Ανταλλαγή Επιτρόπων τώρα!

Η ανάληψη καθηκόντων Επιτρόπου «Ελληνικών υποθέσεων» από κάποιον Κοινοτικό παράγοντα θα ήταν περισσότερο από καλοδεχούμενη, εάν οι χώρες του Νότου και η «αδελφή» Ιρλανδία όριζαν ταυτόχρονα έναν δικό τους Επίτροπο Οικονομίας και Ανάπτυξης στις χώρες του Βορρά, με αρμοδιότητα την εξισορρόπηση των διαχρονικών ασυμμετριών μεταξύ των «εργατικών» Βορείων και «τεμπέληδων» Νοτίων. 

Η ανταλλαγή Επιτρόπων μεταξύ του πλούσιου Βορρά και του (νεό)πτωχου Νότου θα διασφάλιζε ότι οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και η εξυπηρέτηση των χρεών της Ελλάδας (και σύντομα των λοιπών PIIGS) θα γίνονταν κατά προτεραιότητα, αλλά και ότι ο Επίτροπος των Νοτίων θα «κούρευε» επενδύσεις, ΑΕΠ, τεχνογνωσία και θέσεις εργασίας από τον πλούσιο Βορρά, διοχετεύοντάς τα υπέρ των πτωχών συγγενών της Μεσογείου - και των εν πτωχεία αδελφών Κελτών.

Αυτό το φιλόδοξο σενάριο θα μπορούσε κάλλιστα να υποκαταστήσει τις ανωμαλίες, τις ασυμμετρίες και τις ανισορροπίες του Κοινοτικού Χώρου και θα αποτελούσε την μεγαλύτερη αναδιάρθρωση Οικονομίας στην ανθρώπινη ιστορία. Διότι αυτό χρειάζεται. Εάν όντως θέλουμε εμβάθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρέπει να πάψει ο Βορράς να αντιμετωπίζει τον Νότο ως αγορά στις καλές ημέρες και εστία λοιμωδών νοσημάτων στις κακές, τα δε PIIGS να κλείσουν τις ιστορικές τους υποχρεώσεις με τα ανοιχτά γραμμάτια του αστικού εκσυγχρονισμού.

Κι ας φωνάζει το υπερσυντηρητικό οικονομικό ιερατείο και το «φάντασμα» του πολιτικού κόστους που περιβάλλει τους ηγέτες της Ε.Ε., οι οποίοι δεν βλέπουν την καταστροφή που έρχεται. Η ανεργία και η αποανάπτυξη θα ξαναχτυπήσουν την Πύλη του Βραδεμβούργου και το Παρίσι, εάν η κατάσταση δεν ανατραπεί. Κακά τα ψέματα, οι μοίρες μας είναι πια αλληλένδετες. Ακόμη και τα διάσημα κοινοτικά κονδύλια εν πολλοίς επιστρέφουν στη βιομηχανία του Βορρά και η απορρόφησή τους εξαρτάται από τα Προγράμματα Δημοσίων Επενδύσεων του Νότου.

Στο διάστημα 2001-2010, δηλαδή την περίοδο του Ευρώ, αφαιρώντας τις υπηρεσίες από το εμπορικό ισοζύγιο, οι Γάλλικές και, κυρίως, οι Γερμανικές επιχειρήσεις έκαναν κύκλο εργασιών από την «τεμπέλικη» Ελλάδα, άνω των 50 δισ. ευρώ, χρήματα που έγιναν κέρδη, επενδύσεις και τραπεζικές καταθέσεις και χρηματοδότησαν, στη συνέχεια, εντόκως τις ανάγκες του Ελληνικού δανεισμού.

«Στη μεσογειακή πλευρά της Ευρώπης η πορεία της οικονομικής μεγέθυνσης και της ανάπτυξης πραγματοποιείται πάντοτε μέσα από κύκλους βραχείας διαρκείας, οι οποίοι σε κάθε επόμενη φάση θα πρέπει να ξαναρχίσουν σχεδόν από την αρχή, ως εάν ο προγενέστερος κύκλος να μην είχε προϋπάρξει» έγραφε προφητικά ο καθηγητής Κ. Βεργόπουλος πριν από τρεις δεκαετίες (Η από-ανάπτυξη σήμερα, Εξάντας, 1986).

«Ο προγενέστερος κύκλος» δεν πρέπει να εξαφανιστεί, σε βάρος δύο γενεών, αλλά να εκσυγχρονιστεί και να πάει μπροστά. Ειδάλλως, ας ανταλλάξουμε επιτρόπους, αν και φοβούμαι ότι μάλλον θα είναι αργά για όλους.

Από το Βήμα

Ου να μου χαθείτε

Η ζωή των ανθρώπων δεν είναι μόνο αριθμοί και δημοσιονομικά μεγέθη. 
Είναι πάνω απ' όλα αξιοπρέπεια: ατομική, οικογενειακή, εργασιακή, κοινωνική, εθνική.  Αυτή την αξιοπρέπεια κήδεψαν χθες με όλες τις «τιμές»


Εδωσαν στον Τόμσεν και την παρέα του όλα όσα ζητούσαν. 

Σ' αυτούς που 

● Δεν ήλθαν για να σώσουν την Ελλάδα από τη χρεοκοπία, αλλά για να τη διαχειριστούν προς όφελος των ιδίων και όσων εκπροσωπούν. Για να σώσουν το ευρώ και τα δανεικά.

● Δεν ήλθαν για να κρατήσουν τη χώρα εντός του ευρώ, αλλά για να τη βγάλουν μόνο όταν οι ίδιοι θα είναι ασφαλείς – και εξασφαλισμένοι.

● Δεν ήλθαν για να διασώσουν τους μισθούς και τις συντάξεις, όπως έλεγαν επί μήνες οι – εξυπηρετούντες αλλότρια συμφέροντα – γελοίοι κλακαδόροι και προπαγανδιστές της τρόικας και των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου, αλλά για να τους εξαϋλώσουν.

● Δεν ήλθαν για να κρατήσουν τη χώρα, έστω και με θυσίες, στο πλαίσιο της Ευρώπης, αλλά για να την καταντήσουν Τρίτο Κόσμο.

● Δεν ήλθαν για να «σώσουν» την Ελλάδα από την καταστροφή οδηγώντας τη στην «ανάπτυξη», αλλά για να διαδραματίσουν τους ρόλους του εκκαθαριστή, του συνδίκου πτώχευσης και του δημοπράτη υπέρ των δανειστών.

Ου να μου χαθείτε 

Η αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας

Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε.

Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφα και ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο (βλ. το προηγούμενο άρθρο μου Το Πρώτο Τάνγκο στην Ευρωζώνη) αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας.

Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. Σε σχέση με χώρες όπως η γνωστή τρόικα Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία, αλλά και η Βρετανία και το Βέλγιο, το σύνολο του χρέους μας (δημοσίου και ιδιωτικού) είναι το μικρότερο. Πως αυτό; Επειδή οι έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα εκείνων. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα: Πάνω από 150 δις πραγματικών καταθέσεων! Μιλάμε για άνω του μισού ΑΕΠ σε καταθέσεις, κάτι για το οποίο οι περισσότεροι εταίροι μας θα σκότωναν να το έχουν, που λέει ο λόγος. Αν μάλιστα προσθέσετε και όλα τα χρήματα ελλήνων που βρίσκονται στο εξωτερικό, θα δείτε ότι οι έλληνες δεν είμαστε και τόσο φτωχοί κατά μέσον όρο, κι ας έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας στην Ευρώπη (με εξαίρεση την Λεττονία).

