Πίσω απ' την ευρωπαϊκή κρίση χρέους κρύβεται άλλη μια διάσωση της Wall Street

Από τα τέλη του 2009 και μετά οι αμερικανικές τράπεζες και τα αμερικανικά επενδυτικά κεφάλαια φρόντισαν να πουλήσουν ελληνικά και άλλα ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας για να μειώσουν το ρίσκο τους στην ευρωζώνη και αυτό αποτέλεσε έναν απ' τους λόγους που η κρίση έλαβε τόσο μεγάλες διαστάσεις.

Την ίδια στιγμή, ωστόσο, μεγάλες αμερικανικές τράπεζες φρόντισαν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση πουλώντας και αγοράζοντας ασφάλιστρα των ομολόγων που ξεφορτώθηκαν κερδίζοντας δισεκατομμύρια αλλά και ποντάροντας πως θα κέρδιζαν ακόμη περισσότερα στο μέλλον.

Τα στοιχεία για τα CDS που κατέχουν οι τράπεζες δε δημοσιεύονται και έτσι μπορεί κανείς να κάνει μόνο υποθέσεις ή να προσπαθήσει να βγάλει συμπεράσματα από τα σύνολο των CDS για κάθε χώρα.

Σε χτεσινή ομιλία του διευθυντή της JP Morgan ωστόσο έγινε η αποκάλυψη ότι η αμερικανική τράπεζα είναι εκτεθειμένη στην ευρωπαϊκή περιφέρεια με CDS ονομαστικής αξίας 100 δις δολαρίων τα οποία αγόρασε μετά το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης.

Μάλιστα ο διευθυντής της JP Morgan επιβεβαίωσε ότι η τράπεζα έχει στην κατοχή της και ελληνικά CDS. Τί θα γίνει, λοιπόν, στην περίπτωση μιας ελληνικής πτώχευσης; Αν σκεφτούμε πως γι' αυτό το σενάριο οι πιθανότητες με βάση τα CDS είναι της τάξης του 99% τότε η JP Morgan κυρίως ως πωλητής, δηλαδή ασφαλιστής CDS θα έπρεπε να πληρώσει τα ασφάλιστρα στους κατόχους των ελληνικών CDS και να καταγράψει ζημίες δισεκατομμυρίων.

Υπάρχει, όμως, μια λύση ώστε η JP Morgan να αποφύγει να πληρώσει έστω ένα δολάριο σε ασφάλιστρα έχοντας πρώτα κερδίσει δισεκατομμύρια από το εμπόριο τους: Η Ελλάδα να κάνει ελεγχόμενη αναδιάρθρωση έτσι ώστε τα CDS να μην ενεργοποιηθούν. Με άλλα λόγια αυτό ακριβώς που προσπαθεί η Γερμανία να πετύχει μέσω του PSI.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι να μειωθεί το ελληνικό χρέος και να βοηθηθεί η Ελλάδα μέσω του PSI. Αν ήταν αυτό το ζητούμενο τότε θα μπορούσε να γίνει ένα swap 30-50 ετών με επιτόκιο στο 2,5% και η Ελλάδα να αντάλλασσε παλιά ομόλογα ύψους 200 δις ευρώ με νέα, με τη στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε τελικά και το χρέος της να πλήρωνε αλλά και να είχε όλο το χρόνο να αναδιαρθρώσει την οικονομία της χωρίς να απειληθεί με οικονομική καταστροφή όπως συμβαίνει σήμερα. Αν το Μεξικό δικαιούνταν να λάβει στήριξη από τις ΗΠΑ όταν βρέθηκε στα όρια της πτώχευσης τότε λογικά και η Ελλάδα θα έπρεπε να δικαιούται παρόμοια στήριξη.

Στην πραγματικότητα, όμως, το PSI προσπαθεί να εξασφαλίσει ότι οι αμερικανικές τράπεζες δε θα πληρώσουν ούτε ένα σεντ σε ασφάλιστρα ελληνικών ομολόγων, να μεταφέρει τις όποιες απώλειες στις ευρωπαϊκές τράπεζες, να δημιουργήσει ένα προηγούμενο μη ενεργοποίησης των CDS σε περίπτωση ελεγχόμενης πτώχευσης, να φροντίσει ώστε η αναδιάρθρωση να γίνει με τους καλύτερους δυνατούς όρους για τις τράπεζες και τελικά να παράσχει άλλο ένα σωσίβιο στη Wall Street χρεώνοντας τον ευρωπαϊκό τραπεζικό και κρατικό τομέα.

Η άμεση έκθεση των τραπεζών της Wall Street είναι της τάξης των 2,7 τρις δολαρίων, είπε σε συνέντευξη του στις 05 Οκτωβρίου ο πρώην υπουργός εργασίας των ΗΠΑ και καθηγητής πανεπιστημίου Robert Reich, προσθέτοντας “Πίσω απ' την ευρωπαϊκή κρίση κρύβεται άλλη μια διάσωση της Wall Street”.

Αυτή είναι ακόμη μια από τις καλά κρυμμένες πτυχές της μιας κρίσης που η ιστορία θα δείξει πως ήταν περισσότερο αμερικανική και ευρωπαϊκή παρά ελληνική, όπως οι Γερμανοί και Αμερικανικοί ηγέτες θέλουν να την παρουσιάσουν.

 Του Πάνου Παναγιώτου

Συλλήψεις φοροφυγάδων= όπερα –μπούφα

Σε μια πρωτοφανή, για τα ελληνικά δεδομένα, η πολιτεία με τα συντεταγμένα της όργανα, συλλαμβάνει τον ένα μετά τον άλλο μεγαλόσχημο επιχειρηματία για οφειλές προς το δημόσιο. Η αρχή έγινε με ένα προβεβλημένο λαϊκό αοιδό, ενώ το τελευταίο επεισόδιο αυτού του κακόγουστου σίριαλ είχε ως πρωταγωνιστή γνωστό μόδιστρο, ανάλγητο επιχειρηματία και διακεκριμένη προσωπικότητα του εγχώριου βλαχομπαρόκ lifestyle.


