«Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν»

Οι «Κλαζομένιοι» είναι διαχρονικοί . Τους συναντάμε από την αρχαιότητα μέχρι τη σημερινή εποχή.

Στην αρχαιότητα όταν οι Κλαζομενές , μια σπουδαία, πλούσια και ισχυρή πόλη κτισμένη επί της ακτής της Ιωνίας, απέστειλε αντιπροσώπους της στην Σπάρτη, δημιουργήθηκε μείζον θέμα.

Κατά την παραμονή τους στη Σπάρτη η συμπεριφορά τους ήταν απρεπής και προκλητική, γεγονός που επέφεραν την δυσφορία των Σπαρτιατών. Κατηγόρησαν μάλιστα και τους εφόρους για την ανοχή τους σ΄ αυτή τη διαγωγή των Κλαζομενίων.

Οι Έφοροι τότε βρέθηκαν σε δύσκολη θέση. Αναγνώριζαν την δικαιολογημένη αγανάκτηση των Σπαρτιατών, αλλά δεν ήθελαν να χαλάσουν τις σχέσεις τους με μια σημαντική συμμαχική πόλη . Συγχρόνως όμως, δεν ήθελαν οι Σπαρτιάτες να συνηθίσουν στην ανοχή της απειθαρχίας και της αυθαιρεσίας απέναντι του νόμου.

Έβαλαν λοιπόν, οι έφοροι, τον κήρυκα να περιφέρεται στην πόλη κεφωνίζοντας «έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν», δηλαδή επιτρέπεται στους Κλαζομένιους να κάνουν απρέπειες.

Με τον τρόπο αυτόν οι έφοροι πετύχαιναν όλους τους στόχους τους:
- «Νομιμοποιούσαν» τη συμπεριφορά των Κλαζομενίων
- «Έκρουαν τον κώδωνα» για τους Κλαζομένιους, ότι η διαγωγή τους ενοχλεί
- «Προειδοποιούσαν» τους Σπαρτιάτες ότι αυτή ήταν μια ειδική «κατ΄εξαίρεσιν» αντιμετώπιση , η οποία δεν θα έβρισκε εφαρμογή στους ιδίους.

Η φράση παρέμεινε έκτοτε παροιμιώδης και χρησιμοποιείται συχνά ως τις μέρες μας. Στην Νεοελληνική ενυπάρχει με την έννοια της επισήμανσης και της διαπίστωσης για το ποιόν και τις «συνήθειες» ενός ανθρώπου.

Όμως εκτός της φράσης, παραμένει μέχρι σήμερα ΚΑΙ η συμπεριφορά των Κλαζομενίων, ως φαινόμενο (γενικευμένο μάλιστα), καθώς και η υποκριτική στάση των «εφόρων» .

Πρόσφατο παράδειγμα ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, που δεν αντιμετωπίζει τον νόμο όπως οι υπόλοιποι. Συγχρόνως όμως δεν αντιμετωπίζεται και από τους «εφόρους» όπως οι υπόλοιποι «πληβείοι».

Λόγω ιδεολογικής «κυτταρίτιδας» τα βάζει με τους πρώην συντρόφους τους , γιατί συνελήφθη επειδή το κόκκινο το έβλεπε …πράσινο.

Μα ανέκαθεν τα «φανάρια» τα έβλεπε όλα … πράσινα. Παραθέτω εν περιλήψει περιστατικό όπως το εξιστορεί αρθρογραφώντας (Βήμα) ο Αρκάς δημοσιογράφος και συγγραφέας Γιώργος Μπράμος.

«Σε μια μακρινή εποχή, σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα του νότου, λίγα χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας, οι πολίτες χαμογελούσαν στους δρόμους και τα ‘παιδιά’ της νέας διακυβέρνησης ήταν όλο υποσχέσεις για νέες, καλύτερες και δικαιότερες μέρες.

Τους είχανε πιστέψει σχεδόν όλοι. Ένα συμβάν όμως, στο αεροδρόμιο κοσμοπολίτικου και αρχοντικού νησιού, μοιάζει να προφητεύει την ανατριχιαστική κατάληξη εκείνης της ευφορίας. Η ουρά, στην μοναδική και κρατική αεροπορική εταιρία, για την νυκτερινή πτήση προς την πρωτεύουσα, ήταν μεγάλη κι ο κόσμος αδημονούσε. Οι διαμαρτυρίες είχαν αρχίσει.

Στην ουρά, μαζί με τους ταλαιπωρημένους πληβείους, ήταν ο πρώην πρωθυπουργός Γ. Ράλλης. Κάποια στιγμή από το βάθος ξεπρόβαλε, μετά συνοδείας βεβαίως, το ‘παιδί’ που ο μέγας τού εμπιστεύτηκε τον χώρο του αθλητισμού.

Παρακάμπτοντας τη ουρά- ποιος νοιάζεται για τις γκρίνιες των μικροαστών- κατευθύνθηκε στο γκισέ. Η κοπέλα στον έλεγχο, μπασμένη στα πράγματα, κάτι ψιθύρισε στο ‘παιδί’ κι αυτό, όλο έκπληξη και γαλαντομία γύρισε κι είδε τον πρώην πρωθυπουργό. Ήρθε προς το μέρος του κι είπε, με το φυσικό ύφος που αποκτούν, όσοι, λόγω θέσης και λαϊκών αγώνων, μπορούν να παραβιάζουν τις ουρές μπροστά στα γκισέ κρατικών αεροπορικών συγκοινωνιών. «Κύριε Πρόεδρε, παρακαλώ, περάστε μπροστά».

Ο άτυχος και ευπατρίδης, πρώην πρωθυπουργός κοίταξε από την κορυφή ως τα νύχια τον νέο λιόντα και του απάντησε: «Κι όλοι αυτοί που περιμένουν τι είναι; Γαϊδούρια;»

Ο λιόντας τα έχασε μεν, έμεινε για λίγα δευτερόλεπτα αμήχανος, αλλά συνήλθε γρήγορα, θυμήθηκε ότι η μοίρα τον έταξε κάπου ψηλά και επέστρεψε στο γκισέ, επιβεβαιώνοντας την προφητεία πως οι έσχατοι έσονται πρώτοι.

Είπαμε! Οι «Κλαζομένιοι» είναι διαχρονικοί ….Όπως άλλωστε και οι «έφοροι» !

Δεν πάμε καλά

Σοκ έχουν προκαλέσει σε όλη την Ευρώπη τα νέα στοιχεία για την ανεργία και τις αυτοκτονίες στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τα νέα στοιχεία, έχουμε δυο αυτοκτονίες κάθε μέρα, ενώ η ανεργία έφτασε το 18,2%, και κάθε ημέρα του Οκτωβρίου έχαναν τη δουλειά τους 1.480 άτομα. 

Ο εκπρόσωπος της Τρόικας δήλωσε πως είναι εξοργισμένος από την τεράστια απόκλιση που υπάρχει ανάμεσα σε αυτούς που μένουν άνεργοι και αυτούς που αυτοκτονούν.

Ο Όλι Ρεν, από τη μεριά του, δήλωσε πως δεν είναι δυνατόν να χάνουν κάθε μέρα τη δουλειά τους 1.480 Έλληνες και να αυτοκτονούν μόνο δυο, ενώ απείλησε πως, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, η Ελλάδα θα επιστρέψει στη δραχμή.

Σύμφωνα με το Μνημόνιο, θα πρέπει να αυτοκτονούν όλοι όσοι μένουν άνεργοι, ώστε να μηδενιστεί το χρέος και να υπάρξει ανάπτυξη στην Ελλάδα το 2048.

