Όταν ο Γκαίρινγκ, υπαρχηγός του Χίτλερ και επικεφαλής της Γκεστάπο, ανέλαβε την ηγεσία του υπουργείου των Εσωτερικών στην κυβέρνηση των ναζί, απευθυνόμενος στην αστυνομία του Ντόρτμουντ, δήλωσε: «Δύο είδη νόμου ξέρω, γιατί ξέρω και δύο είδη ανθρώπων: αυτούς που είναι με το μέρος μας και αυτούς που είναι εναντίον μας»!
Αυτός ο «νόμος», ο «νόμος» του «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας», ο «νόμος» των ναζί, έγινε παγκόσμιος νόμος της «νέας τάξης πραγμάτων» στο λυκαυγές του 21ου αιώνα. Του «νέου αμερικανικού αιώνα», όπως τον έχουν βαφτίσει τα γεράκια της Ουάσινγκτον…
Συνιστά ιστορική παραφροσύνη. Κι όμως: Εφτά ολόκληρες δεκαετίες μετά το Δικαστήριο της Νυρεμβέργης, εκείνος που αναβιώνει την «λογική» του Γκέρινγκ είναι το κράτος του Ισραήλ. Ο «νόμος» που εφαρμόζει το Ισραήλ, αυτή η ύβρις κατά του Ανθρώπου, αποτελεί μετουσίωση του χιτλερικού δόγματος: «Εφόσον σε παρακολουθώ είσαι ύποπτος, εφόσον σε εκτελώ είσαι ένοχος, εφόσον σε βομβαρδίζω είσαι τρομοκράτης»!
Η «λογική» του φασισμού, στην εκδοχή της κυβέρνησης του Ισραήλ, λέει: Δεν είναι ο Νετανιάχου ο δολοφόνος. Δεν φταίει αυτός. Φταίνε τα... θύματά του. Φταίνε οι εκτελεσμένοι, φταίνε οι δολοφονημένοι! Και φταίνε γιατί είναι Παλαιστίνιοι, γιατί είναι Λιβανέζοι, γιατί είναι Σύροι. Γιατί είναι άνθρωποι από κάθε γωνιά του κόσμου που υπέπεσαν στο «έγκλημα» να μη συμφωνούν με το Ισραήλ. Οι δε Παλαιστίνιοι φταίνε διπλά: Γιατί δεν συναινούν με την κατοχή της πατρίδας τους από το Ισραήλ….
Ο ίδιος φασισμός, πριν 70 χρόνια έλεγε: «Ο Χίτλερ δεν ήταν αντισημίτης. Απλώς, εκείνοι έκαναν το "λάθος" να είναι Εβραίοι»!
Κατά την ορολογία της περίφημης «διεθνούς κοινότητας», η γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης από το Ισραήλ δεν είναι έγκλημα. Δεν είναι δολοφονία. Δεν είναι βαρβαρότητα. Κατά την ορολογία του ΟΗΕ, πρόκειται απλώς για μια ...«υπερβολή»! Που όπως δήλωσε ο κύριος ΓΓ του ΟΗΕ, ο Μπαν Κι Μουν, του προκαλεί… «ανησυχία». Μετά από περίπου 200 νεκρούς και μετά από 1.300 τραυματίες, ο κ.Μουν νιώθει… «ανησυχία». Τι λες!
Το 2009, στην προηγούμενη ανάλογης έκτασης θηριωδία εκ μέρους του Ισραήλ, τα επίσημα στοιχεία μιλούσαν για 1.010 νεκρούς Παλαιστίνιους (τα 2/3 παιδιά, γυναίκες και άμαχος πληθυσμός), για πάνω από 4.500 τραυματίες και 90.000 εκτοπισμένους. Αλήθεια για ποιο πράγμα «ανησυχεί» ο κ Μουν; Μήπως αυτή τη φορά το Ισραήλ δεν πετύχει τα «ανθρωπιστικά» του στάνταρ;
Τότε οι εντολές που είχαν οι Ισραηλινοί στρατιώτες ήταν: «Πρώτα πυροβολείτε και μετά ελέγχετε ποιον χτυπήσατε». «Καλύτερα να χτυπήσετε έναν αθώο, παρά να διστάσετε να χτυπήσετε τον εχθρό». «Αν δεν είστε σίγουροι, σκοτώστε». «Δεν υπάρχουν αθώοι». «Πρώτα πυροβολείτε και μετά σκέφτεστε». Αυτές ήταν μερικές από τις διαταγές με τις οποίες ο στρατός του Ισραήλ ενεργούσε στην επί 22 μέρες γενοκτονία των Παλαιστινίων. Το αποκάλυψαν - μιλώντας στην ισραηλινή ανθρωπιστική οργάνωση «Σπάστε τη Σιωπή» - τριάντα Ισραηλινοί στρατιώτες που συμμετείχαν, τότε, στην εισβολή στη Γάζα. Σήμερα οι εντολές είναι οι ίδιες. Μόνο που στη θέση του «πυροβολείστε» υπάρχει το «βομβαρδίστε»…
Τι είναι η εκτέλεση παιδιών και γυναικών; Το θανατικό για χιλιάδες αμάχους Παλαιστίνιους, τι είναι; Είναι χιτλερική τακτική; Είναι κτηνωδία; Είναι φρικαλέος ιμπεριαλισμός; Όχι! Κατά την ΕΕ πρόκειται απλώς για μια ...«δυσανάλογη» πράξη! Που, όπως με σοφία κατέληξε προχτές το ευρωαπαράτ, καλόν είναι να αποφεύγεται. Τόσο… σθεναρή εκδηλώθηκε η αντίδραση των Μέρκελ, Μπαρόζο, Γιούνγκερ και των λοιπών ευρωΜέτερνιχ. Οι οποίοι έκαναν πάλι το καθήκον τους: Τήρησαν για μια ακόμα φορά τις δήθεν «ίσες αποστάσεις». Παράστησαν τους… «ουδέτερους». Και συνέστησαν… «ψυχραιμία».
Αλλά, όση «ψυχραιμία» κι αν διαθέτεις, δεν μπορεί να μην διαπιστώνεις ότι η «ουδετερότητα» αυτής της περίφημης «διεθνούς κοινότητας» δεν απέχει πολύ από αυτό που περιέγραφε ο Αριστοτέλης στην «Αθηναίων Πολιτεία»: Ο Σόλωνας, αναφέρει ο Αριστοτέλης, είχε καταγγείλει στην εποχή του πως όταν μένει κανείς αμέτοχος και «ουδέτερος» σε θέματα ζωής και θανάτου, θα πρέπει να θεωρείται άτιμος!
Παρεμπιπτόντως (1): Ο κύριος Ούντο Βόινγκτ - στις εκδηλώσεις του οποίου για τον Χίτλερ το 2005 συμμετείχε η Χρυσή Αυγή – είναι ο ευρωβουλευτής που εξέλεξε στις πρόσφατες ευρωεκλογές το ναζιστικό γερμανικό κόμμα NPD. Ε, ο κύριος αυτός, εδώ και μια βδομάδα αποτελεί εκλεκτό μέλος της Επιτροπής Ελευθεριών των Πολιτών του Ευρωκοινοβουλίου. Δηλαδή είναι υπεύθυνος για θέματα… ανθρωπίνων δικαιωμάτων!
Παρεμπιπτόντως (2): Χτες ο κύριος Σουλτς, κάλεσε τους «μπράβους» να πετάξουν έξω από την αίθουσα του Ευρωκοινοβουλίου τον ευρωβουλευτή του ΚΚΕ Κ.Παπαδάκη, διότι… έθιξε την Μαρί Λεπέν!
Καταλάβατε τώρα ποιά είναι η «Ευρώπη των λαών» που συνιστά «ψυχραιμία» και προς αυτούς που ρίχνουν τις βόμβες και προς τους άλλους που δέχονται τις βόμβες;…
Η πολεμική μηχανή του Ισραήλ ξεκληρίζει, εξοντώνει, δολοφονεί, κι αυτοί, οι μεγάλες Δυνάμεις, οι διεθνείς οργανισμοί του «νεοταξίτικου» γκανγκστερισμού, η «παλιά» και η «νέα» Ευρώπη, ο παλιός και ο «Νέος Κόσμος» της ιμπεριαλιστικής παλιανθρωπιάς, παίζουν με τις λέξεις. Εμείς δε θα παίξουμε. Οι σφαγείς του κράτους του Ισραήλ, μαζί με εκείνους που κάνουν πλάτες στους σφαγείς, είναι «απλώς» ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ.
Δεσπόζουσα θέση στην ομάδα διεθνούς επιμελητείας που απολαμβάνει το Ισραήλ κατέχουν οι εκάστοτε εκπρόσωποι της «ηγέτιδας δύναμης» του «ελεύθερου κόσμου».
Είναι αυτοί - οι των ΗΠΑ - που έχουν εμποδίσει στον ΟΗΕ πάνω από 50 φορές ακόμα και την έκδοση τυπικών ψηφισμάτων συμπαράστασης στο λαό της Παλαιστίνης. Είναι αυτοί που διά στόματος του βραβευμένου με Νόμπελ… Ειρήνης προέδρου τους, δήλωναν: «Το Ισραήλ αποτελεί ένα "θαύμα" που συνέβη στη Μέση Ανατολή (...). Είμαστε εξαιρετικά ευγνώμονες, όχι μόνο ως Αμερικανοί, αλλά επίσης και ως πολίτες του κόσμου για τις υπηρεσίες σας»... (Μπάρακ Ομπάμα, δηλώσεις από την Ιερουσαλήμ, 23/7/2008).
Τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν το δράμα της Παλαιστίνης. Το έγκλημα που διαπράττει το Ισραήλ είναι τέτοιο, η θηριωδία είναι τέτοια, που προς στιγμήν ακόμα και τα συναισθήματα της οργής και του μίσους παραμερίζονται. Στη θέση τους γεννιέται ένα αίσθημα απορίας: Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια βαρβαρότητα. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν ανθρωποειδή, που κουβαλάνε τέτοια κτηνωδία.
Είναι λάθος να επιχειρεί να δώσει κανείς απάντηση αποδίδοντας τη μορφή που παίρνει η κρατική τρομοκρατία του Ισραήλ σαν προϊόν της «ψυχοσύνθεσης» των ηγετών του. Το μακελειό, η γενοκτονία εις βάρος των Παλαιστινίων, είναι κάτι πολύ περισσότερο: Είναι έκφραση της «ψυχοσύνθεσης» ενός ολόκληρου συστήματος. Είναι καθρέφτης της «ψυχοσύνθεσης» του ιμπεριαλισμού. Ο ιμπεριαλισμός δεν θα ήταν τέτοιος αν η επιθετική του φύση δεν τον οδηγούσε σε συμπεριφορές βγαλμένες κατ' ευθείαν από τα «κατηχητικά» του Άουσβιτς.
