Σε λίγο θα φτύνουν στις γωνίες...

Είδα τον Χαϊκάλη να κάνει σόου στην Βουλή με το κασετοφωνάκι του και φούντωσα. Όπως φουντώνω συχνά τελευταία, παρακολουθώντας τις συνεδριάσεις της Βουλής να μεταβάλλονται σιγά σιγά σε συνεδριάσεις δημοτικών συμβουλίων, όπου ο καθένας κάνει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι για να αποδείξει τον τσαμπουκά του και την ψευτομαγκιά του...


Προφανώς δεν υπάρχουν πια πολλοί στα έδρανα που να θυμούνται τι είναι η Βουλή και γιατί αξίζει τον σεβασμό μας.

Επί χούντας που οι συνταγματάρχες την είχαν σφραγίσει, οι πολίτες περνούσαν απ´ έξω κι έκαναν κρυφά τον σταυρό τους προσευχόμενοι να ξαναγυρίσει η Δημοκρατία.

Γι' αυτό τον αποκαλούν και Ναό της Δημοκρατίας. Επειδή συμβολίζει τις κατακτήσεις των δημοκρατικών κόμματων, μέσα στα οποία είναι και το δικαίωμα που έχουμε, να περνάμε σήμερα και να την μουτζώνουμε ελεύθερα.

Όταν ξαναγύρισαν οι βουλευτές το ´74 στη Βουλή, επικρατούσε απόλυτη τάξη και απόλυτος σεβασμός σε αυτό το κτίριο, επειδή οι ένοικοί του το θεωρούσαν Εκκλησία.

Οι σημερινοί του ένοικοι, που προφανώς έπαιζαν με τα παιχνίδια τους το ´74 και δεν τους είπε κανείς τι σημαίνει η Βουλή, το έχουν μετατρέψει σε στάβλο!

Ο Χαϊκάλης κάνει πλάκα με τα κασετοφωνάκια. Ο Παππάς της Χρυσής Αυγής τριγυρίζει στα έδρανα με το ζωνάρι του λυμένο για καυγά. Και οι παλαιότεροι τους κοιτάζουν ατάραχοι, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι ο στόχος τους είναι να ξεφτιλιστεί τόσο πολύ η Βουλή, ώστε κάποτε να πάψει να υπάρχει.

Πήγα μια βόλτα στη Βουλή το Σαββατοκύριακο που συζητείται ο προϋπολογισμός κι έφριξα.

Μπήκα στο εντευκτήριο που κάποτε ντρεπόσουν να πατήσεις και επιτρεπόταν η είσοδος μόνο στους βουλευτές και ήταν σαν να μπήκα σε εγγλέζικη παμπ την ώρα που κλείνει.

Σπασμένα πιατάκια στο πάτωμα, τσιγαρίλα και κάπνα αφόρητη, χυμένα ουίσκι στις μοκέτες, μυρωδιά καταγώγιου και εικόνα φτηνού καμπαρέ.

Παρακολουθούσα τα βλοσυρά βλέμματα των προέδρων στα πορτρέτα κι έλεγα ότι θα ζωντανέψουν να μας πάρουν όλους στο κυνήγι.

Που είσαι Τσαλδάρη να τους δεις, που σε λίγο θα φτύνουν στις γωνίες...

Για την εικόνα της σημερινής Βουλής μια φράση του λαού ταιριάζει γάντι: «εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ ' άρματα, κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια».

Και το λέω τόσο σκληρά, μήπως και φιλοτιμηθεί κανένας πρόεδρος Βουλής ή κανένας άλλος πολιτειακός παράγοντας και βάλει τάξη, πριν να είναι πολύ αργά...

Του Β. Χιώτη

Όταν ο Χίτλερ μπλόφαρε και κέρδισε χρόνο και εδάφη

Μία από τις επιπλοκές που δημιουργήθηκαν από τις διευθετήσεις του Μεγάλου Πολέμου ήταν και το θέμα των μειονοτήτων. Οι τρεις αυτοκρατορίες (Τσαρική – Οθωμανική – Αυστροουγγρική), που λειτουργούσαν σαν μια τεράστια πολυεθνική σκέπη  αποτελούσαν παρελθόν. Ήταν προφανές, ότι το ζήτημα αυτό ο Χίτλερ θα το χρησιμοποιούσε ως μοχλό πίεσης στην προσπάθειά του να αναθεωρήσει τη συνθήκη των Βερσαλλιών.

Η γειτονική Τσεχοσλοβακία, προϊόν του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, θα ήταν το επόμενο θύμα της ναζιστικής επιθετικότητας. Μια χώρα ανεπτυγμένη με πολύ σημαντική  βαριά βιομηχανία, αλλά και ετερόκλητη σύνθεση από πολλές μειονότητες διαφόρων εθνοτήτων. Η σημαντικότερη ήταν αυτή της Σουδητίας, στα βόρεια, με τρία εκατομμύρια γερμανόφωνο πληθυσμό, η οποία θα μετατρεπόταν συχνά σε πεδίο αντιπαραθέσεων με την Κυβέρνηση της Πράγας.

Το νεοσύστατο, αυτό κράτος, προσπάθησε κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου να δημιουργήσει ένα δίκτυο συμμαχιών για την εξωτερική του ασφάλεια. Το 1920 και το 1921 σύναψε μία σειρά διμερών συμφωνιών με τη Γιουγκοσλαβία και τη Ρουμανία αντίστοιχα. Η επονομαζόμενη «Μικρή Αντάντ» θα ήταν, επίσης, και η σύμμαχος της Γαλλίας στην Κεντρική Ευρώπη. Το 1935 υπήρξε προσέγγιση και με την ΕΣΣΔ, με την υπογραφή σύμφωνου αμοιβαίας στρατιωτικής βοήθειας. Ενέργειες που αποδείκνυαν ότι η εθνική της ακεραιότητα ήταν θωρακισμένη με ασφαλή τρόπο.

Όμως το Anschluss -προσάρτηση της Αυστρίας- του 1938, πυροδότησε σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων. Όπως στην Αυστρία την περίοδο του Μεσοπολέμου, δημιουργήθηκε και στη Σουδητία ένα κόμμα ναζιστικού τύπου το Sudeten German Party (SGP), με επικεφαλής τον Konrad Henlein. Ο Henlein ήταν ένθερμος υποστηρικτής της αυτονόμησης της Σουδητίας και βρισκόταν από το 1937 σε ανοικτή γραμμή επικοινωνίας με το Γερμανό δικτάτορα.

Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε το Φεβρουάριο του 1938 όταν ο Χίτλερ προέβαινε σε δηλώσεις σχετικά με τους Γερμανούς που διέμεναν σε γειτονικά κράτη, τονίζοντας ότι: «Δε θα παρακολουθώ απαθώς τις διώξεις που υφίστανται». Επιπλέον, ο υπουργός προπαγάνδας Joseph Goebbels προσπαθούσε να διογκώσει το πρόβλημα μέσω της χειραγώγησης των ΜΜΕ.
Το Μάιο σημειώθηκαν μια σειρά από σοβαρά επεισόδια μεταξύ των οπαδών του SGP και των τσέχικων αρχών εξαιτίας των δημοτικών εκλογών και του προγράμματος του Henlein. Στα τέλη του ίδιου μήνα ο Τσέχος πρόεδρος Edvard Benes διέταξε μερική επιστράτευση, απότοκο έντονης ανησυχίας για την αντίδραση της γερμανικής πλευράς. Κόντρα στις εξελίξεις, όμως το SGP κέρδισε με συντριπτικό ποσοστό.
Στις 12 Σεπτεμβρίου, ο Χίτλερ, σε ομιλία του στη Νυρεμβέργη, προέτρεπε τους Γερμανούς της Τσεχοσλοβακίας να αναλάβουν άμεση δράση, ενώ ταυτόχρονα διακήρυττε το ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης. Η κατάσταση είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Μετά από τρεις ημέρες, ο Βρετανός πρωθυπουργός, Neville Chamberlain, καταφθάνει θορυβημένος στο Berghof, με στόχο να βρεθεί διέξοδος στο θέμα που είχε προκύψει. Ο γηραιός πολιτικός ήταν οπαδός του κατευνασμού και ήθελε, σε κάθε περίπτωση, να αποφύγει μια νέα ευρωπαϊκή σύρραξη.
Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις η Κυβέρνηση της Πράγας αποφασίζει να υποχωρήσει, παραχωρώντας αυτονομία στη Σουδητία. Άλλωστε, είχε αντιληφθεί ό,τι η Αγγλία και η Γαλλία δεν ήταν διατεθειμένες να σταθούν στο πλευρό της. Συν τοις άλλοις, υπήρχαν διάφοροι «άσπονδοι» γείτονες (Ούγγροι-Πολωνοί), που με την πρώτη ευκαιρία θα προσπαθούσαν να υφαρπάξουν κάποια από τα εδάφη της. Η ΕΣΣΔ, η τελευταία σύμμαχος που θα μπορούσε να στραφεί είχε και αυτή αποκλειστεί, καθώς για να έχει τη δυνατότητα να επέμβει θα έπρεπε να διασχίσει πολωνικά και ρουμάνικα εδάφη, κίνηση που δε θα επέτρεπαν σε καμία περίπτωση οι δυο αυτές χώρες.
Στις 22 Σεπτεμβρίου ο Chamberlain επισκέπτεται, για δεύτερη φορά, τη Γερμανία για να επικυρώσει την συμφωνία του με το Χίτλερ. Εκεί, όμως, διαπιστώνει ότι οι αξιώσεις του Γερμανού δικτάτορα έχουν μεταβληθεί. Ο Führer, τώρα, απαιτεί την άμεση προσάρτηση της Σουδητίας στο Ράιχ και την εκκένωση της από τους μη γερμανόφωνους πληθυσμούς.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το ξέσπασμα ενός πολεμικού πυρετού στην Ευρώπη, με το φάσμα της λύσης μέσω των όπλων να είναι ολοένα και περισσότερο ορατό. Οι Γάλλοι διατάζουν άμεσα επιστράτευση, το ίδιο πράττουν και οι Ιταλοί, ενώ οι Βρετανοί θέτουν τον στόλο τους σε κατάσταση συναγερμού. Ο Χίτλερ με τη σειρά του δίνει τελεσίγραφο, και ως ημέρα εισβολής ορίζεται η 28η  Σεπτεμβρίου.
Όμως, τελικά νικητής αυτής της αναμέτρησης θα είναι η πολιτική του κατευνασμού. Λίγες ώρες πριν από την εκπνοή του τελεσιγράφου ο Βρετανός πρωθυπουργός ζητά από το Μουσολίνι να μεσολαβήσει, προκειμένου να διευθετηθεί το ζήτημα. Ο Ιταλός δικτάτορας αποδέχεται την έκκληση του Chamberlain και πείθει τον Χίτλερ να αναβάλλει την επιχείρηση για 24 ώρες.
Την επόμενη μέρα (29/09/1938) στο Μόναχο θα λάμβανε χώρα η πρώτη πράξη του δράματος της Τσεχοσλοβακίας. Στη Διάσκεψη Κορυφής που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί, ανάμεσα στο Βρετανό πρωθυπουργό, το Γάλλο ομόλογο του Εdouard Daladier και τους δύο εταίρους του Άξονα, κρίθηκε σκόπιμο ότι δεν χρειάζεται να παρευρεθεί Τσεχοσλοβάκος αντιπρόσωπος. Έως τις πρώτες πρωινές ώρες οι αποφάσεις είχαν παρθεί. Η λήξη της κρίσης βρήκε το Χίτλερ να έχει λάβει ό,τι ακριβώς ζητούσε. Η Γερμανία είχε προσθέσει 29.000 τετρ. χλμ και τρία εκατομμύρια υπηκόους.