Από τον pitsiriko

Συγγνώμη, κύριε, ποιος είστε;

Τελικά δεν υπάρχει Θεός. Ο Εφραίμ στην φυλακή και ο Κουλούρης θύμα αστυνομικής συνωμοσίας. Και εντάξει ο Εφραίμ έχει τον Πούτιν και τους παπαροκάδες, ο Κουλούρης γιατί δεν έχει κανένα; Πού πήγαν τα πλήθη; Τι ρόλο παίζουν τα εικονίσματα του Ανδρέα και των άλλων Αγίων στο γραφείο του, άμα δεν μπορούν να τον προστατεύσουν;



Τον καταλαβαίνω τον θυμό του Κουλούρη και θέλω να μπείτε στην θέση του. Για δεκαετίες ολόκληρες ήταν η φωνή του (πράσινου) λαού. Αυτός και μόνο αυτός είχε το προνόμιο να προσφωνεί τον μεγάλο αρχηγό στις επικές συγκεντρώσεις της πλατείας Συντάγματος και του Πεδίου του Άρεως. Τραγούδια, συνθήματα, ηθοποιοί, βεγγαλικά, όλα ήταν για προθέρμανση.
Κάποια στιγμή τα μεγάφωνα σταματούσαν, πολλές φορές μικροφώνιζαν κιόλας για να δείξουν ότι κάτι αυθεντικό θα συμβεί και τότε ήταν η στιγμή του Κίμωνα – έτσι τον ήξεραν και οι πέτρες τότε. «Λαέ της Αθήνας – λαέ της Ελλάδας – ήρθε η στιγμή να υποδεχθούμε…». Αυτή η «στιγμή» κρατούσε μιαν αιωνιότητα γιατί ο Κουλούρης, είχε σπουδάσει την ψυχολογία του πλήθους. Και δεν του έδινε αμέσως αυτό που ζητούσε. Το γυρόφερνε όσο μπορούσε και όταν η πλατεία δεν άντεχε άλλο, ανέβαζε ένα ακόμη τόνο την φωνή του και το φώναζε: «Να υποδεχθούμε τον Ανδρέα Παπανδρέου».
Τις επόμενες ώρες, τις επόμενες μέρες για χρόνια ολόκληρα ο Κουλούρης δεν πατούσε στη γη. Γιατί η εξουσία μπορεί να μην είναι παντοτινή, αφήνει όμως παντοτινά κουσούρια. Του φιλούσαν τα χέρια, του άνοιγαν τις πόρτες, σταματούσαν την κυκλοφορία στην υποψία έστω ότι είναι το αμάξι του και ξαφνικά βρέθηκαν τέσσερα μπατσάκια να του πουν «συγνώμη κύριε ποιος είστε». Αυτό μέχρι τότε είχε τολμήσει να του το ρωτήσει μόνο η Στανίση (στις επικές επίσης βραδιές των επινικίων).
Το μυστικό πάντως βρίσκεται στην ηλικία των «συνωμοτών» μπάτσων. Πληροφορούμαι ότι και οι τέσσερις άνδρες της ομάδας Δίας έχουν γεννηθεί στα τέλη της δεκαετίας του 80. Δεν γνωρίζουν δηλαδή κανένα Κίμωνα και κανένα Ανδρέα (οι πενηντάρηδες προϊστάμενοι τους, που τους γνωρίζουν, προσπάθησαν να κουκουλώσουν την υπόθεση).
Και τώρα που το σκέφτομαι αυτή μπορεί να είναι και η ελπίδα μας. Οι 20αρηδες όπου κι αν βρίσκονται. Αυτοί που δεν θα σεβαστούν κανένα από τα ιερά και τα όσια της (χρεωκοπημένης) χώρας. Και πού ξέρετε; υπάρχει η πιθανότητα να μην έχουν μπολιαστεί με τα ελαττώματα της φυλής. Δεν είναι μεγάλη η πιθανότητα, αλλά υπάρχει.


ΥΓ: Πώς θα αντιδρούσε η αστυνομία αν στην θέση του Κουλούρη ήταν ένας άλλος πολίτης; Ξέρω ότι θα τεθεί από τους σχολιαστές, οπότε σπεύδω να το απαντήσω: «Θα πήγαινε μέσα τσουβαλιαστός».
Αυτή ήταν και η απάντηση που μου έδωσε ανώτερος δικαστικός. Και μου είπε να πω στον Χρήστο Παπουτσή ότι ψεύδεται λέγοντας ότι «έγινε ό,τι γίνεται πάντα». Η παραβίαση του κόκκινου είναι όντως πταίσμα, η αντίσταση κατά της αρχής όμως, δεν είναι. Όπως δεν είναι και οι επικίνδυνες σωματικές βλάβες.
Ο νόμος προβλέπει για τα δύο αυτά αδικήματα σύλληψη και αυτόφωρο. Και παρέα με τον Εφραίμ, θα συμπλήρωνε κάποιος ευφάνταστος - αλλά είπαμε να μην το παρακάνουμε.


