Στα τάρταρα και η Ιταλία

Τα δεδομένα προβλήματα της ιταλικής οικονομίας βάζουν τη χώρα στο στόχαστρο των κερδοσκόπων και των οίκων αξιολόγησης στέλνοντας τη μεσογειακή χώρα στα τάρταρα, όπως είχε άλλωστε προβλέψει ο πρόεδρος της Ευρωζώνης Ζαν - ΚλοντΓιούνκερ, δηλώνοντας σε γερμανική εφημερίδα πως η κρίση χρέους θα μπορούσε να μεταφερθεί μεταξύ άλλων και στην Ιταλία.

Την προηγούμενη εβδομάδα η Moody’s απείλησε με υποβάθμιση την πιστοληπτική αξιολόγηση της Ιταλίας, ενώ αργά χθες το βράδυ έθεσε υπό αναθεώρηση με αρνητικές προοπτικές τις αξιολογήσεις πλήθους ιταλικών τραπεζικών ιδρυμάτων.

Παράλληλα σήμερα άρχισε να κυκλοφορεί έντονα η φήμη πως κάποιες από τις ιταλικές τράπεζες δεν περνούν τα stress tests της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η είδηση αυτή σε συνδυασμό με τη γενικότερη κατάσταση της ιταλικής οικονομίας και τις εκθέσεις της Moody’s για το ιταλικό τραπεζικό σύστημα οδήγησαν τις τραπεζικές μετοχές στο χρηματιστήριο του Μιλάνο σε κατακόρυφη πτώση.

Αποτέλεσμα της έκτακτης αυτής κατάστασης ήταν η προσωρινή αναστολή της διαπραγμάτευσηςτων μετοχών του ιταλικού τραπεζικού κλάδου με το πρόσχημα της ύπαρξης τεχνικού προβλήματος.

Τη στιγμή της αναστολής διαπραγμάτευσης ο τίτλος UniCredit διολίσθαινε 8,9%, ενώ η Intesa Sanpaolo7,2%.

Οι πιέσεις μεταδόθηκαν και σε άλλες τραπεζικές μετοχές της Ευρώπης, με πτώση 3,5% για την Natixis στο Παρίσι και 2,2% για την Lloyds Banking Group στο Λονδίνο.

Το αναπάντεχο κύμα πωλήσεων τραπεζικών τίτλων στο Μιλάνο συνέβη γύρω στις 12 το μεσημέρι. Οι διαπραγματευτές με έδρα στο Μιλάνο ανέφεραν ότι υπήρξαν υψηλότεροι από τους συνήθεις όγκοι συναλλαγών αργά το πρωί και προσδιόρισαν τις «εντολές περιορισμού απωλειών (stop-loss)» ως έναν από τους πιθανούς λόγους της αρνητικής αντίδρασης.

Η χούντα μας έμαθε.....να αφοδεύουμε !!!

Μέχρι το τέλος σχεδόν του 1970 η λογική που επικρατούσε στην Ελλάδα στα θέματα της ατομικής υγιεινής εκφραζόντουσαν από την πιο κάτω πραγματικότητα:

Η μεγαλοαστική τάξη αλλά και ο πληθυσμός που ζούσε στο κέντρο των μεγάλων αστικών συγκροτημάτων, κυρίως στις πολυκατοικίες: Η ατομική υγιεινή ήταν παρόμοια με αυτή των Δυτικο-Ευρωπαίων και των Βορειοαμερικάνων, διέθεταν δηλαδή τουαλέτα που μέσα υπήρχε νερό για τον ατομικό καθαρισμό, μπανιέρα, λεκάνη, νιπτήρας, καθρέπτης με ντουλαπάκι για να τοποθετούνται τα ξυριστικά η τσατσάρα και το βουρτσάκι των δοντιών, χαρτί υγείας και πετσέτες. Αυτός ο πληθυσμός ήταν πολύ μικρό μέρος του Ελληνικού πληθυσμού με δυσκολία έφτανε διψήφιο ποσοστιαίο νούμερο.