Ως πολίτες είμαστε ελάχιστα χρεωμένοι σε σχέση με πολλούς από τους επικριτές μας στις Λόνδρες, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είμαστε λευκές περιστερές. Για δεκαετίες φορτώναμε το δημόσιο με τόσο μεγάλο χρέος που το βλέπουμε πλέον να βουλιάζει μπροστά στα μάτια μας. Εδώ όμως που φτάσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και να αποφασίσουμε σύσσωμοι (ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, γιάπηδες και στελέχη του ΠΑΜΕ, αστοί των βορείων προαστίων και αναρχικοί της Πλατείας Εξαρχείων) να δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε στο κράτος, δεν αρκεί. Αν μάλιστα το παρακάνουμε στην αλληλεγγύη προς το δημόσιο, η 'γενναιοδωρία' μας αυτή θα στεγνώσει την κυκλική ροή του πλούτου από το οποίο εξαρτάται το δημόσιο για τα έσοδά του το 2011, το 2012 κ.ο.κ.

Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός:

Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους.

Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας.

Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό;

Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (του δικού μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ.

Οι τράπεζές μας; Θα υποφέρουν, είναι αλήθεια - δεδομένου ότι ακόμα και το 25% του δημόσιου χρέους που διαθέτουν θα παγώσει. Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι το έχουν ήδη διαθέσει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για ζεστό χρήμα που έχουν ήδη πάρει. Και ότι έχουν πρόσβαση στις τεράστιες, κατά κεφαλήν, αποταμιεύσεις μας. Για να μην προσθέσω ότι απολαμβάνουν εγκληματικά υψηλά ποσοστά κέρδους τόσα χρόνια. Όπως το κράτος μας, έτσι κι αυτές να μάθουν να ζουν λιτά και με σύνεση όπως κάνουν χρόνια τώρα οι εργαζόμενοι των 700 ευρώ.

Επί πλέον, ο αποκλεισμός του κράτους μας από τις χρηματαγορές δεν θα διαρκέσει πολύ. Αν κηρύξει στάση πληρωμών, και ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, δεν θα περάσει πολύ καιρός που παλιοί δανειστές θα αποδεχθούν νέους όρους αποπληρωμής ενός ποσοστού των περασμένων δανεικών και νέοι υποψήφιοι δανειστές (μπορεί και οι ίδιοι με τους παλιούς) θα σχηματίσουν ουρά έξω από το Υπουργείο Οικονομίας να το δανείσουν! Βλέπετε, το χρέος μας θα έχει μειωθεί τόσο που θα αποτελούμε εξαιρετική επένδυση. Έτσι είναι το κεφάλαιο - όταν οσφραίνεται ένα επικερδές deal δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του.

Σε τελική ανάλυση, είναι λάθος μας να φοβόμαστε τόσο πολύ την στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Άλλοι πρέπει να φοβούνται μια τέτοια εξέλιξη περισσότερο από εμάς:

• η κυβέρνηση της κας Μέρκελ η οποία θα πρέπει να διασώσει τις Γερμανικές τράπεζες που θα κλονιστούν από μια δική μας στάση πληρωμών

• η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θα πρέπει να δει τι θα κάνει με μία χώρα-μέλος την οποία δεν μπορεί να αποβάλει από την ΕΕ αλλά η οποία τελεί υπό πτώχευση

• οι κυβερνήσεις όλων των άλλων χωρών (πλην ίσως της Ολλανδίας και της Αυστρίας) που θα τρέμουν για το ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος των αγορών (των οποίων η όρεξη θα έχει ανοίξει από την 'επιτυχημένη' επίθεση στο χρέος της Ελλάδας)

• οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας (χωρών με συνολικό χρέος πάνω από 400%)

• όλοι όσοι έχουν επενδύσει στο ευρώ, είτε σε περιουσιακά στοιχεία είτε ως μέσο συναλλαγής.

Στάση πληρωμών λοιπόν!

Τώρα!

Με χαμόγελο και αισιοδοξία!

(Και ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Ότι αν πειθόμασταν να απελευθερωθούμε από τον φόβο της πτώχευσης, οι φίλοι μας οι Γερμανοί θα έσπευδαν την ίδια στιγμή να την αποσοβήσουν...)

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Ανέκδοτο - Πως το έμαθε;

Ο Γιωρίκας είναι ένας εμπορος επίπλων και έφτασε στην Γαλλια για επαγγελματικό ταξίδι.
Εκεί στο ξενοδοχείο που διέμενε γνώρισε μια πολύ όμορφη Γαλλίδα.Όμως το πρόβλημα ήταν ότι αυτός μιλούσε μόνο αγγλικά και η άλλη μόνο γαλλικά ετσι ήταν αδύνατο να συννενοηθούν με τα λόγια.

Έτσι αυτος έβγαλε ένα μπλοκάκι και ένα στυλό και ζωγράφισε ένα ταξί.
Αυτή του χαμογέλασε και πήραν ένα ταξι και πηγαν μια βόλτα σε ένα πάρκο.
Αργότερα ζωγράφισε ένα τραπέζι σε ένα εστιατόριο και ένα ερωτηματικό από δίπλα, αυτή συμφωνησε και έτσι πηγαν και για δειπνο.
Μετα το δείπνο, ζωγράφισε δυο χορευτές και αυτή ενθουσιάστηκε.
Όλο το βράδυ γυρνούσαν στα κλαμπ και όταν ξημερώματα πια γυρίσαν στο ξενοδοχείο, η Γαλλίδα του ζήτησε το μπλοκάκι. Αυτός της το έδωσε και αυτη ζωγράφισε ένα μεγάλο κρεβάτι και ένα ερωτηματικό και του το έδειξε χαμογελώντας με νόημα...

Από τοτε πέρασαν δυο μήνες και ο Γιωρίκας ακομη αναρωτιέται πως έμαθε η Γαλλιδα ότι ήταν έμπορος επίπλων!!

«Η καμήλα αν δεν γονατίσει δεν μπορείς να την φορτώσεις»

«Η καμήλα αν δεν γονατίσει δεν μπορείς να την φορτώσεις», λέει μια αραβική παροιμία. Και εδώ αναρωτιέται κανείς: Γιατί ο λαός μας είναι γονατισμένος, το κεφάλαιο διεξάγει μόνο του ταξικό πόλεμο και φορτώνει όλα τα βάρη της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης στις πλατιές του εργαζόμενου λαού και των λαϊκών στρωμάτων; 

Φταίνε μόνο οι εργατοπροδότες εργατοπατέρες συνδικαλιστές ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που καλλιέργησαν την αναποτελεσματικότητα των αγώνων με τις 24ωρες απεργίες που προκηρύσσουν, απλώς για να εκτονώσουν την λαϊκή δυσαρέσκεια; 

Φταίνε τα κόμματα που αναπροσδιορίζονται αριστερά και κομμουνιστικά τα οποία δεν μπορεί να εμπνεύσουν τις εργατικές μάζες, να δημιουργήσουν ταξικές συνειδήσεις, είναι βουτηγμένα στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό, στέκονται εχθρικά σε κάθε λαϊκή ενέργεια που ξεφεύγει απ’ τα πλαίσια της αστικής νομιμότητας; 
 («Την ταξική πολιτική συνείδηση  μπορούμε να τη φέρουμε στον εργάτη μόνο από τα έξω, δηλαδή έξω από την οικονομική πάλη, έξω από τη σφαίρα των σχέσεων μεταξύ εργατών και αφεντικών», έγραφε ο Λένιν κι αυτό γιατί οι εργάτες δεν μπορούν από μόνοι τους να την αποκτήσουν λόγω της φύσης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης),.

