Τι δουλειά κάνεις;

- Δουλεύεις περίεργες ώρες!

- Σαν τις πουτάνες

- Πληρώνεσαι για να κάνεις τον πελάτη ευτυχισμένο!

- Σαν τις πουτάνες

- Ο πελάτης πληρώνει πολλά, αλλά το αφεντικό τα

παίρνει!

- Σαν τις πουτάνες

- Πληρώνεσαι με την ώρα, αλλά το ωράριό σου είναι μέχρι να τελειώσει η δουλειά!

- Σαν τις πουτάνες

- Ακόμα και εάν είναι καλό, δεν είσαι ποτέ περήφανος γι'αυτό που κάνεις!

- Σαν τις πουτάνες

- Αμοίβεσαι για να ικανοποιείς τις φαντασιώσεις των πελατών σου!

- Σαν τις πουτάνες

- Είναι δύσκολο να έχεις και να συντηρείς οικογένεια!

- Σαν τις πουτάνες

- Όταν σε ρωτάνε ποια είναι ακριβώς η δουλειά σου δεν μπορείς να απαντήσεις!

- Σαν τις πουτάνες

- Οι φίλοι σου απομακρύνονται από εσένα και μένεις μόνο με τύπους σαν κι εσένα!

- Σαν τις πουτάνες

- Ο πελάτης συνήθως πληρώνει το ξενοδοχείο σου και τις ώρες που δούλεψες!

- Σαν τις πουτάνες

- Το αφεντικό σου έχει πολύ ωραίο αυτοκίνητα!

- Σαν τις πουτάνες

- Όταν κάνει μία "αποστολή" στον πελάτη, χαμογελάς!

- Σαν τις πουτάνες

- Όταν τελειώσεις κάνεις μούτρα!

- Σαν τις πουτάνες

- Για να αποδείξεις τις ικανότητές σου πρέπει να περάσεις περίεργα τεστ!

- Σαν τις πουτάνες

- Ο πελάτης θέλει πάντα να πληρώσει λιγώτερα και εσύ πρέπει να κάνεις θαύματα!

- Σαν τις πουτάνες

- Όταν σηκώνεσαι το πρωί λες "Δε θέλω να κάνω αυτή τη δουλειά για όλη μου τη ζωή"!

- Σαν τις πουτάνες

- Εάν κάτι δεν πάει καλά, είναι πάντα δικό σου λάθος!

- Σαν τις πουτάνες

- Πρέπει να προσφέρεις δωρεάν τις υπηρεσίες σου στο αφεντικό σου και τους φίλους σου!

- Σαν τις πουτάνες

Τελικά είσαι σίγουρος ότι δουλεύεις στην πληροφορική;;;;;;;;;;;

Κλειστά ....επαγγέλματα

Η νεοφιλελεύθερη εμμονή για το άνοιγμα των δήθεν «κλειστών» επαγγελμάτων δεν είναι καθόλου αθώα.
Το ζήτημα συσχετίζεται λανθασμένα και υποκριτικά με την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και την πτώση των τιμών καθώς και με το δημοσιονομικό όφελος που υποτίθεται πως θα προκύψει από την απελευθέρωση.
Αυτές όμως οι συσχετίσεις είναι κυρίως ιδεολογικού τύπου.



Διότι το πρόβλημα της χαμηλής ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας δεν οφείλεται στους προστατευτικούς νόμους που διέπουν το καθεστώς λειτουργίας των διαφόρων επαγγελματικών κλάδων, ούτε καν στους μισθούς, αλλά σχετίζεται κυρίως με τις συνθήκες διανομής των προϊόντων, το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών, τη φορολογία, τη βελτίωση της τεχνικής, καθώς και με τις τιμές των πρώτων υλών. Ακόμα και αν αφαιρέσουμε δηλαδή κάθε προστατευτικό νόμο, καμία σοβαρή επίδραση δεν θα παρατηρήσουμε πάνω στις τιμές, διότι αυτές προσδιορίζονται από το συνολικό υψηλό κόστος παραγωγής και διανομής.
Ακόμη δηλαδή και αν ανοίξουν φαρμακεία σε κάθε γωνιά της Αθήνας, ακόμη και αν διπλασιαστεί ο αριθμός των ταξί, ακόμη και αν γεμίσουμε συμβολαιογράφους ή φουρνάρηδες, καμία πτώση των τιμών δεν θα παρατηρηθεί, εάν οι άλλες συνθήκες παραμείνουν σταθερές.


Ούτε όμως και δημοσιονομικό όφελος έχουμε από την δήθεν απελευθέρωση, διότι το όφελος αυτό θα προέλθει όχι από την δήθεν απελευθέρωση αλλά από τον εκσυγχρονισμό του φορολογικού συστήματος.
 
Τα επαγγέλματα είναι ήδη ανοιχτά, κανένας δεν απαγορεύει κάποιον να γίνει ιδιοκτήτης ταξί η μεταφορέας. Άρα δεν ζητάμε να ανοίξει το επάγγελμα. Ζητάμε να καταργηθούν όλοι οι προστατευτικοί κανόνες λειτουργίας του.
Αυτοί όμως οι κανόνες είναι που εξασφαλίζουν ακόμη τη βιωσιμότητα των επαγγελμάτων, ένα ανεκτό ποσοστό κέρδους και δίνουν τις τελευταίες ελπίδες επαγγελματικής επιβίωσης στους έλληνες. Σε λίγο δηλαδή δεν θα έχουμε καμία προσμονή. Ούτε καν να γίνουμε ταξιτζήδες.



Γιατί γίνονται όλα αυτά; Για να έχουμε μεγαλύτερη συγκέντρωση κεφαλαίου και αντικατάσταση της μικρής από την μεγάλη ιδιοκτησία. Με λίγα λόγια στόχος είναι η μετατροπή της μεσαίας τάξης των ελλήνων μικροϊδιοκτητών και των επιστημόνων, σε τάξη μισθωτών. Των 400 ευρώ.
Οι γιατροί υπάλληλοι ιδιωτικών κλινικών, οι δικηγόροι υπάλληλοι εταιρειών με 700 ευρώ και οι φαρμακοποιοί το ίδιο. Ο έλεγχος της ελληνικής οικονομίας- ιδίως μετά το κούρεμα του δημοσίου χρέους- θα περάσει έτσι σταδιακά σε επενδυτικούς και τραπεζικούς ομίλους ευρωπαϊκών συμφερόντων.

Καρατζαφέρης, ο πέμπτος Ντάλτον

Δεν είναι μόνο επικίνδυνος, είναι και ανόητος ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Επικίνδυνος γιατί προτείνει να νομοθετηθεί ότι και με την υποψία απειλής στο σπίτι ή στον δρόμο, θα μπορούσε ένας ένστολος ή ένας απλός πολίτης να τραβάει τα εξάσφαιρα κι όποιον πάρει ο χάρος. Ανόητος γιατί πιστεύει ότι με το μιζάρισμα που κάνει στην- υπαρκτή- ανασφάλεια του κόσμου, θα καταφέρει να ανακάμψει στις δημοσκοπήσεις, τσιμπώντας ψήφους ψευτοπαληκαράδων ή ολιγόνοων που νομίζουν ότι η καραμπίνα θα εξασφαλίσει την ασφάλειά τους.