Οι συλληφθέντες οδηγούνται στον Εισαγγελέα, παίρνουν τη νόμιμη αναβολή για την προετοιμασία της υπεράσπισης τους, δικάζονται στο αυτόφωρο, καταδικάζονται μέχρι 3 χρόνια με αναστολή και αφήνονται ελεύθεροι να συνεχίσουν το έργο τους.
 Η φοροκλοπή, η φοροδιαφυγή, η φοροαποφυγή είναι εγκλήματα κατά του κοινωνικού συνόλου. Αυτοί που τα διαπράττουν μπορούν να συγκριθούν μόνο με τους κατά συρροή δολοφόνους ή τους διαπράττοντες εγκλήματα γενοκτονίας.


Ως εγκληματίες κατά του κοινωνικού συνόλου θα πρέπει να τους αντιμετωπίζει η πολιτεία. Δεν το θέλει όμως. Η φορολογική νομοθεσία είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των φοροφυγάδων. Υπάρχουν χιλιάδες παραθυράκια για να ξεφύγουν από την τιμωρία. Και όλα αυτά γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει η πολιτική βούληση των κομμάτων της εξουσίας. Αν το ήθελαν θα το είχαν κάνει εδώ και 37 χρόνια. Δεν το θέλησαν ποτέ γιατί πολύ απλά, πολλοί από τους φοροφυγάδες έχουν τις κατάλληλες γνωριμίες και νύκτωρ περνούν τροπολογίες στη Βουλή, με βάση τις οποίες χαρίζονται χρέη, παραγράφονται αδικήματα, ξεπλένονται ανομήματα και οι ίδιοι παραδίδονται άσπιλοι στην κοινωνία. Μέχρι την επόμενη «ρύθμιση».


Η συστηματική αποφυγή καταβολής των φόρων από ορισμένους, η οποία γίνεται κατά σύστημα και κατ’ εξακολούθηση, στρέφεται κατά των υπολοίπων. Αυτοί, τα συνήθη φορολογικά υποζύγια, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, καλούνται να σηκώσουν το βάρος των επιτήδειων και των απατεώνων.


Η ελληνική κοινωνία μειδιά ειρωνικά με αυτές τις συλλήψεις, αφού η τιμωρία που επιφυλάσσεται στους εγκληματίες αυτούς ισοδυναμεί με το πρόστιμο για παράνομη στάθμευση. Καλή η προσπάθεια των κυβερνώντων να μας πείσουν ότι κάτι κάνουν, αλλά μέχρι τη στιγμή που γράφονταν οι γραμμές αυτές, η ελληνική κοινή γνώμη δεν έχει πεισθεί. Και δεν πρόκειται να πεισθεί μέχρι να δει να δημεύονται οι προσωπικές περιουσίες των φοροφυγάδων και να αποδίδονται στον ελληνικό λαό.


Οι περιουσίες αυτές αποκτήθηκαν με δόλο και είναι προϊόν εγκλήματος. Είναι γνωστή, άλλωστε, η τακτική πολλών «ευυπόληπτων» επιχειρηματιών, οι οποίοι οδήγησαν σε πτώχευση της εταιρείες τους, στην εξαθλίωση τους εργαζόμενους σ’ αυτές, ενώ οι ίδιοι πλούτισαν σε βάρος των κορόιδων.


Όσο το ελληνικό πολιτικό σύστημα παραμένει σε αυτή την λογική της συγκάλυψης και της ανύπαρκτης τιμωρίας των φοροφυγάδων, τόσο θα απαξιώνεται στα μάτια των πολιτών. Όσο το ελληνικό πολιτικό σύστημα παρέχει φιλόξενη ασυλία σε αυτές τις αντικοινωνικές συμπεριφορές οδηγείται στον αφανισμό του. Δεν μπορεί το 70%, περίπου, των ετήσιων φορολογικών εσόδων του κράτους να το καταβάλουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι και οι υπόλοιποι, παρόλο που πληρώνουν λιγότερα, να αποφεύγουν κιόλας να το κάνουν.


Ο εμπαιγμός έχει και όρια. Τα όρια αυτά τα έχουν ξεπεράσει προ πολλού με την σκόπιμη κάλυψη των φοροφυγάδων μέσω μιας πολύπλοκης φορολογικής νομοθεσίας με χιλιάδες παραθυράκια και μπαλκονόπορτες για τους αρεστούς του συστήματος. Ταυτόχρονα, κατέστησαν συνδιαχειριστή του μαύρου χρήματος και μια μερίδα των εντεταλμένων υπαλλήλων του κράτους, τους εφοριακούς, ο άνομος και προκλητικός πλουτισμός πολλών εξ αυτών αποτελεί ιδιαίτερη πρόκληση. Μήπως είναι τυχαίο ότι ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός του κράτους έχει αποτύχει παταγωδώς; Μήπως είναι τυχαίο ότι οι εφοριακοί δια των συνδικαλιστικών τους οργάνων εμπόδιζαν την πλήρη και σύγχρονη μηχανογράφηση των εφοριών μέχρι σήμερα, γιατί έτσι θα έχαναν την «προσωπική επαφή» με τον «πελάτη»; Μήπως είναι τυχαίο ότι ελάχιστες, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, έφτασαν στα δικαστήρια και στον κολασμό πράξεων όπως η δωροληψία και αυτό μετά τον ξεσηκωμό της κοινής γνώμης;


Ας αφήσουν λοιπόν, την όπερα – μπούφα με τις συλλήψεις των φοροφυγάδων. Δεν πείθουν κανέναν ότι προασπίζονται το δημόσιο συμφέρον. Το μόνο που κάνουν είναι να γελοιοποιούνται στα μάτια των πολιτών που βλέπουν αυτό το κακοσχεδιασμένο και κακοπαιγμένο έργο τους να παρελαύνει από τις οθόνες της εθνικής τηλοψίας.


Του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη

Ανεκδοτο - Τα δυο χωριά

Είναι βράδυ.......