Στις 5 Οκτωβρίου ο πρόεδρος Benes, εμφανώς ταπεινωμένος, υποβάλλει την παραίτησή του και αντικαθίσταται από το νομικό, Emil Hacha. Η προσάρτηση ολοκληρώθηκε επίσημα στις 21 Νοεμβρίου 1938. Gauleiter του Ράιχ στη Σουδητία ορίστηκε ο Henlein και οι νέοι βουλευτές έσπευσαν να καταλάβουν τη θέση τους στο Ράιχσταγκ.
Οι Ευρωπαίοι, για άλλη μια φορά, είχαν υπερεκτιμήσει τη στρατιωτική ετοιμότητα της γερμανικής πολεμικής μηχανής. Ήταν ζήτημα αν εκείνη τη χρονική στιγμή μπορούσε να παρατάξει στα σύνορα 40 ετοιμοπόλεμες μεραρχίες, ενώ οι Γάλλοι μαζί με τους Τσεχοσλοβάκους διέθεταν 140.
Εντούτοις, προτιμήθηκε η οδός του κατευνασμού. Η επιστροφή, μάλιστα, του Chamberlain στο Λονδίνο στάθηκε αφορμή για εορτασμούς, οδηγώντας τον να διατυπώσει την ιστορική φράση: «Κερδίσαμε την ειρήνη για την εποχή μας».
Η αντίστροφη μέτρηση για την έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είχε ξεκινήσει.

Επιστολή του Αϊνστάιν "αποκαλύπτει" τις απόψεις του για το θεό

Την επιστολή είχε αποστείλει στις 3 Ιανουαρίου 1954 ο διάσημος επιστήμονας από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον στον Γερμανό φιλόσοφο Έρικ Γκούτκιντ, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του "Διάλεξε τη Ζωή: Η Βιβλική Έκκληση για Εξέγερση"


"Διάβασα ένα μεγάλο μέρος από το βιβλίο σας τις τελευταίες μέρες και σας ευχαριστώ πολύ για την αποστολή του. Με εντυπωσίασε ιδιαίτερα που μου το αποστείλατε. Όσον αφορά την πραγματική στάση απέναντι στη ζωή και στην ανθρώπινη κοινότητα έχουμε πολλά κοινά.

Η λέξη Θεός για μένα δεν είναι τίποτα περισσότερο από την έκφραση και το προϊόν της ανθρώπινης αδυναμίας, η Βίβλος μια συλλογή αξιότιμων, αλλά πρωτόγονων μύθων που είναι εντούτοις και αρκετά παιδαριώδεις. Καμία ερμηνεία όσο λεπτομερής κι αν είναι (για μένα) δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό.

Οι πολλαπλές ερμηνείες που δίδονται, δεν έχουν σχεδόν καμία σχέση με το αρχικό κείμενο. Για μένα η εβραϊκή θρησκεία, όπως όλες οι άλλες θρησκείες, είναι μια ενσάρκωση των πιο παιδαριωδών δεισιδαιμονιών.

Και ο εβραϊκός λαός, στον οποίο ευχαρίστως ανήκω, και με τη νοοτροπία του οποίου έχω βαθιά συγγένεια, δεν έχει καμία διαφορετική ποιότητα για μένα από ό,τι για όλους τους άλλους λαούς. Και όσον αφορά την εμπειρία μου, δεν είναι καλύτερη από ό,τι άλλες ομάδες πληθυσμού, αν και προστατεύονται από τις χειρότερες μορφές καρκίνου εξαιτίας έλλειψης δυνάμεως. Διαφορετικά δεν μπορώ να δω κάτι να με κάνει να πω "επέλεξε αυτούς".

Γενικά θεωρώ ότι είναι επώδυνο να διεκδικείς προνομιακή θέση και να προσπαθείς να την υπερασπιστείς μεταξύ δύο τειχών υπερηφάνειας, μιας εξωτερικής ως άνθρωπος και μιας εσωτερικής ως εβραίος. Σαν άνθρωπος αξιώνεις, τρόπον τινά, την εξαίρεση από την αιτιολόγηση που σε άλλες περιπτώσεις γίνεται αποδεκτό, και σαν Εβραίος διεκδικείς το προνόμιο του μονοθεϊσμού. Αλλά η περιορισμένη αιτιολόγηση δεν είναι πλέον αιτιολόγηση, όπως αναγνώρισε ο υπέροχος Σπινόζα, πιθανώς ως πρωταρχικό κανόνα. Και οι ανιμιστικές ερμηνείες των θρησκειών της φύσης δε ακυρώνονται εξ ορισμού, από το μονοπώλιο. Με τέτοια τείχη μπορούμε να πετύχουμε μόνο μια συγκεκριμένη αυταπάτη, αλλά οι ηθικές μας προσπάθειες δεν εξυπηρετούνται από αυτά. Το αντίθετο μάλιστα.

Τώρα που έχω δηλώσει ανοιχτά τις διαφορές μας στις πνευματικές μας πεποιθήσεις, είναι σαφές για μένα ότι είμαστε πολύ κοντά σε βασικά πράγματα, δηλαδή: στις αξιολογήσεις μας για την ανθρώπινη συμπεριφορά. Αυτά που μας διαφοροποιούν είναι μόνο τα πνευματικά "στηρίγματα" και ο "εξορθολογισμός" στη γλώσσα του Φρόιντ.

Πέρα τούτων πιστεύω ότι θα κατανοούσαμε ο ένας τον άλλον πολύ καλά, αν μιλούσαμε για συγκεκριμένα πράγματα."

Με φιλικές ευχαριστίες και τις καλύτερες ευχές,

δικός σας, Α. Αϊνστάιν

Η κατάρα των τριών γενιών Παπανδρέου

Ελληνική τραγική φάρσα η πολιτική ιστορία της οικογένειας.
 Του James Petras

Σε καθεμιά από τις τρεις αποφασιστικές στιγμές της πρόσφατης ιστορίας της, η Ελλάδα ανακόπηκε από την πιθανότητα κοινωνικού μετασχηματισμού προς την πολιτική ανεξαρτησία και την ελευθερία από την ξένη κηδεμονία από κάποιο μέλος της οικογένειας Παπανδρέου.[…]

Γεώργιος Παπανδρέου ο πρεσβύτερος: Μεταξύ επανάστασης και αντίδρασης

Στον απόηχο μιας από τις μεγαλύτερες αντιφασιστικές αντάρτικες νίκες στην Ευρώπη το ελληνικό αντιστασιακό κίνημα, υποστηριζόμενο από περισσότερα από 2 εκατομμύρια πολίτες, προέλαυνε τον Οκτώβρη του 1944 για την απελευθέρωση της Αθήνας. Με πενιχρή υποστήριξη στο εσωτερικό της χώρας, ο Γεώργιος Παπανδρέου στηριζόταν στα πολεμικά αεροπλάνα και άρματα μάχης των Βρετανών ιμπεριαλιστών και στην εξόριστη δεξιά ελληνική μοναρχία. Ως πρωθυπουργός διέταξε τον αφοπλισμό της Αντίστασης και στήριξε τη στρατιωτική επίθεση των Βρετανών ενάντια σε χιλιάδες ειρηνικούς διαδηλωτές στην Πλατεία Συντάγματος της Αθήνας. Ο Παπανδρέου προΐστατο της στρατολόγησης πολλών πρώην συνεργατών των ναζί και μοναρχικών που χρηματοδοτούνταν, εξοπλίζονταν και διοικούνταν από Βρετανούς και Αμερικανούς στρατηγούς. Αργότερα υπηρέτησε ως υπουργός σε κυβερνήσεις που εξαπέλυσαν μια άγρια επίθεση στα μαζικά αριστερά λαϊκά κινήματα. Μετέτρεψαν μια χαρούμενη στιγμή, τη στιγμή της απελευθέρωσης της χώρας από τους ναζί, σε έναρξη μιας άθλιας περιόδου άγριας καταστολής και αποκατάστασης όλων των αποβρασμάτων της ανώτερης τάξης της προπολεμικής Ελλάδας και των φιλοναζί συνεργατών τους. Η Ελλάδα μετατράπηκε σε χώρα υποτελή των ΗΠΑ και κυβερνήθηκε από επιδοτούμενα από το εξωτερικό κλεπτοκρατικά αστυνομικά καθεστώτα που διατηρήθηκαν στην εξουσία αυξάνοντας την ξένη κηδεμονία.

Ανδρέας Παπανδρέου:Το κληρονομικό δικαίωμα

Επακόλουθο της μετάβασης από τη στρατιωτική δικτατορία της περιόδου 1967-1974 ήταν η άνοδος στην εξουσία της ελληνικής Δεξιάς που διατήρησε ένα μεγάλο μέρος του παλιού κρατικού μηχανισμού και στήριξε μια πλούσια αλλά δυσλειτουργική κυρίαρχη τάξη η οποία ζούσε από τις χρηματικές μεταβιβάσεις της ΕΟΚ. Η λεηλασία των κρατικών πόρων, η πτώχευση των περισσότερων εταιριών του ιδιωτικού τομέα, η καθυστέρηση της γεωργίας, η κλειστή και αυταρχική φύση των δημόσιων και ιδιωτικών θεσμών, οδήγησαν τη μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης, των φοιτητών, των αγροτών και των ανέργων να δώσουν το 1981 μια εντυπωσιακή εκλογική νίκη στον Ανδρέα Παπανδρέου. Το άθροισμα των εκλογικών ποσοστών του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ ξεπέρασε το 60% και παρείχε μια ξεκάθαρη πλειοψηφία που νομιμοποιούσε το μετασχηματισμό της κοινωνίας και της οικονομίας. Επιπλέον, το πρόγραμμα του Α. Παπανδρέου υποσχόταν «κοινωνικοποίηση της οικονομίας», εκσυγχρονισμό της υπαίθρου και σπάσιμο της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Ειδικότερα υποσχόταν την έξοδο της χώρας από το ΝΑΤΟ και την ακύρωση της συμφωνίας για τις στρατιωτικές Βάσεις των ΗΠΑ στην Ελλάδα.

