ΟΧΙ στα διόδια

ΟΧΙ ΔΙΟΔΙΑ- οδηγιες σε 5 κατηγοριες για το τι μπορει να αντιμετωπισουμε
Πλεον εχει γινει κοινος τοπος για πολυ κοσμο αλλα ποσταρω μερικες συντομες οδηγιες γιατι η επαναληψη ειναι η μητερα της μαθησεως.

Καταρχήν το κίνημα των διοδίων αριθμεί πλέον περίπου 10 μήνες ζωής και μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει κανένα νομικό παρατράγουδο. Άλλωστε οι εταιρείες το τελευταίο πράγμα που θέλουν είναι να σταλεί κάποια υπόθεση στα δικαστήρια, διότι με τόσες παραβάσεις πάνω στις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί, μάλλον χαμένοι θα βγουν. Πάραυτα, είναι αλήθεια και πάντα το λέμε πως η εταιρεία έχει τη δυνατότητα να σε πάει στο δικαστήριο, όπου θα πρόκειται για μια διαφορά μεταξύ ιδιωτών. Κράτος, μπάτσοι, τροχαίοι κλπ ΔΕΝ εμπλέκονται πουθενά.
(Τα μόνα διόδια που ανήκουν ακόμη στο δημόσιο είναι τα διόδια Μαλγάρων κοντά στη Θεσσαλονίκη. Βέβαια κι αυτά συζητούσαν να τα δώσουν σε εταιρία, αλλά μάλλον δεν έχει γίνει ακόμη η συμφωνία. Όποτε εκεί ενδεχομένως να μπορεί να εμπλακεί η τροχαία. Άρα καλυτέρα να μην το τραβήξει κανείς στα συγκεκριμένα διόδια.)

Συμφώνα με τα τελευταία στοιχεία, από όταν φούντωσε το κίνημα των διοδίων και μετά περίπου 500 χιλιάδες οχήματα έχουν περάσει χωρίς να πληρώσουν διόδια. Πρόσφατα πήρε απόφαση η ομοσπονδία αυτοκινητιστών(νταλικέρηδες) Θεσσαλίας και Κεντρικής Ελλάδας ότι δεν πληρώνουν διόδια, πράγμα που δείχνει τη ολοένα αυξανομένη απήχηση που έχει το κίνημα.

Λοιπόν, χοντρικά είναι 5 οι κατηγορίες του τι θα αντιμετωπίσει κανείς όταν αρνηθεί να πληρώσει:

1.Πλησιαζουμε με το αμάξι το κουτάκι με εργαζόμενο και ευγενικά του λέμε ότι δεν θέλουμε να πληρώσουμε διόδια.
Μας ρωτανε τον αριθμό της πινακίδας ή μας ζητανε να κάνουμε λίγο μπροστά για να τον δουν.
Γράφουν τον αριθμό της πινακίδας, στον πίνακα εμφανίζεται η ένδειξη "πίστωση", η μπάρα ανοίγει, χαμογελάμε, ευχόμαστε καλή δύναμη και φεύγουμε.

2.Πλησιαζουμε με το αμάξι το κουτάκι με εργαζόμενο και ευγενικά του λεμέ ότι δεν θέλουμε να πληρώσουμε διόδια.
Μας ρωτανε για ποιο λόγο κι απαντάμε είτε σε νομικό επίπεδο πως η εταιρεία είναι παράνομη διότι δεν εκτελεί τη συμφωνία που έχει υπογράψει(πρέπει να υπάρχουν πχ 4 ενώ υπάρχουν 2 λωρίδες, των οποίων λωρίδων η άσφαλτος πρέπει να αντικαθίσταται πχ κάθε 2 χρόνια ενώ την αντικαθιστούν όποτε τους καπνίσει, πρέπει να υπάρχει επαρκής φωτισμός ενώ για πολλά χλμ δεν έχει ούτε κεράκι κλπ).
Στο πιο αξιακο απαντάμε πως οι δρόμοι είναι ελεύθεροι για όλους και δεν νοείται να υπάρχει ανταποδοτικότητα για να διασχίσεις ένα δρόμο, πράγμα άκρως ταξικό(όποιος έχει να πληρώσει περνάει, όποιος δεν έχει να κάτσει σπίτι του).
Αν μας πουν να χρησιμοποιούμε τον παράδρομο, τους λεμέ πως οι παράδρομοι δεν έχουν προδιαγραφές εθνικού οδικού δικτύου, υπάρχουν για να εξυπηρετούν τις μετακινήσεις μεταξύ των χωριών, πως είναι έτσι κι αλλιώς καρμανιόλες ποσω μάλλον όταν γίνεται μαζική χρήση και πως έτσι θα θέταμε και τον εαυτό μας αλλά και τους υπόλοιπους σε κίνδυνο.
Τέλος και σε κάθε περίπτωση τους λεμέ πως στηρίζουμε τον αγώνα και το κίνημα κατά των διοδίων.
Αν μας ρωτήσουν αν δίνουμε τα στοιχειά μας τους απαντάμε φυσικά πως όχι και ότι το μόνο που δίνουμε είναι ο αριθμός της πινακίδας μας(που ουτως η άλλως τον βλέπουν).
Αν μας ρωτήσουν αν υπογράφουμε το χαρτί της πίστωσης τους λεμέ φυσικά πως όχι. Δεν παίρνουμε το αποδεικτικό της πιστωσης, τους το αφήνουμε δώρο. Αυτό με την πίστωση είναι ο μόνος τρόπος για να ανοίξουν από μέσα την μπάρα, για αυτό το κάνουν. Δεν μασάμε ότι θα μας έρθει κανένα χαρτί στο σπίτι. Δεν έχουν καν τα στοιχειά μας και το αυτοκίνητο μας θα μπορούσε νόμιμα να το οδηγεί ο οποιοσδήποτε φίλος, συγγενής(αλλά.. "μαλακια κυρ-δικαστά δεν θυμάμαι σε ποιον το είχα δώσει εκείνη τη μέρα"-λεμέ τώρα αν τραβήξει στο δικαστήριο η φάση).
Όποτε γράφουν τον αριθμό της πινακίδας, στον πίνακα εμφανίζεται η ένδειξη "πίστωση" ,η μπάρα ανοίγει, χαμογελάμε, ευχόμαστε καλή δύναμη και φεύγουμε.

3.Πλησιαζουμε με το αμάξι το κουτάκι με εργαζόμενο και ευγενικά του λεμέ ότι δεν θέλουμε να πληρώσουμε διόδια.
Εκείνος αρχίζει τις υστερίες.
Συμπονετικά του θυμίζουμε πως είναι ένας απλός εργαζόμενος που δεν θα εισπράξει αυτός τα διόδια και πως δεν έχουμε τίποτα εναντίον του αλλά "μπλα μπλα"(βλέπε 2). Ανάλογα και με τα ψυχικά μας αποθέματα, χαμογελάμε, χαιρετάμε και φεύγουμε.

4.Πλησιαζουμε με το αμάξι το κουτάκι με εργαζόμενο και ευγενικά του λεμέ ότι δεν θέλουμε να πληρώσουμε διόδια.
Εκείνος μας λέει να περιμένουμε να φωνάξει τον επόπτη.
Του λεμέ σύμφωνοι αλλά τον παρακαλούμε να πει στον επόπτη να έρθει γρήγορα γιατί δεν θέλουμε να περιμένουμε(ο επόπτης συνήθως βρίσκεται στο σπιτάκι-γραφεια που είναι στην άκρη του δρόμου και σχεδόν πάντα αργεί επίτηδες).
Όση ώρα περιμένουμε πιάνουμε κουβέντα με τον εργαζόμενο και τον ρωτάμε απορημένοι για ποιο λόγο δεν ακολουθεί τη γνωστή διαδικασία καταγραφής του αριθμού πινακίδας όπως τόσες και τόσες φόρες έχουμε κάνει σε αυτά και σε αλλά διόδια.
Μας λέει πως εκτελεί εντολές και του απαντάμε πως το γνωρίζουμε αλλά η εταιρία οφείλει να ενημερώσει τους εργαζόμενους για το πως αντιμετωπίζεται το ζήτημα ώστε να μην χαλιόμαστε ούτε εμείς ούτε ο εργαζόμενος.
Αν ο επόπτης αργήσει πάνω από ενάμιση λεπτό(όση ώρα δηλαδή λεμέ αυτά με τον εργαζόμενο), κατεβαίνουμε και ανοίγουμε την μπάρα μόνοι μας.
Ο επόπτης είναι σχεδόν σίγουρο πως θα αργήσει, όποτε αν θέλουμε παρακάμπτουμε την ψιλή κουβέντα κι απλά λέμε πως ούτε μπορούμε ούτε θέλουμε να περιμένουμε και κατεβαίνουμε κατευθείαν κι ανοίγουμε την μπάρα μονοί μας.
Πως ανοίγει η μπάρα: Σπρώχνουμε προς τα μπροστά (κι όχι προς τα πάνω) με λίγη δύναμη(σαν να ανοίγουμε βαριά πόρτα) κι η μπάρα ξεκουμπώνει. Το πιο σωστό είναι αφού περάσουμε να ξανακατεβούμε και να επιστρέψουμε τη μπάρα στη θέση που ήταν(δηλ να την ξανακουμπωσουμε). Αυτό το κάνουμε πρώτον για να μην κουράζουμε τον εργαζόμενο και δεύτερον για να είμαστε καλυμμένοι σε περίπτωση δικαστηρίου ότι δεν προκαλέσαμε καμία φθορά στην ιδιωτική περιουσία της εταιρείας αφού επιστρέψαμε την μπάρα στην πρότερη κατάστασή της. Προσοχή: Την ώρα που περνάμε, όταν έχουμε ανοίξει μόνοι μας την μπάρα, ακούγεται ένας ήχος σαν συναγερμός για 2-3 δευτερόλεπτα. Δεν μασάμε, το κάνει μόνο του το συστημα. Χαμογελαμε,χαιρεταμε από μακριά και φεύγουμε.

