Θα μας κλάψουν μόνο οι ψείρες

Εάν αύριο το πρωί ως δια μαγείας εμείς οι άνθρωποι εξαφανιζόμασταν από τον πλανήτη, θα θρηνούσαν μόνο οι ψείρες, τα παράσιτα και τα βακτήρια. Για την ακρίβεια, θα μας κλάψουν μόνο οι Pediculus humanus capitis (η ψείρα του τριχωτού της κεφαλής) και Pediculus humanus humanus (η ψείρα του σώματος).

Ανέτρεξα στο βιβλίο του Άλαν Γουάισμαν « Η Γη χωρίς εμάς», εκδόσεις Polaris, με αφορμή, την ανακοίνωση από τα Ηνωμένα Έθνη ότι ακόμα 31 είδη θα ενταχθούν στο κατάλογο των απειλούμενων με εξαφάνιση ειδών και ανάμεσά τους η πολική αρκούδα, ο ζιφιός (Cuvier's beaked whale), το γιγαντιαίο σαλάχι (Reef Manta Ray), το αφρικανικό λιοντάρι, ο σφυροκέφαλος καρχαρίας (Hammerhead Shark) και ένα είδος γαζέλας (Red-fronted Gazelle) που ζει σε κάποιες χώρες της Αφρικής.

Η κινητοποίηση των επιστημόνων και του ΟΗΕ για τα είδη που απειλούνται με εξαφάνιση δεν είναι τυπική αλλά πηγάζει από το γεγονός ότι η επιβίωση αυτών των ειδών συνδέεται άμεσα με την επιβίωση του ανθρώπινου είδους.

Γιατί σε αντίθεση με εμάς που θα μας θρηνήσουν τα παράσιτα demodex folliculorum, που ζουν στις βλεφαρίδες μας και τρέφονται από τα νεκρά μας κύτταρα και κάπου 200 είδη βακτηρίων και κάτι εκατοντάδες μικροσκοπικοί σταφυλόκοκκοι, εάν εξαφανιστούν οι μέλισσες ή οι πεταλούδες, το ανθρώπινο είδος θα κλαίει με μαύρο δάκρυ μέχρι εξαφανίσεως.

Εν ολίγοις είμαστε οι κυρίαρχοι – άχρηστοι της Γης. Το κυρίαρχο είδος που εάν εξαφανιστεί όχι μόνον δεν θα διαταραχθεί η ισορροπία του πλανήτη αλλά όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι θα κάνουν πάρτι.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την κυρίαρχη ασημαντότητά μας. Δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η ευφυΐα μας -και για την ακρίβεια το γεγονός ότι στεκόμαστε σε δυο πόδια και ότι διαθέτουμε το υπερόπλο που λέγεται αντιτακτός αντίχειρας – έπαψε εδώ και δεκαετίες να είναι χρήσιμη ακόμα και για εμάς. Για την ακρίβεια, μάλιστα, έγινε ακραία επικίνδυνη.

Το πρόβλημα είναι ότι ως κυρίαρχοι του πλανήτη αρνούμαστε να παραδεχθούμε ότι η επιβίωσή μας δεν εξαρτάται από εμάς και από τις φαεινές ιδέες μας, αλλά από τα άλλα ταπεινά είδη που συστηματικά εξολοθρεύουμε.

Για την ακρίβεια, το ανθρώπινο είδος είναι το απόλυτο μηδενικό εάν εξαφανιστούν οι μέλισσες, οι νυχτερίδες, το πλαγκτόν και οι πεταλούδες.
Και ιδού γιατί:

Μέλισσες

Έχουν τον πιο ενεργό και σηµαντικό ρόλο στη γονιµοποίηση των φυτών, καθώς δρουν ως µηχανικοί µεταφορείς της γύρης. Σύµφωνα µε τους επιστήµονες, µία µέτρια αποικία µελισσών υπολογίζεται ότι έχει 20 έως 40 φορές περισσότερη αξία για την επικονίαση των φυτών, παρά για την παραγωγή µελιού. Αν αναλογιστεί κανείς ότι οι µέλισσες αποτελούν το 80% περίπου των επικονιαστικών εντόµων, τότε εύκολα καταλαβαίνουµε τη σηµαντική προσφορά τους στο φυτικό και ζωικό περιβάλλον, αφού τα φυτά που αναπτύσσονται αποτελούν τροφή για τα ζώα και τον άνθρωπο, παράγουν οξυγόνο και εμποδίζουν τη διάβρωση του εδάφους.
Μόνο που συστηματικά ο κυρίαρχος του πλανήτη, καταστρέφει τις μέλισσες εξαιτίας της χρήσης φυτοφαρμάκων που έχουν εξολοθρεύσει δισεκατομμύρια μέλισσες τα τελευταία επτά χρόνια. Σύμφωνα με τους επιστήμονες ένοχος για την κατάρρευση των αποικιών των μελισσών είναι τα νεονικοτινοειδή φυτοφάρμακα, των εταιρειών Bayer και Syngenta, και συγκεκριμένα το imidacloprid, το clothianidin και το thiamethoxam.

Νυχτερίδες

Η πλειοψηφία των νυχτερίδων τρέφεται με έντομα και θεωρείται το απόλυτο εντομοκτόνο για την επιβίωση του πλανήτη. Έκθεση που είδε το φως της δημοσιότητας πριν από δυο χρόνια εκτιμούσε ότι μόνο για τις γεωργικές εκτάσεις στις ΗΠΑ θα απαιτούνταν περίπου 25 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο για εντομοκτόνα εάν εξαφανίζονταν οι νυχτερίδες. Στο ποσό αυτό δεν έχει υπολογιστεί το περιβαλλοντικό και οικονομικό κόστος από τη ρύπανση που προκαλούν τα εντομοκτόνα. Οι φρουτοφάγες νυχτερίδες, βοηθούν, παράλληλα στην αναγέννηση των δασικών εκτάσεων και στην αναπαραγωγή των φυτών.

Πλαγκτόν

Στηρίζει τη θαλάσσια τροφική πυραμίδα αφού με τη διαδικασία της φωτοσύνθεσης παράγει οξυγόνο και δεσμεύει διοξείδιο του άνθρακα. Οι επιστήμονες εκτιμούν 2,5 από τους 7,5 γιγατόνους διοξειδίου του άνθρακα που παράγονται ετησίως κυρίως από τις ανθρώπινες δραστηριότητες απορροφώνται από τους ωκεανούς μέσω του φυτοπλαγκτού.

Πεταλούδες

Στην Ευρώπη υπολογίζεται ότι ο πληθυσμός τους από το 1990 έχει μειωθεί κατά 50%. Οι πεταλούδες συμβάλλουν στη διατήρηση της εξέλιξης των ειδών διότι η γονιμοποίησή τους με γύρη είναι κύριας σημασίας για τη γεωργία καθώς και για τα φυσικά οικοσυστήματα. Η εξαφάνισή τους θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις και θα θέσει σε κίνδυνο την επιβίωση και άλλων ζωικών και φυτικών ειδών.

Από το ποντίκι

Τον μπουναμά σας για τις γιορτές..

     Εκτός από δωρεάν ίντερνετ, που από σήμερα έχουμε, με βάση την περσινή εξαγγελία του ''πρωθυπουργού'' μας,
     ( 05/11/2013: ''Σε ένα χρόνο θα υπάρχει δωρεάν ίντερνετ, wi-fi για όλους τους Έλληνες!'' )
     ..τον χριστουγεννιάτικο μπουναμά τους είναι σίγουρο ότι θα εισπράξουν από τον γουρλομάτη υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης 5.500δημόσιοι υπάλληλοι: την απόλυσή τους!

     Κι αυτό γιατί οι απολύσεις αυτές, και μάλιστα πριν το τέλος του χρόνου, είναι αδιαπραγμάτευτο ''προαπαιτούμενο'' για την τρόϊκα προκειμένου να συνεχίσουν την ''αξιολόγηση'' του τρέχοντος ''προγράμματος προσαρμογής''!
     ( αξιολογήστε μας...κι αφήστε μας ) 
     Εκεί ακριβώς είμαστε!
     Τις ''κόκκινες γραμμές''  τις βάζει η τρόϊκα!
     Οι δικοί μας βάζουν μόνον τα ροζ στριγκάκια.

     Ακολουθούν από πίσω κι άλλες ''κόκκινες γραμμές'' μαζί με ροζ στριγκάκια (σετάκι): το ασφαλιστικό, ο συνδικαλιστικός νόμος, και πάει λέγοντας.
     Κατά τ' άλλα, είμασταν πανέτοιμοι και αποφασισμένοι να σκίσουμε τα μνημόνια και να διώξουμε την τρόϊκα,
     ..και να βγούμε στις αγορές αλαλάζοντας: ''ζήτω ο Ψευταράς! εσένα θέλουμε! πού πας, μη φεύγεις! κάτσε άλλα σαράντα χρόνια!'',
     ..και άλλα τέτοια που τα διαταραγμένα και εν συγχύσει μυαλά των κυβερνώντων φαντάζονται.

     Θα κάνουν δηλαδή Χριστούγεννα στο σπίτι τους, απολυμένοι και δυστυχισμένοι άλλοι πεντέμισι χιλιάδες συμπολίτες μας. Success story!

     Κι απ' την άλλη το ΠαΣοΚ τού: ''στις 18 σοσιαλισμός'', σφυρίζει αδιάφορα και έχει το τέλος που του ταιριάζει: σαν κοινός κακοποιός, σαν τον Μπάμπη τον σουγιά, αλλάζει ονόματα, ΑΦΜ και διευθύνσεις, μπας και γλυτώσει την τσιμπίδα του νόμου, και το φτύσιμο του λαού.
     Πότε ''Ελιά'', πότε  ''Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη'' (για πολλά γέλια, και γι άλλα τόσα κλάματα), πότε ''Παραπόταμος του ποταμιού'',
     ..ελπίζει ότι θα ξεφύγει, ότι θα ξεχαστεί, πως θα θολώσει τα νερά.
     Όμως, αντιγράφοντας το σύνθημα του τοίχου:
     Κανένας δεν ξεχνά, τίποτα δεν ξεχνιέται!

     Και αυτό, ισχύει για όλους τους!
     Μέχρι τον τελευταίο παρακεντέ,
     ..των παρακεντέδων της τρόϊκας και των τοκογλύφων!..

Από το blog mantatoforos

Η πινακοθήκη των καθαρμάτων

«Όπου κι αν γυρίσεις θεοί, μύθοι, ήρωες. Μια ιστορία για την Ελλάδα». Έτσι ξεκινάει το φιλμ με τίτλο «Gods, Myths, Heroes», παραγωγής του ΕΟΤ, το οποίο φτιάχτηκε για να προσελκύσει τουρίστες από το εξωτερικό. Συγγνώμη, ρε παιδιά, πού τους είδατε τους θεούς, τους μύθους και τους ήρωες; Εγώ, όπου κι αν γυρίσω, βλέπω Γεωργιάδηδες, Λοβέρδους, Τράγκες και Παγκάλους. Ανθρώπους αδίστακτους, σκληρούς, αδηφάγους, εξουσιομανείς, γεμάτους μίσος και κακία. Κι αυτές είναι οι καλές τους πλευρές.