Με δεδομένο τον κατακερματισμό, το σπασμένο ηθικό και την παρακμή της Δεξιάς, η αντιπολίτευση στην επιλογή για μια σοσιαλιστική πρόοδο ήταν ελάχιστη. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν την υψηλή χρέωση του ιδιωτικού τομέα στις κρατικές τράπεζες, η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν χρειαζόταν καν τη νομοθεσία για να τις απαλλοτριώσει. Μπορούσε να ζητήσει αποπληρωμή των δανείων τους ή τα κλειδιά των εταιριών.

Ο Παπανδρέου […]πρόσφερε νέα δάνεια, παρέγραψε χρέη και επενέβη για να αποκαταστήσει την ιδιωτική ιδιοκτησία, βγάζοντας στο σφυρί υπερχρεωμένες εταιρίες. Εκείνη την εποχή ήμουν σύμβουλός του. Όταν τον ρώτησα γιατί δεν κοινωνικοποιούσε τις χρεωμένες εταιρίες, απάντησε πως «λόγω της κρίσης δεν είναι η ώρα κατάλληλη για να μετασχηματίσουμε την οικονομία. Πρέπει να περιμένουμε μέχρι η οικονομία να σταθεί στα πόδια της».

Όταν του απάντησα πως εκλέχτηκε για να αλλάξει το σύστημα, ακριβώς λόγω αυτής της κρίσης και πως όταν αποκατασταθεί ο καπιταλισμός η πολιτική και οικονομική αντιπολίτευση θα είναι πιο σθεναρή, ανταπάντησε ότι «η οικονομία είναι πολύ αδύναμη για να στηρίξει ένα σοσιαλιστικό καθεστώς» και πρόσθεσε πως «η εργατική τάξη ενδιαφέρεται μόνο για την κατανάλωση και όχι για επενδύσεις στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας».

Στην πράξη, ο Α. Παπανδρέου αποκατέστησε τον καπιταλισμό, παρά τις συνθήκες κατάρρευσης που αυτός αντιμετώπιζε, αυξάνοντας, προοδευτικά, το δημόσιο χρέος. […]Δημαγωγώντας ο Παπανδρέου διατήρησε τις Βάσεις. Ακόμα χειρότερα, παρέμεινε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, αποδεχόμενος μεταβιβάσεις και δάνεια ως αντάλλαγμα για τη μείωση των εμπορικών περιορισμών. […]Ο Παπανδρέου χρησιμοποίησε τις μεταβιβάσεις της ΕΟΚ για να εξαγοράσει ψήφους μέσω επιδοτήσεων στους αγρότες, βραχυπρόθεσμων κερδών στις αμοιβές των εργαζόμενων και τεράστιων παραγραφών χρεών και δανείων που παρείχε στις επιχειρηματικές ελίτ. Τα ελλείμματα και τα χρέη αυξήθηκαν, ενώ ο παραγωγικός μηχανισμός μαράζωσε προκειμένου να στηρίξει την κατανάλωση. Η κηδεμονία ήταν η «εναλλακτική» λύση που επέλεξε ο Παπανδρέου αντί για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. […] Ενώ ενώπιον μαζικών συγκεντρώσεων ο Α. Παπανδρέου κατάγγελλε το ΝΑΤΟ, διαβουλευόταν σε εβδομαδιαία βάση με τον πρέσβη των ΗΠΑ […]. Κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της διακυβέρνησής του (1982-1984) όταν διηύθυνα το Κέντρο Μεσογειακών Σπουδών και ήμουν ανεπίσημος σύμβουλός του, έφευγα από την πίσω πόρτα του σπιτιού του στο Καστρί, την ώρα που από την μπροστινή έμπαινε ο πρέσβης των ΗΠΑ. Μετά από κάποιο διάστημα συνειδητοποίησα πως δανειζόταν την κριτική της Αριστεράς για να δικαιολογήσει δεξιές πολιτικές. Στην πρακτική, αυτή είχε γίνει βιρτουόζος της εξαπάτησης. Πρόσφατα, ένας ανώτερος αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ σχολίασε σε συζήτησή μας πως προτιμά τον Γιώργο Παπανδρέου τον νεότερο από τον πατέρα του. «Οι ίδιες κομφορμιστικές πολιτικές», μου είπε, «χωρίς τη δημαγωγία». Με τα χρόνια η κενή ρητορική του Ανδρέα και η φιλονατοϊκή του πρακτική μετέτρεψαν μια ολόκληρη γενιά στρατευμένων σοσιαλιστών σε κυνικούς οπορτουνιστές και κοινωνικούς αναρριχητές[…]

Γεώργιος Παπανδρέου ο νεότερος: Η ιστορία ως φάρσα (τρίτη φορά)

Όπως και οι προκάτοχοι της οικογένειάς του ο Γιώργος Παπανδρέου εξελέγη τον Οκτώβρη του 2009 εν μέσω της πιο βαθιάς παγκόσμιας κρίσης που αντιμετωπίζει ο καπιταλισμός μετά από τη δεκαετία του 1930. Η ελληνική δημοσιονομική κατάσταση ήταν βυθισμένη, η οικονομία σε ελεύθερη πτώση.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας ο Παπανδρέου υποσχέθηκε ένα σύγχρονο κοινωνικό κράτος ευημερίας και προτεραιότητα στις επενδύσεις στον κοινωνικό τομέα, στη δημόσια υγεία, παιδεία και στην αντιμετώπιση της φτώχειας.

Όταν ανέλαβε την εξουσία, πιστός στην παράδοση των Παπανδρέου, έκανε μεταβολή. Υιοθέτησε μια αγανακτισμένη στάση ισχυριζόμενος ότι «ανακάλυψε» πως το ελληνικό δημόσιο ταμείο ήταν άδειο και η χώρα υπερχρεωμένη και πως η μόνη λύση ήταν να πετσοκόψει το βιοτικό επίπεδο μειώνοντας τους μισθούς, τα κοινωνικά προγράμματα και τις συντάξεις προκειμένου να πληρωθούν οι ξένοι τραπεζίτες. Όπως και οι προκάτοχοι συγγενείς του, δεν κατέβαλε καμιά προσπάθεια να συλλέξει τους φόρους από τους πλούσιους ή να επιβάλει εμπάργκο στους μυστικούς ξένους λογαριασμούς των τραπεζιτών, των στελεχών των εταιριών, των πλοιοκτητών, των κερδοσκόπων του χρηματιστηρίου, των συμβούλων και των μεσαζόντων που έκαναν απάτες δισεκατομμυρίων ευρώ εις βάρος των Ελλήνων φορολογούμενων και συνταξιούχων. Δεν κατέβαλε καμία προσπάθεια να εξοφληθούν τα χρέη του ιδιωτικού τομέα προς τους κρατικούς χρηματοδοτικούς οργανισμούς. Αντίθετα, στράφηκε στους απατεώνες της Γουόλ Στριτ Goldman & Sachs για συμβουλές και υποστήριξη, εκείνους που το 2001 διευκόλυναν τη λεηλασία των δημόσιων δανείων για ιδιωτικό όφελος. […]

Αντί για ευκαιρία ο Οκτώβρης μετατράπηκε σε εφιάλτη. Η κυβέρνηση Παπανδρέου και τα κοινοβουλευτικά ρομπότ της προχώρησαν πολύ πιο πέρα ακόμα κι από τις προηγούμενες δεξιές κυβερνήσεις στη διάβρωση του βιοτικού επιπέδου, παρέδωσαν το σχεδιασμό, τη διεύθυνση και την επιβολή της οπισθοδρομικής κοινωνικοοικονομικής πολιτικής στην Ε.Ε. και την Ουάσιγκτον, που για να υπερασπιστούν τις δικές τους οικονομικές ελίτ είναι αποφασισμένες να απομυζήσουν και την τελευταία ρανίδα αίματος των Ελλήνων εργαζόμενων.

Η τραγωδία ενός λαού…

Η πολιτική ιστορία της οικογένειας Παπανδρέου αποτελεί μια ελληνική τραγική φάρσα. Είναι η τραγωδία ενός λαού που πολέμησε ενάντια στους ναζί και τους συνεργάτες τους για να δεχτεί την επίθεση των νέων Αγγλο-αμερικανών κυρίαρχων. Είναι η τραγωδία του ηρωικού φοιτητικού αγώνα του Πολυτεχνείου το 1973 ενάντια στην αμερικανοστήριχτη στρατιωτική δικτατορία που κατέληξε μάρτυρας της ανόδου ενός ψευδολαϊκιστή δημαγωγού, του Α. Παπανδρέου ο οποίος υποσχέθηκε δημοκρατικό σοσιαλισμό και κατέληξε στην κοινωνικοποίηση των προσωπικών χρεών των καπιταλιστών κλεπτοκρατών. Και τώρα, ο τελευταίος, ας ελπίσουμε, στη σειρά των κολάκων των ιμπεριαλιστών, ο Γ. Παπανδρέου, που υποσχέθηκε προοδευτικές αλλαγές αλλά εφάρμοσε οπισθοδρομικές πολιτικές, παρέδωσε τα κλειδιά της εξουσίας στους υπερατλαντικούς ιμπεριαλιστές επιτηρητές του. Πέρα από την πολιτική ιδιοσυγκρασία της Ελλάδας η ιστορία των ελληνικών σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων περιγράφει τον ιστορικό τους ρόλο ως σωτήρων του καπιταλισμού σε περιόδους κρίσης του. […] Η πιο ελπιδοφόρα αλλαγή σήμερα είναι πως έχει εξαφανιστεί η μυστηριακή αύρα του Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ. […]

Του James Petras - ομότιμου Καθηγητή Κοινωνιολογίας στο State University της Νέας Υόρκης.

Εδώ η χώρα χάνεται και αυτοί το παίζουν γκόμενες…

Όπως έγραψε και ο φίλος μου ο Νίκος στα 12 Τετραγωνικά του τοίχου του: «Αυτό το «παρών» στις ψηφοφορίες είναι σαν τις γκόμενες που τα έχουν με άλλον και σου κάνουν μόνο πίπα γιατί «αυτό δεν είναι απιστία»…». Υποκλίνομαι και συνεχίζω.