Η αστική εργατική τάξη συνήθως είχε μονώροφες κατοικίες, οι τουαλέτα στις κατοικίες αυτές ήταν συνήθως έξω από το κύριο κτίσμα στην άκρη του οικοπέδου , στεγασμένο, σε πολλές περιπτώσεις δίπλα ακριβώς υπήρχε και ένα μικρό κουζινάκι για την παρασκευή φαγητού με γκαζιέρα. Η τουαλέτα ήταν μικρής έκτασης περίπου ένα μέτρο επί ένα είχε τούρκικη τουαλέτα και δεξιά υπήρχε ένα καρφί στο οποίο κάρφωναν τετράγωνα χαρτιά από εφημερίδες που χρησίμευαν για τον καθαρισμό μετά την εκκένωση, περιττό να πούμε ότι για πλύσιμο μετά την αφόδευση ούτε λόγος έτσι μετά το σαββατοβραδινό μπάνιο στην σκάφη, τις περισσότερες φορές το λευκό σώβρακο στο πίσω μέρος, ήταν γεμάτο από τυπογραφικό μελάνι.


Στις εργατικές κατοικίες ομαδικής διαβίωσης (προσφυγικά και λοιπά οικήματα) υπήρχε κοινή τουαλέτα και κοινό πλυσταριό για τα ρούχα με κτιστές σκάφες . Εδώ η προσωπική υγιεινή ήταν ακόμα χειρότερη ιδιαίτερα στις πρωινές ώρες που όλοι ήθελαν να κάνουν χρήση της τουαλέτας για να προλάβουν να πάνε στις εργασίες τους, χαρτιά για το «σκούπισμα» ο κάθε ένας έφερνε από το σπίτι του (συνήθως ήταν μια κάμαρη).


Στις αγροτικές οικογένειες η ατομική υγιεινή ήταν δραματική, στο αγροτόσπιτο υπήρχε στην άκρη του οικοπέδου ένας ασκεπής χώρος περιφραγμένος με τσαλιά ύψους ένα με ενάμισι μέτρο συνήθως από δίπλα περνούσε αγροτικός δρόμος. Στον χώρο αυτό υπήρχε ένα μεγάλος λάκκος και δύο μαδέρια (άφηναν ένα κενό μεταξύ τους, για ευνόητους λόγους, σε αυτό το κενό στόχευε ο πρωκτός, άλλως κινδύνευαν να σκατωθούν τα πόδια τους) που έφταναν από την μια άκρη στην άλλη του λάκκου, πάνω στα μαδέρια πάταγε ο άνθρωπος και έκανε την σωματική του ανάγκη, γύρω από τον λάκκο περιφερόντουσαν κατσαρίδες και ποντίκια ο δε χώρος ήταν γεμάτος μύγες και κουνούπια, όσο αφορά τις μυρωδιές ..... αν ο ατυχή χωρικός για κάποιο λόγο δεν πρόσεχε, βρισκόταν να κολυμπά στο σκατό όλης της οικογένειας, κατά την είσοδο στον άσκεπή αυτό χώρο φρόντιζε να έχει μαζί του κάποιες λείες πέτρες ή φύλα δέντρων (μουρόφυλα κλπ) αυτά χρησιμοποιούνταν «για την καθαριότητα μετά την χρήση». Ο χρήστης αυτής της τουαλέτας βρισκόταν πάνω στα μαδέρια με τις ακαθαρσίες κάτω από τα πόδια του και τον ουρανό στο κεφάλι του, είτε έβρεχε, είτε χιόνιζε, είτε είχε ντάλα ήλιο, το βράδυ οι πάντες απέφευγαν την χρήση, διότι υπήρχε σοβαρός κίνδυνος να βρεθούν μέσα στον λάκκο (υπήρχε παντελής έλλειψη φωτισμού). Όλη αυτή η διαδικασία γινόταν από άνδρες και γυναίκες όλων των ηλικιών, τις περισσότερες φορές υπό το βλέμμα των διερχομένων από τον πλαϊνό δρομάκι, για πλύσιμο χεριών κλπ πράγματα ούτε λόγος, σε κάποιο ασκεπή χώρο έξω από το κύριο κτίσμα υπήρχε βρυσάκι στον τοίχο για περιορισμένη χρήση κυρίως για ξύρισμα με ένα μετακινούμενο καθρεφτάκι, με παρόμοιο τρόπο γινόταν το πλύσιμο και στις τουαλέτες της εργατικής τάξης.

Στις κατοικίες των κτηνοτρόφων ούτε αυτός ο λάκκος δεν υπήρχε χρησιμοποιείτο ο ελεύθερος χώρος όπως ακριβώς και οι κατσίκες τους, για πλύσιμο όπου έβρισκαν τρεχούμενο νεράκι εκεί που ποτιζόντουσαν τα ζωντανά τους.

Στα νησιώτικα σπίτια αν δεν είχαν λάκκο η «ανάγκη» γινόταν σε βραχάκια με την θάλασσα να πιτσιλά τα οπίσθια τους, αν υπήρχε μεγάλη θαλασσοταραχή η ζημιά ήταν μεγαλύτερη, «η καθαριότητα μετά την χρήση» γινόταν με βότσαλα.

