Η Τουρκία στο μεταίχμιο εξελίξεων

ΑΝ ΠΡΙΝ από δέκα χρόνια ανέφερε κάποιος έστω υπό μορφή ανεκδότου πως στην Τουρκία θα συλληφθεί ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας από την Κυβέρνηση της Άγκυρας, μετά βεβαιότητος θα τον έβγαζαν τρελό, ενώ ίσως να είχε κιόλας συλληφθεί. Αυτό που συνέβη προ ημερών, να συλληφθεί ο τέως αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγός Ιλκέρ Μπασμπούγ, και να προφυλακισθεί μετά από πολύωρη προανάκριση με την κατηγορία της συνωμοσίας κατά της Τουρκικής Δημοκρατίας (ειδικότερα η κατηγορία που είχε τον τίτλο συνωμοσία αναφερόταν στη συκοφαντική εκστρατεία κατά του πρωθυπουργού Ερντογάν!), ήρθε ως συνέχεια δεκάδων ή εκατοντάδων συλλήψεων ανωτάτων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, με τη γενική και ομιχλώδη κατηγορία της υπονόμευσης του κράτους και των θεσμών του.

Οι εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στην Τουρκία είναι προδήλως ιστορικές, και επαναστατικές, γιατί ακριβώς ανατρέπουν ένα για δεκαετίες εδραιωμένο μοντέλο διακυβέρνησης που αποτελούσε και το ιδεολογικο-πολιτικό θεμέλιο του τουρκικού κράτους, ανατρέπονται δομές, καταργείται ένα παραδοσιακά εδραιωμένο σύστημα εξουσίας, και βρίσκεται σε διαδικασία δόμησης, μια καινούρια, διαφορετική, σχεδόν αντιθετική δομή εξουσίας, τουτέστιν από τον κοσμικό κεμαλισμό, στο ποπουλίστικο, «ήπιο» Ισλάμ.

Κανείς δεν φανταζόταν ότι θα ήταν τόσο απλή υπόθεση η ανατροπή της κεμαλικής δομής, και μάλιστα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, απολύτως αναίμακτα, και χωρίς σοβαρές εσωτερικές και διεθνείς αντιδράσεις.

Πρόκειται για μια εξέλιξη που προόρισται να καταγραφεί στην Ιστορία σαν τομή όχι μόνο στην τουρκική αλλά και ευρωπαϊκή και παγκόσμια πολιτική, όπου ανετράπη κατά τρόπο ειρηνικό ένα επί δεκαετίες εμπεδωμένο πολιτικό σύστημα, το οποίο από πολιτικούς και επιστήμονες θεωρείτο ο πυρήνας των δομών εξουσίας στην Τουρκική Δημοκρατία, και του οποίου ήταν αδιανόητη η ανατροπή.

Ενόψει των εξελίξεων που έλαβαν και λαμβάνουν χώρα στην Τουρκική Δημοκρατία, και οι οποίες μόνο σε σεναριακό επίπεδο μπορεί να είναι προβλέψιμες, διερωτάται κανείς, πού και πώς πορεύεται το τέως κεμαλικό κράτος, και ποιες οι επιπτώσεις των αλλαγών που επέρχονται για την Ελλάδα, την Κύπρο, την Ευρώπη αλλά και την ίδια την Τουρκία. Πολλοί πιστεύουν πως η Τουρκία οδηγείται σε ένα νέο καθεστώς ισλαμικών δομών, με δυτικό, ευρωπαϊκό περίβλημα, όπου σε αντίστιξη με το παλιό κεμαλικό α-λα-καρτ κράτος, θα έχουμε στο μέλλον μια α-λα-καρτ ισλαμικού τύπου δημοκρατία.

Όμως, επειδή όπως θα ’λεγε και ο Γιούργκεν Χάμπερμας η τυχαιότητα στην πολιτική καθορίζει τις εξελίξεις, δεν μπορεί κανείς να ξέρει τι θα συμβεί με τον κυρίαρχο παράγοντα στην τουρκική πολιτική σκηνή, που είναι ο Ερντογάν, και ο οποίος φαίνεται να έχει σοβαρό πρόβλημα υγείας. Ο Ερντογάν ανήκει σε εκείνες τις προσωπικότητες της ιστορίας που πρωταγωνιστούν και δεν αναπληρώνονται.

Το άλλο απρόβλεπτο ζήτημα είναι το Κουρδικό, και η εσωτερική εμπόλεμη κατάσταση που υφίσταται ήδη μεταξύ Ενόπλων Δυνάμεων και Κούρδων του ΡΚΚ, η εμφανής αμηχανία της ισλαμικής κυβέρνησης να αναγνωρίσει τις αλλαγές οι οποίες επέρχονται, και οι τάσεις των Ενόπλων Δυνάμεων να εκμεταλλευθούν εθνικιστικά και προς ίδιον όφελος την αιματοχυσία που αποτελεί καθημερινό φαινόμενο στο τουρκικό Κουρδιστάν.

Η Ελλάδα και η Κύπρος, πάντοτε αντιμετώπιζαν το ερώτημα μιας διλληματικά σταθερής ή ασταθούς Τουρκίας -τι μας συμφέρει- και εμείς απαντάμε πως μας συμφέρει όχι ποια Τουρκία έχουμε απέναντί μας, αλλά ποια είναι η δική μας στρατηγική σε σχέση με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε με την γειτονική χώρα. Εμείς, εφόσον έχουμε στρατηγική, θα είμαστε σε θέση να αξιοποιήσουμε την ευκαιρία, τα κενά, τα ελλείμματα εξουσίας και πολιτικής που θα εμφανίσει το αντίπαλο στρατόπεδο. Αυτό προϋποθέτει υπομονή και εθνικό σχέδιο, που να αφορά στο μέλλον και της Κύπρου και της Ελλάδας.

Του Χριστόδουλου Γιαλλουρίδη 

καθηγητή Διεθνούς Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Γερμανία: μισθοί κάτω από... 400 ευρώ!

Υπάρχει και η άλλη όψη του γερμανικού «οικονομικού θαύματος» της τελευταίας δεκαετίας. Υπάρχουν δηλαδή αυτοί που πλήρωσαν και πληρώνουν το κόστος της «βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας» της γερμανικής οικονομίας.



Η αποκάλυψη προκαλεί σοκ σε όποιον αγνοεί την ωμή, σκληρή πραγματικότητα του γερμανικού κόσμου της εργασίας: επτά (!) εκατομμύρια Γερμανοί εργαζόμενοι δουλεύουν επισήμως με μηνιαίες αποδοχές κάτω των... 400 (!!!) ευρώ και μάλιστα χωρίς η απασχόληση αυτή να τους δίνει έστω πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα υγείας ή να τους επιτρέπει να λάβουν οποιουδήποτε εξευτελιστικού ύψους σύνταξη όταν γεράσουν!


Φαίνεται απίστευτο, αλλά είναι πέρα για πέρα πραγματικό. Το 2003 οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες καθιέρωσαν τη «μίνι απασχόληση», την οποία διαφήμισαν ως «πόρτα εισόδου στον εργασιακό κόσμο» που δήθεν θα διευκόλυνε την εξεύρεση εργασίας από τους άνεργους και τους νέους.


Οι κανόνες της «μίνι απασχόλησης» είναι σαφείς. Πρώτον, οι μηνιαίες αποδοχές απαγορεύεται αυστηρά να υπερβούν τα 400 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι αν π.χ. μια εργασία πληρώνεται 5 ευρώ την ώρα, ο εργαζόμενος επιτρέπεται να δουλέψει 80 ώρες τον μήνα. Αν πληρώνεται 10 ευρώ ωριαίως, τότε απαγορεύεται να εργαστεί κάποιος πάνω από 40 ώρες μηνιαίως. Αν εργαστεί έστω και ένα λεπτό παραπάνω, τότε το συμβόλαιο εργασίας του πρέπει να γίνει κανονικό.
Οταν οι αποδοχές του εργαζομένου είναι 400 ευρώ ή λιγότερο, παίρνει όλα τα λεφτά καθαρά. Δεν έχει καμία κράτηση για το ταμείο υγειονομικής περίθαλψης ή για το ταμείο συνταξιοδότησης. Η αιτία γι΄ αυτό είναι τραγικά απλή: η δουλειά του αυτή δεν του δίνει κανένα δικαίωμα για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ή για σύνταξη!