5.ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΠΑΝΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ: Πλησιάζουμε με το αμάξι το κουτάκι με εργαζόμενο και ευγενικά του λεμέ ότι δεν θέλουμε να πληρώσουμε διόδια.
Με κάποιον από τους παραπάνω τρόπους ή και με έναν συνδυασμό αυτών, φτάνουμε στο σημείο όχι μόνο να μην μας ανοίγουν την μπάρα αλλά και να την έχουν κλειδώσει ώστε να μην μπορούμε να την ανοίξουμε μονοί μας.
Σε αύτη την περίπτωση έχει σίγουρα έρθει κι ο επόπτης στον οποίο εξηγούμε πως αυτό που κάνει είναι παρακώλυση της ελεύθερης κυκλοφορίας και παράνομη κράτηση.
Τους προειδοποιούμε πως θα προχωρήσουμε σε μήνυση, η όποια θα είναι κατά του υπεύθυνου επόπτη που έδωσε την εντολή να κλειδωθεί η μπάρα(πρότυπο της μήνυσης θα βρείτε στο μπλοκ των επίτροπων http://epitropesdiodiastop.blogspot.com/ , αν θέλετε τυπώστε ένα να έχετε πάντα μαζί σας).
Κατά 99% θα ανοίξουν(αν δεν κάνω λάθος μόνο μια φορά έχει όντως γίνει η μήνυση). Όποτε: δεν χαμογελάμε, δεν χαιρετάμε, αλλά φεύγουμε.
ΥΓ: Σε περίπτωση που μας πουν να περιμένουμε για να έρθει η τροχαία/μπατσοι ώστε να κρατήσουν τα στοιχειά μας, γινόμαστε έξαλλοι και τους λεμέ όλο το μπλα-μπλα για παράνομη κράτηση, μήνυση κλπ. Επίσης τους λεμέ πως γνωρίζουμε πολύ καλά πως η τροχαία/μπατσοι δεν εμπλέκονται για κανέναν λόγο στη μεταξύ εμάς και εταιρίας διαφορά. Ανοίγουμε-κλεινουμε τη μπάρα, φεύγουμε.
Σε περίπτωση που, λογω κάποιου λάθος χειρισμού μας ή κλειδωμένης μπάρας που δεν την άνοιξαν, όντως έρθουν οι μπάτσοι: Δεν νομιμοποιούμαστε φυσικά να μην δώσουμε τα στοιχειά μας στους μπάτσους αλλά πριν τους τα δώσουμε τους προειδοποιούμε αυστηρά πως γνωρίζουμε πολύ καλά πως θα πρόκειται για παράβαση καθήκοντος τους, αν αφού μας τα πάρουν τα δώσουν στην εταιρία. Ζητάμε από τους μπάτσους τα στοιχειά τους και τους λεμέ πως σε περίπτωση που πέσει στην αντίληψη μας πως διέρρευσαν τα στοιχειά μας στην εταιρία θα κινηθούμε νομικά εναντίον τους κάνοντας χρήση των δικαιωμάτων μας. Τα στοιχειά μας είναι προσωπικά δεδομένα και δεν έχουν κανένα δικαίωμα να τα δίνουν σε τρίτους. Αν τραβήξει η φάση αυτό που θα γίνει είναι να πάμε όλοι μαζί στο τμήμα για να κάνουμε μηνύσεις.

Έχουμε πάντα στο μυαλό μας πως το να αρνούμαστε να πληρώνουμε διόδια σημαίνει πως μπαίνουμε σε έναν αγώνα. Μέχρι τώρα τα πράγματα είναι σχετικά εύκολα και δεν έχουμε αγχωθεί για παρατράγουδα. Αλλά ξέρουμε(και ξέρουν) πως αν αύριο κάποια εταιρία μηνύσει έστω και μισό αγωνιστή που αρνήθηκε να πληρώσει διόδια, την επομένη μέρα στα δικαστήρια θα είμαστε όχι μόνο όλοι όσοι δεν πληρώνουμε αλλά κι άλλοι τόσοι. Γι αυτό κι εμείς δεν φοβόμαστε. Γι αυτό κι αυτοί φοβούνται.

__________________Τηλέφωνα επικοινωνίας :

Αττικής: 6974072825

Αφιδνών: 6974920920,6944271163, 6944740221

Τραγάνας:6944662705, 6932453993, 6936950699

Αιγινίου: 6973380700 ,6944755220

Πάτρας : 6973426334

Κορινθίας:6977137090

Αργολίδας-Αρκαδίας:6936730668

Θεσσαλονίκης :6977034350 , 6974479243

Λάρισας: 6976864058

Καρδίτσας: 6977962095

Τρικάλων : 6977403340

Λαμίας: 6944749515, 6979115155, 6945711033,6974935257

Το δρομολόγιο της «αγίας αμαρτίας» στη Θεσσαλονίκη

Ελάχιστοι αρσενικοί βαφτίζονται πλέον στην κολυμβήθρα του αγίου Βαρδαρίου, τη στιγμή που η εφηβεία απαιτεί να δώσει το χρίσμα στο αγόρι που γίνεται άντρας. Όχι, βέβαια, δεν υπάρχει άγιος Βαρδάρης.
Ο Γιώργος Ιωάννου, ο τρόπον τινά υμνογράφος της Θεσσαλονίκης, βάφτισε έτσι την πλατεία Βαρδαρίου, εκεί στην είσοδο της πόλης, θέλοντας να αποδώσει αυτή την περίεργη ερωτική ατμόσφυρα της περιοχής , τη σχεδόν κρυφίως ιερή.



Από το πεζογράφημα του Γιώργου Ιωάννου «Η πλατεία του Αγίου Βαρδαρίου»


Από την Τουρκοκρατία ακόμη, ως την ακμή της μεταπολεμικής περιόδου και τα μέσα της δεκαετίας του ΄80, ήταν ο τόπος των ερωτικών προσκυνημάτων, καθώς τα κακόφημα σπίτια(χαμαιτυπεία, πορνεία, μπουρδέλα, όπως θέλετε πείτε τα) ανακούφιζαν χαρμάνηδες ταξιδιώτες που έμπαιναν μ’ έναν αέρα θριάμβου στη μεγαλούπολη, απορημένους και γυρεύοντες τη λάγνα διασκέδαση αγρότες της Μακεδονικής γης, φαντάρους από τα γύρω στρατόπεδα του Παύλου Μελά και του Καρατάσου, με τις νεανικές τους ορμές στα όρια του ασυγκράτητου.
Κοντά, εκεί, και το Λιμάνι, μόνον που οι ναυτικοί προτιμούσαν κατά κύριο λόγο τα στενά στην περιοχή των Λαδάδικων, χωρίς βέβαια να αρνούνται τις υπηρεσίες της Μπάρας.


Ναι, Μπάρα λεγόταν η περιοχή των Θεσσαλονικιώτικων μπουρδέλων με «κύρια οδική της αρτηρία» την οδό Ειρήνης, στους δρόμους γύρω από την οδό Λαγκαδά, όπου κάνα-δυο πορνοκινηματογράφοι-οι τελευταίοι-έμειναν να υπενθυμίζουν τα περασμένα μεγαλεία της.
Στην κάποτε πολύβοη Μπάρα, τα κορίτσια περίμεναν στις πόρτες τον ξέχειλο ποταμό των φαντάρων και των αγροτών που κατέβαινε την Λαγκαδά και με πειράγματα, αλλά όχι και πολλά παρακάλια, έμπαζαν στα μικρά δωμάτια τους στερημένους για να κορέσουν την επιθυμία τους και μαζί να νοιώσουν για κάποια ελάχιστα λεπτά(δέκα ή δεκαπέντε, με το ρολόι της τσατσάς στο χέρι) την έστω αγορασμένη θαλπωρή του έρωτα.


