Ο γραμματοδιδάσκαλος που «έριξε» τους μαθητές του!

Οι Έλληνες ήταν πάντα επιρρεπείς στα τυχερά παιχνίδια και έβρισκαν διάφορους τρόπους για να εκφράζουν το πάθος τους. Αλλά και το κράτος ποικιλοτρόπως εκμεταλλευόταν τις ευκαιρίες για να κερδίζει από το πάθος αυτό. To 1911, όταν δεν υπήρχε ο ηλεκτρονικός τζόγος και οι διάφορες μορφές παιχνιδιών, ο φτωχόκοσμος της χώρας εναπόθετε τα όνειρά του στο περίφημο «Λαχείον υπέρ του Εθνικού Στόλου και των Αρχαιοτήτων», το «Λαχείον του Στόλου», όπως το αποκαλούσε ο λαός. Ήταν το μόνο κρατικό λαχείο μέχρι το 1926 και στο πέρασμα του χρόνου μετεξελίχθηκε στο γνωστό μας «Λαϊκό Λαχείο».

Μόλις περνούσαν οι γιορτές, από τις αρχές μέχρι τα μέσα περίπου κάθε Ιανουαρίου, χιλιάδες άνθρωποι σε όλη τη χώρα περίμεναν με αγωνία την κλήρωση ελπίζοντας στο «θαύμα». Το Ιανουάριο όμως του 1911, η κλήρωση έδωσε αφορμή να ξεσηκωθούν τα χωριά του Δήμου Μελιτίνης της επαρχίας Λακεδαίμονος. Ένας δάσκαλος, γραμματοδιδάσκαλος με την ορολογία της εποχής, ο Γ. Γεωργόπουλος, δεν απέφυγε τον πειρασμό και «έριξε» τους είκοσι τέσσερις μαθητές του Γραμματοδιδασκαλείου του για να εισπράξει μόνος του τα κέρδη από τον πρώτο λαχνό, τα οποία ανέρχονταν σε 20.000 φράγκα.

Οι είκοσι τέσσερις μαθητές είχαν καταβάλει από 10 λεπτά ο καθένας για να αγοράσουν λαχεία επιδιώκοντας την κοινή τύχη. Συνέλεξαν, λοιπόν, το ποσόν των 2,40 δραχμών, πρόσθεσε και ο δάσκαλος 60 λεπτά για να αγορασθούν τρία μονόδραχμα λαχεία. Ανάμεσά τους περιλαμβανόταν και το λαχείο που κέρδισε τον πρώτο αριθμό, κάνοντας τις 24 οικογένειες των μαθητών να πετούν από τη χαρά τους πιστεύοντας ότι θα λυθούν πολλά από τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν.

Λογάριαζαν όμως χωρίς τον… δάσκαλο, ο οποίος είχε κρατήσει και τα λαχεία προς φύλαξη! Μόλις πληροφορήθηκε το γεγονός, ο δάσκαλος… ξέχασε τους μαθητές του και έσπευσε στην Αθήνα μόνος του για να εξαργυρώσει τα γραμμάτια. Οι μαθητές δεν μπορούσαν βεβαίως να τον εμποδίσουν να φύγει, οπότε αρκέστηκαν στην καταγγελία του γεγονότος. Αλλά τα γραμμάτια ήταν «πληρωτέα άμα τη εμφανίσει»…

Από τον Μικρό Ρωμιό 

Ποιες φράσεις καταργούνται λόγω μνημονίου

1. Καταργείται η φράση αγανακτισμένου γείτονα “Θα κάνετε ησυχία να κοιμηθούμε, δουλεύουμε αύριο” (σιγά να μην δουλεύετε από αύριο).

2. Κατά συνέπεια καταργείται και η συνώνυμη έκφραση “Τελειώνετε κυρία μου, έχουμε και δουλειές” (δεν έχετε είπαμε).

3. Μη ορθή θεωρείται επίσης και η έκφραση “Μια δουλειά σε βάλαμε να κάνεις” (Μία; χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα…….!!!)

4. Καταργείται πλέον το σύνθημα “Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο” (Βρες εσύ πελάτη και μετά δώσε του και δίκιο).

5. Καταργείται από τα σχολεία το μάθημα του Επαγγελματικού Προσανατολισμού (εκτός και αν το διατηρήσουμε, έτσι ρε παιδί μου, για εγκυκλοπαιδικές γνώσεις).