Περίμενε κανείς ότι Έλληνας πολιτικός θα πρότεινε νόμο, που αν εφαρμοζόταν, θα μετέτρεπε τη χώρα σε Άγρια Δύση; Από τον Καρατζαφέρη όλα πλέον να τα περιμένει κανείς: «Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνην», αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Δεν θυμάμαι παράδειγμα άλλου πολιτικού που να έχει αυτοαναιρεθεί τόσες φορές, να έχει παίξει τόσες πολλές γροθιές με τον εαυτό του και να έχει κάνει τόσες κωλοτούμπες όσες κανένας κλόουν. Και αντί να δει σε αυτό το κουσούρι την αιτία της πτώσης του, μας καλεί όλους στο άθλημα της σκοποβολής σε ζωντανούς στόχους.


Μπορεί να παίζει όσο θέλει με τις κατά καιρούς ποικίλες πολιτικές αρχές που λέει ότι έχει αλλά τα πράγματα σήμερα στη χώρα είναι οριακά στα θέματα της κάθε είδους βίας και το «υλικό» εύφλεκτο. Ας φανταστούμε μόνο τι θα μπορούσε να συμβεί σε συναντήσεις «αγανακτισμένων» με άλλους πολίτες ή αστυνομικούς όταν σύμφωνα με την πρόταση Καρατζαφέρη θα μπορούσαν να υπάρχουν κουμπουροφόροι απ’ όλες τις πλευρές. Διότι φαντάζομαι ότι δεν είναι τόσο αφελής να πιστεύει πως τα όπλα θα μένουν σπίτι…


Και ένα καλό: Έβγαλε επιτέλους την προβιά του προβάτου, έτσι όπως παρουσιαζόταν μέρα παρά μέρα σε μεγάλα κανάλια και αποκάλυψε το αληθινό του πρόσωπο. Ίσως να πάρει και κάποιους ψήφους από τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Εύγε!


Αλλά πρότεινε και κάτι άλλο πλην της οπλοχρησίας: Να μαζέψουνε, λέει, όλους τους μετανάστες σε στρατόπεδα (δεν πρόσθεσε και «συγκέντρωσης») και να τρώνε μόνο όσοι παράγουν. Α, όχι αρχηγέ, δεν σε ψηφίζω αν δεν προτείνεις ριζικές λύσεις. Να, για παράδειγμα, να πείσεις τον μητροπολίτη Μεσογαίας να εγκρίνει το αποτεφρωτήριο. Ίσως αυτό σου δώσει την «τελική λύση»…


Του Κώστα Ρεσβάνη

Οι Αναρχικοί που αγάπησα

Πριν μερικές μέρες είδα την εξής φωτογραφία στο διαδίκτυο, σ’ ένα τοίχο ήταν γραμμένο το σύνθημα viva la muerte με υπογραφή από κάτω το αναρχικό Α.
Αρχικά αναρωτήθηκα πόση άγνοια μπορεί να έχει το συγκεκριμένο άτομο που έγραψε το παραπάνω σύνθημα, για να θεωρεί τον εαυτό του αναρχικό. Ως γνωστό το σύνθημα «Ζήτω ο Θάνατος» το φώναζαν οι φαλαγγίτες δολοφόνοι του Φράνκο. Αυτή ακριβώς η αγάπη των φρανκιστών για τον θάνατο προκαλούσε τον αποτροπιασμό τόσο στους φιλελεύθερους στοχαστές Ουναμούνο και Ορτέγκα ι Γκάσετ, όσο και στους ηγέτες του ισπανικού αναρχικού κινήματος Ντουρούτι και Ασκάζο. Σ’ ανθρώπους δηλαδή που αν και βάδιζαν σε διαφορετικά μονοπάτια, είχαν την ίδια αφετηρία, τον αυτόνομο και αυτεξούσιο άτομο.



Στη συνέχεια ξανασκέφτηκα το ζήτημα και κατέληξα πως τα πράγματα είναι χειρότερα από μια απλή άγνοια και ημιμάθεια. Τα πράγματα δείχνουν μια τεράστια σύγκλιση των δυνάμεων του μίσους κατά των δυνάμεων της ζωής και της ελευθερίας. Δεν έχουμε εδώ μια πανουργία της ιστορίας, όπως είχαμε με το κίνημα των μπολσεβίκων, στο οποίο το αποτέλεσμα ήρθε σε αντίθεση με τη βούληση. Το παιχνίδι της ιστορίας με τους μπολσεβίκους αφορούσε μια ομάδα επαναστατών που αγαπούσε την κοινωνία, αλλά μισούσε τα άτομα που συνθέτουν αυτή την κοινωνία, αφορούσε μια ομάδα αγνών επαναστατών, η οποία δεν τρέφει αμφιβολίες πως γνωρίζει τους «αντικειμενικούς νόμους της ιστορίας» καλύτερα από τις «μάζες», γι’ αυτό άλλωστε και νομιμοποιείται να τις «κατευθύνει» προς τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η ειρωνεία είναι πως πρώτοι «κάτοικοι» αυτών των στρατοπέδων έγιναν οι πρωτεργάτες της μπολσεβίκικης επανάστασης.


Οι πρώτοι που αντιστάθηκαν στα σπέρματα του ολοκληρωτισμού, που εμπεριέχονταν στη συλλογική ταυτότητα του επαναστάτη κομμουνιστή, ήσαν οι αναρχικοί στοχαστές και ακτιβιστές του 19ου αιώνα. Αυτοί στον αντίποδα της υποταγής του ατόμου στις συλλογικότητες συμμερίζονταν μια από τις κοινές αρχές του φιλελευθερισμού και του αναρχισμού, την προτεραιότητα του ατόμου έναντι της οποιασδήποτε συλλογικότητας και κοινότητας, έναντι της οποιασδήποτε σκοπιμότητας που υποτάσσει την ατομική ελευθερία και δημιουργία στην οποιαδήποτε «γενική βούληση».


Αυτό το αναρχικό κίνημα που περιγράφω εδώ, το κίνημα των Μπακούνιν και Κροπότκιν, αλλά και αυτό της ανυπακοής των Θορώ και Χάουαρντ Ζιν δεν έχει καμία ιδεολογική συγγένεια με τους δικούς μας «μπαχαλάκηδες» και αριστεριστές. Αντιθέτως αυτό το κίνημα αποτελεί μια μεγάλη προσφορά του λόγου της ευγένειας και του σεβασμού προς τη διαφορετική άποψη, προς την ίδια τη διαφορετικότητα ως πολιτικό διακύβευμα. Οι κλασικοί του αναρχισμού (Μπακούνιν, Προυντόν και Κροπότκιν) προειδοποιούσαν για τις επικίνδυνες όψεις όλων των κινημάτων που αγνοούν την προτεραιότητα του ανεξάρτητου και αυτοτελούς ατόμου.
Από τους νεώτερους ο Χάουαρντ Ζιν για παράδειγμα ασκεί δριμεία κριτική στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αλλά δεν αδιαφορεί καθόλου για τις επιπτώσεις που έχει ο ολοκληρωτισμός στην ελευθερία του ατόμου, η οποία αποτελεί και τον κεντρικό στόχο της κατ’ αυτόν αναρχικής ιδεολογίας. Για τον Ζιν η διαφορά μεταξύ δημοκρατίας και ολοκληρωτισμού δεν πρέπει να αφήνει αδιάφορο το αντιεξουσιαστικό κίνημα, αν και παράλληλα δεν πρέπει και να κρύβει τις σκοτεινές πλευρές της αμερικανικής δημοκρατίας.