Πάντα αρχόντισσα η Θεσσαλονίκη ήξερε να περιποιείται τους επισκέπτες της, γεγονός που δεν ξέφυγε ακόμη και από τις περιγραφές του περιηγητή Εβλιά Τσελεμπή.


Το σκηνικό της περιοχής του αγοραίου έρωτα συμπλήρωναν τα γύρω ξενοδοχεία, όπου στα γκριζωπά και άπλυτα κλινοσκεπάσματά τους ολοκληρωνόταν η ερωτική πράξη με τα απαραίτητα όνειρα που τη συνοδεύουν.
«Αλεξάνδρεια», «Καστοριά», «Αιγαίον» μας ταξιδεύουν ακόμη με τα απομεινάρια των κτιρίων και των πινακίδων τους στους τόπους, όπου στεγαζόταν είτε ο έρωτας είτε ο ύπνος αποκαμωμένων ονειρευτών.



Και πίσω από τη θλίψη που συντροφεύει όλο τούτο το φαινομενικά γραφικό και σχεδόν χαρωπά νοσταλγικό φλας μπακ, δεν θα πρέπει να αποσωπιούνται και οι κωμικές στιγμές, αφού πάντοτε οι κυρίες αυτών των δωματίων διακρίνονταν για την αθυρόστομη ετοιμολογία τους, κάθε φορά που η λεκτική πρόκληση του ιδιότυπου φλερτ αυτών των περιστάσεων απαιτούσε την απάντησή της.
Κορυφαία στο είδος η περίφημη Αμαλία, η γνωστή τσατσά στο μπουρδέλο που «διοικούσε», δίπλα από το Λιμάνι(εκεί που βρίσκεται σήμερα ο Ερυθρός Σταυρός)που απέκτησε φήμη στα όρια του θρύλου. Έφυγε από τη ζωή όχι πολλά χρόνια πριν, ως υπηρέτρια σε οικεία γνωστού ψυχιάτρου.


Διόλου τυχαία, την ίδια χρονική περίοδο, τα Λαδάδικα γίνονται χώρος γλεντιού για νεόκοπους φλώρους, τα ξενοδοχεία ανακαινίζονται ζητώντας να ξεπλύνουν το παρελθόν τους…



«Προτού γκρεμίσουν τα τείχη, η πλατεία Βαρδαρίου δεν ήταν σχηματισμένη. Τα τείχη, κατεβαίνοντας προς το λιμάνι, έκοβαν το χώρο στη μέση σχεδόν. Η επικοινωνία με την έξω από τα τείχη πόλη γινόταν από μια μεγάλη διπλή πορτάρα που από τα χρόνια τα βυζαντινά ονομαζόταν «Χρυσή Πύλη» και που ήταν κάτι το ανάλογο με την επίσημη Πύλη της τότε πρωτεύουσας. Έξω από τη Χρυσή Πύλη ήταν χάνια, αλευρόμυλοι, αγροικίες, ο απέραντος χώρος όπου στηνόταν η εμποροπανήγυρη, τα Δημήτρεια, αλλά και έλη πολλά. Από τα έλη αυτά έλαβε το όνομά της και η περίφημη συνοικία Μπάρα, που πρώτα σκόρπιζε τις θέρμες, τους τεταρταίου πυρετούς και τα βαθιά τους ρίγη, και ύστερα, μετά την αποξήρανσή της, το κέφι, τον ξετραχηλισμό και τις αρρώστιες του έρωτα, σε στρατούς και στόλους. Για τους εντόπιους η λέξη Μπάρα, που στα τούρκικα σημαίνει έλος, στάσιμα νερά, είναι πολύ πιο κακόφημη κι από τις λέξεις Τρούμπα ή Πλάκα. Και παρατηρώ πως οι Αθηναίοι με άνεση προφέρουν αυτές τις λέξεις τους, ενώ εμείς όχι.

Του Βασίλη Κεχαγιά

Αρκάς " Ο Θεός είναι καλός άνθρωπος"

Ελλαδικό Κυνοβούλιο, οι μισθοί των Κοτζαμπάσιδων!

Εφ' όσον οι "μαλάκες" συνεχίζουν να ψηφίζουν τον κοπρίτη ο οποίος  κοπρίτης βάζει στο Δημόσιο κάποιον επειδή τον ψηφίζει η οικογένειά του και παίρνει πολλούς σταυρούς ε τότε ο κοπρίτης θα μείνει κοπρίτης σε όλη του τη ζωή.

Μια κοινωνία σε κατάθλιψη

Η αγγλική κοινωνία έχει, εδώ και πολλά χρόνια, υποστεί τις νεοφιλελεύθερες αλλαγές που επιβάλλονται από την κυβέρνηση τους τελευταίους μήνες στην ελληνική κοινωνία.
Από τη δεκαετία του ’80 η Μάργκαρετ Θάτσερ εφάρμοσε μεγάλες αλλαγές ισοπεδώνοντας εργασιακά δικαιώματα, “εξυγιαίνοντας” (δηλαδή ξεπουλώντας) τις ΔΕΚΟ, και “απελευθερώνοντας” όλα τα “κλειστά” επαγγέλματα.
Εικοσιπέντε χρόνια μετά και με την εκβάθυνση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού από την κεντροαριστερά του Τόνι Μπλερ, ένα μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού δουλεύει part-time με τετράωρα, Σαββατόβραδα, Κυριακές και αργίες, ενώ οι αμοιβές για το μεγαλύτερο μέρος των εργαζόμενων είναι πολύ χαμηλές.
Οι “απελευθερωμένες” αλλά και οι ιδιωτικοποιημένες αγορές κυριαρχούνται από ολιγοπώλια (και μονοπώλια) βρετανικών και ξένων συμφερόντων και οι μικρές επιχειρήσεις έχουν ουσιαστικά εξαφανιστεί.



Χαρακτηριστικό είναι το αποτέλεσμα του “ανοίγματος” του επαγγέλματος των φαρμακοποιών.
Αυτή τη στιγμή υπάρχει ουσιαστικά μία και μόνο επιχείρηση-αλυσίδα που έχει το συντριπτικά μεγαλύτερο μερίδιο της αγγλικής αγοράς, δεν υπάρχουν καθόλου (ειδικά στις πόλεις) μικρά φαρμακεία και οι φαρμακοποιοί είναι πλέον υποχρεωμένοι να δουλεύουν για τη συγκεκριμένη αλυσίδα με μισθούς πείνας και “ευέλικτες” σχέσεις εργασίας, ενώ οι τιμές των φαρμάκων δεν έχουν μειωθεί. Ένα άλλο παράδειγμα αλλαγών, παρόμοιων με αυτές που προωθεί η ελληνική κυβέρνηση, είναι το ξεπούλημα της British Rail, των βρετανικών σιδηροδρόμων. Οι (δημόσιοι) βρετανικοί σιδηρόδρομοι είχαν τη φήμη των καλύτερων σιδηρόδρομων στην Ευρώπη με την ακρίβεια των δρομολογίων τους να είναι μυθική. Μετά την ιδιωτικοποίηση οι καθυστερήσεις είναι τεράστιες, έχουν γίνει πολλά δυστυχήματα και οι επενδύσεις είναι ελάχιστες, με αποτέλεσμα οι σιδηροδρομικές συγκοινωνίες στη Βρετανία σήμερα να υπολείπονται κατά πολύ από τους αντίστοιχους (δημόσιους) γαλλικούς, ισπανικούς και γερμανικούς σιδηροδρόμους.