Ο,τι συμβαίνει στη Γάζα είναι ιμπεριαλισμός. Γιατί η Γάζα δεν βρίσκεται μόνο στην Παλαιστίνη. «Γάζα» είναι οι βομβαρδισμοί κομβόι άμαχων προσφύγων (στη Σερβία). «Γάζα» είναι οι μαζικές εκτελέσεις αιχμαλώτων (στο Αφγανιστάν). «Γάζα» είναι η εξολόθρευση κάθε μορφής ζωής (στη Φαλούτζα). «Γάζα» είναι οι αεροπορικές επιδρομές κατά διαδηλωτών (!), μέρα - μεσημέρι (στη Ράφα). «Γάζα» είναι η «εξαφάνιση» ολόκληρων πόλεων (Τζενίν). «Γάζα» είναι η στοχοποίηση εγκαταστάσεων του ΟΗΕ (Λίβανος). «Γάζα» είναι το μακελειό στις ανατολικές επαρχίες της Ουκρανίας που αντιμάχονται το φασισμό των φιλοναζιστών του Κιέβου.
Για τις εικόνες των βομβαρδιστικών να σημαδεύουν την κατεχόμενη επί δεκαετίες Παλαιστίνη, για τα διαμελισμένα κορμιά, για τα αιμόφυρτα παιδικά σώματα στα χαμόσπιτα της κοντά δέκα χρόνια αποκλεισμένης Γάζας, ο ένοχος δεν είναι, απλά, το Ισραήλ. Είναι ό,τι εκπροσωπεί το Ισραήλ και οι προστάτες του.
Και για να τελειώνουμε με τους συκοφάντες περί «αντισημιτισμού» και με τα υπόλοιπα καρτούν της ιδεολογικής τρομοκρατίας τύπου «Αμανπούρ»: Αυτό που εκπροσωπεί το κράτος του Ισραήλ και οι προστάτες του, είναι ύβρις πρώτα απ’ όλα, για την βαριά και πολύτιμη ιστορία που κουβαλάει ο ίδιος λαός του Ισραήλ.
Όπως ύβρις για την ιστορία του ελληνικού λαού είναι το γεγονός ότι στις συμμαχίες που έχει συνάψει αυτή η συμμορία των προστατών του Ισραήλ, μέλος τους είναι και η Ελλάδα. Πρόκειται για την Ελλάδα του Σαμαρά, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, της τρόικας, του ΔΝΤ και του Βενιζέλου. Ο οποίος, προχτές, απέδειξε για μια ακόμα φορά τι σημαίνει να είσαι υπουργός Εξωτερικών που… «τιμά» την ιστορία του ελληνικού λαού: Λίγες μέρες πριν την επέτειο της τουρκικής εισβολής στην μαρτυρική και κατεχόμενη Κύπρο, μίλησε για την (κατεχόμενη) Γάζα και «καταδίκασε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται»…
Του Νίκου Μπογιόπουλου
Ας μη ξεγελιόμαστε:
Το φλέγον θέμα δεν είναι η σύλληψη ενός ή κάποιωντρομοκρατών.
( Και σιγά τους τρομοκράτες! Και σιγά την τρομοκρατία!
Αν ήταν πραγματικοί τρομοκράτες,
..και όχι κλακαδόροι του συστήματος, ή, ναρκισσευόμενοιγκάνγκστερς του κοινού ποινικού δικαίου,
..μιά τέτοια κυβέρνηση δωσιλόγων καθώς και οι γκαουλάϊτερς της τρόϊκας, θα αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα! )
Και το καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι το φλέγον θέμα απ' την μονοθεματικότητα των ΜΜΕ!
Πάντα το σοβαρό ζήτημα είναι αυτό που αποσιωπάται.
Είναι αυτό που κρύβεται πίσω απ' την μονοθεματική απασχόληση των δελτίων ειδήσεων τωνκαθεστωτικών καναλιών με κάποιο άλλο θέμα ''επικαιρότητας''.
Στην περίπτωσή μας, πρόκειται για το κρύψιμο του νομοσχεδίου για την παραχώρηση-πώληση τμημάτων του αιγιαλού σε ιδιώτες ''επενδυτές'', που είναι το επόμενο σημείο αιχμής για την Βουλή και το β' Θερινό Τμήμα της!
Αιγιαλός. Δηλαδή οι παραλίες μας!
Αυτές, που ως τώρα προστατεύονταν αυστηρότατα, και πολύ σωστά απ' τους νόμους.
Αυτές, που ως τώρα ήταν τυπικά παράνομο να πάρεις έστω και ένα κουβαδάκι άμμο από δώ, και να το πάς δέκα μέτρα παραπέρα!
Αυτές, που ύμνησε ο ποιητής: '' Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική. το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου..'' ( Οδυσσέας Ελύτης, Άξιον Εστί)
Αυτές, που δεν τόλμησε ούτε η χούντα της επταετίας ν' αγγίξει!
Τώρα η χούντα των μνημονίων τις ξεπουλάει!
Τις κάνει δώρο μαζί με την αγορά εκτάσεων του δημοσίου που εφάπτονται των ακτών.
ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΟ ΣΗΜΑ ΚΑΤΑΤΕΘΕΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Ξεπουλάνε τις μήτρες του Αιγαίου και του Ιονίου, που γέννησαν, που κανάκεψαν, που άνδρωσαν τον τεράστιο Αιγαιακό-Ελληνικό πολιτισμό!
Έστω και ένα μέτρο συρματόπλεγμα,
..στα 15.000 χιλιόμετρα των ακτών που ζώνουν, μπροστάρηδες και φύλακες, την χώρα μας,
..θα είναι μιά μαχαιριά στην αιωνιότητα της φυλής, στην έννοια ''Ελλάδα''.
Είναι ΜΕΓΙΣΤΗΣ ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΞΙΑΣ το ξεπούλημα των ακτών μας στους τοκογλύφους εκβιαστές.
Μετά απ' αυτό, στην ουσία, θα έχουν ξεπουληθεί τα πάντα: γη, πρόγονοι, ιδέες, Ιστορία!
Και θα είναι μέγιστοι προδότες και μιάσματα του ελληνισμού όσοι βουλευτές υπερψηφίσουνένα τέτοιο νομοσχέδιο.
Ορισμένα πράγματα δεν επιδέχονται το παραμικρό ''αστείο'', την παραμικρή αμφισβήτηση.
Δεν επιδέχονται δικαιολογίες τετελεσμένων, προαπαιτούμενων, ή δεσμεύσεων.
Μερικά πράγματα είναι υπεράνω όλων μας,
..σημειολογικά, συναισθηματικά, πραγματικά.
Τέτοιες είναι και οι ''αμμουδιές του Ομήρου''!
Να σώσουμε την πατρίδα μας.
Νυν, υπέρ πάντων αγών!..
Από το blog mandatoforos
Στείλαμε στην ευρωβουλή έναν ποδοσφαιριστή, ένα μοντέλο και τρεις φασίστες. Μετατρέψαμε ολόκληρους δήμους σε αρένες νονών της νύχτας, υπακούοντας στις εντολές ποδοσφαιρικών ομάδων και της εκκλησίας. Πήραμε ένα παρουσιαστή, με μυστηριώδη χρηματοδότηση και στήριξη από τους μεγαλύτερους εργολάβους και εκδότες, ο οποίος ξέπλενε για χρόνια τις αμαρτίες του υπουργείου δημόσιας τάξης (και όχι μόνο), και τον κάναμε πολιτικό του 6% – ενώ μας ορκιζόταν, σε κάθε ευκαιρία, ότι δεν έχει ούτε πρόγραμμα ούτε όραμα για το μέλλον.
Καταξιώσαμε τους ναζιστές σαν τρίτη πολιτική δύναμη στη χώρα. Δώσαμε ψήφο ανοχής στον πλέον ακροδεξιό πρωθυπουργό που έχει γνωρίσει η χώρα ενώ διασώσαμε από βέβαιη πανωλεθρία τα δυο κόμματα που επανέφεραν το εργασιακό καθεστώς του 19ου αιώνα θυσιάζοντας το 25% του ΑΕΠ και το 35% της αγοραστικής δύναμης του μέσου νοικοκυριού.
Για να μην έχουμε αυταπάτες, ένας στους δυο Έλληνες ψήφισε είτε για τη συνέχιση του μαρτυρίου του, είτε για τη μετατροπή της χώρας σε μια ακροδεξιά ή φασιστική κόλαση.
Ζώα! Ε ζώα.
Έχουν περάσει αρκετές ημέρες από το «μήνυμα της κάλπης» και ακόμη και οι πλέον ένθερμοι ψηφοφόροι της Αριστεράς δεν μπορούν να κρύψουν μια πικρή επίγευση από την ετυμηγορία του κυρίαρχου λαού. Άνθρωποι που πέρασαν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους μελετώντας την μαρξιστική έννοια της ψευδούς συνείδησης και τη διαδικασία παραπλάνησης του προλεταριάτου από τους μηχανισμούς προπαγάνδας του συστήματος προτιμούν τώρα να ρίξουν δυο φάσκελα στην άλλη μισή Ελλάδα.
Η Ελλάδα δεν αποτελεί φυσικά εξαίρεση ανάμεσα στα έθνη που επιλέγουν τις αλυσίδες και την ησυχία απέναντι στην ελευθερία τους. Στις ΗΠΑ οι φαρμακοβιομηχανίες, δαπανώντας εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, έπεισαν ένα τεράστιο μέρος του πληθυσμού ότι δεν έπρεπε να δεχθεί σε καμία περίπτωση τη δωρεάν, καθολική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που είχε υποσχεθεί προεκλογικά ο πρόεδρος Ομπάμα – στην πρώτη και τελευταία κίνηση με την οποία αμφισβητούσε ορισμένα επιχειρηματικά συμφέροντα στη χώρα του.
Χιλιάδες Αιγύπτιοι, που συμμετείχαν στη μεγαλειώδη επανάσταση της πλατείας Ταχρίρ, υποδέχτηκαν με πανηγυρισμούς την ανατροπή της πρώτης δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης από τη στρατιωτική χούντα. Και όσο πιο πίσω πας με τόσο περισσότερο αίμα ξεπλένεται η «ηλιθιότητα» των λαών – από τον ελληνικό μεγαλοϊδεατισμό της μικρασιατικής εκστρατείας μέχρι την «αυτοκτονία» του Γερμανικού έθνους, που ανέθεσε στον Χίτλερ να διασώσει την κερδοφορία της βαριάς βιομηχανίας, ο κατάλογος είναι μακρύς.
Κι’ όμως το πέρασμα από τη λογική του «εχθρού λαού» στην καταδίκη του «ηλίθιου λαού» αποτελεί την μεγαλύτερη απάτη αλλά και προδοσία στην οποία μπορεί να πέσει κανείς. Αν ο Τσε Γκεβάρα, ο υποδιοικητής Μάρκος ή ο Άρης Βελουχιώτης έπαιρναν ένα τσούρμο αμόρφωτους, θρησκόληπτους, σωβινιστές και τους έπειθαν ότι πρέπει να πολεμήσουν για ορισμένα από τα ανώτερα ιδανικά που έπλασε ο νους του ανθρώπου, στην Ελλάδα πώς δεν βρέθηκε σήμερα ένας να συνεπάρει την καλύτερα μορφωμένη γενιά που έβγαλε αυτός ο τόπος από δημιουργίας του σύγχρονου ελληνικού κράτους; Η πεποίθηση ορισμένων εξ ημών ότι έχουμε τις καλύτερες ιδέες αλλά το «λάθος λαό» για να τις εφαρμόσει δεν είναι απλώς ελιτίστικη, είναι βαθιά προδοτική.
