BBC: Τι θέλει η Βρετανία από την Ευρώπη;

Έπειτα από τη νίκη των Συντηρητικών στις εκλογές της προηγούμενης εβδομάδας, ο Ντέϊβιντ Κάμερον δεν σταματά να δηλώνει πως έχει εντολή «να επιδιώξει τη μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Ο βρετανός πρωθυπουργός ο οποίος ελπίζει ότι η κυβέρνηση πλειοψηφίας που διαθέτει θα αυξήσει την ισχύ του στις Βρυξέλλες, θέλει να επαναδιαπραγματευθεί τη βρετανική συμμετοχή πριν από το δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι του Ηνωμένου Βασιλείου στην ΕΕ, δημοψήφισμα που θα διεξαχθεί έως το τέλος του 2017. Όμως κράτα τα χαρτιά του κλειστά και δεν αποκαλύπτει τις λεπτομέρειες της στρατηγικής που θα ακολουθήσει. Το BBC απαντά σε έξι βασικά ερωτήματα που αφορούν αυτό το κρίσιμο, τόσο για τη Βρετανία όσο και για την ΕΕ, ζήτημα.

Τι ζητάει ο Ντέϊβιντ Κάμερον;

-Να επιτραπεί στη Βρετανία να μη συμμετάσχει σε μια ενδεχόμενη απόπειρα της ΕΕ να σφυρηλατήσει μία «ακόμη στενότερη ένωση» των ευρωπαϊκών λαών

-Τον περιορισμό της πρόσβασης ευρωπαίων μεταναστών σε εργασιακά επιδόματα και άλλες κοινωνικές παροχές της Βρετανίας. Στόχος του βρετανού πρωθυπουργού είναι η μείωση του αριθμού των ευρωπαίων πολιτών που επιλέγουν να μεταναστεύσουν στη χώρα του.

-Την προστασία των χρηματοπιστωτικών αγορών του λονδρέζικου City από την νομοθεσία της ΕΕ

-Την ενίσχυση των εξουσιών των εθνικών κοινοβουλίων των χωρών μελών της Ένωσης

-Την δημιουργία μηχανισμών με στόχο την «αποτροπή μεγάλων μεταναστευτικών ροών στην Ευρώπη» σε περίπτωση διεύρυνσης της ΕΕ

-Την δημιουργία δικλείδων ασφαλείας ούτως ώστε οι όποιες μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της ενιαίας αγοράς να μην είναι δυνατόν να επιβληθούν από την Ευρωζώνη σε χώρες που δεν μετέχουν σ' αυτήν.

-Την απελευθέρωση του επιχειρείν μέσω του περιορισμού της γραφειοκρατίας και της εφαρμογής μίας λιγότερο παρεμβατικής πολιτικής από την πλευρά των Βρυξελλών καθώς και το άνοιγμα σε νέες αγορές μέσω της υπογραφής συμφωνιών ελεύθερων συναλλαγών με τις ΗΠΑ και την Ασία

Ποιο το μέλλον της αρχής της ελεύθερης μετακίνησης;

Η ελεύθερη κυκλοφορία των ατόμων η οποία κατοχυρώνεται από τις συνθήκες της ΕΕ λειτουργεί παράλληλα με την ελεύθερη διακίνηση αγαθών και κεφαλαίων και την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών στο εσωτερικό της ενιαίας αγοράς. Για τους περισσότερους ηγέτες της ΕΕ, η προάσπιση της αρχής της ελεύθερης μετακίνησης στο εσωτερικό της ΕΕ αποτελεί «κόκκινη γραμμή», γεγονός που ενδέχεται να αναγκάσει τον Ντέϊβιντ Κάμερον να μην ζητήσει την επανεξέτασή της και να εστιάσει τις όποιες προσπάθειες του στον περιορισμό των κινήτρων, όπως η παροχή κοινωνικών επιδομάτων, που ενθαρρύνουν την ελεύθερη μετακίνηση των ευρωπαίων πολιτών και ιδιαίτερα τη μετανάστευση αυτών στη Βρετανία.

Τι θα γίνει με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων;

Η νέα κυβέρνηση των Συντηρητικών αναμένεται να επιδιώξει την απόσυρση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καθώς τάσσεται υπέρ μιας καθ' όλα βρετανικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Αυτό θα παρείχε στον βρετανό πρωθυπουργό τη δυνατότητα να θεσπίσει ευκολότερα τους περιορισμούς που επιθυμεί αναφορικά με την ελεύθερη μετακίνηση των ευρωπαίων μεταναστών. Μία τέτοια εξέλιξη, ωστόσο, θα έθετε «εν αμφιβόλω» τη συμμετοχή της Βρετανίας στην ΕΕ καθώς οι χώρες μέλη της Ένωσης υποχρεούνται να είναι μέλη και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Τι άλλο επιθυμεί ο βρετανός πρωθυπουργός;

Ο Ντέϊβιντ Κάμερον έχει δηλώσει πως δεν πρόκειται να δεχθεί καμία πρόταση αναφορικά με το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός κοινού ευρωπαϊκού Στράτου ενώ θέλει να απαλλάξει τις βρετανικές αστυνομικές δυνάμεις από τις παρεμβάσεις των Βρυξελλών. Εμφανίζεται, ωστόσο, διατεθειμένος να προβεί σε υποχωρήσεις όσον αφορά επιδιωκόμενες μεταρρυθμίσεις στην κοινωνική και εργασιακή πολιτική της ΕΕ. Έχει επίσης αποκλείσει το ενδεχόμενο ένταξης της Βρετανίας στη ζώνη του ευρώ.

Πως αντιδρούν οι ευρωπαίοι ηγέτες;

Ο Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, δήλωσε πως είναι έτοιμος να συνεργαστεί με τον Ντέϊβιντ Κάμερον με στόχο την υπογραφή μιας δίκαιης συμφωνίας τόσο για την Βρετανία όσο και για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κατά το παρελθόν, αρκετοί ευρωπαίοι ηγέτες εξέφρασαν έντονα την απροθυμία τους όσον αφορά το ενδεχόμενο επανεξέτασης και αλλαγής των ευρωπαϊκών συνθηκών με στόχο την ικανοποίηση των βρετανικών αιτημάτων. Έπειτα, όμως, από τον εκλογικό θρίαμβο των Συντηρητικών, «η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο των Βρετανών», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά μιλώντας στον Guardian ανώτερος αξιωματούχος της ΕΕ.

Τι θα συμβεί σε περίπτωση που ο Κάμερον δεν πάρει όλα όσα επιθυμεί;

Ο βρετανός πρωθυπουργός δέχεται ήδη πιέσεις για να δηλώσει εάν διατίθεται να πραγματοποιήσει εκστρατεία υπέρ της εξόδου της Βρετανίας, ενόψει της διεξαγωγής του σχετικού δημοψηφίσματος, από την ΕΕ σε περίπτωση που δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά του. Ο Ντέϊβιντ Κάμερον περιορίζεται προς το παρόν να δηλώνει πως δεν πρόκειται να «αποκλείσει τίποτα».

Το Βημα

Εντός (ευρώ), εκτός (ευρώ) και επί τα αυτά

euro.jpg

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90, την εποχή που ο σχεδιασμός του ευρώ βρισκόταν στο τελευταίο στάδιο και η επικείμενη τότε άφιξή του ήταν ορατή, ο τότε Ιταλός πρωθυπουργός επισκεπτόμενος τη Μαδρίτη προσπάθησε να πείσει τον Ισπανό ομόλογό του να καθυστερήσει η Ισπανία τη συμμετοχή της στο ευρώ. Η Ιταλία δεν ήταν έτοιμη: αυτό είναι επιβεβαιωμένο πλέον από πολλές αξιόπιστες πηγές και μέσα από επίσημες παραδοχές.

Η Ιταλία είχε δημόσιο χρέος 120% ως προς το ΑΕΠ, ήδη διπλάσιο από αυτό που προέβλεπε το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, ο δε κεντρικός τραπεζίτης της χώρας αναγνώριζε την αδυναμία της Ιταλίας να προσαρμοστεί στη δημοσιονομική πειθαρχία.

Ο Ισπανός με το «βάρος» της πρόσφατης τότε εκλογικής του νίκης και την έπαρση του συνεχιστή μιας θαλασσοκράτειρας αυτοκρατορίας, δεν συμφώνησε: η ισπανική εμμονή υποχρέωσε την ανέτοιμη Ιταλία να συμμετάσχει στο βιαστικό αυτό εγχείρημα αφού προηγουμένως «μαγείρεψε» τις εθνικές στατιστικές της. 

Η εφημερίδα «Financial Times» στις 26/6/2013 (με δέκα περίπου χρόνια καθυστέρηση) κατονόμασε τους τρεις «σεφ» της δημιουργικής αυτής λογιστικής: ο Μάριο Ντράγκι με την ιδιότητα του γενικού διευθυντή του ιταλικού υπουργείου Οικονομικών τότε και νυν πρόεδρος της ΕΚΤ, ο κ. Βιτόριο Λα Βία (προστατευόμενος του κ. Ντράγκι την εποχή εκείνη στο ιταλικό υπουργείο Οικονομικών: βλ. βιογραφικό του) και η Μαρία Καννάτα (στέλεχος του ιταλικού υπουργείου Οικονομικών: βλ. βιογραφικό της), μέλος της επιτροπής για τη μετάβαση στο ευρώ και της διαχείρισης του ιταλικού χρέους).

Η Γερμανία επίσης, πίστευε ότι η Ιταλία δεν ήταν έτοιμη για την είσοδό της στο ευρώ, όμως η Γαλλία χρειαζόταν ένα συνεταίρο ώστε να ενδυναμωθεί η «μαλακιά εκδοχή» του ευρώ  έναντι της Γερμανίας και να εξισορροπηθεί το γερμανικό αίτημα περί αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας.

Αντίστοιχες αμφιβολίες εκφράζονταν και για άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Το 1997 για παράδειγμα κατά τη διάρκεια μιας συνεδρίασης του Ecofin, ο τότε πρόεδρός του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ αντιμετώπισε τις ισχυρές ενστάσεις των Γερμανών και Ολλανδών ομολόγων του σε ό,τι αφορούσε τη συμμετοχή της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στο υπό σχεδιασμό τότε κοινό νόμισμα. Μπροστά σε αυτές τις αντιδράσεις, οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι με τη σειρά τους ακολούθησαν τη μαγειρική τέχνη των Ιταλών ως προς το «μαγείρεμα» των εθνικών  στατιστικών τους.