Αυτοί είναι οι αναρχικοί που αγάπησα, οι αναρχικοί που θα ήθελα να ήμουν αν δεν ήμουν φιλελεύθερος σοσιαλδημοκράτης. Είναι οι αναρχικοί που την κριτική αποστασιοποίηση τους από τις κυρίαρχες ιδεολογίες, την εκφράζουν με τη δύναμη των λόγων, ενώ καλούσαν να μιλήσει η δύναμη των όπλων, εκεί που απουσίαζε η δημοκρατία. Είναι οι αναρχικοί της αστικής αρχής της κοινωνικής κοσμιότητας και της κριτικής αντιπαράθεσης.


Οι αναρχικοί όμως που πολιορκούν και καίνε κάθε λίγο και λιγάκι την Αθήνα και άλλες μεγάλες πόλεις, καμία σχέση δεν έχουν με αυτόν τον αναρχισμό. Αυτοί είναι οι «φαλαγγίτες αναρχικοί» που ηδονίζονται με την κραυγή «Ζήτω ο Θάνατος» και μισούν το ξεχωριστό αυτόνομο και αυτοτελές άτομο.
Αυτοί βρίσκονται στον αντίποδα των αναρχικών που αγάπησα να διαβάζω και ζήλεψα τη ζωή τους.
Με δένουν πολλά, έστω και εξ αποστάσεως με τους κλασικούς και νεώτερους αναρχικούς και με χωρίζουν τα πάντα από τους δικούς μας «αναρχοαυτόνομους» και τις συγγενικές τους αριστερίστικες ομάδες.


Ζηλεύω που δεν κατάφερα να είμαι σαν τους πρώτους και ευχαριστώ τη μοίρα μου, που με έκανε να μη έχω τίποτα το κοινό με τους δεύτερους. Οι πρώτοι μισούν κάθε εξουσία, ενώ οι δεύτεροι μισούν κάθε εξουσία που δεν είναι δική τους και λατρεύουν τη δική τους εξουσία. Οι πρώτοι σε αντίθεση με τους δεύτερους και τη δική μας αριστερά της αποκάλυψης δεν πιστεύουν σε καμία κοινωνική νομοτέλεια, η οποία κάποια στιγμή θα τους δικαιώσει, έστω και μετά τον θάνατο.
Ο αναρχικός Ισπανός αγωνιστής «πεθαίνει στην Καταλωνία» χωρίς να έχει καμία αμφιβολία, πως με τον θάνατό του πεθαίνει και το προσωπικό του όραμα. Γι’ αυτό και το μόνο που μισεί είναι ο θάνατος, γιατί αυτός τον αποστερεί από το όραμα του για την κοινωνική απελευθέρωση. Αντιθέτως οι τότε Ισπανοί κομμουνιστές, ακόμα και όταν θυσιάζονταν, πίστευαν πως στο βάθος το χρώμα της Ιστορίας που είναι πάντα κόκκινο, θα δικαιώσει τη θυσία τους.
Με τη σειρά τους οι δικοί μας «αναρχοαυτόνομοι» και αριστεριστές βλέπουν στο θάνατο και την καταστροφή το δικό τους όραμα για τη ζωή, τη δική τους ουτοπία.
Μόνο που η δική τους ουτοπία είναι η καταστροφική ολοκληρωτική πραγματικότητα για την υπόλοιπη κοινωνία.


Κρίμα που σ’ αυτή εδώ τη χώρα δεν υπάρχουν οι συνθήκες για ένα ανοικτό διάλογο σοσιαλδημοκρατών, φιλελεύθερων και αναρχικών του πρώτου τύπου.
Αντιθέτως οδεύουμε ολοταχώς προς την κατεύθυνση που δείχνει η Αριστερά των «αναρχοαυτόνομων» και της αποκάλυψης των Τσίπρα- Μεντρέκα.
Μακάρι αυτό να είναι ένα κακό όνειρο ή μια ιδιορρυθμία του γράφοντος και όχι μια επερχόμενη ζοφερή πραγματικότητα.


Του Γιώργου Σιακαντάρη

Σοφή επένδυση

O καθηγητής Δρ Wassa Κατάρ με Νόμπελ Οικονομίας εξηγεί πώς να
σκεφτόμαστε για την τρέχουσα οικονομία:

1) Αν τον Ιανουάριο του 2010 είχατε επενδύσει 1000 ευρώ σε μετοχές της
Royal Bank of Scotland, μία από τις μεγαλύτερες τράπεζες στη Βρετανία,
θα είχατε τώρα 29 ευρώ!

2) Αν τον Ιανουάριο του 2010 είχατε επενδύσει 1000 ευρώ σε μετοχές της
Lehman Brothers, θα είχατε τώρα 0 ευρώ!

3) Αλλά αν τον Ιανουάριο του 2010 είχατε ξοδέψει 1.000 ευρώ σε καλό
κόκκινο κρασί (όχι μετοχές) και είχατε καταναλώσει ήδη όλα αυτά, θα
είχατε 46 ευρώ σε άδεια μπουκάλια!

Συμπέρασμα:
Στο σημερινό οικονομικό σενάριο είναι προτιμότερο να κάθεστε και να
απολαμβάνετε πίνοντας ένα πολύ καλό κρασί.
Μην ξεχνάτε ότι ίσως το πιόμα σε κάνει να ζήσεις:
- Λιγότερο λυπημένος
- Λιγότερο αγχωμένος
- Πιο ευτυχισμένος

Σκεφτείτε το, επενδύστε στην χαρά της ζωής!


Από την Ασπασία 

'Οπως στην κατοχή

Στην περίοδο της γερμανικής κατοχής, 3 κλάδοι γνώριζαν άνθιση:
Οι μαυραγορίτες, οι ταγματασφαλίτες και οι ρουφιάνοι.
Τους πρώτους τους βλέπεις πως ξεφυτρώνουν σε κάθε περιοχή και γειτονιά σαν μανιτάρια, υπό την ταμπέλα “Αγορά Χρυσού”. Άτομα που θέλουν να εκμεταλλευτούν τον πόνο ανθρώπων που αναγκάζονται να πουλήσουν κοσμήματα, βαπτιστικά, βέρες και οτιδήποτε άλλο, μέσα στην απελπισία τους.



Ανταλλάζουν χρυσό για λίγα χρήματα, σε συμπολίτες μας που αγωνιούν να καλύψουν έστω και προσωρινά τρέχουσες ανάγκες. Τέτοια καταστήματα, είναι άντρα εκμετάλλευσης, που κερδίζουν χιλιάδες ευρώ και μάλιστα αφορολόγητα. To τραγικό είναι πως αν κάνεις μια βόλτα θα μετρήσεις πάρα πολλά, λες και ένας νέος κλάδος ξεπήδησε. Έχει τύχει να περνάω από τις ίδιες περιοχές και από εβδομάδα σε εβδομάδα, παρατηρώ πως όλο και περισσότερα ενεχυροδανειστήρια κάνουν την εμφάνισή τους.


Ο δεύτερος κλάδος, των ταγματασφαλιτών, έχει κάνει εδώ και καιρό την εμφάνισή του. Κουκουλοφόροι σε εντεταλμένη υπηρεσία, παρεισφρύουν σε πορείες και διαδηλώσεις, με σκοπό να τις διαλύσουν και να δώσουν την ευκαιρία στους συναδέλφους τους στα ΜΑΤ να επιτεθούν σε ανθρώπους που διεκδικούν τα δικαιώματά τους. H προβοκάτσια δεν είναι νέα γραμμή άμυνας του συστήματος, αλλά πλέον την βλέπουμε στην επαγγελματική διάστασή της. Τυχαίο που πόσες αποδείξεις συνεργασίας της αστυνομίας με παρακρατικές δυνάμεις βγήκαν στο φως; Για να γίνεις ταγματασφαλίτης, πρέπει να έχεις απολέσει οποιοδήποτε ίχνος συνείδησης και βέβαια να σε ελκύει η εξουσία, όπως την πουτάνα το τάληρο.