6. Πλέον από το Δημοτικό, η δημιουργία προτάσεων θα αξιολογείται μόνο ως προς την ορθογραφία και τη γραμματική. (η σύνταξη είναι πλέον ανύπαρκτος όρος).

7. Η φράση “εθελοντική εργασία” θεωρείτε πλέον πλεονασμός. Ο όρος “εργασία” από μόνος του, αρκεί για να αποδώσει το ίδιο νόημα.

8. Τέλος, έπειτα και από σύμφωνη γνώμη της Εταιρίας Προστασίας του Παιδιού και του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, στην κατηγορία της Κακοποίησης Ανηλίκου συμπεριλαμβάνεται και η ερώτηση προς μικρά παιδιά “Εσύ, τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;”.

Η Μπαρτσελόνα και το σοσιαλιστικό ποδόσφαιρο

«Μια μέρα θα μιλάμε στα παιδιά μας για την Μπαρτσελόνα, με τον ίδιο τρόπο που οι πατεράδες μας μας μίλαγαν για τον Άγιαξ όταν ήμαστε μικροί» μου έλεγε ένας φίλος μετά τον περσινό τελικό του champions league. 
«Θα μας θυμίσει πάλι κανείς την έμπνευση, τη γοητεία του απρόοπτου, τον αυθορμητισμό που γίνεται σοφία και τη σοφία που φαντάζει σαν αυθορμητισμός, το ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι το πιο μοντέρνο χορογραφικό έργο τέχνης, όπως μας απέδειξαν και μας το δίδαξαν οι νέοι Νιζίνσκι της δεκαετίας του 70;», αναρωτιόταν σε ένα άρθρο του για τον Άγιαξ, γραμμένο το 1984, ο Μανώλης Αναγνωστάκης. 


Νομίζω πως σήμερα, μετά και τις φετινές εμφανίσεις της Μπαρτσελόνα, μπορούμε να απαντήσουμε καταφατικά. Ψηλαφώντας τους δεσμούς του χρόνου, ψάχνοντας την καταγωγή του όμορφου παιχνιδιού της καταλανικής ομάδας, τη σημασία της ομαδικότητας και τη μεταμόρφωση της τακτικής σε ομορφιά, πολλαπλές συγγένειες μας φέρνουν πίσω στο παιχνίδι τον Ολλανδών. Και γυρνώντας λίγο πιο πίσω καταλήγουμε σε ένα ίσως απρόσμενο προπάτορα. Το «σοσιαλιστικό ποδόσφαιρο», των «πανίσχυρων Μαγιάρων», της εθνικής Ουγγαρίας κατά τη δεκαετία του 1950.

Το σοσιαλιστικό ποδόσφαιρο

Όταν το 1953, η εθνική Ουγγαρίας κέρδιζε την Αγγλία 6-3, σε φιλικό παιχνίδι (το οποίο αργότερα θα ονομαζόταν «το ματς του αιώνα»), δεν εντυπωσίασε απλά γιατί συνέτριψε μια από τις ισχυρότερες ομάδες του κόσμου, ούτε επειδή γινόταν η πρώτη ομάδα που κέρδιζε την εθνική Αγγλίας μέσα στο Γουέμπλεϊ. 

Βασική τροφή της έκπληξης και του ενθουσιασμού ήταν η επίδειξη ενός νέου τρόπου ποδοσφαίρου στο ευρύ κοινό. Δημιουργός του, ο Γκούσταβ Σέμπες και κύριος εκτελεστής του ο Φέρεν Πούσκας. Ο Σέμπες, πρώην συνδικαλιστής των ουγγρικών εργοστασίων αλλά και των εργοστασίων της Ρενό στο Παρίσι, ήθελε να δημιουργήσει μια μορφή ποδοσφαίρου η οποία θα ταίριαζε στο κοινωνικό όραμα του σοσιαλισμού. Κάθε παίχτης θα ήταν ισάξιος μέσα στο γήπεδο και θα μπορούσε να παίξει σε όλες τις θέσεις εξίσου αποτελεσματικά. Η ομαδικότητα θα κυριαρχούσε και θα διαμόρφωνε μια μηχανή δημιουργίας και αποτελεσματικότητας. 

