Ανέκδοτα που λένε οι γυναίκες μεταξύ τους

*Τι κάνει ο άντρας όταν η γυναίκα του φθάνει σε οργασμό ; Φυλάει τα παιδιά στο σπίτι·


*Πως καταλαβαίνεις ότι ένας άντρας ετοιμάζεται να πει κάτι έξυπνο;
Αρχίζει με την φράση ‘ Η γυναίκα μου είπε…..’


*Οι γυναίκες ενθουσιάζονται με μια καλή αγορά από ένα κατάστημα
Οι άντρες ενθουσιάζονται με το να βρουν πάρκιν εκεί κοντά


*Γυναίκες και άντρες γεννήθηκαν ίσοι.
Οι γυναίκες όμως εξακολουθούν να εξελίσσονται


*Οι άντρες είναι υπέρ των προγαμιαίων σχέσεων..
Μέχρι να αποκτήσουν κόρη


*Οι άντρες είναι σαν τα κομπιούτερ ..
Για αυτό οι γυναίκες κρατάνε πάντα backup

*Πως θα πνίξεις έναν άντρα ;
Κόλλησε ένα πορνοπεριοδικό στον πάτο της πισίνας


*Αν είσαι ερωτευμένη με το χαμόγελό του.
Μην κάνεις το λάθος και τον παντρευτείς ολόκληρο.


*Τι κάνεις όταν η καλύτερή σου φίλη το σκάει με τον άντρα σου ;
Στέλνεις ευχαριστήρια κάρτα


*Μια γυναίκα θέλει έναν άντρα να ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες της.
Ένας άντρας θέλει όλες τις γυναίκες για να ικανοποιήσει μια ανάγκη του.


*Ο άντρας είναι η απόδειξη ότι κι ο θεός κάνει λάθη


*Τι είναι ένας εργένης;
Ένας άντρας που έχασε την ευκαιρία να κάνει δυστυχισμένη μια γυναίκα.


*Αν σε ρωτήσει αν είναι αυτός ο πρώτος σου έρωτας.
Πες: πολύ πιθανόν, μου φαίνεσαι πολύ γνωστός.


*Το πρόβλημα με τις γυναίκες είναι ότι ενθουσιάζονται με το τίποτα. Και μετά το παντρεύονται.


*Πως ένας άντρας μπορεί να κάνει ευτυχισμένη μια γυναίκα ;
Με το να μείνει ανύπαντρος.


*Γιατί οι άντρες προτιμούν τις ξανθιές ;
Πάντα τους άρεσε η κουλτουριάρικη παρέα.


*Γιατί το να κοιμάσαι με έναν άντρα είναι σαν την σαπουνόπερα ;
Γιατί μόλις αρχίζει να γίνεται ενδιαφέρον σταματά για το επόμενο επεισόδιο.


*Γιατί τα ανέκδοτα για τις ξανθιές είναι τόσο μικρά ;
Για να μπορούν να τα θυμούνται οι άντρες.


*Γιατί ο άντρας μοιάζει με την χιονοθύελλα ;
Γιατί δεν ξέρεις πότε θά’ ρθει, πόσο θα ρίξει και πότε θα το λιώσει.


*Πόσοι άντρες χρειάζονται για να αλλάξουν ένα χαρτί υγείας ;
Ποιος ξέρει! Μήπως συνέβη και ποτέ ;


*Οι άντρες είναι σαν τις διαφημίσεις.
Δεν πιστεύεις λέξη απ` όσα λένε.


*Γιατί οι άντρες δεν παθαίνουν την νόσο των τρελών αγελάδων ;
Γιατί είναι όλοι τους γουρούνια.


*Ποιος είναι ο καλός σύζυγος ;
Αυτός που έχει κλειστό το στόμα κι ανοιχτό το πορτοφόλι.


*Πως μπορείς να νευριάσεις τον άντρα σου, όταν κάνεις σεξ ;
Τον φωνάζεις να ‘ρθει μέσα στο δωμάτιο.


*Πώς θα καταλάβεις ότι ένας άντρας είχε οργασμό ;
Θα πέσει από πάνω σου και θα αρχίσει να ροχαλίζει.