Του σταύρου Θεοδωράκη

Ο Γιώργος Παπανδρέου θα φύγει απ΄την Ελλάδα

Το καλύτερο μάθημα ζωής, που έχω διδαχθεί, προέρχεται από τον πατέρα μου. Έλεγε με την χαρακτηριστική κυπριακή προφορά του πως «όταν ο άλλος είναι κάτω στη γη, εσύ δεν τον πατάς, αλλά του δίνεις ένα ποτήρι νερό»… Είναι μία συμβουλή που τηρώ και στη ζωή μου και στην καριέρα μου και λυπάμαι όταν βλέπω να «ποδοπατούν» ανθρώπους- ακόμα και όταν έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά.
Μία τέτοια περίπτωση ανθρώπου είναι ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος αποχωρεί από την πολιτική απαξιωμένος, αποτυχημένος, δυστυχής, σέρνοντας τα πόδια του και παρακαλώντας να του επιτρέψουν να παραμείνει στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ για να μπορεί να διεκδικήσει ξανά την προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, μόνο και μόνο για να βρίσκεται στο προσκήνιο. Γνωρίζοντας αυτό το πρόβλημά του, και επειδή ο κ. Παπανδρέου «είναι για λύπηση» – όπως λέμε, σε τέτοιες περιπτώσεις, στην Κύπρο- οι σύντροφοί του έπρεπε να αποδεχθούν την παράκλησή του. Διαφορετικά, θα είναι συνυπεύθυνοι εάν συμβεί κάτι άσχημο στην πορεία.
Κονταροκτυπήθηκα μαζί του όχι τώρα που δύει η πολιτική του καριέρα, αλλά όταν ήταν παντοδύναμος υπουργός Εξωτερικών, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός της Ελλάδας. Και το πρόβλημα δεν ξεκίνησε από την παθιασμένη και αδικαιολόγητη υποστήριξή του στο φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν, αλλά χρόνια πριν, την εποχή του σκανδάλου Κοσκωτά, όταν είχα συνειδητοποιήσει ότι «είναι ένας πολίτης του κόσμου», που έτυχε να είναι γιός του Ανδρέα Παπανδρέου, με τον οποίο, όμως, ελάχιστη σχέση είχε. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα θέματα πολιτικής, όπου ο πατέρας από τον πρωτότοκό του, είχαν απόσταση στις θέσεις τους από τη γη μέχρι τον Άρη. Αναφορικά με το σκάνδαλο Κοσκωτά, καταθέτω σήμερα, γνωρίζοντας τις συνέπειες του νόμου, πως κακώς κάθισε στο εδώλιο ο πατέρας…
Στη συνέχεια με επηρέασε αρνητικά η στενή σχέση που ανέπτυξε με την αμερικανική γραφειοκρατία. Σε βαθμό που ένοιωθα πως ταυτιζόταν περισσότερο με την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών παρά με τις θέσεις των κυβερνήσεων που υπηρετούσε. Θυμάμαι, μάλιστα, μία συνάντησή του με την Μαντλίν Ολμπράϊτ στο Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, όταν η «σιδηρά κυρία» της αμερικανικής διπλωματίας τον «καθοδηγούσε» ενώπιον των διαπιστευμένων δημοσιογράφων για τα θέματα της Γιουγκοσλαβίας. Αν και ως άνθρωπος αντιπαθούσα τον Μιλόσεβιτς, επειδή πίστευα πως κατέστρεφε τη χώρα και το λαό του, θύμωσα βλέποντας το απαράδεκτο θέαμα και το έγραψα για να ακολουθήσει σφοδρή διαμαρτυρία του αγαπητού Πάνου Μπεγλίτη, που τότε ήταν εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών.
Μπορώ να καταλογίσω πολλά στο Γιώργο Παπανδρέου και για την περίοδο πριν γίνει πρωθυπουργός, αλλά και όταν ανέλαβε τις τύχες της Ελλάδας και την έριξε στα βράχια της χρεωκοπίας. Δέχθηκα πολλές επιθέσεις από τους «Παπατζήδες» που έσπειρε στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά και από τα μέλη του πολύ στενού περιβάλλοντός του, που με κατηγόρησαν ότι συνωμοτούσα με εκδότες και «διαπλεκόμενα συμφέροντα» εναντίον του. Με τον αδελφό του, τον Νίκο Παπανδρέου, είχα μία ενδιαφέρουσα αλληλογραφία, που παραμένει απόρρητη (κατόπιν επιθυμίας του) όπου είχε θέσει σοβαρά ζητήματα που αφορούν την ενέργεια, την οικονομία, το Κυπριακό και το ρατσιστικό σχέδιο Ανάν, και άλλα θέματα με τα οποία ασχολήθηκε ο κ. Παπανδρέου τα πέτρινα χρόνια της πρωθυπουργίας του. Δεν με εξέπληξε η απάντηση του Νίκου προς τον συνάδελφο Χρήστο Ράπτη και απόρησα που μερικοί «έπεσαν από τα σύννεφα». Ο αδελφός του πρώην πρωθυπουργού είναι ένας αυθόρμητος άνθρωπος, αλλά την ίδια στιγμή είναι και ένας θυμωμένος άνθρωπος. Πιστεύει ότι αδικείται ο Γιώργος Παπανδρέου, και γίνεται λύκος όταν ακούει και διαβάζει τα σκληρά κατηγορώ εναντίον του. Μιλώντας από τη δική μου εμπειρία, είμαι βέβαιος πως ο Νίκος δεν έχει πει την τελευταία του κουβέντα.
Στην πολιτική δεν πρέπει να λέμε ποτέ τη λέξη… ποτέ. Παρ’ όλα αυτά, είμαι βέβαιος πως ο Γιώργος Παπανδρέου -όπως και ο Κώστας Καραμανλής- όχι μόνο έκλεισε τον κύκλο του στην ελληνική πολιτική σκηνή, αλλά θα φύγει και από την Ελλάδα. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν έπαψε ποτέ να είναι πολίτης του κόσμου και, τώρα, θα έχει την ευκαιρία να απελευθερωθεί και να δείξει τον πραγματικό του εαυτό.
Τα τελευταία δύο χρόνια δέχθηκα χωρίς καμία διαμαρτυρία την πολεμική των συνεργατών του που, δυστυχώς, ήταν εγκεκριμένη από τον ίδιο. Λάμβανα τα μηνύματα, αλλά δεν άλλαξα τον τρόπο με τον οποίο έκανα την εργασία μου. Σίγουρα δεν του χρωστώ τίποτα, αν και η πολεμική πιστεύω ότι με έκανε ακόμα πιο προσεκτικό και πιο ακριβή στο πολύ δύσκολο οικονομικό ρεπορτάζ. Αυτός είναι που χρωστά την εξήγηση. Και αυτή η εξήγηση-απολογία αφορά το κάλεσμά του προς τους Ελληνοκύπριους να αυτοκτονήσουν, αλλά και τη συζήτησή του με τον τότε Αμερικανό πρέσβη Τόμας Μίλερ, για το πώς θα επιβληθεί το φιλοτουρκικό σχέδιο. Και αυτή η εξήγηση θα είναι καλοδεχούμενη, όποτε αποφασίσει να την δώσει…
Είμαι βέβαιος πως θα λυτρωθεί…


Του Μιχάλη Ιγνατίου

H Μερτσέντες και το μηδενικό

Η Daimler Motoren Gesellschaft ιδρύθηκε το 1890 από τον Γκότλιμπ Ντάιμλερ. Και στις 22 Δεκεμβρίου του 1900 έβγαινε το πρώτο αυτοκίνητο με ισχύ 34 ίππων και το όνομα Mercedes. Γυναικείο όνομα που ήταν το ψευδώνυμο ενός άντρα και έτρεχε με αυτό στους αγώνες αυτοκινήτων. Ο μερακλής αυτός τύπος δεν ήταν από τους ιδιοκτήτες της εταιρείας αλλά ένας αυστριακός έμπορος, ο Έμιλ Γέλινεκ, λάτρης των αυτοκινήτων, οδηγός αγώνων και έμπορος με μάτι που έβλεπε μακριά στο μέλλον του τετράτροχου θαύματος. Έδινε ήδη γερές παραγγελίες στην εταιρεία και τελικά έβαλε όρο το νέο μοντέλο να ονομάζεται «μερτσέντες» (έτσι το προφέρουν οι Γερμανοί), που σημαίνει στα Ισπανικά «χάρις». Όπως ακριβώς λεγόταν και η αγαπημένη κορούλα του, δυο ετών τότε.

Εκατόν δώδεκα χρόνια μετά ένας άλλος τύπος, με μια μαύρη μερτσέντες μέσα στην Αθήνα έχοντας και την κόρη του στο αυτοκίνητο, (νόμιζε πως) έκανε αγώνες νύχτα (με τον εαυτό του;). Ή μήπως είχε αφαιρεθεί κάπως με τη σκέψη για το πόσο καλά περνούσαν οι Έλληνες όταν εκείνος ήταν Υπουργός; Για τον έναν ή τον άλλο λόγο πάντως δεν έδινε σημασία στα (τέσσερα τουλάχιστον) κεντρικά φανάρια που έδειχναν κόκκινο. Λογικό. Το παράλογο ήταν ότι κάποιοι άσχετοι σε μοτοσικλέτες τον σταμάτησαν για να του δώσουν κλήση και να τον πάνε στο τμήμα γιατί δεν είχε και όλα τα απαραίτητα χαρτιά για να μη φουσκώνουν οι τσέπες στο καλό του το κοστούμι. Όπως είπε όμως δεν μπορούσε να φάει κλήση μπροστά στο παιδί και παρακάλεσε με την άπειρη ευγένεια που πάντα τον διέκρινε να τον αφήσουν να φύγει. Πέρασε μάλιστα όσο μπορούσε πιο απαλά και διακριτικά με τη μαύρη μερτσέντες επάνω από το πόδι του ένστολου που είχε ξεχαστεί μπροστά στο αυτοκίνητο να τον κοιτάζει. Κάποιος ανώτερος αξιωματικός της Αστυνομίας έσπευσε να τον συναντήσει, να του ζητήσει συγνώμη όπως κάνει πάντα υποθέτω και με τους άλλους παραβάτες μετά από τέτοια επεισόδια για να μην πληγώνονται, βάζοντας και ένα 10 με μπόλικο τόνο στον αντιστασιακό (πρώην) πολιτικό και ένα… κουλούρι στους ειδικούς φρουρούς με τις μοτοσικλέτες της (παρω)ΔΙΑΣ.