Ο Σέμπες ονόμασε το νέο τρόπο παιχνιδιού «σοσιαλιστικό ποδόσφαιρο». Ο Γκιούλα Γκρόσιτς, τερματοφύλακας της «χρυσής ομάδας» της Ουγγαρίας έλεγε για τον Σέμπες: «Ήταν τρομερά αφοσιωμένος στη σοσιαλιστική ιδεολογία και αυτό μπορούσες να το αισθανθείς σε κάθε τι που έλεγε. Ο ίδιος μας έλεγε πως η μάχη ανάμεσα στο σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό εκτυλίσσεται στο ποδοσφαιρικό γήπεδο όπως οπουδήποτε αλλού». Εφαρμόζοντας την ιδεολογία του στο γήπεδο, δίνοντας ξεχωριστή σημασία στη φυσική κατάσταση των παιχτών και μετατρέποντας το παραδοσιακό σύστημα του 3-2-5 σε 4-2-4, ο Σέμπες κατάφερε να δημιουργήσει μία από τις καλύτερες ομάδες όλων των εποχών. «Όταν βρισκόμαστε στην επίθεση όλη η ομάδα επιτίθεται, το ίδιο συμβαίνει και με την άμυνα. Εμείς ήμαστε το πρότυπο για το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο» έλεγε ο Φέρεν Πούσκας.

Το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο,
ο Γιόχαν Κρόιφ και το tiki-taka

Μια δεκαετία αργότερα, ο Rinus Michels θα επεξεργαστεί τις ιδέες και τις εφαρμογές του Σέμπες δημιουργώντας το «ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο». Το στιλ αυτό ταυτισμένο τόσο με τον Άγιαξ όσο και με την εθνική Ολλανδίας, θα βρει την πιο έντονη ενσάρκωσή του, στο πρόσωπο του μεγάλου Γιόχαν Κρόιφ. Το «ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο» υπήρξε ένας τρόπος επιθετικού ποδοσφαίρου στηριγμένου στη δημιουργία χώρων. Οι παίχτες αλλάζουν συνεχώς θέσεις μέσα στο γήπεδο δημιουργώντας κενούς χώρους τους οποίους θα εκμεταλλευτούν επιθετικά. Βασισμένοι στην ταχύτητα και τη δημιουργικότητα, οι παίχτες του Άγιαξ θα δημιουργήσουν, στα τέλη της δεκαετίας του 60 και στις αρχές της δεκαετίας του 70 , μια συμφωνία παλλόμενης ομορφιάς.
Όταν ο Γιόχαν Κρόιφ θα μετακομίσει στη Μπαρτσελόνα το 1973 (ο Ρίνους Μίχελς είχε μεταφερθεί στην ομάδα ήδη από το 1971), θα μεταφέρει και τον ιδιαίτερο τρόπο παιχνιδιού του. Άλλωστε ο Κρόιφ μέχρι και σήμερα είναι για την Μπαρτελόνα κάτι πολύ σημαντικότερο από απλά ένας παίχτης. Αρχηγός και έμβλημα της ομάδας, ο Κρόιφ μετέτρεψε την Μπαρτσελόνα σε πρωταθλήτρια μετά από πολλά χρόνια δίνοντας της πίσω τη χαμένη της περηφάνια. Απαντώντας γιατί δεν δέχτηκε την οικονομικά πιο ευνοϊκή μεταγραφή στην αντίπαλο Ρεάλ, απάντησε: «Δεν θα μπορούσα ποτέ να παίξω σε μια ομάδα η οποία είχε άμεση σχέση με τον δικτάτορα Φράνκο». Το 1988, ο Κρόιφ γίνεται προπονητής της Μπαρτσελόνα και μεταμορφώνει για άλλη μια φορά το παιχνίδι της. Το tiki-taka, το στιλ που παίζει μέχρι και σήμερα η Μπαρτσελόνα, είναι μια παραλλαγή του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου. Οι χώροι δημιουργούνται όχι μόνο από την αλλαγή των θέσεων των παιχτών, αλλά από τις πάσες και τη συνεχή κυκλοφορία της μπάλας, σε ένα αποτέλεσμα που μέχρι και σήμερα δημιουργεί ομορφιά μέσα από την ομαδικότητα.
Η διαδρομή από το σοσιαλιστικό ποδόσφαιρο στην Μπαρτσελόνα του σήμερα, μας μαθαίνει το πώς η ιδεολογία μπορεί να μεταφραστεί σε πρακτική εφαρμογή ακόμα και στην πιο απλή χειρονομία, μεταμορφώνοντας το σύνθετο σε απλό, διεκδικώντας αποτελεσματικότητα ταυτόχρονα με την ομορφιά. Κοιτώντας την Μπαρτσελόνα του Μέσι, βλέπουμε τις σκιές της Ουγγαρίας του Πούσκας ή του Άγιαξ του Κρόιφ να τρεμοπαίζουν στο βάθος. Και είμαστε πολλοί αυτοί που κοιτούμε την Μπαρτσελόνα. Με ενθουσιασμό παιδικό. Ή όπως θα έλεγε ο Μανώλης Αναγνωστάκης: «Ψάχνοντας όχι μόνο τη νίκη, όχι μόνο τους πανηγυρισμούς, όχι μόνο τη δύναμη, την τεχνική ή τον εντυπωσιασμό, αλλά πάντα το κάτι άλλο, την πνοή που μεταβάλλει ένα «ομαδικό παιχνίδι» σε έργο τέχνης, ανεπανάληπτο όπως όλα τα γνήσια έργα τέχνης».