Ο εργοδότης είναι ευτυχής. Καλείται να πληρώσει μόνο 2% φόρο επί του ποσού που χορηγεί στον εργαζόμενο και επιπλέον 15% στο ασφαλιστικό ταμείο και 13% στην κοινωνική ασφάλιση. Δηλαδή 130 ευρώ αν πληρώνει 400 ευρώ τον υπάλληλό του και στην πραγματικότητα σχεδόν τα μισά, δεδομένου ότι η μέση αμοιβή που λαμβάνουν τα επτά εκατομμύρια Γερμανοί που δουλεύουν κάτω από αυτό το καθεστώς είναι μόλις... 230 ευρώ!


Αυτό το ιδεώδες για εργοδότες εργασιακό καθεστώς άνοιξε αμέσως όχι μια απλή Κερκόπορτα, αλλά μια τεράστια πύλη για τη γενίκευση της «μαύρης» εργασίας στη Γερμανία. Εκατοντάδες χιλιάδες εργοδότες προσλαμβάνουν εργαζόμενους με καθεστώς «μίνι απασχόλησης», αλλά τους απασχολούν κανονικά, σαράντα ώρες την εβδομάδα. Τους δίνουν επισήμως τα 400 ευρώ και τα υπόλοιπα 1.000 ή και παραπάνω ευρώ τους τα δίνουν «μαύρα», γλιτώνοντας τις ασφαλιστικές εισφορές!

Σε ορισμένους κλάδους η «μίνι απασχόληση» αναπτύχθηκε ραγδαία, συνοδευόμενη φυσικά από τη «μαύρη» εργασία. Στον ξενοδοχειακό κλάδο π.χ. υπολογίζονται σε 810.000 τα άτομα που δουλεύουν κάτω από αυτό το καθεστώς. Οι εργαζόμενοι κατ΄ αυτόν τον τρόπο αφενός πρέπει να βρουν άλλον τρόπο να έχουν υγειονομική περίθαλψη (π.χ. μέσω ασφαλισμένου συζύγου) και αφετέρου συχνά είναι τόσο φτωχοί που έχουν την ανάγκη κοινωνικών επιδομάτων για να επιβιώσουν.


Στην ουσία όμως αυτό σημαίνει ότι το κράτος επιβαρύνεται τόσο με το κόστος κοινωνικής περίθαλψης ατόμων που ενώ εργάζονται δεν πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές όσο και με τα επιδόματα επιβίωσής τους, επιδοτώντας έτσι έμμεσα τις γερμανικές επιχειρήσεις για να πληρώνουν μισθούς κάτω από το όριο της φτώχειας και να μην πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές! Ιδού λοιπόν μια σκοτεινή συνιστώσα του σύγχρονου γερμανικού «οικονομικού θαύματος».

Το ευρώ των 9

Κάποιους ανθρώπους οφείλουμε να τους ακούμε με μεγάλη προσοχή, είτε γιατί οι απόψεις τους είναι τεκμηριωμένες, είτε γιατί έχουν τη δύναμη να τις επιβάλλουν. Με κάθε τρόπο…



Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ο Μοχάμεντ Ελ Εριάν επικεφαλής του κολοσσιαίου επενδυτικού fund PIMCO, ο οποίος πρόβλεψε ότι μέσα στο 2012 θα προκύψει η ευρωζώνη των 9 (και όχι των 17) κρατών…


Ο Ελ Εριάν έγινε ευρύτερα γνωστός στο ελληνικό κοινό το Γενάρη του 2010, από την απάντηση που έδωσε στην ερώτηση γιατί οι αγορές εκμεταλλεύονται τα αυξημένα Σπρεντ και κερδοσκοπούν σε βάρος της Ελλάδας: «Δουλειά μας, είχε πει επικεφαλής του PIMCO, είναι να βγάζουμε λεφτά. Εξάλλου δεν υπάρχει νόμος που να σου απαγορεύει να εκμεταλλευτείς τον μαλάκα».


Καθώς οι απόψεις του επενδυτή (κερδοσκόπου αν προτιμάται) περί του Ελληνα μαλάκα επιβεβαιώθηκαν απόλυτα (αν ρίξουμε μια ματιά στην τύχη που επιφυλάσσουν οι δημοσκοπήσεις και η τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα στον Γ. Παπανδρέου) οι εκτιμήσεις- προβλέψεις (και ίσως επιδιώξεις του Εριάν) για το μέλλον της ευρωζώνης απαιτούν την προσοχή μας.


Σε συνέντευξή του στο Bloomberg, ο Εριάν επισήμανε ότι η κρίση στην Ευρώπη δεν αφορά πλέον μόνο το τι θα γίνει σε χώρες της περιφέρειας όπως η Ελλάδα, αλλά είναι πλέον μία κρίση του συνόλου της Ευρωζώνης. Ο επενδυτής …ποντάρει 1 στις 3 πιθανότητες για διάλυση της Ευρωζώνης. Η διάλυση –όπως εκτιμά - θα πυροδοτήσει οικονομική κρίση παρόμοια με αυτήν που έπληξε την παγκόσμια οικονομία το 2008 μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers


Το πιο πιθανό σενάριο, στο οποίο ο διαχειριστής του PIMCO δίνει 50% πιθανότητα, είναι ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα συντονίσουν τις δράσεις τους και θα διαχειριστούν τη μετάβαση σε μια μικρότερη Νομισματική Ένωση.
Το λιγότερο πιθανό σενάριο είναι η ζώνη του ευρώ να παραμείνει ανέπαφη και ενωμένη, κάτι στο οποίο δίνει 15% πιθανότητα.


Ο Μοχάμεντ Ελ Εριάν εκτιμά ότι υπάρχουν εννέα χώρες του ευρώ οι οποίες αναμένεται να παραμείνουν εντός της ζώνης, σε περίπτωση που οι πολιτικοί ηγέτες αποφασίσουν να προχωρήσουν σε μία μικρότερη Ευρωζώνη. Αυτές οι χώρες είναι οι Αυστρία, Βέλγιο, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία και Ισπανία. Το κρίσιμο ζήτημα είναι εάν τελικά θα παραμείνουν στο ευρώ η Ιταλία και η Ισπανία, επισημαίνει.







 
Του Δημήτρη Μ

Viva Mafia!

Αν γυρίσουμε στη δραχμή, όσοι έχουν βγάλει πολλά ευρώ τα προηγούμενα χρόνια, όσοι χρυσώθηκαν παίρνοντας εύκολες δουλειές χάρη στις μίζες που έδιναν οι εταιρείες τους, όσοι τα έβγαλαν εκτός Ελλάδας είναι έτοιμοι να τα φέρουν πίσω στη χώρα μας και να κερδοσκοπήσουν αγρίως αγοράζοντας τα πάντα τζάμπα.



Η επιστροφή της... Siemens;


Αν δεν μας πιστεύετε, το είπε πάλι χθες η Ντόρα Μπακογιάννη με το χαρακτηριστικό της πολιτικό θάρρος. Προφανώς η Ντόρα κάτι θα ξέρει.
Δεν μιλάει «στον αέρα» η επιτυχημένη πρώην υπουργός της Ν.Δ. και νυν αρχηγός κόμματος.


Ίσως μάλιστα να έχει αξιόπιστη πληροφόρηση, διότι είναι γνωστό ότι ήταν επί χρόνια κοινωνική της συναναστροφή το αφεντικό της Siemens στην Ελλάδα, της εταιρείας η οποία είχε πληρώσει 100 εκατομμύρια μάρκα σε μίζες, τα οποία δεν βρέθηκε ποτέ ποιοι τα πήραν, εκτός από το ένα εκατομμύριο που ομολόγησε ο Τσουκάτος ότι έδωσε στο ΠΑΣΟΚ (αλλά ούτε εκείνο βρέθηκε στα διπλά βιβλία του κόμματος).


Μάλιστα η κοινωνική συναναστροφή – όχι μόνο της Ντόρας, αλλά και δεκάδων άλλων πολιτικών, όπως έδειξαν τα ημερολόγιά του – είχε βασικό συνεργάτη αυτόν που την κοπάνησε με γεμάτες τσέπες για την Ουρουγουάη επί των ημερών της Ντόρας στο ΥΠΕΞ. Ο αφιλότιμος πέταξε σαν το πουλάκι επειδή κανείς άχρηστος δεν βρέθηκε να δώσει το τηλεγράφημα του πρέσβη στην υπουργό Εξωτερικών για να πράξει εγκαίρως τα δέοντα. Βέβαια ήταν αργία, οπότε μια δικαιολογία, όσο να 'ναι, υπάρχει...


Λέτε λοιπόν να ξαναδούμε τον Χριστοφοράκο και τον Καραβέλα στην Ελλάδα; Λέτε να φέρουν πίσω τις μίζες όσοι πολιτικοί τις πήραν εκείνη την εποχή για να δώσουν τις δουλειές στη Siemens; Γιατί όχι; Ποτέ δεν είναι αργά. Αν η Ελλάδα χρεοκοπήσει, βγει από το ευρώ και γίνει ένα απέραντο κερδοσκοπικό Ελ Ντοράντο, κατά το πρότυπο της Άγριας Δύσης, όλα μπορεί να τα δούμε.