Στο «παρών» αυτό εμπεριέχεται όλη η μεταπολιτευτική λογική που μας οδήγησε στο σημερινό παρόν της  εθνικής τραγωδίας και της διεθνούς καταισχύνης. Φτάσαμε ως εδώ γιατί οι πολιτικοί μας δήλωναν «παρών» όλα αυτά τα χρόνια μπροστά στους εκβιασμούς των κάθε είδους συντεχνιών και των πάσης φύσεως κομματικών στρατών, επιτρέποντας στα προνόμιά τους να αυξάνονται και να πληθύνονται  και να κατακυριεύουν τα δημόσια ταμεία και γιατί το εκλογικό σώμα με τη σειρά του δήλωνε «παρών» σε όλες τις σημαντικές εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων δεκαετιών, είτε απέχοντας προκλητικά από αυτές με γελοία επιχειρήματα του τύπου «δεν με εκφράζει αυτό το πολιτικό σύστημα»  – λες και  το πολιτικό σύστημα δεν αντανακλά και τα δικά τους μούτρα- είτε συμμετέχοντας ως Κλαζομένιοι, μαθημένοι να ασχημονούν και να ρυπαίνουν τους θεσμούς με τις ανεύθυνες επιλογές τους.

Όταν στέκεσαι, όμως, μπροστά στο κρισιμότερο σταυροδρόμι της μεταπολεμικής σου ιστορίας, έχοντας την ευθύνη να καθορίσεις το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς και να πάρεις αποφάσεις, οι οποίες θα διαμορφώσουν και το πλαίσιο ζωής των απερχόμενων γενιών, δεν δικαιούσαι να δηλώνεις «παρών» επειδή φοβάσαι το πολιτικό σου μέλλον. Είτε δηλώνεις ευθαρσώς πως αποδέχεσαι τα σκληρά μέτρα και αγωνίζεσαι για μια μεταμνημονιακή αναπτυξιακή πορεία είτε δηλώνεις την αποστροφή σου για τα μέτρα αυτά επειδή έχεις εναλλακτικό σχέδιο οικονομικής ανασυγκρότησης.

Όχι έναν αριστερόστροφο «άρτζι μπούρτζι και λουλά» αλλά ένα σοβαρό, βιώσιμο και ορθολογικό σχέδιο αναπτυξιακής επανεκκίνησης της χώρας. Με συγκεκριμένες κατευθύνσεις και συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα.

Εσύ θα πας εκεί, εσύ θα κάνεις αυτό, εσύ θα ασχοληθείς με εκείνο. Καθορίζεις ως χώρα τους τέσσερις πέντε μεγάλους τομείς στους οποίους θέλεις να μεγαλουργήσεις ( ενδεικτικά Παιδεία, Έρευνα, Αγροτική Παραγωγή, Τουρισμός), επιλέγεις τους καλύτερους απόφοιτους των πανεπιστημίων σου και τους ικανότερους ανθρώπους της αγοράς σου, τους πηγαίνεις σε ένα ξερονήσι για να μην ενδώσουν  στους πελατειακούς εκβιασμούς και τους λες: «φτιάξτε μου σχέδιο και το εκλογικό σώμα θα κληθεί να το αποδεχτεί ή να το απορρίψει».

Για όποιον δεν το έχει συνειδητοποιήσει ακόμα η σημερινή κρίση θα εξελιχθεί στην μεγαλύτερη μαμή της μεταπολεμικής μας ιστορίας. Αυταπάτες θα σαρωθούν τα επόμενα χρόνια, κόμματα και αρχηγίσκοι θα εξαφανιστούν βιαίως από το προσκήνιο, πολιτικαντισμοί και τυχοδιωκτισμοί θα ανέβουν και αυτοί το δικό τους Γολγοθά και γυμνοί Βασιλιάδες θα παρελαύνουν χλευαζόμενοι από ένα εξαγριωμένο κομμάτι του λαού που αντιλήφθηκε, έστω και αργά, τη γύμνια τους.

Ο λαϊκισμός θα πνεύσει και αυτός τα λοίσθια του. Όχι γιατί η χώρα αυτή κατοικείται από τίποτα εξαιρετικά πλάσματα με μια ανώτερη ευφυία,  αλλά γιατί αρκετοί από τους πολίτες της καταλαβαίνουν πλέον πως μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν και πως για να ανασάνει η ελληνική κοινωνία πρέπει, επιτέλους, να ψοφήσουν οι κατσίκες ορισμένων κακών γειτόνων. Χαριτωμένο το ανεκδοτάκι του Μακαριστού, φιλότιμες οι προσπάθειες των απανταχού λαμογιών να γλιτώσουν τις τροφαντές κατσίκες τους από την κριτική των άλλων, χρεώνοντας την με χαιρεκακία και φθόνο , αλλά όταν ανοίγει μετά θάνατον το ιερό δωμάτιο και αποκαλύπτονται σωροί από διαμαντένια μανικετόκουμπα και χρυσαφένια εγκόλπια τότε καταλαβαίνεις γιατί κάποιοι, κάποτε, σου είπαν το χρήσιμο αυτό ανεκδοτάκι!

Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, σιγά σιγά πως στη χώρα αυτή δεν ζει ένας κάποιος λαός που εξαθλιώνεται συλλήδβην από τις μνημονιακές πολιτικές. Στη χώρα αυτή ζει ο Πέτρος που δουλεύει στην τάδε ΔΕΚΟ, παίρνει 1500 μικτά και ανταποκρίνεται με υπευθυνότητα στις εργασιακές του υποχρεώσεις αλλά και ο Κυριάκος ο οποίος έβαζε πλασματικές υπερωρίες, έφτανε να παίρνει πέντε και έξι χιλιάρικα τον μήνα  και με κάτι μίζες που εξασφάλισε από κάτι προμηθειούλες αγόρασε και πέντε διαμερισματάκια για τα καημένα τα παιδιά του .

Στη χώρα αυτή ζεί ο Μήτσος, ειδικευόμενος γιατρός στο ΕΣΥ με 1000 ευρώ καθαρά, απλήρωτες εφημερίες και κανένα άλλο περιουσιακό στοιχείο στο όνομά του αλλά και ο Στέλιος, διευθυντής τριάντα χρόνια στο ΕΣΥ με 3500 καθαρά και άλλα δέκα χιλιάρικα μαύρα και ακάθαρτα μηνιαίως.Ζει ο Λεωνίδας, πανεπιστημιακός με ερευνητικό έργο και σοβαρή ακαδημαϊκή παρουσία αλλά και ο Κώστας , γκόμενος της τάδε από καθ΄ έδρας γεροντοκόρης που έγινε λέκτορας στα τριάντα του και η ερευνητική σχέση με το αντικείμενο του παραμένει απελπιστικά πλατωνική. Ζει ο Γιώργος, συνταξιούχος του Δημοσίου που πλήρωνε 30 χρόνια ασφαλιστικές εισφορές και προσάρμοσε τη ζωή και τα δάνεια του στη σύνταξη που το κράτος υποσχέθηκε να του δώσειαλλά και ο Χαρίλαος, συνταξιούχος της ΔΕΚΟ από τα πενήντα του με μια δεύτερη δουλειά να καλύπτει τις απαιτήσεις του ευ ζήν του! Ζει ο Ανέστης σοβαρός επιχειρηματίας που έστησε με ρίσκο και πολλές προσωπικές θυσίες μια εξαγωγική επιχείρηση η οποία δίνει δουλειά σε εκατοντάδες εργαζόμενους και πουλάει αγαθά σε εκατομμύρια πελάτες του εξωτερικού αλλά και ο Νώντας, επιχειρηματίας της πλάκας που άνοιξε δυο τρία καταστήματα στην περιοχή του για να πουλάει κινέζικες κυλότες, γαλλικούς στηθόδεσμους και γερμανικά Playmobil.

Από τον κατακλυσμό της παγκόσμιας κρίσης θα μας σώσει μια νέα εθνική κιβωτός στην οποία θα εμπιστευτούμε ό,τι πρέπει να σωθεί και από τα αμπάρια της οποίας θα απορρίψουμε ό,τι πρέπει να εξαφανιστεί δια παντός. Το ξεκαθάρισμα, όμως, της ήρας από το στάρι δεν θα γίνει με γενικεύσεις του τύπου «ο καλός λαός και το κακό πολιτικό σύστημα» ή «οι αντιπαραγωγικές συντεχνίες και η παραγωγική αγορά». Όπως δεν θα γίνει με λογικές οριζόντιων περικοπών, καθώς και με βουλευτές να ψηφίζουν «παρών» σε κρίσιμες αποφάσεις της κοινοβουλευτικής μας ιστορίας. Ακόμα και το «όχι» των καλών παιδιών του ελληνικού Κοινοβουλίου θα πρέπει να συνοδεύεται από εναλλακτική πρόταση εξόδου από την κρίση και όχι από αναπτυξιακές παρόλες, δακρύβρεχτα λογύδρια και αντιαισθητικές κόνξες αγάμητης γεροντοκόρης.

Και ενώ η ανάγκη προστάζει αυτά, ορισμένοι επιμένουν να το παίζουν γκόμενες και να χαριεντίζονται δημόσια με τους συντεχνιακούς και πελατειακούς εραστές τους και να προσπαθούν «εν κρυπτώ και παραβύστω»  να φορτώσουν τις κατσίκες τους στην εθνική μας κιβωτό. Αλίμονο στην κοινωνία που θα επιτρέψει στο τραγοπόδαρο σινάφι τους να κατακλύσει για μια ακόμα φορά τα στενόχωρα κελάρια της νέας κιβωτού. Αλίμονο σε αυτούς που για μια ακόμα φορά θα κλείσουν τα μάτια τους μπροστά στο συντελούμενο έγκλημα…

Του Τ. Φούντογλου

Αν η εξουσία σε κοροϊδεύει είναι καθήκον σου να αντισταθείς

Η ανυπακοή ως πολιτική στάση έχει θέση σ’ ένα δημοκρατικό Πολίτευμα; Μπορούν, ένα άτομο, μία επαγγελματική συλλογικότητα, ευρύτερες κοινωνικές ομάδες να αρνηθούν να εφαρμόσουν ένα νόμο επειδή τον θεωρούν άδικο; Η συζήτηση έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό στη χώρα με αφορμή τα κρούσματα ανυπακοής [δεν πληρώνω-δεν πληρώνω] και τα φαινόμενα των καταλήψεων δημόσιων χώρων [υπουργεία, πανεπιστήμια] από οργανωμένες και δυναμικές μειοψηφίες.

Πολλοί πιστεύουν ότι η πολιτική ανυπακοή είναι μια θεμιτή επιλογή. Όταν βλάπτονται βάναυσα τα συμφέροντά σου, όταν απειλούνται βασικά δικαιώματά σου επειδή η κυβέρνηση εφαρμόζει μια τελείως διαφορετική πολιτική απ’ αυτή που είχε υποσχεθεί, τότε είναι καθήκον σου να αντισταθείς, όχι μόνο με τους κλασικούς τρόπους [ψήφος, διαδήλωση, απεργία], αλλά ακόμη και με ενέργειες που κινούνται στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας.