Χώρα πενήτων, γερόντων και ξενιτεμένων

Ο Βενιζέλος ήδη έστειλε επιστολή στον πρόεδρο της Κομισιόν ζητώντας μέτρα – και, φυσικά, κονδύλια – για «ανάπτυξη». Η απάντηση του Μπαρόζο όμως, όπως τουλάχιστον προαναγγέλλει έγγραφο που αποκάλυψε η Wall Street Journal, είναι απλή και αποστομωτική: Αν η Ελλάδα εφαρμόσει τις συμφωνημένες «μεταρρυθμίσεις», δεν θα χρειαστεί νέα κονδύλια. Μεταξύ των «μεταρρυθμίσεων» περιλαμβάνεται η εξαφάνιση των συμβάσεων εργασίας.

Μόνο που η εφαρμογή των... «μεταρρυθμίσεων» προβλέπει επιπλέον δημοσιονομικά μέτρα το 2013 και το 2014 για να φέρει – κατά τον... Μπαρόζο πάντα – το χρέος στον στόχο του 117% του ΑΕΠ το 2020.

Επιπλέον, κατά τον ίδιο αυτόν Μπαρόζο, η Ελλάδα έλαβε λιγότερα από τα μισά από τα 20 δισ. ευρώ των ευρωπαϊκών κονδυλίων για την περίοδο 2007-2013. «Το γεγονός αυτό συνεπάγεται μια αρκετά μεγάλη ανεκμετάλλευτη δυνατότητα για την τόνωση της ζήτησης και των επενδύσεων και της δημιουργίας θέσεων εργασίας βραχυπρόθεσμα, ταυτόχρονα με τη δημιουργία θεμελίων για βιώσιμη ανάπτυξη στο μέλλον».

Με απλά λόγια, η Κομισιόν υπόσχεται ότι, με λίγο περισσότερα από 10 δισ., η Ελλάδα θα καταφέρει να περάσει στην... ανάπτυξη, η οποία μάλιστα είναι σαφώς προσδιορισμένη: οδικοί άξονες, τουρισμός και εκσυγχρονισμός της δημόσιας διοίκησης. Δηλαδή κυρίως εθνικοί εργολάβοι και ξενοδόχοι, αφού η δημόσια διοίκηση είναι άγνωστο πώς θα επωφεληθεί την ώρα που το Δημόσιο καταρρέει μαζί με τις κοινωνικές και παραγωγικές του υπηρεσίες.

Τώρα όποιος καταφέρει να μιλάει για... ανάπτυξη με αυτούς τους όρους και αυτά τα χρήματα, χαλάλι του. Ούτε ο Χουντίνι τέτοια μαγικά.

Και δύο ακόμη παρατηρήσεις στα παραπάνω:

1. Μπορεί ο Μπαρόζο να εξακολουθεί να μιλάει για στόχο χρέους στο 117% του ΑΕΠ το 2020, αλλά το ΔΝΤ ήδη, στη νέα έκθεσή του, κάνει λόγο για χρέος

● 153,2% του ΑΕΠ το 2012,

● 160,9% του ΑΕΠ το 2013,

● 158,1% του ΑΕΠ το 2014,

● 150,9% του ΑΕΠ το 2015,

● 143,7% του ΑΕΠ το 2016 και

● 136,8% του ΑΕΠ το 2017.

Υπό τη γουστόζικη προϋπόθεση βεβαίως ότι η Ελλάδα θα καταφέρει να έχει συνεχώς πρωτογενή πλεονάσματα άνω του 4% του ΑΕΠ της από το 2014 και μετά...