Εξ άλλου η Μέρκελ – αφού ο πρωθυπουργός μας λέει ότι δεν έχουμε «κόκκινες γραμμές» και άλλες τέτοιες αηδίες – μας λέει γλυκά στο αυτί και τις αποζημιώσεις από τη Siemens και τις κατοχικές πολεμικές αποζημιώσεις και τα αναγκαστικά κατοχικά δάνεια να βάλουμε εκεί που ξέρουμε και τις μισοτελειωμένες δουλειές της Siemens να ξεπαγώσουμε και τα όπλα της Γερμανίας να συνεχίσουμε να αγοράζουμε (με το αυξημένο κατά 65% κονδύλι για όπλα στον προϋπολογισμό της συγκυβέρνησης) και να πληρώσουμε μέχρι σέντσι κάθε Γερμανό στον οποίο χρωστάμε.


Αλλιώς δεν θα έρθει ο Ρέσλερ να κάνει νέες επενδύσεις σε Ειδικές Οικονομικές Ζώνες α λα Κίνα και θα μείνουμε όλοι άνεργοι αφού δεν θα υπάρχει ανάπτυξη στη χώρα, όπως μπορούν εγκύρως να σας διαβεβαιώσουν, μεταξύ άλλων, ο Μίχαλος και ο Δασκαλόπουλος.

Απόσπασμα από αρθρο του σταύρου Χριστακόπουλου

«Ενα φάντασμα πλανάται... »

Στον κόσμο των Μπάφετ και των Σόρος, στον κόσμο δηλαδή όπου εντός του 2011 από τα κοντά 5 δισεκατομμύρια του πληθυσμού των «αναπτυσσόμενων» χωρών το 60% δε διέθετε προϋποθέσεις στοιχειώδους υγιεινής, το 1/3 ζούσε χωρίς πρόσβαση σε πόσιμο νερό και το 1/4 κατοικούσε σε παραπήγματα.



Στον κόσμο των «Ροκφέλερ» και των «Ζήμενς», στον κόσμο δηλαδή όπου σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, εξαιτίας ενός και μόνο λόγου, των αυξήσεων των τιμών στα είδη διατροφής, επιπλέον 70 εκατομμύρια άνθρωποι οδηγήθηκαν μέσα στο 2011 σε κατάσταση ακραίας φτώχειας.


Στον κόσμο των Goldman Sachs, των ΔΝΤ και των Κομισιόν, στον κόσμο δηλαδή όπου το 2011 ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι υποσιτίζονταν.


Στον κόσμο της Αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας, στον κόσμο δηλαδή μιας Αμερικής όπου 50 εκατομμύρια κάτοικοι των ΗΠΑ τρέφονται από τα συσσίτια και στον κόσμο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στον κόσμο δηλαδή της ΕΕ των 100 εκατομμυρίων φτωχών και ανέργων.


Στον κόσμο των Ομπάμα, των Μέρκελ, των Σαρκοζί, των Μόντι και των Παπαδήμων, στον κόσμο δηλαδή των μονοπωλίων, των «αγορών» και της πολιτικής που υπηρετεί μονοπώλια και «αγορές», έναν κόσμο όπου μέσα στο 2011 κάθε τρία δευτερόλεπτα και ένα παιδί πέθαινε από την πείνα.


Σε αυτόν τον κόσμο είναι που - μέσα στο 2011 - η αυτοκινητοβιομηχανία «Ρολς Ρόις» πέτυχε με το νέο μοντέλο της (το οποίο φέρει το όνομα «φάντασμα» και το οποίο κοστίζει από 250.000 έως 300.000 ευρώ), το υψηλότερο ρεκόρ πωλήσεων των υπερπολυτελών αυτοκινήτων της καθ' όλη την 107χρονη ιστορία της...


Σημειώστε ότι:
Οι μεγαλύτερες αυξήσεις πωλήσεων σημειώθηκαν στη Γερμανία (εκεί όπου 16 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε συνθήκες φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού)
στη Ρωσία (εκεί όπου τα 2/3 του πληθυσμού βιώνουν την «ελευθερία» του καπιταλισμού ζώντας στην ανέχεια), στην Ασία και τον Ειρηνικό (όπου για τους λαούς ευδοκιμεί το μοντέλο του μηδενικού «κόστους εργασίας» που οι «σωτήρες» μας προωθούν και στην Ελλάδα) οι πωλήσεις αυξήθηκαν κατά 47%,
στη Βρετανία (όπου ακολουθείται η στυγνότερη πολιτική λιτότητας από την εποχή του «δάκρυα και αίμα») οι πωλήσεις αυξήθηκαν κατά 30%...


Αυτός είναι ο κόσμος τους:


Ενας κόσμος που οι «ταπεινές απολαύσεις» των Κροίσων, οι «μικροχαρές» των πλουτοκρατών, δηλαδή η ξιπασιά των λίγων, αυτής της οικτρής μειοψηφίας των κεφαλαιοκρατών, θα μεγαλώνει, θα γιγαντώνεται και θα προκαλεί όσο ακριβώς θα μεγαλώνει ο κατατρεγμός, η ανημπόρια, η δυστυχία των πολλών, δηλαδή η εκμετάλλευση της συντριπτικής πλειοψηφίας των μισθωτών σκλάβων.


Αυτός, λοιπόν, είναι ο κόσμος τους:


Ενας κόσμος που οι αβυσσαλέες κοινωνικές ανισότητες θεριεύουν και θα θεριεύουν όσο η Γη θα συνεχίσει να περιστρέφεται με «άξονα» τη βασική και ανειρήνευτη αντίθεση, την αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία.


Και επειδή «έτσι είναι» φτιαγμένος ο καπιταλιστικός κόσμος τους, επειδή «αυτός είναι» ο ιμπεριαλιστικός κόσμος τους, να η αιτία που η Ιστορία δεν τελείωσε και να γιατί - πράγματι - «ένα φάντασμα πλανάται» πάνω από τον κόσμο τους.


Και δεν είναι το «φάντασμα» της «Ρολς Ρόις»...
 
Του Νίκου Μπογιόπουλου

Αϊ σιχτίρ, μυρμηγκάκια

Θέλω να φύγετε, κύριοι. Δεν θέλω να σας βλέπω, ούτε μπροστά μου, ούτε πίσω μου, ούτω στα όνειρά μου. Εφιάλτες γίνατε. Να πάτε στον αγύριστο και ακόμα παραπέρα.  Έλα που δεν είμαι η μικρή μαγισσούλα να κάνω ένα τσααακ με το ραβδάκι μου και να σας κάνω βατράχια, να τρέχετε ξωπίσω από τις λίμνες και να τσαλαβουτάτε εκεί στα νερά, απόνερα, βρωμόνερα που πλημμυρίσατε όλη την Ελλάδα. Όοοοχι μό-νοι σας, είχατε και τους αμόρφωτους κοντά σας. Όλους του τεμπελχα-νάδες, όλα τα κοπρόσκυλα που σας έγλειφαν με την ψήφο τους και εξαργύρωναν τη θεσούλα τους και το διορισμό τους, την εύνοιά σας τέλος πάντων. Γιατί το έγκλημα δεν θέλει τη μονάδα, γίνεται υπερτέ-λειο, αν έχει συμμετοχή. Και όσο περισσότεροι είναι οι συμμετέχοντες, τόσο πιο αποτελεσματικό είναι το έργο τους.

Τόσα χρόνια κατορθώσατε - περίφημα ομολογώ- να κρατήσετε αμόρφωτο τον έλληνα. Μισά βιβλία, μισά σχολεία, μισές αλήθειες, μι-σές ώρες εργασίας, μισά φάρμακα και μισοί γιατροί, μισές στιγμές στις τέχνες, όλα μισά. Όλα λειψά, όλα κουτσουρεμένα. Σαν την ηλίθια προσωπικότητά σας. Φτιάχνατε σχολειά για να καταστήσετε ζωντόβολα, όχι ανθρώπους, για να έχετε τα απόλυτα άτομα-ενεργούμενα που –αν διεκδικήσουν – θα διεκδικήσουν τη θεσούλα τους μόνο, ξεχνώντας το διπλανό τους. Ποτέ μαζικά και συλλογικά δεν κινηθήκατε, παρά μόνο για να πάρετε τις εκλογές. Τότε μαζεύατε όλα τα κομμα-τόσκυλά σας και τους κερνάγατε τα ουίσκι που είχαν και στα χωριά τους –τρομάρα τους-  με τον ένα πάγο για να μην απολεσθεί η γεύση του βαρελίσιου παρασκευάσματος. Επιβραβεύατε τη μετριότητα με πρώτους και καλύτερους τους εαυτούς σας. Δίνατε βραβεία για να κολακέψετε όχι τους βραβευόμενους- που μπορεί να μην ξεχωρίζατε καλά-καλά και το όνομά τους, δεν ξέρατε ποιοι ήταν - αλλά τους εαυτούς σας.