Δείτε τι έγινε με τις μαθητικές καταλήψεις. Βγήκαν τα παιδιά να διαμαρτυρηθούν για το νέο Λύκειο, που στέλνει τους έχοντες στα φροντιστήρια και τους φτωχούς στον Καιάδα, για τις ελλείψεις των καθηγητών, για τις κρύες αίθουσες που στάζουν και τα καθάρματα έπεσαν να τους φάνε. «Κάθομαι και μετράω απουσίες», δήλωσε ο Γεωργιάδης, λες και τον ρώτησε κανένας. Βγήκε ο χαφιές από μέσα του διόλου δύσκολο, μικρή η απόσταση που έπρεπε να διανύσει, πολύ λίγα τα εκατοστά. Από κοντά και ο Παιδείας Λοβέρδος, ο οποίος έριξε την ιστοσελίδα του Facebook που καλούσε τους μαθητές στις καταλήψεις. Να το ρίξεις όλο το ρημάδι, Αντρέα, να γίνεις ο Έλληνας Ερντογάν.

«Μη στέλνετε τα παιδιά σας στις καταλήψεις, η πατρίς κινδυνεύει» έκραξε ο Τράγκας, το τροχιοδεικτικό βλήμα του καθεστώτος, που, όταν τον ακούς, νομίζεις ότι ο τούρκικος στρατός πίνει καφέ στη Μαρίνα Ζέας. Κι από κοντά ο πασοκοφασίστας Πάγκαλος, που ζήτησε να συλλάβουν και να βάλουν στη φυλακή τα «τσογλάνια» που καταλαμβάνουν τα πανεπιστήμια. Ο Πάγκαλος που πέρασε όλη την πολιτική ζωή του δίπλα σε εγκληματίες τύπου Τσοχατζόπουλου χωρίς να πει λέξη, τώρα ζητάει τη φυλάκιση των δεκαοχτάχρονων.

Το καθεστώς πεθαίνει και σκληραίνει. Παίζει το τελευταίο του χαρτί, το χαρτί του ακραίου αυταρχισμού, μπας και ξυπνήσει ο ενδιάθετος μικροαστισμός της ελληνικής κοινωνίας και πάρει καμία ψήφο παραπάνω. Μαζεύουν ψήφους στις πλάτες των παιδιών, τα τρομοκρατούν, τα βάζουν στα αυτοκίνητα της ασφάλειας, τα απειλούν εκείνα και τους γονείς τους με συλλήψεις και φυλακές. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω αδίστακτα καθάρματα, καθάρματα παντού κι ολούθε.

Κι όμως, η πληθώρα των καθαρμάτων θα μπορούσε να αξιοποιηθεί τουριστικά. Να κάνει καμπάνια ο ΕΟΤ, να πει ελάτε στην ευρωπαϊκή χώρα με τα περισσότερα καθάρματα, να έρχονται καραβιές οι ξένοι και να τους ξεναγούμε στην πινακοθήκη των καθαρμάτων, στην περιοχή που εκτείνεται από τη Βουλή μέχρι την Πλατεία Μαβίλη και από το Κολωνάκι μέχρι τη Βουκουρεστίου. Να έχει και διερμηνεία, να τους εξηγούμε τι είδους κάθαρμα είναι ο καθείς και η καθεμιά, τις λεπτές και τις χοντρές αποχρώσεις τους, την ιστορία και το παρελθόν ενός εκάστου.

Να έρθουν οι ξένοι να δούνε τα καθάρματά μας, μπας και καταλάβουν τι βάσανα τραβάμε εδώ στην Ελλάδα. Μπορεί να μας συμπονέσουν και να πάρουν μαζί τους κάποια εξ αυτών, ως σουβενίρ.

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝΑΝΔΡΑΝΙΣΤΑΚΗ 

Αλχημείες και απάτες, για τη μείωση της ανεργίας!

Την τελευταία 15ετία έχουν εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι λέξεις εργασία, εργαζόμενος και έχουν αντικατασταθεί από τις λέξεις απασχόληση, απασχολούμενος και άλλες παρόμοιες. Η αντικατάσταση δεν έγινε τυχαία. Οι παραγόμενες από την εργασία λέξεις παραπέμπουν στη σταθερή απασχόληση, στην πλήρη μισθωτή εργασία, στο εργατικό κίνημα, τα συνδικάτα και άλλα τέτοια μη αρεστά στα νεοφιλελεύθερα αυτιά των Βρυξελλών. Ενώ, η απασχόληση ενέχει και κάτι από ‘’χόμπι’’, από ευκαιριακή δουλειά, μπορεί να περιλαμβάνει κάθε είδους ανθρώπινη δραστηριότητα.

Θα μου πείτε γιατί τα γράφω όλα αυτά. Μα για να φτάσω στον ακριβή ορισμό του ‘’απασχολούμενου’’ , με βάση τον οποίο υπολογίζονται και τα ποσοστά της ανεργίας στην ΕΕ-28 και επομένως και στην Ελλάδα. Χρησιμοποιώντας εντελώς διασταλτικά την έννοια της λέξης ‘’απασχόληση’’, οι στατιστικές αρχές των χωρών της ΕΕ-28 υπολογίζουν ως εργαζόμενους- ή καλύτερα ως ‘’μη ανέργους’’, συνεπώς ‘’απασχολούμενους’’- ακόμη και τα άτομα που εργάζονται (τρόπος του λέγειν) μία ώρα την εβδομάδα! Έτσι και οι αριθμοί ευημερούν ή τουλάχιστον στρογγυλοποιούνται κάπως και τα επιδόματα ανεργίας (όπου υπάρχουν ακόμη) μειώνονται και οι διάφοροι σαμαροβενιζέλοι μπορούν να μιλούν για success story.

Αντιγράφουμε κατά λέξη τους σχετικούς ορισμούς από τις ‘’επεξηγηματικές σημειώσεις της ΕΛΣΤΑΤ:

-Απασχολούμενοι: τα άτομα ηλικίας 15 ετών και άνω, τα οποία την εβδομάδα αναφοράς είτε εργάστηκαν έστω και μία ώρα με σκοπό την αμοιβή ή το κέρδος, είτε εργάστηκαν στην οικογενειακή επιχείρηση, είτε δεν εργάστηκαν αλά είχαν μια εργασία ή επιχείρηση από την οποία απουσίαζαν προσωρινά.

-Άνεργοι: τα άτομα ηλικίας 15-74 ετών που δεν χαρακτηρίστηκαν ως απασχολούμενοι (σύμφωνα με τον ορισμό της προηγούμενης παραγράφου), ήταν άμεσα διαθέσιμα για εργασία και είτε αναζητούσαν ενεργά εργασία τις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες είτε έχουν βρει εργασία που θα αναλάβουν μέσα στους επόμενους τρεις μήνες.

Με απλά λόγια, κάποιος που εργάστηκε έστω και μία ώρα την εβδομάδα που έγινε η έρευνα εργατικού δυναμικού, δεν θεωρείται άνεργος, αλλά απασχολούμενος. Και για να μην γίνει καμιά παρανόηση, τονίζεται ότι αυτή την ώρα μπορεί να εργάστηκε ως… μισθωτός (με σκοπό την αμοιβή), ως.. επιχειρηματίας (με σκοπό το κέρδος), ή ακόμη και να έκανε κάποιο θέλημα στην επιχείρηση της οικογένειάς του για να τον χαρτζηλικώσει ο πατέρας του…

Η εξάπλωση όμως της μερικής απασχόλησης εξανάγκασε την Eurostat να δημιουργήσει έναν ακόμη δείκτη, ο οποίος ‘’καλύπτει άτομα που αφενός έχουν κοινά χαρακτηριστικά με όσους χαρακτηρίζονται άνεργοι σύμφωνα με τον ορισμό του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας, αφετέρου όμως δεν ικανοποιούν όλα τα κριτήρια για να χαρακτηριστούν άνεργοι’’.

Ο δείκτης αυτός, υποαπασχολούμενοι μερικής απασχόλησης, καλύπτει άτομα που αν και είναι απασχολούμενοι δεν εργάζονται ικανό αριθμό ωρών και από αυτή την άποψη ομοιάζουν με τους ανέργους, διευκρινίζει η ΕΛΣΤΑΤ.

Τα άτομα αυτά, στα δελτία Τύπου για την ανεργία της ΕΛΣΤΑΤ περιλαμβάνονται στους απασχολούμενους και όχι στους ανέργους. Όταν καθιερώθηκε ο σχετικός δείκτης, το 2013, εκδόθηκαν 2-3 δελτία Τύπου με τα ευρήματά του. Έκτοτε η τύχη του επισήμως αγνοείται και κάποιος που ενδιαφέρεται θα πρέπει να ψάξει καλά στις ‘’Χρονοσειρές’’ της ΕΛΣΤΑΤ για να ανακαλύψει τα σχετικά στοιχεία.

Ας δούμε τώρα πως ο νέος αυτός δείκτης επιδρά στα στοιχεία περί της ανεργίας που δημοσιοποίησε η ΕΛΣΤΑΤ για το β’ τρίμηνο του 2014.

-Απασχολούμενοι 3.539.100 άτομα.

-Άνεργοι 1.280.100 άτομα, ποσοστό ανεργίας 26,6%.

Αν πάρουμε υπόψη και τον δείκτη ‘’υποαπασχολούμενοι μερικής απασχόλησης’’:

-Εργάζονται, όχι υποαπασχολούμενοι 3.291.700

-Υποαπασχολούμενοι 239.600

-Άνεργοι 1.280.100

Αν πάρουμε τοις μετρητοίς τον ορισμό περί των ‘’υποαπασχολούμενων μερικής απασχόλησης’’ (…ομοιάζουν με τους άνεργους) και προσθέσουμε την κατηγορία αυτή στους ανέργους, έχουμε:

Άνεργοι και υποαπασχολούμενοι που ομοιάζουν με ανέργους 1.280.100+239.600= 1.519.700 άνεργοι ή σχεδόν άνεργοι. Ποσοστό 31,6% αφιερωμένο στα success story και στην επερχόμενη σαμαροβενιζελική ανάπτυξη…

Να σημειώσουμε ότι οι ‘’υποαπασχολούμενοι μερικής απασχόλησης’’ που ‘’ομοιάζουν με τους ανέργους’’ το β’ τρίμηνο ήταν 95.200 για να αυξηθούν σε 239.600 το αντίστοιχο τρίμηνο του 2013 (αύξηση 152%).

Το ίδιο διάστημα οι εντελώς άνεργοι αυξήθηκαν από 366.700 σε 1.280.100 (αύξηση 249%).

Οι άνεργοι και οι σχεδόν άνεργοι το 2008 ανέρχονταν στο 9,3% του εργατικού δυναμικού, τώρα έφτασαν το 31,6%….

Του Θανάση Ηλιοδρομίτη

Ο μύθος της συλλογικής ευθύνης

Βλέποντας σήμερα τα πράγματα μέσα από την απαραίτητη απόσταση του χρόνου, 5 χρόνια μετά το διάγγελμα από το Καστελόριζο, μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι η διαχείριση της κρίσης από το ίδιο πτωχευμένο σύστημα που εξακολουθεί να διοικεί την χώρα ήταν αναμενόμενα καταστροφική. Το λένε βέβαια και τα νούμερα. Όταν η Ελλάδα προσέφευγε πανικόβλητη στον μηχανισμό στήριξης είχε χρέος 130% επί του Α.Ε.Π., ανεργία περίπου στο 7% και επιτόκια δανεισμού από τις αγορές περίπου 10% που ορίζονταν ως καταστροφικά. Σήμερα τα πράγματα είναι χειρότερα από κάθε άποψη. Έχουμε ένα χρέος περίπου 170% επί του Α.Ε.Π., επίσημη ανεργία περίπου στο 30% με τη μαζική όμως φυγή των πιο λαμπρών και παραγωγικών μας νέων στο εξωτερικό ενώ τα επιτόκια δανεισμού των ελληνικών ομολόγων παραμένουν στα ίδια επίπεδα, δηλωτικά της πλήρους αναξιοπιστίας και των ζοφερών προοπτικών της ελληνικής οικονομίας.