Υπάρχει από παλιά ένα ανέκδοτο που μου ήλθε στο μυαλό:

Σταματούν κάποιον (καλή ώρα) οι άνδρες της Τροχαίας.
-Το ξέρετε ότι περάσατε τέσσερα (καλή ώρα) φανάρια με κόκκινο;
-Όχι, γιατίιι;
-Το ξέρετε ότι απαγορεύεται;
-Όχι, γιατίιι;
Έχετε δίπλωμα; (καλή ώρα)
-Όχι, γιατίιι;

Του Άλκη Γαλδαδά

Διαγραφή όλων των χρεών

Μια λογική λύση υπάρχει για μην χειροτερεύσει κι άλλο η παγκόσμια οικονομική κατάσταση. Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΡΕΩΝ τουλάχιστον κατά 50%. Διαγραφή χρέους για τα κράτη, τις επιχειρήσεις, τους ιδιώτες –σε όλους!
Μόνον έτσι μπορεί να γίνει ένα Reset της παγκόσμιας οικονομίας, να γίνει επανεκκίνηση και να αρχίσει να υπάρχει ανάπτυξη που δεν θα βασίζεται σε «φούσκες».
Εξάλλου ένα μεγάλο μέρος του παγκόσμιου χρέους είναι επαχθές κι αποτελείται από ληστρικούς τόκους, που διπλασιάζουν το χρέος μέσα σε λίγα χρόνια.



Με τη διαγραφή του παγκόσμιου χρέους τουλάχιστον κατά 50% μπορεί το τρέχον οικονομικό μοντέλο να είναι βιώσιμο, να κερδίσει τέλος πάντων περισσότερο χρόνο… Γι’ αυτό διαγράψτε τα χρέη ω ισχυροί της Γης! Διαφορετικά θα καταστραφούμε όλοι μαζί! Μην τρέφετε καθόλου ψευδαισθήσεις γι’ αυτό…


Υπάρχουν βέβαια εκεί έξω ορισμένοι άνθρωποι –αλαζονικοί μες την ψευδαίσθηση της δύναμης που το δίνει η κατοχή πλούτου– που νομίζουν πως τα άφθονα χρήματά τους στο τέλος θα τους σώσουν. Όμως τα χρήματα δεν έχουν καμιά αξία από μόνα τους, εκτός αν τα κάψεις για να ζεσταθείς. Είναι εμείς οι άνθρωποι που τα δίνουμε μια μεγάλη συμβολική αξία. Αν όμως σταματήσουμε να τα μετράμε, να τα λαμβάνουμε υπόψιν μας στις καθημερινές μας δραστηριότητες, τότε αυτομάτως απαξιώνονται. Ακόμη χειρότερα, αν το περιβάλλον και οι φυσικοί πόροι καταστραφούν, τότε οι πλούσιοι θα διαπιστώσουν ότι δεν μπορούν να τραφούν με χρήματα...


Την άμεση διαγραφή μέρους των χρεών και την αναδιανομή του πλούτου προτείνει και ο οικονομικός αναλυτής Ντιρκ Μίλερ: «Το τραπεζικό μας σύστημα έχει τελειώσει. Οι χρεοκοπίες κρατών είναι μέρος του συστήματος εδώ και αιώνες. Εγώ θα τις ονόμαζα reset (επανεκκίνηση). Η αναδιανομή κάποιες φορές παίρνει τη μορφή νομισματικής μεταρρύθμισης, κάποιες φορές της διαγραφής χρέους. Οι λίγοι που έχουν απαιτήσεις από το κράτος θα χάσουν κάτι, και έτσι οι μάζες θα ανακουφιστούν, γιατί θα πληρώνουν λιγότερο μέρος του εισοδήματος τους σε φόρους».


Δυστυχώς η Ελλάδα, όπου το 500 π.Χ. περίπου γεννήθηκε από τον Σόλωνα και η ιδέα της «Σεισάχθειας», δεν μπορεί να αποφασίσει από μόνη της –χωρίς την αλληλεγγύη και τη στήριξη των Ευρωπαίων εταίρων της– να επιβάλλει μια διαγραφή των χρεών της ή, το λιγότερο, ένα γενναίο «haircut» της τάξεως του 60% ως 80%. Αν όμως μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο;
Τι θα γινόταν αν η Ελλάδα διέγραφε μονομερώς τα χρέη της ως «επαχθή», έβγαινε από το Ευρώ και επέστρεφε στη δραχμή;
Τότε, σύμφωνα με τον Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτη Λαφαζάνη: «Μετά τη διαγραφή τόκων και χρεολυσίων οι ανάγκες χρηματοδότησης του κράτους θα είναι σχετικά μικρές και θα καλύπτονται από εσωτερική δανειοδότηση.
Πέραν των άλλων, οι εισπράξεις σε συνάλλαγμα από τις εξαγωγές, οι οποίες θα τονωθούν λόγω και της υποτίμησης του εθνικού νομίσματος, θα μπορούν να αξιοποιηθούν σε πρώτη φάση για τη συναλλαγματική πληρωμή εισαγωγών πετρελαίου και πρώτων υλών… Ο πληθωρισμός θα μπορούσαν να τιθασευτεί με έναν αυστηρό έλεγχο των τιμών, ώστε να παταχθούν η αισχροκέρδεια και τα καρτέλ που ενδημούν στην ελληνική αγορά».


Τα πράγματα όμως δεν είναι και τόσο απλά για μια χώρα με χρόνια ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, όπου οι εισαγωγές μονίμως ξεπερνούν τις εξαγωγές. Αν η Ελλάδα κάνει κάτι τέτοιο κινδυνεύει να βρεθεί εκτός του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Είμαστε μια μικρή αλλά σημαντική χώρα στις παρυφές της Ευρώπης και σε μια πολύ ευαίσθητη γεωπολιτική θέση. Δεν είμαστε Ισλανδία. Θα πέσουν κυριολεκτικά όλοι πάνω μας για να μας τιμωρήσουν παραδειγματικά.


Γι΄ αυτό και χρειάζεται ένα Παγκόσμιο Κίνημα Διαγραφής Χρεών, που θα ξεκινήσει από το εσωτερικό μεγάλων οικονομιών όπως είναι οι υπερχρεωμένες ΗΠΑ, Ιαπωνία, Μεγάλη Βρετανία κ.α. Ένα παγκόσμιο ιδεολογικό-πολιτικό κίνημα υπέρ της διαγραφής των χρεών και υπέρ του εξανθρωπισμού του οικονομικού συστήματος, με σεβασμό στις αξίες της ζωής και της Φύσης. Για να πετύχει όμως μια τέτοια κίνηση θα πρέπει να είμαστε αποφασισμένοι να ρισκάρουμε, να φτάσουμε τα πράγματα στα άκρα, να το παίξουμε για λίγο «τρελοί ελέφαντες» που αν αφηνιάσουν μπορούν να ποδοπατήσουν τα πάντα!
Τ’ ακούσατε; Τα πάντα!