Σημαίνει μήπως αυτό ότι αφού αναγνωρίσουμε τις ευθύνες μας ως αριστερά, γιατί αφήσαμε ένα κομμάτι του πληθυσμού να κυλήσει στο φασισμό, θα πρέπει να ανεχτούμε τους φασίστες; Όχι. Και οι ναζιστές στρατιώτες ή οι ταγματασφαλίτες της κατοχής, που έκαιγαν χωριά, βίαζαν γυναικόπαιδα και εκτελούσαν αγωνιστές δεν γεννήθηκαν φασίστες – ήταν θύματα των συνθηκών. Κάποιος όμως έπρεπε να τους σταματήσει. Ακόμη και αν αυτό σήμαινε ότι θα παρέβλεπε για λίγο τις νηφάλιες σκέψεις περί ψευδούς συνείδησης και θα τους κρέμαγε στο πλησιέστερο δέντρο.
Του Άρη Χατζηστεφάνου
Το μέρος της άρχουσας τάξης που κυβερνά την Ελλάδα, την κυβερνά διά της διαπλοκής και της διαφθοράς.
Αυτό το μέρος της άρχουσας τάξης, έτσι όπως διαμορφώθηκε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή (κι ολοκληρώθηκε μετά το τέλος του Εμφυλίου), ουδέποτε εμφάνισε τη φιλοδοξία για τη διαμόρφωση ενός εθνικού σχεδίου για την πορεία της χώρας, αλλά αντιθέτως επέλεξε σχέσεις εξάρτησης από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και υποτέλειας στις επιλογές τους.
Για το μέρος αυτό της άρχουσας τάξης η Ελλάδα υπήρξε εργαλείο πλουτισμού της ίδιας και των επικυρίαρχων προστατών της. Σήμερα αυτή η σχέση έχει φθάσει στο ζενίθ για τους πλουτοκράτες που νέμονται τη χώρα και στο ναδίρ για τον λαό της.
Υπήκοη σε αυτήν την ξενόδουλη ολιγαρχία είναι μια ελίτ χατζατζάρηδων που με σοβαροφάνεια διεκπεραιώνει μιαν προπαγάνδα χωρίς την οποία η Ελλάδα θα ήταν αδύνατον να σκλαβωθεί σε τέτοιο βαθμό και, βεβαίως, να παραμείνει σκλάβα.
Η ελίτ αυτή των κοπρόσκυλων βγάζει γλώσσα στους Έλληνες. Και τους κόβει τη γλώσσα.
Δεν είναι μεγαλύτερη από ένα σύνταγμα πεζικού, έχει όμως αποτελεσματικότητα ομάδας στρατιών. Αποτελείται από δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς, εργατική αριστοκρατία, καλλιτέχνες, διανοούμενους, στελέχη επιχειρήσεων και κρατικούς κομισάριους.
Η ιδεολογία για αυτούς τους τύπους είναι ένα πρόσχημα, μπορεί να έχουν ή να μην έχουν, ή να εμφανίζουν ότι έχουν, όμως όσα λένε κι όσα κάνουν απλώς υπηρετούν τον νεοφιλελευθερισμό.
Από την άκρα δεξιά έως τους πεμπτοφαλαγγίτες μέσα στην Αριστερά μετέρχονται όλοι (συντηρητικοί, «σοσιαλιστές», παλαίμαχοι κακοποιοί της κεντροαριστεράς και νεόκοποι α-πολιτικοί του αυτού φυράματος) την ίδια σημειολογία, του «εκσυγχρονισμού», των «μεταρρυθμίσεων» της αποδόμησης (ενός μεταμοντερνισμού πεθαμένου παντού αλλού), της πολιτικής ορθότητας και όλων εκείνων των συστατικών της ομογενοποιημένης σκέψης που ασκεί ιδεολογική τρομοκρατία στους λαούς, και με μια παρενδεδυμένη γλώσσα τους βυθίζει μέσα σε μια κομφορμιστική φορμόλη «σοκ και δέους» με αποτέλεσμα την «οικονομική φρίκη».
Τα τελευταία τριάντα χρόνια η ελίτ αυτή των ντόμπερμαν έστησε μια σειρά μύθων, μια συστοιχία κατά συνθήκην ψευδών, βάσει των οποίων η χώρα οδηγήθηκε στην αιχμαλωσία και ο λαός στον εξανδραποδισμό.
Μύθος πρώτος: Γιγάντιος, υπερτροφικός δημόσιος τομέας. Ψεύδος. Πριν απ’ την κρίση, ο τομέας αυτός βρισκόταν κοντά στον μέσον όρο της Ενωσης. Ο τομέας αυτός, λένε, ήταν αντιπαραγωγικός. Μισή αλήθεια. Η αλήθεια ήταν ότι ο δημόσιος τομέας ήταν αναγκασμένος να υπηρετεί ένα κράτος που με τη σειρά του υπηρετούσε κρατικοδίαιτους ιδιώτες. Η γραφειοκρατία, η διαφθορά και οι κομματικοπελατειακές σχέσεις ήταν αναπόφευκτο αποτέλεσμα αυτής της παθολογίας.
Σήμερα ο δημόσιος τομέας είναι αποψιλωμένος, τρομοκρατημένος και προφανώς ανίκανος (εις ό,τι αφορά τουλάχιστον τη Δημόσια Διοίκηση) να ανατάξει τη χώρα, αν κληθεί για κάτι τέτοιο.
Αυτοί που έκαναν το κράτος σαν τα μούτρα τους κατηγορούν για κρατισμό όσους τόσα χρόνια κατήγγειλαν αυτήν ακριβώς την παθογένεια.
Οσοι χρησιμοποίησαν όλα αυτά τα χρόνια το κράτος για να πλουτίσουν, το χρησιμοποιούν και σήμερα για να ξεπουλήσουν τη χώρα (και να συνεχίσουν να πλουτίζουν).
Αυτοί που πίνουν το αίμα του λαού, τον κατηγορούν για λαϊκισμό όταν αντιστέκεται.
Μύθος δεύτερος: Οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι και τεμπέληδες. Ψεύδος. Οι Έλληνες δούλευαν πολύ πάνω απ’ τον μέσο όρο της Ενωσης. Πολύ περισσότερο απ’ τους Γερμανούς (και με πολύ μικρότερους μισθούς). Ναι, αλλά οι Έλληνες είναι «ανάδελφοι», εθνικιστές και αντισημίτες. Ψεύδος. Το δίκιο όσων υφίσταντο «ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς» έβλεπαν οι Έλληνες, όταν δεν το έβλεπαν οι άλλοι Ευρωπαίοι ή για να το δουν χρειάσθηκαν δέκα ή είκοσι χρόνια. Ούτε πογκρόμ κατά των Εβραίων έκαναν οι Έλληνες όπως οι Πολωνοί, ο Γερμανοί, οι Ουκρανοί, οι Ρώσοι, οι Ούγγροι, οι Ισπανοί κι όλοι εν τέλει οι Ευρωπαίοι ανά τους αιώνες. Ούτε πολέμησαν υπέρ των ναζί με τα Βάφεν Ες Ες οι Έλληνες, όπως οι Βέλγοι, οι Γάλλοι, οι Βόσνιοι, τα Βαλτικά έθνη, οι Κροάτες, οι Ολλανδοί και μια σειρά άλλοι – πολλοί.
Έλληνες αντισημίτες υπάρχουν. Όπως Έλληνες φασίστες, δωσίλογοι και Κουίσλιγκ (τότε και τώρα). Δεν είναι όμως οι Έλληνες αντισημίτες, εθνικιστές κι ανάδελφοι.
Το δηλητήριο των γενικεύσεων το χρησιμοποιεί αυτή η ελίτ των σκύλων προκειμένου να δημιουργήσει στους Έλληνες πολίτες αισθήματα κατωτερότητας, απώλειας του αυτοσεβασμού και της αξιοπρέπειας, ώστε να καθηλώνονται ενοχοποιημένοι μπροστά σε μια σκλαβιά που τα σκυλιά αυτά παρουσιάζουν ως κισμέτ και ειμαρμένη.
Ευρωλιγούρηδες οι ίδιοι (αυτοί λακέδες) κομπλεξικοί με περικεφαλαία, συνήθως αμαθείς, ή ταξικοί εξωμότες, αν γνωρίζουν γράμματα, έφθασαν στο σημείο να ανεβάζουν στην πυρά όποιον μετείχε στα ελληνικά γράμματα και τον ανθρωπισμό τους, κατηγορώντας τον για αρχαιολαγνία και προγονοπληξία. Και τρομοκράτησαν πολλούς. Λίγοι στάθηκαν γενναίοι απέναντι στα σκυλιά που άλλωστε όριζαν και ορίζουν καριέρες στον Τύπο, τα ΑΕΙ και τις κρατικές θέσεις.
Τα ίδια αυτά σκυλιά «χάρισαν» έτσι την ελληνική ιστορία και τα ελληνικά γράμματα στους πιο ανελλήνιστους Ελληναράδες τύπου Χρυσής Αυγής, που κατέχουν απ’ αυτά, όσα γνώριζαν οι Νεάντερταλ για τη θεωρία της σχετικότητας. Όμως όλο αυτό δεν συνέβη ως παρεπόμενο αποτέλεσμα κάποιας άλλης στόχευσης, αλλά σκοπίμως. Διότι η ελίτ του εκσυγχρονισμού χρειαζόταν τον φασισμό του εθνικισμού ως χρήσιμο εχθρό. Είναι και οι δύο, εθνομηδενιστές και εθνικιστές, οι δύο όψεις του ίδιου κίβδηλου νομίσματος.
Τους χρειάζεται και τους δυο το ίδιο ο πραγματικός φασισμός των σαλονιών, των τραπεζικών λόμπυ και των τραστ, εκεί που παίρνονται οι μεγάλες αποφάσεις για πόλεμο ή ειρήνη, για ζωή ή για θάνατο. Η αστική δημοκρατία, όσον ήταν αναγκασμένοι να την υφίστανται οι αστοί (ως κατάλοιπο παλαιών επαναστάσεων ή ως αναγκαίο κακό για τον φόβο της ΕΣΣΔ), σήμερα εκφυλίζεται. Πεθαίνει μέσα σε κατά συρροήν κατά συνθήκην ψεύδη.
Μύθος τρίτος: Οι συντεχνίες. Τίποτε άλλο παρά η δαιμονοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος. Με ταυτόχρονο εκμαυλισμό των συνδικαλιστών. Με ενοχοποίηση των κομματικών συνδικάτων (των μόνων που θα μπορούσαν να δώσουν και πολιτική διάσταση στους εργατικούς αγώνες). Επίσης: Η απόφανση περί ιδεολογικής κυριαρχίας της Αριστεράς στη Μεταπολίτευση. Οτι δηλαδή ούτε η Ν.Δ., ούτε το ΠΑΣΟΚ (που στην αρχή του ήταν η «αριστερά της αριστεράς», ώσπου έγινε η δεξιά της δεξιάς - τέτοια γλίτσα) μπορούσαν να κυβερνήσουν, λόγω της αντίδρασης της Αριστεράς!
