι μοιάζουν διεστραμμένα απολίτικες, και σχεδόν αμιγώς οικονομικές.

Απόσπασμα από το  radicaldesire

Αρκάς "Τρελοί Συνδιασμοί"

Ούνα φάτσα ούνα ράτσα; Δεν νομίζω...

Διάβασα το κείμενο που υπέγραψαν μερικοί από τους σημαντικότερους Ιταλούς επιχειρηματίες. «Δεν θα παραμείνουμε στο περιθώριο παρακολουθώντας την Ιταλία να μένει άφραγκη. Περίπου 50% του δημόσιου χρέους της χώρας βρίσκεται σε ιταλικά χέρια. Αν η Ιταλία χρειάζεται τη βοήθεια μας, εμείς είμαστε εδώ»,  γράφουν στην επιστολή που δόθηκε πριν από λίγα εικοσιτετράωρα στη δημοσιότητα.
     
Οι  κολοσσοί της Ιταλίας, λοιπόν, αφυπνίστηκαν πολύ γρήγορα και προσφέρονται να κάνουν κι αυτοί κάτι για να βοηθήσουν τη χώρα τους να μην βουλιάξει. Συνειδητοποιώντας ότι αν συμβεί αυτό ενδεχομένως και οι δικές τους επιχειρήσεις να βρεθούν στον βυθό. Ίσως  ορισμένοι από αυτούς-θα πει κάποιος- να ήταν ανάμεσα σε εκείνους που πριν από δυο χρόνια εκμεταλλεύτηκαν την «αμνηστία» που έδωσε ο Μπερλουσκόνι για να φέρουν πίσω από την Ελβετία τα χρήματα που είχαν βγάλει παράνομα. Δεν το γνωρίζω.
      
Αυτό που γνωρίζω είναι ότι θα ήθελα πολύ να δω και στην Ελλάδα κάποιους από τους δικούς μας επιχειρηματίες,  να κάνουν μια ανάλογη κίνηση. Μια κίνηση που να δείχνει ότι είναι έτοιμοι κι αυτοί να στηρίξουν τη χώρα τους όπως κάνουν -θέλοντας και μη- μισθωτοί, συνταξιούχοι, καταστηματάρχες, αγρότες, σχεδόν όλοι...Να τους ακούσω να λένε «δεν θα παραμείνουμε να βλέπουμε την Ελλάδα να παραμένει άφραγκη». Να το πουν και να το κάνουν τώρα που η χώρα τους χρειάζεται περισσότερο από ποτέ.

Κι όχι -όπως οι περισσότεροι από αυτούς- να περιορίζονται να ζητούν κι άλλη «ευελιξία» στις εργασιακές σχέσεις, κι άλλη «ελαστικοποίηση» στα ωράρια των εργαζόμενων κι άλλες μειώσεις στις κατώτερες αμοιβές....
 
Του Σωτήρη Ξενάκη