Οι ίδιοι οι Γερμανοί οικονομολόγοι δεν πίστευαν στην ετοιμότητα του νέου νομίσματος: το 1998, 155 κορυφαίοι Γερμανοί οικονομολόγοι υπέγραψαν κείμενο, το οποίο κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η «άφιξη του ευρώ είναι πολύ πρόωρη».

Δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυρισθεί κανείς ότι το ευρώ τέθηκε σε εφαρμογή πολύ πιο γρήγορα από ότι επέτρεπε η ετοιμότητα των εθνικών οικονομιών που επρόκειτο να υπηρετήσει μέσα από την πίεση που προκάλεσε η πτώση του Τείχους του Βερολίνου και η ενοποίηση της Γερμανίας. Επρόκειτο για μια οικονομικά πρόωρη απόφαση που απέβλεπε -μέσα από τα μάτια της ελίτ που τη σχεδίασε- στην επιτάχυνση των εξελίξεων για πολιτική ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Τον Δεκέμβριο του 2012 άλλωστε, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών κ. Σόιμπλε δήλωσε: «Εάν περιμέναμε το πότε θα επιτευχθεί η πολιτική ένωση δεν θα επιτυγχάναμε ποτέ τη δημιουργία του κοινού νομίσματος. Αυτό είναι ένα παράδειγμα των βασικών αρχών για το πώς λειτουργεί η ευρωπαϊκή ενοποίηση. Πάντα ξεκινάς από ατελείς λύσεις. Αν είναι να περιμένεις μέχρι να πετύχεις την ιδεατή λύση, δεν θα προχωρήσεις ποτέ.»

Μάλιστα ο τέως πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κ. Ρομπάι έχει δηλώσει ότι για τον Κολ και τον Μιτεράν το ενιαίο νόμισμα, κατά βάθος, δεν υπήρξε ποτέ ένα οικονομικό εγχείρημα. «Το ευρώ δεν δημιουργήθηκε», είπε «επειδή υπήρχε κάποια οικονομική αναγκαιότητα. Κάθε άλλο. Το ευρώ δημιουργήθηκε σαν ένα μέγιστο βήμα για την ευρωπαϊκή ενοποίηση.»

Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 όταν κορυφαίο οικονομικό στέλεχος του ελληνικού δημόσιου οικονομικού βίου που έχει διατελέσει μεταξύ των άλλων και υπουργός Οικονομικών και εκπροσωπούσε τη χώρα στις συζητήσεις για τη δημιουργία του ευρώ, ρωτήθηκε από (επίσης) κορυφαίο διπλωμάτη «Τι γνώμη έχετε για αυτό το καινούργιο νόμισμα που σχεδιάζετε;», η αυθόρμητη απάντηση που δόθηκε ήταν: «Τι να σας πω κύριε πρέσβη, όσο το νέο νόμισμα θα πηγαίνει καλά, όλοι θα είναι ευχαριστημένοι και κανείς δεν θα αναρωτιέται. Μόλις αρχίσουν τα προβλήματα τότε θα αρχίσουν όλοι να αναρωτιούνται».

Και να λοιπόν που ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε. Για την ακρίβεια, το ερώτημα πρωτοεμφανίστηκε πριν καλά καλά μπει το 2010 και στη συνέχεια επανεμφανίζεται με αυξομειούμενη ένταση ανάλογα με την ροή των γεγονότων και την πορεία των εξελίξεων. Συνήθως αυτό συμβαίνει όταν αρχίζει μία διαπραγμάτευση. Από το 2009 υπήρξαν διάφορες διαπραγματεύσεις. 

Σε κάθε διαπραγμάτευση, αυτό που επηρεάζει τη συμπεριφορά των πρωταγωνιστών και επομένως το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης, είναι τι θα κοστίσει στον καθένα η αποτυχία. Στην προκειμένη περίπτωση, τι θα κοστίσει μια πιθανή έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ.

Από την πλευρά της Ελλάδας, η αποχώρηση από το ευρώ θα δημιουργήσει για την χώρα μία  αποδιοργανωτική κατάσταση, για αυτό άλλωστε και δεν την υποστηρίζει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών. Αλλά τι θα κόστιζε στην υπόλοιπη ευρωζώνη; Υπάρχουν δυο αντικρουόμενες απόψεις.

Η πρώτη, η αποκαλούμενη «θεωρία του ντόμινο», υποστηρίζει πως αν έβγαινε η Ελλάδα, οι αγορές θα άρχιζαν αμέσως να αναρωτιούνται ποιος θα είναι ο επόμενος, κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη κατά τη διάρκεια της κρίσης των ασιατικών νομισμάτων τη διετία 1997-98. Η αποσύνθεση της ευρωζώνης θα μπορούσε να ακολουθήσει σαν άμεσο επακόλουθο.

Η άλλη άποψη, η αποκαλούμενη «θεωρία του έρματος» υποστηρίζει ότι η ευρωζώνη θα ενισχυόταν από την αποχώρηση της Ελλάδας. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, η νομισματική ένωση θα απαλλασσόταν από ένα επαναλαμβανόμενο πρόβλημα, και μια απόφαση της ευρωζώνης να επιτρέψει ή να καλέσει την Ελλάδα να φύγει, θα ενισχύσει την αξιοπιστία των κανόνων της. Καμία χώρα δεν θα τολμούσε πλέον «να εκβιάσει» τους εταίρους της πια. Ετυμολογικά η θεωρία αυτή εκπηγάζει από την έννοια της σαβούρας δηλαδή του συνόλου των βαρών που τοποθετούνται στα πλοία προκειμένου να αυξηθεί η ευστάθειά τους, και συνειρμικά οδηγεί στην λογική του «απαλλάσσομαι από ένα  ενοχλητικό φορτίο και ταυτόχρονα ισορροπώ με τα υπόλοιπα φορτία». 

Είναι όμως έτσι;

Είναι γεγονός ότι η ευρωζώνη μοιάζει στις μέρες μας να είναι καλύτερα προετοιμασμένη προκειμένου να αντιμετωπίσει τώρα μια ενδεχόμενη ελληνική αποχώρηση απ’ ότι ήταν πριν μερικά χρόνια όταν πρωτοξεκίνησε η συζήτηση για την πιθανότητα ενός Grexit. Παρ’ όλα αυτά, όπως σωστά επισημαίνεται , υπάρχουν τρεις (οικονομικοί) λόγοι για τους οποίους μία ελληνική έξοδος θα μπορούσε ακόμα να αποδυναμώσει σοβαρά τη νομισματική ένωση της Ευρώπης και ίσως να την οδηγήσει σε πλήρη διάλυση.

Πρώτα απ 'όλα, μια ελληνική έξοδος θα διαψεύσει τη σιωπηρή παραδοχή ότι η συμμετοχή στο ευρώ είναι αμετάκλητη. 

Είναι αλήθεια ότι η ιστορία μας διδάσκει πως καμιά δέσμευση δεν είναι (ποτέ) αμετάκλητη: σύμφωνα με τον Jens Nordvig της Nomura Securities, έχουν υπάρξει 67 νομισματικές ενώσεις  που αποσυντέθηκαν από τις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα. 

Στο σημείο αυτό ας μου επιτραπεί μία παρέκβαση: το παραπάνω εμπεριστατωμένο εύρημα, η παραπάνω ρητή αναφορά αν και υπάρχει στο «πρωτογενές κείμενο», μια ελληνική δημοσιογραφική μεταφραστική εκδοχή το απάλειψε.

Δεύτερον, το Grexit θα δικαίωνε όσους θεωρούν ότι το ευρώ είναι περισσότερο μια ενισχυμένη ρύθμιση σταθερής συναλλαγματικής ισοτιμίας, παρά ένα πραγματικό νόμισμα. Η εμπιστοσύνη στο αμερικανικό δολάριο βασίζεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε ένα δολάριο τράπεζας της Βοστόνης και ένα δολάριο τράπεζας του Σαν Φρανσίσκο. Αλλά δεδομένης της κρίσης από τις αρχές του 2010, δεν ισχύει το ίδιο για το ευρώ. Ο οικονομικός κατακερματισμός έχει εν μέρει υποχωρήσει, αλλά δεν εξαφανίστηκε, πράγμα που σημαίνει ότι ένα δάνειο που χορηγείται σε μια εταιρεία στην Αυστρία για παράδειγμα, δεν αποφέρει ακριβώς το ίδιο επιτόκιο ως δάνειο προς την ίδια εταιρεία από την άλλη πλευρά των αυστριακο-ιταλικών  συνόρων. 

Τίποτα από αυτά δεν είναι επί του παρόντος θανατηφόρα, λόγω των πρωτοβουλιών που έχουν αναληφθεί τα τελευταία χρόνια , αλλά θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι η πλήρης εμπιστοσύνη θα αποκατασταθεί εύκολα. Οι Ευρωπαίοι πολίτες θα αρχίσουν να βλέπουν το νόμισμα με ένα διαφορετικό τρόπο. Το ίδιο και οι απανταχού επενδυτές οι οποίοι θα αρχίσουν να εξετάζουν πιο προσεκτικά την αξία του κατακερματισμένου πλέον νομίσματος : Θα έπαιρνε διαφορετικό νόημα στα μάτια των μεν και των δε το ποιας χώρας προέλευσης είναι το κάθε ευρώ. Οι κυβερνήσεις μεταξύ τους εκ των πραγμάτων θα γίνουν πιο καχύποπτες ως προς τους κινδύνους στους οποίους οι υπόλοιποι εταίροι θα μπορούν να τις εκθέσουν. Η καχυποψία θα καταστεί μη αναστρέψιμη, και θα αντικαταστήσει την πίστη στην μη αναστρεψιμότητα της ευρωζώνης.

Τρίτον, μία ελληνική έξοδος θα ανάγκαζε την ευρωζώνη να επισημοποιήσει τους μέχρι στιγμής άγραφους και αδιευκρίνιστους κανόνες ενός διαζυγίου. Θα επέβαλλε τον καθορισμό των κανόνων, καθιστώντας επομένως σαφές πόσο αξίζει κάθε ευρώ, αναλόγως με το πού βρίσκεται, ποιος το έχει και σε ποια μορφή. Αυτό θα δημιουργούσε ένα επίσημο και απτό  «οδικό χάρτη» μιας οποιασδήποτε επόμενης αποχώρησης, που ποτέ δεν είχε προβλεφτεί επειδή «όλοι ήταν ευχαριστημένοι και κανείς δεν είχε αναρωτηθεί».

Επομένως τι ;

Κατά τα φαινόμενα βρισκόμαστε κοντά στο τέλος του πρώτου μέρους μιας μαραθώνιας διαδρομής που σχεδιάστηκε εσπευσμένα στο τέλος του ψυχρού πολέμου, το 1990.

