Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 2012

Εκλογική ήττα της Γερμανίας στη....ΡΟΥΜΑΝΙΑ!

Εξω φρενών εναντίον των Ρουμάνων ψηφοφόρων ήταν η γερμανική δεξιά εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» σε πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της αναφερόμενο στο αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών που έγιναν την περασμένη Κυριακή στη μεγαλύτερη βαλκανική χώρα: «Η έκβαση των εκλογών στη Ρουμανία είναι καταστροφή τόσο για τη χώρα όσο και για την ΕΕ» τόνιζε στους τίτλους της. «Ο λαός μίλησε, η Ρουμανία έχει ένα νέο κοινοβούλιο. Ομως είναι πολύ χειρότερο από το προηγούμενο» υπογράμμιζε ευθύς ευθύς εξαρχής το κύριο άρθρο της γερμανικής εφημερίδας και εξηγούσε γιατί, κατά τη γνώμη της, το νεοεκλεγέν ρουμανικό κοινοβούλιο είναι χειρότερο από εκείνο που υπήρχε μέχρι τώρα.


Τόσο κακό μάλιστα ώστε η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» να το συγκρίνει με εκείνο που προέκυψε από τις γερμανικές εκλογές της... 5ης Μαρτίου 1933, όταν το ναζιστικό κόμμα του Αδόλφου Χίτλερ πήρε το 43,9% των ψήφων! «Σχεδόν το ένα τρίτο των εκλεγέντων βουλευτών και γερουσιαστών δεν θα είχε θέση στο κοινοβούλιο ενός κράτους δικαίου. Ανάμεσά τους υπάρχουν πρώην συνεργάτες της κομμουνιστικής μυστικής υπηρεσίας Σεκουριτάτε, καταδικασμένα στα δικαστήρια άτομα που ξεπλένουν χρήμα, καταχραστές και απατεώνες» γράφει η γερμανική εφημερίδα. «Οι αξίες επί των οποίων στηρίζεται η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν ισχύουν στη χώρα που έγινε δεκτή στους κόλπους της ως πλήρες μέλος το 2007» προσθέτει. Το διασκεδαστικό είναι ότι όλα αυτά τα γράφει η δεξιά γερμανική εφημερίδα επειδή στις βουλευτικές εκλογές της Ρουμανίας σαρώθηκε κυριολεκτικά το κόμμα του δεξιού... «γερμανοτσολιά» προέδρου της χώρας, Τραϊάν Μπασέσκου. Από 32% που είχε πάρει στις προηγούμενες εκλογές κατεβαίνοντας μόνο του, τώρα έπεσε στο 16% και μάλιστα ηγούμενο συνασπισμού δεξιών κομμάτων. Το κόμμα του προέδρου Μπασέσκου δηλαδή έχασε πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους του, εξαιτίας της πολιτικής ανελέητης και εξουθενωτικής λιτότητας που ακολούθησε κατ' εντολήν της Γερμανίας, της ΕΕ και του ΔΝΤ όλα αυτά τα χρόνια. Αντιθέτως, ο συνασπισμός των αντιπάλων του Μπασεσκού, ο οποίος αποτελείται από τους σοσιαλδημοκράτες του πρωθυπουργού Βίκτορ Βιορέλ Πόντα και τους εθνικοφιλελεύθερους του προέδρου της Γερουσίας Κριν Αντονέσκου, σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά του παίρνοντας το 58,7% των ψήφων και το 68% των εδρών! Οι Γερμανοί δεν έχουν να προσάψουν το παραμικρό στοιχείο αντιδημοκρατικότητας στον τρόπο διεξαγωγής των εκλογών στη Ρουμανία.

Απλώς δεν τους αρέσουν καθόλου αυτοί που νίκησαν στις εκλογές αυτές και η προοπτική ότι οι νικητές θα κατεδαφίσουν το αυταρχικό κράτος της δεξιάς στη Ρουμανία και θα αναθεωρήσουν το Σύνταγμα της χώρας, έχοντας οριακά ξεπεράσει το όριο του 66,6% των εδρών που τους δίνει το δικαίωμα να αλλάξουν συνταγματικά άρθρα με αποφάσεις του κοινοβουλίου. Είναι χαρακτηριστικό ότι το βαθύτατα αντιδημοκρατικό ρουμανικό Σύνταγμα που βρίσκεται εν ισχύι, δίνει το δικαίωμα στον πρόεδρο της Δημοκρατίας να μη δίνει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον αρχηγό του κόμματος ή του συνασπισμού κομμάτων που κέρδισε τις εκλογές, αλλά σε... όποιον θέλει ο πρόεδρος! Είναι δε εξωφρενικό ότι η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» υπαγορεύει στον γερμανόφιλο πρόεδρο της Ρουμανίας να... μη δώσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον ηγέτη του 58%, αλλά σε εκείνον του 16%!!! «Ο Μπασέσκου θα εξαντλήσει πλήρως όλες τις αρμοδιότητές του» γράφει η γερμανική εφημερίδα απαντώντας στο ερώτημα που η ίδια θέτει, αν «πρέπει ο πρόεδρος Μπασέσκου να χρίσει πάλι πρωθυπουργό τον Βίκτορ Πόντα». Παρακινεί δηλαδή τον Ρουμάνο πρόεδρο σε μια άκρως και εξόφθαλμα αντιδημοκρατική κίνηση και έπειτα θα φωνάζει, αν δικαίως το ρουμανικό κοινοβούλιο καθαιρέσει τον Μπασέσκου από το αξίωμά του και παραπέμψει σε δημοψήφισμα την επικύρωση της καθαίρεσης.

Αυτή τη βαθιά αντιδημοκρατική στάση τους οι Γερμανοί τη δικαιολογούν ισχυριζόμενοι ότι η ήττα του Μπασέσκου δημιουργεί... γεωπολιτικούς κινδύνους για τη Δύση! «Η εκλογική νίκη του συνασπισμού του Πόντα, στον οποίον κυριαρχούν ρωσόφιλες, αντιευρωπαϊκές και αντιδυτικές ομάδες, συνιστά έναν αξιοσημείωτο κίνδυνο σε μια περιοχή που είναι εκτεθειμένη στην αυξανόμενη επιρροή της Μόσχας. Μετά την Ελλάδα, η Ρουμανία είναι ήδη η δεύτερη οξεία προβληματική περίπτωση για την ΕΕ και το ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Οι διατλαντικές συμμαχίες ξεφτίζουν στα νοτιοανατολικά άκρα τους» γράφει περισπούδαστα η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Αντιλαμβανόμαστε την αγωνία τους να σώσουν τον γερμανόδουλο Μπασέσκου, αλλά ελπίζουμε και ευχόμαστε να μην τα καταφέρουν αυτή τη φορά.