Στην τρίτη κατηγορία των κλειστών επαγγελμάτων της κατοχής, βρίσκουμε την διαχρονική ράτσα των ρουφιάνων. Άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση, πρόθυμα να γλείψουν και να ακολουθήσουν δουλικά προκειμένου να σώσουν το τομάρι τους, αλλά και να κερδίσουν εις βάρος των άλλων. Προς το παρόν το έχουν αναλάβει δημοσιογράφοι, παπαγαλάκια που διασπείρουν ψέματα και έμμισθοι υπάλληλοι των κομμάτων στα social media. Στόχος τους η τρομοκράτηση του λαού, το να συμβάλουν στο να παραμείνει “ζαλισμένο κοπάδι”. Ο επικοινωνιακός πόλεμος είναι το Α και το Ω για την διατήρηση της “ύπνωσης”. Παλιά το ονόμαζαν προπαγάνδα, τώρα “ειδήσεις” και “δημόσιες σχέσεις”.


Βλέπετε η τωρινή οικονομική και πολιτική συγκυρία , έχει πολλά περισσότερα κοινά απ’ ότι νομίζει κανείς με μαύρες εποχές της ελληνικής ιστορίας. Κι αν οι παππούδες μας πέρασαν κατοχή και οι πατεράδες μας χούντα, εμείς ζούμε σε έναν σκοτεινό συνδυασμό και των δύο.

Γενόσημες πατάτες Περισσού

Καντάρια από αντικομμουνιστικές πατάτες με καπιταλιστικές ρίζες στο σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, οι οποίες προέρχονται από τον ιμπεριαλιστικό σπόρο του Νευροκοπίου και διατίθενται από τους γνωστούς - άγνωστους εθελοντές της αντίδρασης, προσπαθούν να μας αποπροσανατολίσουν από το πραγματικό νόημα της πατατοφαγίας!


Είναι ολοφάνερο ότι πρόκειται για αμερικανικού τύπου πατάτες, γιατί ως γνωστό η πατάτα έχει αντιδραστικό παρελθόν και την εισήγαγαν στην Ευρώπη προ-ιμπεριαλιστές τυχοδιώκτες.

Επίσης είναι γνωστό ότι η πατάτα στην Ελλάδα επιβλήθηκε από τον Καποδίστρια, επαίσχυντο πράκτορα του τσαρικού καθεστώτος.

Η πρωτοφανής προδοτική πρωτοβουλία μειοψηφικής ομάδας πολιτών να αυτενεργήσουν δίχως την απαιτούμενη επαναστατική άδεια αυθεντικότητας που εκχωρείται από τον Περισσό, αποτελεί περίτρανη απόδειξη ότι το κίνημα της πατάτας είναι υποκινούμενο από τις διεθνείς ιμπεριαλιστικές αγορές.

Είναι προφανές επίσης ότι πρόκειται για πατάτες γενόσημες, προβοκάτσια της ξένης και ντόπιας πλουτοκρατίας, που θα έχει καταστροφικές συνέπειες στα στομάχια των αγνών προλεταρίων της εργατικής τάξης.

Αυτή η καπιταλιστική φύτρα πατάτας που κυκλοφορεί ελεύθερη δίχως το κομματικό καπέλωμα και το καπέλο του μεσάζοντα, αυτή η πατάτα που αλλοιώνει την αυθεντική γεύση του λαϊκού κινήματος, δεν θα περάσει!

Κάθε πατάτα που δεν διακινείται από το ΠΑΜΕ αποτελεί κίνδυνο για την υγεία του λαού κι είναι μια ακόμα επίθεση της άρχουσας τάξης και των λακέδων της, των μεσαζόντων και των λοιπών παρασίτων του συστήματος ενάντια στις αγνές αγωνιστικές ΠΑΤΑΤΕΣ του Περισσού.

Του Ξενοφώντα Μπρουντζάκη

Ελπίζω να μην αρρωστήσω. Ε.Σ.Υ;

Όλα δείχνουν πως η φετινή χρονιά είναι ίσως η τελευταία για το ΕΣΥ, έτσι όπως τουλάχιστον το γνωρίζαμε. Ένα ΕΣΥ που παρ’ όλες τις δυσλειτουργίες και τα κακώς κείμενά του, απόρροια των χρόνιων πολιτικών λιτότητας και περικοπών, αποτελούσε δημόσιο αγαθό και κάλυπτε ως ένα βαθμό τις ανάγκες των ασφαλισμένων του. Οι εποχές των μνημονίων ήρθαν να δώσουν τη χαριστική βολή σε ένα σύστημα υγείας, το οποίο εδώ και καιρό βρισκόταν στην εντατική.



Την ώρα λοιπόν που οι τράπεζες επιχορηγούνται με δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, στην υγεία έχουμε:


- Μείωση του αριθμού των νοσοκομείων της χώρας: Τα νοσοκομεία της χώρας από 131 γίνονται 83 μέσω των συγχωνεύσεων. Αυτό πρακτικά σημαίνει το εξής: Ένας εργαζόμενος, για παράδειγμα, του νοσοκομείου Ικαρίας, θα μπορεί να μετακινηθεί με υπηρεσιακή εντολή στο νοσοκομείο της Σάμου για να καλύψει τις εκεί ανάγκες. Δηλαδή τα τεράστια κενά σε προσωπικό μπαλώνονται με την εξόντωση του ήδη υπάρχοντος δυναμικού, χωρίς να ξοδεύονται ποσά για τις αναγκαίες προσλήψεις.


- Διάλυση – πλήρης ιδιωτικοποίηση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας – Ε.Ο.Π.Υ.Υ.: Είσοδος των ιδιωτικών μαγαζιών υγείας στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, ενώ δίνεται η δυνατότητα σε ιδιώτες γιατρούς να κάνουν απογευματινά ιατρεία στα δημόσια νοσοκομεία με το αζημίωτο! Η κρατική επιχορήγηση στα ταμεία ανέρχεται σε 0,7% του ΑΕΠ τη στιγμή που πέρυσι μόνο για το ΙΚΑ η κρατική επιχορήγηση ήταν 1,4% του ΑΕΠ.


- Διάλυση των δομών Πρόνοιας: Η μεταφορά της Πρόνοιας στο υπουργείο εργασίας και η αποκοπή της από το υπουργείο υγείας προαναγγέλλει τη διάλυση του πιο στοιχειώδους δικτύου προστασίας των πιο ευπαθών ομάδων του πληθυσμού. Δομές Πρόνοιας γίνονται πλέον θέμα «φιλανθρωπίας». Στον τόπο μας τέτοια παραδείγματα αποτελούν ο δημοτικός παιδικός σταθμός και το γηροκομείο.


- Μεταφορά του κόστους υγείας στο άτομο: Το κράτος αποσύρεται από ολοένα περισσότερες παροχές υπηρεσιών υγείας, τις οποίες καλούνται να πληρώσουν οι χρήστες των υπηρεσιών αυτών, οι οποίοι τις έχουν ήδη πληρώσει με τις ασφαλιστικές τους εισφορές (5ευρω, απογευματινά ιατρεία των 90 ευρώ, συμμετοχή 10% στον ΕΟΠΥΥ, Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια).