Λόγω της αντίδρασης της Αριστεράς ξεφούσκωνε το έλλειμμα ο κ. Αλογοσκούφης και το φούσκωνε ο Γιωργάκης; λόγω της αντίδρασης της Αριστεράς έγινε της κακομοίρας στο χρηματιστήριο και της μουρλής με τις μίζες; λόγω της αντίδρασης της Αριστεράς εξαερώθηκε η Ολυμπιακή με αποτέλεσμα να χρειάζεσαι σήμερα για να πας στην Κέρκυρα όσα χρειαζόσουν τότε για να πας Νέα Υόρκη;
Ψεύδονται. Ψεύδονται οι σκύλοι σαν μαϊμούδες. Ανοίγουν το στόμα τους μόνον για να ψευσθούν ή να δαγκώσουν. Το μερτικό τους απ’ του αφέντη το ψωμί. Ψωμί που το αρπάζουν απ’ τον λαό. Ψεύδονται τα καθάρματα με ρυθμό πολυβόλου. Πολυβόλου σε εκτελεστικό απόσπασμα. Κι όταν δεν ψεύδονται, εκβιάζουν και απειλούν.
Ο μύθος της εναντίωσης του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα. Το θανατηφόρο διαίρει και βασίλευε.
Ο μύθος της ανταγωνιστικότητας. Και διά αυτής η πτώση των τιμών. Άνθρωποι απ’ τα παράθυρά τους έπεσαν, οι τιμές όχι. Όσο για την ανταγωνιστικότητα, διαρκεί όσον ο ισχυρότερος να νικήσει τον ασθενέστερο και να μπούμε σε μια νέα μονοπώληση. Του ενός ή των τραστ.
Ελεύθερη αγορά. Μύθος. Ούτε η σοβιετική οικονομία δεν διευθυνόταν τόσο κεντρικά και απόλυτα όσο διευθύνεται η ελεύθερη οικονομία απ’ τις τράπεζες, τα τραστ και τα όπλα.
Ευρωπαϊκή Ενωση. Μύθος. Και το Ενωση και το Ευρωπαϊκή. Σε μια δικτατορία των Δυνατών εξελίσσεται, όπου, με μια σιδηρά γραφειοκρατία ως βραχίονα, οδηγεί στην απόκλιση, αντί της σύγκλισης το βιοτικό επίπεδο των λαών και μετατρέπει τα κράτη σε περιοχές, ζώνες και περιφέρειες.
Ανθρώπινα δικαιώματα. Μύθος. Ανεργοι, φτωχοί, ανασφάλιστοι, αναλφάβητοι, εξαχρειωμένοι και παρίες όσοι και οι κόκκοι στην άμμο της θάλασσας. Λόγου χάριν Κορέα. Οι «πόρνες γιαγιάδες». Ανεπτυγμένο βιομηχανικό κράτος, χωρίς ίχνος κοινωνικού κράτους. Κάποτε η «σύνταξη» των γερόντων ήταν τα παιδιά τους. Τα πρότυπα των παιδιών άλλαξαν στο πιο καταναλωτικό. Και τώρα οι γέροντες για να ζήσουν αλληεκπορνεύονται (περιοδικό «Επίκαιρα»).
Να μιλήσουμε και για άλλους μύθους; δεν υπάρχει λόγος. Όλοι σας γνωρίζετε πολλούς, ακόμα και κάποιους τους ζείτε στο πετσί σας.
Όμως τα «σκυλιά του πολέμου» (διότι περί πολέμου πρόκειται) που μας έφεραν ως εδώ λέγοντας είκοσι - τριάντα χρόνια μπούρδες, εξακολουθούν να λένε τα ίδια.
Επί τέσσερα χρόνια στα σπλάχνα της ελληνικής κοινωνίας έχει γίνει η σφαγή των νηπίων. Και οι φονιάδες λένε τα ίδια που έλεγαν πριν ο φόνος που διαπράττουν να γίνει φανερός.
Κι ακόμα κάποιοι τους ακούνε και μηρυκάζουν όσα ακούνε. Παρ’ ότι και οι ίδιοι σφαγμένοι. Μυστήριο, ε;
Τι θα ήταν όμως το σύμπαν χωρίς το μυστήριο του μαλάκα;
Του Στάθη
«Όλοι πρέπει να κρινόμαστε από το έργο μας και την αποτελεσματικότητά μας».
- Αυτή δεν είναι η βασική αρχή της αξιολόγησης που με ενθουσιασμό προωθούν οι θιασώτες των μεταρρυθμίσεων στην χώρα μας;
- Η αρχή αυτή δεν πρέπει να ισχύει για τους άρτι διορισθέντες υπουργούς, ιδίως για τους «τεχνοκράτες» που χειρίζονται τα πιο λεπτά και καίρια ζητήματα - όπως π.χ την διαπραγμάτευση για το δημόσιο χρέος;
Στον πρόσφατο ανασχηματισμό υπουργός οικονομικών ανέλαβε ο κ. Γκίκας Χαρδούβελης. Από όλες του τις ιδιότητες επιτρέψτε μου να εστιάσω σε δύο:
(Α) Εκείνη του Οικονομικού Σύμβουλου, και επικεφαλής του τμήματος Οικονομικών Μελετών, της τράπεζας Εurobank, την οποία κατείχε συνεχώς από το 2000 έως το 2014 - μια μακρά περίοδο που καλύπτει όλες της φάσεις της ελληνικής τραγωδίας: από την είσοδο μας στην Ευρωζώνη έως και την τετραετή εθνική μας μνημονιακή περιπέτεια.
(Β) Του συμβούλου του κ. Παπαδήμου κατά την διάρκεια της πρωθυπουργίας του τελευταίου, τότε που σχεδιαζόταν το ΡSI και, δη, η ανακεφαλαιοποίηση της Εurobank, και των υπόλοιπων τραπεζών.
Στο άρθρο που ακολουθεί δεν θα ασχοληθώ καθόλου με την ακολουθία των μακροοικονομικών αστοχιών του κ. Χαρδούβελη σε όλη αυτή την περίοδο.
Δεν θα αναφερθώ στην ένταξη του στην περί τον κ. Σημίτη ομάδα των οικονομολόγων που, το 2000, θεωρούσαν ότι η Ευρωζώνη είχε δομηθεί σωστά, που μας μιλούσαν για την επερχόμενη «σύγκλιση», που αρνούνταν ότι το 2008 θα σηματοδοτούσε Κρίση του Ευρώ, που το 2ο1ο υποστήριζαν ότι το Μνημόνιο Νο.1 ήταν μια καλή συμφωνία, που προέβλεπαν ανάπτυξη από τις αρχές του... 2012, που επιχειρηματολογούσαν ότι η αναδιάρθρωση του χρέους ήταν και ανεπιθύμητη και αχρείαστη, που το 2012 εκθείαζαν την... αναδιάρθρωση του χρέους (ισχυριζόμενοι ότι το χρέος κατέστη βιώσιμο) κ.ο.κ.
Όχι, σήμερα θα εστιάσω αποκλειστικά στην τράπεζα την οποία συμβούλευε έως την προηγούμενη εβδομάδα από την σημαντική, και αδρά αμειβόμενη, θέση του επικεφαλής του τμήματος Οικονομικών Μελετών που στόχο είχε να συμβουλεύει το ΔΣ της Εurobank ώστε τα μέλη του, και ο Διευθύνων Σύμβουλος, να αποφεύγουν τις κακοτοπιές.
Πόσο καλά έκανε την δουλειά αυτή ο σημερινός υπουργός οικονομικών, την οποία του εμπιστεύτηκε η διοίκηση της Εurobank; Αυτό που είναι γνωστό τοις πάσι είναι ότι η Εurobank όχι μόνο πτώχευσε αλλά και ότι, από τις τέσσερις «συστημικές» τράπεζες, η πτώχευση της ήταν η πιο ηχηρή, η εντυπωσιακότερη και η «βαθύτερη».
Ερώτημα: Ο κ. Χαρδούβελης, ως επικεφαλής του τμήματος Οικονομικών Μελετών, είχε προειδοποιήσει την διοίκηση της Εurobank ότι όδευαν ολοταχώς προς τα βράχια; Από τα δημοσιευμένα κείμενα του, κάτι τέτοιο δεν προκύπτει. Το αντίθετο μάλιστα: Διέπονταν από υπεραισιόδοξες προβλέψεις τόσο για την πορεία της τράπεζας όσο και για τον τραπεζικό κλάδο συνολικά.
Βέβαια, μπορεί κάποιος να πει, με μια δόση λογικής, ότι ο Οικονομικός Σύμβουλος μιας μεγάλης τράπεζας που κινδυνεύει με πτώχευση, δεν δικαιούται να πει την αλήθεια δημοσίως, καθώς κάτι τέτοιο θα έσπερνε τον πανικό και θα έφερνε την άμεση κατάρρευση της τράπεζας. Σωστά.
Σε αυτή την περίπτωση, θα περίμενε κανείς από τον κ. Χαρδούβελη να έχει στείλει, εμπιστευτικά, το ένα προειδοποιητικό μήνυμα μετά το άλλο, στο ΔΣ και τον διευθύνοντα σύμβουλο της Εurobank - προειδοποιώντας τους για το Μνημόνιο 1, για το κούρεμα (ΡSΙ) του 2012, για την «επαναγορά χρέους» που ακολούθησε, για το πραγματικό μέγεθος της ύφεσης (και των μη εξυπηρετούμενων δανείων) που θα έπληττε την τράπεζα κλπ.
Το έκανε αυτό; Τώρα που ο κ. Χαρδούβελης έχει προαχθεί σε υπουργό οικονομικών της χώρας, καλό θα ήταν να απαντούσε σε αυτό το καίριο ερώτημα. Δεν είπαμε ότι όλοι πρέπει να αξιολογούμαστε; Μπορεί ο νέος υπουργός οικονομικών της χώρας, σε μια τόσο κρίσιμη καμπή για την Ελλάδα, να αποτελεί εξαίρεση; Όσο περιμένουμε για απαντήσεις, από τον κ. Χαρδούβελη ή την Εurobank, ας ρίξουμε μια ματιά σε αυτά που γνωρίζουμε για την Εurobank, την οποία ο κ. Χαρδούβελης συμβούλευε έως τόσο πρόσφατα:
Το 2013, το ελληνικό κράτος, μέσω του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, επένδυσε €5,8 δις στην Εurobank, καταβάλλοντος €1,54 για κάθε μετοχή και αποκτώντας έτσι το 95% της τράπεζας.