Για τους πατέρες του ευρώ, το τέλος του ψυχρού πολέμου, το 1990, ήταν εξίσου εποχή ανησυχιών όσο και πανηγυρισμών. Κοιτούσαν το μέλλον με το μυαλό κολλημένο στο αιματηρό παρελθόν της ηπείρου. Θα λειτουργούσε αυτή η νέα Ευρώπη, κι ιδιαίτερα η ενοποιημένη Γερμανία, σαν λίκνο νέων εθνικισμών, που θα αφύπνιζαν ξανά τον εφιάλτη του πολέμου;

Ο Χέλμουτ Κολ και ο Φρανσουά Μιτεράν  -όπως και περίπου όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες από τότε- αντιλαμβάνονταν το κοινό νόμισμα σαν εξάρτημα ενός πολιτικού εγχειρήματος, της ευρωπαϊκής ενοποίησης, που είχε σκοπό να απομακρύνει τους παλιούς εφιάλτες. Για αυτούς ένας κόσμος χωρίς ευρώ θα ήταν ένας κόσμος που θα απειλούνταν ευθέως από συρράξεις, ίσως κι από πολέμους.

Λόγω αυτών των φόβων, το ευρώ στήθηκε χωρίς να υφίστανται οι βασικές συμφωνίες και οι κοινοί θεσμοί που θα είχαν μετατρέψει την Ευρώπη σε πραγματική ενιαία οικονομική ζώνη.

Το 1990 κυριαρχούσε επίσης η εντύπωση πως το ευρώ θα απέτρεπε την κυριαρχία της ενοποιημένης Γερμανίας επί της Ευρώπης. Όρος για να υποστηρίξει η Γαλλία την επανένωση της Γερμανίας ήταν να αποδεχθεί η τελευταία τη δημιουργία του ευρώ. Αλλά η περασμένη εικοσαετία συνηγορεί μάλλον περί του αντιθέτου: οι Γερμανοί μεταρρύθμισαν την οικονομία τους και σήμερα, όχι μόνο δεν ελέγχονται από τους Γάλλους, αλλά καθορίζουν μονομερώς τις τύχες της ΕΕ των 500 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Οι αγορές αντιλήφθηκαν ταχέως τους «αδύναμους κρίκους» που απειλούσαν τη συνοχή ολόκληρου του ευρώ, και οδήγησαν επί της ουσίας στη χρεοκοπία κράτη-μέλη σαν την Ελλάδα και την Πορτογαλία.

Αν το ευρώ δεν ήταν εκ κατασκευής πολιτικό εγχείρημα, σε μια Ευρώπη ανέτοιμη στην πραγματικότητα για κοινό νόμισμα, η σημερινή κρίση θα είχε επιλυθεί ίσως πιο εύκολα και πιο γρήγορα. Αλλά σήμερα αυτό δεν γίνεται.

Εδώ και 5 περίπου χρόνια, οι σύνοδοι των Ευρωπαίων ιθυνόντων δεν αναζητούν τρόπους αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης με όρους επίγνωσης της Ιστορίας, αλλά τρόπους συνέχισης της αποφυγής κάθε δραστικής παρέμβασης στις κατεστημένες ευρωπαϊκές ισορροπίες.

Αυτή είναι ίσως η χειρότερη συνέπεια του τρόπου δημιουργίας το ευρώ. Αντί να κατασκευαστεί ένα νόμισμα αποδεσμευμένο από πολιτικούς υπολογισμούς, όπως ήταν ο αρχικός σχεδιασμός, η διαχείριση του κοινού νομίσματος το μετέτρεψε σε «σάκο του μποξ» σε πολιτικές διελκυστίνδες και στην όξυνση του ανταγωνισμού μεταξύ των πλουσιότερων και των φτωχότερων Ευρωπαίων. 

Φαίνεται να επιβεβαιώνεται απόλυτα η πρόβλεψη που είχε διατυπώσει το 1997 ο καθηγητής οικονομίας στο Χάρβαρντ Μάρτιν Φελντσταϊν. Η άποψή του ήταν πως η δημιουργία του ευρώ θα οδηγούσε την Ευρωπαϊκή Ένωση σε μείζονα κρίση, καθώς τα προβλήματα της συνδιαχείρισης ενός κοινού νομίσματος από τόσο πολλά κράτη θα οδηγούσαν σε προστριβές, οξύτητες και στην αναβίωση του εθνικισμού.

Αυτή ακριβώς η αναβίωση του εθνικισμού, η αύξηση της ανισοτήτων, του εξτρεμισμού και της μισαλλοδοξίας που απειλούν τα ίδια τα θεμέλια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης έγινε πρόσφατα αντικείμενο ανάλυσης από τον Τζων Φέφερ  διευθυντή του Foreign Policy In Focus με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα καταλήξει όπως η Γιουγκοσλαβία ή η ΕΣΣΔ;».

Ο δε διακεκριμένος ιστορικός  Τίμοθι Γκάρτον ‘Ας συμπληρώνει επίσης πρόσφατα τον σχετικό προβληματισμό με εξίσου χαρακτηριστικό τίτλο «Η Ευρώπη διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη αλλά το βασανιστήριο είναι αργό».

Η περιγραφή που προηγήθηκε και που στηρίζεται σε πραγματικά περιστατικά και αξιόπιστες πηγές, υποδηλώνει ότι η συνέχιση της ευρωπαϊκής πορείας με τους υφιστάμενους οικονομικούς και πολιτικούς όρους δεν μπορεί να συνεχιστεί. 

Είναι προφανές ότι η Ευρώπη βρίσκεται σ’ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και η ελληνική παρατεταμένη κρίση σε συνδυασμό με τις ασφυκτικές (σε χρόνο, χρήμα και ψυχική αντοχή) διαπραγματεύσεις που διεξάγει η ελληνική κυβέρνηση, ιδιαίτερα μετά τα σημεία σύγκλισης σε τεχνικό επίπεδο αναδεικνύουν την αναγκαιότητα για μία συνεννόηση σε πολιτικό επίπεδο.

Μία όμως συμφωνία ακόμη κι αν επιτευχθεί θα έχει ως ένα σημείο επιλύσει τα ζητήματα που άπτονται  του πρώτου μέρους της μαραθώνιας διαδρομής. 

Ο δρόμος είναι μακρύς και αμέσως μετά θα πρέπει να ανοίξει ένας ευρύς, τόσο εθνικός όσο και ευρωπαϊκός διάλογος για το προς τα πού θα οδηγηθούν τα ευρωπαϊκή πράγματα. Ένας τέτοιος διάλογος δεν μπορεί να γίνει μόνο μέσα στα κλειστά σαλόνια κάποιων ελίτ.

Θα πρέπει να γίνει κατανοητός από τους Ευρωπαίους πολίτες και όχι να γίνει εν αγνοία τους. Θα πρέπει να γίνει επίσης κατανοητός από τους ίδιους τους κυβερνώντες (βλ. για παράδειγμα δηλώσεις Γκουρία για την Αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας).

Ένας τέτοιος διάλογος θα πρέπει να αγγίξει όλες τις παραμέτρους της ευρωπαϊκής ασυνεννοησίας: την οικονομική πτυχή, την πολιτική, την διαπολιτισμική και βέβαια την ουσιαστική εκχώρηση αρμοδιοτήτων στο ευρωκοινοβούλιο.

Βεβαίως το ερώτημα είναι ποιοι θα αναλάβουν το βάρος τέτοιων πρωτοβουλιών που θα βοηθήσουν να αποσπασθεί η Ευρώπη από την πολιτική κηδεμονία παρωχημένων ή άοσμων μορφών;

Ο Τίμοθι Γκάρτον ‘Ας  δεν είναι αισιόδοξος για την επιβίωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά ακόμα δεν είναι πολύ αργά για την Ευρώπη να αλλάξει πορεία:

« …Μπορούν αυτοί που γεννήθηκαν γύρω από το 1989 – και αυτοί που γεννήθηκαν μετά την χρονιά αυτή- να παράγουν την πολιτική φαντασία και βούληση που η τρέχουσα πολιτική αποτυγχάνει να παράγει;».

Υπό αυτή την έννοια, η ελληνική διαπραγματευτική ομάδα έχει να παίξει τον ρόλο της.

 

Μιχάλης Κονιόρδος Καθηγητής ΤΕΙ Πειραιά

Η Αγία Βαρβάρα θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο Eurogroup

Με τιμές αρχηγού κράτους έγινε σήμερα η υποδοχή του ιερού λειψάνου της Αγίας Βαρβάρας στη χώρα μας. Η Αγία Βαρβάρα παραλαμβάνει την αρχηγία του κράτους από το Άγιο Φως και θα την παραδώσει στο Άγιο Πνεύμα. 

Αύριο η Αγία Βαρβάρα θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στο κρίσιμο Eurogroup, συνοδευόμενη από τον Γιάνη Βαρουφάκη και την ιερή παντόφλα του Αγίου Διονυσίου.

Η Αγία Βαρβάρα θεωρείται η προστάτιδα του πυροβολικού γιατί ήταν κάπως πυροβολημένη.

Όταν ήταν μικρή, έπαιζε με πόλεμο με τα αγόρια, ενώ, όταν μεγάλωσε, έφτιαχνε κανόνια και βομβάρδιζε τους ειδωλολάτρες, για να τους κάνει χριστιανούς. Μετά θάνατον.

Η Αγία Βαρβάρα, πριν γίνει Αγία, ήταν θεογκόμενα αλλά φόβιζε τους άνδρες επειδή ήταν στρατόκαυλη και κυκλοφορούσε πάντα με μπαζούκας.

Ο πατέρας της, για να την προφυλάξει από τους μνηστήρες, την έκλεισε σε ένα πύργο, και διέταξε να χτιστεί ένα λουτρό μόνο για αυτήν, ώστε να μην την παίρνουν μάτι οι ανώμαλοι στα δημόσια λουτρά.

Η Αγία Βαρβάρα πήγε και άνοιξε και τρίτο παράθυρο στο λουτρό για να τιμήσει την Αγία Τριάδα -είπαμε, ήταν πυροβολημένη-, οπότε ο πατέρας της είπε να την παραδώσουν στον Έπαρχο, μπας και την κουτουπώσει και ηρεμήσει.

Ο Έπαρχος έπαθε πλάκα με την Αγία Βαρβάρα -που ήταν κρεβατογεμίστρα- και έγινε καυλοπυρέσσων, αλλά η Αγία Βαρβάρα του τα έκανε μπαλόνια με τις προσευχές, οπότε ο Έπαρχος έδωσε εντολή να την αποκεφαλίσει ο πατέρας της, ο οποίος γούσταρε τρελά να αποκεφαλίσει την κόρη του, γιατί δικιά του κόρη ήταν και την έκανε ό,τι ήθελε.