Βεβαίως, ανακύπτει το ερώτημα: «ποιος κρίνει αν λειτουργεί σωστά μια Κοινοβουλευτική Δημοκρατία;». Η απάντηση είναι, η πλειοψηφία. Κόντρα ερώτημα: «Η πλειοψηφία έχει πάντα δίκιο;». Όχι φυσικά, αλλά έτσι γίνεται στις Δημοκρατίες. Οι μειοψηφίες προσπαθούν να πείσουν για την εγκυρότητα των απόψεών τους και αν δεν τα καταφέρουν είναι υποχρεωμένες να υπακούν. Αυτές είναι οι γενικές αρχές λειτουργίας ενός κοινοβουλευτικού συστήματος.

Ο καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο πανεπιστήμιο Αθηνών Σταύρος Τσακυράκης στο άρθρο του στο περιοδικό  «The books’ journal» [Νοέμβριος 2012] παραπέμπει στο δίλημμα του Σωκράτη στον Κρίτωνα «ή πείθεις ή υπακούς», υποστηρίζοντας ότι αυτός ο κανόνας είναι απαράβατος σε μια Δημοκρατία. Διαπιστώνει, όμως, ότι  έχει μεταφραστεί με ευθύνη ορισμένων κομμάτων σε «όταν δεν πείθω δεν υπακούω».

Ωστόσο, δέχεται μια εξαίρεση, την πολιτισμένη πολιτική ανυπακοή: «στην περίπτωση της πολιτισμένης πολιτικής ανυπακοής, η μη συμμόρφωση με τον νόμο έχει τον χαρακτήρα μιας δραματικής και ύστατης έκκλησης προς τη συνείδηση της πλειοψηφίας να αναθεωρήσει τις απόψεις της. Γι αυτό ακριβώς γίνεται πολιτισμένα και δημόσια, χωρίς βία».

Αν, όμως, δεν εισακουστούν οι εκκλήσεις; Αν μια κυβέρνηση που έχει εκλεγεί κανονικά επιμένει; Αν αυτή η κυβέρνηση αρνείται να συμβαδίσει με τα διεθνώς ισχύοντα; Αν, τέλος, χωρίς να έχει μεσολαβήσει έγκριση του εκλογικού σώματος, ακολουθεί μια πολιτική που είναι στον αντίποδα όσων διακήρυττε προεκλογικώς; Τότε τι γίνεται; Δύο παραδείγματα για να φανεί πόσο δύσκολο και σύνθετο είναι το πρόβλημα.

Το αίτημα που διατυπωνόταν από διάφορες πλευρές στο τέλος της δεκαετίας του ’80 για να επιτραπεί να λειτουργήσουν μη κρατικά ραδιόφωνα, συναντούσε τη σθεναρή αντίσταση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα ο τότε υπουργός Τύπου Δημήτρης Μαρούδας είχε δηλώσει ότι«αν χρειαστεί θα καταρρίψουμε τους δορυφόρους!!!». Αν το κίνημα που είχε αναπτυχθεί στο ζήτημα αυτό δεν προχωρούσε, παραβιάζοντας τον νόμο που ίσχυε, η ελεύθερη ραδιοφωνία  θα έπρεπε να περιμένει μερικά χρόνια ακόμη για να εμφανιστεί.

Το δεύτερο παράδειγμα είναι σοβαρότερο γιατί έχει να κάνει με την ουσία της Δημοκρατίας. Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε το 2009 από τους περίπου μισούς Έλληνες στη βάση ενός συγκεκριμένου προγράμματος. Ένα χρόνο μετά άλλαξε ριζικά  την πολιτική του, έβαλε τη χώρα στα Μνημόνια, δίχως να απευθυνθεί στους πολίτες, για να εγκρίνουν ή να αποδοκιμάσουν τη θεαματική αυτή στροφή. Ούτε εκλογές έκανε ούτε Δημοψήφισμα, όπως θα ήταν το θεσμικά σωστό. Πορεύτηκε επί δύο χρόνια με μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία που είχε εκλεγεί για να υλοποιήσει μια άλλη πολιτική. Στηρίχτηκε σ’ αυτήν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία προκειμένου να περάσει μέτρα για τα οποία δεν είχε προειδοποιήσει τους ψηφοφόρους. Θηριώδης εξαπάτηση. Αν, όμως, η εξουσία σε κοροιδεύει κατάμουτρα, αν σε αγνοεί, αν, για να γυρίσουμε στο σωκρατικό δίλημμα, δεν σε πείθει, τότε και συ δεν είσαι υποχρεωμένος να υπακούσεις. Καθαρές κουβέντες

Του Τάσου Παππά

Στο σπίτι του Μάνου Χατζιδάκι

Χρόνια πρίν, σε μια ''σκανδαλώδη'' ελληνική άνοιξη.

Απόγευμα Απρίλη, του βρώμικου 1989, στη Ρηγίλλης.

Τρέμω γι αυτό που πάω να κάνω. Θα με συμπαθήσει; Θα μου ανοιχτεί; Θα του αρέσουν οι ερωτήσεις μου; Θα χει ξυπνήσει καλά; Θα θυμάται πόσο ζεστή ήταν η προηγούμενη συνάντησή μας, σε μια συναυλία του; (Καθόταν παρέα με τη Νένα Βενετσάνου και εγώ -σε μια πρωτοφανή υπέρβαση της αγοραφοβίας μου- πάω και γονατίζω μπροστά του, λέγοντας ''ευχαριστώ για τη μοναδική βραδιά''. Εκείνος μου κρατάει τα χέρια, ανάμεσα στα δικά του -ποτέ δε θα ξεχάσω αυτήν τη στιγμή- κι ακούει χαμογελαστός τη Νένα, που με ''συστήνει'' με τρυφερά λόγια. Μιλάμε λίγο ακόμη και είναι απίστευτα αβρός μαζί μου.)

Και το σπουδαιότερο... Θα είναι εκεί;

Θα θυμάται ότι έχουμε ραντεβού για συνέντευξη; Χτυπάω το κουδούνι και από το τρακ, ξεχνάω ότι... το χτύπησα και το ξαναχτυπάω! Θεέ μου αγένεια, δε θ ανοίξει ποτέ!

Δύο ώρες αργότερα, μ ένα απολύτως ηλίθιο ύφος ευτυχίας, υπερίπταμαι στη Ρηγίλλης, χαιδεύοντας το μαγνητοφωνάκι στην τσάντα, αγνοώ τους κλασσικούς ''πονηρούς πολιτευτές'' που μπαινοβγαίνουν θορυβωδώς στα γραφεία της Ν.Δ,  βρίσκω εύκολα ταξί, προσγειώνομαι στο ΕΘΝΟΣ και στο γραφείο του αρχισυντάκτη, ηχεί το νικητήριο  

-Χατζιδάκις, αποκλειστικόοοο!!!!

Οσα μου είπε εκείνο το απόγευμα, επαληθεύτηκαν με το δραματικότερο τρόπο.

Ο,τι προφήτευσε, συνέβη.

Η μεγαλύτερη μουσική ιδιοφυία της Ελλάδας, ο διεθνής μύθος, η λατρεία μου, είναι απέναντι μου, μου προσφέρει χυμό, χαμογελάει, προσπαθεί να με κάνει να νιώσω άνετα. Αυτήν την μεγάλη προσωπικότητα, το τεράστιο κεφάλαιο του πολιτισμού, λίγο καιρό πριν, η εφημερίδαΑΥΡΙΑΝΗ έχει χαρακτηρίσει ''κνώδαλο που γλείφει τις πατούσες του φασισμού'', ''χαμερπή ομοφυλόφιλο και κίναιδο ολκής''

Η απάντηση του Χατζιδάκι, στο Καλλιμάρμαρο, μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες κόσμου, που τον χειροκροτάει ασταμάτητα, είναι καταπέλτης.

ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΗΣ ΜΑΓΚΑΣ.

Ο άντρας απέναντί μου, που γεννήθηκε το 1925 στην Ξάνθη (την -διατηρητέα, όπως του αρέσει να διευκρινίζει), που δούλεψε φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Πειραιά, βοηθός νοσοκόμου στο 401, παγοπώλης στου ΦΙΞ και πόσες ακόμη βαριές δουλειές, για να επιβιώσει και να σπουδάσει, δεν ξέρει να μασάει τα λόγια του...

''Περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις, όλες τις δυσκολίες  του Θεού. Εγινα όμως τόσο ομαλός, έτσι που οι γύρω μου φαίνονται όλοι ανώμαλοι''.

Ενας λαικός άνθρωπος, που πήγε σε δημόσια σχολεία, έκανε το στρατιωτικό του, ένας ευαίσθητος λαικός δέκτης. ''Αυτά είναι που μ έκαναν, κατά κάποιο τρόπο, αριστοκράτη''

Ο Χατζιδάκις, δεν κολακεύει την ασημαντότητα των γύρω του, για να υπάρξει, είναι ευθύς και τίμιος. Πνεύμα ελεύθερο και ανεξάρτητο. Αληθινός αριστοκράτης μάγκας.

Εγώ απέναντί μου, βλέπω έναν ασίκη, με τα όλα  του.

*

ΤΟ ΤΕΡΑΣ

Θυμάμαι κουβέντες του, στο περιθώριο της συνέντευξης..

*** ''Είχα γράψει ένα σχόλιο στο Τρίτο Πρόγραμμα, ''Το Τέρας και πώς να μην του μοιάσουμε.'' Τελικά του μοιάσαμε κι όσο πάμε, θα του μοιάζουμε περισσότερο. Εχουμε εθιστεί με την παρουσία του, δεν τρομάζουμε.''

*** ''Ενα από τα σχέδια που δεν πραγματοποίησα, ήταν να κάνω ένα περιοδικό, διαφορετικό από όλα τα άλλα. Πχ να μιλάει ο Σαραβάκος για φιλοσοφία ή ο Καραμανλής για κλασσική μουσική, που δεν έχει ιδέα.. Το είχα συζητήσει με Φυντανίδη και Τεγόπουλο..''

*** ''Ολα τα πολιτικά κόμματα είναι μακράν της σημερινής πραγματικότητας. Εχουν σύνδρομο των μεταπολεμικών διαχωρισμών''

*** Δεν θα σχολιάσω αρνητικά τη Μελίνα. Σέβομαι τους ερωτικούς ανθρώπους κι η Μελίνα είναι κυρίαρχα ερωτική..

Οση ώρα μιλάμε, σκέφτομαι πόσο αυθεντικά ευγενής είναι, ο τρόπος που χρησιμοποιεί τις λέξεις, ο τρόπος που στέκεται, ο τρόπος που μου απευθύνεται, η αγάπη του για τα ζώα...