Ένας τύπος είναι με το αυτοκίνητο του σε ερημικό μέρος και παρατηρεί ότι είναι έτοιμος να μείνει από βενζίνη...

- Πω πω !!! τι κάνω τώρα...

Ξαφνικά βλέπει μία πινακίδα που λέει: "ΠΑΝΩΧΩΡΙ - ΚΑΤΩΧΩΡΙ".

"Ας τραβήξω", σκέφτεται, "για Κατωχώρι που είναι και κατηφόρα"... 

Παίρνει την κατηφόρα και πράγματι μετά από λίγο το αυτοκίνητο μένει από βενζίνα. 

Ο δρόμος είναι σκοτεινός...

Στο βάθος του δρόμου το μόνο φωτεινό σημείο... 

Μία πινακίδα που λέει "Μπαρ".

"Oυφ, πάλι καλά", σκέφτεται. "Κάποιος θα μου πει που να βρω βενζίνη..."

Μπαίνει μέσα στο μαγαζί και παρατηρεί μία περίεργη εικόνα... Αρκετός κόσμος μέσα αλλά όλοι σιωπηλοί, νωχελικοί, μόνο ο barman, αργά αργά σκουπίζει ένα ποτήρι...

- Συγνώμη κύριε, λέει του barman. Έχω μείνει από βενζίνη και επειδή είμαι ξένος...

- Ξ Ε Ν Ο Σ είπες; Παιδιά ένας ξένος! φωνάζει ο μπάρμαν δυνατά...

- Ξ Ε Ν Ο Σ; λένε όλοι με μία φωνή. ΝΑ ΤΟΝ ΓΑΜΗΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΤΟΝ ΓΑΜΗΣΟΥΜΕ!!!

"Παναγία μου! σκέφτεται ο τύπος. Πως θα την κοπανήσω από εδώ;;"

- Ξ Ε Ν Ο Σ, Ξ Ε Ν Ο Σ, ΝΑ ΤΟΝ ΓΑΜΗΣΟΥΜΕ!!! φωνάζουν όλοι και πετώντας καρέκλες, τραπέζια, πάνε όλοι καταπάνω του....

Ο τύπος αρχίζει να τρέχει και βγαίνει από το μαγαζί... Όλοι από πίσω να τον κυνηγάνε και να φωνάζουνε:

- Ξ Ε Ν Ο Σ, Ξ Ε Ν Ο Σ, ΝΑ ΤΟΝ ΓΑΜΗΣΟΥΜΕ!!!

Ο τύπος έχει τρομοκρατηθεί....

Ξαφνικά ο δρόμος φωτίζεται όλος!!! Ανοίγουν πόρτες, παράθυρα, κόσμος βγαίνει μέσα από τα σπίτια, πηδάνε από τα παράθυρα και να φωνάζουνε όλοι:

- Ξ Ε Ν Ο Σ, Ξ Ε Ν ΟΣ, ΝΑ ΤΟΝ ΓΑΜΗΣΟΥΜΕ!!!

Ο τύπος τα έχει κάνει πάνω του, τρέχει απεγνωσμένα, βλέπει μία πινακίδα που λέει "ΠΡΟΣ ΠΑΝΩΧΩΡΙ".

- Κάποιον άνθρωπο θα βρω εκεί να με βοηθήσει, σκέφτεται και τρέχει με όση δύναμη έχει...

Από πίσω του ο όχλος έχει γίνει τεράστιος και όλοι να ουρλιάζουν:

- Ξ Ε Ν Ο Σ, Ξ Ε Ν Ο Σ, ΝΑ ΤΟΝ ΓΑΜΗΣΟΥΜΕ!!!

...Ξαφνικά φτάνει στην πινακίδα "ΚΑΛΩΣΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΠΑΝΩΧΩΡΙ".

Βλέπει Πανωχωρίτες εκεί να στέκονται:

"Θεέ μου σώθηκα!!!".

Κοιτάει πίσω του και βλέπει τον κόσμο που τον κυνήγαγε να έχει σταματήσει και να επιστρέφουν προς το χωριό τους.

O τύπος πέφτει εξαντλημένος στην αγκαλιά ενός γέρου...

- Δεν θα το πιστέψετε τι μου συνέβει... λέει ο τύπος...

Ο γέρος τον αγκαλιάζει στοργικά και του λέει:

- Γιατί να μην σε πιστέψω αγόρι μου... Είμαι 87 χρονών και έχουν δει πολλά τα μάτια μου, αλλά ένα είναι σίγουρο...

Όσα χρόνια θυμάμαι εδώ στο χωριό, πάντα οι Κατωχωρίτες τρέχουν και εμείς γαμάμε!!!!!!!!

Ο κόσμος με τα μάτια μιας γυναίκας

Χριστούγεννα 2011

Έρχονται Χριστούγεννα..
 
Η Αθήνα σκηνικό για τα “πέτρινα χρόνια”. Φοβάται η Αθήνα δέντρο να στολίσει, και μένει όπως της αξίζει...στο παγερό σκοτάδι. 

Τα πεντηκοστά δεύτερα Χριστούγεννα της Ζωής μου,μοιάζουν να είναι τα πιο σημαδιακά. Ποτέ δεν σκεφτόμουν το τέλος..και ειδικά τέτοιες μέρες,
μια εφηβική ανάταση μ' έσπρωχνε να ελπίζω..Μια ζεστασιά στην ψυχή που παρέμενε παιδική,μου 'δινε μια και μ' έστελνε ψηλά.

Δεν είναι πως τώρα γέρασε η ψυχή, που στρατιές ολάκερες άστεγων πεινασμένων..και μεταναστών ψάχνουν στα σκουπίδια για ζωή...

Δεν είναι οι φίλοι, που άλλοι κλείνονται με αξιοπρέπεια στον εαυτό τους..και άλλοι...δυστυχώς, σχεδιάζουν πως θα λεηλατήσουν το λαβωμένο κορμί της πατρίδας ..

Ούτε οι γέροι..που κάνουν ουρές στη ΔΕΗ..να μην τους κόψουν το ρεύμα,κι ας πεινάσουν.