*Πως θα σταματήσεις έναν άντρα που καυχιέται για το μέγεθος του …… του;
Απλά θα τον ρωτήσεις ’Είναι μέσα τώρα ;’


*Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του συζύγου και του εραστή ;
25 κιλά .


*Γιατί οι άντρες τελειώνουν τόσο γρήγορα ;
Για να τρέξουν να το πουν στον φίλο τους.


*Πόσα ανέκδοτα υπάρχουν για άντρες ;
Κανένα! Είναι όλα αλήθεια!

Από Αντώνη

Γιατί πιστεύετε ότι θα μας δανείσουν?

Μπορείτε να δείξετε το παραπάνω διάγραμμα (από τον προϋπολογισμό του 2011) σε οποιονδήποτε οικονομολόγο θέλετε, κι αν σας απαντήσει πως υπάρχει διέξοδος, σας δίνω το δικαίωμα να τον γιαουρτώσετε (και να του πάρετε το πτυχίο, αλλά με τον ρυθμό που παίρνουμε πτυχία θα μας μείνουν ελάχιστοι “ειδικοί” μέχρι τον επόμενο χρόνο).

Τι μας λέει το παραπάνω διάγραμμα? Μας δείχνει τις ημερομηνίες λήξης των ελληνικών ομολόγων. Και τι μαθαίνουμε βλέποντας το παραπάνω διάγραμμα? Πώς ανεξάρτητα με το τι παράταση μας δώσει η τρόικα για τα δανεικά του μνημονίου (που αναστενάζουν από ανακούφιση τα πληρωμένα παπαγαλάκια των καναλιών), αυτά αποτελούν μόλις το 1/3 του χρέους μας. Aπό το 2012 μέχρι το 2015 λήγουν χοντρικά αλλά 80δις σε ομόλογα τα οποία πρέπει να αναχρηματοδοτήσουμε (συν τα ελλείμματα). Συγκεκριμένα παίρνουμε τη γκρι και κόκκινη μπάρα στο διάγραμμα, και προσθέτουμε τα ελλείμματα . Έτσι έλαβoν:

(*λήγουν ομόλογα αξίας περίπου 32δις, εισπράτουμε όμως από μνημόνιο 24δις. **λέμε καμιά βλακεία να περάσει η ώρα)

Με λίγα λόγια ακόμα κι αν, α) όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο της κυβέρνησης (ακριβής εκτέλεση του προϋπολογισμού, ανάπτυξη από το 2012 και άλλα παρόμοια χαχαχαχα, β) η τρόικα δεν εισπράξει σέντσι από τα 110δις του μνημονίου, από 2012 μέχρι 2015 θα πρέπει να μαζέψουμε από τις αγορές 122δις.

Όμως εάν κανείς δεν μας δάνειζε το 2010 που είχαμε λιγότερα χρέη και μεγαλύτερο ΑΕΠ, γιατί πιστεύετε πως θα μας δανείσει το 2012 ή το 2013 με ακόμα περισσότερα δανεικά στην πλάτη, με τράπεζες στο πρόθυρα της χρεοκοπίας και πληρωμές τόκων άνω του 8% του ΑΕΠ?

Άρα όποιος πιστεύει πως το 2012-13 θα βγούμε στις αγορές, μένει να μας το αποδείξει, διότι τα νούμερα δεν βγαίνουν. Κι αφού δεν βγαίνουν, οι λύσεις είναι δύο και απλές. Ή η ΟΝΕ μας υπογράφει ένα ακόμα μνημόνιο ύψους 120δις ευρώ για να πάρουμε άλλη μία παράταση 3ετών, ή κηρύττουμε στάση πληρωμών και βάζουμε τους ιδιώτες που κατέχουν ελληνικά ομόλογα (τα 2/3 του συνολικού κρατικού χρέους) να τσιμπήσουν ένα “κουρεματάκι”, με λίγα λόγια να εισπράξουν λιγότερα χρήματα από το ονομαστικό κεφάλαιο των ομολόγων. Κι όταν λέμε κουρεματάκι εννοούμε γύρω στο 40-60% της ονομαστικής αξίας κι όχι 5-10% που φαντασιώνονται διάφοροι τραπεζίτες και οι φίλοι τους.