Την ίδια στιγμή και ως αποτέλεσμα των παραπάνω η αγγλική κοινωνία βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Η ηγεμονική θέση που απέκτησαν οι νεοφιλελεύθερες οικονομικές ιδέες συνδυάστηκε με την επικράτηση μιας μεταμοντέρνας θεώρησης των πραγμάτων, όπου όλα είναι σχετικά και όλες οι παλιές σταθερές τίθενται υπό αίρεση. Έννοιες όπως η οικογένεια και η φιλία έχασαν τη σημαντικότητά τους, καθώς μοναδική αρχή και στόχος έγινε η πάση θυσία μεγιστοποίηση των οικονομικών απολαβών και η χρήση τους σε έναν άκρατο υπερκαταναλωτισμό.
Οι εκατοντάδες χιλιάδες μονογονεϊκές οικογένειες (μεγαλώνουν περίπου το 25% των παιδιών στη Βρετανία), η μεγάλη αύξηση στις γεννήσεις από ανήλικες μητέρες (μετρώνται σε δεκάδες χιλιάδες τον χρόνο) και οι χιλιάδες άστεγοι στις αγγλικές μεγαλουπόλεις (υπολογίζονται σε περίπου 85.000 οικογένειες) θεωρούνται “φυσιολογικά φαινόμενα” στη σημερινή αγγλική κοινωνία.
Αν και η κοινωνική κρίση είχε κάνει την εμφάνισή της πριν την οικονομική κρίση
των τελευταίων χρόνων, η τελευταία έχει επιδεινώσει πολύ την κατάσταση και σε κοινωνικό επίπεδο.
Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα βασικά κείμενα στο ένθετο The New Review του Κυριακάτικου Independent (19/12) είναι μια ιστορία της συγγραφέα Jackie Kay για το “δικαίωμα” τού να περάσει κάποιος μόνος τα Χριστούγεννα στο σπίτι του χωρίς συγγενείς και φίλους. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι υπερβολικό να ειπωθεί πως έχουμε μια κοινωνία σε κατάθλιψη.


Η μεγάλη κρίση της αγγλικής κοινωνίας δεν είναι κάτι μεμονωμένο.
Παρόμοια φαινόμενα έχουν εμφανιστεί και σε άλλες κοινωνίες όπου έχουν εφαρμοστεί παρόμοιες αλλαγές προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.
Με τα ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου, δεν πρέπει κάποιος να δει την κατάσταση της αγγλικής κοινωνίας ως κάτι μακρινό, αλλά ως μια εικόνα της ελληνικής κοινωνίας από το κοντινό μέλλον.

Του Χρήστου Γραμπόβα
καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Ανέκδοτο - Αν λείπει κανένα...

Ένας τύπος μικροκαμωμένος μπαίνει στο μπαρ για το ποτό του. Καθώς πίνει το ποτό, βλέπει έναν τεράστιο τύπο στην άλλη άκρη του μπαρ να τον κοιτάζει.

Σηκώνεται, σαν γνήσιος Έλληνας μάγκας που δεν γουστάρει να τον κοζάρουν, και πηγαίνοντας προς το μέρος του, λέει στο θηρίο: "τρέχει τίποτα ρε μαλ**α;".

Σηκώνεται κι ο άλλος και του σκάει μια μπουνιά που τον γυρνάει τρεις σβούρες και του σκορπίζει τα δόντια σ' όλο μπαρ.

Σκυμμένος ο τυπάκος ψάχνοντας να βρει τα δόντια του γυρνάει και του λέει: "καλά ε, έτσι και λείπει κανένα τη γάμ**ες!"

«Ο Γιώργος είναι αναρχικός γιατί διαλύει το κράτος!»

Ήξερε ο Ανδρέας ότι ο γιος του θα ολοκληρώσει την καταστροφή που ξεκίνησε ο ίδιος», λέει χαρακτηριστικά για το Γιώργο Παπανδρέου ο Τζίμης Πανούσης.
Όσο για τον Αντώνη Σαμαρά; «Νομίζω ότι είναι χειρότερος από το Γιωργάκη». Σε συνέντευξη στο Πρώτο Θέμα, με το γνωστό απολαυστικό τρόπο του, περνά από «κόσκινο» τους πολιτικούς αρχηγούς.



Για το Γιώργο Παπανδρέου...


«Ο Γιωργάκης είναι το όνειδος της δυναστείας των Παπανδρεϊδών. Να το τονίσω αυτό: Ο πατέρας του ο ίδιος δεν του είχε καμία εμπιστοσύνη. Τον είχε στην ξεφτίλα. Τον πίεζε η γυναίκα του, η Μάργκαρετ, η μάνα του Γιωργάκη, να τον βάλει στη δουλειά με τα χίλια ζόρια, επειδή ξενοκοιτούσε και για να μην έχει κρεβατομουρμούρα αναγκαζόταν να βάλει τον γιο του στη δουλειά. Αλλά ήξερε ο Ανδρέας ότι ο γιος του θα ολοκληρώσει την καταστροφή που ξεκίνησε ο ίδιος».


Για τον Αντώνη Σαμαρά...


«Δεν θα έχει τα φόντα, και γι’ αυτό θα κυβερνήσει. Αυτούς από μικρούς τους ετοιμάζουν να κυβερνήσουν. Και ταυτόχρονα όταν τους βγάζουν τις αμυγδαλές γίνεται αφαίρεση του φιλότιμου, της τσίπας».


Για το Γιώργο Καρατζαφέρη...


«Νομίζω ότι ο εξωτικός ΛΑΟΣ δεν έχει θέση στη χώρα. Αυτός ο Καρατζαφέρης, όπως τον λέω εγώ, είναι ένας τύραννος προηγούμενης εποχής».


Για την Αλέκα Παπαρήγα...


«Εγώ είμαι φαν της Αλέκας. Για τελείως διαφορετικούς λόγους, καθόλου ιδεολογικούς (...) είναι θρησκευτικού χαρακτήρα και αυτό είναι το στοιχείο που μου αρέσει στην Παπαρήγα. Είναι η Τσιτσιολίνα».


Για τον Αλέξη Τσίπρα...


«Είναι κορμοράνος. Έχει και αυτός μεταλλαχτεί από το μαγικό ραβδάκι της αρσενικής Κίρκης, του Κίρκου. Αυτοί οι κορμοράνοι είναι περίεργοι. Είναι πάντα το βαθύ κράτος.»

Πουτάνα Κρίση!

Οι δημοσιογράφοι που αναζητούν τις πληγές της κοινωνίας έχουν τέτοιες μέρες δουλειές με φούντες. Δυστυχώς όμως οι ιστορίες τους μένουν στα επιφαινόμενα επιδιώκοντας να προκαλέσουν εύκολες συγκινήσεις, αφού μια - δυο φορές τον χρόνο αυτό δεν βλάφτει. Σε αντίθεση με τις αποκαλυπτικές δημοσιογραφικές ιστορίες που παραθέτουμε παρακάτω και οι οποίες εκτός της συγκίνησης επιτελούν και μια ορισμένη κοινωνική αποστολή, την οποία ελπίζουμε να εκτιμήσει ο μέσος αναγνώστης.

Στον τριτογενή τομέα
Η Μαρίνα Κ εργαζόταν σε βιοτεχνία υποδημάτων από την οποία απολύθηκε όταν η κρίση χτύπησε τον κλάδο της υπόδησης. Εν συνεχεία βρήκε ευτυχώς δουλειά καθαρίστριας στα γραφεία μεγάλης εταιρείας εισαγωγών με πολύ μικρότερο μεροκάματο, από την οποία όμως πάλι απολύθηκε όταν η κρίση χτύπησε και τις εισαγωγές. Τέλος, απασχολήθηκε για λίγο καιρό σε ένα πλούσιο σπίτι, όπου έκανε τις λεγόμενες χοντροδουλειές, αλλά απολύθηκε κι από κει όταν η κυρία του σπιτιού διαπίστωσε ότι μπορούσε να έχει μια παράνομη μετανάστρια, έστω έγχρωμη, για την ίδια δουλειά με τα μισά λεφτά.


Από τη στιγμή εκείνη τα πράγματα στράβωσαν τελείως, αφού στην κρίση ήρθαν να προστεθούν και τα μέτρα κατά της κρίσης, με αποτέλεσμα να αφανιστούν οι δουλειές και η Μαρίνα Κ, η οποία ειρήσθω εν παρόδω μεγαλώνει ένα παιδί χωρίς πατέρα, να ανακαλύψει έντρομη ότι δεν υπήρχε πια κανένας πρόθυμος να αγοράσει το μόνο εμπόρευμα που διέθετε -την εργατική της δύναμη. Όταν η πείνα όμως χτύπησε αυταρχικά την πόρτα της, ανακάλυψε ευτυχώς ότι υπήρχαν αρκετοί πρόθυμοι να νοικιάσουν τον πάγιο -και αξιόλογο στην περίπτωσή της- εξοπλισμό που κάθε γυναίκα διαθέτει.


Έκτοτε και με τη βοήθεια πολλών συμπολιτών μας η Μαρίνα Κ, η οποία άρχισε τον εργασιακό της βίο στον δευτερογενή τομέα, στη μεταποίηση, μεταπήδησε ολοκληρωτικά στον τριτογενή τομέα, στις υπηρεσίες, στον οποίο έγινε γνωστή με το όνομα Ανίτα και σημειώνει αξιόλογη επιτυχία. Προϊόντος του χρόνου μάλιστα κατέληξε στο συμπέρασμα, όπως μας εξομολογήθηκε, ότι, τη συγκεκριμένη εποχή στη συγκεκριμένη χώρα, ήταν καλύτερο να είσαι εργαζόμενη πουτάνα παρά εργαζόμενη οτιδήποτε άλλο.