Η Απριλιανή σκατοεπέμβαση


Αυτή την κατάσταση την αντιμετώπισε αποτελεσματικά η Χούντα των συνταγματαρχών.
Έβγαλαν διαταγή ότι εντός τακτής ημερομηνίας έπρεπε όλα τα αγροτικά σπίτια να καταργήσουν την ασκεπή τουαλέτα και να κατασκευάσουν τουαλέτα στεγασμένη (κάποιων διαστάσεων) με τούρκικη τουαλέτα, νερό και καζανάκι και φυσικά πόρτα που να κλείνει,δεν είναι καθόλου αυτονόητο ότι η τουαλέτα έπρεπε να έχει πόρτα.


Απόσπασμα από igaiolos

Ο Ύμνος της Ξενέρωτης

Πιστεύω εις ένα γκόμενο
φραγκάτο κι επιστήμονα
διαθέσιμο by default
ορατόν εκ του χιλιόμετρου απ' τις φίλες μου

Και εις έναν κούκλο
τον Υιό του εφοπλιστή, τον πρωτότοκο,
τον εκ της Κηφισίας γεννηθέντα
προ πάντων των λεφτάδων

Sex περιστασιακώς
αγάπης αληθινής και χατηριών ποιηθέντα, ου παραπονηθέντα
ομοούσιων του μπαμπά και της ομάδας αυτού

Τον δι' ημάς τας γυναίκας
και δια την ημετέραν σωτηρίαν
κατελθόντα εις άσπρο άλογον
και σαρκωθέντα εις ιππότην

Υπομονετικός δε υπέρ ημών
επί της μηνιαίας περιόδου
και Jokonda και Merenda

Και συμπαρασταθέντα σε κάθε ημέρα και περίσταση

Και ανελθόντα εις κοινωνική θέση υψηλήν
και καθεζόμενος στο λαιμό των γκόμενων των φιλενάδων μου.

Και πάλι ερχόμενον όταν γκρινιάζω
παρηγορηθέντα πλήρως
και εκ των χατηρίων ουκ έσται τέλος.

Και εις το όχημα το κάμπριον
το τούμπανον, το εντυπωσιακόν
το εκ της Ferrariς παραγόμενον
το εκ της ποζεριάς προερχόμενον και δοξαζόμενον
το κυκλοφορηθέντο στην παραλιακήν

Εις Ένα, Άγιο, Ιδανικό και Σεβάσμιο αρσενικό
Ομολογώ σε λαχείον εις την τύχη μου την έρημη
Προσδοκώ τον τέλειο άντρα
Και ζωή του μέλλοντος χαρισάμενη.

(Αμήν.)

Gourmet ή Αρχαία Ελληνική Κουζίνα;

Ποια είναι η ετυμολογία μιας κουζίνας που αποκαλούμε gourmet? Τι σημαίνει στην πραγματικότητα η λέξη ή ποια είναι η πραγματική της διάσταση? Υπάρχει? Φυσικά και υπάρχει! Απλά έχουμε την αίσθηση πως είναι κάτι πολύπλοκο και δύσκολο.

Για να είμαστε όμως δίκαιοι, πολλοί άνθρωποι με τον όρο gourmet υποθέτουν πως έχουν να κάνουν με συνταγές άπιαστες και δυσεύρετα συστατικά που απαιτούν μαεστρία, πολύκροτες μαγειρικές διαδικασίες, τεράστια μυστικά της κουζίνας και όχι φαντασία, λογική και βασικές τεχνικές που είναι τα σημαντικά στοιχεία.

Στην πραγματικότητα gourmet μπορεί να αποκαλεστεί κάθε έδεσμα που χρησιμοποιούνταιφρέσκα υψηλής ποιότητας συστατικά, σωστή τεχνική μαγειρέματος όλα ικανά να προκαλέσουν την ικανοποίηση του ουρανίσκου.

Τώρα όσο περισσότερο τα υλικά θεωρούνται «ξένα» μεταξύ τους- αλλά παρόλα αυτά διατηρείται η γευστική ισορροπία ενός πιάτου, τόσο περισσότερο gourmet θα το αποκαλούσαμε-  αν και ένα απλό αλλά ευφάνταστο πιάτο κατακτά τη θέση gourmet με μεγαλύτερη ευκολία και περισσότερους λάτρεις.