Υπάρχει ακόμα μια ειδοποιός διαφορά όμως που κάνει τα πράγματα χειρότερα. Σε αυτό το χρονικό διάστημα δεν έχουν πλέον πτωχεύσει μόνο το κράτος, οι τράπεζες και τα ασφαλιστικά μας ταμεία. Έχουν πτωχεύσει ή φτωχοποιηθεί και οι πολίτες της χώρας. Το Ελληνικό δημόσιο χρωστά πολλαπλάσια, τα επιτόκια δανεισμού προσθέτουν στο χρέος και στο έλλειμμα της χώρας, οι τράπεζες ρουφούν χρήμα στον πίθο της Αριάδνης, ο στασιμοπληθωρισμός είναι χαρακτηριστικό της ελληνικής οικονομίας και το ζωντανό κεφάλαιο αυτής της χώρας, οι πολίτες θα μπορούσαμε να εργαστούμε αποδοτικά για ένα καλύτερο μέλλον είμαστε πλέον τσακισμένοι οικονομικά και με διάφορα χρέη να αποπληρώσουμε τα επόμενα χρόνια. Άλλοι στο κράτος, άλλοι στις τράπεζες, άλλοι στα ασφαλιστικά ταμεία και όλοι σε οιαδήποτε υποχρέωση επιπλέον γεννηθεί. Υπό φυσιολογικές συνθήκες αυτή η ανόητη καταστροφή θα έπρεπε να είχε αποφευχθεί.

Οι μύθοι τους οποίους καλλιέργησε το πτωχευμένο πολιτικό σύστημα για να αποφύγει τις ευθύνες του και να συνεχίσει να εξουσιάζει την χώρα ήταν δύο. Ο πρώτος ήταν η καλλιέργεια του αισθήματος της συλλογικής ευθύνης για την καταστροφή της χώρας. Έπρεπε να φταίμε όλοι ώστε η ευθύνη να εξανεμιστεί.  Η συνθήκη ήταν απαραίτητη για την επιβίωση του πτωχευμένου συστήματος. Άλλως πολλοί θα έπρεπε να είναι φυλακή ή να βρίσκονται ήδη πολύ μακριά από τη χώρα με δημευμένες τις παράνομες περιουσίες τους.

Ο δεύτερος μύθος, όρος αναγκαίος για την επικράτηση του ίδιου συστήματος μετά την επιβίωση του, ήταν η ανακάλυψη ενός ιδεολογικού φιλανφήματος ως αιτία των δεινών της χώρας, μακρυά δηλαδή από την ταύτιση τους με τους ίδιους. Έτσι εκπαιδευτήκαμε να ακούμε ότι τελικά υπεύθυνοι για τα δεινά της χώρας δεν ήσαν οι συντελεστές του ίδιου συστήματος αλλά η επικράτηση της "αριστερής ιδεολογικής ηγεμονίας'' που μάστιζε τη χώρα και είχε διαποτίσει προφανώς όλους τους πρασινοφρουρούς και δεξιούς που συνεχίζουν να κρατούν αιχμάλωτη την χώρα σε συνθήκες πλέον αχαλίνωτης και αποθρασυμένης αναξιοκρατίας.

Όσον αφορά την συλλογική ευθύνη η κοινή γνώμη βομβαρδίστηκε πρόθυμα από το εξαρτώμενο και πτωχευμένο μιντιακό σύστημα της χώρας -που διατηρήθηκε σε ζωή αν και οφείλει δεκάδες εκατομμυρίων ευρώ- με το μήνυμα ότι κάθε ένας από εμάς συνετέλεσε ισομερώς, ποσοτικά και ποιοτικά, στην πτώχευση της χώρας. Είχαμε λέει συμμετοχή στον πλούτο όλοι και ούτως ή άλλως εμείς στηρίζαμε τις καταστροφικές πολιτικές. Η δημιουργία του ενοχικού συνδρόμου σε έναν λαό που επρόκειτο να εξοντωθεί οικονομικά ήταν πρόσφορη τακτική και αναγκαία συνθήκη ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι αντιδράσεις του σε ότι θα ακολουθούσε.

Το σύνθημα που δονούσε τις διαδηλώσεις του κόσμου κατά την είσοδο της Ελλάδας στους μηχανισμούς στήριξης το 2010, ''φέρτε πίσω τα κλεμμένα'' αντικαταστάθηκε με την ρητορική ότι μαζί τα φάγαμε. Συνεπακόλουθα τώρα έπρεπε να πληρώσουμε για τις αμαρτίες μας. Η φορολαίλαπα που ακολούθησε ως το αναγκαίο μέσο για την αναδιανομή του πλούτου, την εξόντωση της αστικής και εργατικής τάξης για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών κατά 90 δισ. περίπου, για την βίαιη τροφοδοσία του πτωχευμένου κράτους και για την διαρκή προνομιακή υποστήριξη της ίδιας διαπλεκόμενης επιχειρηματικής φαυλοκρατίας από το υστέρημα μας πλέον δεν θα είχαν βέβαια γίνει ανεκτά αν η ελληνική κοινωνία δεν βομβαρδιζόταν με το ενοχικό σύνδρομο της συλλογικής ευθύνης και της ανάγκης να πληρώσει για να εξιλεωθεί.

Τελικώς θύτες και θύματα εξομοιώθηκαν. Αυτοί που είχαν την θεσμική ευθύνη για την σχεδίαση και την εκτέλεση των επιβλαβών οικονομικών πολιτικών της χώρας όχι μόνο ένιψαν τας χείρας τους όταν ήρθε η ώρα της πληρωμής αλλά μας μετακύλισαν και την ευθύνη. Έπειτα έγιναν πάλι υπηρεσιακοί ή κανονικοί Πρωθυπουργοί, Υπουργοί Οικονομικών, διοικητές της Τράπεζας της Ελλάδος κ.ο.κ.. Οι ίδιοι οι θεσμοί μάλιστα έρμαια πλέον του ιδίου συστήματος σχεδιάστηκαν ώστε να μας αντιμετωπίζουν όλους ως κλέφτες που έπρεπε να πληρώσουμε και να επιστρέψουμε γρήγορα όσα χρήματα μας είχαν απομείνει, με την απειλή φυλάκισης ακόμα ή και επισκέψεων από το ΣΔΟΕ στα σπίτια μας με ή χωρίς Εισαγγελέα.

Δεν υπάρχει όμως συλλογική ευθύνη μεταξύ αυτών που χαράσσουν και αποφασίζουν μια πολιτική και μεταξύ αυτών που αναγκαστικά την ακολουθούν, ούτε μεταξύ εξουσιαστών και εξουσιαζομένων. Η ευθύνη δεν μπορεί να είναι αφηρημένη ούτε συλλογική, ούτε χωρίς διαβαθμίσεις και επιμερισμό. Στην διαχείριση της εξουσίας η ευθύνη δεν είναι συλλογική αλλά ατομική. Όταν ένα πρόσωπο επιλέγεται από το σύνολο, διορίζεται ή εκλέγεται, για να λειτουργήσει τους θεσμούς στο όνομα της κοινωνίας, απολαμβάνοντας βέβαια και τα αντίστοιχα προνόμια, η ευθύνη του είναι προσωπική. Αν αποτύχει θα πρέπει να λογοδοτήσει και να του αποδοθεί πολιτικά η ευθύνη ή και θεσμικά σύμφωνα και με τον νόμο όπου διαπιστώνεται παράνομος πλουτισμός ή βλάβη του δημοσίου συμφέροντος. Στην Ελλάδα δεν αποδώσαμε καμία ευθύνη τελικά. Την επωμιστήκαμε συλλογικά και ισοπεδωτικά, την εξαφανίσαμε αφηρημένα και προς βολικό όφελος όσων είχαν την κύρια ευθύνη για την κατάντια της χώρας.

Με την επικράτηση της συλλογικής ευθύνης τελικά το πτωχευμένο σύστημα όχι μόνο νομιμοποιήθηκε εκ νέου ώστε να μπορεί να διαχειρίζεται τις τύχες μας αλλά μας ανάγκασε να καλύψουμε και τις μαύρες τρύπες του. Το ίδιο διατήρησε τον παράνομο και αθέμιτο πλούτο του κρυμμένο κάπου εκεί στις δεκάδες λίστες (της λίστας Λαγκάρντ, Λιχτενστάιν, των ακινήτων του Λονδίνου, των εμβασμάτων στο εξωτερικό, των 6000 offshore με ακίνητη περιουσία στην Ελλάδα κ.ο.κ.) που δεν ελέγχθηκαν ποτέ. Η μεσαία τάξη χτυπήθηκε, η εργατική τάξη καταδυναστεύτηκε, οι δυνάμεις της παραγωγής υπέκυψαν ως σφάγια για την σωτηρία της φαυλοκρατίας. Δεν θα έπρεπε όμως να παραπονιόμαστε για την τύχη μας. Εμείς την προκαλέσαμε.

Όσον αφορά τον έτερο μύθο απενοχοποίησης του ίδιου φαυλοκρατικού συστήματος, αυτόν της ασαφώς θρυλούμενης επικράτησης της αριστερής ιδεολογικής ηγεμονίας ως αιτία των δεινών, ρητορική που προπαγανδίστηκε από όσους αναγορεύτηκαν ξαφνικά ως μεταρρυθμιστές - εκσυγχρονιστές - ρεαλιστές κ.τ.λ. που έπρεπε πάλι οπωσδήποτε να μας σώσουν, ας τα πούμε μια άλλη φορά.

Του Χρήστου Λαδά

FT: Οι πλούσιοι είναι στο απυρόβλητο

Την εκτίμηση ότι η κρίση στη Ελλάδα έπληξε τους φτωχούς και τα μεσαία στρώματα εκφράζει ο αρθρογράφος των Financial Times Τόνυ Μπάρμπερ.

Οι πλούσιοι Έλληνες δεν έκαναν καμία θυσία για να βοηθήσουν τη χώρα τους με αποτέλεσμα η κρίση να πλήξει κυρίως τις μεσαίες και φτωχές τάξεις.

«Οι πελατειακές σχέσεις και ο εγωισμός των πλουσίων επιβίωσαν όλα τα δεινά του 20ού αιώνα, δύο παγκόσμιους πολέμους, ξένη κατοχή, εμφύλιο πόλεμο και χούντα. Μην απορείτε εάν επιβιώσουν και την τρόικα, αφού φύγουν οι τελευταίοι ξένοι ηγεμόνες της χώρας», σημειώνει ο αρθρογράφος.

Ο αρθρογράφος των FT επισημαίνει πως το πρόγραμμα της τρόικας θυμίζει στους Έλληνες πως οι μεγάλες δυνάμεις συχνά ασκούσαν τον έλεγχο στη χώρα, από την επανάσταση του 1821 ενάντια στην Οθωμανική κυριαρχία. Ταυτόχρονα για τους μεγαλύτερους σε ηλικία Έλληνες θυμίζει την κατοχή των Ναζί την περίοδο 1941-44 καθώς και την επιρροή της Βρετανίας και των ΗΠΑ στη μεταπολεμική Ελλάδα.

Σε αυτό το πλαίσιο το «αίτημα για αυτοδιάθεση είναι κεντρικής σημασίας για την ελληνική ταυτότητα», υπογραμμίζει.

Επιπλέον μπορεί η κρίση να επέφερε πλήγμα στο σύστημα των πελατειακών σχέσεων και των δωροδοκιών, που απέκτησε νέα ζωή στην Ελλάδα από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 υπό το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, αλλά ο αρθρογράφος εκτιμά πως η διαφθορά στο δημόσιο τομέα και οι πελατειακές σχέσεις παραμένουν.