Ε, λοιπόν, δεν θέλω να σας ξαναδώ. Σε κανένα ψηφοδέλτιο, σε καμιά αφίσα, σε καμία προοπτική: τηλεοπτική, ραδιοφωνική, περιοδική ή ενημερωτική. Δεν σας γουστάρω, πώς το λένε; Τσίπα έχετε πάνω σας; Φιλότιμο το ελληνικό; Αλλά, πού να ξέρετε από ελληνικό; Δεν γίνατε πολιτικοί γιατί είχατε γνώσεις, αλλά γιατί είχατε φιλοδοξίες επαρχιώτικες. Σαν τον νέοέλληνα που μέσα στη δεκαετία του 70 θέλησε να ξεφύγει από τον ανατολίτη που είχε μέσα του και να γίνει ευρωπαίος, χωρίς να δουλέψει το μέσα του. Σπούδαζε στα πανεπιστήμια για να αποτινάξει την ταμπέλα του χωριάτη επιδιώκοντας να γίνει πρωτευουσιάνος. Για αυτό σας λέω, δεν συντελέσατε μόνοι σας την καταστροφή είχατε μπόλικα αυθάδη και ανόητα, κομπλεξικά τεμπελόσκυλα κοντά σας, που θα έγλειφαν και σας τόνωναν το νοσηρό ‘εγώ’. Άνθρωποι που δεν δούλεψαν ουσιαστικά ποτέ τους, που δεν μόχθησαν ουσιαστικά για τίποτα, που μεγάλωσαν, έγιναν μεσήλικες και επιθυμούν να γεράσουν, δίνοντας διαταγές και υποσχέσεις. Χωρίς όραμα και στόχο, χωρίς σεβασμό και αξιοπρέπεια. Μόνο με την υπέροχή τους μετριότητα, που τους κατέστησε αμόρφωτους και αηδιαστικούς.

Στηθήκατε, αλήθεια, ποτέ στην ουρά για να παρατηρήσετε, πώς λειτουργεί ένα δημόσιο νοσοκομείο; Ντράπηκα τον εαυτό κου, όταν πριν από δύο μήνες έπαιρνα εξιτήριο από το νοσοκομείο Πάτρας- εκείνο το πρώην στρατιωτικό που είναι για να ζουν οι κατσαρίδες όχι οι ασθενείς (να’ναι καλά οι γιατροί του που κρατούν ένα επίπεδο)- και είδα στην ουρά ένα γεροντάκο να περιμένει να πληρώσει για να εξεταστεί. Καταντράπηκα. Κοντά στα 80 και να πληρώνει ο παλαίμαχος και για να εξεταστεί; Να μην του προσφέρει, ούτε καν αυτό η χώρα του; Είδα-τε ποτέ τον συνταξιούχο που ζούσε με αξιοπρέπεια να ζητά συγγνώμη από τα εγγόνια του γιατί δεν μπορεί να τους δώσει χαρτζιλίκι στις γιορτές; Μην μπείτε στον κόπο να απαντήσετε. Σας είναι άγνωστες εικόνες.

Κάντε την με ελαφρά ή βαριά πηδηματάκια. Φύγετε, γκρεμοτσακιστείτε ή τουλάχιστον λουφάξτε στη γωνίτσα σας και βγάλτε το σκασμό. Δεν σας σέβομαι, δεν σας υπολογίζω, δεν σας εμπιστεύομαι. Και μπορεί να έχετε επενδύσει στην αμορφωσιά του έλληνα που τον κάνει άοπλο, μαλθακό, άβουλο, φοβισμένο, αλλά πάντα υπάρχουν κάποιοι 300 ( του Λεωνίδα) για να βαστούν Θερμοπύλες. Και αυτοί δεν ‘μασάνε’ ούτε από ΜΑΤ, ούτε από ποινές, ούτε από απειλές. Και ξέρουν και από Γκάτσο: «Με φωτιά και με  μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί . Και ο ελληνικός λαός λέει: «όπως στρώνεις κοιμάσαι!’.

Υγ: Άραγε πόσο βλάκας πρέπει να είναι κάποιος για να ζητά σήμερα εκλογές; Και πόσο βλάκας πρέπει να είναι για να πιστεύει ακόμα στα κόμματα; Και πόσο άτολμος πρέπει να είναι κάποιος άλλος που δεν αποφασίζει – ενώ βλέπει κατάφωρα και είναι στα χέρια του- το πρέπον για την Ελλάδα και τους πολίτες της; Περαστικά μας!

Της Τζίνας Δαβιλά

«Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν»

Οι «Κλαζομένιοι» είναι διαχρονικοί . Τους συναντάμε από την αρχαιότητα μέχρι τη σημερινή εποχή.

Στην αρχαιότητα όταν οι Κλαζομενές , μια σπουδαία, πλούσια και ισχυρή πόλη κτισμένη επί της ακτής της Ιωνίας, απέστειλε αντιπροσώπους της στην Σπάρτη, δημιουργήθηκε μείζον θέμα.

Κατά την παραμονή τους στη Σπάρτη η συμπεριφορά τους ήταν απρεπής και προκλητική, γεγονός που επέφεραν την δυσφορία των Σπαρτιατών. Κατηγόρησαν μάλιστα και τους εφόρους για την ανοχή τους σ΄ αυτή τη διαγωγή των Κλαζομενίων.

Οι Έφοροι τότε βρέθηκαν σε δύσκολη θέση. Αναγνώριζαν την δικαιολογημένη αγανάκτηση των Σπαρτιατών, αλλά δεν ήθελαν να χαλάσουν τις σχέσεις τους με μια σημαντική συμμαχική πόλη . Συγχρόνως όμως, δεν ήθελαν οι Σπαρτιάτες να συνηθίσουν στην ανοχή της απειθαρχίας και της αυθαιρεσίας απέναντι του νόμου.

Έβαλαν λοιπόν, οι έφοροι, τον κήρυκα να περιφέρεται στην πόλη κεφωνίζοντας «έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν», δηλαδή επιτρέπεται στους Κλαζομένιους να κάνουν απρέπειες.

Με τον τρόπο αυτόν οι έφοροι πετύχαιναν όλους τους στόχους τους:
- «Νομιμοποιούσαν» τη συμπεριφορά των Κλαζομενίων
- «Έκρουαν τον κώδωνα» για τους Κλαζομένιους, ότι η διαγωγή τους ενοχλεί
- «Προειδοποιούσαν» τους Σπαρτιάτες ότι αυτή ήταν μια ειδική «κατ΄εξαίρεσιν» αντιμετώπιση , η οποία δεν θα έβρισκε εφαρμογή στους ιδίους.

Η φράση παρέμεινε έκτοτε παροιμιώδης και χρησιμοποιείται συχνά ως τις μέρες μας. Στην Νεοελληνική ενυπάρχει με την έννοια της επισήμανσης και της διαπίστωσης για το ποιόν και τις «συνήθειες» ενός ανθρώπου.

Όμως εκτός της φράσης, παραμένει μέχρι σήμερα ΚΑΙ η συμπεριφορά των Κλαζομενίων, ως φαινόμενο (γενικευμένο μάλιστα), καθώς και η υποκριτική στάση των «εφόρων» .

Πρόσφατο παράδειγμα ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, που δεν αντιμετωπίζει τον νόμο όπως οι υπόλοιποι. Συγχρόνως όμως δεν αντιμετωπίζεται και από τους «εφόρους» όπως οι υπόλοιποι «πληβείοι».

Λόγω ιδεολογικής «κυτταρίτιδας» τα βάζει με τους πρώην συντρόφους τους , γιατί συνελήφθη επειδή το κόκκινο το έβλεπε …πράσινο.

Μα ανέκαθεν τα «φανάρια» τα έβλεπε όλα … πράσινα. Παραθέτω εν περιλήψει περιστατικό όπως το εξιστορεί αρθρογραφώντας (Βήμα) ο Αρκάς δημοσιογράφος και συγγραφέας Γιώργος Μπράμος.

«Σε μια μακρινή εποχή, σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα του νότου, λίγα χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας, οι πολίτες χαμογελούσαν στους δρόμους και τα ‘παιδιά’ της νέας διακυβέρνησης ήταν όλο υποσχέσεις για νέες, καλύτερες και δικαιότερες μέρες.