Ο αιμοχαρής πατέρας αποκεφάλισε την Αγία Βαρβάρα και αμέσως μετά τον χτύπησε κεραυνός και τα κακάρωσε, αλλά τότε δεν υπήρχαν smartphones, για να τραβήξει κάποιος ένα βίντεο και να το ανεβάσει στο YouTube και στο Facebook, για να το δούμε κι εμείς, και να κάνουμε like.

Του Πιτσιρίκου

Πρωτομαγιά

«Εμεiς παραβhκαμε τους νoμους σας, για να δεiξουμε στο λαo σε τι αποβλeπουν όλοι σας οι θεσμοi: στο να εγκαθιδρyσουν, στη χωρα αυτη, μια ολιγαρχια, όμοια της οποιας σε κτηνωδια, δεν υπαρχει πουθενα στη Γη!

    Αν πιστεύετε ότι με το να μας κρεμάσετε θα εξουδετερώσετε το κίνημα των εργαζομένων, το κίνημα από το οποίο εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα που σέρνονται στη φτώχεια και στη μιζέρια, περιμένουν τη λύτρωσή τους -αν αυτή είναι η γνώμη σας- τότε κρεμάστε μας!

    Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα, εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού, θα ξεπεταχτούν οι φλόγες. Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε…».

Σικάγο 1886.

    Αυτά ήταν τα λόγια με τα οποία ο Αύγουστος Σπάις, ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης του Μάη, απευθύνθηκε στους δικαστές του την ώρα που εκείνοι τον έστελναν μαζί με τους συντρόφους του στην αγχόνη.

Αγκαγκαμπού γκιγκί γκαγκαμπού ο γκιγκί γκαγκά

Ήταν ακόμα, αν θυμάμαι καλά, δικτατορία και το κοινωνικό- πολιτικό τραγούδι, σε συνδυασμό με το ρεμπέτικο και το λαϊκό εξέφραζαν μια διαχρονική ελληνικότητα, αλλά και μια πολιτική επικαιρότητα. Τότε ο ευφυέστατος κατά τα λοιπά κ. Κίσινγκερ βγήκε κι έκαμε μια  περισπούδαστη δήλωση. Περιφραστικά έλεγε: Αν θες να χειραγωγήσεις έναν λαό όπως τον ελληνικό, δεν έχεις παρά να χειραγωγήσεις την έκφρασή του μέσα από το τραγούδι του. 

Δεν είχε άδικο. Γιατί μέσα από αυτό το τραγούδι μπορούσαν να συσπειρωθούν όλοι οι Έλληνες, από τη μια άκρη της χώρας ως την άλλη, σ΄ όποιο πνευματικό επίπεδο κι αν ανήκαν. Είχαν προηγηθεί σπουδαίοι κύκλοι τραγουδιών του Μίκη, του Μαρκόπουλου, του Ξαρχάκου, του Καλδάρα, του Μούτση και άλλων.

Με τη Μεταπολίτευση παρατηρήθηκε μια στροφή των δισκογραφικών εταιριών στο πολιτικό τραγούδι. Παραμέρισαν τους κύκλους τραγουδιών από τους συνθέτες και επέβαλλαν το σταρ σύστεμ των τραγουδιστών. Κι ήταν τότε που ο Μάτσας ζήτησε από τον Καλδάρα να γράψει τρία τραγούδια για το Νταλάρα κι ο Καλαδάρας του απάντησε: «Εγώ έχω δώδεκα τραγούδια να κάνω δίσκο. Αν τα θες, πάει καλά, αλλιώς προτιμώ να μείνω σπίτι, να πλένω τα πιάτα της γυναίκας μου»…..

Τότε, που ο συχωρεμένος ο Πατσιφάς, απευθυνόμενος στον Πάριο του είπε: «Ξέρεις γιατί έχεις επιτυχία; Γιατί σ΄ ακούνε οι κακογαμημένες, κι αυτές είναι πολλές»…

Έτσι σταδιακά μπαίνουν στο περιθώριο οι σπουδαίοι συνθέτες και εξαφανίζονται οι κύκλοι τραγουδιών με αποτέλεσμα ο Χατζιδάκις να αναγκαστεί να κάνει το Σείριο στον οποίο προσφεύγει και ο Μίκης. Στο μεταξύ ενισχύεται η πειρατεία και με την εμφάνιση του CD το κέρδος των εταιριών όλο και συρρικνώνεται. 

Και τότε έρχεται η πολιτική του εφήμερου σουξέ. Μια κι έξω κι όσα προλάβουμε να αρπάξουμε. Έτσι ανοίγει ο μεγάλος κάδος των σκουπιδιών και ενθαρρύνεται μια ποπ άποψη στο ελληνικό τραγούδι, ανούσια αλλά ρυθμική, που απευθύνεται πλέον σε μια γενιά, η οποία σταδιακά κόβει τις ρίζες της από την τραγουδιστική της ιθαγένεια. Παράλληλα εμφανίζονται νέα είδωλα επιρροής της νεολαίας πού ξεσκίζουν πουκάμισα στις πίστες, δημιουργούνται φαν κλαμπ κι όλα βαδίζουν στα πρότυπα του…Λος Άντζελες!

Για να διατηρήσουν ωστόσο κι ένα άλλοθι, κάποιες εταιρίες κάθε τόσο χρησιμοποιούν καλλιτέχνες που έρχονται από το κοντινό παρελθόν και έχουν κάποιο πέρασμα στό κοινό, όπως για παράδειγμα ο Νταλάρας, η Αλεξίου, ο αδιάφορος Πάριος. Κι επειδή αυτοί έχουν κάποιες απαιτήσεις, μελοποιούνται και ορισμένοι στίχοι αξιόλογων στιχουργών, όπως η Λίνα Νικολακοπούλου, ο Οδυσσέας Ιωάννου και κάποιοι ακόμα. Επίσης φτάνουν στο κέντρο κάποιες μεμονωμένες φωνές από τη Θεσσαλονίκη όπως τύπου Νίκου Ζερβουδάκη. 

Και στην Αθήνα ο Κραουνάκης δίνει τη δική του μάχη με τη «Σπείρα- Σπείρα», ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας,ο Αλκίνοος Ιωαννίδης με τις μπαλάντες του και μερικοί ακόμα. Ωστόσο, από δισκογραφικής άποψης, το ελληνικό τραγούδι που εξέφραζε την κραυγή και την αγωνία αυτού του λαού μπήκε πια στο περιθώριο του εμπορικού ενδιαφέροντος. 

Η ποπ ελαφρότητα επικράτησε στη νεολαία και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε αν της μιλήσεις σήμερα για κύκλους τραγουδιών όπως η Ιθαγένεια, ο Ήλιος ο Πρώτος, τα Λιανοτράγουδα, να θεωρείσαι γραφικός και εκτός μιας παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας.

Στο σημείο αυτό εμφανίζεται ο μαέστρος, σύζυγος της κυρίας Σόνιας Θεοδωρίδου, να προτείνει το Άξιον Εστί με το Σάκη Ρουβά. Και μάλιστα, η κυρία Θεοδωρίδου να δηλώνει ότι, ου προς θάνατον, δεδομένου ότι η ίδια έχει ερμηνεύσει Σούμπερτ με… ποπ ορχήστρα! Εδώ πια θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι όπως φρικάρεις σαν ακούς την Αγνή Μπάλτσα να ερμηνεύει τη «Φραγκοσυριανή», άλλο τόσο παθαίνεις την πλάκα σου με κάποιες ποπ διασκευές π. χ. της «Αρχόντισσας». Θα τρίζουν δηλαδή τα κόκαλα του Μάρκου και του Τσιτσάνη. Κι εντάξει, πρόβλημα του Σούμπερτ να τον ερμηνεύει με ποπ τζιριτζάντζουλες η κυρία Θεοδωρίδου. 

Με μας όμως το θέμα είναι αλλού: Κάθε τραγούδι, είτε αυτό είναι το Άξιον Εστί, είτε είναι η «Συννεφιασμένη Κυριακή» ενέχουν ισχυρούς συμβολισμούς. Πατάνε πάνω στην. αισθητική και την κοινωνική δομή αυτού του τόπου. Κι εδώ όπως έχουν σημασία τα άγια οργανάκια π. χ το μπουζούκι, ο ταμπουράς, το μπαγλαμαδάκι, άλλη τόση σημασία έχει ο ερμηνευτής και αυτό πού συμβολίζει. 

Διότι διαφορετικά, ποιος μπορεί να εμποδίσει τη λέιντι Γκάγκα να ερμηνεύσει αύριο τον «Επιτάφιο» και γύρω της να χορεύουν τα ξέκωλα;

Το θέμα λοιπόν δεν είναι ότι τραγουδάει ο Σάκης, το θέμα είναι ΤΙ συμβολίζει ο Σάκης. Κι αυτό που συμβολίζει είναι ένας σταδιακός αποχαρακτηρισμός της πιο ουσιαστικής έκφρασης αυτού τού λαού: Του τραγουδιού του. 

Έτσι βλέπουμε σε βάθος χρόνου να δικαιώνεται απόλυτα ο κ. Κίσινγκερ. Ώσπου να φτάσουμε στην απόλυτη μελωδικά εκφραστική του πρόταση, που την προέβλεψε έγκαιρα ο Χάρρυ Κλινν. Στο Αγκαγκαμπού γκιγκί γκαγκαμπού ο γκιγκί γκαγκά..

Του Αρή Σκιαδόπουλου

Η «Αγία τράπεζα» του Σάλα

Χορτάσαμε αυτές τις μέρες από ρεπορτάζ για τη «φιλεύσπλαχνη τράπεζα Πειραιώς η οποία διαγράφει τόκους καταναλωτικών, στεγαστικών& πιστωτικών καρτών» με μια απλή προϋπόθεση: Να μένεις σε παγκάκι ή χαρτόκουτο. Να έχεις δηλαδή εισόδημα μέχρι 6 χιλιάρικα το χρόνο…

Κοιτώντας πιο προσεκτικά την αγαθοεργία του καλού (τραπεζικού) Σαμαρείτη θα διαπιστώσει κανείς ότι πρόκειται για μια απλή λογιστική κίνηση η οποία υπαγορεύεται από την κοινή (τραπεζική) λογική: ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος. Με πιο απλά λόγια, ο φιλεύσπλαχνος τραπεζίτης διέγραψε αυτά που με κανέναν τρόπο και με καμία δύναμη δεν θα μπορούσε να πάρει.