Στην απεμπλοκή από το ΔΝΤ ποντάρει ο Σαμαράς

Ο αρθρογράφος των FT εκτιμά πως εάν η κυβέρνηση δεν καταφέρει να διώξει το ΔΝΤ από την Ελλάδα, τότε θα προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές.

Συγκεκριμένα υπογραμμίζει πως «βάσει των πολιτικών υπολογισμών, εάν απελευθερωθεί η Ελλάδα από τον έλεγχο του ΔΝΤ και της ΕΕ, η κυβέρνηση θα κερδίσει την κοινοβουλευτική ψηφοφορία το Φεβρουάριο και θα εκλέξει νέο πρόεδρο. Έτσι θα μπορέσει να ολοκληρώσει την τετραετή της θητεία και να πολεμήσει από θέση ισχύος για τις επόμενες εκλογές τον Ιούνιο του 2016.

Το πρόβλημα είναι πως ο κυβερνητικός συνασπισμός ελέγχει μόλις 154 έδρες στο κοινοβούλιο των 300 εδρών. Βάσει του Συντάγματος, χρειάζεται 180 έδρες για να εκλέξει πρόεδρο.

Εάν η κυβέρνηση δεν τα καταφέρει, τότε θα προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές. Δεν είναι αυτό που θέλει ο κ. Σαμαράς, αλλά εκτιμά πως το συντηρητικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας μπορεί να έχει καλή απόδοση εάν οι ψηφοφόροι γνωρίζουν ότι πέτυχε την πρόωρη έξοδο της Ελλάδας από το Μνημόνιο».

Όσον αφορά το ΣΥΡΙΖΑ ο αρθρογράφος εκτιμά πως «οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι σε περίπτωση πρόωρων εκλογών νικητής θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, το αντιπολιτευτικό κόμμα της άκρας αριστεράς που βλέπει εχθρικά τα μέτρα λιτότητας και της οικονομικές μεταρρυθμίσεις που θέσπισε η κυβέρνηση Σαμαρά. Δεν ακόμη βέβαιο εάν το δάγκωμα του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι τόσο δυνατό όσο τα γαβγίσματά του, από την στιγμή που θα αναλάβει την εξουσία».

Να αποβληθούν από την Ε.Ε. η Γαλλία και η Ιταλία

Γροθιά στο στομάχι της Μέρκελ και της ανταγωνιστικότητας έδωσαν την Τρίτη ο πρόεδρος της Γαλλίας και ο πρωθυπουργός της Ιταλίας. Ολάντ και Ρέντσι τα άκουσαν για τα καλά από την Ευρωπαϊκή Ένωση για τις περικοπές που δεν περιελάμβαναν οι προϋπολογισμοί που είχαν καταθέσει. Αποτέλεσμα, μόλις εχθές και οι δύο κατέθεσαν διορθωμένους προϋπολογισμού, με τα χρήματα όμως να τα βρίσκουν όχι από τις μειωμένες δημόσιες δαπάνες όπως έπρεπε, αλλά επιβαρύνοντας την επιχειρηματικότητα της χώρας τους.

Για την ακρίβεια, η Γαλλία που έπρεπε να συμπεριλάβει στον προϋπολογισμό της 3,7 δισ. ευρώ δαπάνες, ανακοίνωσε πως θα τα βρει από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Απ’ ότι φαίνεται η λίστα Λαγκάρντ κυκλοφόρησε και στα γαλλικά.

Παράλληλα, η Γαλλία προχωράει και σε ακύρωση φοροαπαλλαγών, γεγονός που δείχνει πως ο Ολάντ είναι διατεθειμένος ακόμα και να πλήξει επιχειρήσεις, αντί να κόψει από τον γαλλικό λαό. Δεν είναι και περίεργο. Με μονοψήφια ποσοστά δημοτικότητας, μέχρι και τα Μακ Ντόναντς θα έδιωχνε.

Εδώ, ο Σαμαράς μετά από αντιμνημονιακές κωλοτούμπες, δύο χρόνια μνημόνιο, περικοπές, αποκρατικοποιήσεις, κλείσιμο νοσοκομείων, σχολείων, δημοσίων επιχειρήσεων, της ΕΡΤ, δώρα σε καναλάρχες και επιχειρηματίες, μια σειρά από σκάνδαλα, το γκρέμισμα του ελληνικού χρηματιστηρίου και ένας θεός ξέρει τι άλλο, και ακόμα υπάρχουν δημοσκοπήσεις που τον βγάζουν πρώτο σε δημοτικότητα.

Από την άλλη ο Ρέντσι δεν είχε περιθώρια για πολλές μαγκιές. Στην Ιταλία δεν υπάρχει φοροδιαφυγή. Κι εάν υπήρξε ποτέ, σήμερα αναπαύεται στον πάτο κάποιου λιμανιού, φορώντας ένα ζευγάρι τσιμεντένια πέδιλα.

Γι’ αυτό διακήρυξε ακύρωση φοροαπαλλαγών, χωρίς μάλιστα να διευκρινίζεται με τι προσανατολισμό. Πάντως ο στόχος του είναι να εξοικονομήσει 4,5 δισ. ευρώ.

Σε κάθε περίπτωση, η επίθεση των δύο χωρών στις ορθόδοξες μεθόδους του success story μίας μεγάλης επιχείρησης ή ενός επιτυχημένου επιχειρηματία, την φοροδιαφυγή και τις φοροαπαλλαγές, οδηγούν τους επενδυτές που σέβονται τους εαυτούς τους στην έξοδο από τη χώρα.

Η ανταγωνιστικότητα στις δύο χώρες δέχτηκε ισχυρό πλήγμα. Και θα πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά.

Εάν άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, αντιγράψουν το παράδειγμά τους, τότε η Ευρώπη θα οδηγηθεί σε μαρασμό και οικονομική καταστροφή.

Τώρα που το σκέφτομαι, τι στο διάολο κάνουν εκεί στη Γαλλία και την Ιταλία; Θέλουν να καταστρέψουν το σύστημα από τα μέσα;

Νομίζω πως το καλύτερο για τις δύο χώρες είναι να τεθούν εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα είναι ένα παράδειγμα για όλους.

Τόσο προς τους επενδυτές, που θα δουν πως η Γερμανία δεν αστειεύεται, όσο και για τις λοιπές χώρες που ονειρεύονται να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους.

Τα δημοσιονομικά ελλείμματα πρέπει να διορθώνονται μόνο σε βάρος των απλών πολιτών. Φόροι, κόντρα φόροι, κι άλλοι φόροι και εκποίηση δημόσιας περιουσίας και δομών.

Αυτό είναι κάτι που το παράδειγμα της Ελλάδας το έχει αποδείξει περίτρανα.

Εάν εξηγήσεις στον λαό ότι πρέπει να βάλει πλάτη για να μην καταστραφεί το σύστημα που συντηρεί την κατάσταση που τον κρατάει νοικάρη και σκλάβο στον τόπο του μέχρι να φύγει από τον μάταιο τούτο κόσμο, ο λαός είναι διατεθειμένος ακόμα και να πεθάνει της πείνας.

Αρκεί να βρεις τα όμορφα λόγια να το πεις. Και τα όμορφα ΜΜΕ να του το επαναλαμβάνουν καθημερινά.

ΥΓ. Εγώ πάντως εάν είχα επιχείρηση στη Γαλλία ή την Ιταλία, στην Ελλάδα θα την έφερνα. Με έναν καλό Έλληνα συνεργάτη για τα κόζια της φοροδιαφυγής, και με τις φοροαπαλλαγές που θα απολάμβανα, και άλλες τόσες που σχεδιάζονται για το μέλλον, η χώρα είναι παράδεισος για μία επιχείρηση.

Και τι πειράζει που έχει γίνει κόλαση για τους εργαζόμενους;

Από το ebeliskos.wordpress

Ο φορολογούμενος/ δουλοπάροικος ...σώζει τον τραπεζίτη

Ο φορολογούμενος σώζει τον τραπεζίτη! Πρώτα πλήρωσε τις ζημιές του, αναλαμβάνοντας το βάρος νέων δανείων για την ανακαιφαλαιοποίηση των τραπεζών. Μετά συνήθισε να ζει για να πληρώνει τα νέα αυτά δάνεια μέσα από κάθε λογής φορολόγηση έκτακτες εισφορές και χαράτσια. Την ίδια ώρα το κράτος που στράγγιζε τον εργαζόμενο/ φορολογούμενο,  χάριζε πρόστιμα , αγνοούσε βεβαιωμένες οφειλές και συζητούσε το κούρεμα δανείων εκατοντάδων εκατομμυρίων προς νταβατζήδες… Κι όμως, παρ όλα αυτά δεν τελειώσαμε. Ο τραπεζίτης, ζητά από τον φορολογούμενο  τα ρέστα, και η κυβέρνηση είναι έτοιμη (γιατί πώς να το αρνηθεί στην τρόικα)  να νομοθετήσει την κλοπή της πρώτης κατοικίας…

 Την ίδια στιγμή, επειδή βολεύει τον νταβατζή και το απαιτεί η τρόικα η κυβέρνηση ετοιμάζεται να νομοθετήσει για την απελευθέρωση των  απολύσεων για την αναμόρφωση (διάβαζε – διάλυση) του ασφαλιστικού για τον  βαθύτερο «εκσυγχρονισμό» (επιστροφή στο μεσαίωνα) της συνδικαλιστικής νομοθεσίας.

Μ αυτά και τόσα άλλα που ο εργαζόμενος/φορολογούμενος έχει υποστεί την τελευταία τετραετία κατόρθωσε η χώρα, όπως περηφανεύεται ο πρωθυπουργός να σκαρφαλώσει στις κορυφαίες θέσεις της ανταγωνιστικότητας δηλαδή να δημιουργήσει εργαζόμενους – δουλοπάροικους και αφεντικά τσιφλικάδες οι οποίοι δεν πληρώνουν φόρους (ενίοτε και εργαζόμενους), δίνουν ψίχουλα ασφαλιστικών εισφορών, σβύνουν πρόστιμα (εκατοντάδων εκατομμυρίων)  κουρεύουν δάνεια, και αρπάζουν σε συνεργασία με μεγαλύτερους ξένους νταβατζήδες, κάθε δημόσιο φιλέτο που ξεπουλιέται- χαρίζεται. Όπως ο ΟΠΑΠ, το Ελληνικό, ο Αστέρας στη Βουλιαγμένη, τα αεροδρόμια που έχουν κρεμαστείς στο τσιγκέλι κλπ κλπ

Και αφού ο νταβατζής δεν πληρώνει, αντίθετα μαζεύει, ο λογαριασμός επιμερίζεται και αποστέλλεται στους δουλοπάροικους. Αυτούς που  οι αριθμοί πια τους περιγράφουν με ακρίβεια:

Σύμφωνα με την  UNICEF από το 2008, στην  Ελλάδα

το μέσο οικογενειακό εισόδημα γύρισε 14 χρόνια πίσω
το ποσοστό της παιδικής φτώχειας σχεδόν διπλασιάστηκε -αυξήθηκε κατά 17,5 ποσοστιαίες μονάδες από το 23% στο 40,5%. Μεγαλύτερη αύξηση καταγράφεται μόνο στην Ισλανδία (20,4 μονάδες),

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ (έρευνες οικογενειακών προϋπολογισμών  2008 – 2013)

Τα νοικοκυριά με μηνιαίο εισόδημα κάτω από 750 ευρώ αυξήθηκαν κατά 451,3%.
Τα νοικοκυριά που διαμένουν σε ένα δωμάτιο αυξήθηκαν κατά 41,3%.
Τα νοικοκυριά που διαμένουν σε κατοικίες μικρότερες των 40 τμ αυξήθηκαν κατά 31,3%.
Τα νοικοκυριά με κεντρική θέρμανση μειώθηκαν κατά 48,5%.
Τα νοικοκυριά χωρίς καθόλου θέρμανση αυξήθηκαν κατά 252,3%.
Η μέση μηνιαία κατανάλωση πετρελαίου θέρμανσης μειώθηκε κατά 62,5%.
Οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 243%….