Πραγματικά δεν ξέρω την απάντηση. Θυμάμαι όμως όταν πριν αρκετά χρόνια συζητούσα με ένα στέλεχος κομμουνιστικού κόμματος της Τουρκίας (ήταν για χρόνια αντάρτης στα βουνά του Κουρδιστάν, και είναι πολύ γνωστός στον λαό της γείτονας χώρας με το παρατσούκλι «Καρά Σεϊτάν») που μου έλεγε το εξής: Τις αστικές δικτατορίες, με κοινοβουλευτικό προσωπείο που έχουμε σε Ελλάδα και Τουρκία ένα κομμουνιστικό κόμμα έχει καθήκον να τις παλέψει δημιουργώντας παράνομο και νόμιμο μηχανισμό. Να συνδυάζει την πάλη των κινητοποιήσεων που κάνει στα αποδεκτά πλαίσια του αστικού κράτους, με τις ενέργειες του παράνομου μηχανισμού του που θα τιμωρεί όργανα των κατασταλτικών μηχανισμών που εγκληματούν σε βάρος του λαού και θα προχωρεί σε όποια άλλη ενέργεια χρειάζεται που δεν μπορεί να κάνει ένα κόμμα που θέλει να είναι αποδεκτό απ’ το πολιτικό κατεστημένο.

Αξίζει λέτε το κόπο να δώσουμε βαρύτητα σ’ αυτά που λέει ένας «Καρά Σεϊτάν» (μαύρος διάολος);


Από το Κόκκινο

Ανοιχτή επιστολή της Σεμίνας Διγενή στον Κάρολο Παπούλια

Κάποτε ήμουν πραγματικά ηλίθια. Αθώα, ευκολόπιστη, Κάποτε πίστευα με τη μία τους ανθρώπους, μ έπειθαν τα λόγια. Τώρα θυμώνω εύκολα, γιατί μάλλον ξύπνησα, βγήκα από το λήθαργο, μαζί με όλους, ξαφνικά. Εξοργίζομαι λοιπόν, όταν με κοροιδεύουν.  

Ο Κάρολος Παπούλιας, υπήρξε πολύ φίλος μου. Έχουμε κάνει μαζί από τσιπουρομαχίες και συνεντεύξεις σε βάρκα στη λίμνη Παμβώτιδα, μέχρι καταβάσεις σε γκρεμούς του Μετσόβου. Έχω απολαύσει αποκαλυπτικές εξομολογήσεις πολιτικού περιεχομένου και εντυπωσιακά περιστατικά με αρχηγούς κρατών και πιπεράτα παραλειπόμενα, που εννοείται θα κρατήσω μόνο για τον εαυτό μου.   Τότε πίστευα, ότι στη μεγάλη σοσιαλιστική επανάσταση, ο Παπούλιας θα κρατούσε αυτοδικαίως το λάβαρο..

Τόσα χρόνια μετά, αγαπητέ Κάρολε, αισθάνομαι απελπιστικά προδομένη από σας, γιατί ΤΙΠΟΤΕ απ όσα σχεδιάζατε εκεί στην ψαροταβέρνα της Αναβύσσου,  ΔΕΝ πραγματοποιήσατε.

Τι να κάνω την πολυδιαφημισμένη αντιστασιακή θητεία σας στον ΕΛΑΣ. κ. Πρόεδρε, όταν επιμένετε να είστε ακόμη Πρόεδρος.. 

Ξεγελάσατε όλοι σας, τόσα χρόνια τους Έλληνες, με χάντρες  σαν να ήταν ιθαγενείς. Εξασφαλίσατε τη σιωπή και τη συναίνεσή τους με λίγα ψίχουλα, από τον κρατικό κορβανά, ως μισθό σε διορισμένους στο δημόσιο, με ελάχιστα χρήματα ως επιχορήγηση σε επιχειρήσεις που ιδρύθηκαν απλά και μόνο για την επιχορήγηση (για την οποία πάρθηκαν και οι απαραίτητες μίζες), με επιδόματα και παροχές που προέρχονταν από τα δάνεια που καλούνται να πληρώσουν τώρα κ.α. Υπήρχε περίπτωση διαφορετικά, να μην πάρουν με τις πέτρες, βουλευτή - υπουργό, που ενώ δεν είχε δεύτερο παντελόνι να φορέσει, πριν ο ελληνικός λαός του κάνει την τιμή να τον εκλέξει, αρκούσαν λίγα χρόνια πολιτικής σταδιοδρομίας, για έπαυλη δίπλα στην Ακρόπολη; Ή μήπως θα γλίτωνε ο ανεπάγγελτος, πρώην ζιγκολό, όταν θα μετατρεπόταν σε έναν από τους πλουσιότερους πολιτικούς στην Ευρώπη; Θα γινόταν ποτέ, κάποιος υπουργός, σε υπουργείο, του οποίου οι αποφάσεις θα εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα των πεθερικών του (!) ή θα χρηματοδοτούσε γενναιόδωρα τις δραστηριότητες της μητέρας του και δε θα άνοιγε ρουθούνι; Ή θα επιτρεπόταν να γεμίζουν οι καταθετικοί λογαριασμοί των επιχειρηματιών – αφεντικών σας, μόνο και μόνο για τη ''φροντίδα'' της επανεκλογής σας;

Σε όλα τα παραπάνω και σε ακόμα περισσότερα, αν δεν ήσασταν συμμέτοχος, ήσασταν απλός παρατηρητής. Και τα δύο, εκ του αποτελέσματος, κρίνονται ως πράξεις προδοσίας. Έτσι το βλέπω πιά, Κάρολε...


Είχατε αμέτρητες ευκαιρίες,  να ελαφρύνετε εαυτόν, από τις αμαρτίες του παρελθόντος (από το ''δάνειο'' του ''κωλόσπιτου'' της Εκάλης, μέχρι τη σημερινό ''τουμπεκί'' στο ξεπούλημά μας και τη νέα Κατοχή). Θα μπορούσατε να γίνετε Κάρολε, πραγματικό σύμβολο αντίστασης στα σχέδια εξόντωσης του Ελληνικού λαού, αν απλά δεν υπογράφατε τους νόμους και τα διατάγματα που σας έφερνε η ''κυβέρνηση''. Αν είσασταν μ εμάς κι όχι μ αυτούς. Αν υποβάλλατε την παραίτησή σας, εξηγώντας με  διάγγελμα τους λόγους. (Εσείς οι λακωνικοί Δωριείς, γνωρίζετε τον τρόπο να είστε σαφείς...)

Τότε, μάλιστα, θα αξίζατε με χίλια, ένα νέο γύρο με τσίπουρα..