2. Επιπλέον το ΔΝΤ υποστηρίζει ότι, λόγω της γήρανσης του πληθυσμού, για να καταφέρει η Ελλάδα να περιορίσει το χρέος της στο 60% του ΑΕΠ έως το 2030, θα πρέπει να λάβει μέτρα «προσαρμογής»7,3% του ΑΕΠ έως το 2020 (15-16 δισ. ευρώ) και συνολικά 10,7% του ΑΕΠ έως το 2030, δηλαδή περίπου24 δισ. ευρώ.

Με απλά λόγια το ΔΝΤ προαναγγέλλει ότι μια χώρα γερόντων θα πρέπει να παίρνει διαρκώς μέτρα λιτότητας και φορολογικού εφιάλτη μέχρι το 2030. Αυτό περίπου περιγράφουν οι μόνιμοι «εταίροι» (και «εταίρες») της εξουσίας ως... ανάπτυξη.

Ανάπτυξη; Πώς;

Μένοντας λίγο ακόμη στα φληναφήματα περί ανάπτυξης, το βασικό ερώτημα είναι πώς ακριβώς θα την πετύχουν. Τι ακριβώς θα αλλάξουν;

● Θα ενισχύσουν τις δημόσιες επενδύσεις, που αποτελούν τον υπ’ αριθμόν ένα παράγοντα ανάπτυξης για κάθε χώρα; Με τι λεφτά όταν όλα τα κρατικά έσοδα θα πηγαίνουν κατά προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση των... μη διαχειρίσιμων δανείων; Κι αν πρόκειται να τις ενισχύσουν, γιατί ήδη τις εξαφάνισαν;

● Θα τονώσουν την εσωτερική κατανάλωση, η οποία είναι ο υπ’ αριθμόν δύο παράγοντας ανάπτυξης; Πώς; Με τους μισθούς... Βουλγαρίας, οι οποίοι ούτε μια σοβαρή επένδυση δεν έφεραν στη χώρα αυτήν και κατάντησαν τους μισούς κατοίκους της μετανάστες;

● Θα τονώσουν τις εξαγωγές; Πώς ακριβώς, όταν η ίδια η Γερμανία, βλέποντας τις εξαγωγές της να μην «τραβάνε» λόγω της κρίσης στην ευρωζώνη, αναγκάζεται να κάνει αυτό που δεν κάνει η... Ελλάδα: να στραφεί στην τόνωση της εσωτερικής κατανάλωσης δίνοντας αυξήσεις στον δημόσιο τομέα; Πώς, όταν ο παραγωγικός ιστός ξεχαρβαλώνεται, η γεωργία παραπαίει και ο κεφαλαιουχικός εξοπλισμός απαξιώνεται; Ούτε στα όνειρά τους λοιπόν αύξηση των εξαγωγών...

Πώς λοιπόν θα επιτύχουν την... ανάπτυξη όταν εν τω μεταξύ συσσωρεύονται με ταχύτατο ρυθμό οι συνέπειες της διαρκώς διευρυνόμενης ανεργίας και των αυξανόμενων λουκέτων; Εκτός αν μιλάμε για ανάπτυξη που θα ωφελεί αποκλειστικά τους ξένους κατόχους και νομείς της εθνικής περιουσίας. Αλλά κι αυτήν ποιος θα τη θέλει σε μια χώρα στην οποία ελάχιστοι θα μπορούν να αγοράζουν ό,τι παράγεται πάμφθηνα;

Μάλλον κάτι πάει στραβά στις εξαγγελίες των «νταβατζήδων» της εξουσίας. Παρά τα όσα υπόσχονται, ένα είναι βέβαιο ότι μπορούν να υλοποιήσουν: μια χώρα πάμπτωχων και γερόντων.

Από το ποντίκι

Συμβαίνουν και στην Ιταλία…

Στη γειτονική Ιταλία για τον δικό τους Παπαδήμιο (τον Monti, αδελφό του δικού μας στις ίδιες στοές τραπεζιτών) και τα ίδια μέτρα εξόντωσης του λαού...

- Ο αστυνομικός 1.600 € για να διακινδυνεύει τη ζωή…
- Ο πυροσβέστης 1.800 € για να...
σώζει ζωές…
- Ο δάσκαλος 1.400 € για να προετοιμάζει τη ζωή…
- Ο γιατρός 2.200 € για να διατηρεί στη ζωή…
- Ο βουλευτής 30.000 € για να γαμάει τη ζωή των άλλων!