Δεν είναι τα παχύδερμα της πολιτικής φυλής...που ανήμπορα να σώσουν εαυτόν..συνθλίβουν στη τρεχάλα τους να φύγουν ότι κάτω φύτρωνε ..τυχαία..και αδιάκριτα συνθλίβουν κάθε έννοια ζωής.

Όχι γιατί στην πορεία του Πολυτεχνείου όσοι πήγαμε μοιάζαμε με ψώνια..με “Κώστες Πρέκκες” και άσματα ηρωικά και πένθιμα ..ούτε τα μαύρα μπλοκ που νυσταγμένα μέσα στη μαστούρα...αυτοσχέδια χτυπάνε..στόχους ..άστοχους!

Ούτε που σχεδόν δεν απέμεινε φωνή τίμια τραγούδι να ακούσω..να μου λέει...
Ούτε το χρώμα του φωτός..που άλλαξε..αλλοίωσε την εικόνα...
Είναι το μέγεθος της σιωπηλής αποδοχής..της βουβής απάθειας..
που κάνει τη ψυχή και το κορμί μου να πονά.

Το σύστημα εκπαίδευσε άριστα τις ανθρωπομηχανές να παρακολουθούν το τέλος τους, σαν σήριαλ..σαν φτηνιάρικη φάρσα..Έβαλε μετρητές στη σκέψη μας...και μεις στόχο βάλαμε την “οικονομία”...το τσάμπα στη σκέψη!!

Μάθαμε το ζάπινγκ...αλλάζουμε κανάλι..και πέφτουμε σε επαναλήψεις. Κλοιός μοιάζει .
Μάθαμε να λέμε ελευθερία την επιλογή του κελιού μας..αλίμονο σε κείνον που δεν έχει..κελί..

Έρχονται τα Χριστούγεννα..και η Αθήνα φοβάται να στολίσει δέντρο..γιατί η αλήθεια θα της το κάψει....

Κι όταν  αποφασίσει ο Καμίνης να συνδράμει στο πνεύμα των ημερών..την  αναστήλωση  δηλαδή της αγοράς!!!.στολίδια του οι σκυθρωποί μπάτσοι....με στολές ρόμποκοπ..και φωτάκια μπλε..των “δελτάδων” της γειτονιάς! Υπάλληλοι του δήμου θα ξηλώσουν τα παγκάκια ..να φύγουνε επιτέλους οι άστεγοι....και ύστερα θα τους απολύσουν..

Μάταια το ΣΚΑΙ θα σκάει γάιδαρο...”μες στη καλή χαρά” των ανούσιων τηλεπερσόνων..θα καθαρίζει από τις ξεφούσκωτες καπότες λαγκάδια και βουνά...τα σκουπίδια θα μας πνίξουν. 

Μας έχουν πνίξει...νοιώθω κάτι “σαν τη νύστα”...σα να πέφτω σε κώμα...
Καλά Χριστούγεννα αγαπητοί...τα κάναμε Σκατά...
Ας περιμένουμε τώρα το άστρο..να βρούμε διαφυγή!
Ο έρωτας..η έμπνευση της εξέγερσης,χώθηκε νωθρά στον βρώμικο υπνόσακο του απέναντι άστεγου αλήτη...αυτός είναι πιο τρυφερός ...αυτός αξίζει ποιήματα..λόγια..φως.
Εμείς ας κοιμηθούμε. Υπάρχει ελπίδα να ξεχάσουν να μας ξυπνήσουν!

Του Νίκου Σούλη

Οι ένοχοι το βάζουν στα πόδια

«Η κρίση του ευρώ παραμένει ο βασικός κίνδυνος για την παγκόσμια οικονομία. Όπως και η αδράνεια στην αντιμετώπιση των συνεπειών της αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής. Η οικονομία κινδυνεύει να βυθιστεί σε μια ύφεση που δύσκολα θα μπορούσε να την αντιμετωπίσει η νομισματική πολιτική». Η τελευταία εκτίμηση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης δεν είναι καθόλου καλή. 

Λογικό. Όμως, πώς φτάσαμε έως εδώ; Πιστεύοντας σε ανθρώπους σαν και αυτούς του ΟΟΣΑ, που απαιτούσαν επίμονα ολοένα και πιο αυστηρή λιτότητα. Ναι, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι σήμερα το βάζουν στα πόδια, μπροστά στις συνέπειες που είχαν οι πολιτικές τους. Και δεν ήταν μόνο οι άνθρωποι του ΟΟΣΑ.

Από το 2010, οι «πολύ σοβαροί άνθρωποι», όπως χαρακτηρίζει ειρωνικά ο οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν εκείνους που εισηγούνταν αυτές τις πολιτικές, είχαν αποφασίσει πως αυτό που χρειαζόταν ο κόσμος για να αντιμετωπίσει την υψηλή ανεργία και την ανάπηρη ανάπτυξη ήταν η λιτότητα.

Και όσοι αποτολμούσαν να επισημάνουν τους κινδύνους από αυτήν την πολιτική ή από τα προβλήματα του ευρώ, αποκλείονταν από κάθε συζήτηση και γίνονταν δακτυλοδεικτούμενοι ως εχθροί. 

Όπως ο ίδιος ο Πολ Κρούγκμαν, όταν είχε παρατηρήσει πως οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που είχαν διατηρήσει τα εθνικά τους νομίσματα τα είχαν καταφέρει καλύτερα στην απασχόληση και την ανάπτυξη από όσο η Ανατολική Γερμανία που ενώθηκε νομισματικά με τη Δυτική. Και όταν είχε υποστηρίξει πως, για την έξοδο από την κρίση του ευρώ, θα ήταν προτιμότερο να αυξηθούν οι γερμανικοί μισθοί παρά να μειώνονται οι μισθοί στις περιφερειακές χώρες.

Όποιος αποτολμούσε να αμφισβητήσει την κατεστημένη οικονομική πολιτική, αντιμετωπιζόταν ως εχθρός. Όπως ο οικονομολόγος Ντανιέλ Ρουμπίνι.