Το δικό σου Αμάρτημα!!!

Χρόνια Πολλά..... Γιάννη!!!

Έχουν την τιμητική τους σήμερα.. Και δε φτάνει που μας έχουν γεμίσει τον τόπο, τους δίνουμε και παροιμίες!! Μερικές από αυτές σας γράφουμε παρακάτω:



-Γιάννη είχα, Γιάννη έχω κι αν ποτέ μου θα χηρέψω, πάλι Γιάννη θα γυρέψω.


-Τι κάνεις Γιάννη; κουκιά σπέρνω.


-Ακόμα δεν τον είδαμε Γιάννη τόνε βγάλαμε.


-Αν είχαν οι Γιάννηδες γνώση, μας δάνειζαν καμπόση.


-Να σε κάψω Γιάννη, να σ' αλείψω μέλι να γειάνει.


-Να σε κάψω Γιάννη, να σʼ αλείψω λάδι.


-Κόψε κέδρο, φτιάξε Αντώνη και από πλάτανο Θανάση, εάν πεις και για το Γιάννη, όποιο ξύλο να ʽναι κάνει.


-Σπίτι που δεν έχει Γιάννη προκοπή ποτέ δεν κάνει.


-Πότε ο Γιάννης δεν μπορεί , πότε ο κώλος του πονεί.


-Σαράντα πεντε Γιάννηδες ενός κοκκόρου γνώση.


-Γιάννης κερνάει , Γιάννης πίνει.


-Τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα.


-Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη.


-Όχι Γιάννης ... Γιαννάκης.


-Πότε ο Γιαννης δεν μπορει , ποτε ο κωλος του πονει...


-Τα καλά του Γιάννη τα θέλουμε, τον Γιάννη δεν τον θέλουμε

45 πράγματα που μαθαίνουμε από τις σαπουνόπερες Β'

26.) Πάντα θα γίνει κάποια απαγωγή της κόρης μεγιστάνα με τελική κατάληξη να ερωτευτεί κάποιον από τους απαγωγείς και να παντρευτούν

27.) Ο παραπάνω πρώην απαγωγέας, νυν γάμπρος ....ενώ δεν είχε στον ήλιο μοίρα γίνεται κατευθείαν διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας του πεθερού και τα φτιαχνει με την γραμματέα του πεθερού (ή οποία είναι και γκόμενά του)

28.) Κανένας από τους πρωταγωνιστές δεν τρώει ποτέ , δεν μαγειρεύει,δεν παραγγέλνει φαγητό.Επιβιώνουν μόνο με οξυγόνο.Ως αποτέλεσμα αυτού κανείς δεν πάει στην τουαλέτα.Κι αν φάνε ποτέ,θα είναι πίτσα από έξω που έρχεται σε 2 λεπτά.!

29.) Όλοι παίρνουν Lexotanil και είναι πάντα ήρεμοι, ακόμα και σε καυγάδες κανένας δεν αρχίζει τις χριστοπαναγίες.Μια σφαλιάρα είναι όμως επιτακτική ανά 20 επεισόδια για να συνέρχονται.

30.) Σε κάθε σαπουνόπερα υπάρχει στανταρ μια αμνησία. Μαλιστα για να τονίσουν οτι έχει αμνησία της μπατανάρουν το κεφάλι λες και έχουν κουτουλήσει κεφάλια Κυριάκος με Αντζα ένα πράγμα.

31.) Πάντα η σύζυγος κάποιου θα έχει κάποιο τραγικό ατύχημα στο οποίο θα θεωρηθεί νεκρή. Ο σύζυγος θα ξαναφτιάξει τη ζωή του (δηλαδή θα παντρευτεί για 25η φορά) και όταν θα είναι έγκυος η τωρινή του σύζυγος θα εμφανιστεί η υποτιθέμενη πεθαμένη.

32.) Υπάρχει πάντα μια πάρα πολύ πλούσια οικογένεια που ο πλούσιος πατέρας έχει 2-3 φανερά παιδιά και άλλα 2-3 εξώγαμα που τα μαθαίνουμε μέχρι να τελειώσει η σειρά.

33.) Θα υπάρχει standar ένας ίσως 2 και παραπάνω άτομα με εντελώς ανύπαρκτα ονόματα ή αρχικά .

Είναι απόλυτα λογικό ότι κανένας πλούσιος δεν λέγεται Γιάννης , Γιώργος , αλλά πρέπει να έχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο όνομα π.χ Fernando José Altamirano del Castillo.

34.) Κανείς δεν έχει 2 καλούς γάμους . Αν παντευτείς γυναίκα που να είναι η γυναίκα οκ η επόμενη θα είναι μαλάκο και το ανάποδο

35.) Πάντα πιο ωραία είναι φτωχή και ο πιο ωραίος πλούσιος ή το ανάποδο. Αν το ζευγάρι είναι είτε και οι 2 πλούσιοι είτε και οι 2 φτωχοί αποκλείεται να είναι οι πιο ωραίοι στην σειρά.

36.) Κανένα από τα κωλόπαιδα δεν γουστάρει να αναλάβει την επιχείρηση του baba? Όλοι ανεξάρτητοι καλλιτέχνες,δοκιμαστές κρασιού? Κανείς δεν έχει όνειρο να γίνει κάτι πιο συμβατικό?

Ας πούμε .. Γιατρός ή δικηγόρος

37.) Άμα πη@$#%$ θα κάνεις παιδί!

38.) Όταν χτυπάει το τηλέφωνο ή το κουδούνι, δε ρωτάνε ποτέ "ποιός είναι;" απλά απαντούν/ανοίγουν κατευθείαν και πάντα είναι κάποιος γνωστός που τον περίμεναν κιόλας.

39.) Όταν βρίσκονται σε μπαρ/καφέ κλπ. παραγγέλνουν στο σερβιτόρο/μπάρμαν, "έναν καφέ"/"ένα ουίσκι" χωρίς να διευκρινίζουν προτίμηση σε είδος,τύπο,μάρκα,ζάχαρη,γάλα κλπ.

40.) Σε περίπτωση που τρώνε έξω, πάντα το κάνουν σε χλιδάτο/σίκ εστιατόριο και ποτέ σε χασαποταβέρνες, φαστφουντάδικα, σουβλατζίδικα ή πατσατζίδικα.

41.) Ποτέ δεν απεικονίζονται την ώρα που χλαπακιάζουν στο εστιατόριο, αλλά πάντα την ώρα που πίνουν το λευκό κρασί τους (ποτέ μπύρα ή οτιδήποτε άλλο). Ο διάλογος δε, μπορεί να κρατήσει 1 ώρα, χωρίς να εμφανιστεί σερβιτόρος για να πάρει/φέρει παραγγελία.

42.) Στα εστιατόρια πίνουν μόνο λευκό κρασί. Κόκκινο πίνουν πάντα στο σπίτι, μπροστά στο τζάκι, πριν το φυστίκι.....

43.) Όταν τους πούν κάτι δυσάρεστο στο τηλέφωνο, ή τους το κλείσουν κατάμουτρα, κάθονται σαν ηλίθιοι με το ακουστικό στο χέρι και το κοιτάζουν.

44.) Σε περίπτωση που η σειρά είναι του Παπακαλιάτη, τότε οι πρωταγωνιστές (και ειδικά ο ίδιος) δε γαμούν/-νται.