- Λειτουργία νοσοκομείων – επιχειρήσεων: Τα νοσοκομεία ενώ θα έπρεπε να καταναλώνουν πόρους αναγκάζονται να λειτουργούν με όρους κερδοφόρας επιχείρησης, διαφορετικά θα μένουν εκτός του κρατικού προϋπολογισμού. Παραχωρούνται 550 νοσοκομειακών κλινών (και μάλιστα των καλύτερων διαθέσιμων) σε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Παράλληλα, υπηρεσίες οι οποίες απασχολούσαν μόνιμους εργαζόμενους περνάνε σε εργολάβους (καθαριότητα, ιματισμός, λογιστήριο, εστίαση).


- Έξοδα για φάρμακα: Το μνημόνιο επιβάλλει τη μείωση της κρατικής δαπάνης για φάρμακα κατά ένα δις. Δηλαδή, αυτό σημαίνει αύξηση των ποσοστών συμμετοχής των ασφαλισμένων, φάρμακα χαμηλότερου κόστους αλλά αμφίβολης ποιότητας, φάρμακα που θεωρούνται «πολυτελείας», τα οποία βγαίνουν από τη λίστα και καλείται να τα πληρώσει ο ασθενής από την τσέπη του.


- Ελλείψεις προσωπικού: Πάγωμα των προσλήψεων. Αποχωρήσεις υγειονομικών μέσω συνταξιοδοτήσεως, εφεδρείας (τεχνικοί, διοικητικοί υπάλληλοι, σύντομα και επαγγελματιών υγείας) ή απολύσεων που θα πλήξουν και τον στενό δημόσιο τομέα.


- Μισθολογική εξαθλίωση των εργαζόμενων στην υγεία.


Συνοψίζοντας, λοιπόν, ο οικονομικός στραγγαλισμός, απλήρωτοι εργαζόμενοι, ελλείψεις υλικών και εξοπλισμού, συγχωνεύσεις και κλεισίματα νοσοκομείων και προνοιακών δομών, τεράστιες ελλείψεις προσωπικού, χαράτσια και αποκλεισμοί με νέα οικονομικά βάρη στους ασθενείς, διοικητικός αυταρχισμός και τρομοκράτηση των εργαζομένων όταν διεκδικούν, συνθέτουν ένα σκηνικό διάλυσης του ΕΣΥ που αποκλειστικό στόχο έχει πέρα από την περιστολή των δημόσιων δαπανών, την ιδιωτικοποίησή της υγείας κατά τις προσταγές της τρόικας.

Από το mediasup

Ευρωπαική Μονόπολη

Τα τραπεζικά σύστηματα της Γαλλίας, Ιταλίας και Ισπανίας από τον Ιούλιο και μετά άρχισαν να δανείζονται όλο και περισσότερα Euro από την ΕΚΤ.
Η Ισπανία εκτοξεύθηκε από τα 50δις στα 160, η Ιταλία από τα 40 στα 200 και βλέπουμε, η Γαλλία από τα 20-30 στα 130 και βλέπουμε.


Φυσικά αυτά τα ποσά δεν είναι τόσο μεγάλα ως ποσοστό του ΑΕΠ τους σε σχέση με τις μικρές χώρες όπως η Ελλάδα η η Πορτογαλία, αλλά η τάση αυτή είναι καινούργια και η προσφορά ρευστότητας  ανεβάζει πολύ γρήγορα το σύνολο του δανεισμού, που κατευθύνεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτές τις χώρες. (200 φρέσκα δις τον δεκέμβρη και 300 προχθές να υπενθυμίσω).
Και σαν να μην έφταναν αυτά, είχαμε και τις απευθείας αγορές Ιταλικών και Ισπανικών ομολόγων από την εκτ το καλοκαίρι/φθινόπωρο.


Τέλος το Γερμανικό τραπεζικό σύστημα ακολουθεί την εντελώς αντίθετη πορεία. Αντί να αυξάνει το δανεισμό του, τον μειώνει και μάλιστα σημαντικά από 210+ στα 50.


Τι σημαίνει όλο αυτό? Πως σε ολόκληρο το ευρωσύστημα βλέπουμε να συμβαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα που συνέβη στην Ελλάδα από το 2010.
Οι επενδυτές και οι καταθέτες αποσύρουν τη ρευστότητά τους από τις χώρες που θεωρούν ότι έχουν πρόβλημα και τις κατευθύνουν στην χώρα που θεωρούν πως δεν έχει πρόβλημα.


Αυτή η τεράστια ανισορροπία που δημιουργείται στο ευρωσύστημα είναι φυσικά εντελώς προβληματική και δεν πρόκειται να μείνει σταθερό για πολύ ακόμα, παρόλους τους ποταμούς ρευστότητας με τους οποίους η ΕΚΤ προσπαθεί να καλύψει το πρόβλημα. Κι εντελώς ξαφνικά η Ελλάδα και η Πορτογαλία δεν είναι το μόνο πρόβλημα, καθώς άλλωστε τα μεγέθη των Ισπανο-γαλλο-ιταλών μόνο μικρά κι αστεία σαν των Πορτογαλο-ελλήνων δεν είναι.


Στο ευρωσύστημα όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Όταν μια Ιταλίδα μεταφέρει 50.000 ευρώ στο γερμανικό λογαριασμό, τότε η Ιταλική τράπεζα “στέλνει” στην Ιταλική κεντρική τράπεζα 50.000 ευρώ κι αυτή με τη σειρά της λέει στη Γερμανική κεντρική τράπεζα πως σου χρωστάω 50.000 ευρώ. Μόλις η Γερμανική κεντρική τράπεζα μάθει πως η Ιταλική κεντρική τράπεζα της χρωστά 50.000 ευρώ, δίνει εντολή στη Γερμανική εμπορική τράπεζα να καταθέσει στο λογαριασμό της ιταλίδας 50.000 ευρώ . Μαγικό? Καλωσήλθατε στην ευρωζώνη.


Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν το να πηγαίνουν χρήματα στις Γερμανικές τράπεζες πχ δεν σημαίνει πως οι Γερμανοί γίνονται πιο πλούσιοι, αλλά πως η κεντρική τους τράπεζα έχει διάφορες κεντρικές τράπεζες των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών να της χρωστάνε μερικά ηλεκτρονικά χαρτάκια.
Στην ουσία το Γερμανικό ρίσκο στις υπόλοιπες χώρες με αυτή την κίνηση που δείξαμε πιο πάνω δεν μειώνεται, αλλά μετατοπίζεται από τα χέρια των ιδιώτων στα χέρια των κεντρικών τραπεζών.
Ακριβώς δηλαδή η ίδια κίνηση που βλέπουμε 3,5 χρόνια τώρα.
Ιδιωτικό χρέος και ρίσκο των κατά τεκμήριο πιο πλούσιων κομματιών της δύσης μεταφέρεται από τους δικούς τους λογαριασμούς, στους λογαριασμούς των κρατών. Καθόλου καθησυχαστικό αν είσαι σοβαρός Γερμανός τραπεζίτης, δεν βρίσκετε ?


Σκεφτείτε το σαν ένα παιχνίδι μονόπολης. Σκοπός του παιχνιδιού είναι κάποιος να μαζέψει όλα τα σπίτια και τα χρήματα, αλλά άπαξ και συμβεί, το παιχνίδι τελειώνει και τα χρήματα και οι κάρτες, που μέχρι πριν λίγο όλοι πάλευαν γι’ αυτά, ξαναγίνονται απλά χρωματιστά χαρτάκια. Και τα σπίτια και τα ξενοδοχεία φτηνές πλαστικές απομιμήσεις. Αν λοιπόν ο  Γερμανός τραπεζίτης μαζέψει όλα τα χαρτάκια, το μόνο που θα μείνει, θα είναι να του δώσουμε τα συγχαρητήριά μας και μια αναμνηστική κονκάρδα πως κέρδισε στο παιχνίδι της ευρωπαϊκής μονόπολης.