Στο Νταβός, πριν από έξι χρόνια, ο Ιταλός υπουργός Οικονομικών Τζούλιο Τρεμόντι είχε πάθει υστερική κρίση, όταν άκουσε τον Ρουμπινί να λέει πως αργά ή γρήγορα η Ιταλία θα αντιμετώπιζε προβλήματα με το ευρώ. «Μόλις έκανα τη σύγκριση της Ιταλίας με την Αργεντινή, αυτός με διέκοψε φωνάζοντας πως είμαι έξω από κάθε λογική» θυμάται σήμερα ο Ρουμπινί. 

«Τον αγνόησα και αποτέλειωσα την ομιλία μου. Σκέφτηκα πως αυτό το θλιβερό επεισόδιο δεν ήταν παρά μια αντανάκλαση της ακόμη πιο θλιβερής κατάστασης της ιταλικής οικονομικής πολιτικής. Και ήταν για μένα βέβαιο πως με μετριότητες σαν και αυτόν η Ιταλία όδευε στον δρόμο της οικονομικής καταστροφής και της εξόδου της από το ευρώ. Η Ιταλία και οι Ιταλοί άξιζαν κάτι καλύτερο από αυτό».

Οι ευρωπαϊκές εξελίξεις δεν δικαίωσαν αυτό το «κυνηγητό μαγισσών». Με ταπεινωτικές κυβιστήσεις μπροστά στην καταστροφή, οι διώκτες τους (αποτυχημένοι πολιτικοί, εξαρτημένοι οικονομολόγοι, καθεστωτικοί δημοσιογράφοι) εμφανίζονται σήμερα να συμμερίζονται εκ των υστέρων τις ανησυχίες των «εχθρών» που άλλοτε καταδίκαζαν στην πυρά.

Αν απομένει ακόμη για μας ένας παράδεισος, εκείνοι που μας οδήγησαν στην κόλαση δεν εννοούν να αφήσουν σε άλλους τα κλειδιά του. 


Του Ρούσσου Βρανά

Η χοληστερίνη βλάπτει σοβαρά τον εγκέφαλο

Κι εκεί που καθόμουν τρώγοντας τσιπς, ή μπουγάτσες ή τα… νύχια μου
(παχυντικά και τα τρία) κι έβλεπα ή άκουγα, ή διάβαζα (επικίνδυνα
και τα τρία) να «συναθροίζεται» η μία παπαριά μετά την άλλη (με
αποτέλεσμα να βαριέμαι θανάσιμα) έγινε το θαύμα… «Χτύπησε» ο
Πάγκαλος. Όχι, μην ανησυχείτε οι fan του, χαίρει άκρας υγείας το
παλληκάρι, τα εισαγωγικά δεν τα βλέπετε; Επίσης, δεν το λέω με την
έννοια «χτύπησε» ένα γουρουνόπουλο στην καθισιά του, γιατί αφενός
αυτό δεν θα ήταν είδηση, αφετέρου μας το διευκρίνισε (ανατρέποντας
όλα όσα ξέραμε για τις δίαιτες) πως εκείνος παχαίνει με σαλάτες.
Κι επειδή σας ξέρω (εσάς που διαβάζετε τώρα) πως είστε άπιστοι
Θωμάδες, σας ενημερώνω πως ενώ οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί ίσως
και να χόρταιναν με μια κανονική σαλατιέρα, ο φίλος μας ο Τεό για
να σηκωθεί από το τραπέζι και να μη νιώθει μια λιγούρα, μια ζάλη,
ένα «ποιος με μάτιασε;» πρέπει να φαρμακώσει (που έλεγε κι η γιαγιά
μου) τη μισή παραγωγή της χώρας, σε ντομάτες και αγγούρια. Κι έχει
δίκιο, σκεφτείτε λίγο. Την ίδια ποσότητα φαγητού χρειάζεται ένα
κανίς και την ίδια ένα μπουλντόγκ; Αν τώρα πρέπει να ζητήσω από
κάποιον «συγνώμη» για τη σύγκριση, θα ζητήσω απ’ το μπουλντόγκ.
Δεν είναι εποχές να το ρισκάρω. Στη γωνία περιμένουν οι φιλοζωικές
οργανώσεις για όσους κακομεταχειρίζονται τα ζώα.
Επιστρέφω όμως στο «χτύπημα» Πάγκαλου. Σίγουρα το έχετε δει
όλοι, καθώς με το διαδίκτυο πια, όλες οι πληροφορίες κάνουν τον
γύρο του κόσμου σε χρόνο ρεκόρ. Ο Θεόδωρος με λευκό πουκάμισο
που χαρίζει όταν είσαι γοητευτικός, με αδρά χαρακτηριστικά και σε
θέλει κι ο φακός. Θα μου πείτε πως η περιγραφή παραπέμπει στον
Αλέκο Συσσοβίτη, αλλά λέω να σας αγνοήσω, γιατί είστε γνωστοί
αντικαθεστωτικοί κι εντελώς εγκάθετοι. Καμάρωνε ο αντιπρόεδρος της
κυβέρνησης-πασπαρτού (σοσιαλιστές/δεξιοί/ακροδεξιοί ένα κουβάρι)
απέναντι στον γάλλο δημοσιογράφο, με το ύφος του ανθρώπου που
αισθάνεται και πλασάρεται ως σημαντικός (χωρίς να είναι απαραίτητα)
λέγοντας σαχλαμάρες και φρικτές κοινοτοπίες. Γνώριμη συμπεριφορά
δηλαδή, «μέτριων» (και κάτω) που προσπαθούν με αερολογίες
(πομφόλυγες και φληναφήματα, σε… απλά ελληνικά) να στρέψουν τα
φώτα πάνω τους, την ώρα που όλοι και (κυρίως) η ιστορία (που είναι
και η πιο αμείλικτη) τους έχουν ξεπεράσει, γεγονός με το οποίο είναι
αδύνατον να συμβιβαστούν. Και μπορεί να δηλώνει πως το σκέφτεται
αν θα είναι υποψήφιος στις επόμενες εκλογές, μόνο και μόνο γιατί
ξέρει πως με δύο ψήφους (τη δική του και της συζύγου του) δεν θα
δει βουλευτικό αξίωμα, ούτε στα πιο τρελά του όνειρα (που προς το
παρόν κατακλύζονται από ποικίλους γαστριμαργικούς πειρασμούς,
πλην φυσικά της πολυδιαφημισμένης σαλάτας). 
Καλό θα ήταν σε αυτό το σημείο, να σας προειδοποιήσω πως το επίπεδο θα πέσει κι άλλο, για να μπορέσω να επικοινωνήσω με τον (πεζοδρομιακής αισθητικής και
φρασεολογίας) πολιτικό μας.
Επειδή λοιπόν κανείς δεν γλυτώνει σε αυτή τη ζωή (για άλλες δεν
ξέρω, γίνονται έρευνες) από τους φόβους του, που με τον καιρό
γίνονται εμμονές (όπως μου «σφύριξαν» τρία κολλητάρια μου
ψυχαναλυτές) για μια φορά ακόμη (δεν θυμάμαι τον ακριβή αριθμό,
δεν κρατάω πρακτικά με το παραλήρημα του Τεό) τα έβαλε με τους
Αγανακτισμένους. Εμβρόντητος ο γάλλος δημοσιογράφος, τον άκουσε
να λέει πως όσοι βγαίνουν στους δρόμους, είναι «ή κομμουνιστές,
ή φασίστες, ή μαλάκες». Το «κομμουνιστής» δεν το θεωρώ ούτε
ψόγο, ούτε ρετσινιά και σε καμιά περίπτωση βρισιά. Για τους άλλους
δύο χαρακτηρισμούς όμως Θεόδωρέ μου, θα σε πάρει και θα σε
σηκώσει (αν και χωρίς γερανό εφοδιασμένο με συρματόσχοινα, το
κόβω δύσκολο)!!! Εσύ έκανες την αρχή… Ποιος ήρξατο χειρών αδίκων,
για να στο πω και στα αρχαία; Βλέπεις εκτός από σκέτο τέρας, σου
αναγνωρίζω πως είσαι και τέρας μορφώσεως. Είσαι έτοιμος; Ν’ αρχίσω;