ΥΓ 1 Μαθαίνω, δεν περνάς καλά τελευταία, χτύπησαν το σπίτι σου (επανέρχομαι στον ενικό, αυτά δεν λέγονται σε πληθυντικό) στην Ασκληπιού, πάνω από 30 αναρχικοί. Τις προάλλες σε γιουχάρισαν άγρια στην παρέλαση και στα Θεοφάνεια.. Σε αποκάλεσαν προδότη. Ο κόσμος έχει θυμώσει πολύ.. Και πεινάει πολύ.. Και η αδικία δεν αντέχεται. Θάρθουν και χειρότερα, αν δεν κάνεις κάτι.

ΥΓ 2 Με θλίβει πραγματικά η εικόνα σου σήμερα... Έχω ακόμη τις φωτογραφίες μας στα Γιάννενα, σ εκείνο το γεύμα, μετά από μια συνέντευξη, που μας είχες καλέσει με το συνεργείο της ΕΡΤ, όταν σε απαθανάτιζε ο φακός, να κυνηγάς την τρίχρονη κόρη μου, για να την πείσεις να φάει. Θυμάμαι ακόμη, εκείνον τον πυροβολισμό, για ένα...κυκλάμινο.

Πού πήγε το χιούμορ σου, η επαναστατικότητά σου, αυτό το ''μέσα σε όλα'' που είχες, η εκπληκτική επαφή σου με τον κόσμο, αυτή η ..ψαγμένα κοσμοπολίτικη συμπεριφορά, που σε ξεχώριζε από τους υπόλοιπους ξελιγωμένους Πασοκάνθρωπους, από το κοπάδι με τους βλαχοδήμαρχους, που το έπαιζαν παράγοντες της Αλλαγής; Σου έλεγα τότε, ότι μου θυμίζεις στο προφίλ τον Μάρλον Μπράντο στην ''Ανταρσία'' και γέλαγες..

  Ακόμη Κάρολε, μου τον θυμίζεις,
αλλά  στον ''Νονό''...
                                                                                                                  
Της Σεμίνας Διγενή

Ζούμε το φιάσκο του δόγματος της λιτότητας

Την περασμένη εβδομάδα το Εθνικό Ινστιτούτο Οικονομικής και Κοινωνικής Έρευνας, μία βρετανική δεξαμενή σκέψης, δημοσίευσε μία αναπάντεχη γραφική παράσταση συγκρίνοντας την τρέχουσα ύφεση με προηγούμενες υφέσεις και ανακάμψεις. Αποδεικνύεται ότι βάσει ενός σημαντικού δείκτη - εκείνου που καταγράφει τις αλλαγές στο πραγματικό ΑΕΠ από την αρχή της ύφεσης - η Βρετανία τα πάει χειρότερα τώρα σε σχέση με την περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης προπολεμικά.

Τέσσερα χρόνια μετά τη Μεγάλη Ύφεση το βρετανικό ΑΕΠ είχε ανέβει και πάλι στα προηγούμενα επίπεδα. Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά τη νέα ύφεση, η Βρετανία δεν βρίσκεται κοντά στο να επανακτήσει το χαμένο έδαφος του ΑΕΠ.

Και η Βρετανία δεν είναι η μοναδική περίπτωση. Η Ιταλία επίσης τα πάει χειρότερα τώρα από ό,τι τη δεκαετία του 1930 - και με την Ισπανία να κινείται προς μία διπλή ύφεση, έχουμε τρεις από τις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης στην ίδια μοίρα.

Ναι, υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί και κάποιες επιπλοκές. Αλλά αυτά αντανακλούν και μία εκπληκτική αποτυχία πολιτικής. Και πρόκειται για μία αποτυχία, συγκεκριμένα του δόγματος της λιτότητας, που κυριαρχεί στους σχεδιασμούς της πολιτικής τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες τα τελευταία δύο χρόνια. Βέβαια, η βρετανική ανεργία ήταν πολύ υψηλότερη τη δεκαετία του 1930 σε σχέση με σήμερα, επειδή η βρετανική οικονομία βρισκόταν σε ύφεση πριν ξεσπάσει η Μεγάλη Ύφεση. Και η Βρετανία γνώρισε τότε πιο ήπια ύφεση συγκριτικά με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακόμη και έτσι, το να ξεπεραστούν οι επιδόσεις του 1930 δεν θα έπρεπε να είναι δύσκολο έργο.

Δεν έχουμε μάθει πολλά για την οικονομική διαχείριση τα τελευταία 80 χρόνια; Ναι έχουμε μάθει - αλλά στη Βρετανία και αλλού, οι πολιτικές ελίτ αποφάσισαν να πετάξουν την γνώση από το παράθυρο και να βασιστούν σε ιδεολογικά βολικούς ευσεβείς πόθους. Η Βρετανία για παράδειγμα, έπρεπε να είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της «επεκτατικής λιτότητας», της ιδέας ότι αντί να αυξήσουμε τις κυβερνητικές δαπάνες για να καταπολεμήσουμε την ύφεση, τις περιορίζουμε - και αυτό οδηγεί σε ταχύτερη οικονομική ανάπτυξη.

Πώς μπορεί η οικονομία να ανθίσει όταν η ανεργία είναι ήδη υψηλή και οι κυβερνητικές πολιτικές άμεσα τη διογκώνουν; Εμπιστοσύνη! «Σθεναρά πιστεύω» διακήρυξε ο Ζαν Κλοντ Τρισέ - όταν ήταν πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και υπέρμαχος της επεκτατικής λιτότητας - «ότι υπό τις παρούσες συνθήκες, πολιτικές που ενισχύουν την εμπιστοσύνη θα καλλιεργήσουν και δεν θα παρακωλύσουν την οικονομική ανάκαμψη, επειδή η εμπιστοσύνη είναι το κλειδί σήμερα».

Τέτοιες επικλήσεις στη νεράιδα της εμπιστοσύνης ποτέ δεν ήταν αληθοφανείς. Ερευνητές στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και αλλού γρήγορα απέρριψαν το υποτιθέμενο επιχείρημα ότι η μείωση των δαπανών δημιουργεί θέσεις εργασίας. Παρ' όλα αυτά ισχυροί άνθρωποι και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού εξυμνούν τους προφήτες της λιτότητας, ο κ. Κάμερον συγκεκριμένα, επειδή το δόγμα της επεκτατικής λιτότητας «ταιριάζει γάντι» στην ιδεολογική τους ατζέντα. Το εξοργιστικό σε αυτή την υπόθεση είναι ότι αυτή η τραγωδία ήταν εντελώς περιττή.

Πριν από μισό αιώνα οποιοσδήποτε οικονομολόγος - ή οποιοσδήποτε φοιτητής οικονομικών είχε διαβάσει το εγχειρίδιο του Πολ Σάμιουελσον «Οικονομικά» - θα μπορούσε να μας πει ότι η λιτότητα εν όψει ύφεσης είναι πολύ κακή ιδέα. Αλλά πολιτικοί, ειδήμονες και λυπάμαι που το λέω, πολλοί οικονομολόγοι, αποφάσισαν, κυρίως για πολιτικούς λόγους, να ξεχάσουν όσα γνώριζαν. Και εκατομμύρια εργαζόμενοι πληρώνουν το τίμημα αυτής της σκόπιμης αμνησίας.

 

Του Paul Krugman
The New York Times

Αν η Ελλάδα επιτεθεί, μας τα πέρνει όλα!!!