Περί εθνικής κυριαρχίας

Ο πρόεδρος της γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής Νόρμπερτ Λάμερτ έστειλε επιστολή στον πρόεδρο της ελληνικής Βουλής ζητώντας του εξηγήσεις για τις φήμες περί εξαγωγής μεγάλων κεφαλαίων στο εξωτερικό από Έλληνες βουλευτές.

Προφανώς ο ρόλος του δανειστή, κατά τον Νόρμπερτ Λάμερτ, συνεπάγεται αυτομάτως και ρόλο ελεγκτή επί κάθε πτυχής της πολιτικής μας ζωής. Τον ρόλο δηλαδή τον οποίο οι δύο τελευταίες ελληνικές κυβερνήσεις έχουν αναγνωρίσει όχι μόνο ως «αυτονόητο», αλλά και ως «απαραίτητο» να παραχωρηθεί στους δανειστές, οι οποίοι έχουν ήδη αναλάβει θεμελιώδεις εξουσίες καταργώντας κάθε έννοια ελληνικής εθνικής κυριαρχίας.

Ποια ήταν η άμεση και υπερήφανη (!) απάντηση του προέδρου του ελληνικού κοινοβουλίου – και παρολίγον... πρωθυπουργού πριν από λίγους μήνες – Φίλιππου Πετσάλνικου στη γερμανική επιστολιμαία θρασύτητα; «Δεν υπάρχει τέτοια δήλωση που να κάνει λόγο για Έλληνες βουλευτές οι οποίοι έβγαλαν στο εξωτερικό μεγάλα ποσά». Και κάμποσα ακόμη παρόμοιας υφής και λογικής.

Όχι, δεν τόλμησε να πει στον Γερμανό ομόλογό του να κοιτάει τη δουλειά του και να μην φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν. Αντιθέτως απολογήθηκε.

Σημειωτέον ότι ο πρόεδρος τη Βουλής αναλαμβάνει καθήκοντα Προέδρου της Δημοκρατίας σε περίπτωση αδυναμίας του ανώτατου άρχοντα να ασκήσει τα καθήκοντά του ή εφόσον εκλείψει. Ετοιμοπόλεμες εφεδρείες...

ΑΕΠ/κάτοικο

Όλα τα στοιχεία είναι από το ΔΝΤ για το 2011, χρονιά με τη Μεγαλύτερη Ύφεση για την Ελλάδα και όχι για τις συγκρινόμενες χώρες.

Επίσης τα Δάνεια δεν προσμετρώνται στον υπολογισμό του ΑΕΠ.

ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια 7,072.770
ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 13,448.905

ΚΡΟΑΤΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια14,750.225
ΚΡΟΑΤΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 18,103.275

ΡΟΥΜΑΝΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια8,156.768

ΡΟΥΜΑΝΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 12,192.183

ΤΟΥΡΚΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια11,054.294
ΤΟΥΡΚΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 14,076.926

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια22,156.936
ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 23,078.498

ΕΛΛΑΔΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, τρέχουσες τιμές σε δολάρια27,716.250
ΕΛΛΑΔΑ: ΑΕΠ/κάτοικο, με βάση την αγοραστική δύναμη σε δολάρια 27,843.943

Από τα προηγούμενα στοιχεία βλέπουμε ότι ο παραγόμενος ανά

κάτοικο πλούτος στην Κροατία και Ρουμανία είναι σχεδόν μισός

συγκρινόμενος με την Ελλάδα. Αυτό είναι ένα τελικό καθαρό

αποτέλεσμα που καθρεφτίζει την όποια ανταγωνιστικότητα, την

όποια παραγωγικότητα, την όποια δυνατότητα έχει αυτή η χώρα.

Από πού λοιπόν συνάγει η τσογλανοπαρέα του ΔΝΤ ότι οι μισθοί

στην Ελλάδα θα πρέπει να εξομοιωθούν με αυτούς των ως άνω

χωρών;

Το κίνημα της πατάτας

Το ξεκαθαρίζω από την αρχή. Ο τίτλος δεν είναι ειρωνικός. Αν οι πατατοπαραγωγοί με την κίνησή τους επιδιώκουν να διαμαρτυρηθούν για τη χαμηλή τιμή του προϊόντος τους, μπράβο τους! Είναι μια από τις σπάνιες φορές που επιλέγεται ένας δημιουργικός και κοινωνικά ωφέλιμος τρόπος διαμαρτυρίας. Μεγάλη δημοσιότητα, δημιουργική ενημέρωση των καταναλωτών για το πρόβλημά τους, μέσω γενναιόδωρων  προσφορών και εξασφάλιση κοινωνικής συμπαράστασης. Κινητοποίηση «για σεμινάριο», που λένε και οι αθλητικοί σχολιαστές.

Ούτε εκδικητικά κλεισίματα δρόμων, ούτε καταλήψεις, ούτε αναποδογυρισμένα τελάρα σε νομαρχίες.

Αν όμως η κινητοποίηση των πατατοπαραγωγών και άλλων συναδέλφων τους – ελαιοπαραγωγών, παραγωγών οσπρίων κ.ά. – φιλοδοξεί να εγκαινιάσει έναν νέο τρόπο διανομής και πώλησης των αγροτικών προϊόντων, φοβάμαι ότι σύντομα θα οδηγηθούμε, και αυτοί και εμείς που τους συμπαθούμε, σε μια μεγάλη απογοήτευση.

Η «κατάργηση των μεσαζόντων», παρά τη συνθηματολογική γοητεία που ασκεί, δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια λαϊκίστικη αυταπάτη που είχαμε την ευκαιρία να την ξαναζήσουμε την εποχή των λεκτικών τσαμπουκάδων του πρώιμου ΠΑΣΟΚ.

Ποιοι είναι οι «μεσάζοντες» σε μια κοινωνία  που θα πρέπει να εκλείψουν; Πρακτικά, όλο το εμπόριο. Η αλυσίδα δηλαδή που ενώνει τον παραγωγό με τον καταναλωτή. Είναι μια αλυσίδα άχρηστων παράσιτων που παράγει μόνο κόστος χωρίς ωφέλεια; Όχι βέβαια. Αυτό έχει λυθεί στο πέρασμα των αιώνων μέσω της ανάπτυξης του καταμερισμού της εργασίας. Το εμπόριο συγκεντρώνει, επιλέγει, συσκευάζει, συντηρεί, μεταφέρει, προβάλλει, ενημερώνει, απασχολεί κόσμο, μηχανές, μεταφορικά μέσα, πληρώνει φόρους και προσθέτει αξία στο προϊόν, μέχρι να φτάσει στη γειτονιά του καταναλωτή. Είναι χρήσιμο και αναγκαίο στη σύγχρονη κοινωνία, δεν είναι παρασιτισμός. Θα μου πείτε, ναι, αλλά πολλοί έμποροι είναι αισχροκερδείς, φτιάχνουν καρτέλ, κάνουν κομπίνες, κλέβουν, εκβιάζουν κ.λπ. κ.λπ. Μαζί σας! Αυτό λοιπόν είναι το πρόβλημα. Αυτό να διορθώσουμε. Άνοιγμα των αγορών, των μεταφορών, έλεγχοι.