Ενώ θεωρεί πλέον τον εαυτό της και την ούτως ειπείν μετάταξή της στον τομέα των υπηρεσιών ως απτή απόδειξη του επίσημου ισχυρισμού ότι η κρίση αποτελεί ευκαιρία.


Αντικαταστάσεις
Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς που η Ανίτα έμπαινε με το επαγγελματικό της ντύσιμο σε ένα από τα γνωστά κακόφημα στέκια, αντίκρισε στην πόρτα ντυμένο με την πράσινη στολή του θυρωρού τον κύριο Η, παλιό της προϊστάμενο στον δευτερογενή τομέα, ο οποίος τη χαιρέτησε με μεγάλη εγκαρδιότητα. Την αποκάλεσε μάλιστα Μαρίνα, το όνομα δηλαδή που είχε όταν δούλευαν μαζί.


Καθώς τον συμπαθούσε, όχι μόνο τον χαιρέτησε και η ίδια εγκάρδια, αλλά και τον ρώτησε καλόπιστα τι θέλει ένας άνθρωπος σαν αυτόν ντυμένος έτσι σε ένα τέτοιο μέρος και στη θέση του θυρωρού που ήξερε.


Αντικαθιστώ τον θυρωρό που ήξερες. Ήμουν άνεργος πολύ καιρό κι έτσι δεν κοίταξα στα δόντια αυτή τη δουλειά όταν μου την πρότειναν, απάντησε ο κύριος Η. Και πολύ φυσικά τη ρώτησε κι αυτός με τη σειρά του καλόπιστα τι θέλει ένας άνθρωπος σαν αυτήν ντυμένη έτσι σε ένα τέτοιο μέρος.


Αντικαθιστώ τη Μαρίνα που ήξερες, του απάντησε. Ήταν άνεργη για πολύ καιρό, αλλά επειδή εκείνη κοίταζε στα δόντια αυτή τη δουλειά όταν της την πρότειναν, την ανέλαβα εγώ.


Κλάδος πορνείας
Επειδή στον κλάδο των υπηρεσιών πέφτει ως γνωστόν πολλή δουλειά στις γιορτές, ένα απόγευμα που η Ανίτα αισθανόταν πολύ κουρασμένη και αδιάθετη δεν πήγε στη δουλειά. Έτσι, τις ώρες που κανονικά θα έπρεπε να προσφέρει τις υπηρεσίες της, αυτή έβλεπε κουκουλωμένη με μια κουβέρτα στην πολυθρόνα της τηλεόραση. Κι όταν μέσα στον πυρετό της είδε μια γνωστή παρουσιάστρια, κομψή και απαστράπτουσα, να εξηγεί ότι τα σκληρά μέτρα ήταν το αναγκαίο φάρμακο για την κρίση, σκέφτηκε, όπως μας είπε, πόσο είχε επεκταθεί ο τριτογενής τομέας - κλάδος πορνείας. Όταν όμως της εξηγήσαμε ότι άλλο κακή δημοσιογραφία κι άλλο πορνεία, έσπευσε να συμφωνήσει, ότι υπάρχουν όντως διαφορές. Στο τιμολόγιο, όπως διευκρίνισε.
Του Θανάση Καρτερού

Αρκάς " Ο Θεός είναι καλός άνθρωπος"

Ανέκδοτο - Ο Σουρωμένος

Ένας τύπος βρίσκεται σε μια ταβέρνα και πίνει όλη την νύχτα. Ο μαγαζάτορας, κάποια στιγμή του λέει ότι πρέπει να φύγει επειδή το μαγαζί θα κλείσει. Έτσι, ο πελάτης σηκώνεται για να φύγει και πέφτει φαρδύς πλατύς, με τα μούτρα στο πάτωμα. Προσπαθεί να ξανασηκωθεί αλλά συμβαίνει το ίδιο. Σκάει με το πρόσωπο στο δάπεδο. Υποθέτει ότι ανσυρθεί μέχρι έξω και τον χτυπήσει ο δροσερός αέρας, τότε θα καταφέρει να συνέλθει λιγάκι.

Όταν έφτασε έξω από το μαγαζί, κάνει ακόμη μια προσπάθεια να σταθεί στα πόδια του και σκάει και πάλι στον δρόμο. Αποφασίζει να πάει μπουσουλώντας στα τέσσερα μέχρι το σπίτι του, που βρίσκεται τρία τετράγωνα παρακάτω. Όταν φτάνει έξω από την πόρτα, σηκώνεται και στηρίζεται στα πόδια του αλλά και πάλι σκάει ανάσκελα στην άσφαλτο.

Μέσα στο σκοτάδι, ανοίγει την πόρτα και σέρνεται μέχρι την κρεβατοκάμαρα. Φτάνοντας δίπλα στο κρεβάτι του, στερεώνεται με τα χέρια του στο πλάι του κρεβατιού και για λίγο ισορροπεί στα πόδια του πριν σωριαστεί στο κρεβάτι και πέφτει ξερός για ύπνο όταν το κεφάλι του ακουμπά στο μαξιλάρι. Ξυπνά την επόμενη μέρα με την γυναίκα του να στέκεται από πάνω του και να του φωνάζει:

- "Ώστε, έτσι, ε; Πάλι ήσουν έξω εχτές και μπεκρούλιαζες!!!"
- "Μα, αγάπη μου, τι σε κάνει να το λες αυτό;" την ρωτάει παίρνοντας ένα αθώο ύφος.
- "Τι με κάνει να το λέω αυτό, ε; Έχεις το θράσος να με ρωτάς! Τηλεφώνησαν από την ταβέρνα και είπαν ότι έχεις ξεχάσει το αναπηρικό σου καροτσάκι εκεί." 

Οι παπατζήδες...

Έκαναν δυναμικά την επανεμφάνισή τους στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας. Πρόκειται για τους περιβόητους παπατζήδες, που τους περιέγραψε ο αείμνηστος Ν. Τσιφόρος στην εποχή του. Το να στήσεις ένα τραπεζάκι, στην οδό Αθηνάς π.χ., δεν είναι τόσο εύκολο όσο πιθανόν να φαίνεται. Χρειάζεται εξειδικευμένη γνώση και οργάνωση.
 Το «παπατζιλίκι» δομείται λοιπόν σε τρία επίπεδα: το κεντρικό που αποτελείται από το βασικό πρόσωπο που πρέπει να κατέχει άριστα την τέχνη. Εκπαιδευμένος από τα «μικράτα» του, με ταχυδακτυλουργικές ικανότητες, δεινός στο να χειρίζεται τραπουλόχαρτα, αποτελεσματικός στο να ξεγελάει τον αδαή που κάνει την αποκοτιά να παίξει τα λεφτά του.
Αυτός είναι ο κλασικός παπατζής που με μία πολύ συγκεκριμένη, μαστόρικη κίνηση κοντά στο τέλος του παιγνιδιού παραπλανά τους πάντες.
Ποια είναι η κίνηση - κλειδί;
Αφού ο παπατζής ανακατέψει τα τρία χαρτιά κάμποσες φορές , κάποια στιγμή κρατά στο ένα χέρι το ένα λευκό χαρτί, ενώ στο άλλο χέρι τα υπόλοιπα δύο χαρτιά. Το λευκό πάνω και εκείνο με τον παπά κάτω.
Με μια κίνηση - αστραπή αφήνει στο τραπέζι το λευκό χαρτί που κρατά μόνο του. Δίπλα του αφήνει το ένα από τα δύο χαρτιά του άλλου χεριού, έτσι ώστε να φαίνεται ότι είναι το από κάτω (δηλαδή ο παπάς) ενώ είναι το από πάνω.
Δίπλα αφήνει το άλλο χαρτί, αυτό που έχει από κάτω. Έτσι ο παίκτης έχει την αυταπάτη ότι ο παπάς είναι π.χ στο μεσαίο φύλλο από αυτά που είναι απλωμένα στο τραπέζι, ενώ είναι στο ακριανό.


Στο δεύτερο επίπεδο έχουμε τους αβανταδόρους. Ο ρόλος τους είναι τριπλός(!).


Πρώτο να δείξουν με το προσωπικό τους παράδειγμα ότι ο παπατζής είναι ολίγον άσχετος με την τέχνη του... επαγγέλματος, άρα όποιος τον παίξει έξυπνα τον κερδίζει. Έτσι οι αβανταδόροι μετατρέπονται σε παίκτες που σε συνεννόηση με τον παπατζή κερδίζουν.


Δεύτερο παρακινούν τους αδαείς να μπουν στο .. χρυσοφόρο παιγνίδι.