Επιπλέον, το κράτος αγόρασε επιπλέον προνομιούχες μετοχές αξίας €1,25 δισ. Το κράτος παρέδωσε την Ρostbank στην Εurobank αφού πρώτα ξόδεψε €4,ο6 δις ώστε να καλύψει το «κενό χρηματοδότησης» της Ρostbank αλλά και ακόμη «55ο εκ. για την ανακεφαλαιοποίησή της.
- Βοήθησε την Εurobank να απορροφήσει την διεφθαρμένη, πτωχευμένη Ρroton Bank δωρίζοντας στην Εurobank €760 εκ. για να καλύψει το «κενό χρηματοδότησης» της Ρroton, και επί πλέον €550 εκ. νέων κεφαλαίων.
- Δώρισε €/76ο εκ. στην Εurobank για την κάλυψη του «κενού χρηματοδότησης» της Αspis, απορροφώντας την.
Συνολικά, όσο ο κ. Χαρδούβελης τελούσε Οικονομικός Σύμβουλος της Εurobank, δηλαδή κορυφαίο στέλεχος, το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος παρέδωσε στη Εurobank το συνολικό ποσό των €13,3 δις το οποίο μεταφράζεται στο 7,3% του ΑΕΠ. Γιατί; Επειδή η Εurobank πτώχευσε και το ελληνικό δημόσιο αναγκάστηκε να την διασώσει. Θα περίμενε, όμως, κανείς ότι, έχοντας κάνει μια τέτοια τεράστια επένδυση, από το υστέρημα των πολιτών, το κράτος θα προσπαθούσε να διασφαλίσει την περιουσία του. Αντί για αυτό, μερικούς μήνες αργότερα, εκδόθηκαν νέες μετοχές της Εurobank. Όμως δεν επιτράπηκε στο κράτος να συμμετάσχει (μέσω του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) στην έκδοση των νέων μετοχών.
Επιτράπηκε στους ιδιώτες να αγοράσουν αυτές τις νέες μετοχές με έκπτωση 8ο% (πληρώνοντας το εξευτελιστικό ποσό των 31 λεπτών ανά μετοχή, ενώ το κράτος είχε ξοδέψει €1,54 ανά μετοχή) εντός λίγων μόνων μηνών.
Η τιμή αυτή δεν ήταν μόνο πολύ χαμηλότερη από την τιμή που είχε καταβάλει το κράτος λίγους μήνες πριν, αλλά ήταν και χαμηλότερη από την αξία της μετοχής στο Χρηματιστήριο Αθηνών κατά τη στιγμή της έκδοσης των νέων μετοχών. Για να καλύψει τα νώτα της, η κυβέρνηση νομοθέτησε την εσαεί ασυλία για τα μέλη του ΔΣ του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας από την κατηγορία ότι ενήργησε εναντίον των συμφερόντων του δημοσίου απέχοντας από την συγκεκριμένη έκδοση νέων μετοχών.
Ως αποτέλεσμα της νέας έκδοσης μετοχών, οι ιδιώτες επενδυτές (συμπεριλαμβανομένων αρκετών hedge funds) πλήρωσαν €2,86 δις και απέκτησαν το 65% μίας τράπεζας για την οποία το ελληνικό κράτος είχε μόλις ξοδέψει €13,3 δις. Έτσι η συμμετοχή του κράτους στην Εurobank μειώθηκε στο 35% του μετοχικού κεφαλαίου, μειώνοντας την αξία των μετοχών του δημοσίου σε μόλις €2 δις.
Περιληπτικά, το κράτος διέσωσε την Εurobank με κόστος τουλάχιστον €13,3 δις για να λάβει το 95% της τράπεζας αλλά, λίγους μήνες αργότερα, παρέδωσε τα κλειδιά της τράπεζας σε ιδιώτες θυσιάζοντας το 65% που κατείχε μειώνοντας την περιουσία του στην Εurobank στα €2 δις.
Δύο ερωτήματα προκύπτουν, όσον αφορά τον νέο υπουργό οικονομικών και, έως πρότινος, στέλεχος και Οικονομικό Σύμβουλο της Εurobank: Aπό το σημερινό του μετερίζι, του υπουργού οικονομικών, πως βλέπει την «άνεση» με την οποία το πτωχευμένο δημόσιο χάρισε στους ιδιώτες €11,3 δις μέσα σε μερικές εβδομάδες;
Ως στέλεχος της Εurobank, φαντάζομαι ότι η συμβουλή του στο ΔΣ της θα ήταν: «Είμασταν τυχεροί που το κράτος δεν μας απέλυσε, δεδομένου ότι η τράπεζα μας πτώχευσε υπό την δική μας διοίκηση, και διέσωσε την τράπεζα. Και είμαστε διπλά τυχεροί τώρα που μας χάρισε την μερίδα του λέοντος των χρημάτων της διάσωσης, απεμπολώντας την θέση του ως κύριος μέτοχος.»
Ως υπουργός οικονομικών, όμως, τι σκέφτεται; Είτε θεωρεί πως το ξεπούλημα των περιουσιακών στοιχείων της τράπεζας δεν αποτελεί πρόβλημα, οπότε δεν δικαιούται να είναι υπουργός οικονομικών, υπεύθυνος για το δημόσιο συμφέρον. Είτε θεωρεί ότι η μη συμμετοχή του δημοσίου στην πρόσφατη αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ήταν απαράδεκτη, από την σκοπιά του δημόσιου συμφέροντος, οπότε πρέπει να παραδεχθεί ότι, ως Οικονομικός Σύμβουλος της Εurobank, έπραττε εναντίον των συμφερόντων του κράτους που σήμερα υποτίθεται ότι υπηρετεί. Τέλος, καλό θα ήταν να απαντήσει και σε ένα τελευταίο ερώτημα ο κ. Χαρδούβελης:
Πως συγκεράζεται, στην σφαίρα της ηθικής αλλά και της νομιμότητας, το να ήταν σύμβουλος του πρωθυπουργού Παπαδήμου όταν σχεδιαζόταν η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και, την ίδια ακριβώς περίοδο, να είναι σύμβουλος μιας από τις τράπεζες που επωφελήθηκε σκανδαλωδώς από αυτή την ανακεφαλαιοποίηση;
Από όσο ξέρω, σε όλες τις σοβαρές χώρες του κόσμου, μια τέτοια «σύγκρουση συμφερόντων» θα οδηγούσε τραπεζικό στέλεχος στο ακροατήριο δικαστηρίου, αντί για την θέση του... υπουργού οικονομικών.
Toυ Γιάννη Βαρουφάκη
Μιλώντας χθες στο συνέδριο του Economist, ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς είπε: «Κάποιοι δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν και βουλευτές της ΧΑ, τέτοιος αμοραλισμός, χέρι – χέρι με τους χρυσαυγίτες οι δήθεν δημοκράτες, αντιστέκονται γιατί θέλουν να μείνουν ανεξέλεγκτα τα κυκλώματα που λεηλατούν το δημόσιο πλούτο», οπότε οι παρευρισκόμενοι βρέθηκαν σε αμηχανία, αφού ήταν σίγουροι ότι μιλάει για τη Νέα Δημοκρατία.
Αφού ο Αντώνης Σαμαράς διευκρίνισε ότι μιλάει για το ΣΥΡΙΖΑ, αποκάλυψε ότι ο Αλέξης Τσίπρας, με τη βοήθεια του Τάκη Μπαλτάκου και του Γιώργου Μουρούτη, βρίσκεται σε ανοιχτή επικοινωνία με τη Χρυσή Αυγή, οπότε όλοι κατάλαβαν ότι ο Πρωθυπουργός βρίσκεται υπό την επήρεια πολύ σκληρών ναρκωτικών.
Στη συνέχεια, ο κ. Σαμαράς είπε ότι «όποιος ζωντανός οργανισμός δε μπορεί να προσαρμοστεί στο περιβάλλον, πεθαίνει.»
Ο Αντώνης Σαμαράς εξομολογήθηκε ότι έχει σταματήσει να μιλάει με τον Θεό – που ήταν φίλος του -, γιατί ο Θεός δεν πιάνει μία πια μπροστά του και συνέστησε σε όλους τους Έλληνες να φτιάξουν μια κιβωτό και να κλειστούν μέσα, γιατί σκοπεύει να προκαλέσει κατακλυσμό και να τους εξαφανίσει από προσώπου γης.
Αν δεν το καταλάβατε ήδη, αυτό που έκανε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας ήταν να απειλήσει ανοιχτά τους Έλληνες πολίτες ότι εάν δε γίνουν κλέφτες, ψεύτες, ρουφιάνοι και τσιράκια του καθεστώτος που έχει φτιάξει για τη χώρα, θα τους αφανίσει.
Ταυτόχρονα, ήταν το κύκνειο άσμα ενός παντελώς σαλταρισμένου δυνάστη που σύντομα θα μας απασχολεί μόνο όταν εκλιπαρεί για έλεος μπροστά στο ενδεχόμενο δημόσιου λιθοβολισμού.
Κύκνειο άσμα, τρόπος του λέγειν. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μας. Μην ξεχνάμε πως ο Χίτλερ αυτοκτόνησε μόλις λίγες ώρες πριν μπει ο Κόκκινος Στρατός στο Βερολίνο.
by To Skouliki Tom
(Ανήθικο δίδαγμα: Ο Αντώνης Σαμαράς έχει βαλθεί να μας αποδείξει ότι η Πηνελόπη Δέλτα δεν έγραψε τον Τρελαντώνη για τον αδερφό της αλλά για τον δισέγγονό της. Δεν εξηγείται αλλιώς.)
Σήμερα το μέτωπο ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, που απέκτησε νέα πνοή με τη δημιουργία του Συντονιστικού πολιτών και φορέων «SOSτε το νερό», μόλις δύο χρόνια πριν μετά από πρωτοβουλία του Σωματείου Εργαζομένων, βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Η πλατιά συμμαχία πολιτών και Δήμων που δημιουργήθηκε με αιχμή το δημοψήφισμα φαίνεται να «σπάει» όταν προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα «μετά το δημοψήφισμα τι;».
Ήδη οι διαφορετικές προσεγγίσεις για τη διαχείριση του νερού, ταυτόχρονα με τη πρόθεση Δήμων του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης να εμπλακούν στο παιχνίδι της απόκτησης των μετοχών της ΕΥΑΘ δημιουργεί ισχυρούς τριγμούς. Ειδικά μετά και τις τελευταίες εξελίξεις (με την απόφαση του ΣτΕ για την ΕΥΔΑΠ) εμφανής είναι η διάθεση της κυβέρνησης και του ΤΑΙΠΕΔ να βρεθεί εναλλακτικός τρόπος να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση, όπως η πώληση ενός μειοψηφικού πακέτου μετοχών σε ιδιώτη επενδυτή με την ταυτόχρονη απευθείας ανάθεση του μάνατζμεντ της εταιρείας.
Είναι γνωστό πως κάποιοι Δήμοι δεν απορρίπτουν το σχέδιο της ιδιωτικοποίησης καθώς αναζητούν τρόπους να αποκτήσουν μετοχές της ΕΥΑΘ Α.Ε.. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την αδυναμία των σημερινών διοικήσεων τους να το διαχειριστούν, άποψη που έχει ως κύριο εκφραστή της τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, προκαλεί εύλογα ερωτήματα.