Του Γ. Δελαστίκ

Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 2012

Σφάξε με Αγά μ'


Η Ελλάδα βρίσκεται στην επόμενη μέρα, αν πιστέψουμε το κεντρικό σύνθημα της κυβέρνησης μετά την απόφαση για εκταμίευση της δόσης. Και τώρα, όπως μας πληροφορούν από το Μαξίμου, το μεγάλο άγχος για τον Σαμαράκαι τους εταίρους είναι να υπάρξει κοινωνική συνοχή και γαλήνη. Διότι χωρίς κοινωνική συνοχή και γαλήνη θα πάνε άδικα και οι θυσίες του λαού και οι προσπάθειες των φιλότιμων ηγετών του.
Ανησυχούν οι άνθρωποι, αγχώνονται. Και δεν έχουν άδικο. Καλά σου λέει τα φτιάξαμε μαζί με την τρόικα και τα ψηφίσαμε στη Βουλή ταπροαπαιτούμενα. Πώς θα τα πάρουν όμως οι Έλληνες; Θα δεχτούν με εθνική υπομονή τα χαράτσια, τις περικοπές, τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, τη φτώχεια, τους φόρους, τη μαύρη λιτανεία των μέτρων που από την Πρωτοχρονιά θα αρχίσει να πολιορκεί τα σπίτια και τις ζωές τους; Θα καταλάβουν πόσο αναγκαίο για την ανάκαμψη είναι να μεγαλώσει η στρατιά των ανέργων, να πολλαπλασιαστούν τα παιδιά που υποσιτίζονται, να μακρύνουν οι ουρές στα συσσίτια, να ανέβει ο δείκτης των αυτοκτονιών; Θα κατανοήσουν πόσο αναγκαίο είναι να μην έχουν φάρμακα, θέρμανση, απαντοχή, ελπίδα;
 Διότι αυτή είναι η επόμενη μέρα για εκατομμύρια ανθρώπους. Διαφωνεί κανείς; Φυσικά και διαφωνεί –η κυβέρνηση. Αυτή το χαβά της: Θα είναι βέβαια δύσκολα τα πράγματα για την κοινωνία, αλλά θα υπάρξεικαλύτερος συντονισμός του κυβερνητικού έργου –σώπα! Θα υπάρξει ρευστότητα με τη δόση –ξανασώπα! Θα υπάρξουν επενδύσεις και ιδιωτικοποιήσεις –ξαναματασώπα! Απορεί κανείς γιατί ξέχασαν τον πρίγκιπα που θα σώσει τον Παναθηναϊκό, ή τον Άη Βασίλη, που μπορεί μαζί με το Θεό και την Παναγία να αποδειχτεί κι αυτός σύμμαχος του Σαμαρά.
 Συνεπώς εξηγούμεθα: Την επόμενη μέρα, αυτή που διανύουμε δηλαδή κατά το Μαξίμου, τα έργα της κυβέρνησης είναι τόσο συγκεκριμένα και σαφή, ώστε να μη χωράει καμιά αμφιβολία για τον κοινωνικό όλεθρο που θα προκαλέσουν. Αντιθέτως, τα λόγια τους είναι τόσο αόριστα, τόσο χαζά, τόσο ψεύτικα, ώστε πιο ρεαλιστικό είναι να πιστέψει κανείς ότι θα κερδίσει το τζακ ποτ στο τζόκερ, παρά να πιστέψει και το ένα χιλιοστό όσων υπόσχονται. Η κοινωνική γαλήνη λοιπόν σε τέτοιες συνθήκες παραπέμπει σε ένα είδος αγιοσύνης. Εκείνο που περιγράφεται ως σφάξε με αγά μ’ ν’ αγιάσω…
Του Θανάση Καρτερού

Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2012

Τραγελαφικές μετατάξεις στο δημόσιο


 Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, τμήμα μαιευτικής – 10:30 π.μ.
Μια ετοιμόγεννη στο κρεβάτι παίρνει κοφτές ανάσες και βρίζει τον άντρα της.
«Καριόλη, τράβα να φωνάξεις κάποιον, φου-φου-φου-φου, τρέχα, ρε μαλάκα, ΓΕΝΝΑΩ!»
Ο άντρας της βγαίνει στο διάδρομο κάθιδρος.
Μετά από λίγο μπαίνει ένας νοσοκόμος στο θάλαμο. Περπατάει με το πάσο του.
«Ορίστε, τι πρόβλημα έχετε;» λέει στην ετοιμόγεννη και κάθεται στην καρέκλα δίπλα της.
Εκείνη τον κοιτάει από πάνω μέχρι κάτω.
«Γεννάω, φου-φου-φου-φου, τι πρόβλημα έχω, γεννάω.»
Ο νοσοκόμος βγάζει ένα τετράδιο και σημειώνει κάτι.
«Όνομα;» τη ρωτάει.
Εκείνη του λέει, ανάμεσα σε κοφτές ανάσες.
«ΑΦΜ;» τη ρωτάει μετά.
«ΑΦΜ; ΤΙ ΤΟ ΘΕΣ ΤΟ ΑΦΜ ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ; ΓΕΝΝΑΩ ΣΟΥ ΛΕΩ, ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΣΤΟ –φου-φου-φου-φου.»
«Σας παρακαλώ, κυρία μου, μη φωνάζετε, τη δουλειά μας προσπαθούμε να κάνουμε κι εμείς... Σε ποια ΔΟΥ ανήκετε;»
Η γυναίκα ουρλιάζει: «ΑΑΑΑΑΑΑΑΑ»,
«Στην πρώτη;» τη ρωτάει ο νοσοκόμος.
Τότε μπαίνει ο σύζυγος.
«Αγάπη μου, βρήκα το γιατρό.»
Πίσω του έρχεται ένας τύπος που βαριεστημένα προσπαθεί να φορέσει τη ρόμπα του χειρούργου, αλλά έχει μπερδευτεί. Απευθύνεται στον «νοσοκόμο»:
«Ρε Κώστα, πως το φοράνε αυτό το πράγμα;»
Η γυναίκα τον κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια.
«Ποιος είσαι εσύ; Που είναι ο γιατρός μου;»
«Γιώργος Θεοχαράκης, ορκωτός λογιστής...» λέει ο γιατρός. «Ο γιατρός σας μετατάχτηκε... Κάπου.»
«ΑΑΑΑΑ», κάνει η γυναίκα, «βγαίνει!!!»
«Κάντε κάτι, γιατρέ», λέει ο σύζυγος.
«ΠΟΙΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ, ΗΛΙΘΙΕ» φωνάζει η γυναίκα.
«Τι να κάνω;» λέει ο Θεοχαράκης.
Μετά απευθύνεται στον νοσοκόμο: «Κώστα, βράσε νερό. Και φέρε μερικές καθαρές πετσέτες.»
«ΑΑΑΑΑΑΑ», στριγκλίζει η γυναίκα.
«Υπομονή, αγάπη μου», της λέει ο σύζυγος.
«Τι υπομονή, ρε καριόλη; Αν εσένα σου έβγαινε ένα πεπόνι μέσα από τον κωΑΑΑΑΑΑ!»