Ποιούς λες φασίστες βρε ζωντανό απολίθωμα του παππού σου του
δικτάτορα; Ποιους αποκαλείς μαλάκες, βρε ντροπή του Κοινοβουλίου,
που σε έχουν ακόμα και σε καμαρώνουν και δεν σε έχουν διαγράψει
(με εξαίρεση και μπράβο στον Δικηγορικό Σύλλογο) οριστικά από κάθε
είδους αξίωμα; Ποιος σου είπε πως μπορείς να ανοίγεις το στόμα σου
και να ξερνάς αμάσητο τον οχετό που ρίχνεις καθημερινά στην κοιλιά
σου; Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να βρίζεις ένα τεράστιο κομμάτι
του Ελληνικού λαού, μόνο και μόνο επειδή αντέδρασε στα ανθελληνικά
νταραβέρια σας; Με ποιό δικαίωμα διασύρεις κι «ακυρώνεις» ένα
κίνημα (πανευρωπαϊκό μάλιστα) επειδή δεν βρήκες του γούστου σου
το σύνθημα «θα κάνουμε τον Πάγκαλο σαλάμι του αέρος, για να τον
εξάγουμε να σβήσουμε το χρέος»; Και μένα μου τη βαράει στα νεύρα η
φάτσα σου, αλλά δεν πήρα σβάρνα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, ή την
αστυνομία να σου απαγορεύσει να «τρομοκρατείς» τους τηλεθεατές.
Κάνω το σταυρό μου, σφυρίζω αδιάφορα, μετράω ως το δέκα και
αλλάζω κανάλι.
Αυτό, για χρόνια, για δεκαετίες. Από το 1996 στα Ίμια. Που είχες
συμφωνήσει μυστικά με τους Αμερικανούς να αποσύρεις και τους
έλληνες στρατιώτες και τη σημαία μας. «Θα πούμε ότι τη σημαία την
πήρε ο αέρας» ήταν η φράση σου, σύμφωνα με τον πρώην βουλευτή
του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Καψή. Χμμ… να δεις πως λέγεται αυτό… να δεις πως
λέγεται… Α, ναι! Νομίζω πως το βρήκα. Εσχάτη προδοσία; Η εκχώρηση
κυριαρχικών δικαιωμάτων, δεν είναι ικανός λόγος για να κάτσει
κάποιος στο σκαμνί του Ειδικού Δικαστηρίου; Πως είπες; Είναι άβολο το
σκαμνί; Φέρε τον καναπέ απ’ το σπίτι σου. Εκεί θα τα χαλάσουμε;
Θες να θυμηθώ και κάτι άλλο; Πόσο περήφανος νιώθεις που το 1999
έστειλες «πακέτο» τον Οτσαλάν στους Τούρκους, προδίδοντας επί της
ουσίας τον αγώνα του Κουρδικού λαού; Βλέπεις είχες δείξει το πολιτικό
σου ήθος, πολύ πριν από τη φράση «μαζί τα φάγαμε». Πόσο να μας
σοκάρει, το «κοπρίτες» αναφερόμενος στους δημοσίους υπαλλήλους, ή
όταν χαρακτήρισες «μια χούφτα αγράμματους» όλους τους αγωνιστές
του 1821; Ή όταν έστειλες στη δικαιοσύνη τον 26χρονο Βαγγέλη
Μυτιληναίο, απαιτώντας 1 εκ. ευρώ; Αναρωτήθηκες τι θα γίνει αν σε
τρέξουμε κι εμείς στα δικαστήρια; Σκέφτηκες πως δεν θα ξεμπλέξεις
ακόμα κι αν πουλήσεις και τα 58 (ναι καλά διαβάσατε) ακίνητα που
διαθέτεις;
Ο δρόμος που διάλεξες ρε Τεό, είναι αδιέξοδος. Εγώ πια, μπροστά
σε τέτοιου μεγέθους (απροκάλυπτη) ανοησία, παραδίνομαι. Δεν
παίζεσαι. Σου δίνω το ακαταλόγιστο, και υποχωρώ. Όντως, όπως
λένε «η βλακεία είναι αήττητη». Θα ήταν ανώριμο (για να μην πω
σαδιστικό) εκ μέρους μου, να συνεχίσω να «παρακολουθώ» το πολιτικό
ψυχορράγημα κάποιου που αποφάσισε στα στερνά του πολιτικού του
βίου, να παραληρεί, σε μια ύστατη προσπάθεια να ξεχάσει (ο ίδιος) πως
αποδείχτηκε ανάξιος (αν όχι επικίνδυνος) για να λέγεται εκπρόσωπος
του ελληνικού λαού. Και να στο πω κι αλλιώς; Εγώ δεν έχω αντίρρηση
να δεχτώ πως είμαι «μαλάκας». Πρέπει όμως κι εσύ να συμφωνήσεις
πως είσαι… «χοντρομαλάκας»!! Οπότε, κανένα πρόβλημα. 
Είμαστε πάτσι… Να κεράσω πατσά;