Μάλιστα ο Γιάννης Μπουτάρης επανειλημμένα έχει εκφράσει την άποψη πως το μάνατζμεντ της ΕΥΑΘ πρέπει να δοθεί σε «ιδιωτικά χέρια» και να λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον.
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως ακόμη και με δημοτική ιδιοκτησία η πρόθεση είναι η παραχώρηση της διαχείρισης σε ιδιωτικές εταιρείες που φυσικά και θα ταυτίζονται με τους «βαρόνους του νερού» που διεκδικούν σήμερα την ΕΥΑΘ. Πρόκειται για μία πολιτική που θυμίζει το «Θατσερικό» μοντέλο όταν δημόσιες επιχειρήσεις, περνούσαν στην ιδιοκτησία των Δήμων οι οποίοι παρέδιδαν τη διαχείριση σε ιδιωτικές εταιρείες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτυχίας του μοντέλου ο βρετανικός «ΟΑΕΔ» , τον οποίο αναγκάστηκε ο «σοσιαλιστής» Γκόρντον Μπράουν να επαναφέρει στο δημόσιο.
Ταυτόχρονα βέβαια ας μη ξεχνάμε πως ήδη η λειτουργία του διυλιστηρίου του Αλιάκμονα από το οποίο υδροδοτείται η Θεσσαλονίκη καθώς και ο σταθμός επεξεργασίας λυμάτων στη Σίνδο βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών και συγκεκριμένα του Άκτορα, συμφερόντων του επιχειρηματία Μπόμπολα.
Τι γίνεται όμως όταν τα προτεινόμενα μοντέλα δεν κινούνται σε επίπεδο φαντασίας αλλά αντίθετα έχουν δοκιμαστεί;
Ενδεικτικό και άκρως κατατοπιστικά είναι ένα άρθρο του Philipp Terhorst στην ιστοσελίδα tni.org για τη πορεία της κατοχής και διαχείρισης του νερού στο Βερολίνο αλλά και τις αντιστάσεις του κινήματος.
Το 1994 ένας μεγάλος συνασπισμός στη Γερουσία του Βερολίνου μεταξύ των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD) πήρε τη πρωτοβουλία και οδήγησε στην εφαρμογή του μοντέλου των ΣΔΙΤ στη διαχείριση του νερού. Δημόσιο και ιδιωτικές εταιρείες συνέπραξαν μέσω μιας δημόσιας εταιρείας η οποία όμως ενέπιπτε στο πλαίσιο του ιδιωτικού δικαίου.
Πέντε χρόνια αργότερα, ένας άλλος μεγάλος συνασπισμός υπό τον ίδιο δήμαρχο, Eberhard Diepgen (CDU), προχώρησε ακόμη παραπέρα και πώλησε το 49,9 τοις εκατό της εν λόγω εταιρείας σε ίσα μερίδια στις εταιρείες RWE Aqua Ltd και Vivendi Environment (αργότερα μετονομάστηκε σε Veolia) με μια διαδικασία που έχει επικριθεί ως αντιδημοκρατική και μυστικοπαθής.
Το μοντέλο σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ), ήταν μια εξαιρετικά πολύπλοκη δομή συγκρότησης που έδινε τεράστια κέρδη και φορολογικά πλεονεκτήματα στις ιδιωτικές εταιρείες. Παρά το μειοψηφικό τους πακέτο μετοχών, οι ιδιωτικές εταιρείες ήλεγχαν τη διαχείριση και είχαν εγγυημένα υψηλά κέρδη, μέσω μυστικών συμβάσεων οι οποίες δεν προέβλεπαν τη δυνατότητα ακύρωσης ή επαναδιαπραγμάτευσης από πλευράς δημοσίου για 30 έτη.
Συνέπεια όλων αυτών μια ραγδαία αύξηση στην τιμή του νερού, η μαζική μείωση των θέσεων εργασίας, καθώς και η σημαντική μείωση των επενδύσεων που επηρέασαν την τοπική βιομηχανία και κατέληξαν σε «υπόεπενδύσεις» στον τομέα των υποδομών.
«Από μια δημοκρατική και κοινωνική προοπτική, η εμπορευματοποίηση και η μερική ιδιωτικοποίηση ήταν μια καταστροφή… Από την πλευρά των ιδιωτών μετόχων της RWE και της Veolia, ήταν μια κερδοφόρα επιχείρηση», αναφέρει χαρακτηριστικά το άρθρο.
Μετά τις συνέπειες μιας πολιτικής με γνώμονα το κέρδος στον τομέα του νερού αναδείχθηκε ένα μαζικό κίνημα των Βερολινέζων εμπνευσμένο από τους αγώνες για το νερό στη Βολιβία και στη Βενεζουέλα.
Το 2013 διεξήγαγε το πρώτο δημοψήφισμα με το οποίο 666.235 άνθρωποι ψήφισαν υπέρ της πρότασης «οι Βερολινέζοι θέλουν πίσω το νερό τους». Μετά από αυτή τη νίκη του κινήματος και τη πολιτική πίεση, η κυβέρνηση ξεκίνησε διαδικασίες επαναδημοτικοποίησης του νερού. Η αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή για τις συμβάσεις του νερού που συστάθηκε υποστήριξε ότι η μόνη επιλογή ήταν μια ακριβή εξαγορά.
Από τη πλευρά του το κίνημα των πολιτών πρότεινε μια «νομική πρόκληση»: τη μονομερή ακύρωση της σύμβασης. Η πρόταση βασιζόταν στο ότι η εγγύηση των κερδών στις ιδιωτικές εταιρείες είχε αντισυνταγματικό χαρακτήρα. Η Γερουσία του Βερολίνου όμως διαπραγματεύτηκε μια αναμφισβήτητα ακριβή επαναγορά των μετοχών των δύο εταιρειών που εμπλέκονταν στην ύδρευση, των μετοχών της RWE για € 618 εκατομμύρια το 2012 και των μετοχών της Veolia για € 590 εκατομμύρια το 2013.
Παρά όμως την θεωρητικά «ευνοϊκή» αλλαγή ιδιοκτησίας, καμιά αναδιοργάνωση στο τρόπο λειτουργίας και χρήσης δεν παρατηρήθηκε ενώ ταυτόχρονα το αίτημα για «δημοκρατία στο νερό» έμεινε στον αέρα. Μάλιστα η δημοτική εταιρεία που είχε δημιουργηθεί για τη διαχείριση του νερού συνέχισε να λειτουργεί με κερδοσκοπική λογική και ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια ενώ η ακριβή εξαγορά που χρηματοδοτήθηκε με δάνειο 30 ετών προσέθεσε ένας μεγάλο χρέος το οποίο η Γερουσία αποφάσισε να μετακυλήσει στα τιμολόγια και στους εργαζόμενους, πληρώνοντας τις πολιτικές επιλογές των προηγούμενων ετών.
Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα πως η αρμόδια υπηρεσία εξέδωσε επικριτική γνωμοδότηση για τα τιμολόγια με το σκεπτικό πως είναι πολύ υψηλά και ζήτησε μείωση τιμών 15%. Όπως εκτιμά το άρθρο προκειμένου να αποφευχθούν νομικές προσφυγές η διοίκηση της δημοτικής εταιρείας αποφάσισε απρόθυμα να μειώσει τα τιμολόγια του νερού κατά 6% το 2015.
Ταυτόχρονα λόγω των οικονομικών προβλημάτων που δημιούργησε το χρέος η Γερουσία αποφάσισε μείωση των θέσεων εργασίας έως και 10% και περαιτέρω μείωση των επενδύσεων σε έργα υποδομής ενώ θα συνεχίσει να λαμβάνει τα κέρδη από την εταιρεία του νερού.
Απόσπασμα από άρθρο της Κατερίνας Μπακιρτζή
Αποκαταστάθηκε η προ… τεσσαρακονταετίας τάξη πραγμάτων! Χάρη στα Μνημόνια και τις άοκνες προσπάθειες των μνημονιακών κυβερνήσεων της χώρας μας οι Έλληνες ξανάγιναν οι μπατίρηδες της Δυτικής Ευρώπης! Από τις 15 χώρες της ξαναγίναμε ακόμη και στα τρόφιμα οι πιο φτηνοί, προτελευταίοι, με τελευταίους τους Πορτογάλους.
Όπως και τη δεκαετία του 1960, του 1970 και του 1980, πριν από μας οι Ισπανοί και πριν από τους Ισπανούς οι Ιταλοί. Οι μπατίρηδες του ευρωπαϊκού Νότου! Οι μόνιμοι μετανάστες. Κι αν τα λεφτά της ΕΕ είχαν αλλάξει προσωρινά κάτι, η παλιά Τάξη Πραγμάτων αποκαταστάθηκε. Φρόντισε γι’ αυτό η Γερμανία, η οποία φυσικά αποφασίζει για την κατάληξη που θα έχει η κάθε επαρχία του Τέταρτου Ράιχ και στον τομέα της ευημερίας.
Φυσικά, η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου και η φτώχεια δεν ισοκατανέμονται ποτέ. Όπως δείχνουν τα στοιχεία του ΟΟΣΑ για τη διετία 2010 και 2011, διευρύνθηκε η εισοδηματική ανισότητα στην Ελλάδα κατά την περίοδο της κρίσης.
Τα δύο αυτά χρόνια το φτωχότερο 10% του ελληνικού πληθυσμού έχασε το 33% (!) του εισοδήματός του. Αντιθέτως, το πλουσιότερο 10% των Ελλήνων έχασε μόνο το 13% του εισοδήματός του!
Μαύρη φτώχεια και απέραντη δυστυχία για τους φτωχούς, μια «λογική» και πρακτικά ασήμαντη για το βιοτικό τους επίπεδο συρρίκνωση εισοδήματος για τους πλούσιους. Και μιλάμε για το 2010 και το 2011, ενώ το 2012 και το 2013 η πτώση ήταν πολύ πιο βίαιη στα κοινωνικά τάρταρα. Πρώτο θύμα βέβαια οι εργαζόμενοι. Οικονομική «πανούκλα» όμως έχει πέσει και στους μικρομεσαίους. ∆εν είναι μόνο το γεγονός ότι από τις 819.423 μικρομεσαίες επιχειρήσεις που υπήρχαν το 2009 έχουν απομείνει σήμερα περίπου 740.000, δηλαδή 80.000 λιγότερες, καθώς έκλεισαν 120.000 και άνοιξαν 40.000 νέες. Το σημαντικότερο είναι ότι ενώ το 2007 ασφαλιστική ενημερότητα είχε το 85%, στα τέλη του 2013 ασφαλιστική ενημερότητα είχε μόνο το 50%. Με άλλα λόγια οι μισοί επαγγελματοβιοτέχνες είναι αυτή τη στιγμή ανασφάλιστοι! Κοινωνική τραγωδία!