Ο νοσοκόμος βγαίνει –με το πάσο του- από το θάλαμο. Ο «γιατρός» πλησιάζει αμήχανα τη γυναίκα.
«Ανοίξτε, ε, τα πόδια σας», της λέει.
«ΆΙ ΓΑΜΗΣΟΥ!!! ΑΑΑΑ», φωνάζει αυτή.
«Μην την παρεξηγείτε», λέει ο σύζυγος, «έτσι γίνεται όταν στρεσάρεται.»

Ο «νοσοκόμος» περπατάει σαν χαμένος στο διάδρομο, ψάχνοντας για βραστήρα.
Βλέπει μια νοσοκόμα.
«Αδελφή, ξέρεις που θα βρω ζεστό νερό;»
«Δεν είμαι νοσοκόμα», λέει αυτή. «Σήμερα με φέρανε από τα ΚΕΠ... Αλλά νομίζω ότι έχει μηχάνημα με καφέ στη γωνία.»
«Βγάζει και ζεστό νερό;»
«Μάλλον, δεν ξέρω, από τα ΚΕΠ ήρθα.»
Ο «νοσοκόμος» πάει στη γωνία και αρχίζει να γεμίζει ένα πλαστικό ποτήρι με ζεστό νερό. Καθώς γυρνάει με το νερό και χαρτοπετσέτες ακούει κλάματα μωρού. Ο «γιατρός» βγαίνει στην πόρτα, ιδρωμένος και χαμογελαστός.
«Άστο, Κώστα, γεννήθηκε. Αγόρι είναι... Νομίζω.»
Ο «νοσοκόμος» κοιτάει το ποτήρι και μετά λέει:
«Να φέρω το βιβλίο να του βγάλουμε ΑΜΚΑ;»
Απόσπασμα απο το sanejoker

Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2012

Μάνα του τζάμπα χάσου!


«Τα εν οίκω μη εν δήμω» ήταν μια από τις αρχές. Μια! Το τονίζω. Γιατί οι μάνες δίδασκαν αρχές και τρόπους καλής συμπεριφοράς με την σέσουλα. «Πες ευχαριστώ, παρακαλώ, μίλα στον πληθυντικό», «Ψηλά τους ώμους, μη καμπουριάζεις, μη λες –καλέ-, να σφίγγεις το χέρι όταν χαιρετάς, να κοιτάς στα μάτια όταν σου μιλάνε». Τα αγαθά κόποις κτώνται. Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν. Κάλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρει. Μη φανταστείτε τους ανθρώπους μίζερους. Το αντίθετο. Ήταν οικονόμοι, νοικοκυραίοι στα του οίκου τους αλλά κιμπάρηδες, γαλαντόμοι στις συνευρέσεις, στα δώρα τους.
Καβγάδες γίνονταν για το ποιος θα κεράσει τον άλλον. Ήταν όλα ρόδινα; Καθόλου. Αλλά η φτώχεια αντιμετωπίζονταν. Κατ΄αρχήν από τους ίδιους. Με εγκράτεια, στωικότητα, ανακύκλωση πριν την ανακύκλωση, καρτερία, σχεδόν με σοφία. Με την απόλυτη γνώση του μέχρι πού μπορεί να φτάσει το χέρι σου. Δεν είμαι απονήρευτη. Δεν ήταν όλα ρόδινα. Κι ούτε υπάρχει πασπαρτού για ευτυχία στις κοινωνίες…Ωστόσο πώς να το πω; Πώς να το δώσω να το καταλάβετε; Ας πούμε τα χρόνια εκείνα δεν παρήγαγαν πολλά σκουπίδια. Αλήθεια τι περίεργο ήταν κι αυτό! Στην κυριολεξία του. Μια σακουλίτσα την ημέρα κατεβάζαμε για το σκουπιδιάρικο. Σας δίνει αυτό εικόνα;...
Κι ύστερα ήρθαν τα χρόνια τα φθηνά.

Έτρεχαν τα μάτια των ανθρώπων. Λαχανιασμένοι όλοι για κάτι παραπάνω. Και μετά για κάτι ακόμα πιο πάνω…Extention στα χέρια. Κι ανάβαση, κι ανάβαση (κι ωστόσο στην ίδια θέση). Σκουπίδι και κακό! Σακούλες και σακούλες. Μέχρι κι αρωματικές σακούλες σκουπιδιών, έφερε η κατανάλωση, στα ράφια των σούπερ μάρκετ…Να ξεγελάνε την μπόχα ενδεχομένως. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Οι λεπτομέρειες, τα μικρά, τα τοσοδούλια καταγράφουν τη δική μου ιστορία. Κι έτσι…Τα εν οίκω στα παράθυρα! Τέτοια εξωστρέφεια! Ξιπασμός. Κι οι μάνες και οι πατεράδες τον αχόρταστο για τζούφια αναρρίχηση. Νέου τύπου διδαχές. «Κοίτα νάχεις γνωριμίες κακομοίρη! Νάχεις άκρες!». Σπουδές κάτι σε business. Γκώσαμε business. Kαι τις Τρίτες ένας Λαζόπουλος να δίνει γραμμή στο Κατηχητικό του και στο Μέγαρο Μουσικής να διαγωνίζονται παπούτσια ποιο έχει το πιο ψιλό τακούνι. Κι ήρθαν τα χρόνια τα δύσκολα. Των προσγειώσεων. Και ξέβρασαν αλήθειες. Σιωπηλές οι μάνες, άλλο τόσο και οι πατεράδες. Θυμό ξεφυσάνε οι καμινάδες. Μπουρμπουλήθρες βρασμού οι σχέσεις σαν νερό σε κατσαρόλα να περιμένει μακαρόνια. Και βγαίνουν ενδοσκόπια…. Συγκινητική η ηρωική προσαρμοστικότητα των ανθρώπων στην εποχή μας…Κι ότι θέτε πείτε μου! Μας εκτιμώ ξανά. Μας παραδέχομαι. Τέρμα οι συμβουλές και οι διδασκαλίες. Καιρός για σκέψη. Καιρός για ευθύνη. Και κάπου σ΄αυτό το σημείο, βγαίνει στην τηλεοπτική μας σκηνή, η μάνα του Τζάμπα παράταιρη, σε διαφημιστική καμπάνια.