Δίπλα μας, δυό ιδιαιτέρως άτακτα σκυλιά, ο Σείριος και ο Πολύβιος, γδέρνουν με νύχια και με δόντια, πάτωμα και τοίχους, χωρίς την παραμικρή επίπληξη από τον συνομιλητή μου. Που και που, μάλιστα, αισθάνομαι πως τα καμαρώνει κιόλας, για τα σχέδια που αφήνουν τριγύρω.

*

ΤΟ ΤΙΜΩΡΗΜΕΝΟ ΟΣΚΑΡ

Τον ρωτάω αν το πρόβλημα της Ελλάδας είνα εθνικό, ιδεολογικό, εκπαιδευτικό, πολιτικό, οικονομικό ή...μεταφυσικό. ''Το πρόβλημα είναι εκπαιδευτικό. Από τους Ελληνες λείπει η παιδεία. Ολοι συνέτειναν στο να μην εκπαιδευτεί ο Ελληνας, ώστε να μπορούν να τον έχουν όργανό τους.''

-Το Υπουργείο Πολιτισμού, είναι εστία πολιτισμού;

''Αστειεύεστε; Ουδέποτε υπήρξε. Είναι γέννημα φασιστικών καθεστώτων, που θέλησαν να καλλιεργήσουν πολιτισμό, για να τον εκμεταλλευτούν.''

Πίσω του, σε περίοπτη θέση, οι φωτογραφίες της Κατίνας Παξινού και του Ελία Καζάν. Σχεδόν κρυμμένο και τιμωρημένο να κοιτάει τον τοίχο, το Οσκαρ για τα ''Παιδιά τουΠειραιά'' από το ''Ποτέ την Κυριακή''.

Τον ρωτώ αν η ζωή του ήταν η ζωή ενός μουσικού ή η ζωή ενός επικίνδυνου και ανήσυχου νέου, που η μουσική κατάφερε κάπως να τον ισορροπήσει.

''Το δεύτερο. Η μουσική μ έκανε νόμιμο. Μου έδωσε την άνεση να ζω με τους άλλους ανθρώπους. Αλλιώς θα ήμουν στη φυλακή''

(Γνωρίζω πως στις συναυλίες του, προτιμά να βρίσκονται το πολύ μέχρι 1500 άτομα, γιατί πιστεύει  πως σε μαζικό επίπεδο, χάνεται η αληθινή επικοινωνία, η εσωτερική επικοινωνία)

*

Ο κ. ''ΠΛΗΡΩΝΩ ΠΑΝΤΑ ΕΓΩ''

Λίγα χρόνια αργότερα σ ένα από τα πολλά αφιερώματα που του κάνω στην ΕΡΤ, (αυτήν τη φορά στον ''ΜΑΓΕΜΕΝΟ ΑΥΛΟ'') διασταυρώνω την πληροφορία που τον ήθελε απίστευταανοιχτοχέρη, γαλαντόμο, κουβαρντά κι όλα τα συνώνυμα του γενναιόδωρου ανθρώπου. Και ο Στεφανάκης και ο Μούτσιος και ο Σταθόπουλος και η Καγιαλόγλου και ο Αγγελικόπουλος και όλοι όσοι βρίσκονται σ εκείνη την εκπομπή, δηλώνουν ότι δεν πρόλαβαν ποτέ να πληρώσουν, σ εκείνα τα πολυπρόσωπα τραπέζια που οργάνωνε ξαφνικά. Αλλά και κανείς άλλος. ''Πάντα καθάριζε ο Μάνος.''

Στο μεταξύ, στο διαμέρισμα της Ρηγίλλης, το τηλέφωνο χτυπάει συνεχώς, συνθέτες, τραγουδιστές, πολιτικοί, δημοσιογράφοι θέλουν να του μιλήσουν, ενώ πάνω στο πιάνο (που δεκάδες χρόνια μετά, θα δοκιμάζουν πάλι τραγούδια και μουσικές, νέοι καλλιτέχνες, όπως το 1989), ακροβατεί η γάτα Θεώνη, πριν προβεί σε θεαματικούς πήδους σε καρέκλες, τραπέζια, καναπέδες, για να καταλήξει στη γωνιά της, όπου την περιμένει το λουκούλειο δείπνο.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΛΑΤΤΩΜΑ

Ο Χατζιδάκις είχε κακή σχέση με το χρόνο (...των ραντεβού του). Ποτέ δεν ήσουν σίγουρος, ότι το ραντεβού που σου έδινε, θα γινόταν πραγματικότητα. Εστηνε το σύμπαν, όχι επίτηδες, απλώς δεν τα υπολόγιζε ποτέ σωστά. Είχαν να το λένε, μέχρι και ο Δημήτρης Χόρν, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Τάκης Λαμπρίας..

Ο τελευταίος μάλιστα μου είχε διηγηθεί, πως ο ίδιος, προσπάθησε κάποτε να τον... νουθετήσει, να μην ξαναστήσει τον πρόεδρο σε ραντεβού.

- Μάνο μου σε περιμένει στη 1.30 ακριβώς στον Αστέρα της Βουλιαγμένης. Φρόντισε σε παρακαλώ να μην αργήσεις πάλι.

Κινητοποίησε το σύμπαν ο Χατζιδακις, να τον ξυπνήσουν νωρίς, να προλάβει να ετοιμαστεί, να είνα έτοιμο το αυτοκίνητο και να φτάσει αυτήν τη φορά, λίγο νωρίτερα.

Και το κατάφερε. Εφτασε πέντε λεπτά νωρίτερα και όταν ήλθε ο πρόεδρος, έσπευσε να το... διαφημίσει.

-Είδες πρόεδρε, ήλθα νωρίτερα από σένα!

- Θα προτιμούσα ν αργούσες και να φορούσες ίδιο χρώμα κάλτσες!

***

Υ.Γ 1 Θα κλείσω αυτό το κομμάτι, με μια φράση του αγαπημένου του γιού, ΓιώργουΧατζιδάκι  στον Φ. Απέργη στη Ελευθεροτυπία.

''Ο Χατζιδάκις έχει ευθύνη για την ευαισθησία του σύγχρονου Έλληνα.

Για την αναισθησία, αναζητείστε αλλού τις ευθύνες''

Tης Σεμ. Διγενή

Όταν οι τραπεζίτες δεν ήταν ανεξέλεγκτοι…

Σταθερά δάνεια μεγάλης διάρκειας: επιτόκιο γύρω στο 10%. Τρέχοντα δάνεια: επιτόκιο 12% (υψηλότερα όμως τα επιτόκια των ναυτοδανείων). Η υπογραφή συμβολαίων ανάμεσα σε τράπεζα και ιδιώτη υποχρεωτική, παρουσία μαρτύρων.
Τραπεζική διευκόλυνση: η φύλαξη χρημάτων και άλλων αντικειμένων δωρεάν. Και όλα αυτά με την παλιά… πολύ παλιά δραχμούλα.

Δεν πρόκειται για διαφήμιση σύγχρονης τράπεζας, αλλά για τα ισχύοντα στο τραπεζικό σύστημα της αρχαίας Αθήνας. Οι ομοιότητες άλλωστε με τη σημερινή λειτουργία των τραπεζών δεν σταματούν εδώ: ιδιωτικές τράπεζες και ιδιώτες δανειστές, προμήθειες, ισοτιμίες συναλλάγματος και ανταλλαγές νομισμάτων, διαχείριση περιουσιών, έκδοση εντολών προς τρίτους, επιστολές για εξόφληση χρημάτων από τράπεζες άλλων πόλεων.

Οι καλύτερες τράπεζες στην αρχαιότητα πάντως ήταν τα ιερά, από τα οποία δανειζόταν και το κράτος. Όσο για τους ιδιώτες τραπεζίτες ρύθμιζαν το ύψος του επιτοκίου ανάλογα με τον κίνδυνο.

Ετσι, τα λεγόμενα ναυτοδάνεια έφθαναν ακόμη και στο 100%, σε περίπτωση όμως απώλειας του πλοίου μαζί με το φορτίο του ο δανειστής δεν είχε καμία αξίωση από τον δανειζόμενο (αν είχε επιζήσει…).
Οι αργυραμοιβοί και οι τραπεζίτες της Αγοράς εξυπηρετούσαν εξάλλου (με προμήθεια γύρω στο 5%-6%) τους ξένους που ήθελαν να ανταλλάξουν το νόμισμά τους με αθηναϊκές δραχμές ζυγίζοντας τα ξένα νομίσματα και ελέγχοντας την καθαρότητα τους τρίβοντάς τα στη λυδία λίθο (σκληρή πέτρα από τη Λυδία της Μικράς Ασίας επάνω στην οποία δοκιμαζόταν η καθαρότητα του χρυσού και του ασημιού).
Γενικά όμως οι τραπεζίτες δεν ήταν ανεξέλεγκτοι και ο πολίτης μπορούσε να καταφύγει στη Δικαιοσύνη.

Φόροι για όλους πλην πτωχών
Οι μέτοικοι και οι πλούσιοι Αθηναίοι πλήρωναν κυρίως φόρους στην αρχαία Αθήνα, ενώ η πλέον εφευρετική μορφή φορολογίας θεωρείται η «λειτουργία», γιατί συνοδευόταν από δόξα και τιμές για τον φορολογούμενο! Πρόκειται για την ανάληψη μεγάλων έργων από πλούσιους επιχειρηματίες, όπως η συντήρηση πολεμικού πλοίου και του πληρώματος (τριηραρχία), η κάλυψη των εξόδων για θρησκευτικά δείπνα, η κάλυψη των δαπανών της αποστολής επίσημων αντιπροσωπειών σε μεγάλα ιερά (θεωρία), η ανάληψη δαπάνης για τις παραστάσεις των δραματικών αγώνων (χορηγία) κτλ. Η χορηγία κόστιζε 300-5.000 δρχ. (τον 5ο αιώνα π.Χ. ο ετήσιος μισθός της ιέρειας της Αθηνάς Νίκης ήταν 50 δραχμές) και δύσκολα μπορούσε να την αρνηθεί κάποιος, αφού θα έπρεπε υποδείξει άλλον πλουσιότερο στη θέση του και σε περίπτωση που εκείνος αρνούνταν, να προτείνει ανταλλαγή των περιουσιών τους.

Οικονομική κρίση πέρασε και η αρχαία Ελλάδα τον 3ο π.Χ. αιώνα. Το αποδεικνύουν οι λιτοί τάφοι εκείνης της περιόδου, ενώ παράλληλα υπήρχαν ρητές συστάσεις από τους άρχοντες για λιτότητα και περιορισμό της σπατάλης.