Για το ελληνικό χρέος μίλησε Γερμανός καθηγητής Ιστορίας-Οικονομίας στο Spiegel σε σκληρή γλώσσα για τη Γερμανία. Ο Γερμανός καθηγητής της Ιστορίας της Οικονομίας Albrecht Ritschl (LSE) τα λέει έξω από τα δόντια για το ελληνικό χρεός στο έξαλλα ανθελληνικό Spiegel, ο δημοσιογράφος του οποίου δεν πιστεύει στα αυτιά του.

Spiegel:
Κύριε Ritschl, η Γερμανική κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία στο θέμα της Ελλάδας, στη λογική «λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε ό,τι σας λέμε». Κρίνετε δίκαιη αυτή τη συμπεριφορά;


Ritschl:
Όχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη. Η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και το ρόλο του «Δασκάλου της Ευρώπης» η Γερμανία τα χρωστάει… στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον Α΄ αλλά και τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμά τους για τεράστια χρηματικά ποσά. Αυτό το ξεχνούν όλοι.


Spiegel:
Θα μας πείτε τι ακριβώς συνέβη τότε;

Ritschl:
Η δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι το 1929 αποκλειστικά με δανεικά. Μάλιστα για τις αποζημιώσεις του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου δανείστηκε από τις ΗΠΑ. Επρόκειτο για μια «δανειακή Πυραμίδα», η οποία κατέρρευσε με την κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά για τις ΗΠΑ ήταν τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία καταστροφικές.


Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο οι ΗΠΑ φρόντισαν να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση της Ανατολικής με τη Δυτική Γερμανία. Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία. Στην ουσία πάνω σε αυτό στηρίχθηκε το περίφημο γερμανικό μεταπολεμικό θαύμα! Παράλληλα όμως, τα θύματα της γερμανικής κατοχής όπως οι Έλληνες, ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν τα δικαιώματα τους για αποζημίωση.


Spiegel:
Πόσο μεγάλα ήταν τότε τα ποσά από τις γερμανικές χρεοκοπίες;


Ritschl:
Με βάση την οικονομική επιφάνεια που είχαν οι ΗΠΑ κατά την εποχή εκείνη, αναλογικά τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του ‘30 ισοδυναμούν με το κόστος της κρίσης του 2008. Αν τα συγκρίνουμε λοιπόν με τα ελληνικά χρέη, τότε, πιστέψτε, με τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά. Σε σχέση με την οικονομική επιφάνεια της χώρας, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και ίσως της νεότερης οικονομικής ιστορίας.


Spiegel:
Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία;


Ritschl:
Εξαρτάται πως το υπολογίζει κανείς. Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστον τρεις φορές. Μετά την τελευταία στάση πληρωμών στη δεκαετία του ‘30, ανακουφίστηκε η Γερμανία από τις ΗΠΑ με το γνωστό πλέον haircut, σαν να μετατρέπεις ένα afro look σε φαλάκρα. Από τότε κρατάει η χώρα την οικονομική λάμψη της. Στο ίδιο διάστημα όμως οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δούλεψαν σαν τα σκυλιά για να σηκώσουν κεφάλι από τις καταστροφές του πολέμου και τη γερμανική κατοχή. Κι ακόμη το 1990 είχαμε επίσης μια στάση πληρωμών.


Spiegel:
Είστε βέβαιος;


Ritschl:
Φυσικά! Ήταν όταν ο τότε καγκελάριος Kohl αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λονδίνου, του 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των δύο Γερμανιών, θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμανία όμως πλήρωσε ελαχιστότατες αποζημιώσεις μετά το 1990, ούτε τα αναγκαστικά δάνεια που είχε συνάψει, ούτε τα έξοδα κατοχής. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα. Μην κρυβόμαστε! Η Γερμανία στον 20ο αιώνα άρχισε δυο πολέμους, ο δεύτερος μάλιστα ήταν πόλεμος αφανισμού και εξολόθρευσης. Στη συνέχεια οι εχθροί της αποποιήθηκαν το δικαίωμά τους εν μέρει ή και καθολικά για αποζημιώσεις. Το περίφημο «γερμανικό θαύμα» συντελέστηκε πάνω στις πλάτες άλλων Ευρωπαίων. Αυτό δεν το ξεχνούν οι Έλληνες.


Spiegel:
Αυτή τη στιγμή συζητιέται η διάσωση της Ελλάδας μέσω μιας παράτασης του χρόνου πληρωμής των κρατικών ομολόγων, δηλαδή μιας ελεγχόμενης αναπροσαρμογής των χρεών. Μπορούμε εδώ να μιλάμε για επαπειλούμενη χρεοκοπία;


Ritschl:
Βεβαίως! Ακόμη κι αν ένα κράτος δεν είναι εντελώς ανίκανο να ικανοποιήσει τους πιστωτές του, μπορεί να είναι υπό χρεοκοπία. Όπως και στην περίπτωση της Γερμανίας τη δεκαετία του ’50. Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει μόνη της να πληρώσει τα χρέη. Άρα είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένη. Επιτέλους θα πρέπει να καθοριστεί, ποια χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν.

Spiegel:
Ναι, αλλά το κράτος που πληρώνει τα περισσότερα είναι η Γερμανία.


Ritschl:
Νομίζω πως έτσι θα πρέπει να γίνει. Έχουμε υπάρξει στο παρελθόν υπερβολικά ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι ανθελληνικές θέσεις που προβάλλουν τα γερμανικά ΜΜΕ είναι πολύ επικίνδυνες. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα έγινε δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις. Οι Έλληνες γνωρίζουν πολύ καλά την εχθρική στάση των γερμανικών ΜΜΕ. Αν η διάθεση των Ελλήνων γίνει πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις! Αν αρχίσει η Ελλάδα και αν ποτέ αναγκαστεί η Γερμανία να πληρώσει, τότε θα μας τα πάρουν όλα.


Spiegel:
Τι προτείνετε δηλαδή να κάνουμε στο θέμα της Ελλάδας;

Ritschl:
Θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες και να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς συνεχίζουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, ίσως κάποιοι μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς. Οι χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια δείχνουν τη λύση: πρέπει τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους! Ξέρω πως αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γι’ αυτό και είναι απαραίτητο ένα πρόγραμμα βοήθειας. Δυστυχώς, η λύση αυτή είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι τελικά θα πρέπει να πληρώσουμε. Μόνο έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα αρχή.

Μισέλ Αλιετά :«Ο πρώτος χρυσός κανόνας είναι να μη μειωθεί βιαστικά το χρέος»

O Μισέλ Αλιετά, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Paris-X-Nanterre και επιστημονικός σύμβουλος στο Κέντρο Ερευνών για τη διεθνή οικονομία CEPII και στην Groupama-AM, σχολιάζει  τις προκλήσεις της Ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής της 30ης Ιανουαρίου. Συγγραφέας του βιβλίου Zone euro: éclatement ou fédération [Ευρωζώνη: έκρηξη ή ομοσπονδία] (εκδόσεις Michalon, 188 σελίδες, 15 ευρώ) καταπιάνεται με τα δεινά της ευρωζώνης.

O Αλιετά είναι ο ιδρυτής της ονομαζόμενης « γαλλικής σχολής της ρύθμισης  » (école de la régulation) και ένας από τους πιο γνωστούς οικονομολόγους της χώρας, νέο-κενσυανής και σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης.