Να διαφημίσει την καπατσοσύνη της. Να σκαρφίζεται και όχι να πράττει. Η εκδίκηση της γυφτιάς ξαναχτυπά. Όχι φιλαράκο! Σε σιχαίνομαι μα πιότερο σε λυπάμαι. Κυρίως όταν αποχωρείς αγκαζέ με την μανούλα σου…Αμφότεροι ικανοποιημένοι ότι κι άλλη μια φορά την σκαπουλάρατε, την βγάλατε καθαρή. Όχι φιλαράκο! Το έχω το μοντέλο ψυχικό τραύμα. Βγήκε σε πολλά αντίτυπα τα τελευταία χρόνια…Το τρέμω, το φοβάμαι, το φτύνω…Την χρονική στιγμή, που η ζυγαριά μου γέρνει οριακά, σε μια από τις δυο δυνάμεις που θα κατευθύνουν το μέλλον μας. Μακάρι να χαρακτηριστεί αδιέξοδο το μονοπάτι του εξυπνάκια…Μάνα του Τζάμπα χάσου! Σε βλέπουν και μικρά παιδιά… Σαν δεν ντρεπόμαστε!     
Της Ρέας Βιτάλη

Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2012

Τα σκυλιά των αφεντικών

Κατά την επιχείρηση σύλληψης από την Αστυνομία του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, συνελήφθησαν -μεταξύ άλλων- και 16 άνδρες τους οποίους ο Λαυρεντιάδης χρησιμοποιούσε ως σωματοφύλακες, χωρίς αυτοί να διαθέτουν νόμιμη άδεια. Ανάμεσά τους, ήταν δυο λιμενικοί της Μονάδας Υποβρυχίων Καταστροφών, ένας υπαστυνόμος των ΜΑΤ και ένας αρχιφύλακας.
Επειδή όλοι γνωρίζουμε πως η πλειοψηφία των αστυνομικών έχουν και μια δεύτερη -μπορεί και τρίτη- δουλειά, ας σταματήσει τουλάχιστον το παραμύθι για τους αστυνομικούς που διακινδυνεύουν τη ζωή τους για 800 ευρώ.
Οι αστυνομικοί δεν ζουν με 800 ευρώ.
Δεν υπάρχει σοβαρή συμμορία στη χώρα στην οποία να μην συμμετέχει τουλάχιστον ένας αστυνομικός. Όποιος έχει αμφιβολίες, ας διαβάσει το αστυνομικό δελτίο.
Μπορεί να είναι παράνομο ένας αστυνομικός να κάνει και άλλη δουλειά αλλά μπορώ να καταλάβω τον αστυνομικό που έχει οικογένεια, έχει παιδιά και κάνει και μια δεύτερη δουλειά επειδή δεν βγαίνει οικονομικά.
Ξέρω αστυνομικούς που κάνουν και δεύτερη δουλειά. Ξέρω αστυνομικό που κάνει delivery και αστυνομικό που δουλεύει σε ξενοδοχείο. Παράνομο μεν, λογικό δε. Εγώ τουλάχιστον το καταλαβαίνω. Πολλοί από αυτούς το δηλώνουν και στους διοικητές τους.
Αλλά δεν γίνεται να δουλεύουν παράνομα οι αστυνομικοί για παράνομους και εγκληματίες.
Και, οπωσδήποτε, δεν γίνεται να δουλεύουν ως προστασία του Λαυρεντιάδη και του κάθε Λαυρεντιάδη.
Οι άνδρες των ΜΑΤ στις διαδηλώσεις δεν «αγωνίζονται» μόνο για τον μισθό τους. «Αγωνίζονται» και για τον δεύτερο μισθό τους. Τον «καλό».
Οι αστυνομικοί δεν «αγωνίζονται» για την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών. Αγωνίζονται για τα αφεντικά τους. Για τους Λαυρεντιάδηδες.
Το σύνθημα λέει «Οι μπάτσοι δεν είναι παιδιά των εργατών, είναι τα σκυλιά των αφεντικών».
Στην περίπτωση της φρουράς του Λαυρεντιάδη, το σύνθημα επιβεβαιώθηκε.
(Τα τελευταία χρόνια, είναι μεγάλο το μένος των δημοσιογράφων των καθεστωτικών ΜΜΕ για τους δημοσίους υπαλλήλους. Για όλους τους δημοσίους υπαλλήλους, εκτός των αστυνομικών. Που τους φυλάνε.)

Απο τον πιτσιρικο

Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2012

Άρωμα Ελλάδας στα Όσκαρ!

«Κυρίες και κύριοι, καλωσήρθατε στην 89η απονομή των βραβείων όσκαρ...» Χειροκροτήματα.

«Οικοδεσπότης της βραδιάς ο Ζακ Γαλιφιανάκης!!!»

Περισσότερα χειροκροτήματα.

Βγαίνει ο Γαλιφιανάκης με μια μπλούζα που γράφει «Zorba the Cheap», τρώγοντας ένα γύρο-πίτα. Πηγαίνει μπροστά στο μικρόφωνο, αλλά δε μιλάει, παρά συνεχίζει να τρώει κάνοντας θορύβους απόλαυσης.

Ο κόσμος στην αρχή αμήχανος, αλλά καθώς η ώρα περνάει και ο οικοδεσπότης συνεχίζει να τρώει, αρχίζουν διστακτικά να γελάνε. Σύντομα η αίθουσα τραντάζεται από τα γέλια.

Όταν τελειώνει το φαΐ του χειροκροτούν.
Ο Γαλιφιανάκης πετάει το χαρτί κάτω και λέει:

«Γιατί η κότα πέρασε το δρόμο;» Λίγα δευτερόλεπτα σιωπής. «Για να χέσει την Ελλάδα απέναντι.»

Όλοι γελάνε και χειροκροτάνε.

«Κατάγομαι από την Ελλάδα, ξέρετε», λέει ο Γαλιφιανάκης. «Αλλά ευτυχώς δε ζω εκεί.» Γέλια. «Ποιος μαλάκας θα ήθελε να ζει στην Ελλάδα έτσι όπως την καταντήσανε;» Κι άλλα γέλια.

«Ας σοβαρευτούμε όμως», συνεχίζει ο Γαλιφιανάκης, «γιατί δεν πήρα ένα εκατομμύριο δολάρια επειδή είμαι αστείος.» Το σκέφτεται. «Ή μήπως γι’ αυτό τα πήρα;» Γέλια.