Από την άλλη και οι αγρότες είναι καιρός να δουν και το μερίδιο της δικής τους ευθύνης. Κόστη και ποιότητες που να στέκουν στον διεθνή ανταγωνισμό, αφού τα εισαγόμενα θα είναι πάντα μπροστά τους. Νέες υγιείς μορφές συνεταιριστικής οργάνωσης, σε αντίθεση με τα αναποτελεσματικά διαφθορεία προηγούμενων δεκαετιών. Μόνο με τέτοια οργάνωση θα μπορέσουν να διαπραγματεύονται επιτυχώς με τα μεγάλα κυκλώματα διανομής ή ακόμη και να δημιουργήσουν δικά τους σε παράλληλη ανταγωνιστική λειτουργία.


Του Θανάση Σκόκου

Οι ιερές "τσούλες"

Η συγγραφέας και καθηγήτρια Καμίλ Πάλια έχει θέσει το ζήτημα στην σωστή του βάση : «Παρά τα όσα ισχυρίζονται οι φεμινίστριες, η πόρνη δεν είναι θύμα των ανδρών αλλά μάλλον ο κατακτητής τους, μια παράνομη που ελέγχει τον σεξουαλικό δίαυλο ανάμεσα στη φύση και τον πολιτισμό».
Κατέχοντας το προνόμιο του «αρχαιότερου επαγγέλματος στον κόσμο», οι αλλοτινές ιέρειες της Αφροδίτης υποβαθμίστηκαν σε «πεταλούδες της νύχτας», για καταλήξουν «κολ γκερλ» τηλεφωνικών ή διαδικτυακών ραντεβού.
Στις αρχές, βέβαια, το επάγγελμα προκαλούσε (τουλάχιστον) σεβασμό στην πολυώνυμη πελατεία και αντί για νταβατζή, οι θεραπαινίδες του έρωτα είχαν κάποιον αρχιερέα (και την σκέπη της θεάς) να τις προστατεύει.
Σε πολλές αρχαίες κοινωνίες, η πορνεία ήταν συνδεδεμένη περισσότερο με το ιερό παρά με το βέβηλο. Αποτελούσε αναπόσπαστο στοιχείο σε θρησκευτικές τελετές, παρόλο που με την πάροδο των χρόνων η θρησκεία στράφηκε εναντίον, θεωρώντας την κακό, άσεμνο και βρομερό επάγγελμα.
Λέγεται ότι τα αρχαία σανσκριτικά περιλάμβαναν πάνω από 300 συνώνυμα της πορνείας. Ανάμεσά τους και τη λέξη khumbhadasi, που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει πτυελοδοχείο σπέρματος. Πρώτοι οι προφήτες της Βίβλου διατύπωσαν την ιδέα ότι το σεξ με τις εταίρες των ναών δεν ήταν τόσο ιερό πράγμα.
Μετά, ήλθε ο χριστιανισμός για να εκκοσμικεύσει ακόμα περισσότερο το επάγγελμα: εφεξής οι πόρνες θα ήταν «εργάτριες του σεξ» αντί για θεές του σεξ.



Πολλούς αιώνες πριν οι Χριστιανοί, οι Εβραίοι και οι Μουσουλμάνοι εμφανισθούν στο προσκήνιο της Ιστορίας κομίζοντας τις αυστηρές απαγορεύσεις, την ενοχή και τις τιμωρίες, οι άνδρες μπορούσαν να μπαίνουν άνετα στους ναούς της περιοχής τους και να κάνουν έρωτα με τις ιερές πόρνες .
Πληρώνοντας ένα μικρό honorarium (κάτι σαν την σημερινή ταρίφα) μπορούσαν να διεισδύσουν ταυτόχρονα στο κορμί της και στα θεία μυστήρια του σύμπαντος. Οι Σουμέριοι ιερείς προσλάμβαναν νεαρές κοπέλες που συνέβαλαν στα έσοδα των ναών με τις προσφορές των πιστών -και ταυτόχρονα εραστών τους.
Στη Βαβυλώνα, οι νεαρές κοπέλες αναλάμβαναν μια πολύ συγκεκριμένη δουλειά στο ναό της Ιστάρ, θεάς της γονιμότητας και του έρωτα, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους. Δεν τους επιτρεπόταν να εγκαταλείψουν το ναό μέχρι να βρεθεί κάποιος πιστός που θα ακουμπούσε ένα νόμισμα (οποιασδήποτε αξίας) στην ήβη τους, λέγοντας τη φράση: «Σε καλώ στο όνομα της Θεάς».
Στην αρχαία Ινδία, από την άλλη, υπήρχαν οι devadasis: αξιοσέβαστες πόρνες που ανήκαν στα υψηλά κοινωνικά στρώματα των ινδουιστών. Είναι γνωστές χάρη στα ανάγλυφα που διασώζονται στις προσόψεις διαφόρων ναών, όπου παρουσιάζονται σε «καυτά» ερωτικά συμπλέγματα εφαρμόζοντας τις στάσεις του Κάμα Σούτρα.


Η πιο διάσημη πόρνη (ή μάλλον, εταίρα) από τα χρόνια της αρχαιότητας, είναι η «δική μας» Φρύνη. Δικαίως, αν σκεφτεί κανείς ότι ξεγυμνώνοντας τα κάλλη της ενώπιον του δικαστηρίου όπου δικαζόταν για ασέβεια, κατάφερε να κάνει την «τυφλή» Δικαιοσύνη να ξεστραβωθεί για να θαυμάσει, και αυτή, το θεϊκό κορμί της. Οι Ρωμαίοι που ακολούθησαν, αποκαλούσαν τις πόρνες meretrices, που σημαίνει απλά γυναίκες που κερδίζουν. Οι ίδιοι, βέβαια, το παράκαναν στις ακολασίες –τόσο με τις ενήλικες πόρνες, όσο και με ανήλικα παιδιά.
Ο αυτοκράτορας Τιβέριος, για παράδειγμα, τις ήθελε τόσο μικρές , ώστε υποχρέωνε ακόμα και βρέφη να του κάνουν στοματικό έρωτα. Προκειμένου να εξαλείψει παρόμοια κρούσματα ο αυτοκράτορας Δομιτιανός απαγόρευσε με νόμο, το 84 μ.Χ., την πορνεία σε κάθε κορίτσι που ήταν κάτω των 7 ετών (και οι παιδόφιλοι συνέχισαν απτόητοι τη δουλειά τους).
Οσο περνούσαν οι αιώνες, τόσο χειροτέρευαν τα πράγματα για τις τέως προνομιούχες του σεξ. Οι πόρνες τιμωρούνταν, σε παλαιότερους καιρούς, με τους πιο φριχτούς τρόπους. Τους έκοβαν τις μύτες, ή τις θηλές του στήθους.
Τις έκαιγαν με πυρωμένα σίδερα. Τις έκλειναν σε κλουβιά και τις έριχναν στη θάλασσα. Στην καλύτερη περίπτωση τις περιέφεραν δεμένες από το λαιμό, με τον κόσμο να τις γιουχάρει και να τους πετά σκουπίδια και άλλες βρομιές.
Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα σήμερα. Το εμπόριο λευκής (και έγχρωμης) σάρκας αποτελεί έναν από τους στυλοβάτες του παράνομου κέρδους. Τα θύματα του τράφικινγκ πολλαπλασιάζονται, τα ναρκωτικά και το aids θερίζουν, τα κυκλώματα των σωματεμπόρων θησαυρίζουν.
Η πραγματικότητα απέχει από τις μυθοπλασίες της πορνείας. Ούτε η Σίρλεϊ Μακ Λέιν-Γλυκαιά Ιρμα στην «Τροτέζα»,, ούτε η Μελίνα Μερκούρη-Ιλυα στο «Ποτέ την Κυριακή», αλλά ούτε και η Τζούλια Ρόμπερτς στο πιο πρόσφατο «Pretty Woman» αποκάλυψαν από οθόνης τη φοβερή αλήθεια.
Το έκαναν όμως η (ανήλικη τότε) Τζόντι Φόστερ στον «Ταξιτζή» και κυρίως η Σαρλίζ Θερόν στο «Monster». Αναλαμβάνοντας ρόλο συνηγόρου, η αμερικανίδα ακτιβίστρια Φλόρινς Κένεντι φωτίζει τα πράγματα από μια άλλη γωνία: «Οι πόρνες κατηγορούνται ότι πουλάνε το κορμί τους.
Οι πόρνες, όμως, δεν πουλάνε το κορμί τους, το νοικιάζουν.
Οι νοικοκυρές είναι αυτές που το πουλάνε, όταν παντρεύονται».