-Άσχετος είναι, δεν ξέρει να το παίζει. Πάρ΄ του τα!


Και τρίτο, απευθυνόμενοι στο ίδιο τον παπατζή, προσπαθούν δήθεν να τον εκθέσουν :


-Αφού δεν το ξέρεις το παιγνίδι, άντε ρε δικέ μου να κάνεις καμία άλλη δουλειά..


- Κάνε τη δουλειά σου ρε μπάρμπα..


-Αν είχα λεφτά, έχε χάρη!!


Κι έτσι αλιεύουν συνεχώς ψάρια μικρά και μεγάλα..


Στο τρίτο επίπεδο βρίσκονται οι τσιλιαδόροι, κάτι σαν τις ομάδες περιφρούρησης. Ακροβολισμένοι σε επίκαιρα σημεία καιροφυλακτούν ώστε με τα ειδικά τους συνθήματα να ειδοποιήσουν ότι υπάρχει κίνδυνος (π.χ. όταν πλησιάζει αστυνομική περίπολος ή εμφανιστεί το «εκατό»). Τότε ακούγονται διάφορα ακαταλαβίστικα για τον πολύ κόσμο όπως η λέξη «βασιλικά» παλιότερα που σήμαινε αστυνομία.


Το «παπατζιλίκι» επομένως ακολουθεί σε γενικές γραμμές το τρίπτυχο: να ξεγελάς τις αισθήσεις του άλλου, να τον κάνεις να πιστέψει με τα παπαγαλάκια σου τα πιο απίθανα πράγματα και να περιφρουρείσαι από τις κακοτοπιές.


Η δομή του δεν έχει μεγάλες διαφορές από την εξουσία.
Όταν ο κοινός τους στόχος είναι η παραπλάνηση και η προτροπή στο κέρδος, το αβέβαιο , οι μέθοδοι έχουν κοινή βάση.


Στον ρόλο του κεντρικού παπατζή η πολιτική εξουσία με τα μέσα που διαθέτει να παγιδεύει την σκέψη, στον ρόλο του αβανταδόρου η χειραγώγηση μέσω των μίντια και στον ρόλο του τσιλιαδόρου η ασφάλεια του συστήματος.


Ο παπατζής βέβαια της οδού Αθηνάς πάει να σου φάει τα λεφτά και τίποτε άλλο. Αλλά ο παπατζής της εξουσίας θέλει βέβαια τα λεφτά σου, αλλά θέλει και τη συνείδησή σου.
Ο παπατζής παίζει τον παπά. Η εξουσία το «πάρτα όλα».

Απο την Αυγή

13 παράξενες δεισιδαιμονίες

Περικυκλωνόμαστε καθημερινά από δεισιδαιμονίες. Δεν κάνει να περνάμε κάτω από σκάλες, δεν κάνει να πατήσουμε πάνω σε σπασμένα γυαλιά… Από πού ξεκινάνε όμως αυτές οι προλήψεις και γιατί τις ακολουθούμε;
Το σημαντικότερο βέβαια είναι κατά πόσο αληθεύουν ή όχι.
Ο Βρετανός συγγραφέας, Harry Oliver, κυκλοφόρησε ένα βιβλίο, με τίτλο “Black Cats & Four-Leaf Clovers” («Μαύρες γάτες και τετράφυλλα τριφύλλια») [εκδ. Perigee], και ερευνά τις ρίζες των δεισιδαιμονιών και τις ιστορίες των παλιών γυναικών ανά τον κόσμο.

1. Πέρασμα κάτω από μία σκάλα
Μετά από έρευνα ενός χρόνου στη Βρετανική Βιβλιοθήκη του Λονδίνου, ο Oliver αναφέρει πως η δεισιδαιμονία αυτή αναφέρεται στη «σκάλα που σχηματίζει ένα τρίγωνο με τον τοίχο και το έδαφος, υποδηλώνοντας την Αγία Τριάδα». Προφανώς, το πέρασμα μέσα από αυτό το τρίγωνο δείχνει ασέβεια προς την Αγία Τριάδα και επομένως φέρνει κακή τύχη. Άλλη πιθανή (και πολύ πιο απλή) εξήγηση είναι πως όπου υπάρχει σκάλα, συνήθως κάπως δουλεύει από πάνω και με το να περάσει κάποιος από κάτω μπορεί να προκληθούν διάφορα ατυχήματα, όπως να πέσει ένα σφυρί στο κεφάλι του περαστικού.


2. Μαύρη γάτα Οι μαύρες γάτες είναι συνυφασμένες με τη μαγεία και γι’ αυτό κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν πως φέρνουν κακή τύχη. Εντούτοις, υπάρχουν δύο παραλλαγές σε αυτή τη δεισιδαιμονία. Εάν μία γάτα περάσει από μπροστά σου θεωρείται κακή τύχη, ενώ αν έρθει προς το μέρος σου, τότε είναι καλός οιωνός. Στην περίπτωση του πρώτου σεναρίου, για να ξορκίσεις το κακό, το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να φτύσεις.

3. Άναμμα 3 τσιγάρων με το ίδιο σπίρτο
Αυτή η δεισιδαιμονία προέρχεται από τους στρατιωτικούς κύκλους και χρονολογείται από τις μεγάλες εκείνες νύχτες στα χαρακώματα κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. «Εάν κάπνιζαν μαζί τρεις στρατιώτες, οι ελεύθεροι σκοπευτές θα τους εντόπιζαν εύκολα,» όπως υποστηρίζει ο Oliver. Εάν χρησιμοποιούσαν το ίδιο σπίρτο για να ανάψουν και τα τρία τσιγάρα, οι σκοπευτές θα παρατηρούσαν πως το σπίρτο καίει ακόμα μετά το άναμμα του πρώτου τσιγάρου και θα είχαν αρκετό χρόνο για να γεμίσουν τα όπλα τους, να στοχεύσουν και να πυροβολήσουν τον άτυχο τρίτο καπνιστή.

4. Καρότα για καλή όραση
Παρόλο που κάποιες μελέτες έχουν δείξει ότι η βιταμίνη Α, που περιέχουν τα καρότα, κάνει καλό στα μάτια, το λαχανικό από μόνο του δεν μπορεί να εγγυηθεί τέλεια όραση. Ο Oliver υποστηρίζει πως ο μύθος αυτός των παλιών γυναικών -ή η έξυπνη προσπάθεια των γονιών να κάνουν τα παιδιά τους να τρώνε λαχανικά- προέρχεται από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. «Λεγόταν ότι οι Βρετανοί πιλότοι έτρωγαν τεράστιες ποσότητες καρότων για να βλέπουν από μεγάλο ύψος και στο σκοτάδι. Η φήμη αυτή είχε εξαπλωθεί ώστε να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο από το γεγονός ότι είχε εφευρεθεί το ραντάρ και χρησιμοποιούνταν κατά του εχθρού,» προσθέτει ο Oliver.

5. Σταύρωμα των δαχτύλων
Η δεισιδαιμονία αυτή έχει θρησκευτικές ρίζες. Το σταύρωμα των δαχτύλων είναι ένα είδος ιερής προστασίας γιατί τα δύο δάχτυλα, που είναι το ένα πάνω στο άλλο, σχηματίζουν έναν κεκλιμένο σταυρό. Το τελετουργικό αυτό για «καλή τύχη» έχει διάφορες παραλλαγές ανά τον κόσμο. Στην Ελβετία, διπλώνουν τους αντίχειρές τους και τυλίγουν τα άλλα δάχτυλά τους γύρω, αντί για το κλασσικό σταύρωμα του δείκτη και του παράμεσου.

6. Ανοιχτή ομπρέλα μέσα στο σπίτι
Η προέλευση αυτής της πρόληψης είναι απλή: ό,τι σχεδιάστηκε για έξω πρέπει να παραμένει έξω. Παρόλο που η σημερινή εκδοχή της παλιάς δεισιδαιμονίας με την ομπρέλα περιορίζεται μόνο στην «κακή τύχη», ο Oliver υποστηρίζει πως τα παλιά χρόνια ήταν πολύ πιο σκοτεινή. «Τα παλιότερα χρόνια, το άνοιγμα της ομπρέλας μέσα στο σπίτι ήταν οιωνός θανάτου,» όπως εξηγεί ο ίδιος.

7. Γεμάτος φούρνος
Πρόκειται για μια παλιά εβραϊκή δεισιδαιμονία. Εάν ένας φούρνος έμενε άδειος, η οικογένεια θα πείναγε στο μέλλον. Για να αποφύγει κάποιος την πείνα, αρκούσε να αφήσει μέσα στον φούρνο ένα κομμάτι λαδόκολλα ή ένα τηγάνι. Η δεισιδαιμονία αυτή σχετίζεται με αρχαία τελετουργικά, κατά τα οποία άφηναν φαγητό για τους θεούς του νοικοκυριού, ώστε να προστατεύουν την οικογένεια.