Η μελέτη των αρχαίων ελληνικών συνταγών και τα στοιχεία που μπορούμε να συλλέξουμε τόσο από τον Όμηρο, όσο και από άλλους συγγραφείς όπως ο Θεόφραστος ή ο Αθηναίος συγγραφές των Δειπνοσοφιστών, που έζησε τον 3ο μ.Χ. αιώνα, μαρτυρούν μια άλλη διάσταση της ελληνικής κουζίνας από αυτή που επικράτησε με τα χρόνια να χαρακτηρίζεται ως ελληνική.

Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν: Ο μάγειρος δε διαφέρει από τον ποιητή, γιατί και των δύο τέχνη είναι η φαντασία τους! Με την αξιοποίηση της φωτιάς, οι μάγειροι επεξεργάζονταν τις πρώτες ύλες, εξελίσσοντας τα εδέσματα. Άλλωστε τον άνθρωπο στην καθημερινότητα του τον απασχολεί η τροφή και η διάθεση για καλό φαγητό.

Οι γαστρονομικές προτιμήσεις των προγόνων μας κάθε άλλο παρά φαντασία στερούνταν παρόλη την έλλειψη συστατικών όπως η τομάτα ή η πατάτα κ.α. που επισκέφθηκαν αργότερα τη χώρα μας. Καλλιεργούσαν όμως βίκο, τριφύλλι και κάπαρη. Είχαν ανεπτυγμένη τυροκομία και έφτιαχναν τυρόγαλο και τυριά. Μπορεί οι αρχαίοι να μην γνώριζαν την ύπαρξη του ρυζιού, της ζάχαρης, ή του λεμονιού, αλλά χρησιμοποιούσαν μια μεγάλη ποικιλία από καρυκεύματα για το κυνήγι, πολλά κρεμμύδια, αγουρέλαιο αρωματισμένο με μέντα ή θυμάρι και έφτιαχναν γλυκίσματα από ψιλοκοσκινισμένο αλεύρι και μελωμένο και παλαιωμένο κρασί!

Καταγράφονται πιάτα δημιουργικά όπως χοιρινό με πράσα και κυδώνια, αυγά με σάλτσα καρυδιών, «Κρεωκάκκαβο» που ήταν πανσέτα χοιρινού με γλυκόξινη σάλτσα από μέλι- θυμάρι- ξίδι και πουρέ οσπρίων, ομελέτα με μέλι, γουρουνόπουλο ολόκληρο γεμισμένο με ορτύκια, σουφλέ μικρών ψαριών, ρεβίθια με παντζάρια αρωματισμένα με σκόρδο, μαύρες τσακιστές ελιές με τυρί, γεμιστές φέτες χοιρινού φιλέτου με δαμάσκηνα με σκούρο ζωμό, συνοδευόμενες με αγκινάρες και πουρέ αρακά, γαρίδες με ξύδι και μέλι συνοδευόμενες με κολοκύθια και κουνουπίδι….

Όλες αυτές οι περιγραφές θα μπορούσαν να «στέκονται» με αξιοπρέπεια στο μενού ενός εστιατορίου gourmet, μάλιστα θα θεωρούνταν πολλά από αυτά ξενόφερτα ως συνδυασμοί και θα προκαλούσαν το θαυμασμό των θαμώνων… Ελλήνων και ξένων, θα συνοδεύονταν από τιμές μεγάλων βαλαντίων και απλά …..θα ήταν οι Συνταγές της Αρχαίας Ελληνικής Κουζίνας!!!!

Της Αρετής Μουλακάκη 

Ανέκδοτο - Το κοριτσάκι και οι καραμπινιέροι

Βρισκόμαστε στη Ρώμη, μια Κυριακή που είναι απαγορευμένη η κυκλοφορία των αυτοκινήτων.

Ένα κοριτσάκι κάνει βόλτα στους δρόμους πάνω στο καινούριο του ποδήλατο με τη συνοδεία του μπαμπά του.

Δύο καραμπινιέροι πάνω σε άλογο το πλησιάζουν και ο ένας από αυτούς του λέει:

«Τι όμορφο ποδήλατο που έχεις! Σου το έφερε ο Άγιος Βασίλης;»

«Ω ναι!» Απαντά θριαμβευτικά η μικρούλα.

Ο καραμπινιέρος συνεχίζει: «Ξέρεις, πρέπει να γράψεις στον Άγιο Βασίλη, γιατί έκανε λάθος. Τα φανάρια πρέπει να μπαίνουν και στα ποδήλατα των μικρών κοριτσιών και το δικό σου δεν έχει.»