Την ίδια στιγμή του ξεζουμίσματος της ζωής εκατομμυρίων εργαζόμενων/ φορολογούμενων, σύμφωνα με μελέτες ελβετικών τραπεζών

 Το 1 εκατομμυριοστό (καμιά δεκαριά άνθρωποι δηλαδή) του πληθυσμού της χώρας κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί σχεδόν στο 10% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας.

Και το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού συγκεντρώνει το 56,1% του εγχώριου πλούτου από το 48,6% που συγκέντρωνε το 2007.

Οι αριθμοί που καταγράφουν την καταστροφή και τη φτώχεια της ελληνικής κοινωνίας για χάρη του τραπεζίτη/ νταβατζή και των υπαλλήλων τους στην πολιτική «εξουσία» δεν έχουν τέλος. Τέλος δεν έχουν και οι «θυσίες» που είναι υποχρεωμένοι οι δουλοπάροικοι να κάνουν  για να τρέφουν με το μόχθο τους τα παράσιτα της οικονομικής και πολιτικής ζωής

Του Δημήτρη Μηλάκα

Είστε για έναν εμφύλιο ακόμα;

Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, τις παρελάσεις, τα μέτρα ασφαλείας και τον ύμνο του ΕΑΜ στη μαθητική παρέλαση στο Χαλάνδρι, φούντωσε πάλι η συζήτηση για τους δεξιούς, τους αριστερούς και τον Εμφύλιο. Φυσικά, δεν κυριαρχεί η ψυχραιμία αλλά τα τσιτάτα. Από όλες τις πλευρές.

Την Ελληνική Ιστορία δεν την έμαθα από τα βιβλία του σχολείου. Σχεδόν τίποτα δεν έμαθα από τα βιβλία του σχολείου. Όλα τα έμαθα από άλλα βιβλία.

Δεν μπορεί να γραφτεί η πραγματική Ελληνική Ιστορία στα σχολικά βιβλία.

Αυτό θα ήταν πολύ επικίνδυνο για εκείνες τις οικογένειες που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς, και συνεχίζουν να κυριαρχούν στην πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου.

Τα σχολικά βιβλία σου πετάνε ένα «έπος του ’40» και καθάρισαν.

Στα σχολικά βιβλία δεν αναφέρεται πως δεν πολέμησαν όλοι οι Έλληνες τους κατακτητές.

Ενώ κάποιοι έχυναν το αίμα τους για την πατρίδα, κάποιοι έκαναν δουλειές με τους Γερμανούς και έγιναν ζάπλουτοι.

Στα σχολικά βιβλία δεν αναφέρεται πως, μετά την Κατοχή, δεν τιμωρήθηκαν οι συνεργάτες των Γερμανών αλλά επιβραβεύτηκαν για την προδοτική τους στάση με αξιώματα.

Στα σχολικά βιβλία δεν αναφέρεται πως, μετά την Κατοχή, οι αγωνιστές -και οι οικογένειές τους- κυνηγήθηκαν, εκτελέστηκαν και εξορίστηκαν από τους πρώην συνεργάτες των Γερμανών.

Το κυριότερο είναι πως στα σχολικά βιβλία δεν αναφέρεται πως, μετά την Κατοχή, δεν αποδόθηκε Δικαιοσύνη.

Δικαιοσύνη. Αυτό που απουσιάζει ακόμα και σήμερα από την χώρα μας.

Αυτή είναι η ομοιότητα της μεταπολεμικής Ελλάδας με την σημερινή χρεοκοπημένη Ελλάδα: η πλήρης απουσία της Δικαιοσύνης.

Στη μεταπολεμική Ελλάδα, οι προδότες δεν πλήρωσαν για την προδοσία τους.

Πληρώθηκαν μάλιστα πολύ καλά για την προδοσία τους.

Στη σημερινή χρεοκοπημένη Ελλάδα, οι υπεύθυνοι για την χρεοκοπία της χώρας δεν πλήρωσαν για τα εγκλήματά τους σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Αντιθέτως, βρίσκονται ακόμα στην εξουσία και συνεχίζουν το έγκλημα, ενώ συνεχίζεται και ο πλουτισμός τους.

Φυσικά, τεράστια ευθύνη και τότε και τώρα έχουν οι Έλληνες πολίτες που δεν απαίτησαν Δικαιοσύνη και δεν την έκαναν κύριο αίτημά τους.

Δυστυχώς, η πλειοψηφία των Ελλήνων, αποβλακωμένη συστηματικά επί δεκαετίες, δεν μπόρεσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Σε αντίθεση με άλλους λαούς που βρέθηκαν στην ίδια θέση -τους Ισπανούς για παράδειγμα-, πάρα πολλοί Έλληνες έφαγαν αμάσητη την καθεστωτική προπαγάνδα πως για όλα φταίνε οι μετανάστες και δεν ήταν λίγοι αυτοί που ψήφισαν τους νεοναζιστές της Χρυσής Αυγής, για να …αποδώσουν Δικαιοσύνη.

Οι Έλληνες, δεξιοί, αριστεροί και λοιποί, για μια ακόμα φορά στράφηκαν σε αυτά που τους χωρίζουν, αντί να στραφούν σε αυτά που τους ενώνουν.

Δηλαδή, για μια ακόμα φορά, χειραγωγήθηκαν εντελώς από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα.

Το κεντρικό σύνθημα του ΕΑΜ ήταν «εθνική ενότητα».

Αυτό θα έπρεπε να είναι και σήμερα το κυρίαρχο σύνθημα και αίτημα.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μια κυβέρνηση της Αριστεράς.

Η Ελλάδα χρειάζεται μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας -από αριστερούς και δεξιούς- που θα εγγυηθεί την απόδοση Δικαιοσύνης.

Μόνο μια κυβέρνηση από υγιείς αριστερούς και δεξιούς μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα στην επόμενη ημέρα, γιατί μόνο μια κυβέρνηση Αριστεράς και Δεξιάς θα έχει τη στήριξη των υγιών πολιτών να οδηγήσει τη χώρα σε μια πιο υγιή δημοκρατία.

Το θέμα είναι πού θα τους βρεις αυτούς.

Ο Εμφύλιος ήταν ένα τεράστιο και καταστροφικό λάθος που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν οι ηγέτες των δεξιών και των αριστερών κομμάτων είχαν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, αν Βρετανοί και Αμερικανοί δεν έπαιζαν το αδίστακτο παιχνίδι τους, και αν είχε αποδοθεί Δικαιοσύνη.

Η Ελλάδα δεν αξιώθηκε ούτε μια αξιοπρεπή αστική δημοκρατία.

Η Ελλάδα δεν αξιώθηκε ούτε μια αξιοπρεπή αστική δικαιοσύνη.

Η Ελλάδα δεν αξιώθηκε ούτε έναν καπιταλισμό της προκοπής.

Ποτέ δεν είναι αργά.

Για τους ζωντανούς.

Από το pitsirikos

Τό 'πε και το Mouga!..

     Δεν τό 'πε; Περίεργο.
     Αυτοί ξέρουνε τα πάντα περί Αργεντινής!
     Κι επίσης ξέρουνε τα πάντα για μας.

     Ξέρουν ας πούμε ότι οι μόνοι που μπορούν να κυβερνούν αυτόν τον τόπο είναι αυτοί που μας οδήγησαν στην καταστροφή.
     Ξέρουν ακόμα ότι δεν μπορούμε (ή δεν ΠΡΕΠΕΙ;) να ζήσουμε χωρίς μνημόνια.
     Επίσης ότι ο ραγιαδισμός είναι το Α και το Ω της ''σταθερότητας''.  Τουλάχιστον όπως αυτοί την εννοούν (ή τους ΣΥΜΦΕΡΕΙ;).

     Κι αυτά δεν τα ξέρει μόνο του Mouga. Τα ξέρουν και τα υπόλοιπα καθεστωτικά κανάλια.
     Κι επίσης τα ξέρει πολύ καλά κι ο Μπουμπούκος (ποιός είναι άραγε πιό γελοίος: ο Μπουμπούκος, ή αυτοί που τον ψήφισαν;), που έκανε τον σταυρό του (ο δωδεκάθεος) που δεν γίναμε Αργεντινή!
     Τα ξέρουν κι ο ΒεληΓκίκας και το Στουρνάρι.  Που αφού πούλησαν τα ακίνητα του Δημοσίου (ή τα ΞΕΠΟΥΛΗΣΑΝ;), τώρα δεν έχουν τα 30 εκατομμύρια(!) για νοίκι για τα ίδια ακίνητα που πρίν ήταν δικά μας (του Δημοσίου).

     Ποιοί άλλοι τα ξέρουν; 
     Μα φυσικά η Αυτού Χυδαιότης ο αντιπρόεδρος που κυκλοφορεί με την θωρακισμένη BMW, που ''απαλλοτρίωσε'' απ' το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, μαζί με τα σχέδια για την άμυνα της χώρας (που μετά τα ''ξέχασε'' στο συρτάρι μαζί με την λίστα Λαγκάρντ)!
     Αλήθεια: Φοβάται τίποτα; Γιατί να κυκλοφορεί με (τε)θωρακισμένο 750.000 ευρώ ένας τόσο λαοφιλής ''ηγέτης'' (του -3%);

     Ποιός άλλος; Ε, ναι!  Ο παλικαρόπουλος!
     Που ολημερίς τα έσκιζε, το βράδυ τα κολλούσε! (τα μνημόνια. Μήνα τον μήνα! Μέρα με την ημέρα! Σελίδα σελίδα!)

     Όλοι αυτοί λοιπόν που κάθε μέρα μας αφανίζουν, ξέρουν πολύ καλά το καλό μας (ή το ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ;)
     Ξέρουν πολύ καλά τί πρέπει να κάνουμε για να μην κινδυνεύσουμε κι εμείς σαν την Αργεντινήνα στείλουμε κανα δορυφόρο στο διάστημα!

     Κι εμείς;
     Εμείς όσο τους ακούμε και κάνουμε ό,τι μας λένε,
     ..δεν κινδυνεύουμε να στείλουμε τίποτα στο διάστημα,
     ..παρά μόνον την @@@ακία μας!..

Από το blog mandatoforos

Τουρκία-ΟΗΕ: Αλλάχ… γιοκ, ιδού γιατί στο τέλος την πάτησαν

Η Τουρκία απέτυχε να ψηφιστεί μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας (ΣΑ) του ΟΗΕ, στην ψηφοφορία της 16ης Οκτωβρίου. Η τουρκική ηγεσία ήλπιζε σοβαρά να κερδίσει τη θέση αυτή, που θα της εξασφάλιζε αυξημένη επιρροή στη Μέση Ανατολή. Το αποτέλεσμα όμως ήταν απογοητευτικό για τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, τον πρωθυπουργό Νταβούτογλου και την πολιτική τους.

Στους δύο τελικούς γύρους η Τουρκία έχασε από την Ισπανία, με την υποψηφιότητά της να λαμβάνει μόνο 60 ψήφους, έναντι 132 που έλαβε η Ισπανία. Παρά το αρνητικό κλίμα, ο υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Τσαβούσογλου, πριν την ψηφοφορία, εμφανιζόταν υπεραισιόδοξος.