Στοιχείο που γίνεται έκδηλο και από την ανασκαφή σε χωράφι βορειοδυτικά του οικισμού αρχαίας Πύδνας στην Πιερία. Ασύλητοι, ως επί το πλείστον, οι τάφοι μαρτυρούν το πέρασμα από την εποχή του πλούτου στην εποχή της οικονομικής στενότητας σε μια περιοχή στρατηγικής σημασίας που αποτέλεσε σημαντικό εμπορικό κέντρο του βασιλείου της Μακεδονίας.

«Στα τέλη του 4ου π.Χ. αιώνα ο διορισμένος από τον βασιλιά Κάσσανδρο επιστάτης των Αθηνών, Δημήτριος Φαληρεύς, εξέδωσε διάταγμα με το οποίο απαγόρευε την ανέγερση πολυτελών ταφικών συνόλων.
Ετσι, ενώ οι τάφοι του 4ου αιώνα ήταν εντυπωσιακοί και πλούσια κτερισμένοι, αυτοί του 3ου αιώνα π.Χ. γίνονται μικρότεροι και περισσότερο λιτοί», δήλωσε ο αναπληρωτής προϊστάμενος της ΚΖ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, Μάνθος Μπέσιος.

Πιο συγκεκριμένα, στους τάφους του 4ου π.Χ. αιώνα, οι νεκρικοί θάλαμοι είχαν βάθος περίπου δύο μέτρων από την επιφάνεια της γης και η κάθοδος σε αυτούς γινόταν με σκαλοπάτια, ενώ τα τοιχώματά τους ήταν επιχρισμένα με χρωματιστό κονίαμα (ερυθρό, κίτρινο και λευκό), υπολείμματα του οποίου σώζονται. Οι νεκροί τοποθετούνταν επάνω σε ξύλινες κλίνες πλούσια διακοσμημένες με πήλινες μορφές, ελεφαντόδοντο, γυαλί και μεταλλικά εξαρτήματα.

Τον 3ο π.Χ. αιώνα, η κατάσταση αλλάζει, οι τάφοι γίνονται αισθητά μικρότεροι, λιγότερο διακοσμημένοι και κτερισμένοι με λιτά αντικείμενα.
και συνιστούσε τον περιορισμό της σπατάλης στις νεκρικές τελετές.

Πότε θα λογοδοτήσει το υπουργείο Οικονομικών;

Μόλις τελείωσα την μελέτη του Προϋπολογισμού του Κράτους για το 2013. Αν και είναι εμφανές ότι ο Γιάννης Στουρνάρας έχει κάνει προσπάθειες να εμφυσήσει έναν μεγαλύτερο ρεαλισμό στις προβλέψεις του υπουργείου του, δυστυχώς η κατάσταση δεν έχει αλλάξει ριζικά. Ο Προϋπολογισμός προβλέπει ότι τα νέα μέτρα των περίπου 11 δις, αν περάσουν τελικά, θα οδηγήσουν σε περαιτέρω συρρίκνωση του ΑΕΠ από τα 194 δις το 2012 στα 183 δις το 2013, στέλνοντας το χρέος (ως ποσοστό του ΑΕΠ) στα 189,1%. Που τέτοια τύχη! Χρησιμοποιώντας τις τελευταίες εκτιμήσεις του ίδιου του ΔΝΤ για το μέγεθος του πολλαπλασιαστή της ελληνικής οικονομίας (βλ. πιο πάνω) φαίνεται ότι τα μέτρα των 11 δις (και ιδίως οι περικοπές άνω των 2 δις μισθών και συντάξεων) θα μειώσουν το ΑΕΠ της χώρας στα 172 με 173 δις – οπότε το ποσοστό χρέους θα ξεπεράσει για πρώτη φορά το... 200%. Και τότε πώς νομίζετε ότι θα αντιδράσει η γερμανική πολιτική σκηνή σε ένα νέο αίτημα για άλλα 100 δις;

Πρόταση

«Καλά όλα αυτά», θα μου πείτε. Έστω ότι έχεις δίκιο. Τι κάνουμε; Έχουμε εναλλακτική από το να περάσουμε τα μέτρα αυτά και να πάρουμε την δόση; Ο καλός φίλος Σταύρος Θεοδωράκης χθες έθεσε το ερώτημα αυτό: «Θα μπορούσε αυτή τη στιγμή να γίνει κάτι διαφορετικό;» Ναι Σταύρο, όχι μόνο θα μπορούσε αλλά επιβάλλεται κιόλας.

1. Δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας, με συμμετοχή και του Σύριζα, στην βασή συμφωνίας (α) να μην ψηφιστούν τα μέτρα των 11δις τώρα αλλά (β) να συμφωνηθούν άμεσα οικονομίες της τάξης των 2,5 δις έτσι ώστε να επιτευχθεί σήμερα κι όλας το πολυπόθητο πρωτογενές πλεόνασμα που εξασφαλίζει ότι το δημόσιο δεν χρειάζεται δανεικά για να καταβάλει μισθούς και συντάξεις
2. Άμεση εκμετάλλευση της τεράστιας και δημόσιας διένεξης μεταξύ της κας Lagarde και του κ. Schauble, με στόχο την επίτευξη συμφωνίας διασύνδεσης των αποπληρωμών των χρεών μας στην τρόικα (συμπεριλαμβανομένης και της ΕΚΤ) με την σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας
3. Αίτημα προς τις Βρυξέλλες (α) αποσύνδεσης των κεφαλαίων που έχουν λαμβάνειν οι ελληνικές τράπεζες από το ελληνικό δημόσιο χρέος με (β) παράλληλη μεταφορά των κονδυλίων ύψους 12 δις (που απομένουν από το ΕΣΠΑ 2007-2013) που έχει λαμβάνειν η ελληνική οικονομία στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (χωρίς ούτε μια δεκάρα από αυτά τα 20 δις να περάσουν στο ελληνικό κράτος) ώστε να χρηματοδοτηθούν επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα

Τα παραπάνω δεν συγκροτούν κάποια εύκολη λύση. Είναι ένα σκληρό και κακοτράχηλο μονοπάτι. Είναι όμως το μόνο που μπορεί να μας οδηγήσει στην απόδραση από την καταστροφή. Θα σημάνει ότι η δόση δεν θα δοθεί και οι ελληνικές τράπεζες θα πρέπει, όπως τώρα, να συνεχίσουν να επιβιώνουν, νεκτροζώντανες, με την παροχή ρευστότητας της ΕΚΤ (που θα συνεχιστεί απρόσκοπτα καθώς, διαφορετικά, ο όλος ο σχεδιασμός του κ. Draghi ανατρέπεται για ολόκληρη την Ευρωζώνη).* Όμως, μια τέτοια κίνηση θα:

• επιβραδύνει τον ρυθμό συρρίκνωσης του ΑΕΠ
• δείξει στους εταίρους μας ότι μπορούμε εντός του ευρώ και χωρίς δανεικά (με άμεση εξαφάνιση του πρωτογενούς ελλείμματος)
• δώσει στον ελληνικό λαό μια αίσθηση ότι αρχίζει να ξαναπαίρνει τις τύχες του στα χέρια του
• απομονώσει το αυγό του φιδιού
• θα δημιουργήσει συνθήκες μιας νέας, ουσιαστική διαπραγμάτευσης με την Ευρώπη, σε διαφορετική λογική, που ανοίγει δρόμους για το ξεπέρασμα της Κρίσης σε ολόκληρη την Ευρωζώνη.

Βέβαια, από αυτή την κυβέρνηση (όπως και με τις προηγούμενες δύο) δεν περιμένω μια τέτοια κίνηση. Δεν έχει ούτε το κουράγιο ούτε το ήθος για να την κάνει. Τουλάχιστον, ας ζητήσει ο κ. Σαμαράς αυτό που θα ζήταγε ο οποιοσδήποτε CEO μεγάλης επιχείρησης: να λογοδοτήσουν οι συνάδελφοι του Υπουργείου Οικονομικών για τα εγκληματικά τους προβλεπτικά σφάλματα. Αν δεν το κάνει, επιλέγει να πορεύεται στα τυφλά, με στοιχεία που παράγουν οι πιο ανίκανοι οικονομολόγοι που έχουν πατήσει τον πλανήτη Γη.

* Βέβαια, και να δοθεί η δόση, πάλι νεκροζώντανες θα είναι καθώς κανείς σοβαρός επενδυτής δεν θα βάλει ζεστό χρήμα σε τράπεζα που εδρεύει σε υπό κατάρρευση κράτος (με χρέος σε εκρηκτική πορεία).

Απόσπασμα απο άρθρο του Γιάννη Βαρουφάκη

Ποια είναι η πραγματική ιστορία του Σουλειμάν του μεγαλοπρεπή

Ο Σουλεϊμάν υπήρξε ένας από τους σκληρούς και αδίστακτους διώκτες του ελληνισμού, κατέλαβε την Ρόδο σφαγίασε και εξανδραπόδισε τον λαό της Κέρκυρας... μαζί δε με τον Σελίμ Α΄, τον οποίον διαδέχτηκε, ήταν ένας από τους οργανωτές των μεγάλων εκστρατειών του παιδομαζώματος.

Ένας μάλιστα από τους καρπούς αυτού του παιδομαζώματος, ήταν ο περίφημος βεζίρης του, ο Ιμπραήμ πασάς, γιος ελληνορθόδοξης οικογένειας από την Πάργα, στενός φίλος του Σουλεϊμάν. Σύμφωνα με τον μεγάλο Οθωμανό ιστορικό, Lord Kinross, ο Ιμπραήμ ήταν ο μεγάλος εραστής του Σουλεϊμάν με τον οποίο... συχνά μοιράζονταν την αυτοκρατορική κλίνη προς μεγάλη ζήλια και φθόνο της σουλτάνας Χιουριέμ, η οποία τελικά κατάφερε και τον εξόντωσε.

Εκείνο όμως που δεν προβάλλετε στην τηλεοπτική σειρά και είναι μια ευκαιρία για τους Νεοέλληνες να μάθουν μερικά πράγματα, είναι ότι ο Σουλεϊμάν, (σύμφωνα με τον μεγάλο Τούρκο ιστορικό Χαλίλ Ινανλτσίκ ), ήταν από τους πιο σκληρούς σουλτάνους στην εφαρμογή του Σεριάτ, δηλαδή του άτεγκτου ισλαμικού νόμου.

Η εποχή του χαρακτηρίζετε από την εγκαθίδρυση ενός φανατικού ισλαμικού καθεστώτος που το πλήρωσαν με οδυνηρό τρόπο οι χριστιανοί ραγιάδες της αυτοκρατορίας. Το καθεστώς αυτό εκδηλώνονταν στην καθημερινή ζωή με σκληρές σκηνές βίαιης τιμωρίας των παραβατών του ισλαμικού νόμου. Μάλιστα το 1537, όλοι οι επαρχιακοί διοικητές της αυτοκρατορίας ειδοποιήθηκαν πως όποιος αμφισβητούσε τα λόγια του Προφήτη, έπρεπε να εκτελείται.