Γερμανική Ευρώπη

Οι μισθοί και οι συντάξεις δεν έχουν μειωθεί αρκετά διατείνεται η τρόικα, ενώ ο Έλληνας υπουργός επί των Οικονομικών προαναγγέλλει νέα άγρια μέτρα τον Μάιο. Επιτέλους, μέχρι που θα φθάσει το μαστίγωμα; Δεν αντιλαμβάνονται ότι οι εργαζόμενοι δεν αντέχουν άλλο; Ακόμα χειρότερα, η εκμηδένιση της ζήτησης λόγω της εξαέρωσης των μισθών και των συντάξεων είναι βέβαιο ότι θα βαθύνει και θα επιμηκύνει τη διάρκεια της ύφεσης, οδηγώντας στον αργό θάνατο την ελληνική οικονομία.

Παραδόξως, όμως, στη Γερμανία προχωρούν σε αύξηση των μισθών κατά 6% προκειμένου να ισορροπήσουν τη μείωση της κατανάλωσης από τις χώρες της ανεργίας και της ανέχειας του ευρωπαϊκού νότου. Συνεπώς το γερμανικό μοντέλο ανάπτυξης, που βασιζόταν στον περίφημο νόμο του Hartz IV και την ατζέντα του 2010 και περιελάμβανε μειώσεις μισθών-κόστος εργασίας-, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, αύξηση απολύσεων, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων κ.ά., ισχύει μόνο για τους εργαζόμενους της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και ενδεχομένως της Ιταλίας.

Η Ευρώπη, με άλλα λόγια, υιοθετεί το αυταρχικό μοντέλο της Κίνας, όπου το βόρειο ευρωπαϊκό τμήμα θα είναι υπεραναπτυγμένο κατά το ανάλογο των κινεζικών ανατολικών ακτών, ενώ ο ευρωπαϊκός νότος με τους μισθούς πείνας θα αντιστοιχεί στην καθυστερημένη κινεζική ενδοχώρα. Ο μεγάλος στόχος στη συνέχεια θα είναι η μετατόπιση των ευρωπαϊκών βιομηχανιών προς το φθηνό σε κόστος νότο αλλά και ο έλεγχος αυτής της μετακίνησης. Αυτό θα συμβεί μέσω ενός αυστηρού πολιτικού και χρηματοπιστωτικού πλαισίου καθώς και με την υιοθέτηση από τους «νότιους» της προτεσταντικής γερμανικής κουλτούρας των ορίων και της πειθαρχίας.

Η γερμανική κουλτούρα συνεπώς θα λειτουργήσει κατά το ανάλογο της πουριτανικής κουλτούρας των WASP’s στις ΗΠΑ, με βάση την οποία ενοποιήθηκε αυτή η χώρα των μεταναστών απ’ όλο τον κόσμο. Τα παραπάνω καταδεικνύουν ότι οι Γερμανοί δεν σκέφτονται με όρους αλληλεγγύης τη διάσωση της Ελλάδας, αλλά με όρους υποταγής στη δική τους άποψη για την Ενωμένη Ευρώπη. Μία Ευρώπη που θα είναι «γερμανική» ως προς την κουλτούρα και πλήρως υποταγμένη στις νεοφιλελεύθερες επιταγές των τραπεζών που εδρεύουν στη Φρανκφούρτη σε ό,τι αφορά την οικονομία. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε, αυτός ο άτεγκτος άνθρωπος όταν πρόκειται για την εξαθλίωση εκατομμυρίων εργαζομένων, δικαιολόγησε το απόρρητο των ελβετικών τραπεζών σχετικά με τις καταθέσεις φοροφυγάδων.

Κατά συνέπεια, αν θέλουμε οι Ευρωπαίοι του νότου να ξεφύγουμε από τη μέγκενη των τραπεζών και της Γερμανίας πρέπει να συστήσουμε ένα ισχυρό μπλοκ διεκδίκησης των δικαιωμάτων που απορρέουν από τις συνθήκες και τις αρχές της ΕΕ, που είναι η αλληλεγγύη και η σύγκλιση και όχι η άλωση και η εκμετάλλευσή μας. Γιατί αυτή η Ευρώπη που προωθούν οι Γερμανοί και εν μέρει οι Γάλλοι δεν έχει καμία σχέση με την Ευρώπη των λαών.