«Όλοι γνωρίζουν τον ρόλο που η Τουρκία διαδραματίζει στους διεθνείς οργανισμούς και στα Ηνωμένα Έθνη. Πιστεύουμε ότι όλη η ωραία μας προσπάθεια, με τη βοήθεια του Αλλάχ, θα αποτυπωθεί στην κάλπη. Φυσικά σε μια ψηφοφορία όλα είναι πιθανά, ωστόσο, πιστεύουμε, Αλλάχ επιτρέποντος, ότι θα πετύχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα», είπε ο Τσαβούσογλου.

Η αισιοδοξία αυτή αποδείχτηκε εσφαλμένη. Το 2008, στην ανάλογη ψηφοφορία, η Τουρκία είχε λάβει 151 ψήφους και είχε εκλεγεί στο ΣΑ. Εκείνη την εποχή το κύρος της Τουρκίας βρισκόταν ψηλά, όχι μόνο ανάμεσα στις μουσουλμανικές χώρες, αλλά και σε χώρες της Ασίας, της Αφρικής, μέχρι και της Καραϊβικής. Ωστόσο, το 2014, η κίνηση μια χώρας να επιδιώξει και πάλι την εκλογή της στο ΣΑ, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, δεν αποτελεί ιδιαίτερα σοφή κίνηση.

Ακόμα και έμπειροι Τούρκοι διπλωμάτες επιχείρησαν να πείσουν τον Ερντογάν να μην προχωρήσει στο βήμα αυτό. Γιατί λοιπόν η Τουρκία προχώρησε, παρά τις προειδοποιήσεις τους; «Η υπεραισιοδοξία της κυβέρνησης δεν έχει λογική εξήγηση. Ίσως να περίμενε υποστήριξη από τις χώρες της Μέσης Ανατολής, κάποιες αραβικές και ευρωπαϊκές χώρες και ειδικά από αφρικανικές χώρες, την οποία όμως τελικά δεν έλαβε», ανέφερε ο έμπειρος Τούρκος διπλωμάτης Βολκάν Βουράλ.

Ο ίδιος αναφέρθηκε και στη ζημιά που προκάλεσε στην τουρκική επιρροή στις αφρικανικές, ειδικά, χώρες, η διαμάχη του Ερντογάν με τον Γκιουλέν. «Η κυβέρνηση συνεργαζόταν με το κίνημα του Γκιουλέν στο παρελθόν, με αποτέλεσμα την εξάπλωση της τουρκικής επιρροής στις χώρες αυτές. Η διαμάχη κυβέρνησης Γκιουλέν είχε ως αποτέλεσμα την εξασθένιση της τουρκικής επιρροής στην Αφρική», είπε ο Βουράλ. 

Επίσης τη Τουρκία δεν μπορούσε πλέον να ελπίζει στην υποστήριξη χωρών της Μέσης Ανατολής που την είχαν στο παρελθόν στηρίξει, όπως η Αίγυπτος. «Δεν μπορείς να ελπίζεις στην υποστήριξη των Αράβων όταν οι σχέσεις σου με μια τόσο σημαντική αραβική χώρα είναι τόσο άθλιες, για να μη μιλήσουμε για τον εκνευρισμό που έχει προκαλέσει η τουρκική υποστήριξη στη Μουσουλμανική Αδελφότητα σε χώρες του Κόλπου», είπε ο Βουράλ.

Σύμφωνα με αναλυτές, το 2010 ήταν το σημείο καμπής της τουρκικής επιρροής. Από τότε άρχισε η τουρκική πτώση, η οποία είναι αποτέλεσμα της πολιτικής Νταβούτογλου. Τα υπεραισιόδοξα σχέδια του Νταβούτογλου να καταστήσει την Τουρκία βασικό παίκτη στη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια έστρεψε, τελικά, τον νεοθωμανισμό του εναντίον του. Σήμερα πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής καταγγέλλουν τον τουρκικό νεοθωμανισμό, λόγω της πολιτικής της, έναντι της Αιγύπτου, του Ιράκ, της Συρίας, αλλά και του δεσμού της με τη Χαμάς και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, ο οποίος διατάραξε την σταθερότητα της περιοχής.

Οι περισσότεροι δρώντες στη Μέση Ανατολή σήμερα, καταλογίζουν στην Τουρκία την έκρηξη της θρησκευτικής διαμάχης σουνιτών – σιιτών, λόγω της υποστήριξης που παρείχε σε ακραίες σουνιτικές ομάδες, όπως το η αλ Νούσρα και το Ισλαμικό Κράτος.

Άλλος λόγος που οδήγησε στην τρώση του τουρκικού κύρους είναι και η καταπάτηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία, όπως εκφράστηκε με τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων στο πάρκο Γκεζί, το 2013. Η βιαιότητα της καταστολής προκάλεσε διεθνή κατακραυγή και είχε επίπτωση στην ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας.

Το 2008, όταν η Τουρκία κέρδισε τη θέση του μέλους στο ΣΑ, είχε υποσχεθεί να εργαστεί για την ειρηνική διευθέτηση των περιφερειακών συγκρούσεων και είχε επίσης υποσχεθεί να διαδραματίσει ρόλο μεσάζοντα για την άμβλυνση των θρησκευτικών συγκρούσεων στην περιοχή.

Τώρα, η Τουρκία έχει καταστρέψει κάθε γέφυρα επικοινωνίας με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, αλλά και με τις άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, του Ιράν περιλαμβανομένου. Στο μεταξύ ο Ερντογάν συνεχίζει να ασκεί κριτική στον ΟΗΕ για τη Γάζα και την Συρία και συνεχίζει να επιδιώκει την αναμόρφωση του ΣΑ στα μέτρα του, ζητώντας τον περιορισμό της επιρροής των μονίμων μελών του.

Ο Τσαβούσογλου, μετά την παταγώδη αποτυχία, σε δηλώσεις του στους δημοσιογράφους είπε ότι ορισμένοι δεν είναι ευχαριστημένοι με την «ανεξάρτητη τουρκική εξωτερική πολιτική… Εμείς δεν πρόκειται να αλλάξουμε την πολιτική μας για χάρη των ψήφων. Θα συνεχίζουμε να αποτελούμε τη φωνή και την συνείδηση των χωρών που μας το ζητούν», κατέληξε.

Από το inprecor

Μια χώρα, δυο έθνη

Στοιχείο πρώτο: Σύμφωνα με την έρευνα της εταιρείας «Wealth-Χ» και της ελβετικής τράπεζας UBS, στην Ελλάδα το 2014 καταγράφηκαν 11 υπερδισεκατομμυριούχοι από 9 που είχαν καταμετρηθεί το 2013. Η περιουσία τους αυξήθηκε από τα 16 δισ. δολάρια στα 18 δισ. δολάρια (14,2 δισ. ευρώ). Με άλλα λόγια 11 ολιγάρχες που αντιστοιχούν στο 0,00011% του πληθυσμού της χώρας κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί σχεδόν στο 10% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας. 

Στοιχείο δεύτερο: Στην περσινή έκθεση της «Wealth-Χ» όπου έγινε η καταγραφή των κατεχόντων περιουσία μεγαλύτερη των 30 εκατ. δολαρίων η Ελλάδα αναδείχτηκε «η χώρα με τον δεύτερο αυξανόμενο πληθυσμό πολυεκατομμυριούχων στην Ευρώπη» με 505 άτομα με περιουσία 60 δισ. δολάρια.

Στοιχείο τρίτο: Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της ελβετικής τράπεζας «Credit Suisse» στην  Ελλάδα το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού συγκεντρώνει το 56,1% του εγχώριου πλούτου από το 48,6% που συγκέντρωνε το 2007.

Στοιχείο τέταρτο: Όπως δημοσιεύτηκε πρόσφατα («Βήμα», 24/8/2014) στην Ελλάδα έχουν καταμετρηθεί 559 Κροίσοι με περιουσία 76 δισ. δολάρια ενώ τα κεφάλαια που είναι τοποθετημένα στο εξωτερικό ανέρχονται στα 140 δισ. ευρώ. Με άλλα σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων, 559 ολιγάρχες κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί στο 45% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας, ενώ τα κεφάλαια που έχουν βγει εκτός χώρας από τους «έχοντες» πλησιάζουν σχεδόν το 80% του συνολικού ΑΕΠ της Ελλάδας.

Ας δούμε τώρα που, σε ποια χώρα, σε ποια εποχή, συμβαίνουν τα παραπάνω. Αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα όπου σύμφωνα με τις έρευνες οικογενειακών προϋπολογισμών της ΕΛΣΤΑΤ των ετών 2008 – 2013, τις οποίες ανέλυσε ο συνάδελφος Θ.Ηλιοδρομίτης, έχουν προκύψει τα εξής:

. Τα νοικοκυριά με μηνιαίο εισόδημα κάτω από 750 ευρώ αυξήθηκαν κατά 451,3%.
. Τα νοικοκυριά που διαμένουν σε ένα δωμάτιο αυξήθηκαν κατά 41,3%.
. Τα νοικοκυριά που διαμένουν σε κατοικίες μικρότερες των 40 τμ αυξήθηκαν κατά 31,3%.
. Τα νοικοκυριά με κεντρική θέρμανση μειώθηκαν κατά 48,5%.
. Τα νοικοκυριά χωρίς καθόλου θέρμανση αυξήθηκαν κατά 252,3%.
. Η μέση μηνιαία κατανάλωση πετρελαίου θέρμανσης μειώθηκε κατά 62,5%.
. Οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 243%….
   
Συμπέρασμα 1ο: Η Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων ανθρώπων, όπου τα 6,3 εκατομμύρια βιώνουν το ζόφο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού (στοιχεία Γραφείου Προυπολογισμού της Βουλής), έχει μετατραπεί σε ένα πειραματόζωο του πιο αδυσώπητου καπιταλισμού.

Η κρίση αξιοποιήθηκε ώστε η Ελλάδα να μετατραπεί σε παγκόσμιο εργαστήριο αποθέωσης των αβυσσαλέων κοινωνικών ανισοτήτων.

Η Ελλάδα κατάντησε σημαιοφόρος του κοινωνικού δαρβινισμού και του κεφαλαιοκρατικού δόγματος ότι είτε σε συνθήκες κρίσης είτε σε συνθήκες «ανάπτυξης» οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι.

Συμπέρασμα 2ο: Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η διαπίστωση του Μπέντζαµιν Ντισραέλι, του για πολλά χρόνια πρωθυπουργού της Βρετανίας και μάλιστα της βικτωριανής εποχής, μοιάζει με ταξική… μαγνητική τομογραφία του καιρού μας: Υπάρχουν, έλεγε ο (και συντηρητικός) Ντισραέλι «δύο έθνη που µεταξύ τους δεν υπάρχει ούτε σχέση ούτε συµπάθεια και τα οποία δεν κυβερνώνται µε τους ίδιους νόµους (...). Τα δύο αυτά έθνη είναι οι πλούσιοι και οι φτωχοί».