«Σήμερα η Ελλάδα έχει την τιμητική της, αφού και οι πέντε υποψήφιοι για το βραβείο πρώτου αντρικού ρόλου είναι... Ναι, είναι Έλληνες!» Γέλια.

«Το βραβείο θα παρουσιάσει η πασίγνωστη για τα φιλελληνικά της αισθήματα, Κριστίν Λαγκάρντ!!!»

Χειροκροτήματα καθώς η Λαγκάρντ, μαυρισμένη και καλοντυμένη ως συνήθως, ανεβαίνει στη σκηνή. Ο Γαλιφιανάκης πάει να τη φιλήσει, αλλά εκείνη τον διώχνει, κάνοντας μια χειρονομία ότι βρομάει (τζατζίκι).

Παίρνει τη θέση της μπροστά στο μικρόφωνο.
«Χαίρομαι που παρουσιάζω εγώ αυτό το βραβείο, γιατί όλοι ξέρουν πόσο αγαπάω την Ελλάδα. Και, σας το λέω vraiment, αν μου έλεγαν που θέλω να ζήσω, πέρα από την Αμερική και τη Γαλλία θα διάλεγα την Ελλάδα... Γιατί είμαι πλούσια και στην Ελλάδα οι πλούσιοι δεν πληρώνουν rien de rien.»

Χειροκροτήματα από κάτω. Η κάμερα δείχνει τον Τομ Κρουζ που σηκώνεται και φωνάζει: «Θα έρθω κι εγώ.»

«Για να δούμε, λοιπόν, τη λίστα με τους υποψήφιους...» Βάζει το χέρι στην τσέπη και βγάζει ένα τεράστιο ρολό χαρτί που «καταλάθος» ξεδιπλώνεται ως τις πρώτες θέσεις.

«Oh, mon dieu, αυτή είναι η λίστα Λαγκάρντ, με συγχωρείτε... Φωνάξτε τον Παπακωνσταντίνου να τη μαζέψει.»

Γέλια.

Μια κοπέλα ντυμένη καμαριέρα φέρνει στη Λαγκάρντ τη λίστα με τους υποψήφιους. Η Λαγκάρντ την παίρνει και κοιτάει από πάνω μέχρι κάτω την τροφαντή «καμαριέρα».

«Έχε χάρη που δεν είμαι ο Στρος Καν», της λέει και της δίνει ένα χτυπηματάκι στα οπίσθια.

Γέλια.

«Υποψήφιοι για το βραβείο α΄ αντρικού ρόλου είναι οι:

Αντώνης Σαμαράς, για την ερμηνεία του στην ταινία: Όμορφες χώρες, όμορφα καίγονται...»

Η οθόνη δείχνει μια σκηνή από την ταινία:

Ο Σαμαράς, με καλύπτρα στο μάτι, ως συνταγματάρχης του Αμερικανικού στρατού. Στέκεται στην κορυφή ενός λόφου και παρατηρεί με το μονοκυάλι την κίνηση σε ένα μισοερειπωμένο χωριό.

Τον πλησιάζει τρέχοντας ο λοχίας Στουρνάρας.

«Συνταγματάρχα, οι κομμουνιστές κατέλαβαν το χωριό και μιλάνε για συλλογική αυτοδιαχείριση, αλληλεγγύη και άλλα παρόμοια.»

Ο Σαμαράς τον κοιτάζει με το άγριο μάτι του και λέει μόνο: «Bomb them».

«Μα, συνταγματάρχα, υπάρχει άμαχος πληθυσμός ανάμεσα τους. Γυναίκες, παιδιά, συνταξιούχοι, νεαροί που πίνουνε φρέντο.»

Ο Σαμαράς τον κοιτάζει με έκπληξη και οργή.
«Just kidding», λέει ο Στουρνάρας και δίνει το σήμα.

Αεριωθούμενα ρίχνουν νάπαλμ στο χωριό. Οι άνθρωποι εκεί, αντί να τρέξουν να σωθούν, πηγαίνουν στις φωτιές για να ζεσταθούν –και καίγονται.

Ο Σαμαράς οσφρίζεται τον αέρα και μετά λέει:
«I love the smell of burning commies in the morning.»

Τελειώνει η προβολή. Ο κόσμος χειροκροτάει και η κάμερα δείχνει το Σαμαρά που χαμογελάει στη θέση του.

«Et apres le deluge», συνεχίζει η Λαγκάρντ, «δεύτερος υποψήφιος είναι ο... Ευάγγελος Βενιζέλος, για την ερμηνεία του στην ταινία: Παρακμή και πτώση ενός κινήματος.»

Στην οθόνη προβολή:

Ο Βενιζέλος, ως Νέρωνας, μέσα στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ, έχει βάλει φωτιά και πετάει μέσα τις σημαίες, τη φωτογραφία του Αντρέα, του Σημίτη, του ΓΑΠ, κάποια όργανα γυμναστικής, το Λοβέρδο και ένα cd με τη λίστα Λαγκάρντ.

Βλέπει τη φωτιά να δυναμώνει και παίζει με την κιθάρα του, ενώ οι φλόγες φωτίζουν το ιδρωμένο και όλο έξαψη πρόσωπο του.

Τέλος προβολής. Ο κόσμος χειροκροτάει. Η κάμερα δείχνει το Βενιζέλο να κλείνει το μάτι στη Λαγκάρντ.

«Επόμενο», λέει εκείνη που κάνει ότι δεν είδε. «Ο Φώτης...» (δυσκολεύεται να διαβάσει το όνομα) «Κου... Κουβέλης; Ποιος είναι αυτός; Α, το αριστερό μας άλλοθι.» Γελάει μόνη. «Ο Φώτης Κουβέλης για την ταινία: Οι αριστεροί του Αυγούστου.»

Προβολή στην οθόνη.

Ο Κουβέλης, στο ρόλο ενός γέρου που παλεύει με το αλτσχάιμερ, κοιτάει τη θάλασσα από το εξοχικό του. Περνάει ένα ελικόπτερο που κουβαλάει τη γιγάντια προτομή του Λένιν. Ο Κουβέλης την κοιτάει ασκαρδαμυκτί και μετά λέει αργόσυρτα: «Ποιος θα ήθελε ένα άγαλμα του Φρόιντ;»

Τέλος προβολής. Χειροκροτήματα. Η κάμερα δείχνει τον Κουβέλη που έχει αποκοιμηθεί στο κάθισμα του.

«Επόμενος υποψήφιος... Ο Αλέξης Τσίπρας, για την ερμηνεία του στην ταινία: Η δε γυνή να φοβήται τον πρωθυπουργό.»

Ακούγονται υστερικές γυναικείες κραυγές από το κοινό.

Προβολή.