Του Άρη Μαλανδράκη

Χειρότερα από… Αργεντινή

Γνωστό, πασίγνωστο το παραμύθι των πολιτικών μας ηγετών: «Πρέπει να εφαρμόσουμε το Μνημόνιο και να ανεχτούμε τις εφιαλτικές συνέπειες των μέτρων του γιατί αλλιώς θα χρεοκοπήσουμε. Θέλετε να ζήσουμε αυτά που έζησε η Αργεντινή, όταν χρεοκόπησε;». Ο φόβος παραλύει τις αντιδράσεις των πολιτών, όταν ακούνε αυτή την τρομοκρατική φράση. Αυτό που φυσιολογικά δεν ξέρει ο κόσμος είναι ότι η «σωτηρία» της Ελλάδας από την ΕΕ και το ΔΝΤ, όπως αποδεικνύουν τα οικονομικά μεγέθη, έχει οδηγήσει σε τέτοια εξαθλίωση τη χώρα και τον λαό μας ώστε η «διάσωσή» μας βρίσκεται ήδη πολύ κοντά στα χάλια που είχε η Αργεντινή όταν είχε… χρεοκοπήσει!!! Ακούγεται εντυπωσιακό, απίστευτο, αλλά οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και δεν επιδέχονται διαψεύσεις.



Η πτώση του ΑΕΠ της Ελλάδας από την αρχή της κρίσης μέχρι το τέλος του 2011 βρίσκεται συνολικά στο 16%. Oταν χρεοκόπησε η Αργεντινή, το ΑΕΠ της μειώθηκε στο χειρότερο σημείο της χρεοκοπίας της κατά 20% από αυτό που είχε πριν χρεοκοπήσει. Είναι εξόφθαλμο ότι η χώρα μας πλησιάζει το νούμερο αυτό.


Φέτος θα ξεπεράσουμε το αρνητικό ρεκόρ της Αργεντινής, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις. Η ΕΕ και το ΔΝΤ εκτιμούν ότι κατά τη διάρκεια του 2012-13 το ΑΕΠ της Ελλάδας θα μειωθεί τουλάχιστον κατά 5%, πιθανότατα ακόμη και 6%.
Αν όντως επαληθευτούν αυτά τα στοιχεία, θα έχουμε μια όντως εξωφρενική κατάσταση: η… «διασωμένη» από την ΕΕ και το ΔΝΤ Ελλάδα θα έχει υποστεί ίση ή μεγαλύτερη μείωση του ΑΕΠ της από τη χρεοκοπημένη Αργεντινή!!! «Με την παρούσα πολιτική μπορεί να δούμε το ελληνικό ΑΕΠ να πέφτει κατά 25% μέχρι 30%, πράγμα που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο» δήλωσε ανώτατος τέως αξιωματούχος της Παγκόσμιας Τράπεζας στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης».


Oταν χρεοκόπησε η Αργεντινή, το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα του πληθυσμού μειώθηκε κατά 24%. Στην Ελλάδα, μέχρι το τέλος του 2011, το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα είχε ήδη μειωθεί κατά… 23% και φυσικά η δική μας κατηφόρα συνεχίζεται! Τι ακριβώς να φοβηθούν οι Ελληνες δηλαδή να μην πάθουν από αυτά που έπαθαν οι Αργεντινοί όταν χρεοκόπησαν;
Στο 24% έφτασε η ανεργία στο απόγειο της χρεοκοπίας της Αργεντινής. Στο 21% βρισκόταν στη «σωσμένη» Ελλάδα στα τέλη Οκτωβρίου και μέχρι τον Ιούνιο θα έχει ξεπεράσει κατά πολύ το 25%.


Η Αργεντινή πάλεψε με όπλο το κράτος προκειμένου να ξεπεράσει τη δυστυχία που έφερε η χρεοκοπία και γι’ αυτό τα κατάφερε να ορθοποδήσει πολύ σύντομα.
Μόλις 7% μειώθηκαν οι κρατικές δαπάνες στη χώρα της Νοτίου Αμερικής. Αντιθέτως, εδώ η ΕΕ μας επέβαλε να καταρρεύσουν οι κρατικές δαπάνες, γι’ αυτό και η ύφεση βαθαίνει διαρκώς και πνίγει την οικονομία και τους Ελληνες. Στην Ελλάδα οι κρατικές δαπάνες έχουν ήδη μειωθεί κατά 34%! Το κράτος συρρικνώθηκε δηλαδή σε βαθμό εξαφάνισης.


Τραγική είναι η σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης που βρίσκονται υπό καθεστώς Μνημονίου.
Οπως προαναφέραμε, το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των Ελλήνων μειώθηκε κατά 23%, αλλά των Ιρλανδών μόνο 9% και των Πορτογάλων 8%! Των Ισπανών δε μόνο κατά 4% και των Ιταλών κατά 6%! Είναι εξοργιστικό δε να μιλάει κανείς για διογκωμένο κρατικό τομέα στην Ελλάδα. Κατά 34% μειώθηκαν εδώ οι κρατικές δαπάνες, αλλά μόνο κατά 14% στην Ιρλανδία και 7% στην Πορτογαλία! Για να μη μιλήσουμε για την Ισπανία, όπου μειώθηκαν μόλις κατά 4% ή για την Ιταλία, όπου η μείωση ήταν 2%!


Λιώνουν τους Ελληνες οι τόκοι των υπέρογκων δανείων που μας φορτώνουν οι Ευρωπαίοι «σωτήρες». Αδύνατον να μειωθούν τα ελλείμματα κάτω από τέτοιες συνθήκες.
Φέτος αναμένεται να υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα 0,2% του ΑΕΠ, αλλά θα εμφανίσουμε… έλλειμμα 4,7% γιατί οι τόκοι ανέρχονται στο 4,9% του ΑΕΠ μας.


Ζοφερό και το 2013. Οι τόκοι -μετά το περιβόητο «κούρεμα» και δη κατά 70%- θα ανέλθουν στο… 6,3% του ΑΕΠ! Η μεγαλύτερη επιβάρυνση από όλες τις χώρες του κόσμου.
«Θα τους λιώσουν για πάντα τους Ελληνες» δηλώνει στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» ο Μαρκ Βάισμπροτ, του Κέντρου Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών της Ουάσιγκτον.


Του Γιώργου Δελαστίκ