Για να φτάσουμε όμως σ αυτήν την απροκάλυπτη κοροϊδία ενδεδυμένη μάλιστα με το πέπλο της αγαθοεργίας προηγήθηκαν και συνεχίζονται:
Θαλασσοδάνεια σε γνωστούς και φίλους (πχ media)
Αρπαγές (τράπεζες, Κύπρου, Αγροτική)
Ανα-κεφαλαιοποιήσεις με δανεικά του δημοσίου

Αυτό το τελευταίο σημείο αξίζει την προσοχή μας: Το Δημόσιο, με δάνεια από το ευρωσύστημα ανέλαβε να πληρώσει για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που έγινε απαραίτητη λόγω της κερδοσκοπικής και χαριστικής δανειοδοτικής πολιτικής τους προς μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, εξαιτίας της αυθαίρετης λογικής «κουρέματος» του χρέους μέσω PSI και εξαιτίας των μνημονιακών πολιτικών, που έσπρωξαν στο «κόκκινο» εκατοντάδες χιλιάδες δανειολήπτες. Ενώ, όμως, τα κεφάλαια της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών τα έβαλε με δανεικά το Δημόσιο, οι μετοχές των τελευταίων δεν πέρασαν στα χέρια του Δημοσίου.

Κάπως έτσι, λοιπόν, οι «άγιες τράπεζες» συνεχίζουν το θεσπέσιο έργο τους με τους τραπεζίτες να εμφανίζονται οσίες και ευεργετούσες παρθένες…

Του Δημήτρη Μηλάκα

Δικαιοσύνη ή χανόμαστε!..

     Νωρίς σήμερα το πρωί, το blog είδε από μακριά κάποιον άνθρωπο να ψάχνει στον κάδο με τα σκουπίδια.
     Πλησιάζοντας είδε ότι ήταν μία κοπέλα γύρω στα 35, και περνώντας δίπλα απ' τον κάδο είδε το άδειο βλέμμα της, την παραίτηση από κάθε είδους χαρά της ζωής, την άρνηση ακόμη και της θηλυκότητας των νιάτων της,  το βάρος της ύπαρξης που ήδη έσερνε.

     Το blog έγινε μέσα του έξαλλο.     
     Αναλογίστηκε πόσες άραγε προσωπικές και οικογενειακές καταστροφές, και πόσες ρημαγμένες ζωές κυκλοφορούν εκί έξω,
     ..για να μπορεί ο εικονιζόμενος ανθρωπόμορφος πίθηκος να κυκλοφορεί ακόμη ελεύθερος υγιής και ''σένιος'',
     ..αφού πρώτα κατέστρεψε ΕΣΥ και Παιδεία, κι αφού γυρόφερε το τομάρι του σε διάφορες Ελιές, Κινήσεις των 58, αφού απείλησε την κοινωνία ότι θα κάνει δικό του κόμμα,
     ..γύρισε πάλι στο ΠαΣοΚ, να γλύψει εκεί που έφτυσε, σιχαμένος και απτόητος.

     Ο απίστευτος καραγκιόζης που είχε το θράσος σε Επιτροπή της Βουλής να δημιουργήσει επεισόδιο φωνάζοντας προς τον αναπληρωτή Υπουργό Οικονομικών: '' Είμαστε εκπρόσωποι του λαού, εσείς τι θέλετε εδώ; Δεν είστε εκπρόσωπος του λαού '',
     ..καταλήγοντας ότι οι ίδιοι όταν κυβερνούσαν ήταν εκλεγμένοι, κι όχι μη κοινοβουλευτικοί!!!
     Σαν να μη θυμόμαστε πως αυτοί κάνανε ακόμη και πρωθυπουργό έναν τραπεζίτη για να ''νουθετεί'' από βήματος της Βουλής τον λαό στα αγγλικά (!!!!),
     ..σαν να μην θυμόμαστε το Στουρναροτόμαρο που αρνιόταν να απαντήσει στην Βουλή σε ερωτήσεις βουλευτών της αντιπολίτευσης,
     ..σαν να ξεχάσαμε κιόλας τον ΒεληΓκίκα, που έβγαλε λίγα-λίγα και μελετημένα τα λεφτά του έξω γιατί...φοβήθηκε!

     Ξέρει πολύ καλά ότι ξέρουμε πως μας λέει ασύστολα ψέματα,
     ..κι όμως εκεί! Έχει το θράσος μπροστά στην μούρη μας, ενσυνείδητα, να μας φτύνει την εγκληματική διαστροφή της αλήθειας,
     ..υποτιμώντας τόσο βάναυσα την νοημοσύνη και την μνήμη τούτου του λαού!
     Σαν ακριβώς να μας κοροϊδεύει, σαν να μας λέει χαχόλους που τον έχουμε ακόμη και κυκλοφορεί ελεύθερος και ανενόχλητος, σαν να κάνει εμετό απάνω μας την ειρωνεία της κακουργίας του!

     Οι ίδιες φάτσες που μας έφεραν μέχρι εδώ, τα ίδια φερέφωνα των μνημονίων, οι ίδιοι σχολιαστές-δημοσιογράφοι-χαφιέδες της τηλεόρασης και απολογητές των τοκογλύφων,
     ..οι ίδιοι παραμένουν ακόμα ατιμώρητοι, 
     ..οι ίδιοι κυβερνούν, εν πολλοίς, ακόμα!

     Αν δεν υπάρξει δικαιοσύνη σ' αυτόν τον τόπο,
     ..αν όλοι αυτοί μείνουν ατιμώρητοι όπως οι άλλοι δωσίλογοι και μαυραγορίτες της Κατοχής,
     ..σωτηρία γι αυτή την χώρα δεν θα υπάρξει!
     Μακάρι και να μας χαρίσουν όλο το χρέος, μακάρι και να μας χαρίσουν δεκαπέντε χρέη!

     Η τιμωρία των ιταμών παλιανθρώπων είναι πρωταρχική!
     Σπουδαιότερη από κάθε συμφωνία με τους ''εταίρους'',
     ..σημαντικότερη από κάθε άλλη ανακούφιση του χειμαζόμενου λαού.

     Να το αντιληφθεί αυτό η κυβέρνηση, πριν να είναι πολύ αργά.
     Για όλους μας!..
      mandatoforos.blogspot

Ελληνικός Λαός και Eυρωπαϊκοί Κανόνες

Αυτό το Σαββατοκύριακο η γαλλική Λιμπερασιόν κυκλοφόρησε με το εξώφυλλο της αφιερωμένο στην Ελλάδα. Υπάρχει ένα εκτενές αφιέρωμα με άρθρα και γνώμες για την πορεία των διαπραγματεύσεων.

Μια γλαφυρή εικόνα στο εξώφυλλο δείχνει την Ελλάδα να "ξεφλουδίζεται" από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Όπως διαβάζω από το δημοσίευμα του Λευτέρη Σαββίδη, η γαλλική εφημερίδα εξερευνά τη δύναμη των ισχυρισμών της νέας ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στη στάση και την επιμονή των Ευρωπαίων να εφαρμοστούν όλα όσα συμφώνησαν οι προκάτοχοί της.

Το βασικό αφιέρωμα της εφημερίδας μοιράζεται σε εκείνους που θεωρούν πως η Ελλάδα δικαιούται να ζητά αλλαγή στο πρόγραμμα, εφόσον αυτό επιθυμεί και ο ελληνικός λαός με την ψήφο του και εκείνους που προκρίνουν ως εκ των ουκ άνευ το σεβασμό των συμφωνιών. Είναι γεγονός ότι αυτό είναι πλέον το κύριο θέμα της διαπραγμάτευσης.

Η Ελληνική κυβέρνηση υποχώρησε από τα αρχικά αιτήματα της. Δεν διεκδικεί πλέον κούρεμα του χρέους αλλά μια ελάφρυνση στους στόχους του πρωτογενούς πλεονάσματος και ιδίως την δυνατότητα να θεσμοθετεί και να νομοθετεί η ίδια στο εσωτερικό της χώρας.

Πρότεινε την δική της ατζέντα και τις δικές τις μεταρρυθμίσεις, αποδεχόμενη όμως τα συμφωνηθέντα πλαίσια για τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας τα οποία εξάλλου έχει τηρήσει μέχρι στιγμής πληρώνοντας στο ακέραιο 2.1 δισ. τον Φεβρουάριο, 2.2 δισ. τον Μάρτιο και 0.8 δισ. τον Απρίλιο.

Με άλλα λόγια η Ελλάδα λέει. Τήρησα και θα τηρήσω τις διεθνείς υποχρεώσεις μου ως κράτος. Αφήστε να με νομοθετήσω για να είμαι σε αρμονία με το εκλογικό σώμα, να τηρήσω τις δεσμεύσεις μου και να καταπολεμήσω την ανθρωπιστική κρίση επιχειρώντας να οδηγήσω την χώρα σε αναπτυξιακή πορεία.

Χωρίς όμως τις δεσμεύσεις του προηγούμενου προγράμματος που οδήγησε σε συρρίκνωση κατά περίπου του 1/3 του ΑΕΠ της χώρας, εκτόξευσε το δημόσιο χρέος, προκάλεσε την μεγαλύτερη ανεργία σε περίοδο ειρήνης σε δυτικό κράτος και προκάλεσε μαζική φυγή κεφαλαίων αλλά και ανθρώπων εκτός της χώρας.

Αν και έχει γίνει πλέον κατανοητό ότι η εσωτερική διαχείριση της κρίσης στη χώρα δεν στόχευε στην επίλυση των προβλημάτων αλλά στη συνέχιση της νομής της εξουσίας από τις ίδιες διαπλεκόμενες ελίτ που παρέμειναν αλώβητες στην κρίση και μετακύλησαν το βάρος στους μικρομεσαίους, το πρόβλημα παραμένει και το βασικό σκέλος του προβλήματος είναι ότι το πρόγραμμα που βασίστηκε στην εσωτερική υποτίμηση απέτυχε. Η συνταγή ήταν λάθος.

Ο διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας Λοράν Ζοφράν εκτιμά πως οι Ευρωπαίοι διαθέτουν όλα τα δομικά επιχειρήματα για να υποστηρίξουν τη θέση τους απέναντι στην Ελλάδα.

«Οι συνθήκες που υπεγράφησαν από νόμιμα εκλεγμένες κυβερνήσεις, η μακροχρόνια βοήθεια προς την Ελλάδα, η αξία των δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων της ΕΕ δεν είναι κατώτερη από εκείνη της κυβέρνησης Τσίπρα».