Και γυρνώντας προς τον πατέρα: «Πρέπει να σας δώσω μια κλήση για την παράβαση»

     Καθώς ο καραμπινιέρος έγραφε την κλήση η μικρούλα κοίταξε με ενδιαφέρον τα άλογα και λέει :

«Όμορφα αυτά τα άλογα, σας τα έφερε ο Άγιος Βασίλης;»

“Φυσικά” απάντησε ο καραμπινιέρος θέλοντας να κάνει πλάκα με την μικρή.

Και η μικρή συνεχίζει: «Πρέπει να γράψετε στον Άγιο Βασίλη και να του πείτε ότι έκανε λάθος!»

“Και γιατί έκανε λάθος;” ρωτάει ο καραμπινιέρος. Και τότε η μικρή του λέει :

Γιατί τα αρχίδια στα άλογα πρέπει να είναι από κάτω και όχι από πάνω!!!

Από την Ευα

Αρκάς " Ο χειρότερος φίλος του ανθρώπου"

Αρκάς " Ο χειρότερος φίλος του ανθρώπου"

Ο λαός επιστρέφει

Υπάρχουν περισσότερες αλήθειες στο εικοσιτετράωρο ενός ανθρώπου από όσες σε όλες τις φιλοσοφίες, έλεγε ο ανατρεπτικός φιλόσοφος Ραούλ Βανεγκέμ. Τα τελευταία εικοσιτετράωρα είναι πια φανερό πως αυτές τις αλήθειες τις έχουμε δει σχεδόν όλες. Σιγά - σιγά και ένας - ένας οι ευρωπαϊκοί λαοί επιχειρούν να βγουν από τις φυλακές του χρέους. Κι αν βρέθηκαν τόσο εύκολα σε αυτές φυλακισμένοι, είναι επειδή εκείνοι που αποδείχτηκαν δεσμοφύλακες παρουσιάστηκαν σαν ελευθερωτές τους. 

Ο λαός. Αυτή η λέξη, που είχε τόσο αδικηθεί, ευτελιστεί, δαιμονοποιηθεί, ξαναβγαίνει στο προσκήνιο και περνάει πάλι από χείλη σε χείλη. Ο λαός επιστρέφει, αφού μέτρησε στις τσέπες του τις ζημιές από τη λεηλασία. Τι είναι όμως ο λαός; Όλα και τίποτα. Όλοι και Κανένας.

Ο λαός δεν είναι παρά μια στιγμή σύγκλισης. Εφήμερη αλλά και πανίσχυρη. 
Μια στιγμή που οι εργαζόμενοι φτωχοί, οι νεαροί άνεργοι και η τεράστια μεσαία τάξη, που συνθλίβεται από την ολιγαρχία του χρήματος, ενώνονται σε ένα. 
Σε μια σύγκλιση που όμως δεν γίνεται σε σκοτεινούς συναινετικούς διαδρόμους, αλλά στους δρόμους και τις πλατείες. Άνθρωποι που μπορεί να ξεκινούν καθένας από διαφορετικούς δρόμους, συγκλίνουν σε έναν χείμαρρο που ανατρέπει όσα εμποδίζουν την αναγκαία πρόοδο της κοινωνίας.

Η Ιστορία γράφεται με τέτοιες συγκλίσεις. Αγρότες, τεχνίτες, έμποροι, μισθωτοί, μεσοαστοί, ήταν εκείνοι που άνοιξαν το δρόμο στη Γαλλική Επανάσταση του 1789, μας υπενθυμίζει ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Ζαν-Φρανσουά Καν στη βελγική εφημερίδα «Λε Σουάρ». Η συμμαχία της φιλελεύθερης αστικής τάξης και των εργαζομένων οδήγησε στα ανατρεπτικά γεγονότα του 1830. Μια παρόμοια συμμαχία οδήγησε στην «άνοιξη των λαών» το 1848.

Η διαρπαγή των εθνικών οικονομιών και η εξώνηση του πολιτικού προσωπικού των χωρών από το επιθετικό τραπεζικό κεφάλαιο έχει σήμερα υπονομεύσει τη δημοκρατία. «Ποια είναι η θεμελιώδης αρχή μιας δημοκρατικής και λαϊκής διακυβέρνησης;» αναρωτιόταν ο Ροβεσπιέρος απευθυνόμενος στη γαλλική Εθνοσυνέλευση το 1794.