Αυτό το τελευταίο, είναι που “ευγενικά” οι γερμανοί ονομάζουν συμμετοχή των ιδιωτών στη “διάσωση” , αυτό είναι που τόσο ο Τρισέ όσο και ο ΓΑΠ απεχθάνεται μετά βδελυγμίας (θέλουν να πληρωθεί το 100%). Και καλά ο Τρισέ να το καταλάβω, δεν θέλει να γράψουν οι τράπεζες ζημίες, για τον άλλο κύριο δεν έχω λόγια. Άσε που δεν είναι καν καλός στο Playstation.

Από την Αυγή

Δεν πλαγιάζαμε εμείς με την Μαντάμ Ρεκαμιέ

Οι πολίτες των µικρών ευρωπαϊκών χωρών κοιτάζουν µόνο τα δικά τους χρέη. Οχι βέβαια αδικαιολόγητα, αφού καθένας πνίγεται µέσα στα δικά του. 

Οµως, ηκρίση του χρέους έχει αρχίσει να µολύνει το αξιόχρεο και των µεγάλων χωρών της νοµισµατικής ένωσης (τα ασφάλιστρα κινδύνου εκτινάχτηκαν τις τελευταίες ηµέρες). 

Τα δάκρυα που έχυνε τις προάλλες ο γερµανός υπουργός Οικονοµικών Βόλφγκανγκ Σόιµπλε, όταν έλεγε πως «Ούτε κι εµείς κολυµπάµε στο χρήµα, πνιγόµαστε στα χρέη», δεν ήταν κροκοδείλια. 
Ούτε οι Αµερικανοί θα γλιτώσουν αν ολόκληρη η Ευρώπη βυθιστεί στην ύφεση. Επειδή η Ευρωπαϊκή Ενωση είναιη δεύτερη µεγαλύτερη αγορά αµερικανικών προϊόντων (µετά τον Καναδά). 

Ο ιστορικός Νάιαλ Φέργκιουσον έχει προβλέψει εδώ και εννέα µήνες πως η κρίση του ευρωπαϊκού χρέους θα εξαπλωθεί τελικά και στην Αµερική. 

Οµως, όπως επισηµαίνει ο οικονοµικός αναλυτής Τζορτζ Ουάσιγκτον, το ερώτηµα που θα πρέπει να µας απασχολεί δεν είναι ποια θα είναι η επόµενη χώρα που θα µολυνθεί από την κρίση. Αυτό που πρέπει να ρωτάµε είναι αν ο πλούτος των λαών του κόσµου θα εξακολουθήσει να ρίχνεται µέσα στο απύθµενο βαρέλι των χρεών των µεγάλων τραπεζών ή αν αυτοί οι λαοί θα επικρατήσουν και θα εξαναγκάσουν τις τράπεζες και τους µετόχους τους να περιορίσουν δραστικά τις απαιτήσεις τους (να δεχτούν δηλαδή να φορέσουν ένα µεγαλοπρεπές «φέσι»). 
Είναι αυτό ηθικό; Η ανάλυση του Σον Κόριγκαν, οικονοµικού αναλυτή της Diapason, προσφέρει το ηθικό υπόβαθρο σε κάθε λαό που θα τολµούσε να αποτινάξει από τον σβέρκο του τον ζυγό του χρέους:  

Ολη αυτή η υπόθεση δεν είναι παρά µια καλοστηµένη κερδοσκοπική πυραµίδα τρισεκατοµµυρίων, λέει, «στην οποία τα κράτη δίνουν εγγυήσεις στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, µε τις οποίες χρηµατοδοτεί τις τράπεζες, οι οποίες αγοράζουν τα χρέη των κρατών, µε τα οποία παρέχονται εγγυήσεις σε όλους τους υπόλοιπους».  