Επομένως κάθε «εθνική συνεννόηση» σε μια τέτοια Ελλάδα

 - την Ελλάδα που έχει αναδειχτεί σε υπόδειγμα του κεφαλαιοκρατικού νόμου ότι στον καπιταλισμό σε κάθε χώρα υπάρχουν «δυο έθνη», το ολιγομελές έθνος των καταπιεστών, από τη μια και το πολυπληθές έθνος των καταπιεσμένων, από την άλλη-

    δεν μπορεί παρά να έχει ως προαπαιτούμενο για την αξιολόγηση της αξιοπιστίας των πολιτικών δυνάμεων που την επικαλούνται, την ξεκάθαρη τοποθέτησή τους στο ερώτημα: Με ποιο «έθνος» και για τα συμφέροντα ποιού «έθνους»;  

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Οι ΑΟΖ ανεβάζουν το θερμόμετρο

Η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων είναι μία πολύ σοβαρή υπόθεση για την Ελλάδα, για την Οικονομία της και τη μελλοντική γεωπολιτική της αξία. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει η Τουρκία τα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας αποδεικνύει ότι η επίκληση του διεθνούς δικαίου δεν είναι ικανή από μόνη της για να γίνει το σωστό και νόμιμο. Αν και εφόσον σκοπεύουμε να εκμεταλλευτούμε τον πλούτο μας, αυτό δεν μπορεί να συμβεί μόνο με καλές δημόσιες σχέσεις.

Υπάρχουν δύο απόψεις για την ολοένα αυξανόμενη επιθετικότητα της Τουρκίας. Η πρώτη υποστηρίζει ότι σχετίζεται με τη στάση της στη συριακή κρίση και τις αντιδράσεις που προκαλεί η πολιτική της. Η δεύτερη είναι ότι η Τουρκία θεωρεί ότι με τον άλφα ή βήτα τρόπο δικαιούται μερίδιο από τα κυπριακά και ελληνικά κοιτάσματα και ότι θα τα διεκδικήσει με κάθε τρόπο.

Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα για ποιο λόγο το κάνει, εκείνο που ισχύει οπωσδήποτε είναι ότι η συμπεριφορά της μας δείχνει ότι η στάση της εξακολουθεί να είναι επιθετική, τυχοδιωκτική και επικίνδυνη.

Μεταξύ των δύο «σεναρίων» θα προτιμούσαμε το δεύτερο, χωρίς αυτό να αποκλείει ότι συγκυριακά μπορεί να εξυπηρετούνται και άλλοι στόχοι. Αν πάντως έχουμε δίκιο, τότε θα πρέπει να περιμένουμε πολλές προκλήσεις στο επόμενο χρονικό διάστημα κι όχι μόνο τις κρουαζιέρες που πραγματοποιούν πλοία του τουρκικού πολεμικού ναυτικού στα ελληνικά νησιά.

Η Ευρώπη δεν έχει παίξει τίμια σε αυτό το παιγνίδι. Δεν έχει προστατεύσει, ως όφειλε, τα δύο κράτη μέλη της. Από τη μία η Ελλάδα και η Κύπρος θα πρέπει να υπακούουν στις εντολές των Βρυξελλών, αλλά από την άλλη η Ευρώπη δεν έχει καν την διάθεση να βγάλει έστω μία ανακοίνωση στήριξης για την προάσπιση του δικαίου. Κάτι που έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και η Ρωσία! Για την ιστορία, η σχετική ανακοίνωση του Ευρωκοινοβουλίου μπλοκαρίστηκε από τους σοσιαλιστές και τον αρχηγό τους κ. Σουλτς. Να το θυμηθούν αυτό στις επόμενες συναντήσεις μαζί του οι κ.κ. Βενιζέλος και Θεοδωράκης.

Λένε ότι αν δεν έχει κανείς νύχια να ξυστεί δεν θα πρέπει να περιμένει από άλλους να τον ξύσουν. Κι αυτό είναι απόλυτα σωστό. Το κακό είναι ότι είμαστε εξαιρετικά αδύναμοι, λόγω των συνεπειών της οικονομικής κρίσης. Δεν είναι εύκολο να αυξήσουμε τις δαπάνες για πολεμικό υλικό στον βαθμό που θα επιθυμούσαμε. Και δεν είναι δυνατόν να μας κουνούν το δάκτυλο για κάθε τι που θεωρούν ότι δεν το κάνουμε σωστά και την ίδια ώρα να μπλοκάρουν ακόμη και ψηφίσματα στην Ευρωβουλή. Να μην φανταστούμε, δηλαδή, να ζητήσουμε από την Ενωμένη Ευρώπη να στείλει πλοία στις κυπριακές ΑΟΖ…

Από το inprecor.gr

Για μια τυπολογία του πέφτουλα

Στην προσπάθειά μου να μορφώσω κι εγώ τη νεολαία και να αναβιώσω, έστω κι ατελώς, τη Μεγάλη Χαρακτηρογραφία της Οδού Φραγκοκκλησιάς, είπα να μοιραστώ την πείρα μου μαζί σας.

Έχουμε και λέμε λοιπόν για σήμερα: οι τέσσερις βασικές κατηγορίες άντρα πέφτουλα.

Πρώτος είναι ο Κάπρος. Απαραίτητη διευκρίνιση: ο Κάπρος δεν είναι απαραίτητο να μοιάζει με κάπρο. Ενδεχομένως να είναι και συμπαθητικός, όπως είναι ο Πούμπα (ξέρω ότι ο Πούμπα είναι τάπιρος, μην κολλάτε σ' αυτά). Ενδεχομένως ο Κάπρος να μην έχει καν προκοίλι 360 μοιρών. Πλην όμως, είναι κάπρος: εφορμά με ποδοβολητό ντουγρού πάνω στην άτυχη γυναίκα. Ευθεία. Και πάλι, βάλτε λίγη φαντασία: δεν ορμάει ντε και καλά να πέσει πάνω της και να την καβαλήσει, όπως όταν παίζουμε μακριά γαϊδούρα. Αλλά λ.χ. θα φύγει από τη μια μεριά του μπαρ, στην Πανόρμου κάπου, και ζμπρώχνοντας και λέγοντας 'σ'γνώμη' θα φτάσει στην απέναντι μεριά, κάτω από το καντήλι-άποψη που καίει εντοιχισμένο. Εκεί θα σταθεί, μπροστά στην ξανθή αγαπημένη παναγιά, και θα αρχίσει να της μιλάει. Ή θα κολλήσει πάνω της, τόσο όσο να της ζέχνει το χέιγκ στην καπρική ανάσα του. Ή θα της πει "να κεράσω τίποτα κοπελιάαα;" Τέτοια πράγματα, το αντίστοιχο του κάπρου που ορμά να ξεκοιλιάσει με τους χαυλιόδοντές του. Έτσι κι εδώ ο Κάπρος, με τον χαυλιόδοντα σε έπαρση κι ελπιδοφόρο. Ο Κάπρος, όταν είναι με άλλους αρσενικούς Κάπρους και βόσκει φραπέ στην Νέα Σμύρνη ή ανεβοκατεβαίνει εποχούμενος τις ωραίες μεγάλες λεωφόρους της πόλης μας, είναι αυτός που θα φωνάξει "τι μανάρα είσαι εσύ, μουνάρα μου;" (ή και "τι μουνάρα είσαι εσύ, μανάρα μου;"), "πώπωπωπωπωπωπω μια κωλάρα", "θα-στ-σκισ-στα-δύο", "τ' είσαι συ μωρό μου;", "τούμπανοοοοοοο" κτλ. Όχι στα πλαίσια μιας μάτσο αγελαίας δεν ξέρω τι συμπεριφοράς ή ενός χομοσόσιαλ βαρβατέ μπρο κατιτίς. Όχι. Θα τα φωνάξει αυτά στη διερχόμενη που προκαλεί με το κολάν, το μίνι, το φορεματάκι το καλοκαιρινό, το μπουστάκι, το ινδικό μάξι, το τζην, το σακί λιπάσματος, την κελεμπία επειδή στ' αλήθεια πιστεύει ότι αυτό είναι πέσιμο, ότι το αντικείμενο του στιγμιαίου και εφήμερου πόθου του θα σταματήσει ό,τι κάνει και θα έρθει να καθήσει στα γόνατά του να του τριφτεί, σαν γατί σε χέρι σαρδελόφορο. Ή ότι θα ρίξει ένα γερό σπριντ να κυνηγήσει το καγκουρομομπίλ στο οποίο επιβαίνει ο επιβήτορας κάπρος μέχρι να τον πιάσει ("στάσου, μύγδαλα!", αλλά αντεστραμμένο). Ναι, το πιστεύει. Ότι έτσι βγάζεις γκόμενα. Γι' αυτό είναι Κάπρος, porcus syagris, ή πώς τον έλεγε ο Οβελίξ.

Ακολουθεί ο Κυνηγός. Ο Κυνηγός είναι κυνηγός. Δηλαδή, αντίθετα με τον Κάπρο, ξέρει ότι υπάρχει κι άλλη προσέγγιση πέραν της κατά μέτωπον εφόρμησης και του κατά πάνω. Υπάρχει λ.χ. η παγάνα (αν και ο Κυνηγός είναι μοναχικός). Υπάρχει το καραούλι. Υπάρχει και το "βγαίνω στο χωράφι κι όποιον πάρουνε τα σκάγια" (σκάγια, όχι φόλια, όχι ακόμα). Υπάρχει η ενέδρα με καμουφλάζ. Υπάρχουνε τέλος τα δόκανα, αλλά ο σωστός ο Κυνηγός είναι γυμναστηρίου, παίρνει και βοηθήματα, κάτι ματζούνια σφιχτικά ή έστω αυτές τις πρωτεϊνούχες σοκολάτες που έχουνε γεύση συκωτάκια-κοτομπουκιά. Ο Κυνηγός είναι με τισέρτ και φανελάκια τόσο όσο (γιατί άμα θες τέλειο σώμα, κοπελιά, υπάρχουνε και οι γκέιδες -- χαχά). Άρα περιφρονεί εκ φύσεως ανδρικής το δόκανο και είναι της ενεργού δράσης: κυκλοφορεί, περιπολεί, ψάχνει. Κατοπτεύει τον χώρο, ο Κυνηγός δουλεύει με βάση το τεραίν: μαγαζί στο οποίο θα μπορεί να εξασκήσει το άθλημα, παραλία χωρίς πολλές οικογένειες αλλά όχι και ζευγαροχαρά, μπαρ για ψυχές απελπισμένες. Εκεί γραδάρει για θήραμα, επιλέγει κάποια όχι πολύ πάνω από τα κυβικά του αλλά όχι και σπουργίτι, μετά σημαδεύει και κάνει την κίνηση. Ο Κυνηγός, είπαμε, είναι πάνω απ' όλα άντρας. Δηλαδή ξέρει. Δηλαδή έχει πολλές εμπειρίες και πολλές ιστορίες, όλες από το κυνήγι. Διαθέτει βεβαίως και κράχτες -- γυαλί μαύρο μέσα στη νύχτα της παραλιακής, ducati δανεικιά, ρολόι ωραιότατο 3 χιλιάρικα, απαραίτητο για την αγαπημένη του ιστιοπλοΐα. Και ως Κυνηγός ξέρει: "του κυνηγού και του ψαρά το πιάτο, δέκα φορές είν' αδειανό και μια φορά γεμάτο". Οπότε, καλού κακού, όπως ο κυνηγός ξέρει τον καλό τον εχέμυθο χασάπη με ορτύκια εκτροφής και φασιανό καλαμποκοθρεμμένο, έτσι ξέρει και αυτός 4-5 καλά μαγαζά στη Συγγρού που σερβίρουν φραπέ και παίζουνε κλαρίνο. Ο Κυνηγός πάντως έχει αυτό που έχει και ο Κάπρος: θάρρος. Ο Κυνηγός όμως έχει κι επιμονή -- δεν τον τρομάζει η περιπλάνηση με το όπλο στο χέρι. Έχει πολλή επιμονή ο Κυνηγός. Πολλή. Υπομονή κι επιμονή.