«Θέλω να πω ποια είναι εκείνη η ουσιώδης δύναμη που τη στηρίζει και την κινεί; Είναι η αρετή. Και μιλώ για τη δημόσια αρετή, εκείνη που έκανε τόσα θαύματα στην αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη. Γι' αυτήν την αρετή, που δεν είναι τίποτα άλλο από αγάπη για την πατρίδα και τους νόμους της. Όμως, επειδή η ουσία της δημοκρατίας είναι η ισότητα, έπεται πως η αγάπη για την πατρίδα συμπεριλαμβάνει και την αγάπη για την ισότητα».

Τα κοινωνικά συμβόλαια που υπόσχονταν ισότητα έχουν σήμερα αντικατασταθεί από συμβάσεις με τραπεζίτες που υπόσχονται υποτέλεια. Για όλους.

Οι λαϊκές συγκλίσεις γι' αυτό ακριβώς είναι τόσο σημαντικές. Μπορεί κανείς να αφεθεί να παρασυρθεί από τον χείμαρρο. Ή να μείνει πίσω, κολυμπώντας ενάντια στο ρεύμα, ώστε να μην αλλάξει τίποτα. Όμως και γι' αυτούς τους τελευταίους είχε κάτι να πει εκείνος ο Βανεγκέμ: «Μπορώ να μιλήσω ακόμη και σε πεθαμένους, αλλά δεν απευθύνομαι ποτέ σε εκείνους που αποδέχονται μονάχοι τους τον θάνατό τους». 


Από τα Νέα

Ανέκδοτο - Η πίπα

Ένας νεαρός αφήνει τη φίλη του στο σπίτι της, μετά από ένα ραντεβού τους. Όταν φτάσανε στην πόρτα του σπιτιού της, στηρίζεται με το ένα χέρι του στον τοίχο και της λέει:
- Θα μου πάρεις μια πίπα;

- Τι; Είσαι τρελός;
- Μη σε νοιάζει, θα κάνουμε γρήγορα, λέει αυτός.
- Όχι! Κάποιος μπορεί να μας δει.
- Μα έλα τώρα. Μια μικρή πίπα, επιμένει αυτός. Άλλωστε το ξέρω ότι σ’ αρέσει.
- Όχι! Είπα όχι!
- Μωρό μου, μη μου το κάνεις αυτό.
Ξαφνικά η μικρότερη αδελφή της κοπέλας εμφανίζεται στην πόρτα, αγουροξυπνημένη, τρίβοντας τα μάτια της. Τους κοιτάζει και τους δυο και λέει:
- Ο μπαμπάς είπε να του πάρεις μια πίπα,
αν δε του πάρεις να του πάρω εγώ μια πίπα ή η μαμά ή και ακόμα θα έρθει και ο ίδιος να του πάρει πίπααλλά πες του μαλάκα να πάρει το χέρι του από το θυροτηλέφωνο, για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε λιγάκι!

Το αδιέξοδο της αναδιάρθρωσης

 Η αλήθεια είναι πολύ σκληρή. Η δυνατότητα μιας ήπιας ή φιλικής αναδιάρθρωσης έχει εξανεμιστεί προ πολλού. Θα μπορούσε να είχε επιχειρηθεί πριν επιβληθεί το μνημόνιο και ίσως να έδινε μια ανάσα για ένα ή δυο χρόνια στην Ελλάδα. 
Χωρίς σοβαρές συνέπειες στην ευρωζώνη. Στην κατάσταση όμως που έχει οδηγηθεί η Ελλάδα και η ευρωζώνη με τρεις χώρες υπό χρεοκοπία και δυο ή τρεις ακόμη στα πρόθυρα, μια αναδιάρθρωση του συνολικού χρέους της χώρας θα προκαλούσε «χρηματοπιστωτικό χάος», όπως πολύ σωστά έχει προβλέψει ο Τρισέ.
Τα σχετικά σενάρια που γράφονται ή λέγονται δεν αξίζουν ούτε δεύτερη σκέψη. Προορίζονται απλά για λαϊκή κατανάλωση, είτε αποδεικνύουν το πόσο χαμένα τα έχουν οι υποστηριχτές του μνημονίου και του ευρώ.
Για να πάρει ανάσα η ελληνική οικονομία για μια πενταετία θα πρέπει να αναδιαρθρώσει ομόλογα αξίας άνω των 170 δις ευρώ. 
Μπορεί να δεχτεί η διεθνής αγορά μια τέτοια αναδιάρθρωση χωρίς να προκληθεί «χάος» όπως είπε ο Τρισέ; 
Όποιος έχει επαφή με την πραγματικότητα των αγορών σήμερα, γνωρίζει πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Άλλωστε ακόμη και αν γινόταν. Ακόμη κι αν το αποφάσιζαν, το καλύτερο δυνατό σενάριο είναι να μετατοπίσουν την πτώχευση μερικά μόνο χρόνια με την ελληνική κοινωνία και οικονομία να σφαδάζει κυριολεκτικά από τις πολιτικές λιτότητας και διαρκών περικοπών προκειμένου να συνεχίσει την εξυπηρέτηση των δανείων.
Τέλος, όποιος προτείνει τέτοιες ευφάνταστες «λύσεις» θα πρέπει να μας απαντήσει και στις εξής απλές απορίες: Πότε και που έγινε με «επιτυχία» για τις αγορές μια αναδιάρθρωση χρέους του ύψους του ελληνικού; Πότε και που έγινε δυνατή μια «επιτυχημένη» αναδιάρθρωση χρέους σε χώρα χωρίς δικό της νόμισμα; Πότε και που έγινε αναδιάρθρωση χρέους χωρίς απλά να μετακυλιθεί το πρόβλημα μερικά χρόνια; Πότε και που έγινε αναδιάρθρωση χρέους χωρίς να καταβαραθρωθεί η κοινωνία στην εξαθλίωση και την πλήρη ανέχεια; Πουθενά! Αυτή είναι η αλήθεια.