Τόσο απλά. Φτάνουν αυτές οι λίγες αράδες για να µάθουµε επιτέλους γιατί η δεύτερη σε µέγεθος οικονοµία του κόσµου (η Ε.Ε.) αδυνατεί να σταµατήσει τον κατήφορο. Και αυτές είναι οι συνέπειες από τη στιγµή που τα κράτη αποφάσισαν να φορτώσουν στους λαούς τους τις ιδιωτικές απώλειες του τραπεζικού συστήµατος. 

Τώρα, το ∆ιεθνές Νοµισµατικό Ταµείο και η Ευρωπαϊκή Ενωση διασώζουν κράτη, λέει ο οικονοµολόγος Νουριέλ Ρουµπινί. 

Οµως, όταν τελειώσουν τα λεφτά, δεν πρόκειται να κατέβει κανείς από τον Αρη ή από τη Σελήνη για να διασώσει το ∆ΝΤ ή την ευρωζώνη. 
Σε αίτηµα για τη διάσωση της χρεοκοπηµένης τράπεζας Ρεκαµιέ, που ο ιδιοκτήτης της είχε συνδεθεί µε ωραιοτάτη κυρία 30 χρόνια νεώτερή του (φωτ.), ο Ναπολέων είχε απαντήσει ως εξής: «∆εν είµαι εγώ ο εραστής της Μαντάµ Ρεκαµιέ. Και δεν πρόκειται να βοηθήσω µια τράπεζα που µας κοστίζει 600.000 φράγκα τον χρόνο». Οπως λέει ο οικονοµολόγος Πολ Κρούγκµαν, οι τραπεζίτες πρέπει να αντιµετωπίσουν το Βατερλώ τους. 

Αλλωστε δεν ήµασταν εµείς εκείνοι που πλαγιάζαµε µε τη Μαντάµ Ρεκαµιέ.

του Ρούσσου Βρανά  από τα Νέα

Ο ΣΕΒντάς του νεκροθάφτη

Είναι σχεδόν ανατριχιαστικός ο εθνικός και κοινωνικός αυτισμός των μεγάλων επιχειρήσεων και των εκπροσώπων τους εν Ελλάδι.
Κι αν σε κάτι χρησιμεύουν οι προτάσεις του ΣΕΒ στον διάλογο των «κοινωνικών εταίρων» για τις συλλογικές συμβάσεις, είναι ότι δείχνουν και στον τελευταίο των Ελλήνων, πώς σκέφτονται, πώς δρουν, με ποια ευαισθησία απέναντι στη χώρα τους και στην ελληνική κοινωνία λειτουργούν οι εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου.



Σιγά την είδηση, αυτά τα είπε ο Μαρξ πριν αιώνες, θα πείτε.
Σύμφωνοι, αλλά έχουν πάρει δισεκατομμύρια αφτιά (και εκατομμύρια αγύριστα κεφάλια) από την εποχή εκείνη, για να πείσουν ότι το μεγάλο κεφάλαιο άλλαξε. Ότι έπαθε κι έμαθε να λειτουργεί στις σύγχρονες κοινωνίες με σύγχρονους κανόνες. Δέχεται πια ότι πρέπει να πληρώνει φόρους, να συμβάλλει στην ασφάλιση των εργαζομένων, να συναινεί σε ανθρώπινα ωράρια, να μην επιμένει στη φονική ασυδοσία. Έγινε κοινωνικός εταίρος!


Αμ δε! Η Χάρτα Δασκαλόπουλου, μνημείο ιδιοτέλειας και ανθρωποφαγίας, άλλα δείχνει. Οι συνυπογράφοντες ακολουθούν την ιστορική τους παράδοση:
Όταν η χώρα πάει καλά κερδίζουν.
Όταν η χώρα γονατίζει κερδίζουν περισσότερα.
Μια ματιά στην ιστορία, στον πόλεμο, στην κατοχή και στις δικτατορίες, αρκεί να πείσει και τον πιο δύσπιστο.
Όταν η κοινωνία ματώνει με το λουρί στον σβέρκο, αυτοί πέφτουν πάνω της για να την εξοντώσουν τελειωτικά εν ονόματι του κέρδους.