Τους είχανε πιστέψει σχεδόν όλοι. Ένα συμβάν όμως, στο αεροδρόμιο κοσμοπολίτικου και αρχοντικού νησιού, μοιάζει να προφητεύει την ανατριχιαστική κατάληξη εκείνης της ευφορίας. Η ουρά, στην μοναδική και κρατική αεροπορική εταιρία, για την νυκτερινή πτήση προς την πρωτεύουσα, ήταν μεγάλη κι ο κόσμος αδημονούσε. Οι διαμαρτυρίες είχαν αρχίσει.

Στην ουρά, μαζί με τους ταλαιπωρημένους πληβείους, ήταν ο πρώην πρωθυπουργός Γ. Ράλλης. Κάποια στιγμή από το βάθος ξεπρόβαλε, μετά συνοδείας βεβαίως, το ‘παιδί’ που ο μέγας τού εμπιστεύτηκε τον χώρο του αθλητισμού.

Παρακάμπτοντας τη ουρά- ποιος νοιάζεται για τις γκρίνιες των μικροαστών- κατευθύνθηκε στο γκισέ. Η κοπέλα στον έλεγχο, μπασμένη στα πράγματα, κάτι ψιθύρισε στο ‘παιδί’ κι αυτό, όλο έκπληξη και γαλαντομία γύρισε κι είδε τον πρώην πρωθυπουργό. Ήρθε προς το μέρος του κι είπε, με το φυσικό ύφος που αποκτούν, όσοι, λόγω θέσης και λαϊκών αγώνων, μπορούν να παραβιάζουν τις ουρές μπροστά στα γκισέ κρατικών αεροπορικών συγκοινωνιών. «Κύριε Πρόεδρε, παρακαλώ, περάστε μπροστά».

Ο άτυχος και ευπατρίδης, πρώην πρωθυπουργός κοίταξε από την κορυφή ως τα νύχια τον νέο λιόντα και του απάντησε: «Κι όλοι αυτοί που περιμένουν τι είναι; Γαϊδούρια;»

Ο λιόντας τα έχασε μεν, έμεινε για λίγα δευτερόλεπτα αμήχανος, αλλά συνήλθε γρήγορα, θυμήθηκε ότι η μοίρα τον έταξε κάπου ψηλά και επέστρεψε στο γκισέ, επιβεβαιώνοντας την προφητεία πως οι έσχατοι έσονται πρώτοι.

Είπαμε! Οι «Κλαζομένιοι» είναι διαχρονικοί ….Όπως άλλωστε και οι «έφοροι» !

Δεν πάμε καλά

Σοκ έχουν προκαλέσει σε όλη την Ευρώπη τα νέα στοιχεία για την ανεργία και τις αυτοκτονίες στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τα νέα στοιχεία, έχουμε δυο αυτοκτονίες κάθε μέρα, ενώ η ανεργία έφτασε το 18,2%, και κάθε ημέρα του Οκτωβρίου έχαναν τη δουλειά τους 1.480 άτομα. 

Ο εκπρόσωπος της Τρόικας δήλωσε πως είναι εξοργισμένος από την τεράστια απόκλιση που υπάρχει ανάμεσα σε αυτούς που μένουν άνεργοι και αυτούς που αυτοκτονούν.

Ο Όλι Ρεν, από τη μεριά του, δήλωσε πως δεν είναι δυνατόν να χάνουν κάθε μέρα τη δουλειά τους 1.480 Έλληνες και να αυτοκτονούν μόνο δυο, ενώ απείλησε πως, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, η Ελλάδα θα επιστρέψει στη δραχμή.

Σύμφωνα με το Μνημόνιο, θα πρέπει να αυτοκτονούν όλοι όσοι μένουν άνεργοι, ώστε να μηδενιστεί το χρέος και να υπάρξει ανάπτυξη στην Ελλάδα το 2048.

Από τον pitsiriko

Συγγνώμη, κύριε, ποιος είστε;

Τελικά δεν υπάρχει Θεός. Ο Εφραίμ στην φυλακή και ο Κουλούρης θύμα αστυνομικής συνωμοσίας. Και εντάξει ο Εφραίμ έχει τον Πούτιν και τους παπαροκάδες, ο Κουλούρης γιατί δεν έχει κανένα; Πού πήγαν τα πλήθη; Τι ρόλο παίζουν τα εικονίσματα του Ανδρέα και των άλλων Αγίων στο γραφείο του, άμα δεν μπορούν να τον προστατεύσουν;



Τον καταλαβαίνω τον θυμό του Κουλούρη και θέλω να μπείτε στην θέση του. Για δεκαετίες ολόκληρες ήταν η φωνή του (πράσινου) λαού. Αυτός και μόνο αυτός είχε το προνόμιο να προσφωνεί τον μεγάλο αρχηγό στις επικές συγκεντρώσεις της πλατείας Συντάγματος και του Πεδίου του Άρεως. Τραγούδια, συνθήματα, ηθοποιοί, βεγγαλικά, όλα ήταν για προθέρμανση.
Κάποια στιγμή τα μεγάφωνα σταματούσαν, πολλές φορές μικροφώνιζαν κιόλας για να δείξουν ότι κάτι αυθεντικό θα συμβεί και τότε ήταν η στιγμή του Κίμωνα – έτσι τον ήξεραν και οι πέτρες τότε. «Λαέ της Αθήνας – λαέ της Ελλάδας – ήρθε η στιγμή να υποδεχθούμε…». Αυτή η «στιγμή» κρατούσε μιαν αιωνιότητα γιατί ο Κουλούρης, είχε σπουδάσει την ψυχολογία του πλήθους. Και δεν του έδινε αμέσως αυτό που ζητούσε. Το γυρόφερνε όσο μπορούσε και όταν η πλατεία δεν άντεχε άλλο, ανέβαζε ένα ακόμη τόνο την φωνή του και το φώναζε: «Να υποδεχθούμε τον Ανδρέα Παπανδρέου».
Τις επόμενες ώρες, τις επόμενες μέρες για χρόνια ολόκληρα ο Κουλούρης δεν πατούσε στη γη. Γιατί η εξουσία μπορεί να μην είναι παντοτινή, αφήνει όμως παντοτινά κουσούρια. Του φιλούσαν τα χέρια, του άνοιγαν τις πόρτες, σταματούσαν την κυκλοφορία στην υποψία έστω ότι είναι το αμάξι του και ξαφνικά βρέθηκαν τέσσερα μπατσάκια να του πουν «συγνώμη κύριε ποιος είστε». Αυτό μέχρι τότε είχε τολμήσει να του το ρωτήσει μόνο η Στανίση (στις επικές επίσης βραδιές των επινικίων).
Το μυστικό πάντως βρίσκεται στην ηλικία των «συνωμοτών» μπάτσων. Πληροφορούμαι ότι και οι τέσσερις άνδρες της ομάδας Δίας έχουν γεννηθεί στα τέλη της δεκαετίας του 80. Δεν γνωρίζουν δηλαδή κανένα Κίμωνα και κανένα Ανδρέα (οι πενηντάρηδες προϊστάμενοι τους, που τους γνωρίζουν, προσπάθησαν να κουκουλώσουν την υπόθεση).
Και τώρα που το σκέφτομαι αυτή μπορεί να είναι και η ελπίδα μας. Οι 20αρηδες όπου κι αν βρίσκονται. Αυτοί που δεν θα σεβαστούν κανένα από τα ιερά και τα όσια της (χρεωκοπημένης) χώρας. Και πού ξέρετε; υπάρχει η πιθανότητα να μην έχουν μπολιαστεί με τα ελαττώματα της φυλής. Δεν είναι μεγάλη η πιθανότητα, αλλά υπάρχει.


ΥΓ: Πώς θα αντιδρούσε η αστυνομία αν στην θέση του Κουλούρη ήταν ένας άλλος πολίτης; Ξέρω ότι θα τεθεί από τους σχολιαστές, οπότε σπεύδω να το απαντήσω: «Θα πήγαινε μέσα τσουβαλιαστός».
Αυτή ήταν και η απάντηση που μου έδωσε ανώτερος δικαστικός. Και μου είπε να πω στον Χρήστο Παπουτσή ότι ψεύδεται λέγοντας ότι «έγινε ό,τι γίνεται πάντα». Η παραβίαση του κόκκινου είναι όντως πταίσμα, η αντίσταση κατά της αρχής όμως, δεν είναι. Όπως δεν είναι και οι επικίνδυνες σωματικές βλάβες.
Ο νόμος προβλέπει για τα δύο αυτά αδικήματα σύλληψη και αυτόφωρο. Και παρέα με τον Εφραίμ, θα συμπλήρωνε κάποιος ευφάνταστος - αλλά είπαμε να μην το παρακάνουμε.