ΚΑΝΟΥΝ ΕΡΩΤΑ. Με συγκεκριμένη προτίμηση σε στάσεις όπως: πέταγμα στον τοίχο, πέταγμα στο πάτωμα, βούτηγμα έξω από το ασανσέρ, τράβηγμα απότομο και κόλλημα στην πόρτα κλπ. Και φυσικά πάντα θα υπάρχει ένα πλάνο που ο τύπος "παίρνει" την τύπισσα απο "πίσω".

45. Τα οικονομικά προβλήματα όλων είναι λυμένα. Συνήθως αφήνεται να εννοηθεί οτι στην οικογένεια υπάρχει μια μεγάλη επιχείρηση (στην οποία δεν εργάζεται κανείς όμως) ή οτι έχει πεθάνει κάποιος συγγενής (γονείς, παππούδες) που τους έχει αφήσει σπίτι και χρήματα αρκετά για την υπόλοιπη ζωή τους.

Οι δέκα καλύτερες ποδοσφαιρικές ατάκες!

10. Ντάνιελ Άλβες (αμυντικός Μπαρτσελόνα): «Αν ο Πεπ μου πει να πέσω από το τρίτο διάζωμα του Καμπ Νου, τότε κάτι κάλο θα με περιμένει κάτω!»

9. Ο Αμπράμοβιτς έχει παρκάρει τα Ρωσικά τανκς του στο γρασίδι μας και μας βομβαρδίζει με χαρτονομίσματα των 50 Λιρών!....David Dein-Αντιπρόεδρος της Άρσεναλ. 

8. Δεν ήσουν παίκτης παγκόσμιας κλάσης όταν υπέγραψες μαζί μας....Απάντηση του Αρσεν Βενγκερ στον Πατρίκ Βιεϊρά, όταν ο Γάλλος παραπονέθηκε πως η Άρσεναλ δεν έκανε μεταγραφές παικτών παγκόσμιας κλάσης....

7. Τέβες (επιθετικός): Ο Τέρι δεν έχει ηθική μετά από αυτό που έκανε στον Μπριτζ. Στην γειτονιά μου αν το κάνεις αυτό, την επόμενη μέρα θα βρεθείς με κομμένα πόδια, χέρια και... ξέρετε.

6. «H μπάλα είναι σαν τη γυναίκα, της αρέσει να την χαϊδεύουν»....Εric Cantona

5. «Όποιος λέει ότι η νίκη δεν είναι το παν, μάλλον δεν έχει νικήσει ποτέ του» Mia Hamm (από πολλούς θεωρείται η καλύτερη γυναίκα ποδοσφαιριστής)

4. «Η διαφορά μεταξύ του σωστού και του λάθους συνήθως δεν είναι πάνω από πέντε μέτρα»...Johan Cruyff

3. «Οι κανόνες του ποδοσφαίρου είναι πολύ απλοί. Βασικά είναι ο εξής ένας: αν κυλάει κλότσα την, αν όχι τότε κλότσα την μέχρι να κυλήσει» Phil Woosman

2. «Αυτό το παλικάρι πρέπει να γεννήθηκε off side» Ο Sir Alex Fergusson για τον Pippo Inzaghi

1. «Μερικοί λένε ότι το ποδόσφαιρο είναι θέμα ζωής και θανάτου. Σας διαβεβαιώνω ότι είναι ακόμα πιο σημαντικό» Bill Shankly (Αγγλος Προπονητής)

Το ταγκό... της Ελλάδας με την Αργεντινή

Το «σενάριο Αργεντινής» ήταν πάντα προσφιλές στον Τζόζεφ Στίγκλιτς. Ηδη από το 2010 ο Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος έλεγε τα εξής «σπουδαία»: «Η Αργεντινή αποτελεί ένα καλό παράδειγμα. Αφού υποτίμησε το νόμισμά της και αναδιάρθρωσε το χρέος της, πλήρωσε ένα υψηλό τίμημα. Γνώρισε όμως στη συνέχεια έξι χρόνια ανάπτυξης, που της επέτρεψαν να μειώσει το ποσοστό της φτώχειας από 40% σε 13%. Η ανεργία της είναι σήμερα μικρότερη από εκείνη που γνωρίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Μπορεί να μη λύθηκαν όλα τα προβλήματά της, αλλά η κατάσταση είναι σήμερα αντικειμενικά καλύτερη από ό, τι πριν. Βγαίνοντας από το ευρώ και αναδιαρθρώνοντας το χρέος τους, η Ελλάδα και η Ισπανία θα ανακτούσαν την ανταγωνιστικότητά τους. Δεν θα είχαν βέβαια πλέον πρόσβαση στις κεφαλαιαγορές, αλλά αυτό συμβαίνει ήδη με την Ελλάδα. Αυτό που τους συμβαίνει σήμερα είναι η χειρότερη δυνατή τιμωρία…».



Ανάλογες απόψεις έχει διατυπώσει και ο άλλος Αμερικανός νομπελίστας, ο Πολ Κρούγκμαν. Οι δύο οικονομολόγοι δεν μπορεί ασφαλώς να κατηγορηθούν για άγνοια. Ούτε για δόλο, ότι θα ήθελαν ας πούμε την κατάρρευση του ευρώ γιατί το είδαν από την αρχή με κακό μάτι.


Το πιο σουρεαλιστικό από όλα είναι ότι τους διαψεύδει ο «μοιραίος» υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής Ντομίνγκο Καβάγιο, που τη δεκαετία του ’90 επεξεργάστηκε και εφήρμοσε τη λεγόμενη «στρατηγική της Αργεντινής» κατ’ απαίτησιν του ΔΝΤ. Και μας προειδοποιεί ότι μια τέτοια στρατηγική θα ισοδυναμούσε με αυτοκτονία!


Οι Αμερικανοί οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι η εμπειρία από τις χώρες που ακολούθησαν τον δρόμο της Αργεντινής έδειξε πως η διαγραφή ενός σημαντικού μέρους του χρέους μιας χώρας δεν κάνει την οικονομία της λιγότερο αλλά περισσότερο αξιόπιστη! Οσο για τον δικαστικό δρόμο που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν οι δανειστές, υπάρχει μια βασική παραδοχή του διεθνούς δικαίου πως καμία κυρίαρχη χώρα δεν μπορεί να υποχρεωθεί να συνομολογήσει την οικονομική αυτοκτονία της, εξαναγκαζόμενη σε μέτρα λιτότητας που θα εξανδραποδίσουν τον λαό της. Τα κράτη είναι κυρίαρχα. Και όταν δεν το αντιλαμβάνονται αυτό οι κυβερνήσεις τους, το αντιλαμβάνονται οι λαοί τους.


Ο Τζόζεφ Στίγκλιτς είναι ένας από τους πλέον διάσημους, αλλά κυρίως από τους πλέον αμφιλεγόμενους Αμερικανούς οικονομολόγους. Λοιπόν, αυτός ο νομπελίστας (!) έπεισε τον Παπανδρέου να σύρει τη χώρα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με το επιχείρημα πως «θα μπορούσε το Ταμείο να μας παράσχει προστασία έναντι των κερδοσκοπικών πιέσεων στα ελληνικά ομόλογα».


Αντίθετα, όμως, τα ελληνικά ομόλογα μπήκαν στο στόμα του διαβόλου... ανοίγοντας την όρεξη για βίαιες επιθέσεις κατά των ομολόγων και των λοιπών ευάλωτων οικονομιών της Ευρωζώνης.