Του Διονύση Τσιλιμιδού

Αλλαγή πρωθυπουργού

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες , πάμε για αντικατάσταση του νέου πρωθυπουργού της κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας, έχει αποφασισθεί και αναμένεται να ανακοινωθεί άμεσα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Πρόκειται για πρόσωπο κοινής αποδοχής από όλα τα κόμματα, καθώς από τη στιγμή που έπεσε το όνομά του στο τραπέζι, κανένας πολιτικός αρχηγός δεν τόλμησε να το αμφισβητήσει.

Μάλιστα, ο νέος πρωθυπουργός λόγω των αμφιβολιών της αριστεράς για τη δανειακή σύμβαση, αποφάσισε να μην την αποδεχθεί και να προχωρήσει με την έξοδο από το ευρώ και τη δημιουργία ενός ιδιαίτερα σκληρού εθνικού νομίσματος το οποίο είναι αδύνατο να υποτιμηθεί:

Η καθυστέρηση στην ανακοίνωση του ονόματος οφείλεται στην αντιπάθεια του νέου προσώπου προς τα αεροπλάνα, που τον έκανε να έρθει στην Ελλάδα κολυμπώντας, με αποτέλεσμα να υπάρξει μια μέρα καθυστέρησης στην άφιξή του.

Σύμφωνα με τις πρώτες δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών, κατέληξαν σε συμφωνία, λόγω των αδιαμφισβήτητων προσόντων του νέου ηγέτη της Χώρας, τα οποία συνοψίζονται στα παρακάτω και αποτελούν εγγύηση σταθερότητας τόσο σε θέματα οικονομίας όσο και σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.


     · Ο Τσακ Νόρις μπορεί να πάρει άτοκο δάνειο από το ΔΝΤ
     · Ο Τσακ Νόρις μπορεί να πάρει επιστροφή φόρου από το ΔΝΤ
     · Ο Τσακ Νόρις μπορεί να ικανοποιήσει ακόμα και την Μέρκελ
     · Ο Τσακ Νόρις γνωρίζει τους γνωστούς άγνωστους

με ονοματεπώνυμο και αριθμό ταυτότητας.
· Μόνο ο Τσακ Νόρις μπορεί να αντικαταστήσει τον Ζαν Κλοντ Τρισέ με τον Ζαν Κλοντ Βαντάμ.
· Όταν η αστυνομία κάνει επιχείρηση σκούπα, ο Τσακ Νόρις κάνει επιχείρηση παρκετέζα
· Ο Τσακ Νόρις μπορεί να βάλει σε δίαιτα τον Πάγκαλο
· Ο Τσακ Νόρις θα κάνει Οικουμενική κυβέρνηση. Μόνος του…

· Ο Τσακ Νόρις μπορεί να σηκώσει τους δυο αντιπροέδρους με το ένα χέρι.

· Ο Τσακ Νόρις είναι ο μόνος που έλιωσε τον… Άρειο Πάγο.

· Ο Τσακ Νόρις ξέρει πόσα κιλά είναι ο Πάγκαλος

· Ο Τσακ Νόρις θα καταργήσει την στρατιωτική θητεία. Σε καιρούς πολέμου προτιμά να δουλεύει μόνος του.

· Όταν ο Τσακ Νόρις ρωτάει τι χρωστάω; η Μέρκελ απαντά τίποτα αγόρι μου…

· Ο Τσακ Νόρις λέει έλα ντε και το ντε έρχεται

Από την Ιωάννα

Ο δεκάλογος του επιτυχημένου γάμου για τους άνδρες...

Οι βασικές αρχές ενός επιτυχημένου γάμου που και να μην τις ξέρεις θα τις μάθεις στην πορεία οπωσδήποτε...


1. Μην το σκέφτεσαι…παντρέψου!!! Αν βρεις μια καλή σύζυγο θα γίνεις ευτυχισμένος. Αν βρεις μια κακή σύζυγο, θα γίνεις φιλόσοφος!


2. Υπάρχει τρόπος για να θυμάσαι πάντα τα γενέθλια της: να τα ξεχάσεις μια φορά!


3. Όταν ένας άλλος άντρας σου παίρνει τη γυναίκα …η καλύτερη εκδίκηση είναι να τον αφήσεις να την κρατήσει!


4. Επιτέλους, βρέθηκε συντομότερος και ασφαλέστερος από το e-banking τρόπος μεταφοράς χρημάτων: ο γάμος!


5. Όποτε κάνεις λάθος ομολόγησέ το! Όποτε έχεις δίκιο, βγάλε το σκασμό!


6. Βρείτε χρόνο για ένα ρομαντικό δείπνο σε ακριβό εστιατόριο… χαμηλά φώτα, απαλή μουσική, κεριά…. Εσείς θα πηγαίνετε κάθε Τρίτη και η σύζυγός σας κάθε Πέμπτη.