Κατά τούτο η κρίση και το Μνημόνιο είναι για τον ΣΕΒ ευκαιρία.
Αν οι κοινωνικοί αγώνες επέβαλαν περιορισμούς στην ασυδοσία των μελών του και στην εκμετάλλευση των εργαζομένων και της κοινωνίας, τώρα μπορεί να οργανώσει την αντεπίθεσή του.
Να πάρει πίσω όσα υποχρεώθηκε να παραχωρήσει.
Να αποδείξει έτσι ότι αυτό που οραματίζεται είναι μια φτηνή, πρόθυμη και πλήρως υποταγμένη κοινωνία, σε ένα πλήρως υποταγμένο στα 230 σημεία του Δασκαλόπουλου κράτος!


Κουβέντα φυσικά για όσα προκλητικά, διαχρονικά και διακομματικά τους παραχωρεί το κράτος, για το ότι η τρόικα, που ξεσκίζει τους πάντες, χαϊδεύει μόνο αυτούς, για τη διαπλοκή, τις προμήθειες, τις αρπαχτές, τη διαφθορά, την οικονομική αιμορραγία και την ηθική γάγγραινα που τα δοντάκια τους προκαλούν και αναπαράγουν στο κράτος και στη χώρα.
Είναι απασχολημένοι βλέπετε, τώρα που βρήκαν την τρόικα- παπά, να νεκραναστήσουν το παλιό τους όνειρο του νεκροθάφτη σε μια κοινωνία νεκρών…

Του Θανάση Καρτερού

A.N.D. - ALFONSO του ΜΝΗ μουνιού ο ΓΑΜΟΣ

Ζουν ανάμεσα μας - Όλη η αλήθεια που κρύβει η NASA για τους εξωγήινους

Εσείς πιστέψατε τις επίσημες ανακοινώσεις της NASA περί βακτηριδίου. Μία συγκάλυψη είναι όλη η ιστορία. Ακόμα και το wikileaks δεν τολμά αποκαλύψει την αλήθεια. Να μιλήσει για τα πρόσωπα που ζουν ανάμεσα μας έχοντας πάρει ανθρώπινη μορφή.



Ευτυχώς όμως η KASA ξεθάβει τα μυστικά και φέρνει στο φως της δημοσιότητας όλα εκείνα τα απόρρητα στοιχεία που οι πουλημένοι στους εξωγήινους ηγέτες κρατών και δημοσιογράφοι κρατούσαν καλά φυλαγμένα...

Από ipanic

Αρκάς "Παιχνίδια για δύο "

8 πράγματα που μάθαμε από τον Stephen Hawking

Από την άποψη ότι το σύμπαν μας είναι ένα από τα πολλά που υπάρχουν, μέχρι την αποκάλυψη ότι ο Έλληνας μαθηματικός Πυθαγόρας δεν επινόησε το Πυθαγόρειο Θεώρημα... 
διαβάζουμε στο νέο βιβλίο του φυσικού Stephen Hawking, «Το μεγάλο σχέδιο», το οποίο συνέγραψε μαζί με τον φυσικό Leonard Mlodinow.
Το βιβλίο καλύπτει σημαντικά ερωτήματα γύρω από τη φύση και την προέλευση του σύμπαντος.
Ας πάρουμε μία γεύση....
1. Το παρελθόν είναι πιθανότητα 