Η "κατάρα" του κινηματογραφικού ρόλου του Χριστού

Θρύλος, κατάρα που διαιωνίζεται ή απλά μαζεμένες συμπτώσεις; Το γεγονός, ότι όλοι οι ηθοποιοί που έχουν κατά καιρούς ενσαρκώσει κινηματογραφικά τον Ιησού Χριστό βλέπουν την καριέρα τους να παίρνει την κατιούσα, έχουν πάθει διάφορα ατυχήματα....

ή ακόμη χειρότερα έχασαν την ίδια τους τη ζωή, προκαλεί δέος. Εμείς θα σας αναφέρουμε απλά τις χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις και τα συμπεράσματα δικά σας... 

Είναι στην πλειοψηφία τους γνωστοί ξένοι ηθοποιοί, που πήραν την απόφαση να υποδυθούν στον κινηματογράφο τον Ιησού Χριστού, λόγω της υπέμετρης φιλοδοξίας τους. Εκ των υστέρων βέβαια μετάνιωσαν για την απόφασή τους αυτή. Μετά την "κατάρα" του Superman, ακολουθεί αυτή του Θεανθρώπου. Και εδώ καλούμαστε να θέσουμε ένα βασικό ερώτημα "Τυχαίο ή μοιραίο";

Tζέιμς Καβίζελ - "Τα πάθη του Χριστού"
Πρωταγωνίστησε στην ταινία - φαινόμενο. Τα "πάθη του Χριστού" του Μελ Γκίμπσον είναι αδιαμφησβήτητα η δημοφιλέστερη κινηματογραφική ταινία που αναφέρεται στον Εσταυρωμένο. Ο ηθοποιός Τζέιμς Καβίζελ δέχθηκε την πρόκληση να ενσαρκώσει τον Ύψιστο και τότε άρχισε μία σειρά από κακότυχα γεγονότα. Τον χτύπησε δύο φορές κεραυνός, έπαθε εξάρθρωση του ώμου του καθώς κουβαλούσε τον κινηματογραφικό σταυρό, υπέφερε αργότερα από υποθερμία και τραυμάτισε σοβαρά το χέρι του. Σε πόσες συμπτώσεις να πιστέψει κανείς;

Tζέφρι Χάντερ - "Ο Βασιλεύς των Βασιλεών"Στα 33 του χρόνια πέθανε ο Ιησούς Χριστός, στα 33 του χρόνια τον ενσάρκωσε ο Τζέφρι Χάντερ στην επανέκδοση της ταινίας «ο Βασιλεύς των Βασιλέων» του Σεσίλ Ντε Μιλ το 1961. Ο ίδιος θεωρεί τον συγκεκριμένο ρόλο "καταραμένο", αφού από πρώτο όνομα της υποκριτικής υποβιβάστηκε σε ηθοποιό Β΄κατηγορίας. Aποφάσισε να ρίξει το βάρος στην προσωπική του ζωή όμως απέτυχε παταγωδώς και εκεί. Εννιά χρόνια μετά το φιλμ παντρεύεται την αγαπημένη του αλλά ο γάμος του δεν στεριώνει για πολύ. Παθαίνει δύο εγκεφαλικά επεισόδια και πεθαίνει από εσωτερική αιμορραγία μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Ηταν μόλις 42 ετών...

Ρόμπερτ Πάουελ - "Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ"Ο Βρετανός Ρόμπερτ Πάουελ υποδύθηκε τον Εσταυρωμένο στην υπερπαραγωγή του Φράνκο Τζεφιρέλι "Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ". Γνώρισε μεγάλη επιτυχία μέσα από τον συγκεκριμένο ρόλο ενώ είχε αποσπάσει και το βραβείο του καλύτερου ηθοποιού για την ερμηνεία του στην ταινία. Εντούτοις, η επιτυχία δεν κράτησε για πολύ, αφού ο ίδιος ταυτίστηκε τόσο πολύ με το πρόσωπο του Ιησού, που έπαψε να δέχεται επαγγελματικές προτάσεις για να υποδυθεί άλλους κινηματογραφικούς ρόλους. Ο ίδιος είχε δηλώσει: "Σύμφωνα με έναν θρύλο, όποιος ερμηνεύει το ρόλο του Χριστού δεν έχει καλή τύχη. Δεν ξέρω αν ισχύει κάτι τέτοιο αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι η εμπειρία αυτή σου αλλάζει τη ζωή και σε σημαδεύει για πάντα". Πολλοί υποστήριξαν πάντως ότι μετά το πέρας της ταινίας ο Πάουελ έπασχε από ψυχολογικά προβλήματα...