Συμπληρώνει όμως. «Οι Ευρωπαίοι έχουν όλα τα επιχειρήματα εκτός από ένα: Ευφυΐα. Η μεταχείριση που επιβλήθηκε στην Ελλάδα από την Ένωση και τους πιστωτές της, όλοι το αναγνωρίζουν σήμερα, υπήρξε ηλιθιωδώς σκληρή».

Το ίδιο θα βεβαίωση και ο Γκάϊτνερ. Ο Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ είπε ότι η Ευρώπη επεδίωξε και πέτυχε να συντρίψει τους Έλληνες με μια προτεσταντική διάθεση παραδειγματισμού για όλους.

“We’re going to teach the Greeks a lesson. They are really terrible. They lied to us. They suck and they took advantage of the whole basic thing and we’re going to crush them.’ That was their basic attitude, all of them.”

Αυτά είπε ο Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ ότι άκουσε τον Φεβρουάριο του 2010 κατά τη σύνοδο της G7 στον Καναδά, όταν συζήτησαν με τον Σόιμπλε το ελληνικό πρόβλημα.

Η σπατάλη όμως των Ελλήνων ήταν σε απόλυτη συμπαιγνία με την Ευρώπη όλα αυτά τα χρόνια. Το σπάταλο ελληνικό δημόσιο αγόραζε εξοπλιστικά συστήματα δισεκατομμυρίων ευρώ και από τη Γαλλία και από τη Γερμανία. Το σπάταλο ελληνικό δημόσιο εξέδιδε κρατικά ομόλογα που αγόραζαν οι γαλλογερμανικές τράπεζες που πληρώνονταν με τόκο. Το διακύβευμα άλλωστε στην υπογραφή του Μνημονίου το 2010 ήταν η πληρωμή των Ελληνικών ομολόγων στις γαλλογερμανικές τράπεζες. Αυτές σώθηκαν. Εμείς τιμωρηθήκαμε για τις σπατάλες μας.

Επομένως οι Ευρωπαίοι έχουν μερίδιο ευθύνης για την σημερινή κατάσταση της χώρας. Και όχι μόνο για την κατάσταση προ του μνημονίου.
Όπως λέει και ο Νίκος Ξυδάκης: «Πουλήσαμε στους Ευρωπαίους πολίτες μια αφήγηση εντελώς ψευδή. Πίστεψαν πως πλήρωναν για να σώσουν τη χρεωμένη Ελλάδα, ενώ με την πρόφαση του σχεδίου διάσωσης δεν έσωζαν παρά τις γαλλικές και τις γερμανικές τράπεζες που είχαν δανείσει με απερίσκεπτο τρόπο τις διεφθαρμένες ελληνικές κυβερνήσεις».

Έχουμε λοιπόν ένα λάθος πρόγραμμα, από δόλο ή από ανεπάρκεια ή και από συνδυασμό των δύο, και έναν λαό που στις εκλογές αποφασίζει να το ανατρέψει. Και όπως φαίνεται αν και δίνει σαφή εντολή στην κυβέρνηση του να αλλάξει τα δεδομένα , η Ε.Ε. στραγγαλίζει την κυβέρνηση. Έχουν περάσει 3 μήνες και η Ευρώπη δεν αποδέχεται την λίστα μεταρρυθμίσεων.

Ποια είναι λοιπόν τα όρια της δημοκρατικής νομιμοποίησης των εθνικών κυβερνήσεων στην Ευρώπη απέναντι στα θεσμικά fora της Ε.Ε. που έχουν τους μηχανισμούς να επιβάλλονται στα κράτη αποφασίζοντας ακόμα και αν θα τους επιτρέπουν να εκθέτουν κρατικά ομόλογα τους στις αγορές και να δανείζονται;

Τι συμβαίνει όταν ένα πρόγραμμα είναι πανθολογουμένως αποτυχημένο όπως στην περίπτωση της Ελλάδας και ένας λαός αποφασίζει να απεγκλωβιστεί από αυτό; Έχει το δικαίωμα ή η μοίρα του είναι προαποφασισμένη;

Αυτό βέβαια δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Αφορά τα κράτη όλης της Ευρώπης, σύντομα έχουμε εθνικές εκλογές σε Ισπανία και Γαλλία και το πρόβλημα αφορά την καρδιά της Ε.Ε.

Τις απαντήσεις δεν τις ξέρουμε. Η ιστορία γράφεται ακόμα. Ο Ελληνικός λαός ζητά αποκατάσταση για να επιβιώσει. Η Ευρώπη επιμένει στην τήρηση των συμφωνηθέντων σε ένα πρόγραμμα όμως αποτυχημένο, εκμεταλλευόμενη την θωράκιση της απέναντι στον συστημικό κίνδυνο που μπορεί να προκαλέσει ένα Grexit και ποντάροντας στο φόβο των Ελλήνων να απεγκλωβιστούν από το ευρώ.

Την λύση πρέπει να την βρουν όλοι μαζί. Η Ελλάδα είναι έτοιμη να υποχωρήσει αλλά υποχωρεί σε ένα αποτυχημένο πρόγραμμα. Μέχρι που; Η Ελληνική κυβέρνηση έβαλε κάποια όρια. Η Ευρώπη έκανε λίγο πίσω αλλά βασικά επιμένει σε ένα πρόγραμμα που δεν προσφέρει λύσεις αλλά διαιωνίζει έναν θάνατο αργό.

Αυτή η εβδομάδα θα είναι η καθοριστική λόγω του Working Eurogroup. Δεν θα πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας ότι ο Πρωθυπουργός συναντήθηκε με τον Γεώργιο Παπανδρέου που είχε αποφασίσει να οδηγήσει την χώρα κάποτε σε δημοψήφισμα σχετικά με την βούληση των Ελλήνων να αποδεχτούν το πρόγραμμα της Ε.Ε. (οπότε και τον παραίτησαν).

Οι τελευταίες δηλώσεις του Βαρουφάκη και του Αντιπροέδρου της κυβέρνησης που επιλέγει για πρώτη φορά να εκτεθεί δημοσίως, λένε ότι αν η κυβέρνηση βρεθεί στον άχαρο ρόλο να κληθεί οπωσδήποτε να διαχειριστεί μια πολιτική τύπου email Χαρδούβελη ενδεχομένως να αναζητήσει νομιμοποίηση από τον ελληνικό Λαό, αφού δεν εκλέχτηκε γι αυτό τον λόγο.

Σε αυτήν την περίπτωση που είναι βέβαια απευκταία, ο Ελληνικός Λαός θα πρέπει να αποφασίσει για τις σχέσεις του με τους Ευρωπαϊκούς κανόνες.

Μπορεί να είναι άδικοι, μπορεί να είναι σκληροί, μπορεί να είναι οτιδήποτε αναλόγως της γνώμης του καθενός αλλά ο κόσμος θα ξέρει τα όρια τους και ενδεχομένως κληθεί να πάρει θέση αν θέλει να ζει υπό τον ασφυκτικό εναγκαλισμό τους αλλάζοντας ενίοτε και κυβερνήσεις ως πουκάμισα.
xristosladas.blogspot.gr

''Μ'', όπως...με περικεφαλαία!..

     Επειδή πιστεύουμε πως ένα blog πρέπει να είναι και ψυχαγωγικό,
     ..ιδού, ό,τι γελοιοδέστερο, ό,τι διαχρονικά γελοίο, ό,τι έχει τερματίσει την γελοιότητα στην Ελλάδα του σήμερα.

     Το blog βρίσκει πως ο εικονιζόμενος όλο και περισσότερο τείνει να μοιάσει ΚΑΙ φυσιογνωμικά στο πνευματικό του αδελφάκι,
     ..τον συμπαθέστατο εκείνον Κατέλη των ''Παρατράγουδων'' της Αννίτας!

     Κατανοώντας απόλυτα την υποχρέωση να μην ειρωνεύεταικαι να μην κοροϊδεύει κανείς τα άτομα με ειδικές ανάγκες,
     ..στέλνουμε όλη την συμπάθειά μας στα δύο πνευματικά αδέλφια,
     ..τους εκφράζουμε την αγάπη μας όπως αυτή εκδηλώνεται για κάθε κατοικίδιο,
     ..και τους ευχόμαστε να βρούνε επιτέλους την ψυχική γαλήνη και ηρεμία που τόσο τους λείπει,
     ..σε κάποιο από τα τόσα ειδικά ιδρύματα που υπάρχουν στην χώρα μας!

     Ελπίζοντας (ειλικρινά) ο ορίτζιναλ Κατέλης να βρίσκεται ακόμη στη ζωή, καθώς διάφορες δυσάρεστες φήμες κυκλοφορούν κατά καιρούς,
     ..να διευκρινήσουμε, πως ο ''μαϊμού'' Κατέλης είναι αυτός που χρειάζεται άμεσο εγκλεισμό σε ευαγές ίδρυμα,
     ..καθώς -σε αντίθεση με τον πραγματικό- είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος για την δημοκρατία και το γενικό συμφέρον τούτου του δοκιμαζόμενου λαού.
     Κάθε ώρα που περνάει με τον νεο-Κατέλη να κυκλοφορεί ελεύθερος,
     ..η ανασφάλεια μεγαλώνει!

     Το blog ελπίζει να σας διασκέδασε,
     ..και να σας προβλημάτισε! 

mandatoforos.blogspot

Δε θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον!