Το ασφαλιστικό ταμείο τους, ο ΟΑΕΕ (το παλιό ΤΕΒΕ), απειλείται με άμεση χρεοκοπία και κατάρρευση περισσότερο από κάθε άλλο. Όχι μόνο διότι ακόμη και η κυβέρνηση εκτιμά πως φέτος ο ΟΑΕΕ θα έχει έλλειμμα 462,7 εκατομμύρια ευρώ, ενώ η πανελλήνια ομοσπονδία των εργαζομένων στα ασφαλιστικά ταμεία (ΠΟΠΟΚΠ) εκτιμά ότι το 2014 το έλλειμμα αυτού του ταμείου θα ανέλθει στα 740 εκατομμύρια.
Το χειρότερο είναι ότι η κατάσταση επιδεινώνεται ραγδαία. Από τις επιχειρήσεις που διέκοψαν τις εργασίες τους, πάνω από 196.000 άτομα διέκοψαν την ασφάλισή τους στον ΟΑΕΕ αφήνοντας απλήρωτες οφειλές 1,5 δισ. ευρώ – ποσό που δεν θα πληρωθεί ποτέ εκτός από ένα ελάχιστο μέρος του.
Συνολικά οι απλήρωτες οφειλές στον ΟΑΕΕ φτάνουν τα 7,4 δισεκατομμύρια ευρώ! Με δεδομένη και τη νοοτροπία εισφοροδιαφυγής και φοροαποφυγής των μικρομεσαίων, το έλλειμμα του ΟΑΕΕ από τις ανείσπρακτες οφειλές των ασφαλισμένων είναι περίπου ίδιο με εκείνο του… ΙΚΑ, που ανέρχεται στα 8 δισεκατομμύρια!
Από τον Σεπτέμβριο προβληματική θα είναι ακόμη και η καταβολή των συντάξεων από τον ΟΑΕΕ. Αλλά και το ΙΚΑ θα έχει φέτος έλλειμμα 808 εκατ. ευρώ, ο ΟΓΑ άλλα 181,3 εκατομμύρια και το ΕΤΕΑ, το υπερταμείο των επικουρικών συντάξεων που έχει… 2,3 εκατομμύρια ασφαλισμένους και χορηγεί πάνω από 1 εκατομμύριο επικουρικές συντάξεις, θα παρουσιάσει το 2014 έλλειμμα 274 εκατομμυρίων. Σύνολο γενικό, μαζί με τα μικρότερα ταμεία, έλλειμμα για φέτος πάνω από 2 δισεκατομμύρια ευρώ!
Επειδή η κυβέρνηση δεν έχει λεφτά να δώσουν συντάξεις τα ασφαλιστικά ταμεία καθυστερεί συνειδητά και μεθοδευμένα τη χορήγηση συντάξεων. Αυτή τη στιγμή εκκρεμούν 136.040 αιτήσεις κύριας σύνταξης, άλλες 136.000 επικουρικής, ενώ περίπου 45.000 περιμένουν το εφάπαξ από τα αντίστοιχα ταμεία πρόνοιας. Από 1 ως 2 χρόνια (!) κάνει να βγει η κύρια σύνταξη πλέον, ενώ για την επικουρική από το ΕΤΕΑ πρέπει κανείς να περιμένει από… 2 ως 5 χρόνια! Η αλήθεια είναι ότι τα ρήμαξαν κυριολεκτικά τα ασφαλιστικά ταμεία οι Σαμαράς-Βενιζέλος και οι μνημονιακοί προκάτοχοί τους, ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Λουκάς Παπαδήμος.
- Πρώτα απ’ όλα τα λήστεψαν με όλη τη σημασία της λέξης, αρπάζοντάς τους 12 δισεκατομμύρια ευρώ με το «κούρεμα» των κρατικών ομολόγων.
- Στη συνέχεια τους στέρησαν 7 δισεκατομμύρια λόγω της εκτίναξης της ανεργίας στο 27%, ενώ μειώθηκαν και κατά 3 δισ. ευρώ ακόμη τα έσοδά τους λόγω της μείωσης των μισθών, άρα και των εισφορών που πληρώνουν επί του μισθού τους τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι εργοδότες.
- Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η κυβέρνηση περιόρισε κατά 1,3 δισ. ευρώ τα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων μειώνοντας κατά 5% (3,9%+1,1%) τις εισφορές εργοδοτών και εργαζομένων, ενώ τους στέρησε ακόμη 1 δισ. ευρώ περικόπτοντας τους κοινωνικούς πόρους των φορέων κοινωνικής ασφάλισης. Συνολικά όμως 12+7+3+1,3+1 κάνουν 24,3 δισεκατομμύρια ευρώ!
Ακάθεκτη η κυβέρνηση, ορμάει να γδάρει κι άλλο τον εξαθλιωμένο λαό. Στόχο έβαλε να εισπράξει από τους Έλληνες πάνω από 9 δισεκατομμύρια μέσα στο… δεύτερο εξάμηνο του 2014! Με το φόρο εισοδήματος, την έκτακτη εισφορά και το τέλος επιτηδεύματος θα εισπράξει, όπως νομίζει, περίπου 6,5 δισ. ευρώ, ενώ από τον νέο φόρο ακινήτων θα προκύψουν έσοδα 2,65 δισεκατομμυρίων. Αν μάλιστα προστεθούν σε αυτό το ποσό και τα τέλη κυκλοφορίας, τα οποία πρέπει να εξοφληθούν μέχρι το τέλος της χρονιάς, τα λεφτά που έχουν υπολογίσει ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος ότι θα αφαιμάξουν από τον ελληνικό λαό προσεγγίζουν τα 10,5 δισεκατομμύρια μέσα σε έξι και μόνο μήνες!
Του Γιώργου Δελαστίκ
O κ.Λάτσης είναι τραπεζίτης. Από αυτούς που φούνταραν τις τράπεζές τους.Αλλά αυτό δεν εμποδίζει την κυβέρνηση να τον επιδοτεί (μαζί με τους άλλους τραπεζίτες) και να του δίνει το δικαίωμα, αν και έγινε ό,τι έγινε με την Eurobank, να κατέχει πάνω από το 10% της Εθνικής.
Για να κάνει πλάτες στους «Λάτσηδες» η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι «το κράτος δεν έχει λεφτά να αξιοποιήσει το Ελληνικό και άρα το Ελληνικό πρέπει να πουληθεί για να αξιοποιηθεί»… Μάλιστα. Προσέξτε: Η «επένδυση» που λέει ότι θα κάνει ο κ.Λάτσης στο Ελληνικό είναι το 1/40 (!) των χρημάτων που το κράτος (που… δεν έχει λεφτά) έχει χαρίσει στις τράπεζες την τελευταία 5ετία! Θα μπορούσαν λοιπόν να κρατήσουν τα 39/40 αυτού του πακτωλού για την χούφτα των τραπεζιτών και να δώσουν έστω το 1/40 από αυτά στο Ελληνικό. Για να γίνει το Ελληνικό πνεύμονας ανάσας και ζωής για τις 5 εκατομμύρια ψυχές του Λεκανοπεδίου. Και να μη γίνει «φιλέτο» που θα κάνει «μπίσνες» ο ένας (!) μειοδότης Λάτσης. Αυτοί τι έκαναν; Έδωσαν 6.500 στρέμματα στον Λάτση και μάλιστα σε τιμή τετραγωνικού που αντιστοιχεί σε τιμή τετραγωνικού για γκαρσονιέρα στην Κυψέλη…
Η κυβέρνηση λέει ότι «οι δικαστικές αποφάσεις πρέπει να εφαρμόζονται». Η δικαστική απόφαση λέει ότι το «The Mall Athens» είναι το μεγαλύτερο αυθαίρετο στην Ευρώπη. Αλλά η κυβέρνηση τι έκανε; Για να μην πληρώσει ούτε μισό ευρώ πρόστιμο ο Λάτσης για την φαραωνικών διαστάσεων αυθαιρεσία του, οι κυβερνώντες ενέταξαν αναδρομικά το «Mall» σε… επενδυτικό νόμο του 2010!
Κατόπιν αυτών θα έλεγε κανείς ότι ο όμιλος Λάτση λειτουργεί στην Ελλάδα ως «κράτος εν κράτει». Θα μπορούσε να είναι κι έτσι. Όμως τα πράγματα είναι ελαφρώς χειρότερα. Τόσο στην Ελλάδα όσο και στον καπιταλισμό γενικότερα. Που σημαίνει ότι δεν είναι ο Λάτσης που λειτουργεί ως «κράτος εν κράτει». Είναι ότι – από κατασκευής, εκ πεποιθήσεως και απροσχημάτιστα – το κράτος τους υπάρχει μόνο για τους «Λάτσηδες».
Εν ολίγοις: Δεν έχουμε έναν Λάτση ή περισσότερους «Λάτσηδες» που λειτουργούν ως «κράτος εν κράτει». Έχουμε το ίδιο το κράτος των «Λάτσηδων» που (και στην καπιταλιστική, φυσικά, Ελλάδα), λειτουργεί ως «Λάτσης εν Λάτσει».
Του Νίκου Μπογίοπουλου
Το περίφημο «όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, οι κουτόφραγκοι έτρωγαν βαλανίδια» των ένδοξων εποχών του Μακεδονικού Αγώνα, τότε που με μπροστάρη τον Σαμαρά κατατροπώναμε τους γυφτοσκοπιανούς, ισχύει μέχρι σήμερα, με κάποιες μικρές διαφοροποιήσεις.
Οι κουτόφραγκοι συνεχίζουν να τρώνε βαλανίδια, μόνο που τώρα τα αγοράζουν από τα ντελικατέσεν εξήντα ευρώ το βαζάκι, το οποίο βαζάκι εμείς οι Έλληνες το ανακαλύψαμε κι αυτό. Εμείς δεν χτίζουμε πλέον Παρθενώνες, εμείς πουλάμε τους Παρθενώνες που είχαμε κτίσει παλιά, και έχει αξία ο Παρθενώνας, γιατί είναι απέναντι από το σπίτι του Άκη.
Εν πάση περιπτώσει, εμείς οι Έλληνες δίνουμε ακόμη τα φώτα μας στους Ευρωπαίους, και εκτός από τα φώτα μας, τους δίνουμε εσχάτως και τα εργοστάσια, τους λιγνίτες, τα ποτάμια μας, για να φτιάχνουν τα φώτα μας από μόνοι τους.
Είμαστε πρωτοπορία εμείς, αλλά οι άλλοι δεν το έχουνε καταλάβει, δεν το έχουν καταλάβει ούτε οι Γάλλοι, που συλλάβανε τον Σαρκοζί επειδή πήγε, λέει, να επηρεάσει τη Δικαιοσύνη. Αν μας είχανε πάρει ένα τηλέφωνο, θα τους λέγαμε εμείς τα κόλπα μας τα ζόρικα και δεν θα διέσυραν ολάκερο πρώην σύζυγο της Κάρλα Μπρούνι.
Εμείς στην Ελλάδα φτιάχνουμε νόμους περί ευθύνης υπουργών για να αθωώνουμε τους εαυτούς μας που είμαστε υπουργοί. Οι υποθέσεις μας εμάς των υπουργών, χάρη στον νόμο που έχουμε φτιάξει από μόνοι μας, πάνε στους εισαγγελείς και οι εισαγγελείς τις στέλνουν υποχρεωτικά στην Βουλή, όπου έχουμε την πλειοψηφία και τις γράφουμε τις υποθέσεις μας στο χιόνι.