Του σταύρου Θεοδωράκη

Ο Γιώργος Παπανδρέου θα φύγει απ΄την Ελλάδα

Το καλύτερο μάθημα ζωής, που έχω διδαχθεί, προέρχεται από τον πατέρα μου. Έλεγε με την χαρακτηριστική κυπριακή προφορά του πως «όταν ο άλλος είναι κάτω στη γη, εσύ δεν τον πατάς, αλλά του δίνεις ένα ποτήρι νερό»… Είναι μία συμβουλή που τηρώ και στη ζωή μου και στην καριέρα μου και λυπάμαι όταν βλέπω να «ποδοπατούν» ανθρώπους- ακόμα και όταν έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά.
Μία τέτοια περίπτωση ανθρώπου είναι ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος αποχωρεί από την πολιτική απαξιωμένος, αποτυχημένος, δυστυχής, σέρνοντας τα πόδια του και παρακαλώντας να του επιτρέψουν να παραμείνει στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ για να μπορεί να διεκδικήσει ξανά την προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, μόνο και μόνο για να βρίσκεται στο προσκήνιο. Γνωρίζοντας αυτό το πρόβλημά του, και επειδή ο κ. Παπανδρέου «είναι για λύπηση» – όπως λέμε, σε τέτοιες περιπτώσεις, στην Κύπρο- οι σύντροφοί του έπρεπε να αποδεχθούν την παράκλησή του. Διαφορετικά, θα είναι συνυπεύθυνοι εάν συμβεί κάτι άσχημο στην πορεία.
Κονταροκτυπήθηκα μαζί του όχι τώρα που δύει η πολιτική του καριέρα, αλλά όταν ήταν παντοδύναμος υπουργός Εξωτερικών, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός της Ελλάδας. Και το πρόβλημα δεν ξεκίνησε από την παθιασμένη και αδικαιολόγητη υποστήριξή του στο φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν, αλλά χρόνια πριν, την εποχή του σκανδάλου Κοσκωτά, όταν είχα συνειδητοποιήσει ότι «είναι ένας πολίτης του κόσμου», που έτυχε να είναι γιός του Ανδρέα Παπανδρέου, με τον οποίο, όμως, ελάχιστη σχέση είχε. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα θέματα πολιτικής, όπου ο πατέρας από τον πρωτότοκό του, είχαν απόσταση στις θέσεις τους από τη γη μέχρι τον Άρη. Αναφορικά με το σκάνδαλο Κοσκωτά, καταθέτω σήμερα, γνωρίζοντας τις συνέπειες του νόμου, πως κακώς κάθισε στο εδώλιο ο πατέρας…
Στη συνέχεια με επηρέασε αρνητικά η στενή σχέση που ανέπτυξε με την αμερικανική γραφειοκρατία. Σε βαθμό που ένοιωθα πως ταυτιζόταν περισσότερο με την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών παρά με τις θέσεις των κυβερνήσεων που υπηρετούσε. Θυμάμαι, μάλιστα, μία συνάντησή του με την Μαντλίν Ολμπράϊτ στο Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, όταν η «σιδηρά κυρία» της αμερικανικής διπλωματίας τον «καθοδηγούσε» ενώπιον των διαπιστευμένων δημοσιογράφων για τα θέματα της Γιουγκοσλαβίας. Αν και ως άνθρωπος αντιπαθούσα τον Μιλόσεβιτς, επειδή πίστευα πως κατέστρεφε τη χώρα και το λαό του, θύμωσα βλέποντας το απαράδεκτο θέαμα και το έγραψα για να ακολουθήσει σφοδρή διαμαρτυρία του αγαπητού Πάνου Μπεγλίτη, που τότε ήταν εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών.
Μπορώ να καταλογίσω πολλά στο Γιώργο Παπανδρέου και για την περίοδο πριν γίνει πρωθυπουργός, αλλά και όταν ανέλαβε τις τύχες της Ελλάδας και την έριξε στα βράχια της χρεωκοπίας. Δέχθηκα πολλές επιθέσεις από τους «Παπατζήδες» που έσπειρε στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά και από τα μέλη του πολύ στενού περιβάλλοντός του, που με κατηγόρησαν ότι συνωμοτούσα με εκδότες και «διαπλεκόμενα συμφέροντα» εναντίον του. Με τον αδελφό του, τον Νίκο Παπανδρέου, είχα μία ενδιαφέρουσα αλληλογραφία, που παραμένει απόρρητη (κατόπιν επιθυμίας του) όπου είχε θέσει σοβαρά ζητήματα που αφορούν την ενέργεια, την οικονομία, το Κυπριακό και το ρατσιστικό σχέδιο Ανάν, και άλλα θέματα με τα οποία ασχολήθηκε ο κ. Παπανδρέου τα πέτρινα χρόνια της πρωθυπουργίας του. Δεν με εξέπληξε η απάντηση του Νίκου προς τον συνάδελφο Χρήστο Ράπτη και απόρησα που μερικοί «έπεσαν από τα σύννεφα». Ο αδελφός του πρώην πρωθυπουργού είναι ένας αυθόρμητος άνθρωπος, αλλά την ίδια στιγμή είναι και ένας θυμωμένος άνθρωπος. Πιστεύει ότι αδικείται ο Γιώργος Παπανδρέου, και γίνεται λύκος όταν ακούει και διαβάζει τα σκληρά κατηγορώ εναντίον του. Μιλώντας από τη δική μου εμπειρία, είμαι βέβαιος πως ο Νίκος δεν έχει πει την τελευταία του κουβέντα.
Στην πολιτική δεν πρέπει να λέμε ποτέ τη λέξη… ποτέ. Παρ’ όλα αυτά, είμαι βέβαιος πως ο Γιώργος Παπανδρέου -όπως και ο Κώστας Καραμανλής- όχι μόνο έκλεισε τον κύκλο του στην ελληνική πολιτική σκηνή, αλλά θα φύγει και από την Ελλάδα. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν έπαψε ποτέ να είναι πολίτης του κόσμου και, τώρα, θα έχει την ευκαιρία να απελευθερωθεί και να δείξει τον πραγματικό του εαυτό.
Τα τελευταία δύο χρόνια δέχθηκα χωρίς καμία διαμαρτυρία την πολεμική των συνεργατών του που, δυστυχώς, ήταν εγκεκριμένη από τον ίδιο. Λάμβανα τα μηνύματα, αλλά δεν άλλαξα τον τρόπο με τον οποίο έκανα την εργασία μου. Σίγουρα δεν του χρωστώ τίποτα, αν και η πολεμική πιστεύω ότι με έκανε ακόμα πιο προσεκτικό και πιο ακριβή στο πολύ δύσκολο οικονομικό ρεπορτάζ. Αυτός είναι που χρωστά την εξήγηση. Και αυτή η εξήγηση-απολογία αφορά το κάλεσμά του προς τους Ελληνοκύπριους να αυτοκτονήσουν, αλλά και τη συζήτησή του με τον τότε Αμερικανό πρέσβη Τόμας Μίλερ, για το πώς θα επιβληθεί το φιλοτουρκικό σχέδιο. Και αυτή η εξήγηση θα είναι καλοδεχούμενη, όποτε αποφασίσει να την δώσει…
Είμαι βέβαιος πως θα λυτρωθεί…


Του Μιχάλη Ιγνατίου

H Μερτσέντες και το μηδενικό

Η Daimler Motoren Gesellschaft ιδρύθηκε το 1890 από τον Γκότλιμπ Ντάιμλερ. Και στις 22 Δεκεμβρίου του 1900 έβγαινε το πρώτο αυτοκίνητο με ισχύ 34 ίππων και το όνομα Mercedes. Γυναικείο όνομα που ήταν το ψευδώνυμο ενός άντρα και έτρεχε με αυτό στους αγώνες αυτοκινήτων. Ο μερακλής αυτός τύπος δεν ήταν από τους ιδιοκτήτες της εταιρείας αλλά ένας αυστριακός έμπορος, ο Έμιλ Γέλινεκ, λάτρης των αυτοκινήτων, οδηγός αγώνων και έμπορος με μάτι που έβλεπε μακριά στο μέλλον του τετράτροχου θαύματος. Έδινε ήδη γερές παραγγελίες στην εταιρεία και τελικά έβαλε όρο το νέο μοντέλο να ονομάζεται «μερτσέντες» (έτσι το προφέρουν οι Γερμανοί), που σημαίνει στα Ισπανικά «χάρις». Όπως ακριβώς λεγόταν και η αγαπημένη κορούλα του, δυο ετών τότε.