1) Ο Νίκος Μιχαλολιάκος, ο «φύρερ» της Χρυσής Αυγής, τότε που δεν έκρυβε πίσω από το δακτυλό του το ποιόν του, έγραφε:

 «Τι εμπόδιο μπορεί να σταθεί στο δρόμο μας αφού ακόμη και σήμερα νοιώθουμεΕΚΕΙΝΟΝνα μας οδηγεί (…) με τη σκέψη και την ψυχή μας δοσμένη στη Μνήμη του Μεγάλου μας Αρχηγού, υψώνουμε το δεξί χέρι ψηλά, χαιρετούμε τον Ήλιο και με το θάρρος που μας επιβάλλει η Στρατιωτική μας Τιμή και τοΕθνικοσοσιαλιστικόμας καθήκον κραυγάζουμε γεμάτοι πάθος, πίστη στο μέλλον και στα οράματά μας: HEIL HITLER!»(Νίκος Μιχαλολιάκος, περιοδικό «Χρυσή Αυγή», τεύχος 26, Μάιος 1987)…

    O Αρτέμης Ματθαιόπουλος είναι βουλευτής χρυσαυγίτης. Χρυσαυγίτης σαν τον μαχαιροβγάλτη που δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα. Αλλά ο Ματθαιόπουλος είναι και μουσικός. Σαν τον Φύσσα. Μόνο που ο Φύσσας τραγουδούσε για τη ζωή, τον έρωτα και τη λεβεντιά. Ο χρυσαυγίτης του συγκροτήματος «Pogrom» (τί όνομα, έ;) εμπνέεται από άλλα θέματα. Του αρέσει να τραγουδάει για το Άουσβιτς. Ιδού οι στίχοι από το άσμα του συγκροτήματος, το εμπνευσμένο από το Άουσβιτς:

«Γαμώ τον Βίζενταλ, γαμώ την Άννα Φρανκ/ γαμιέται κι όλη η φυλή του Αβραάμ./ Τ’ αστέρι του Δαβίδ με κάνει να ξερνάω/ αχ, το Άουσβιτς, πόσο το αγαπάω!/Ρε κωλοεβραίοι, δεν θα σας αφήσω/ στο τείχος των Δακρύων θα ’ρθω να κατουρήσω./ Juden Raus! Καίγομαι στο Άουσβιτς»…

    Αυτά το 2004. Τότε που οι χρυσαυγίτες δεν έκρυψαν το ποιόν τους…

    Ο Κασιδιάρης είναι ο γνωστός άντρακλας που χτυπάει γυναίκες. Στον ύμνο του για το ναζισμό έγραφε:

«Ποιο θα ήταν το μέλλον της Ευρώπης και ολόκληρου του σύγχρονου κόσμου, αν ο Β” Παγκόσμιος Πόλεμος (…) δεν σταματούσε την ανανεωτική πορεία του Εθνικοσοσιαλισμού; Είναι βέβαιο ότι (…) ο ρομαντισμός ως πνευματικό κίνημα και ο κλασικισμός θα υπερίσχυαν της παρακμιακής υποκουλτούρας που διέβρωσε τον λευκό άνθρωπο»…

    Αυτά για τον «ρομαντικό» χαρακτήρα του ναζισμού, ο τύπος που κυκλοφοράει με τη σβάστικα ζωγραφισμένη πάνω στο χεράκι με το οποίο γρονθοκοπεί γυναίκες, τα έγραφε πριν μόλις 4 χρόνια. Σαν σήμερα! Στις 20/4/2011 (περιοδικό «Χρυσή Αυγή»).

***

    2) Ο ναζισμός είναι έγκλημα. Το μεγαλύτερο έγκλημα που γνώρισε ποτέ η Ανθρωπότητα το προκάλεσε ο ναζισμός: Πάνω από 50 εκατομμύρια θύματα στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ελλάδα, η πατρίδα μας κατ’ αναλογία του πληθυσμού της υπέστη από τον ναζισμό τη μεγαλύτερη σφαγή από κάθε άλλη χώρα στον κόσμο: Πάνω από 700.000 νεκροί, ανείπωτες θηριωδίες, αμέτρητα ολοκαυτώματα…

***

    3) Η Χρυσή Αυγή είναι μια ναζιστική συμμορία. Όχι. Δεν είναι, τάχα, ένας πολιτικός φορέας που «απλώς» έχει στις τάξεις του και κάποιους εγκληματίες, όπως θέλουν να την παρουσιάζουν κάποιοι ξεφωνημένοι «αντιφασίστες». Είναι μια εγκληματική συμμορία. Και ο εγκληματικός χαρακτήρας αυτής της συμμορίας προκύπτει και αποδεικνύεται ακριβώς από αυτό: Από το γεγονός ότι είναι μια ναζιστική συμμορία. Είναι ο ναζιστικός χαρακτήρας της Χρυσής Αυγής που προδίδει και αποκαλύπτει τον εγκληματικό χαρακτήρα της.    

***

     4) Η δίκη και η ενδεχόμενη δικαστική καταδίκη του ναζισμού δεν αποτελεί λυσιτελή αντιμετώπιση του εγκλήματος που εκπροσωπεί. Καμιά φορά μπορεί να αποτελεί και προσωπείο του συστήματος που γεννά τον ναζισμό:

• To 1923 εκδηλώθηκε στο Μόναχο το λεγόμενο «πραξικόπημα της μπυραρίας».Ο Χίτλερ συνελήφθη αλλά παρότι οι νόμοι της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαϊμάρης προέβλεπαν ακόμα και την ποινή του θανάτου για το έγκλημά του, έμεινε στη φυλακή – σε υπερπολυτελές κελί – μόλις 8 μήνες, πλήρωσε 500 μάρκα πρόστιμο, και αφέθηκε ελεύθερος. Δέκα χρόνια αργότερα και αφού είχε αξιοποιήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, ο Χίτλερ διορίστηκε Καγκελάριος.

Αν η ιστορική γνώση παρέχει στοιχειώδη πολιτική επίγνωση, τότε το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι: Η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία και η δικαιοσύνη της κάθε άλλο παρά αποτελούν αδιαπέραστη ασφαλιστική δικλείδα απέναντι στον φασισμό.

• Στα καθ’ ημάς όσον αφορά τις σχέσεις της αστικής δημοκρατίας με τον φασισμό, και για να μην πάμε στα προεόρτια της χούντας των συνταγματαρχών, ας θυμηθούμε: Πριν φτάσουμε στην «4^ηΑυγούστου» και στην κήρυξη της φασιστικής μεταξικής δικτατορίας είχε προηγηθεί η 16^η Απρίλη του 1936. Τότε τα δυο μεγάλα κόμματα, το Λαϊκό κόμμα (σ.σ.: σαν να λέμε η «Νέα Δημοκρατία» της εποχής…) και το κόμμα των Φιλελευθέρων (σ.σ.: σαν να λέμε το «ΠΑΣΟΚ» της εποχής…) συνέπραξαν. Εφαρμόζοντας όλους τους τύπους της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας διόρισαν πρωθυπουργό τον φασίστα Μεταξά που δεν διέθετε στη Βουλή παρά μόλις 7 βουλευτές.  

      Κάπως έτσι, οικοδομήθηκε το κράτος της «4ης Αυγούστου» που ο ίδιος ο Μεταξάς το περιγράφει στα ημερολόγιά του ως εξής: «Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό…».

***

    5) Το κάδρο της «χρυσαυγειάδας» θα παραμείνει μισό, όπως και κάθε δήθεν «αντιφασιστικό» κάδρο, εφόσον από την εικόνα θα απουσιάζουν εκείνοι  που στέκονται δίπλα, πίσω και κυρίως πάνω από τους φασίστες και από τους ναζί. Ποιοι είναι αυτοί; Ο κατάλογος των μονοπωλίων και των πολυεθνικών, των τραπεζιτών και των βιομηχάνων που στήριξαν τον Χίτλερ είναι τόσο μακρύς όσο και γνωστός.

    Για να εντοπιστούν, για να πολεμηθούν και για να ξεριζωθούν τα αίτια και οι κινητήριες δυνάμεις που γεννούν και τροφοδοτούν τον φασισμό, ο Μπρεχτ επέμενε ήδη από τη δεκαετία του ’30: «… ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σανκαπιταλισμόςστην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός».

***

    6) Από την πλευρά των οικονομικών, των πολιτικών και κοινωνικών συμφερόντων που εκπροσωπεί, η Χρυσή Αυγή, που κάνει τοποθετήσεις στη Βουλή υπέρ εφοπλιστών  (Νοέμβρης 2012, Μάρτης 2013) και την ίδια ώρα δολοφονεί εργατόπαιδα (Φύσσας) και πραγματοποιεί δολοφονικές απόπειρες κατά εργατών (επίθεση κατά στελεχών του ΚΚΕ στο Πέραμα), αυτοπροβάλλεται σαν «αντισυστημική».

    Καθόλου πρωτότυπο. Ανάμεσα στις άλλες ιδιότητες του φασισμού και του ναζισμού είναι να παριστάνει τον «αντισυστημικό», την ώρα που είναι το πιο πιστό σκυλάκι και το πιο σιχαμερό φιδάκι στην υπηρεσία του συστήματος. Στην πραγματικότητα ο φασισμός γεννιέται μέσα στους υπονόμους του συστήματος της αγριότητας, της εκμετάλλευσης, της σήψης, της διαφθοράς. Σε συνθήκες κρίσης, δε, αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, γιγαντώνεται και αξιοποιείται από τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους με μοχλό τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία.

***

    7) Ανάλογα με το μέγεθος της καπιταλιστικής κρίσης ορίζονται και οι ανάγκες της οικονομικής ολιγαρχίας. Για να τσακίσει τις αντιστάσεις ή για να ξεστρατίσει την οργή που προκαλεί η πολιτική της, με την οποία μετακυλύει τα βάρη της κρίσης στο λαό, ο φασισμός αξιοποιείται είτε ως επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός της εξουσίας της, είτε ακόμα και ως επίσημη μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεών της.

• Αυτό συνέβη το 1919 στην Ιταλία όταν ο μεγιστάνας Ανιέλι έπαιρνε από το χεράκι τον Μουσολίνι και τον παρουσίαζε στους βιομηχάνους, στην έδρα του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Ιταλίας, ως τον πιστότερο υπηρέτη της τάξης τους.
• Όταν συγκροτούνταν τάγματα εφόδου χρηματοδοτούμενα από εργοστασιάρχες και  χτυπούσαν εργάτες και απεργίες, όπως γινόταν το 1920 στην Ιταλία από τους μελανοχίτωνες.
• Όταν ο βασιλιάς Βιτόριο Εμμανουέλε έπαιρνε  υπό την αγκάλη του τον «Ντούτσε» και τον διόριζε πρωθυπουργό το 1922.
• Αυτό συνέβη στη Γερμανία με τον Χίτλερ που έκανε πραξικόπημα το 1923 και δέκα χρόνια αργότερα οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι τον διόρισαν καγκελάριο.
• Χρειάζονταν εκείνη την μορφή πολιτικής διαχείρισης, που θα μπορούσε να εγγυηθεί μέσα από την θηριωδία και την κτηνωδία των μεθόδων της ότι τώρα πλέον θα τεθεί «το  κράτος στην υπηρεσία του ιδιωτικού κεφαλαίου», όπως τους υποσχέθηκε ο Χίτλερ από τη Λέσχη των Γερμανών Βιομηχάνων του Ντίσελντορφ το 1933.
• Όταν απειλείται η εξουσία της άρχουσας τάξης ή σε συνθήκες πολιτικής αστάθειας αυτής της εξουσίας, οι ελίτ δεν αναμένουν πότε ο φασισμός θα αποκτήσει κοινωνικό έρεισμα για να τον αξιοποιήσουν. Τον επιβάλλουν «από τα πάνω»:  Αυτό συνέβη το 1973 στη Χιλή, το 1936 στην Ισπανία, το 1936 και το 1967 στην Ελλάδα.