Γουίλιαμ Νταφόε - "Ο τελευταίος πειρασμός"Υποδήθηκε τον Ιησού Χριστού στην ταινία "Ο τελευταίος πειρασμός" του Μάρτιν Σκορσέζε. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ο Νταφόε τυφλώθηκε εντελώς από το ένα του μάτι, μετά από αλλεργία που παρουσίασε. Ο ίδιος έπειτα από χρόνια και αφού ανέκτησε πλήρως την όρασή του, εξομολογήθηκε: "Ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να πιστέψω ότι είχα το θράσος να πιστέψω ότι μπορούσα να ενσαρκώσω τον ίδιο τον Χριστό».

Γκρέιαμ Τσάπμαν - "Η Ζωή του Μπράιαν"Πρόκειται για μία κινηματογραφική ταινία που αποτελεί κωμική παραβολή της Βίβλου του 1979, στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Γκρέιαμ Τσάπμαν και υποδυόταν ένα βρέφος που, σύμφωνα με την ταινία, γεννήθηκε στη διπλανή φάτνη από εκείνη του Ιησού Χριστού. Το συγκεκριμένο βρέφος μεγάλωσε και πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 48 ετών!

Bonus - "H ωραιότερη ιστορία του κόσμου"Πολλά δραματικά επεισόδια συνέβησαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της συγκεκριμένης θρησκευτικής ταινίας. Μετά από σχεδόν μισό αιώνα, μια χιονοθύελλα χτύπησε την Αριζόνα, όπου γυριζόταν η ταινία, καταστρέφοντας τα σκηνικά. Αφού η παραγωγή αναστήθηκε, χτυπάει για δεύτερη φορά μια πιο δυνατή θύελλα, αναγκάζοντας τους υπεύθυνους να αναβάλλουν τα γυρίσματα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο 60χρονος διευθυντής φωτογραφίας Γουίλιαμ Σ. Μέλορ παθαίνει ανακοπή καρδιάς στο πλατό και πεθαίνει ακαριαία. Προκατάληψη ή μη τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους...

Robert WilsonΟ ηθοποιός Robert Wilson υποδύθηκε το Χριστό σε πολλές σειρές της δεκαετίας του '50. Έκτοτε όμως δεν κατάφερε να παίξει σχεδόν πουθενά αλλού. Ο συγκεκριμένος ρόλος τoν είχε "στοιχείωσει"...

Τed NeeleyΈπαιξε τον Ιησού στο μιούζικαλ «Jesus Christ Superstar» και κάπου εκεί τελείωσε η καριέρα του με εξαίρεση κάποια διαφημιστικά σποτ και δύο τρεις αμελητέες ταινίες. Βρέθηκε στα αζήτητα την ώρα που πίστευε πως η καριέρα του θα εκτοξευθεί στα ύψη μετά τη συγκεκριμένη κινηματογραφική του επιτυχία...

Αλέξης Γκόλφης - "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται"Για το τέλος αφήσαμε έναν Έλληνα, ο οποίος το 1975 - 76 πήρε τη μεγάλη απόφαση να συμμετέχει στην κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Νίκου Καζαντζάκη "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται". Υποδύθηκε τον Μανωλιό και από εκείνη τη στιγμή η ζωή του πήρε την κάτω βόλτα. Ο ίδιος θεωρούσε πως ο "Χριστός"του Καζαντζάκη τον κυνηγούσε και τον στοίχειωνε. Μετά την ταινία, αρρώστησε, εθίστηκε στα ναρκωτικά και το αλκοόλ και βρέθηκε ρακένδυτος και νεκρός ένα κρύο απόγευμα του περασμένου Αυγούστου στην πλατεία Κολιάτσου. Κανείς δεν τον αναζήτησε...
Να αναφέρουμε τέλος πως ο Φρανκ Ράσελ υπήρξε ο πρώτος κινηματογραφικός Χριστός (υποδύθηκε τον Θεάνθρωπο το 1897), ενώ ο Χάουαρντ Γκέι είναι αυτός που είχε την τόλμη να υποδυθεί τον Ιησού χριστό δύο φορές το 1918.