8. Ανάποδα εσώρουχα
Εάν κάποιος έχει μια κακή μέρα, το μόνο που χρειάζεται για να την καλυτερέψει είναι να βάλει τα εσώρουχά του ανάποδα. Ο Oliver δεν είναι σίγουρος για την προέλευση αυτής της δεισιδαιμονίας αλλά δεν θα μας κάνει εντύπωση εάν αποδειχτεί πως προέρχεται από κάποια ξέφρενη φοιτητική εστία, ως ένα είδος «παρέλαση της ντροπής».

9. Φιλί με έναν μουστακοφόρο και γάμος
Υπάρχουν πολλές δεισιδαιμονίες που σχετίζονται με το γάμο. Μία από αυτές είναι πως αν μία γυναίκα φιλήσει έναν μελαχρινό άντρα κατά τη διάρκεια ενός γάμου, τότε σε σύντομο χρονικό διάστημα θα της κάνουν πρόταση γάμου. Προσοχή όμως! Εάν μία γυναίκα φιλήσει έναν άντρα με μουστάκι και της μείνει μία τρίχα του στα χείλη της, τότε πιθανότατα η γυναίκα αυτή να μείνει ανύπαντρη.

10. Θαυμασμός βρέφους
Εάν είστε στην Κίνα και δείτε ένα πολύ όμορφο νεογέννητο μωρό, δεν θα πρέπει για οποιονδήποτε λόγο να εκφράσετε τον θαυμασμό σας. Στην Κίνα, θεωρείται μεγάλη γρουσουζιά ο θαυμασμός ενός νεογέννητου γιατί θεωρούν ότι τραβάει την προσοχή των φαντασμάτων και των δαιμόνων. Έτσι, συνηθίζεται να μιλούν με άσχημα λόγια για ένα μωρό, ώστε να κρατούν το κακό μακριά.

11. Μάσημα τσίχλας τη νύχτα
Ακόμα και αν έχετε άσχημη αναπνοή, το να μασήσετε τσίχλα μετά το δείπνο στην Τουρκία είναι κακή ιδέα. Οι Τούρκοι θεωρούν πως εάν μασήσουν τσίχλα τη νύχτα, ουσιαστικά μασάνε τη σάρκα των νεκρών.

12. Τετράφυλλο τριφύλλι
Λόγω της σπανιότητας των τετράφυλλων τριφυλλιών, εάν κάποιος βρει ένα, θεωρείται πολύ τυχερός. Σύμφωνα με τον Oliver, το σπάνιο αυτό φυτό αντιπροσωπεύει οτιδήποτε μπορεί να επιθυμήσει κάποιος: πλούτο, δόξα, αγάπη και υγεία.

13. Το γρουσούζικο 13
Ο αριθμός 13 -και η Παρασκευή και 13- θεωρούνται γρουσουζιά σε πολλά μέρη, ενώ οι ρίζες αυτής της δεισιδαιμονίας φτάνουν πίσω στη Βίβλο. Θυμηθείτε πως ο Ιησούς είχε 13 μαθητές, μέχρι που ο ένας -ο Ιούδας- τον πρόδωσε.
Παρόλο που κάποιες προλήψεις έχουν αρχαίες ρίζες, ο ερευνητής Joe Nickell από το Κέντρο Ερευνών του Άμχερστ, στη Νέα Υόρκη, πιστεύει πως δεν στηρίζονται σε επιστημονικά στοιχεία και επομένως δεν θα πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη.
«Οι προλήψεις λειτουργούν αντίθετα από την επιστήμη. Οι άνθρωποι αρχίζουν να πιστεύουν κάτι και κατόπιν ψάχνουν για στοιχεία που να το υποστηρίζουν. Κατά την άποψή μου, οι προλήψεις δεν είναι τίποτα περισσότερο από διαστρέβλωση των στοιχείων,» υποστηρίζει ο Nickell.
Όσο καιρό ασχολείται με τις δεισιδαιμονίες, δεν έχει βρει ούτε μία που να βασίζεται στο δίπτυχο «αίτιο και αποτέλεσμα», τίποτα που να αποδεικνύει πως μία συγκεκριμένη πράξη φέρνει «καλή» ή «κακή» τύχη.
Και φαίνεται πως έχει κάνει πολλές δοκιμές. Κάθε Παρασκευή και 13, ο ίδιος και η ομάδα του στο Κέντρο Ερευνών, «προκαλούν την τύχη τους», και δοκιμάζουν όλες τις γνωστές δεισιδαιμονίες ώστε είτε να τις επιβεβαιώσουν είτε να καταρρίψουν το μύθο. Έχουν περάσει κάτω από σκάλες, έχουν ανοίξει ομπρέλα μέσα σε κλειστό χώρο και έχουν περπατήσει πάνω σε μικρά κομματάκια σπασμένου καθρέφτη.
«Δεν έχουμε βρει τίποτα που να συσχετίζει τα εν λόγω γεγονότα με την κακή τύχη. Οι προλήψεις είναι απλά αρνητικές σκέψεις. Δεν έχουν καμία λογική, από όπου και αν προέρχονται. Είναι απλά κάτι που πιστεύουμε χωρίς να υπάρχει καμία επιστημονική απόδειξη,» προσθέτει ο ίδιος.

Εφεδρικό σχέδιο...

Λίγο η περικοπές λίγο η ακρίβεια, έφτασα στο σημείο ο μισθός να επαρκεί μόνο για 20 μέρες.                                                                                                  

Πρέπει, λοιπόν, να βρω πρόσθετες πηγές εσόδων... 

Η ληστεία τράπεζας μου φάνηκε κουραστική... Το πεζοδρόμιο στη Συγγρού, από την άλλη, μου φάνηκε αφιλόξενο, γιατί όλα τα τραβέλια είναι 1,90 και με σιλικόνη στο στήθος κι εγώ έπρεπε να φορώ πλατφόρμες και σουτιέν με πεπόνια για να τα συναγωνιστώ... Οπότε, μου έμεινε μόνο μία λύση: πρόσθετες δουλειές από το σπίτι.

Αγόρασα, λοιπόν, μία εφημερίδα και άρχισα την αναζήτηση... 30 δευτερόλεπτα αργότερα έκλαψα τα 1,90 ευρώ που έδωσα, μια και δεν βρήκα ούτε μία αγγελία της προκοπής...
Το μάτι μου έπεσε, όμως, στις σελίδες με τα προσωπικά, οπότε ενεργοποίησα το εφεδρικό σχέδιο, που κάθε άντρας έχει βαθιά καταχωνιασμένο στο πίσω μέρος του μυαλού του: πλούσια νύφη (ή στη μεγάλη ανάγκη και γαμπρό ακόμα!)

Άρχισα, λοιπόν, από περιέργεια να διαβάζω τις αγγελίες με τις γνωριμίες, έτσι για να δω τι κυκλοφορεί στην αγορά... Ιδού ένα απάνθισμα:

ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ δικηγόρος... δικηγόρος;;; Ξέχνα το! Να αποκτήσουμε εισόδημα, είπαμε, όχι να χάσουμε κι όσο μας έμεινε!

ΑΘΗΝΑΙΑ πάμπλουτη... αχά, καλά το πας, έχεις την πλήρη προσοχή μου... πρώην μανεκέν... με φτιάχνεις, λέμε!... 28αρα, καλλονή, αναζητεί διακριτικό κύριο... α, καλά! Άκυρο! Αν τον θες "διακριτικό", δεν ψάχνεις γάμο, sugar daddy ψάχνεις! Ουστ, ξετσίπωτη!!

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ υπουργείου, εμφανίσιμος, ευκατάστατος, σοβαρός, ελεύθερος, εντιμότατος... Ναι, ξέρω, είναι άντρας, αλλά είναι Διευθυντής Υπουργείου, ρε παιδιά! Να μην το σκεφτώ λίγο; Άστε που πρέπει να έχει και απίστευτο χιούμορ, αν κρίνω από το "εντιμότατος" που γράφει!!

ΕΜΦΑΝΙΣΙΜΗ κυρία ζητεί γνωριμία κυρίου... Καλή μου, δεν με νοιάζει αν είσαι εμφανίσιμη, εγώ δεν κρίνω ποτέ επιφανειακά. Κοιτάζω πάντα σε βάθος... Λοιπόν, πόσο βαθιά είναι η τσέπη σου; 

ΚΥΡΙΑ χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις, με αγάπη για την τέχνη... Αχ, τι ρομαντικό ζευγάρι που θα είμαστε! Θα της διαβάζω αποσπάσματα από το μπλογκ μου κι εκείνη θα ζωγραφίζει πίνακες με τουλίπες... Δυστυχώς, όμως, ψάχνει για κύριο 50+ ετών και, μεταξύ μας, δεν έχω καί μαλλί για να το βάψω άσπρο, 50ρης ευτυχώς δεν δείχνω ακόμα!