Τι άλλο μπορεί να γίνει;
Τότε τι νόημα έχει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και οι πιέσεις της τρόικας; Κανένα. Το μόνο που θέλουν είναι να αγοράσουν λίγο περισσότερο χρόνο μπας και μπορέσουν να γλυτώσουν το ευρώ από το τσουνάμι των χρεοκοπιών. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι διέξοδος από την κρίση εντός της ευρωζώνης δεν πρόκειται να υπάρξει για την Ελλάδα. 
Οι δυνατότητες μιας εθελοντικής, φιλικής ή ήπιας αναδιάρθρωσης του χρέους ώστε να δοθεί μια κάποια παράταση στο σήριαλ της χρεοκοπίας που ζει η Ελλάδα και ο λαός της, είναι πλέον ελάχιστες έως ανύπαρκτες. 
Η ΕΚΤ αντιδρά γιατί γνωρίζει ότι ούτε η ίδια, ούτε το ευρώ είναι σε θέση να σηκώσουν το κόστος μιας τέτοιας αναδιάρθρωσης, ή έστω μιας επιμήκυνσης του δημόσιου χρέους της χώρας στο σύνολό του. Η ίδια η ύπαρξη του σκληρού κοινού νομίσματος κάνει απαγορευτική κάθε προσπάθεια ανάταξης του χρέους, όπως συνήθιζαν να κάνουν τα κράτη υπό χρεοκοπία εδώ και δεκαετίες ώστε να αποφύγουν την επίσημη πτώχευση.
Συνεπώς το σωστό ερώτημα που πρέπει να θέτει κανείς στον εαυτό του δεν είναι αν θα πτωχεύσει η Ελλάδα, αλλά πότε και υπό ποιες συνθήκες. 
Κι επομένως θα πρέπει να αναρωτηθεί πολύ σοβαρά τι άλλο μπορεί να γίνει για να αποφευχθεί μια τόσο σίγουρη καταστροφή. 
Αυτό που άμεσα χρειαζόμαστε είναι να μην αναγνωρίσουμε το χρέος μας. Ολόκληρο. Η στάση αυτή και η τακτική που συνεπάγεται δεν είναι αυθαίρετη, αλλά βασίζεται σε θεμελιωμένες διατάξεις και διαδικασίες του διεθνούς δικαίου. 
Αν κάνεις το λάθος και αναγνωρίσεις έστω και μέρος του την πάτησες, γιατί δίνεις το δικαίωμα στους κατόχους ομολόγων να αμφισβητήσουν την απόφασή σου και να σε κυνηγάνε για δεκαετίες. 
Αντίθετα η μη αναγνώριση του χρέους ως χρέους τοκογλυφικού, ως χρέους καταχρηστικού, ανατρέπει τη σχέση οφειλέτη-δανειστή και επιτρέπει στην χώρα να διαπραγματευτεί την διαγραφή του από θέση ισχύος. Αυτό το γνωρίζουν άριστα οι δανειστές της χώρας γι’ αυτό και βιάστηκαν να επιβάλουν την λεόντεια και αποικιοκρατική δανειακή σύμβαση.
Όμως για να γίνει κάτι τέτοιο έχει σαν ταυτόχρονη προϋπόθεση την επανεθνικοποίηση της οικονομίας της χώρας. Κι αυτό σημαίνει, αφενός, εθνικό νόμισμα και, αφετέρου, εθνικοποίηση της Τραπέζης της Ελλάδας και των 5-6 βασικών ιδιωτικών τραπεζών που ελέγχουν την τραπεζική αγορά. Δίχως αυτά τα μέτρα είναι αδύνατον να σταθείς στα πόδια σου ώστε να ξεκινήσεις την ανάκαμψη της οικονομίας και την ανασυγκρότηση της χώρας.