Ο Τσίπρας ως ζαν-πρεμιέ χτενίζεται μπροστά σε έναν καθρέφτη. Στην αρχή είναι σοβαρός, αλλά μετά αρχίζει να χαμογελάει ευχαριστημένος με αυτό που βλέπει.

Βγαίνει πίσω του η Περιστέρα, ως ταλαιπωρημένη σύζυγος, με ένα παιδί στο βυζί και άλλα τρία να κρέμονται από το μπαλωμένο φουστάνι της.

«Θα πας επιτέλους να βρεις μια δουλειά;» τον ρωτάει.

Εκείνος, χωρίς καν να γυρίσει, της απαντάει:

«Δεν εκτιμάς το ταλέντο μου... Κανείς δεν το έχει καταλάβει... Εγώ θα γίνω σπουδαίος μια μέρα.»

«Ίσως τότε να το πάρεις και απόφαση να βάλουμε τα στέφανα, που με σχολιάζει ο κόσμος.»

Ο Τσίπρας γυρνάει απότομα, πιάνει την Περιστέρα και την τραντάζει:

«Πρόσεχε, κυρία Κοκοβίκου. Γιατί εγώ είμαι τρελός. Παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω.»

Τότε μπαίνει η Δούρου στο ρόλο της υπηρέτριας και λέει: «Πάλι χάλασε ο θερμοσίφωνας, κύριε.»

Τέλος προβολής. Ο κόσμος χειροκροτάει. Η κάμερα δείχνει τον Τσίπρα όρθιο να χαιρετάει, ενώ η Περιστέρα στο κάθισμα θηλάζει το μωρό.

Η Λαγκάρντ συνεχίζει:
«Επόμενος υποψήφιος... Ο Αδόλφος; Έτσι είναι; Ναι; Τέλος πάντων, βολικός είναι κι αυτός... Ο Αδόλφος Μιχαλολιάκος για την ερμηνεία του στην ταινία: Ο τυχαίος θάνατος ενός λαθρομετανάστη.»

Προβολή.

Νεορεαλιστικός κινηματογράφος. Ασπρόμαυρα πλάνα. Ένα σοκάκι της Ρώμης. Κάποιος μελαψός με ποδήλατο κατεβαίνει το πλακόστρωτο. Ξαφνικά του επιτίθενται δέκα νεοναζί και αρχίζουν να τον δέρνουν.

Ο Μιχαλολιάκος, με ξυρισμένο κεφάλι και γκριμάτσα Μουσολίνι –συν το χιτλερικό μουστάκι- βγαίνει από το ημίφως και παρακολουθεί το ξυλοδαρμό. Μετά πλησιάζει με αργά βήματα.

Οι νεοναζί κάνουν στην άκρη. Ο ποδηλάτης, μισοπεθαμένος, πιάνει το σκελετό του ποδηλάτου του και λέει: «Σας παρακαλώ, δώστε ‘το στο παιδί μου.»

Ο Μιχαλολιάκος στέκεται από πάνω του ασυγκίνητος. Βγάζει ένα περίστροφο και δίνει τη χαριστική βολή στον ποδηλάτη.

Έπειτα πάει και πλένει τα χέρια του σε μια δημόσια βρύση. Ζουμάρισμα στα χέρια του, στα καθαρά χέρια του.

Τέλος προβολής. Ο κόσμος χειροκροτάει. Η κάμερα δείχνει το Μιχαλολιάκο που κοιτάζει τρυφερά τον Κασιδιάρη στα μάτια.

«And last but non least...» Η Λαγκάρντ κοιτάζει με απορία το χαρτί της. «Κι αυτό σωστό είναι; Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμιοί... Η Αλέκα Παπαρήγα για την ερμηνεία της στην ταινία: Goodbye Stalin».

Προβολή.

Η Αλέκα τρέχει προς το τείχος του Βερολίνου. Πίσω της κάποιος με σημάδι στο μέτωπο της φωνάζει: «Σταμάτα! Όλα τελείωσαν!»

«Τίποτα δεν τελειώνει», φωνάζει η Αλέκα, ενώ το φουστάνι της ανεμίζει.

Στέκεται στη μια μεριά του τείχους και προσπαθεί να το κρατήσει όρθιο. Το τείχος γκρεμίζεται πάνω της.

Καθώς ψυχορραγεί την πλησιάζει ο τύπος με το μέτωπο στο σημάδι και της δίνει ένα κομμάτι πίτσα.

«Καπιταλιστικά σκουπίδια», λέει η Αλέκα και πεθαίνει.

Τέλος προβολής. Ο κόσμος χειροκροτάει. Η κάμερα δείχνει την Παπαρήγα με μια έξαλλη Jean Gaultier τουαλέτα να χαιρετάει και καταλάθος να της φεύγει η τιράντα και να αποκαλύπτεται το σιλικονάτο στήθος της.

«Και ήρθε η ώρα να σας αποκαλύψω τον νικητή...» Η Λαγκάρντ σχίζει το φάκελο. «Νικητής είναι ο... Παναγιώτης Καμμένος!»

Όλοι γελάνε με το αστείο. Γελάει και η Λαγκάρντ.

«Αλήθεια maintenant... And the oscar goes to.... Αντώνης Σαμαράς!» Χειροκροτήματα. «Viens, Αντώνη, viens mon ami.»

Η κάμερα δείχνει το Σαμαρά να φιλάει τη γυναίκα του και τον ΓΑΠ που κάθεται στη διπλανή θέση.

Ο Βενιζέλος συνεχίζει να τρώει. Ο Κουβέλης να κοιμάται. Ο Τσίπρας προσπαθεί να προστατευτεί από τις μπουνιές που του δίνει η Περιστέρα. Ο Μιχαλολιάκος απειλεί την Ακαδημία και η Παπαρήγα σκύβει και καταλάθος αποκαλύπτεται ξανά το σιλικονάτο βυζί της.

Ο Σαμαράς παίρνει το αγαλματίδιο από τα χέρια της Λαγκάρντ και στέκεται μπροστά στο μικρόφωνο:

«Δεν μπορώ να μιλήσω από τη συγκίνηση» λέει. «Πρώτα το νόμπελ και μετά το όσκαρ. Αν πεθάνει και ο Μητσοτάκης θα έχω τρία στα τρία...» Γέλια.

«Καταρχήν θέλω να ευχαριστήσω το Θεό...» Κοιτάει προς τα πάνω. «Ναι, να μη σε ευχαριστήσω;»

Λίγα δευτερόλεπτα σιωπής σαν να ακούει κάτι, ενώ συνεχίζει να κοιτάει προς τα πάνω. Μετά λέει: «Το ξέρω ότι μόνος τα κατάφερα, αλλά χωρίς εσένα δε γίνεται τίποτα.»