Αν είμαστε πρώην υπουργοί και δεν έχουμε πλέον την πλειοψηφία, οι αντίπαλοί μας, που έχουν την πλειοψηφία, τις γράφουν κι εκείνοι τις υποθέσεις μας στο χιόνι, διότι ξέρουν πως, όταν ξαναέρθουμε στα πράγματα, θα γράψουμε κι εμείς στο χιόνι τις δικές τους υποθέσεις.
Κι αν στριμωχτούμε πολύ, αν καταφτάσουν στην Βουλή αριθμοί που παραπέμπουν σε τραπεζικούς λογαριασμούς και οφσόρ, σηκώνεται ο αρχηγός μας και λέει «αφήστε τις βλακείες, αυτοί είναι αριθμοί τηλεφώνων και μην τολμήσει κανείς να τηλεφωνήσει, γιατί θα ξυπνήσει τον παππού».
Κι άμα βρεθούν στοιχεία που λένε ότι κάποιος υπουργός μας, όταν ήταν σκέτος βουλευτής, έπαιρνε λεφτά από επιχειρηματίες για να κάνει ερωτήσεις προς όφελός τους, τη δίνουμε την υπόθεση στον υπουργό μας της Δικαιοσύνης για να την κρύψει στο μαγικό συρτάρι του. Είναι μαγικό το συρτάρι του υπουργού της Δικαιοσύνης, χωράει ολόκληρα ναυπηγεία, κι αν βγουν παρ' ελπίδα τα ναυπηγεία από το συρτάρι και φτάσουν μετά από 74 ημέρες στην Βουλή, τότε εμείς την κλείνουμε αμέσως την Βουλή και τα παραγράφουμε τα ναυπηγεία.
Με αυτά και μ' αυτά, οι υποθέσεις των δικών μας πολιτικών δεν φτάνουν ποτέ στη Δικαιοσύνη, οπότε δεν έχουμε ανάγκη να επηρεάσουμε την Δικαιοσύνη, όπως έκανε ο Σαρκοζί. Διότι, γατάκια, όταν εμείς χτίζαμε μπουζουξίδικα με συνθεσάιζερ και έκο, εσείς οι βάρβαροι βάζατε τις τραγουδιάρες σας να ουρλιάζουν χωρίς μικρόφωνα στις σκάλες των Μιλάνων.
Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη
Ψέμα Νο1: Η ΔΕΗ είναι υπερχρεωμένη
Κατ' αρχάς, αυτό το "υπερ-" είναι ψευδές και το "-χρεωμένη" προβοκατόρικο. Κάποιος που χρωστάει 500 ευρώ στην πιστωτική του κάρτα δεν θεωρείται χρεωμένος (πόσο μάλλον υπερχρεωμένος) αν έχει εισοδήματα 3.000 τον μήνα. Αν, όμως, είναι άνεργος σκυλομπατίρης, τότε αυτό το πεντακοσάρικο γίνεται θηλειά στον λαιμό του. Η αλήθεια είναι ότι η ΔΕΗ έκανε πέρυσι τζίρο κοντά στα 6 δισ. κι έβγαλε κέρδη κάπου 1 δισ. Αν κέρδη 16-17% επί τζίρου δεν φτάνουν για να μη βγει μια επιχείρηση στο σφυρί, τότε χάνουν την σημασία τους και η λογική και η οικονομική επιστήμη.
Ψέμα Νο 2: Η πώληση θα λειτουργήσει υπέρ του ανταγωνισμού κι αυτός με την σειρά του υπέρ του καταναλωτή διότι θα μειωθούν οι τιμές.
Ένα κάρο ψέμματα σε συσκευασία τού ενός. (α) Η ΔΕΗ είναι (συγγνώμη: ήταν) Δημόσια Επιχείρηση Κοινής Ωφελείας, δηλαδή λειτουργούσε με γνώμονα την κοινωνική προσφορά και όχι την αύξηση των κερδών της. Βάσει ποιάς λογικής, λοιπόν, θα μειωθούν οι τιμές με την είσοδο κερδοσκοπικών κεφαλαίων σ' αυτήν; (β) Από τότε, στις αρχές τής περασμένης δεκαετίας, που ο Σημίτης άρχισε να τεμαχίζει την ΔΕΗ και να παραχωρεί κομμάτια της σε ιδιώτες, η αύξηση των οικιακών τιμολογίων έχει αγγίξει το 100%. Πώς εξηγείται, λοιπόν, η αισιοδοξία ότι τώρα που αυξάνεται η επιρροή των ιδιωτικών κεφαλαίων στην ΔΕΗ, θα μειωθούν οι τιμές; (γ) Αυτό που γίνεται τώρα στον τόπο μας με την ΔΕΗ, έχει ήδη γίνει σε πολλές χώρες τού εξωτερικού, εντός ή εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πουθενά (κι όταν λέμε πουθενά, εννοούμε πουθενά!) δεν σημειώθηκε μείωση των τιμών ενέργειας για λαϊκή κατανάλωση. Παραδείγματα υπάρχουν δεκάδες, με χαρακτηριστικώτερα αυτά της ιταλικής Enel και της περιβόητης πολιτειακής Enron. Όσο για τα θεωρητικά ευεργετικά αποτελέσματα του ανταγωνισμού, ας μη ξεχνάμε ότι εξαφανίζονται όταν αυτός ο ανταγωνισμός καταργείται στην πράξη με την δημιουργία καρτέλ.
Ψέμα Νο 3: Με την αύξηση των επενδύσεων δίνεται ώθηση στην ανάπτυξη.
Θεωρητικώς, ναι. Μόνο που εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με παραγωγική επένδυση αλλά με καθαρή κερδοσκοπία. Κανείς από τους υποψήφιους αγοραστές δεν προγραμματίζει κατασκευή καινούργιων μονάδων. Όλοι διεκδικούν την εκμετάλλευση των ήδη υφισταμένων μονάδων τής ΔΕΗ. Εξ άλλου, αυτό το ψέμα αναδεικνύει και μια αντίφαση: ενώ από την μια -υποτίθεται πως- η ΔΕΗ πουλιέται επειδή το κόστος αναβάθμισης των υποδομών της είναι δυσβάσταχτο, από την άλλη ισχυριζόμαστε ότι ο ανταγωνισμός θα αναγκάσει τους "επενδυτές" να ρίξουν χρήμα στην αναβάθμιση αυτών των υποδομών. Δηλαδή, ο ιδιώτης θα ξοδέψει τα κεφάλαιά του εκεί όπου το κράτος εκτιμά πως είναι ασύμφορο να το κάνει, ενώ παράλληλα θα μειώνει και την τιμή τού προϊόντος του. Πόσο κάφρος πρέπει να είσαι για να καταπιείς αμάσητη τέτοια μπούρδα;
Ψέμα Νο 4: Σε καμμιά προοδευμένη χώρα δεν υπάρχουν κρατικά μονοπώλια.
Πρόκειται για φτηνή σοφιστεία, όπου το αποτέλεσμα προβάλλεται ως αίτιο. Σε όλες τις χώρες η ενέργεια αποτελούσε κρατικό μονοπώλιο για όσο χρονικό διάστημα γίνονταν παραγωγικές επενδύσεις και στήνονταν οι υποδομές. Παντού το ξεπούλημα άρχισε μετά. Για παράδειγμα, όσα χρόνια η ΔΕΗ πόντιζε καλώδια κι έφτιαχνε μονάδες για να στείλει ρεύμα και στο πιο απομακρυσμένο ξερονήσι ή στον πιο αποκομμένο ορεινό συνοικισμό, κανείς ιδιώτης δεν ενδιαφέρθηκε και καμμιά Ευρωπαϊκή Ένωση δεν βρέθηκε να μας τραβήξει το αφτί. Και για να το πάω ανάποδα: αν απόψε το βράδυ βάζαμε μπουρλότο και τινάζαμε στον αέρα όλες τις εγκαταστάσεις τής ΔΕΗ (από ορυχεία κι εργοστάσια μέχρι υποβρύχια καλώδια), πόσοι ιδιώτες επενδυτές θα έρχονταν αύριο το πρωί για να εκμεταλλευτούν το κενό; Η ιστορία δίνει την απάντηση: κ α ν έ ν α ς !!!
Ψέμα Νο 5: Όχι μόνο δεν έχουν να φοβηθούν τίποτε οι εργαζόμενοι στην ΔΕΗ αλλά θα δημιουργηθούν και νέες θέσεις εργασίας.
Τρίχες. Προκαλώ όσους ξεστομίζουν αυτό το ψέμα να μου δώσουν ένα και μόνο ένα παράδειγμα όπου κάτι τέτοιο έγινε στην πράξη. Όπου, δηλαδή, οι ιδιωτικοποιήσεις δημιούργησαν σταθερές και μόνιμες θέσεις εργασίας. Φοβάμαι ότι δεν θα βρουν παρά παραδείγματα που συνηγορούν υπέρ του αντιθέτου. Για παράδειγμα, η ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ έχει προκαλέσει κατά την τελευταία τριετία συρρίκνωση των θέσεων εργασίας κατά 40% και μείωση του κόστους εργασίας πάνω από 60% (εννοείται ότι από αυτή την "εξοικονόμηση" δεν πέρασε στην κατανάλωση ούτε μια δεκάρα). Κι ας μη μιλήσουμε για τα ναυπηγεία τού Σκαραμαγκά, όπου -υποτίθεται πως- οι δουλειές είχαν την κάλυψη του ελληνικού δημοσίου.
Ψέμα Νο 6: Η πώληση της ΔΕΗ επιβάλλεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (παραλλαγή: επιβάλλεται από την τρόικα).
Καραμπινάτο ψέμα. Το μόνο που επιβάλλουν οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί είναι η άρση τού κρατικού μονοπωλίου. Ας παραβλέψουμε όσα είπαμε πιο πάνω (Ψέμα Νο 4) κι ας δεχτούμε ότι πρέπει να συμμορφωθούμε με τις αποφάσεις τής Κομμισσιόν. Από πού κι ως πού, όμως, αυτή η συμμόρφωση επιβάλλει το σπάσιμο της ΔΕΗ και την πώλησή της; Εκείνο που είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε ως κράτος είναι να επιτρέπουμε σε όποιον ιδιώτη θέλει να ασχοληθεί με την ενέργεια, να το κάνει χωρίς να του βάζουμε εμπόδια. Καμμιά αντίρρηση. Ας αφήσουμε, λοιπόν, όποιον γουστάρει, να πάει στην Πτολεμαΐδα, να αγοράσει μια έκταση, να χτίσει ένα εργοστάσιο, να βγάλει ρεύμα και να βάλει όσες διαφημίσεις θέλει προκειμένου να βρει πελάτες να το πουλήσει. Αλλά ξέχασα: η ελευθερία των αγορών ξεκινάει εκεί όπου ξεπουλιέται μια δημόσια περιουσία.