Ο Στίγκλιτς έχει υπηρετήσει τους σύγχρονους δεσμοφύλακες του χρέους, την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Οταν έλαβε το βραβείο Νομπέλ για την Οικονομία, πριν από δέκα χρόνια, είχε αποκαλύψει στον δημοσιογράφο Γκρεγκ Πάλαστ της βρετανικής εφημερίδας Observer το πώς γεμίζουν σήμερα οι σύγχρονες φυλακές του χρέους με ολόκληρους λαούς. «Αναλύουμε ξεχωριστά την οικονομία κάθε χρεωμένης χώρας», έλεγε τότε ο Στίγκλιτς. «Και παραδίδουμε σε κάθε υπουργό ένα πανομοιότυπο πρόγραμμα που αποτελείται από τέσσερα στάδια».


Πρώτο στάδιο: οι ιδιωτικοποιήσεις. Ή, ακριβέστερα, το «λάδωμα». Γιατί οι ηγέτες αυτών των χωρών ξεπουλούσαν πρόθυμα τις δημόσιες υπηρεσίες των χωρών τους!


Δεύτερο στάδιο: Η απελευθέρωση στην κυκλοφορία του κεφαλαίου. Θεωρητικά, η απελευθέρωση επιτρέπει την εισροή και την εκροή κεφαλαίων. Στην πράξη, όμως, τα κεφάλαια έφευγαν μόνο έξω. Εμπαιναν για κερδοσκοπία στην αγορά ακινήτων και έφευγαν στον πρώτο κίνδυνο. Υστερα οι χώρες τα «καλόπιαναν» για να επιστρέψουν με αστρονομικά επιτόκια, που συνέτριβαν τις οικονομίες τους και τα δημόσια ταμεία τους.


Τρίτο στάδιο: Η προσαρμογή στις αγοραίες τιμές. Ενας ευφημισμός για αυξήσεις στις τιμές των τροφίμων, του νερού και του φυσικού αερίου. «Οι ταραχές που ακολουθούσαν ήταν μια επώδυνη φυσική συνέπεια», συνεχίζει ο Στίγκλιτς.


Τέταρτο στάδιο: Το «άνοιγμα» της οικονομίας. Ο Στίγκλιτς το παραλληλίζει με τους πολέμους του οπίου. Οι ισχυρές χώρες υποχρέωναν τις ασθενέστερες να ανοίξουν τα σύνορά τους στα προϊόντα τους, ενώ ταυτόχρονα προστάτευαν τις δικές τους αγορές από τα δικά τους.


Της Ζ. Ζήκου

Της Ελλάδας .... το κάγκελο

Όσο η ανασφάλεια και το ελληνικό χρέος αυξανόταν, τόσο οι καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες μειωνόταν. Στα τέλη του 2011 οι καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες είχαν πέσει στα 200 δισεκατομμύρια ευρώ περίπου, ενώ τα συνολικά χρέη της Ελλάδας και των Ελλήνων υπολογίζονταν στο 1,1 τρισεκατομμύριο Ευρώ, σχεδόν όσο και η συνολική εμπορική αξία όλων των ακινήτων (εκτός κτημάτων και οικοπέδων) στην Ελλάδα.
Την ίδια εποχή υπολογίζονταν πως από αυτό το 1,1 τρισεκατομμύριο Ευρώ τα 355 δισεκατομμύρια ήταν εξωτερικό χρέος, ενώ τα 850 δισεκατομμύρια εσωτερικό.
Τα 250 δισεκατομμύρια ήταν χρέη των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων προς τις τράπεζες. Από αυτά τα 116 δισεκατομμύρια. αφορούσαν χρέη από στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια, τα 120 δισεκατομμύρια χρέη των επιχειρήσεων προς τις τράπεζες και τα 16 δισεκατομμύρια χρέη των Ελευθέρων Επαγγελματιών.
Ωστόσο υπήρχε και μια ακόμη μεγάλη βραδυφλεγή βόμβα πάνω στην οποία καθόταν η ελληνική οικονομία και ειδικά οι επιχειρήσεις: οι μεταχρονολογημένες επιταγές. Ήταν επιταγές με αρχική αξία 80 δισεκατομμύρια Ευρώ, που έληγαν κατά μέσο όρο μετά από 6-12 μήνες και στο ενδιάμεσο είχαν αλλάξει τέσσερις με πέντε φορές χέρια με αποτέλεσμα η συνολική αξία του χρέους που αντιπροσώπευαν να πολλαπλασιαστεί ανάλογα και να φτάσει τα 400 δισεκατομμύρια ευρώ!

Στο πάνθεον των ελληνικών χρεών, υπήρχαν και 41 δισεκατομμύρια που αφορούσαν ληξιπρόθεσμες οφειλές επιχειρήσεων και ιδιωτών προς το Δημόσιο. Από αυτά το 90% (37 δισεκατομμύρια) τα χρωστούσαν μόλις 14.700 πρόσωπα και εταιρείες και τα υπόλοιπα 4 δισεκατομμύρια περίπου 900.000 φορολογούμενοι.
Ακόμη και οι πιο αισιόδοξοι όμως δεν θεωρούσαν πως μπορούσαν να εισπραχθούν ποτέ πάνω από 10 δισεκατομμύρια από αυτές τις οφειλές.
Τέλος, αν υπολογίσει κανείς και τα χρέη προς τα ασφαλιστικά ταμεία, τα χρέη του Δημοσίου προς τους ιδιώτες προμηθευτές και τα κάθε είδους χρέη μεταξύ των ιδιωτών, τότε το 1,1 τρισεκατομμύριο Ευρώ δεν φαντάζει και τόσο εξωπραγματικό ποσό.
Το 2011 το ελληνικό ΑΕΠ είχε πέσει λόγω ύφεσης στα 225 δισεκατομμύρια Ευρώ. Αυτό σημαίνει πως τα συνολικά χρέη των Ελλήνων ξεπερνούσαν κατά πέντε φορές το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν τους, αναλογούσαν δηλαδή σε 100.000 Ευρώ περίπου για κάθε κάτοικο της χώρας

Oυκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος

O πλανήτης μας κοντεύει να βουλιάξει στα χρέη, που σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις ξεπερνούν κατά δέκα φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ, το οποίο υπολογιζόταν το 2008 σε περίπου 70 τρισεκατομμύρια δολάρια (10.500 δολάρια μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα). Αυτό σημαίνει πως ο κόσμος μας, η παγκόσμια οικονομία, κάθεται πάνω σε μια βόμβα χρεών ύψους τουλάχιστον 700 τρισεκατομμυρίων δολαρίων!
Μια βόμβα που, αντί να μικραίνει, μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο.


Όλοι χρωστούν σε όλους. Κάποιοι όμως χρωστούν περισσότερα και κάποιοι άλλοι ζουν πλουσιοπάροχα με τους τόκους των χρημάτων που δάνεισαν σε κάποιους άλλους. Η αγορά χρέους καλά κρατεί. Κράτη χρωστούν ασύλληπτα ποσά σε τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, διεθνείς οργανισμούς, επιχειρήσεις, ιδιώτες προμηθευτές ακόμη και σε άλλα κράτη.
Επιχειρήσεις χρωστούν σε κράτη, ασφαλιστικά ταμεία, τράπεζες και σε ιδιώτες προμηθευτές.
Ο μεγαλύτερος χρεωμένος στον κόσμο είναι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ με ένα συνολικό χρέος που αγγίζει τα 15 τρισεκατομμύρια δολάρια. Αντίστοιχα ο μεγαλύτερος πιστωτής παγκοσμίως είναι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας: μόνο τα Αμερικανικά Ομόλογα που κατείχε το 2010 έφταναν σε αξία τα 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια. Στο ενδιάμεσο τους υπάρχει ένας ωκεανός από χρεωμένους και δανειστές και λίγο πολύ οι περισσότεροι κάτοικοι του πλανήτη ανήκουν είτε στη μία είτε στην άλλη κατηγορία.