7. Υπάρχει κάτι χειρότερο από το να σε εγκαταλείψει η γυναίκα σου: να μην σε εγκαταλείψει!

8. Το καλό σεξ θα τονώσει την ψυχολογία σας και θα ανανεώσει τη σχέση σας αρκεί…να μην το μάθει η γυναίκα σας!


9. Πρέπει να ζητάτε πάντα συγγνώμη όταν έχετε δίκιο!

10. Το μυστικό ενός κάλου γάμου… παραμένει μυστικό!

Ή θα γίνουμε λαχανόκηπος της Γερμανίας ή θα σταθούμε όρθιοι

Η Γερμανία δεν είναι το Δ΄ Ράιχ που ορισμένοι γράφουν.

Μια οικονομική αυτοκρατορία θέλει να στήσει (όπως η Μ Βρετανία τον 19^ο αιώνα) και αντί για κανονιοφόρους ανοίγει ή κλείνει τα …εμβάσματα.

Για να έχεις όμως …αυτοκρατορία χρειάζεσαι αγορές.

Ο ευκολότερος τρόπος είναι να δημιουργήσεις αγορές, καταστρέφοντας τις τοπικές παραγωγικές μονάδες και δημιουργώντας …εκθέσεις και super market στη θέση βιομηχανιών και βιοτεχνιών.

Για αυτό χρειάζεται το € και την ΕΕ γιατί διαφορετικά δεν έχει αγορές (…δεν μπορεί να ανταγωνιστεί το κόστος παραγωγής Κίνας Ινδίας Βιετνάμ) και θα έχουν την τύχη της …Ισπανικής Αυτοκρατορίας. Θα είναι οι ξεπεσμένοι …αρχοντοχωριάτες.

Οι δε Γάλλοι μια ζωή ακροβατούν μεταξύ Ροβεσπιέρου και Ναπολέοντα….ζώντας στο χθες. Στόχος ήταν και είναι Ισπανία και Ιταλία …και αγορές έχουν και φυσικούς πόρους και υποδομές προς …αξιοποίηση. Οι υπόλοιποι το πεδίο εφαρμογής είμαστε …ασκήσεις επί χάρτου, οι βοηθητικοί δορυφόροι, το πεζοδρόμιο της αυλή τους.

Αμφιβάλλει κανείς; Διαβάστε μια γλαφυρή περιγραφή της ιστορίας των σχέσεων της Γερμανίας στην ΕΕ και το συζητάμε:

Είκοσι χρόνια ραμμένα στα μέτρα τους

Στην αρχή, ήταν οι δύο που είχανε Ψυχρό Πόλεμο και τσακωνόταν μέχρι τελικής φθοράς του ενός και ζορίσματος του άλλου. Μετά o Ψυχρόw Πόλεμοw τέλειωσε, και η Γερμανία μπόρεσε επιτέλους, να επανενωθεί. Για να επανενωθείς όμως θες λεφτά. Έσοδα, εξαγωγές, θετικά ισοζύγια εμπορικών και χρηματοοικονομικών συναλλαγών. Κεφάλαιο για επενδύσεις, επενδύσεις για εξαγωγές, αγορά φτιαγμένη για τις εξαγωγές, να εισρέει χρήμα. Χρήμα που γίνεται κεφάλαιο, και όχι κατανάλωση, για να γεμίζει το σεντούκι…

Σκέφτηκαν λοιπόν οι καλοί μας Γερμανοί να βάλουν τους Ευρωπαίους να συγκλίνουν. Να αποκτήσουν νόμισμα καλό και σκληρό και μια ενιαία αγορά για να ψωνίζουν γερμανικά. Καγιέν, Miele και Ζήμενς. Και Πράσινη Ανάπτυξη και πολλές ΜΚΟ χρηματοδοτημένες για καλούς σκοπούς. Και δώρα και λαδάκια και βραβεία στους πολιτικούς και τους Ευρωβουλευτές-μαϊμούδες και τους μοσχοπληρωμένους Επιτρόπους. Και ψώνιζαν οι ιθαγενείς και ήταν ευτυχείς που τους έλεγαν “Ευρωπαίους” αφού ταξίδευαν με Μερσεντές και μαγείρευαν με Ζήμενς

Μέχρι που δεν άντεχαν άλλο και τότε ήρθε η δήθεν κακή αγορά να τους αναγκάσει να ζητήσουν βοήθεια για τα δάνεια που δεν θα μπορούν να αναχρηματοδοτήσουν.

Και τότε η Γερμανία έβαλε τους πραγματικούς της όρους: Τι θα τρώνε, τι θα οδηγούνε, τι θα της δώσουν από όλα αυτά τα πάγια που έχουν. Και όποια δίκτυα δεν μπόρεσε να πάρει τσάμπα προηγουμένως με την καλή διαπλοκή, θα τα πάρει τώρα. Και θα εισπράττει εσαεί. Από το ρεύμα. Από τα τηλέφωνα. Από τους δρόμους.

Τι το περάσαμε; Ο ιθαγενής έχει σαν προορισμό του να στέλνει χρήματα στην Μητρόπολη . Κι όταν φτάσει στο τέλος, θα γίνει είλωτας, γιατί το υπηρετικό προσωπικό έχει γίνει δυσεύρετο και οι σκλάβοι δεν είναι poltically correct.

Θα πρέπει λοιπόν να επιλέξουμε τι θέλουμε και πως θέλουμε να είμαστε σε δέκα χρόνια.

Ή  θα γίνουμε οι λαχανόκηποι της Β Ευρώπης και ο τόπος διακοπών και συνταξιοδότησής τους …εκτός αν κάθε Παπαδήμος πιστεύει ειλικρινά ότι θα αναπτύξουμε βιομηχανία ή έστω υπηρεσίες (…ακόμα και τα help desk στην Ινδία έχουν πάει…)

Ή θα χτίσουμε ένα μαγαζί από την αρχή με κανόνες δομές και λειτουργίες.

Το ένα απαιτεί υπακοή και  το άλλο να σταθούμε όρθιοι.