Τι προσδοκάτε από τη Σύνοδο Κορυφής της 30ης Ιανουαρίου;

Υποτίθεται ότι θα ασχοληθεί με την ανάπτυξη. Αυτό είναι κάτι καλό, εφόσον δεν έγινε λόγος γι' αυτήν στις δέκα προηγούμενες Συνόδους! Δυστυχώς, δεν πρέπει να περιμένουμε πολλά.  Θα ακούσουμε την Άνγκελα Μέρκελ να παροτρύνει: «Κάντε ό,τι κάνουμε κι εμείς !»  Η ανταγωνιστικότητα τιμών, όμως, που επιθυμεί το Βερολίνο είναι κάτι σχετικό. Εφόσον αντιμετωπίζεται αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα  των μισθών, και με δεδομένη την σταθερότητα των συναλλαγματικών ισοτιμιών, η αναζήτηση της ανταγωνιστικότητας μετατρέπεται σε πάλη όλων εναντίον όλων και καταλήγει στον αποπληθωρισμό (μείωση τιμών και μισθών).

Δε συμμερίζεστε, λοιπόν, τη γενικότερη αισιοδοξία…

Όχι, το σχέδιο της 9ης Δεκεμβρίου εξακολουθεί να είναι ανεπαρκές και οι χώρες της ευρωζώνης κάνουν πάντα το λάθος να εστιάζουν αποκλειστικά στα προβλήματα δημοσίου χρέους. Ο πρώτος χρυσός κανόνας είναι να μην προσπαθήσουν να μειώσουν βιαστικά το δημόσιο χρέος τη στιγμή που ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι σε θέση να στηρίξει την οικονομία. Μετά το 1945, χρειάστηκαν 20 με 25 χρόνια διαρκούς ανάπτυξης  προκειμένου να απορροφηθεί το επιπρόσθετο χρέος που οφειλόταν στον πόλεμο!

Είκοσι χρόνια, είναι πολύ…

Βραχυπρόθεσμα, πρέπει να δράσουμε, γιατί το κόστος του δημοσίου χρέους μπορεί να μεγιστοποιηθεί λόγω του πανικού  στις αγορές. Μόνο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) μπορεί να αναλάβει αυτήν τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα αγοράζοντας τους κρατικούς χρεωστικούς τίτλους προκειμένου τα επιτόκιά τους να παραμείνουν σε επίπεδα που καθιστούν εφικτή την πολιτική των δημοσιονομικών περιορισμών.

Η ΕΚΤ κάνει ήδη αρκετά…

Δρα έμμεσα, ανακουφίζοντας τις τράπεζες που μπόρεσαν να αγοράσουν κρατικούς χρεωστικούς τίτλους. Για το λόγο αυτό τα επιτόκια δεν ανέβηκαν μετά την υποβάθμιση των εννέα χωρών από τον οίκο Standard & Poor's. Αλλά το πρόβλημα μπορεί να προκύψει εκ νέου, πιο δραματικά, την άνοιξη, εφόσον η Ελλάδα οδηγηθεί σε άτακτη χρεοκοπία με την έξοδο από την ευρωζώνη.

Εφαρμόζουν  σωστή πολιτική στην Ελλάδα;

Η Ελλάδα δεν μπορεί να ανταπεξέλθει με την παρούσα πολιτική που έγκειται στην προσθήκη νέων στρωμάτων χρέους μέχρι τη στιγμή που η καθίζηση  - και όχι η απλή οικονομική ύφεση-  που πλήττει τη χώρα, να καταστρέψει τις προσπάθειες μείωσης του ελλείμματος. Για να ανταπεξέλθει η χώρα, θα χρειαστεί να παραγραφεί το 70% του χρέους της και να προβεί σε ενέσεις κεφαλαίου προκειμένου να αναδιοργανωθεί η γεωργία, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και να  αναπτυχθεί ο τουρισμός.

Η Ελλάδα πρέπει να βγει από το ευρώ;

Υπό τις παρούσες συνθήκες, η Ελλάδα μάλλον έχει συμφέρον να παίξει αυτό  το παράτολμο στοίχημα. Μία τέτοια έξοδος θα είχε τρομερό κόστος, θα επέφερε τεράστιες απώλειες πλούτου λόγω της υποτίμησης και θα οδηγούσε το λαό σε  μεγαλύτερη φτώχεια. Η επαναφορά , όμως, ενός εθνικού νομίσματος και μια  βαθιά υποτίμηση θα έδιναν  ώθηση για ανάπτυξη; Αυτό συνέβη στην περίπτωση  της Αργεντινής. Το κρίσιμο πρόβλημα για τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης σε αυτό το σενάριο, είναι ο αντίκτυπος από τον πανικό των αγορών. Μόνο ένας παράγοντας μπορεί να το αποτρέψει: η Κεντρική Τράπεζα.

Η δράση της ΕΚΤ αποτελεί «το» αντίδοτο σε αυτήν την κρίση;

Είναι η πρώτη πράξη . Αλλά δεν μπορούμε  να σταματήσουμε εδώ. Διότι το πρόβλημα δε συνδέεται μόνο με την απόκλιση του δημοσίου χρέους, αλλά και με τις ανισορροπίες των ισοζυγίων πληρωμών, που δημιουργούνται από το  δημόσιο και ιδιωτικό χρέος. Το δεύτερο στάδιο περιλαμβάνει την εφαρμογή μίας πραγματικής δημοσιονομικής σύζευξης. Αυτό συνεπάγεται μια συνεργατική διαδικασία που θα εξασφαλίσει την αλληλεπίδραση σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Επίσης, οι κυβερνήσεις θα πρέπει να δεχτούν πολυετείς δεσμεύσεις.

Τι θέλετε να πείτε;

Τα κράτη πρέπει να δεσμευτούν μεσοπρόθεσμα, για ένα  διάστημα πέντε ετών, λαμβάνοντας υπόψη τις προοπτικές ανάπτυξης χωρίς να περιοριστούν σε ένα καλούπι προκαθορισμένων κανόνων. Πρέπει να αποδεχτούν τα ελλείμματα, όταν η οικονομία επιβραδύνεται και να καταγράφουν  τα πλεονάσματα σε περιόδους ευημερίας. Πρέπει να διαχωρίσουν τις λειτουργικές δαπάνες από τις επενδύσεις, που αποτελούν τη βάση της αειφόρου ανάπτυξης και δεν θα πρέπει να περιλαμβάνονται σε ισοσκελισμένο προυπολογισμό

Αυτό έρχεται σε αντίθεση με το «χρυσό κανόνα» που επιθυμεί η Γερμανία…

Ο γερμανικός νεοφιλελευθερισμός προϋποθέτει την ένταξη σε ένα προκαθορισμένο καλούπι. Τώρα ζούμε σε ένα αβέβαιο περιβάλλον. Κάθε άκαμπτος κανόνας είναι αναποτελεσματικός. Η Γερμανία πρέπει να εγκαταλείψει το νεομερκαντιλισμό και να αναλάβει την ηγεσία της ευρωζώνης λαμβάνοντας υπόψη τα συμφέροντα των εταίρων της. Μέχρι στιγμής, οι εξαγωγές αποτελούν τη βάση του οικονομικού της μοντέλου που βασίζεται στην ανταγωνιστικότητα. Αυτή η λογική συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην αποβιομηχανοποίηση της Νότιας Ευρώπης. Αυτές οι ανισορροπίες αποτελούν πλέον πρόβλημα!