Ο πατέρας του, ο Σελίμ ο πρώτος, είχε συλλάβει την πρωτοφανή ιδέα να προτείνει στην κυβέρνηση του να υποχρεωθούν όλοι οι χριστιανοί της αυτοκρατορίας να γίνουν μουσουλμάνοι, κάτι που τελικά απορρίφτηκε για πολλούς λόγους, (οι Οθωμανοί σαν πονηροί κατακτητές χρειάζονταν τους χιλιάδες υποτελείς χριστιανούς για να τους υπηρετούν). Ο ίδιος δε ο Σουλεϊμάν επανήλθε στο θέμα το εξισλαμισμού και ζήτησε να κατασχεθούν όλες οι ορθόδοξες εκκλησίες της Κωνσταντινούπολης, κάτι που τελικά αποφεύχθηκε από τον Σεΐχουλισλάμ, (θρησκευτικό ηγέτη), με το αιτιολογικό ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει αφού ο ίδιος ο Πορθητής δεν το έκανε. Αυτός λοιπόν είναι ο περίφημος Σουλεϊμάν, που τώρα θα δοξαστεί από τα ελληνικά χαζοκούτια. Κι ωραία όλα αυτά, αλλά μια απορία έχω. Εμείς τι στην ευχή δουλειά έχουμε με το Σουλεϊμαν;

Εκτός αν κοντεύουμε να πιστέψουμε πως είμαστε απόγονοί του. Βέβαια οι γείτονες ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν. Ακριβές και προσεγμένες παραγωγές που διαφημίζουν μια ψεύτικη εικόνα του τουρκικού λαού. Ηθικοί, ανθρωπιστές, μπεσαλήδες, φιλειρηνικοί… Εμείς όμως; Πού είναι μια τηλεοπτική σειρά με τη ζωή π.χ. του Ιωάννη Καποδίστρια, του Αριστοτέλη, του αυτοκράτορα Ηράκλειου, του Καραθεοδωρή, της αυτοκράτειρας Ελένης, του Μακρυγιάννη, του Παπανικολάου, του Ρήγα Φερραίου και πόσων ακόμη που θα χρειαζόμασταν ολόκληρες σελίδες για να τους παραθέσουμε; Πού είναι μια τηλεοπτική σειρά για τη ζωή του Μεγάλου Αλεξάνδρου; Κάτι ξένοι μόνο καταπιάστηκαν με αυτόν και τα έκανα θάλασσα προσβάλλοντας τη μνήμη του.

Η ιστορία μας είναι γεμάτη σπουδαίες προσωπικότητες των τεχνών, των γραμμάτων, της επιστήμης, της διανόησης, της πολιτικής και της στρατηγικής. Μα δεν υπάρχει ούτε ένα πρόσωπο μέσα από την ιστορία μας που να αξίζει να δούμε τη ζωή του σε τηλεοπτική σειρά και να την προωθήσουμε στο εξωτερικό; Ή μήπως αυτές οι πρακτικές δε στοιχειοθετούν μια έξυπνη άσκηση εξωτερικής πολιτικής; Τι πιο αποτελεσματικό από το να μπαίνεις επίσημα κάθε βράδυ στα σπίτια ενός λαού προβάλλοντας ένα πρόσωπο που μόνο αγαπητό μπορεί να σε καταστήσει; Έχω ξαναγράψει για τα τουρκικά σίριαλ και τους λόγους που πετυχαίνουν.

Εν προκειμένω όμως ένα πράγμα αυτή τη φορά με απασχολεί. Εμείς στερέψαμε από ιστορία για να την προβάλλουμε; Σου-λεϊ-μαν ο μεγαλοπρεπής σου λέει ο άλλος… Και νεοέλληνες οι δουλοπρεπείς ας μου επιτραπεί να προσθέσω!

Αποφθέγματα

1. Η γρια KODAK εχει το ZOUM IN

2. Οι Έλληνες παρακολουθούν τούρκικα σίριαλ και όλος ο υπόλοιπος κόσμος
ελληνικό δράμα...

3. Κι ομως.. Το Seχ Είναι σαν την μπιρίμπα... αν δεν εχεις καλό ταίρι πρέπει να
εχεις καλό χέρι...!

4. ΣΥΜΒΟΥΛΗ : οταν παντρευτειτε να υπογραψετε με μολυβι!!!

5. Πόσο λυπάμαι τις γυναίκες που λένε ότι όλοι οι άντρες είναι ίδιοι.. Αν είχαν
αξιοπρέπεια δεν θα ήξεραν όλους τους άντρες... !!!

6. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Google πρέπει να είναι γυναίκα,επειδη
έχει την απάντηση για τα πάντα!!

7. "Μου αρέσει να βλέπω το video του γάμου μου ανάποδα...Τρελαινομαι για την
στιγμή που βγάζω τη βέρα και την κοπανάω απο την εκκλησία..."

8. Τι εκανε ο Χιτλερ με τη γυναικα του στο κρεβατι?........Ναζακια

9. Γιατί οι άντρες είναι σαν τα σαλιγκάρια;
Γιατί έχουν κέρατα, τους τρέχουν τα σάλια και νομίζουν ότι το σπίτι είναι
δικό τους......!!

10. Τέσσερις άνθρωποι έμειναν στην ιστορία λόγω ενός μήλου: 
Η Εύα,ο Νεύτωνας,ο Γ. Τέλλος και ο Steve Jobs. 
Από τους 4, τη μαλακία την έκανε η γυναίκα... 

Φρασεις που καταργήθηκαν λογο ανεργίας

Ορισμένες από τις παρακάτω φράσεις έχουν ήδη καταργηθεί στην πράξη ενώ άλλες τείνουν προς την κατάργηση. Ο λόγος απλός: Η ανεργία!

1. Καταργείται η φράση του αγανακτισμένου γείτονα... «Θα κάνετε ησυχία να κοιμηθούμε, δουλεύουμε αύριο» (σιγά να μην δουλεύετε από αύριο).

2. Κατά συνέπεια καταργείται και η συνώνυμη έκφραση «Τελειώνετε κυρία μου, έχουμε και δουλειές» (δεν έχετε είπαμε)...

3. Μη ορθή θεωρείται επίσης και η έκφραση «Μια δουλειά σε βάλαμε να κάνεις» (Μία; χαχαχα!)

4. Καταργείται πλέον το σύνθημα «Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο» (Βρες εσύ πελάτη και μετά δώσε του και δίκιο).

5. Καταργείται από τα σχολεία το μάθημα του Επαγγελματικού Προσανατολισμού (εκτός και αν το διατηρήσουμε, έτσι ρε παιδί μου, για εγκυκλοπαιδικές γνώσεις).

6. Πλέον από το Δημοτικό, η δημιουργία προτάσεων θα αξιολογείται μόνο ως προς την ορθογραφία και τη γραμματική. (Η σύνταξη είναι πλέον ανύπαρκτος όρος).

7. Η φράση «εθελοντική εργασία» θεωρείται πλέον πλεονασμός. Ο όρος «εργασία» από μόνος του, αρκεί για να αποδώσει το ίδιο νόημα.

8. Τέλος, έπειτα και από σύμφωνη γνώμη της Εταιρίας Προστασίας του Παιδιού και του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, στην κατηγορία της Κακοποίησης Ανηλίκου συμπεριλαμβάνεται και η ερώτηση προς μικρά παιδιά «Εσύ, τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;».

Tα οφέλη του... αυνανισμού

Παλιότερα όταν κάποιος ήθελε να κάνει πλάκα, έλεγε ότι ο αυνανισμός τυφλώνει, ή ο αυνανισμός κουφαίνει. Ήταν ένας αστικός μύθος που επιβίωσε μέσα στα χρόνια και με το πέρασμα των αιώνων, έφτασε σήμερα να γίνει αστείο. Και μιλάμε για πραγματικό αστείο, αφού δεκάδες έρευνες έχουν αποδείξει ότι ο αυνανισμός ούτε τυφλώνει, ούτε κουφαίνει. Το αντίθετο έχει πολλά οφέλη. Διαβάστε μερικά...

 Συγκεντρώσαμε κάποιες διαπιστώσεις επιστημονικών ερευνών σχετικά με τα οφέλη του αυνανισμού και σας τις παρουσιάζουμε.

Ο συχνός αυνανισμός (δηλαδή 3-5 φορές την εβδομάδα), ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου, αφού οι επιστήμονες διαπίστωσαν πως η όλη διαδικασία, αλλά κυρίως η φάση της εκσπερμάτωσης, αυξάνει τα επίπεδα της κορτιζόλης. Η κορτιζόλη είναι μια σημαντική ορμόνη η δράση της οποίας έχει ανοσοκατασταλτικά και αντιφλεγμονώδη αποτελέσματα

Ο συχνός αυνανισμός έχει αποδειχτεί ότι μειώνει κατά πολύ την πιθανότητα στους άνδρες να νοσήσουν από καρκίνο του προστάτη. Σχετική έρευνα μάλιστα του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, έδειξε μάλιστα ότι ο κίνδυνος εμφάνισης της συγκεκριμένης μορφής καρκίνου, μειώνεται κατά 33%.

Η διαδικασία του αυνανισμού είναι σχεδόν σαν το σεξ. (εντάξει μην τα παραλέμε, αλλά επί τοις ουσίας, ομοιάζουν). Όπως λοιπόν κατά τη διάρκεια του σεξ, από τον εγκέφαλο απελευθερώνονται ορμόνες σαν την ντοπαμίνη και την οξιτοκίνη, οι οποίες είναι ορμόνες που επηρεάζουν θετικότατα την ψυχολογία μας, διώχνουν την κατάθλιψη και μας “ανεβάζουν” τη διάθεση. Οι ίδιες ορμόνες απελευθερώνονται και κατά τη διάρκεια ενός αυνανισμού.

Ιδιαίτερα σημαντικός αποδεικνύεται για τους άνδρες, αφού έχει αποδειχτεί πως βοηθάει τον άνδρα κατά τη διάρκεια του σεξ, να ελέγχει όσο μπορεί την εκσπερμάτωση του.

Τέλος με τον αυνανισμό έχει αποδειχτεί ότι τα διάφορα όργανα του ανδρικού μορίου δεν ατονούν, αφού και οι μύες “γυμνάζονται” και δεν χαλαρώνουν ποτέ με αποτέλεσμα να καταπολεμούνται φαινόμενα στυτικής δυσλειτουργίας και ακράτειας.