Το κοινό αμήχανο. Ο Σαμαράς συνεχίζει τη συνομιλία του: «Ναι, το ξέρω αυτό, αλλά...» Ακούει κάτι. «Καλά, δε λέω άλλα.»

Στρέφεται προς το κοινό.

«Θέλω να ευχαριστήσω τους Έλληνες, γιατί χωρίς τις θυσίες τους δε θα είχε γυριστεί η ταινία μας... Και το Γιώργο Παπανδρέου που μου έμαθε πολλά για το ρόλο του πρωθυπουργού. Και, φυσικά, τη Μέρκελ που στάθηκε δίπλα μου σε κάθε δυσκολία... Και το διεθνές νομισματικό ταμείο, την Ευρωπαϊκή Ένωση και...»

Καθώς συνεχίζει να εκφράζει τις ευχαριστίες του τον πλησιάζει ο Γαλιφιανάκης και του λέει στο αυτί –αλλά ακούγεται από το μικρόφωνο: «Καλά, Αντώνη, δεν είσαι στη Βουλή, τέλειωνε.»

Ο Σαμαράς φεύγει και ο Γαλιφιανάκης ανακοινώνει το ειδικό βραβείο της χρονιάς:

«Φέτος τιμούμε και τους ανθρώπους που βοήθησαν όσο κανένας την παγκόσμια οικονομία να σταθεί στα πόδια της, καταστρέφοντας την Ελλάδα. Τους Έλληνες δημοσιογράφους...» Χειροκροτήματα.

«Το βραβείο θα παραλάβουν ο Πρετεντέρης και ο Αναστασιάδης, αλλά ας κάνουμε ένα μικρό διαφημιστικό διάλειμμα για να φάω έναν κουραμπιέ».

Γενικό πλάνο της αίθουσας και μετά διαφήμιση.

Διαφήμιση:

Μουσική του Θεοδωράκη από τον Ζορμπά. Παρθενώνας, παραλίες και ελαιώνες. Ξεδοντιάρηδες σερβιτόροι χαμογελούν στους τουρίστες που πίνουν ρετσίνα και δεκατριάχρονες καλλονές δείχνουν τα πόδια τους.

Πέφτει το σλόγκαν: «Μια Ελλάδα για όλους».

Και επιστροφή στα βραβεία.

Από το sanejoker

Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου 2012

Το μαγκαλάκι



Παλαιά τραγούδια μα με στοίχους - δυστυχώς - πολύ σύγχρονους.

μαγκάλι ουδέτερο
Χάλκινο συνήθως σκεύος που προέρχεται απο την ανατολή, όπου καιγόντουσαν κάρβουνα για να θερμάνουν τον χώρο. Υπεύθυνο για αρκετές περιπτώσεις δηλητηρίασης απο μονοξείδιο του άνθρακα, λόγω της μη τέλειας κάυσης.


Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2012

Η σύγχρονη εκδοχή της «θεωρίας του ντόμινο»

Ο ιστορικός του Χάρβαρντ Νάιαλ Φέργκιουσον και ο Νουριέλ Ρουμπινί έχουν καταγγείλει στο Der Spiegel (!) ότι ειδικά η Γερμανία δεν διδάσκεται από την Ιστορία. Κολλημένοι στον φανταστικό κίνδυνο ενδεχόμενου πληθωρισμού, οι Γερμανοί σήμερα αποδίδουν περισσότερη σημασία στο 1923 (χρονιά του υπερπληθωρισμού) παρά στο 1933 (θάνατος της δημοκρατίας). Καλά θα έκαναν να θυμηθούν ότι μία ευρωπαϊκή τραπεζική κρίση δύο χρόνια πριν από το 1933 συνέβαλε καθοριστικά στην κατάρρευση της δημοκρατίας – και όχι μόνο στη δική τους χώρα, αλλά σχεδόν σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο.
Τι συνέβη τότε; Μετά την τραπεζική κρίση ακολούθησε το «μορατόριουμ Χούβερ»: Η αποπληρωμή του πολεμικού χρέους του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και των πολεμικών αποζημιώσεων διεκόπη. Επειτα από αυτό, σχεδόν όλες οι χρεωμένες χώρες δεν τακτοποίησαν κανένα ή μόνο ένα μέρος του εξωτερικού τους χρέους, και πρώτη απ’ όλες η Γερμανία. Το 1932 ο αριθμός των ανέργων στην Ευρώπη έφτασε σε ένα επώδυνα πολύ υψηλό επίπεδο: Τον Ιούλιο του 1932, το 49% των μελών των γερμανικών συνδικάτων εργαζομένων ήταν χωρίς δουλειά. Οι πολιτικές συνέπειες είναι γνωστές. Αλλά οι εθνικοσοσιαλιστές ήταν απλώς το χειρότερο από μια ολόκληρη σειρά εξτρεμιστικών κινημάτων, τα οποία επωφελήθηκαν πολιτικά από την κρίση. Σε μεγάλο τμήμα της Ευρώπης αυτή η κατάσταση οδήγησε στον θάνατο της δημοκρατίας: Ενώ το 1920 24 ευρωπαϊκές χώρες κυβερνώνταν ακόμα δημοκρατικά, το 1939 είχαν απομείνει μόνο 11.
Πάντως, αυτή η εφιαλτική κρίση χρέους προσγείωσε ανώμαλα και όσους υποστήριζαν ότι με την ομπρέλα του ευρώ οι χώρες-μέλη της Ευρωζώνης μπορούν να αισθάνονται ασφαλείς έναντι των αγορών. Και όμως. Μπορεί να μην κινδυνεύουν από κρίσεις συναλλαγματικής ισοτιμίας, αντιμετωπίζουν όμως την εξίσου σοβαρή κρίση αναχρηματοδότησης των χρεών τους. H Eλλάδα, βυθισμένη στην παράλυση και στη διαφθορά και με το συνονθύλευμα του παρασιτικού κρατισμού να έχει διαβρώσει τα πάντα, έφερε στο επικέντρο διεθνώς το ζήτημα της φερεγγυότητας μιας χώρας της Ευρωζώνης. Η Ελλάδα έδειξε πως «ναι», δεν είναι σε θέση να εγγυηθεί τα ομόλογα σε ευρώ που εκδίδει! H Bρετανία ήδη κατέστρεψε νωρίτερα από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες το μεταπολεμικό κοινωνικό συμβόλαιο. Tώρα είναι η σειρά των υπερχρεωμένων (και όχι μόνο) χωρών της Ζώνης του Ευρώ.
Από τα μέσα περίπου του 19ου αιώνα ο Μποντλέρ έλεγε σαρκαστικά: «Η πίστη στην πρόοδο είναι ένα δόγμα των αργόσχολων και των Βέλγων». Την ίδια εποχή ο Φλομπέρ εξίσου σαρκαστικά σχολίαζε πως είναι ανοησία να ισχυρίζεται κανείς ότι η ανθρωπότητα προοδεύει επειδή μπορεί να κατασκευάσει λεπτότερες βελόνες. Η πρόοδος ήταν ένα ζήτημα το οποίο στην ακμή της βιομηχανικής επανάστασης δημιουργούσε πολλές αμφισβητήσεις, αφού σάρωνε τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και διέλυε τον κοινωνικό ιστό. Το οικονομικό μέγεθος των δυτικών κοινωνιών μεγάλωνε με ασύλληπτες ταχύτητες, καταστρέφοντας ωστόσο ό,τι προϋπήρχε. Γι’ αυτό και ο καπιταλισμός θεωρήθηκε διαδικασία «δημιουργικής καταστροφής».
Καπιταλισμός χωρίς χρεοκοπίες, λένε κάποιοι, είναι όπως ο Xριστιανισμός χωρίς Κόλαση. Με την ύφεση να βαθαίνει, οι υποθέσεις χρεοκοπίας αυξάνονται, καθώς οι άτυχες ψυχές έκαναν το αμάρτημα να δανειστούν υπερβολικά πολλά.