Του Δημήτρη Καζάκη

Ζεϊμπέκικο

Το ενοχλητικό, με τους φολκλορικούς χορούς, είναι ότι για να τους χορέψεις πρέπει να είστε πολλοί, να ντύνεστε με κοστούμια με φανταχτερά χρώματα, να μπήζετε διάφορα «Αχ» και «Ωχ» με το μέτρο και κυρίως να διατηρείτε αναλλοίωτο πάνω στα χείλια ένα, αληθινό ή ψεύτικο χαμόγελο ευδαιμονίας. 

Μου έτυχε, όμως, στη ζωή μου, να γνωρίσω το μοναδικό χορό που αδιαφορεί γι’ αυτές τις προϋποθέσεις, αφού για να τον χορέψεις, του αρκεί να είσαι μόνος, με τα καθημερινά σου, και απαλλαγμένος από κάθε φολκλόρ. Αυτός ο χορός είναι ελληνικός και ονομάζεται ζεϊμπέκικος. 

Ξέρω, η λέξη είναι παράξενη και έχει ανατολίτικες συνηχήσεις. Πίσω, όμως, από αυτές τις τέσσερις συλλαβές κρύβεται σίγουρα μια από τις παλαιότερες παραδόσεις της Μικράς Ασίας. Το ζεϊμπέκικο είναι ένας αποκλειστικά ανδρικός χορός – έστω και αν στις μέρες μας τον χορεύουν σαν τις μαϊμούδες οι τουρίστες και των δύο φύλων – ένας χορός ανδρών περιφερειακών, μοναχικών και κυρίως ανεξάρτητων. (…)
Άλλοτε, θέλω να πω μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έφθανε να κλείσεις το μάτι ή να νέψεις στον ταβερνιάρη για να σου φέρει το ναργιλέ, μια πίπα νερού μπουρμωμένη με χασίσι. Σήμερα, βάζουν ταμπάκο. 

Αυτός ο χορός, όμως, από εκεί κρατεί. Από το χασίς. Τον χόρευαν όταν η μαστούρα, αυτή η μέθη του ναρκωτικού, κυρίευε τον καπνιστή. 

Τότε σηκωνόταν, προχωρούσε ως τη μέση του δωματίου και άρχιζε να χορεύει ολομόναχος, με το κεφάλι σκυφτό προς τα κάτω, τα μπράτσα ανοιγμένα στην οριζόντιο ή σηκωμένα απάνω: ένα αργό στροβίλισμα σχεδόν ακίνητος, με ξεγοφιάσματα σαν παρεκτροπές προς σκέψεις και τόπους άπιαστους, και πότε πότε, φιγούρες, αιφνιδιαστικά γονατίσματα, πήδοι ή ακινησία στα όρια της ανισορροπίας, σαν ένα πετρωμένο πέταγμα μεθυσμένου πουλιού. (…)
Αυτός ο χορός, κατά βάθος δεν έχει τίποτα το περίπλοκο. Εξαρτάται ολοκληρωτικά από ένα ορισμένο στυλ του σώματος, από μια ιδιαίτερη κίνηση των ποδιών και των χεριών και κυρίως από αυτό το βαρύ, επίμονο στριφογύρισμα, από αυτό το σημείο του εδάφους που στηλώνεις, ζώνεις, εξορκίζεις λες και πρόκειται να ξεράσει όλα όσα σε βασανίζουν. 
Όχι τίποτα αυτό καθαυτό το περίπλοκο. Έχει την αποπλανητική απλότητα όλων εκείνων που είναι από την ουσία τους αμίμητα. Γι’ αυτό δεν διδάσκεται, δεν αναπαράγεται. Πρέπει να κοιτάξεις πολύ, ν’ ακούσεις πολύ, με την προϋπόθεση να βρεις το σωστό μέρος, τη σωστή μουσική, το σωστό μαστούρη χορευτή, πράγμα που γίνεται όλο και πιο σπάνιο σήμερα.

Από το βιβλίο «ΕΡΩΤΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» 
του ΖΑΚ ΛΑΚΑΡΙΕΡ