Πώς θα αποκατασταθεί το πρόβλημα;

Με δύο τρόπους . Με μια ένωση δια μέσου μεταφοράς κεφαλαίου με τον τρόπο που η Βόρεια Ιταλία χρηματοδοτεί τη Νότια Ιταλία. Και με την επανεκβιομηχάνιση των  χωρών  που έχασαν τη βιομηχανική τους υπόσταση , προωθώντας  ένα βιομηχανικό μοντέλο του οποίου η υλοποίηση  θα έχει χαρακτήρα εδαφικό και θα σχετίζεται με το περιβάλλον. Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για τη μεγαλύτερη πρόκληση του εικοστού πρώτου αιώνα.

Από την LE MONDE 

ΕΣΘΟΝΙΑ :Επεκτείνεται η φτώχεια.

Ο «τίγρης της Βαλτικής» όπως και «το μοντέλο κράτους της ΕΕ» είναι μερικές από τις ονομασίες που δόθηκαν στην Εσθονία παρουσιάζοντάς την ως χώρα που ξεπέρασε την καπιταλιστική κρίση με σημαντική οικονομική ανάπτυξη, που σημειώθηκε χάρη στις άμεσες επενδύσεις επιχειρηματιών από τις σκανδιναβικές χώρες και της Κεντρικής Ευρώπης, που θέλησαν να εκμεταλλευτούν τη χαμηλή φορολογία και τους μισθούς πείνας.



Η καπιταλιστική κρίση «χτύπησε την πόρτα» της Εσθονίας μετά το 2008 και η κυβέρνηση του Τάλιν ξεκίνησε να εφαρμόζει σκληρά μέτρα λιτότητας, μειώνοντας τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων κατά 30% και περικόπτοντας τις κοινωνικές παροχές, οδηγώντας το λαό σε εκτεταμένη φτώχεια. Το δημόσιο χρέος έφθασε στο 7,2% του ΑΕΠ, ενώ υποτιμήθηκε το εθνικό νόμισμα με αποτέλεσμα ακόμα μικρότερους μισθούς, αλλά με αυξημένες τιμές των προϊόντων. Μόνο το 2009 το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 14,1%, ενώ η βιομηχανική παραγωγή κατά 26,5%. Ο φόρος επί των πωλήσεων αυξήθηκε από 18 σε 20%, αυξήθηκε ο ΦΠΑ στα φαρμακευτικά είδη από 5 σε 9%. Σήμερα το δημόσιο χρέος της Εσθονίας κυμαίνεται στο 6,7% του ΑΕΠ, ωστόσο το εξωτερικό χρέος θεωρείται ιδιαίτερα μεγάλο για τα μεγέθη της χώρας.


Μέσα σ' αυτό το φόντο, οι εργαζόμενοι δέχθηκαν χτυπήματα και στις εργασιακές σχέσεις και στα δικαιώματά τους. Σύμφωνα με το Νόμο των Δημοσίων Υπηρεσιών, όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι εργαζόμενοι στις κυβερνητικές υπηρεσίες και κρατικές δομές δεν έχουν το δικαίωμα της απεργίας. Το 2009 τροποποιήθηκε ο Νόμος Συμβάσεων Απασχόλησης, ύστερα από συμφωνία των λεγόμενων «κοινωνικών εταίρων», μέσω του οποίου καθιερώνεται το ...δικαίωμα των εργοδοτών να επιβάλλουν λιγότερες ώρες εργασίας με μικρότερους μισθούς για τρεις μήνες το χρόνο, δεν πληρώνονται οι υπερωρίες και δίνεται απλά ρεπό, καθίστανται ευκολότερες οι απολύσεις και μειώνονται οι απαιτούμενες 30 ημερολογιακές μέρες προειδοποίησης σε περίπτωση απόλυσης σε δύο βδομάδες. Επιπλέον, δεν ισχύει πια η συνδικαλιστική ασυλία σε ό,τι αφορά στις απολύσεις, ενώ σε περίπτωση «άδικης» απόλυσης ο εργοδότης δίνει ως αποζημίωση τρεις μισθούς, ενώ για εγκύους και συνδικαλιστές το ποσό αυτό φτάνει τους έξι μισθούς.


Αυτές τις μέρες στοιχειοθετείται ο νέος Νόμος για την Εργασία, που αναμένεται να δοθεί στην κυβέρνηση το Φλεβάρη, ο οποίος προβλέπει παραπέρα μείωση των δικαιωμάτων των δημοσίων υπαλλήλων και ανοίγει το δρόμο για νέες απολύσεις. Σήμερα υπολογίζεται πως υπάρχουν 20.000 δημόσιοι υπάλληλοι και 5.000 εργαζόμενοι στους δήμους, και σύμφωνα με πληροφορίες, ο νέος νόμος προβλέπει την απόλυση 7.000 εργαζομένων. Εκτός των άλλων, αναμένεται να μειωθούν τα επιδόματα, οι δημόσιοι υπάλληλοι δε θα έχουν το δικαίωμα διαπραγμάτευσης συλλογικών συμβάσεων εργασίας.


Αντικομμουνισμός και επίθεση στο λαό


Τα οικονομικά προβλήματα, η αύξηση της ανεργίας και άλλων λαϊκών προβλημάτων πηγαίνουν χέρι χέρι με την αύξηση της κυβερνητικής αντικομμουνιστικής εκστρατείας. Τα τελευταία 20 χρόνια οι αρχές της Εσθονίας επίσημα εξισώνουν τον κομμουνισμό με το φασισμό, η περίοδος που η χώρα βρισκόταν στη σύνθεση της ΕΣΣΔ θεωρείται «κατοχή», απαγορεύεται η χρήση κομμουνιστικών συμβόλων αλλά και η δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ξηλώνονται αντιφασιστικά μνημεία, όπως συνέβη τον Απρίλη του 2007 με το μνημείο του μπρούντζινου στρατιώτη «Αλιόσα» από την κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας, ενώ την ίδια ώρα στήνονται μνημεία για όσους συμμετείχαν στις φασιστικές λεγεώνες των «Ες Ες» που χαρακτηρίζονται «ήρωες». Δημιούργησαν και λειτουργεί το λεγόμενο «Μουσείο σοβιετικής κατοχής» για την περίοδο από το 1940 έως το 1991, ενώ διοργανώθηκαν διαγωνισμοί σε μαθητές και φοιτητές (Απρίλης 2011) με τα εξής δύο θέματα: «Ο κομμουνισμός ίσον φασισμός;» και «Ολοι μιλάνε για το θάνατο του κομμουνισμού, όμως κανένας ακόμα δεν είδε το πτώμα του».


Η ανυπαρξία ταξικών συνδικαλιστικών οργανώσεων, η απαγορευμένη δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος και οι αυταπάτες που καλλιεργούν οι κυρίαρχες δυνάμεις έχουν οδηγήσει το λαό και τους εργαζομένους σε μια αδράνεια και απάθεια για όσα συμβαίνουν γύρω τους. Είκοσι χρόνια μετά τις ανατροπές και την καπιταλιστική παλινόρθωση είναι πλέον ...ελεύθεροι να «ζήσουν» με μισθούς και συντάξεις πείνας, με την ισοπέδωση των εργασιακών σχέσεων, στο πλαίσιο μιας λεγόμενης «ελεύθερης αγοράς»...