Ιδανικά, ο Αρμάνης θα ζούσε σε έναν ασπρόμαυρο κόσμο, άντε, να πούμε σέπια. Έτσι θα τονιζόταν το γυαλί του, το μαλλί του το τίμιο και περιποιημένο, η επιμελώς ατημέλητη νάιντιζ αξυρισιά του ή το απαστράπτον ξύρισμα κόντρα και -- πάνω απ' όλα -- η κουστουμιά. Η κομψότητα η ίδια. Το στυλ το σωστό το αντρικό. Κουστούμι ρε σεις. Διότι ο άντρας είναι κουστούμι (που τη λέει 'κοστούμι', γιατί ο Αρμάνης δεν είναι κανας κλαρινογαμπρός) και παπούτσια. Και το άσπρο το πουκάμισο από κάτω, που το σιδέρωνε η μάνα του μέχρι τελευταία στιγμή. Ο Αρμάνης συνήθως ξέρει ότι la veste met bas (και πού να το αφήσει άλλωστε, τρεις μισθούς τού κόστισε), γνωρίζει και ότι a gentleman will walk but never run, αναπόφευκτα με το σκαρπίνι-φέρετρο που φοράει. Κινείται αργά ο υπέρκομψος, αποφεύγει να μιλάει (το πολύ να πει κανα "καλησπέρα" χαμηλά στο κλειδί του φα) και δεν ακολουθεί ποτέ τον στόχο του, απλώς πλέει μέσα σε ένα σύννεφο κουλιάς και Dior, παραμένοντας μέσα στο οπτικό πεδίο της ύπαρξης που έχει βάλει στο μάτι. Αν υπάρξουν καθυστερήσεις κι άρχισει να γουργουρίζει ο στόμαχος, κοιτάει με νόημα προς την ύπαρξη, αφού βγάλει το γυαλί με το αριστερό χέρι, για να φανεί το ρολόι το σωστό, με λουρί πέτσινο και καντράν απροσδιόριστα κυριλέ. Κοιτάει με νόημα αλλά δεν κοιτάει ποτέ εκεί που την πέφτει, παρά πάντοτε δύο κλικ πιο αριστερά, να περνιέται για στραβισμός απολλώνιος ή για βλέμμα απλανές μοντέλου του Campari. Γιατί βεβαίως ο Αρμάνης πίνει negroni και δεν ιδρώνει. Ποτέ. Κι αν υπάρχει μπαλκόνι, κι εκεί negroni. Ή κάτι αντίστοιχα κουλ και ψαγμένο. Αν και χαρακτηρίσαμε πέφτουλα τον Αρμάνη, ο ίδιος δε θα το παραδεχτεί ποτέ: είναι απλώς ο κουλ και προσεκτικά συγκεκαλυμμένα αρτιστίκ εαυτός του. Είναι αυτός που είναι. Αν του κάτσει η ύπαρξη, φταίει η ακατάσχετη γοητεία του, το είναι του. Αν όχι, κύριος ήρθε και κύριος φεύγει.

Τέλος, ο Γκουρούς. Ο Γκουρούς είναι φαλακρός ή ασπρομάλλης, πολλές φορές και τα δύο. Ο Γκουρούς μιλάει αργά, με φωνή όλο άρθρωση σωστή -- ή ψευδίζει καίρια. Ο Γκουρούς έχει μεγάλο κεφάλαιο, συνήθως μόνο πνευματικό, ντύνεται όπως να 'ναι, γιατί έχει κεφάλαιο πνευματικό και ελεεινό γούστο, ενώ περιβάλλεται από αυλή μαθητριών του: τη Μάρθα, τη Μαρία και το Κακό Συναπάντημα -- αυτή η τελευταία είναι κάποια με τσιριχτή φωνή και με αποστολή να αντιφωνεί τα μεγάλα και βαθιά και ευφυή χαριτολογήματα του Γκουρού, ώστε οι άλλες να τον κοιτάζουν απερίσπαστες με μάτια γουρλωμένα, παραπονεμένα. Ο Γκουρούς ξέρει τη ζωή, ξέρει και τα βιβλία. Ξέρει και τις γυναίκες, α, ναι! Ο Γκουρούς ξέρει. Ο Γκουρούς είναι ο Παλιός που μας έλεγαν στον Στρατό, ο αρχετυπικός. Όταν δεν χαριτολογεί, μιλάει για θέματα βαριά και σοβαρά, αλλά για λίγο και με τέμπο και με τέλειο κοντρόλ στη φωνή, τόσο όσο χρειάζεται για να φανεί το μέγεθος του μυαλού του. Ο Γκουρούς δεν κοιτάζει λιγούρικα, βοηθάει κι η πρεσβυωπία, ενώ αγαπάει το αλκοόλ και φροντίζει να το μοιράζεται απλόχερα ιδίως με αυτές τις 3-4 που έχει σταμπάρει. Γιατί, από όλους τους πέφτουλες, ο Γκουρούς είναι ο σοφότερος: δε βάζει ποτέ όλα τα αυγά του σε ένα καλάθι. Επίσης, προτιμάει τις παντρεμένες, αφού εκτός απροόπτου δεν έχουν απαιτήσεις ή τη δυνατότητα να γίνουν περισπάσεις. Άλλωστε ο Γκουρούς έχει πνευματικό κεφάλαιο: εξέδωσε μια ποιητική συλλογή στα 23 (είχε αφήσει έντονες εντυπώσεις), κάνει το διδακτορικό του από τον καιρό που ήταν υπουργός ο Κοντογιαννόπουλος, ενδεχομένως δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας, έχει παίξει στο θέατρο δίπλα στον Κιμούλη, γράφει σε σοβαρή αθηναϊκή εφημερίδα, μετέφρασε τα άπαντα του Λοκ αλλά δεν τα εξέδωσε γιατί δεν τον ικανοποιεί τελικά η μετάφρασή του. Στα νιάτα του ο Γκουρούς έλιωσε στο χερογλύκανο και στο φέιμους με πάγο, και τώρα αναπληρώνει όσο μπορεί: το μπόι που του λείπει το 'χει σε μυαλό. Ή έτσι ακούγεται τουλάχιστον.

Από το blog sraosha2

“Τα πιάνουν” βουλευτές;

Πρώτο: Δεν ξέρουμε αν υπάρχουν βουλευτές που «τα πιάνουν» για να ψηφίζουν Προέδρους της Δημοκρατίας, για να ψηφίζουν νόμους, για να ρίχνουν ή για να ανεβάζουν κυβερνήσεις.

    

Δεύτερο: Ξέρουμε ότι εκείνη η διαπίστωση πως «όταν παίρνονται παρουσίες στη Βουλή, είναι πολλοί βουλευτές που δεν ξέρουν τι πρέπει να απαντήσουν: "Παρών" ή "αθώος"...» είναι μια φράση που αποδίδεται στον Ρούσβελτ. Όχι σε Έλληνα αξιωματούχο. Συνεπώς τη δράση της πολιτικής «βιομηχανίας» που λειτουργεί με όρους προσωπικής ιδιοτέλειας ή υπό την κατεύθυνση ισχυρών ταξικών συμφερόντων, που προωθεί διατάξεις και (ν)τροπολογίες εξυπηρέτησης «φίλων» και «ημετέρων», θα πρέπει να την αναζητήσουμε αλλού. Στην Αμερική ενδεχομένως. Στην Ελλάδα, όχι…

    

Τρίτο: Ξέρουμε ότι στην Ελλάδα της «Ζήμενς», του «έκανε ένα δωράκι στον εαυτό του» και του «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό» παλιά υπήρξαν «Τσιριμώκοι». Παλιά υπήρξαν «αποστάτες». Παλιά υπήρξαν «Γαρουφαλιάδες». Παλιά υπήρξαν και καταγγελίες για «συνομωσία», για «προδοσία» και για «συνασπισμό οικονομικών συμφερόντων» που όπως έλεγε ο κ.Μητσοτάκης έριξαν την κυβέρνησή του το 1993. Αυτά παλιά. Τώρα ο κ.Μητσοτάκης γίνεται αποδέκτης των φιλοφρονήσεων του κ.Σαμαρά στα γενέθλια της ΝΔ και ο κ.Σαμαράς γίνεται αποδέκτης του χειροκροτήματος του κ.Μητσοτάκη.

    

Τέταρτο:  Κάθε φορά που η πολιτική ζωή αποσπάστηκε από τον «φυσικό της δικαστή», δηλαδή την κοινωνία, όποτε μπήκε πίσω από το παραβάν της δικαστικής τηβέννου, οψέποτε κατρακύλησε να διεξάγεται με όρους δικαστικών ερευνών, από την υπόθεση «Enron» στις ΗΠΑ και τα «καθαρά χέρια» στην Ιταλία μέχρι τα Ειδικά Δικαστήρια στην Ελλάδα, αυτό τίποτα το καινοτόμο, τίποτα το «καθαρτήριο», τίποτα το φιλολαϊκό δεν προσέφερε σε ό,τι αφορά το πραγματικό περιεχόμενο της πολιτικής. Και άρα της ζωής των ανθρώπων.

    

Πέμπτο: Το παιχνίδι της τεχνητής πολιτικής πόλωσης αξιοποιείται, πάντα, ως αντιπερισπασμός για να ξεστρατίζει ή να συμπιέζεται η έκφραση των πραγματικών κοινωνικών αντιθέσεων.  

    

Έκτο: Στο παιχνίδι της τεχνητής πολιτικής πόλωσης και ειδικά όταν το κλίμα θερμαίνεται επικίνδυνα, κανείς δεν είναι αθώος του αίματος. Είτε η συμμετοχή του είναι εκούσια, είτε η συμμετοχή του είναι ακούσια. Είτε είναι πρωταγωνιστής στη τεχνική της τεχνητής έντασης είτε μετατρέπεται σε παρακολούθημά της.

    

Έβδομο (και σημαντικότερο): Κάθε κουβέντα στις συνθήκες που ζούμε η οποία δεν θέτει στο προσκήνιο της πολιτικής αντιπαράθεσης τα (πραγματικά) αίτια για το γεγονός ότι μόλις προχτές η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε ότι 4 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν υπό τον ζόφο της φτώχειας, κάθε πολιτική καντρίλια που αντιλαμβάνεται και παρουσιάζει τα αντιτιθέμενα κοινωνικά συμφέροντα με όρους «μονομαχίας» και με όρους «κοκορομαχίας» μεταξύ πολιτικών ηγεσιών, αποτελεί αποπροσανατολισμό. Αποτελεί πυροτέχνημα. Αποτελεί κοροϊδία. Και αυτή την κοροϊδία στην Ελλάδα του δικομματισμού την γνωρίσαμε κοντά 40 χρόνια. Από αυτή την κοροϊδία χορτάσαμε. Νισάφι. 

    

Υστερόγραφο: Ενώ οι εισαγγελείς του Αρείου Πάγου ψάχνουν αν υπάρχουν βουλευτές που χρηματίζονται, και ενώ κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση ανταλλάσουν πυρά στα ΜΜΕ, στη Βουλή συζητείται νομοσχέδιο για την χρηματοδότηση των κομμάτων. Με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο (στο οποίο θα επανέλθουμε) και με πρόσχημα τον έλεγχο στα οικονομικά των κομμάτων,επιτρέπεται και επίσημα πλέον η χρηματοδότηση κομμάτων και βουλευτών από επιχειρήσεις ενώ θεσπίζονται μάλιστα και… εκπτώσεις από το φορολογητέο εισόδημα του χρηματοδότη – επιχειρηματία για να χρηματοδοτεί κόμματα και βουλευτές! Και αυτό αποκαλείται «διαφάνεια» και «χτύπημα της διαπλοκής»! 

Toυ Νίκου Μπογιόπουλου