Εκατόν δώδεκα χρόνια μετά ένας άλλος τύπος, με μια μαύρη μερτσέντες μέσα στην Αθήνα έχοντας και την κόρη του στο αυτοκίνητο, (νόμιζε πως) έκανε αγώνες νύχτα (με τον εαυτό του;). Ή μήπως είχε αφαιρεθεί κάπως με τη σκέψη για το πόσο καλά περνούσαν οι Έλληνες όταν εκείνος ήταν Υπουργός; Για τον έναν ή τον άλλο λόγο πάντως δεν έδινε σημασία στα (τέσσερα τουλάχιστον) κεντρικά φανάρια που έδειχναν κόκκινο. Λογικό. Το παράλογο ήταν ότι κάποιοι άσχετοι σε μοτοσικλέτες τον σταμάτησαν για να του δώσουν κλήση και να τον πάνε στο τμήμα γιατί δεν είχε και όλα τα απαραίτητα χαρτιά για να μη φουσκώνουν οι τσέπες στο καλό του το κοστούμι. Όπως είπε όμως δεν μπορούσε να φάει κλήση μπροστά στο παιδί και παρακάλεσε με την άπειρη ευγένεια που πάντα τον διέκρινε να τον αφήσουν να φύγει. Πέρασε μάλιστα όσο μπορούσε πιο απαλά και διακριτικά με τη μαύρη μερτσέντες επάνω από το πόδι του ένστολου που είχε ξεχαστεί μπροστά στο αυτοκίνητο να τον κοιτάζει. Κάποιος ανώτερος αξιωματικός της Αστυνομίας έσπευσε να τον συναντήσει, να του ζητήσει συγνώμη όπως κάνει πάντα υποθέτω και με τους άλλους παραβάτες μετά από τέτοια επεισόδια για να μην πληγώνονται, βάζοντας και ένα 10 με μπόλικο τόνο στον αντιστασιακό (πρώην) πολιτικό και ένα… κουλούρι στους ειδικούς φρουρούς με τις μοτοσικλέτες της (παρω)ΔΙΑΣ.

Υπάρχει από παλιά ένα ανέκδοτο που μου ήλθε στο μυαλό:

Σταματούν κάποιον (καλή ώρα) οι άνδρες της Τροχαίας.
-Το ξέρετε ότι περάσατε τέσσερα (καλή ώρα) φανάρια με κόκκινο;
-Όχι, γιατίιι;
-Το ξέρετε ότι απαγορεύεται;
-Όχι, γιατίιι;
Έχετε δίπλωμα; (καλή ώρα)
-Όχι, γιατίιι;

Του Άλκη Γαλδαδά

Διαγραφή όλων των χρεών

Μια λογική λύση υπάρχει για μην χειροτερεύσει κι άλλο η παγκόσμια οικονομική κατάσταση. Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΡΕΩΝ τουλάχιστον κατά 50%. Διαγραφή χρέους για τα κράτη, τις επιχειρήσεις, τους ιδιώτες –σε όλους!
Μόνον έτσι μπορεί να γίνει ένα Reset της παγκόσμιας οικονομίας, να γίνει επανεκκίνηση και να αρχίσει να υπάρχει ανάπτυξη που δεν θα βασίζεται σε «φούσκες».
Εξάλλου ένα μεγάλο μέρος του παγκόσμιου χρέους είναι επαχθές κι αποτελείται από ληστρικούς τόκους, που διπλασιάζουν το χρέος μέσα σε λίγα χρόνια.



Με τη διαγραφή του παγκόσμιου χρέους τουλάχιστον κατά 50% μπορεί το τρέχον οικονομικό μοντέλο να είναι βιώσιμο, να κερδίσει τέλος πάντων περισσότερο χρόνο… Γι’ αυτό διαγράψτε τα χρέη ω ισχυροί της Γης! Διαφορετικά θα καταστραφούμε όλοι μαζί! Μην τρέφετε καθόλου ψευδαισθήσεις γι’ αυτό…


Υπάρχουν βέβαια εκεί έξω ορισμένοι άνθρωποι –αλαζονικοί μες την ψευδαίσθηση της δύναμης που το δίνει η κατοχή πλούτου– που νομίζουν πως τα άφθονα χρήματά τους στο τέλος θα τους σώσουν. Όμως τα χρήματα δεν έχουν καμιά αξία από μόνα τους, εκτός αν τα κάψεις για να ζεσταθείς. Είναι εμείς οι άνθρωποι που τα δίνουμε μια μεγάλη συμβολική αξία. Αν όμως σταματήσουμε να τα μετράμε, να τα λαμβάνουμε υπόψιν μας στις καθημερινές μας δραστηριότητες, τότε αυτομάτως απαξιώνονται. Ακόμη χειρότερα, αν το περιβάλλον και οι φυσικοί πόροι καταστραφούν, τότε οι πλούσιοι θα διαπιστώσουν ότι δεν μπορούν να τραφούν με χρήματα...


Την άμεση διαγραφή μέρους των χρεών και την αναδιανομή του πλούτου προτείνει και ο οικονομικός αναλυτής Ντιρκ Μίλερ: «Το τραπεζικό μας σύστημα έχει τελειώσει. Οι χρεοκοπίες κρατών είναι μέρος του συστήματος εδώ και αιώνες. Εγώ θα τις ονόμαζα reset (επανεκκίνηση). Η αναδιανομή κάποιες φορές παίρνει τη μορφή νομισματικής μεταρρύθμισης, κάποιες φορές της διαγραφής χρέους. Οι λίγοι που έχουν απαιτήσεις από το κράτος θα χάσουν κάτι, και έτσι οι μάζες θα ανακουφιστούν, γιατί θα πληρώνουν λιγότερο μέρος του εισοδήματος τους σε φόρους».


Δυστυχώς η Ελλάδα, όπου το 500 π.Χ. περίπου γεννήθηκε από τον Σόλωνα και η ιδέα της «Σεισάχθειας», δεν μπορεί να αποφασίσει από μόνη της –χωρίς την αλληλεγγύη και τη στήριξη των Ευρωπαίων εταίρων της– να επιβάλλει μια διαγραφή των χρεών της ή, το λιγότερο, ένα γενναίο «haircut» της τάξεως του 60% ως 80%. Αν όμως μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο;
Τι θα γινόταν αν η Ελλάδα διέγραφε μονομερώς τα χρέη της ως «επαχθή», έβγαινε από το Ευρώ και επέστρεφε στη δραχμή;
Τότε, σύμφωνα με τον Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτη Λαφαζάνη: «Μετά τη διαγραφή τόκων και χρεολυσίων οι ανάγκες χρηματοδότησης του κράτους θα είναι σχετικά μικρές και θα καλύπτονται από εσωτερική δανειοδότηση.
Πέραν των άλλων, οι εισπράξεις σε συνάλλαγμα από τις εξαγωγές, οι οποίες θα τονωθούν λόγω και της υποτίμησης του εθνικού νομίσματος, θα μπορούν να αξιοποιηθούν σε πρώτη φάση για τη συναλλαγματική πληρωμή εισαγωγών πετρελαίου και πρώτων υλών… Ο πληθωρισμός θα μπορούσαν να τιθασευτεί με έναν αυστηρό έλεγχο των τιμών, ώστε να παταχθούν η αισχροκέρδεια και τα καρτέλ που ενδημούν στην ελληνική αγορά».


Τα πράγματα όμως δεν είναι και τόσο απλά για μια χώρα με χρόνια ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, όπου οι εισαγωγές μονίμως ξεπερνούν τις εξαγωγές. Αν η Ελλάδα κάνει κάτι τέτοιο κινδυνεύει να βρεθεί εκτός του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Είμαστε μια μικρή αλλά σημαντική χώρα στις παρυφές της Ευρώπης και σε μια πολύ ευαίσθητη γεωπολιτική θέση. Δεν είμαστε Ισλανδία. Θα πέσουν κυριολεκτικά όλοι πάνω μας για να μας τιμωρήσουν παραδειγματικά.


Γι΄ αυτό και χρειάζεται ένα Παγκόσμιο Κίνημα Διαγραφής Χρεών, που θα ξεκινήσει από το εσωτερικό μεγάλων οικονομιών όπως είναι οι υπερχρεωμένες ΗΠΑ, Ιαπωνία, Μεγάλη Βρετανία κ.α. Ένα παγκόσμιο ιδεολογικό-πολιτικό κίνημα υπέρ της διαγραφής των χρεών και υπέρ του εξανθρωπισμού του οικονομικού συστήματος, με σεβασμό στις αξίες της ζωής και της Φύσης. Για να πετύχει όμως μια τέτοια κίνηση θα πρέπει να είμαστε αποφασισμένοι να ρισκάρουμε, να φτάσουμε τα πράγματα στα άκρα, να το παίξουμε για λίγο «τρελοί ελέφαντες» που αν αφηνιάσουν μπορούν να ποδοπατήσουν τα πάντα!
Τ’ ακούσατε; Τα πάντα!