OIKONOMIKA ευκατάστατη, πανεπιστημιακής μόρφωσης κυρία, με γλυκά χαρακτηριστικά ζητεί κύριο επίσης μορφωμένο, με σοβαρότητα και από επαρχία... Μια μορφωμένη μας έκατσε κι αυτή ψάχνει για αγρότη. Να πας στον alpha, μωρή!

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ, ρομαντική υπάλληλος δημοσίου... ωχ, μαρμότα μου μυρίζει! Abort mission! 

ΚΥΡΙΑ 1,60, εύσωμη, διαζευγμένη, με ένα παιδί... ώπα, άστο καλή μου, εδώ με έχασες τελείως! Το 1,60 και εύσωμη να το δεχτώ κι ας νιώθω σαν να βγαίνω ραντεβού με τον Ντάνι Ντε Βίτο, το διαζευγμένη να το καταπιώ, αλλά ΚΑΙ ΜΕ ΠΑΙΔΙ; Εννοείς από εκείνα τα εκνευριστικά που τσιρίζουν, ουρλιάζουν, δαιμονίζονται και συνεχώς θέλουν-θέλουν-θέλουν; Neext! (Αν και μπορώ να σε συστήσω σε έναν κολλητό, με τον οποίο θα τα βρείτε σίγουρα στο ύψος!)

And the winner is... 

ΚΥΡΙΑ υψηλόμισθη, συνταξιούχος δημοσίου, χήρα, χωρίς παιδιά, με δικό της σπίτι...
I DO!!! You may now kiss the bride κτλ κτλ κτλ... Επιτέλους η ιδανική γυναίκα για μένα! Και υψηλόμισθη, ΚΑΙ συνταξιούχος δημοσίου -και μάλιστα πριν φάει τα χαράτσια του ΔΝΤ, χωρίς παιδιά, σκυλιά και με δικό της σπίτι;;; Αγάπη μου, πού ήσουν τόσο καιρό κρυμμένη; Το γλαύκωμά σου μας κρατούσε χώρια, αλλά η Χρυσή Ευκαιρία μας ένωσε! Πόσα τετραγωνικά είναι το σπίτι, είπαμε;;

Μία εξοργιστικά κακή χρονιά

Το 2010 ήταν μια εξοργιστικά κακή χρονιά. Γιατί «εξοργιστικά»; Επειδή η Κρίση που αναδείχθηκε τη χρονιά που πέρασε ήταν απόρροια ενός συμπλέγματος συντονισμένων ανοησιών. Δεν ήταν κάποιο φυσικό φαινόμενο για το οποίο ουδείς φταίει, σαν το τσουνάμι που πριν μερικά χρόνια έπληξε την Ασία ή το Ισλανδικό ηφαίστειο που καθήλωσε στο έδαφος τα αεροπλάνα. Η δική μας Κρίση και προκλήθηκε και μεγεθύνθηκε από μια σειρά ανεκδιήγητων, δικών μας, ανοησιών.

Γνωρίζω ότι πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, αναγνώστες του protagon προτιμάτε να πιστεύετε πως για την Κρίση φταίνε οι παθογένειες της κοινωνίας και του κράτους μας. Μακάρι να ήταν έτσι! Πολλές, θλιβερές, και παρανοϊκές οι παθογένειές μας, δεν διαφωνώ. Όμως δεν ευθύνονται για την Κρίση. Η Κρίση είναι κατ' εξοχήν ευρωπαϊκή και δεν έχει τίποτα να κάνει με το εάν το δικό μας δημόσιο ήταν υπεράριθμο ή αναποτελεσματικό ή εάν το επάγγελμα των φαρμακοποιών ήταν ανελεύθερο ή όχι. (Αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε τους Ιρλανδούς και τους Ισπανούς...)

Καθώς το 2010 μας αφήνει χρόνους, προτείνω να το εξορκίσουμε με έναν κατάλογο των ανοησιών που χαρακτήρισε το διάβα του. Η πρώτη μεγάλη ανοησία που είναι υπεύθυνη για το θολό βλέμμα του κόσμου στους δρόμους, στα λεωφορεία, παντού, είναι η εκτίμηση ότι το πρόβλημα της ευρωζώνης έγκειται στην έλλειψη ικανοποιητικής  δημοσιονομικής πειθαρχίας στην Ελλάδα και στις λοιπές χώρες του Νότου. Σαχλαμάρες φίλες και φίλοι: Η Κρίση ήταν αναπόφευκτη καθώς το σύστημα του ευρώ δεν μπορούσε να αντέξει την Κατάρρευση του 2008.  Εμείς ήμασταν ο σοβάς που ράγισε πρώτος μετά τον σεισμό εκείνο.

Εδώ στην Ελλάδα το ράγισμα του σοβά πρωτοφάνηκε όταν η νέα κυβέρνηση κατάλαβε πως τα νούμερα και οι αριθμοί δεν τις βγαίνουν. Και τότε άρχισε το γαϊτανάκι των αλλεπάλληλων ανοησιών:  

Της συγκινητικής σιγουριάς ότι το φάσμα της πτώχευσης του ελληνικού δημοσίου μπορούσε να αντιμετωπιστεί με νέο, τεράστιο, υψηλότοκο δάνειο, το οποίο εξασφαλίσαμε μάλιστα υπό τον όρο της θεαματικής ενίσχυσης της ύφεσης (δηλαδή της συνειδητής καταστροφής μακροπρόθεσμων δυνατοτήτων αποπληρωμής)
Της ανήκουστης απόφασης να μην διαπραγματευτούμε πριν αναλάβουμε ένα τέτοιο δυσθεώρητο δάνειο (το οποίο, παρεμπιπτόντως, πηγαίνει ως επί το πλείστον σε τράπεζες τις οποίες ήδη συντηρεί το ευρωπαϊκό δημόσιο με πακτωλούς δημόσιου χρήματος)
Της πεισματικής εμμονής πως η καθυστέρηση της στάσης πληρωμών του ελληνικού δημοσίου στους δανειστές του για το 2013 (ή όποτε σταματήσει η τρόικα να μας δανείζει κι άλλα), με χρέος άνω των 420 δις και μια αποσαθρωμένη από την ύφεση παραγωγική βάση, αποτελεί 'εθνική σωτηρία' ενώ, αντίθετα, μια στάση πληρωμών το 2010 (με χρέος 300 δις) θα ήταν 'εθνική καταστροφή'
Της νοοτροπίας, τύπου ψωρο-Κώσταινας, σύμφωνα με την οποία ήμασταν πολύ ανίσχυροι για να επιμείνουμε (πριν τον Μάιο) σε μια λύση που θα αφορούσε όλα τα υπερχρεωμένα κράτη της ευρωζώνης (αντί για μία ανορθολογική, αποσπασματική, πανάκριβη δανειακή συμφωνία για κάθε χώρα ξεχωριστά - για μια μέθοδο, δηλαδή, που δημιούργησε τις συνθήκες για το ντόμινο που θα διαλύσει το ευρώ κατά το 2011, αν δεν αλλάξει πρώτα ρώτα η ΕΕ)
Της ελαφρότητας με την οποία επαναλαμβάνεται η απατηλή προσδοκία πως οι 'διαρθρωτικές αλλαγές' θα ανασχέσουν την επιταχυνόμενη ύφεση που υπαγορεύουν, με μαθηματική ακρίβεια, τα περιοριστικά μέτρα του Μνημονίου.

Αφήνω για τελευταίο εκείνο που με εξόργισε περισσότερο τους μήνες που πέρασαν. Με το που ξέσπασε η Κρίση, όλοι μας ευχηθήκαμε, αν μη τι άλλο, η Κρίση να αποδειχθεί μια καλή ευκαιρία για αναγέννηση του κράτους και της κοινωνίας μας. Αντί για αυτό, αντί για αύξηση της αποτελεσματικότητας του δημοσίου, βλέπουμε αλόγιστη συρρίκνωση όλων των πτυχών του. Το τσεκούρι πέφτει αδιάκριτα. Πετσοκόβει λίπος και μυς, πάχη και τένοντες, δυνάμεις δημιουργίας και στείρες υπηρεσίες. Έτσι, χωρίς πρόγραμμα, νου, ρυθμό, λογική. Ένα πραγματικά κακό έτος αμιγές καλού.

Good riddance 2010, που θα έλεγαν και οι Άγγλοι...
Του Γιάννη Βαρουφάκη

Καλή Χρονιά