Απόσπασμα απο άρθρο της Ζέζας Ζήκου

Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 2012

Παραμύθι

«Μια φορά και έναν καιρό, ήταν μια τετραμελής οικογένεια,
που ζούσε  σε κάποιο προάστιο της Αθήνας. Ο μπαμπάς
δούλευε σε μια επιχείρηση κατασκευής αλουμινίων.
Έφευγε κάθε πρωί από το σπίτι, γύρω στις 6.15 για να
προλάβει το λεωφορείο των 6.30 ώστε να είναι στο εργοστάσιο
στις 7. Το εργοστάσιο είχε πολλές παραγγελίες, πολλές φορές
μάλιστα ζητούσαν από τους εργαζόμενους να δουλέψουν
παραπάνω, πληρώνοντας βέβαια το ανάλογο αντίτιμο, που είχε
συμφωνηθεί μεταξύ σωματείου και επιχειρήσεων. Το μεσημέρι
στις 3.30 επέστρεφε στο σπίτι, έτρωγε με την γυναίκα του μετά
ξάπλωνε λίγο για να ξεκουραστεί και μετά τις 5 ασχολιόταν με τα
παιδιά του.
Η μητέρα δεν εργαζόταν, γιατί είχε άδεια από την δουλειά της
επειδή πρόσφατα είχε αποκτήσει το δεύτερο παιδάκι της. Κάθε πρωί
ετοίμαζε το πρώτο της παιδί, ένα αγοράκι για να πάει στο σχολείο.
Πήγαινε στην Δευτέρα δημοτικού, στο κοντινό σχολείο, σε μια τάξη
με 20 παιδάκια. Μετά ασχολιόταν με το μωράκι της αλλά και τις
υπόλοιπες δουλειές του σπιτιού, πλύσιμο, καθάρισμα μαγείρεμα.
Η οικογένεια δεν ήταν πλούσια, αλλά ζούσε σχετικά άνετα, χωρίς
υπερβολές, αλλά και χωρίς στερήσεις. Είχαν το δικό τους σπίτι
στο 1ο όροφο μιας διπλοκατοικίας. Στο ισόγειο ζούσε η γριά μητέρα
της μητέρας, η οποία βοηθούσε όπως μπορούσε την οικογένεια της
κόρης της, ακόμη και με το επίδομα αναπηρίας που έπαιρνε, λόγω
ενός ατυχήματος που είχε πάθει όταν ήταν νεότερη»…
Κάπου εδώ μπορούμε να τελειώσουμε το παραμύθι. Για την
ακρίβεια δεν είναι παραμύθι. Είναι η πραγματικότητα, μια
απλής τυπικής οικογένειας, πριν μερικά χρόνια στην Αθήνα.
Έτσι ή κάπως έτσι θα διηγούμαστε σε λίγο καιρό, (διηγούμαστε ήδη)
τα αυτονόητα που χάθηκαν.
Γιατί δυστυχώς, είναι στοιχείο του παραμυθιού το 8ωρο του πατέρα,
ώστε να έχειανθρώπινες συνθήκες δουλειάς, όσες αντέχει ο
οργανισμός, ώστε να έχει ανθρώπινη συμπεριφορά όταν γυρνάει
στο σπίτι, ώστε να έχει ανθρώπινες σχέσεις με την οικογένειά του,
ώστε να έχει χρόνο να ασχοληθεί με τα παιδιά, με τον εαυτό του,
με το μυαλό του. Είναι παραμύθι ότι μπορεί να ζήσει μια
οικογένεια με μόνο ένα μισθό εργάτη, είναι παραμύθι ότι η
ανάπηρη μητέρα παίρνει επίδομα αναπηρίας και σύνταξη τέτοια
που μπορεί να συμβάλει στα βάρη της κόρης της. Είναι παραμύθι
ότι το παιδί πηγαίνει σε τάξη με 20 παιδάκια και έχει δασκάλα
απερίσπαστη από τα οικονομικά της προβλήματα, για να αφοσιωθεί
στο εκπαιδευτικό της έργο. Τέλος είναι παραμύθι οι ανθρώπινοι
ρυθμοί ζωής.Οι ανθρώπινες χαλαρές σχέσεις.
Κι όμως όλα αυτά και άλλα τόσα συνέβαιναν πριν μερικά χρόνια σε
αυτόν τον τόπο. Και δεν συνέβησαν επειδή κάποιος τα χάρισε,
αλλά επειδή κάποιοι τα κέρδισαν. Επειδή επί 30-40 χρόνια ήταν
στους δρόμους με αιτήματα, με μαζικότητα, με αποφασιστικότητα,
χωρίς παραίτηση, χωρίς ψευδαισθήσεις, χωρίς αυταπάτες.
Επειδή πολύ έχει παρατραβήξει όλο αυτό που ζούμε, ας κάνουμε
παραμύθι, ότι ισχύει σήμερα. Τα μνημόνια, τις περικοπές, τα
χαράτσια, τις μειώσεις, την φτώχεια, την ανασφάλεια, την εξαθλίωση,
την απαξίωση της εργασίας, της υγείας, της παιδείας, της ζωής.
Και αν χρειαστεί ας βάλουμε και δράκο, να φάει τους κακούς ή να
τον φάνε οι καλοί.
Μόνο έτσι θα ζήσουμε εμείς καλά και όχι χειρότερα.
Του Θύμιου Καλαμούκη