Το πως δημιουργήθηκαν όλα αυτά τα χρέη και το πώς χορηγήθηκαν όλα αυτά τα δάνεια, είναι μεγάλη ιστορία. Έχει να κάνει με την ίδια τη φύση, τη δημιουργία και την κυκλοφορία του χρήματος. Αποτελεί κοινό μυστικό πως το περισσότερο χρήμα που κυκλοφορεί δημιουργείται μέσω της χορήγησης δανείων από τις τράπεζες, δηλαδή μέσω της ανακύκλωσης του «αέρα» ή μόχλευσης.
Αρκεί μια τράπεζα να έχει ένα ευρώ δικό της κεφάλαιο για να μπορεί να δανείζει εκατό! Ναι, φίλοι μου, τα νούμερα στον τραπεζικό σας λογαριασμό είναι απλώς το χρέος κάποιου άλλου ανθρώπου.
Οι τράπεζες θα κατέρρεαν αμέσως αν τυχόν και οι άνθρωποι συνειδητοποιούσαν ότι δημιουργούν πλασματικό χρήμα, συχνά χωρίς καθόλου αντίκρισμα στην πραγματική οικονομία. Πρόκειται για ένα ψεύτικο οικοδόμημα που μπορεί να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή από το ίδιο του το βάρος.

45 πράγματα που μαθαίνουμε από τις σαπουνόπερες Α΄

1.) Πάντα υπάρχει μια εταιρία..

2.)Πάντα υπάρχει ένας αστείος καφετζής.


3.)Ένας διάλογος όσο απλός κι αν είναι ποτέ δεν γίνεται να τελειώσει σε δύο απλές σειρές όπως π.χ


-Τι κάνεις Fernando?


-Καλά είμαι......


Πρέπει να τραβήξει τόσο πολύ που να αρχίσει να σε νευριάζει όπως π.χ


-Fernando?


-Ναι..


-Εσύ είσαι?


-Ναι , εγώ είμαι ....


-Τι κάνεις , καλά είσαι ?


-Ναι... Ναι μια χαρά είμαι . Αν αυτό ρωτάς .


- Κάτσε. Κάτσε , τι εννοείς αν αυτό ρωτάω .Φυσικά και ρωτάω αυτό,ρωτάω αν είσαι καλά... κλπ , κλπ.


4.)Όταν είσαι σπίτι σου, φοράς τα καλά σου και όχι κάτι πιο casual.


5.) Όταν έρχεται κάποιος σπίτι σου να συζητήσετε, ποτέ δεν κάθεστε κάπου, παρά πηγαίνετε στο σαλόνι και αρχίζετε την συζήτηση όρθιοι..


6.) Όταν ανοίγεις την τηλεόραση να δεις τις ειδήσεις, βλέπεις απευθείας αυτό που θες και αφού τελειώσει, κλείνεις την τηλεόραση, και κάθεσαι μετά και σκέφτεσαι φωναχτά. (Δηλαδή LOL ποιος βλέπει αυτό που θέλει στην τηλεόραση και μετά την κλείνει?)


7.) Υπάρχει πάντα μια τύπισσα που την έχει περάσει ένα "χέρι" όλη η σειρά...


8.) Υπάρχει πάντα μια Μαρία. (Της γειτονιάς,άσχημη,της αγάπης κτλπ.)


9.) Πάντα κάποιος θα πάθει αμνησία.


10.) Η αγκαλιά είναι η τέλεια ευκαιρία για να δείξει κάποιος τον πραγματικό του εαυτό. Πάντοτε ο ένας από τους δύο που αγκαλιάζονται αλλάζει απότομα ύφος σε μοχθηρό ή μίζερο.

11.) Ο τυπικός μεσοαστός μένει σε ένα τεράστιο σπίτι για το οποίο όλοι έχουμε απορία που βρήκε τα λεφτά και το αγόρασε.


12.) Ακόμα κι αν είναι άνεργος με οικονομικά προβλήματα μένει πάντα σε ακριβή περιοχή και γεμάτο με ολοκαίνουργια μοντέρνα έπιπλα.


13.) Στις Μεξικανικές σαπουνόπερες πάντα η καλή πρωταγωνίστρια είναι παρθένα και μόνο όταν παντρευτεί τον ωραίο πρωταγωνιστή θα το κάνει και σίγουρα θα μείνει με τη μια έγκυος,ενώ όταν το ανακοινώνει στην οικογένεια της όλοι χαίρονται κλπ. μέχρι τη στιγμή που θα γεννήσει, αφού θα της το πάρουνε, κλέψουνε κλπ. και μετά θα αρχίσουν το κυνήγι του θησαυρού!


14.) 1os Θεμελιώδης Νόμος: Πηδάς κάποια? Είναι η αδερφή σου.


15.) Στο τέλος της σειράς έχουν γίνει τόσες αιμομιξίες που πλέον όλοι είναι σόι.


16.) Η νεκρανάσταση είναι καθημερινό φαινόμενο και δεν ταράζει κανέναν.


17.) Οι συζητήσεις τελειώνουν συχνά με τόσο περίεργο τρόπο, που αν δεν άλλαζε το πλάνο, δε θα υπήρχε αντικειμενικά κάτι να γίνει που να ακολουθεί τα θεμελιώδη έστω πρότυπα συμπεριφοράς. Αλλά ευτυχώς αλλάζει το πλάνο και δε μαθαίνουμε τι έγινε στη συνέχεια της σκηνής.


Αλλα ευτυχώς αλλάζει το πλάνο και δεν μαθαίνουμε τι έγινε στη συνέχεια της σκηνής!


18.) Στα meetings, ο CEO δεν σε ρωτάει για τη δουλειά..(Βλέπε Ν 1.)

Δουλειά του είναι να σερβίρει whiskey το middle management που συζητάει για γκόμενες
19.) Παντοτε όταν μια οικογένεια κάνει γλέντι, το τηλέφωνο/κουδούνι θα χτυπήσει για να έρθει κάποιος να μεταφέρει κακά μαντάτα.


20.) Της εν λόγω οικογένειας θα της συμβούν όλα τα κακά του κόσμου, βιασμός, δολοφονία, ναρκωτικά λες και τους έχει κάνει ποδαρικό ο Μητσοτάκης.


21.) Υπάρχει πάντα ένας ρόλος "αγίας" γυναίκας, που καταπίνει της απιστίες του συζύγου της, του συγχωρεί παραστρατήματα και απάνθρωπες συμπεριφορές και μονίμως κλαίει σαν την Βροχοπούλου.:P


22.) Κανείς δεν δουλεύει, όλοι κάθονται και ξύνονται.


23.) Ποτέ δεν πάνε στην αστυνομία, γιατί είναι σοφότερο να εξιχνιάσεις μια δολοφονία, έναν βιασμό μόνος σου.


24.) Συνώνυμα του φτωχού είναι το χαζός και το άξεστος.


25.) Οι πρωταγωνιστές γεννοβολάνε ακατάπαυτα, αλλά στο τέλος μένουν με ένα παιδί. Διότι είτε τα παιδιά τους χάνονται, λες και είναι καρφίτσες είτε πεθαίνουν από μια σπάνια αρρώστια , που σε 6 δις ανθρώπους θα τύχει σε εκείνους.

Χρόνια Πολλά Καλή Χρονιά