Από τον Ριζοσπάστη

Ανέκδοτο - Προσοχή στο ..... κόμμα

Είπε μονολογώντας ο παππούς, καθισμένος στην πολυθρόνα του μπροστά στη τηλεόραση που ανακοίνωνε και νέες μειώσεις στις συντάξεις:

Όταν ήμουν μαθητής, άκουγα κάθε τόσο τη δασκάλα μας να λέει:

«Να προσέχετε τα κόμματα! Ένα λάθος κόμμα, μπορεί να σας χαλάσει τελείως τη σύνταξη...

...Έπρεπε να περάσουν εξήντα χρόνια για να καταλάβω τι εννοούσε.»!!!!!!!!!!!!!!!

Ανέκδοτο - Η εκδίκηση του Κινέζου!

Ένας Κινέζος κάθεται αμέριμνος σε ένα μπαρ.
Ξαφνικά μπαίνει μέσα ένα "γομάρι" Αμερικανός και σκοντάφτει πάνω του.



Εκνευρισμένος ο Αμερικανός τον αρπάζει και του κάνει τη "μούρη κρέας"…


Ο Κινέζος φεύγοντας από το μπαρ λέει:


- Κινέζο φεύγει, αλλά τα εκδικητεί…
Ο Αμερικάνος σκέφτεται "Kαλά… κρασιά κιτρινινιάρη! θα μας κλ@σεις τ’ @ρχίδια μας…"

Το βράδυ όμως που πάει για ύπνο, ξυπνάει απότομα, με μια τεράστια κοτρώνα στο στομάχι του και με ένα χαρτάκι επάνω της να λέει…

"Εκντίκηση Kινέζου Νο1: Πέτρα στο στομάχι!"
Σκέφτεται ο Αμερικάνος "Σιγά το κόλπο, ρε Κινέζε..." και πετάει την πέτρα από το μπαλκόνι.


Όπως έπεφτε όμως η πέτρα, βλέπει ο αμερικάνος να ξετυλίγεται ένα σκοινί από το μπατζάκι του, μ΄ ένα άλλο χαρτάκι που έλεγε :
"Εκντίκηση Kινέζου Νο2: Το ντεξί σου αρχίντι είναι ντεμένο στην πέτρα!!!"


"Ωχ αμάν...", λέει ο Αμερικάνος, "Tι να κάνω τώρα..." και πηδάει από μπαλκόνι μαζί με την πέτρα.


Ξαφνικά όμως, όπως έπεφτε, πετάγεται και τρίτο χαρτάκι που έλεγε:
"Εκντίκηση Kινέζου Νο3: Το αριστερό σου αρχίντι είναι ντεμένο στο μπαλκόνι!!!!!!!!!!!"

Ο ήλιος...

«Ο ήλιος...

... έβγαινε πίσω από το πούσι εκείνο το πρωινό της 20ής Δεκεμβρίου 2001. Πίσω μας αντηχούσαν πυροβολισμοί. Το οργισμένο πλήθος οπισθοχωρούσε. Τότε τον είδα: τον άνδρα με το μπλε πανταλόνι και το χαβανέζικο πουκάμισο να πέφτει στα σκαλοπάτια του Κοινοβουλίου. Κατάλαβα πως ήταν νεκρός. Αρχίσαμε να οπισθοχωρούμε, κυνηγημένοι από την Πολιτοφυλακή. Θα μπορούσαμε να είχαμε και εμείς το ίδιο τέλος, με μια σφαίρα στο κεφάλι. Ομως επιστρέψαμε, αψηφώντας τον στρατιωτικό νόμο, τα δακρυγόνα, τις σφαίρες, ώσπου το απόγευμα ο πρόεδρος Φερνάντο ντε λα Ρούα, ο άνθρωπος που είχε διατάξει την καταστολή, το έσκασε με ένα ελικόπτερο».

Θυµάται...

... Ο Μιγκέλ Μπονάσο θυμάται. Και ξαναμετρά: 34 νεκρούς, στην κρίση που βούλιαξε την Αργεντινή και που «έκαψε» πέντε προέδρους μέσα σε μια εβδομάδα. Γιατί συνέβησαν όμως όλα αυτά στην πιο ευρωπαϊκή χώρα της Λατινικής Αμερικής; αναρωτιέται σήμερα ο πολιτικός, συγγραφέας και πρώην αντάρτης των Μοντονέρος. Γιατί συνέβησαν όλα αυτά στη χώρα με τις λιγότερες κοινωνικές ανισότητες, στην πρώτη που εξάλειψε τη φυματίωση και τον αναλφαβητισμό, σε αυτήν που διέθετε κοινωνικό κράτος ήδη από τη δεκαετία του 1940; Την απάντηση θα πρέπει να την αναζητήσουμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. «Οποιεσδήποτε ομοιότητες με τις λαϊκές κινητοποιήσεις που βλέπουμε σήμερα στην Ευρώπη και με τα μέτρα που εφαρμόζει εκεί το ΔΝΤ, σίγουρα δεν είναι συμπτωματικές» λέει ο Μιγκέλ Μπονάσο. «Οπως και τότε, έτσι και τώρα. Οταν σκάει η κερδοσκοπική φούσκα, δεν πληρώνουν τις συνέπειες οι τραπεζίτες και οι πολιτικοί τους αλλά οι μισθωτοί, οι μικροκαταθέτες και οι άνεργοι».

Μια οµοιότητα...

... ακόμη είναι το παράδοξο του Μένεμ, του ανθρώπου στον οποίο στηρίχτηκε το ΔΝΤ. Ανήκε στο κόμμα που δημιούργησε το κοινωνικό κράτος στην Αργεντινή. Οπως είπε ο ουρουγουανός συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο όταν ο Μένεμ ιδιωτικοποίησε όλες τις κρατικές επιχειρήσεις, «οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν γράψει τον πρόλογο, γράφουν τώρα και τον επίλογο». Οπως ακριβώς οι ευρωσοσιαλιστές που άνοιξαν την κερκόπορτα των χωρών τους στο ΔΝΤ μετά την κρίση του 2008. Με τον ζήλο του νεοπροσήλυτου, όπως ακριβώς οι ευρωσοσιαλιστές που ασπάστηκαν εν μια νυκτί τον νεοφιλελευθερισμό, ο Μένεμ ολοκλήρωσε το καταστρεπτικό έργο που είχε αρχίσει η στρατιωτική δικτατορία μετά τον Περόν. Η χώρα πτώχευσε και εκατομμύρια άνθρωποι βρέθηκαν από τη μια μέρα στην άλλη στο περιθώριο της κοινωνίας. Η ύφεση ήταν τόσο βαθιά που οι κυβερνήσεις του ζεύγους Κίρτσνερ μετά το 2003 έφεραν ανάπτυξη 9% σχεδόν κάθε χρόνο από τότε. Η Αργεντινή όμως απέχει ακόμη πολύ από τον παράδεισο.

Η ανάπτυξη...

... δεν φέρνει αυτομάτως και τη λύτρωση, επισημαίνει ο Μιγκέλ Μπονάσο, απογοητεύοντας πολλούς δοκιμαζόμενους Ευρωπαίους. Η καταστροφή ήταν τόσο μεγάλη που ένα μεγάλο μέρος του λαού της Αργεντινής παραμένει στο περιθώριο. Και η κυβέρνηση της χώρας διαπραγματεύεται πάλι μυστικά με επικίνδυνους συμβούλους του ΔΝΤ. Η πόρτα που οδηγεί στην κόλαση παραμένει ανοιχτή.

Του Ρούσου Βρανά