Το δικό σου Αμάρτημα!!!

Χρόνια Πολλά..... Γιάννη!!!

Έχουν την τιμητική τους σήμερα.. Και δε φτάνει που μας έχουν γεμίσει τον τόπο, τους δίνουμε και παροιμίες!! Μερικές από αυτές σας γράφουμε παρακάτω:



-Γιάννη είχα, Γιάννη έχω κι αν ποτέ μου θα χηρέψω, πάλι Γιάννη θα γυρέψω.


-Τι κάνεις Γιάννη; κουκιά σπέρνω.


-Ακόμα δεν τον είδαμε Γιάννη τόνε βγάλαμε.


-Αν είχαν οι Γιάννηδες γνώση, μας δάνειζαν καμπόση.


-Να σε κάψω Γιάννη, να σ' αλείψω μέλι να γειάνει.


-Να σε κάψω Γιάννη, να σʼ αλείψω λάδι.


-Κόψε κέδρο, φτιάξε Αντώνη και από πλάτανο Θανάση, εάν πεις και για το Γιάννη, όποιο ξύλο να ʽναι κάνει.


-Σπίτι που δεν έχει Γιάννη προκοπή ποτέ δεν κάνει.


-Πότε ο Γιάννης δεν μπορεί , πότε ο κώλος του πονεί.


-Σαράντα πεντε Γιάννηδες ενός κοκκόρου γνώση.


-Γιάννης κερνάει , Γιάννης πίνει.


-Τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα.


-Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη.


-Όχι Γιάννης ... Γιαννάκης.


-Πότε ο Γιαννης δεν μπορει , ποτε ο κωλος του πονει...


-Τα καλά του Γιάννη τα θέλουμε, τον Γιάννη δεν τον θέλουμε

45 πράγματα που μαθαίνουμε από τις σαπουνόπερες Β'

26.) Πάντα θα γίνει κάποια απαγωγή της κόρης μεγιστάνα με τελική κατάληξη να ερωτευτεί κάποιον από τους απαγωγείς και να παντρευτούν

27.) Ο παραπάνω πρώην απαγωγέας, νυν γάμπρος ....ενώ δεν είχε στον ήλιο μοίρα γίνεται κατευθείαν διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας του πεθερού και τα φτιαχνει με την γραμματέα του πεθερού (ή οποία είναι και γκόμενά του)

28.) Κανένας από τους πρωταγωνιστές δεν τρώει ποτέ , δεν μαγειρεύει,δεν παραγγέλνει φαγητό.Επιβιώνουν μόνο με οξυγόνο.Ως αποτέλεσμα αυτού κανείς δεν πάει στην τουαλέτα.Κι αν φάνε ποτέ,θα είναι πίτσα από έξω που έρχεται σε 2 λεπτά.!

29.) Όλοι παίρνουν Lexotanil και είναι πάντα ήρεμοι, ακόμα και σε καυγάδες κανένας δεν αρχίζει τις χριστοπαναγίες.Μια σφαλιάρα είναι όμως επιτακτική ανά 20 επεισόδια για να συνέρχονται.

30.) Σε κάθε σαπουνόπερα υπάρχει στανταρ μια αμνησία. Μαλιστα για να τονίσουν οτι έχει αμνησία της μπατανάρουν το κεφάλι λες και έχουν κουτουλήσει κεφάλια Κυριάκος με Αντζα ένα πράγμα.

31.) Πάντα η σύζυγος κάποιου θα έχει κάποιο τραγικό ατύχημα στο οποίο θα θεωρηθεί νεκρή. Ο σύζυγος θα ξαναφτιάξει τη ζωή του (δηλαδή θα παντρευτεί για 25η φορά) και όταν θα είναι έγκυος η τωρινή του σύζυγος θα εμφανιστεί η υποτιθέμενη πεθαμένη.

32.) Υπάρχει πάντα μια πάρα πολύ πλούσια οικογένεια που ο πλούσιος πατέρας έχει 2-3 φανερά παιδιά και άλλα 2-3 εξώγαμα που τα μαθαίνουμε μέχρι να τελειώσει η σειρά.

33.) Θα υπάρχει standar ένας ίσως 2 και παραπάνω άτομα με εντελώς ανύπαρκτα ονόματα ή αρχικά .

Είναι απόλυτα λογικό ότι κανένας πλούσιος δεν λέγεται Γιάννης , Γιώργος , αλλά πρέπει να έχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο όνομα π.χ Fernando José Altamirano del Castillo.

34.) Κανείς δεν έχει 2 καλούς γάμους . Αν παντευτείς γυναίκα που να είναι η γυναίκα οκ η επόμενη θα είναι μαλάκο και το ανάποδο

35.) Πάντα πιο ωραία είναι φτωχή και ο πιο ωραίος πλούσιος ή το ανάποδο. Αν το ζευγάρι είναι είτε και οι 2 πλούσιοι είτε και οι 2 φτωχοί αποκλείεται να είναι οι πιο ωραίοι στην σειρά.

36.) Κανένα από τα κωλόπαιδα δεν γουστάρει να αναλάβει την επιχείρηση του baba? Όλοι ανεξάρτητοι καλλιτέχνες,δοκιμαστές κρασιού? Κανείς δεν έχει όνειρο να γίνει κάτι πιο συμβατικό?

Ας πούμε .. Γιατρός ή δικηγόρος

37.) Άμα πη@$#%$ θα κάνεις παιδί!

38.) Όταν χτυπάει το τηλέφωνο ή το κουδούνι, δε ρωτάνε ποτέ "ποιός είναι;" απλά απαντούν/ανοίγουν κατευθείαν και πάντα είναι κάποιος γνωστός που τον περίμεναν κιόλας.

39.) Όταν βρίσκονται σε μπαρ/καφέ κλπ. παραγγέλνουν στο σερβιτόρο/μπάρμαν, "έναν καφέ"/"ένα ουίσκι" χωρίς να διευκρινίζουν προτίμηση σε είδος,τύπο,μάρκα,ζάχαρη,γάλα κλπ.

40.) Σε περίπτωση που τρώνε έξω, πάντα το κάνουν σε χλιδάτο/σίκ εστιατόριο και ποτέ σε χασαποταβέρνες, φαστφουντάδικα, σουβλατζίδικα ή πατσατζίδικα.

41.) Ποτέ δεν απεικονίζονται την ώρα που χλαπακιάζουν στο εστιατόριο, αλλά πάντα την ώρα που πίνουν το λευκό κρασί τους (ποτέ μπύρα ή οτιδήποτε άλλο). Ο διάλογος δε, μπορεί να κρατήσει 1 ώρα, χωρίς να εμφανιστεί σερβιτόρος για να πάρει/φέρει παραγγελία.

42.) Στα εστιατόρια πίνουν μόνο λευκό κρασί. Κόκκινο πίνουν πάντα στο σπίτι, μπροστά στο τζάκι, πριν το φυστίκι.....

43.) Όταν τους πούν κάτι δυσάρεστο στο τηλέφωνο, ή τους το κλείσουν κατάμουτρα, κάθονται σαν ηλίθιοι με το ακουστικό στο χέρι και το κοιτάζουν.

44.) Σε περίπτωση που η σειρά είναι του Παπακαλιάτη, τότε οι πρωταγωνιστές (και ειδικά ο ίδιος) δε γαμούν/-νται.

ΚΑΝΟΥΝ ΕΡΩΤΑ. Με συγκεκριμένη προτίμηση σε στάσεις όπως: πέταγμα στον τοίχο, πέταγμα στο πάτωμα, βούτηγμα έξω από το ασανσέρ, τράβηγμα απότομο και κόλλημα στην πόρτα κλπ. Και φυσικά πάντα θα υπάρχει ένα πλάνο που ο τύπος "παίρνει" την τύπισσα απο "πίσω".

45. Τα οικονομικά προβλήματα όλων είναι λυμένα. Συνήθως αφήνεται να εννοηθεί οτι στην οικογένεια υπάρχει μια μεγάλη επιχείρηση (στην οποία δεν εργάζεται κανείς όμως) ή οτι έχει πεθάνει κάποιος συγγενής (γονείς, παππούδες) που τους έχει αφήσει σπίτι και χρήματα αρκετά για την υπόλοιπη ζωή τους.