    Αυτήείναι η «αντισυστημικότητα» της Χρυσής Αυγής. Αυτή είναι άλλωστε η «αντισυστημικότητα» του ίδιου του ναζισμού:

«Ο εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος(σ.σ. του κομμουνιστικού δόγματος) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. σύντροφο των βιομηχάνων)»!

   Τούτος ο ύμνος στον Χίτλερ και στο ναζισμό, που μετέτρεψε τον εργάτη σε «πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας» και σε «σύντροφο» των βιομηχάνων, εκφωνήθηκε από τον κύριο Κρουπ. Τον επικεφαλής της γνωστής πολυεθνικής και πρόεδρο των Γερμανών βιομηχάνων, σε ομιλία του στις 26 Γενάρη 1934.

   Η ατράνταχτη αυτή ομολογία (περιλαμβάνεται στα Πρακτικά Δικών της Νυρεμβέργης, τόμος 1, κεφάλαιο VIII) ότι η καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι η τροφός του ναζισμού, ότι τα μονοπώλια και μερίδα του κεφαλαίου είναι οι προαγωγοί του φασισμού, με τα «Τάγματα Εφόδου» του οποίου, όταν τους «χρειάζονται», εξασφαλίζουν «ησυχία», «πειθαρχία», «υπακοή» και πολλά, πάρα πολλά κέρδη, διατηρεί  αυτούσια την αξία της.

    ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο κ.Σαμαράς, κατά την ομιλία του (11/10/2013) στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ, μιλώντας για τις εξελίξεις γύρω από τη Χρυσή Αυγή, είπε:

«… θα αποκαλυφθούν και όλοι οι αφανείς χρηματοδότες τους. Για να γνωρίζει ο ελληνικός λαόςποιοι από πίσω, ενώ ήξεραν, τους στήριζαν»…

    Άρα υπάρχουν «αφανείς χρηματοδότες». Μάλιστα.

    ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιοι είναι;Γιατί, σχεδόν δυο χρόνια μετά από εκείνη τη δήλωση, οι «αφανείς χρηματοδότες» των ναζί δεν αποκαλύφθηκαν; Το κράτος μας, με τους υπερκοριούς του, δεν ξέρει τίποτα; Για εκείνη την αναφορά του «Guardian», περί κύκλου ολιγαρχών που χρηματοδοτούν τη Χρυσή Αυγή, δεν έχει ακούσει κάτι; Και εν πάση περιπτώσει: Το δικαστήριο θα κινηθεί, τώρα, στην αναζήτηση αυτής της απάντησης;…

***

    8) Για την δυνατότητα του φασισμού να διεισδύει στην κοινωνική συνείδηση οι επισημάνσεις από την ιστορική εισήγηση του Γκεόργκι Δημητρόφ στο 7ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935 αποκτούν δραματική επικαιρότητα και συνιστούν πολύτιμο εργαλείο:

• Ο φασισμός «παίζει» με το αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας. Εκφράζει την πιο αντιδραστική μορφή του αστικού εθνικισμού. Διευκολύνει την διαιώνιση της ταξικής κυριαρχίας των ισχυρών, αποδίδοντας τα δεινά του λαού στην «εθνοτική του υποτίμηση» και όχι στην ταξική του καταπίεση.
• H φασιστική κλίκα, με το πρόσχημα ότι υπερασπίζεται τα πανεθνικά συμφέροντα, προωθεί την πολιτική καταπίεσης και εκμετάλλευσης του ίδιου της του λαού και της καταλήστευσης και υποδούλωσης άλλων λαών. Χρησιμοποιεί ως λίπασμα μετατροπής του πατριωτισμού σε σωβινισμό τον εθνικό μηδενισμό, που τον πλασάρουν με τη μάσκα του «διεθνισμού» οι ιδεολογικοί φορείς του κεφαλαίου που δεν έχει πατρίδα.
• Οι φασίστες, πάντα και παντού, μετατρέπουν την εθνική υπερηφάνεια του λαού για το παρελθόν του, για τους αγώνες του, για τη γλώσσα του, για την καταγωγή του, για τον τόπο του, για τα ιστορικά επιτεύγματά του, από εργαλείο φιλίας μεταξύ των λαών και εμπλουτισμού του ανθρώπινου πολιτισμού, σε «μαχαίρι» τουμισανθρωπισμού.
• Ο φασίστας μαγαρίζει την έννοια του πατριωτισμού. Στη θέση της αγάπης για την πατρίδα και τον σεβασμό στις πατρίδες των άλλων, στη θέση «Πατρίδα ή θάνατος» του Τσε Γκεβάρα, στη θέση «Είμαστε γεμάτοι από αίσθημα εθνικής περηφάνειας» του Λένιν για το ρώσικο λαό το 1914, στη θέση του πατριωτισμού του ΕΑΜ που απελευθέρωνε την πατρίδα το 1944, ο φασισμός βάζει την πατριδοκαπηλεία και την μισαλλοδοξία. Το κάνει πατώντας πάνω σε ό,τι θίγει το εθνικό αίσθημα κάθε λαού, το κάνει πατώντας πάνω στους εξευτελισμούς του αγγλικού δικαίου, της επιτήρησης, των ταπεινώσεων με «δόσεις» κοκ.
• Ο φασισμός, πάντα και παντού, αξιοποιεί την φτωχοποίηση πλατιών κοινωνικών στρωμάτωνγια να αποκτήσει κοινωνική βάση. «Ψαρεύει» στα κατεστραμμένα κοινωνικά στρώματα ξεστρατίζοντας τη δίκαιη οργή τους από τις λεωφόρους της διεκδίκησης του δίκιου στα μονοπάτια  της «αντεκδίκησης», την οποία αναλαμβάνουν οι φασίστες ως οι πιο λαϊκιστές και οι πιο… βαρβάτοι «τιμωροί».

***

    Συμπέρασμα πρώτο: Ο φασισμός (και είναι ολέθριο να μη το βλέπεις) είναι μια επιδημία που με τη δημαγωγία του και την «αντισυστημική» μάσκα του καταφέρνει να εισχωρεί τόσο βαθύτερα στην κοινωνική συνείδηση όσο μεγαλύτερη είναι η σήψη του καπιταλιστικού συστήματος, ο αντιδημοκρατικός του κατήφορος, η κοινωνική δυστυχία που αυτό προκαλεί, αλλά πάντα σε συνδυασμό με την αδυναμία του εργατικού κινήματος να βρεθεί στο ύψος των περιστάσεων της επίθεσης που δέχεται.

***

    Συμπέρασμα δεύτερο: Τα ποινικά εγκλήματατης συμμορίας πρέπει να αντιμετωπιστούν με τον τρόπο που αξίζει στον ποινικό υπόκοσμο. Η δικαστική εξέλιξη, η εκ των ων ουκ άνευ παραδειγματική τιμωρία των εγκληματιών για τις πράξεις τους, η αμείλικτη τιμωρία για τη συγκρότηση και δράση τους ως εγκληματική συμμορία όπως προκύπτει μέσα από τις πράξεις τους, δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφυδατώσει το μέγιστο πολιτικό τεκμήριο: Ότι είναι ο ναζισμός που ισοδυναμεί με το έγκλημα.Και ότι αυτή είναι η μέγιστη απόδειξη πως η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική συμμορία: Ότι είναι μια ναζιστική συμμορία. Άρα:

    α) Η νομική παρέμβαση με στόχο την (επιβεβλημένη) ποινική απαξία του εγκληματία είναι το ένα πράγμα. Και εδώ προσοχή: Κάποιοι θα προσπαθήσουν να κουκουλώσουν – ακόμα χειρότερα: να αθωώσουν – το πολιτικό έγκλημα πίσω από το ποινικό έγκλημα! Προσοχή και εγρήγορση!

   β) Το άλλο είναι η κοινωνική απαξία του ναζιστή εγκληματία. Η απαξία και η αποβολή του ναζιστή εγκληματία από την κοινωνία των ανθρώπων μπορεί και πρέπει να είναι κατ’ εξοχήν πολιτική. Που σημαίνει: Η καταδίκη του ναζιστικού κτήνους απαιτείται να έχει απόλυτο κοινωνικό, ιδεολογικό, ιστορικό πρόσημο. Οι ναζί θα τσακιστούν έτσι: Πολιτικά!

    Το πολιτικό έγκλημα που εκπροσωπεί αυτός ο α λά «ελληνικά» εσμός των«Βάφεν Ες – Ες», αυτή η συμμορία, για να αντιμετωπιστεί λυσιτελώς θα αντιμετωπιστεί πολιτικά. Με λαϊκή οργάνωση. Με κοινωνική αφύπνιση. Με πολιτική δράση που θα υψώσει μέτωπο απέναντι στους φασίστες, αλλά και θα αποκαλύπτει τους δήθεν «αντιφασίστες».Με διαρκή ενημέρωση. Με προστασία της ιστορικής μνήμης. Με την περιφρούρηση της αλήθειας από το ψεύδος. Από την αμορφωσιά. Από την βλακεία. Με πολιτική αποκάλυψη του ρόλου των φασιστών που πίσω από την «αντισυστημική» τους μάσκα κρύβονται πάντα οι πιο αδίστακτοι τραμπούκοι – υπηρέτες της ολιγαρχίας.  

    Οι ναζί δεν έχουν θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η απαλλαγή της κοινωνίας από τους ναζί – ας μην υπάρχουν αυταπάτες – δεν θα γίνει δια νόμου. Θα γίνει με το πολιτικό και ιδεολογικό τους «Στάλινγκραντ». Που σημαίνει: Να φτάσει η ατιμία τους παντού. Να ξεγυμνωθούν στα μάτια όλης της κοινωνίας. Για να μην μπορούν να κυκλοφορήσουν πουθενά. Για να τους ξεράσει ο τόπος. Για να ντρέπονται που υπάρχουν. Για να τους αναγκάσει η πλειοψηφία του λαού και το κίνημά του να κρυφτούν στα λαγούμια τους. Και να θαφτούν εκεί.  

***

Συμπέρασμα τρίτο, διαρκές και πάντα επίκαιρο διατυπωμένο σε στίχους τουΦώντα Λάδη:  

    «Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον
καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.
Τι κρύβει μέσ’ στα δόντια του το ξέρω,
καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.
    Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν
και χάνονται βαθιά στα περασμένα.
Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν,
μα όχι και το μίσος του για μένα.
    Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον.
Δε θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.
    Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος
που λούζεται στον ήλιο και στ’ αγέρι,
το κουρασμένο βήμα του το ξέρω
και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει.
    Μα πάλι θέ ν’ απλώσει σαν χολέρα
πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου,
και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου».

Νίκος Μπογιόπουλος