Σύμφωνα με τους Hawking και Mlodinow, μία συνέπεια της θεωρίας της κβαντικής μηχανικής είναι πως τα γεγονότα του παρελθόντος, τα οποία δεν παρατηρούμε άμεσα, δεν έχουν συμβεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Αντιθέτως, έγιναν με κάθε πιθανό τρόπο. Αυτό σχετίζεται με την πιθανολογική φύση της ύλης και της ενέργειας, που διαπιστώνονται από την κβαντική μηχανική: Εάν δεν υποχρεώνονται να επιλέξουν μία συγκεκριμένη κατάσταση μέσω της άμεσης παρέμβασης από την εξωτερική παρατήρηση, τότε τα γεγονότα θα ταλαντεύονται σε μία κατάσταση αβεβαιότητας.
Για παράδειγμα, εάν το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι ένα μόριο ταξίδεψε από ένα σημείο Α σε ένα σημείο Β, τότε δεν αληθεύει ότι το μόριο ακολούθησε μία συγκεκριμένη οδό. Αντιθέτως, το μόριο αυτό διένυσε ταυτόχρονα κάθε πιθανή οδό που μπορεί να συνδέσει τα δύο σημεία.
Οι συγγραφείς συνοψίζουν την άποψή τους στο ακόλουθο: «Ανεξαρτήτως του πόσο εξονυχιστική μπορεί να είναι η παρατήρησή μας για το παρόν, το παρελθόν -όπως και το μέλλον- είναι αόριστα και υπάρχουν μόνο ως πεδίο των πιθανοτήτων.»

2. Η δύναμη του φωτός
Ένας λαμπτήρας νυκτός 1 watt εκπέμπει ένα δισεκατομμύριο δισεκατομμυρίων φωτόνια το δευτερόλεπτο.
Τα φωτόνια είναι τα στοιχειώδη μόρια της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Παραδόξως, όμως, όπως συμβαίνει με όλα τα μόρια, συμπεριφέρονται και ως μόρια και ως κύματα.

3. Η θεωρία των πάντων
Εάν υπάρχει μία «θεωρία των πάντων», που να μπορεί να περιγράψει όλο το σύμπαν, τότε αυτή είναι η Θεωρία Μ, σύμφωνα με τους δύο επιστήμονες. Το συγκεκριμένο μοντέλο είναι μία εκδοχή της θεωρίας των χορδών, η οποία θεωρεί πως στις πιο μικροσκοπικές διαστάσεις, όλα τα μόρια είναι ουσιαστικά μικρές καμπύλες χορδών, που πάλλονται σε διαφορετικές συχνότητες. Εάν ισχύει, όλη η ύλη και η ενέργεια ακολουθεί κανόνες που προκύπτουν από τη φύση αυτών των χορδών.
«Η θεωρία Μ είναι το μοναδικό μοντέλο που έχει όλα τα χαρακτηριστικά που πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να έχει η τελική θεωρία,» αναφέρουν οι συγγραφείς.
Μία συνέπεια της θεωρίας αυτής είναι πως το σύμπαν μας δεν είναι το μοναδικό -υπάρχει αδιευκρίνιστος αριθμός εξάδελφων συμπάντων, με διαφορετικούς φυσικούς νόμους και χαρακτηριστικά.

4. Γενική σχετικότητα
Εάν κάποιος σκέφτεται τη γενική σχετικότητα, υποθέτει πως αυτή η λαμπρή ιδέα του Αϊνστάιν βρίσκει εφαρμογή μόνο σε πάρα πολύ μεγάλα αντικείμενα, εντελώς εκτός της καθημερινής πραγματικότητας, όπως στους γαλαξίες και τις μαύρες τρύπες.
Ουσιαστικά, όμως, η παραμόρφωση του χρόνου στο διάστημα επηρεάζει και πράγματα που γνωρίζουμε και χρησιμοποιούμε, όπως τονίζουν οι δύο επιστήμονες.
Εάν η γενική σχετικότητα δεν ληφθεί υπόψη στα δορυφορικά συστήματα πλοήγησης GPS, τότε προκύπτουν σφάλματα στις παγκόσμιες τοποθεσίες, της τάξης των 10 χιλιομέτρων την ημέρα. Αυτό συμβαίνει γιατί η γενική σχετικότητα περιγράφει πως ο χρόνος κυλάει αργότερα όσο πιο κοντά βρίσκεται το αντικείμενο σε μία μεγάλη μάζα. Έτσι, αναλόγως της απόστασης των δορυφόρων από τη Γη, τα ρολόγια που διαθέτουν λειτουργούν με ελαφρώς διαφορετική ταχύτητα, γεγονός που θα μπορούσε να αλλοιώσει τους υπολογισμούς των τοποθεσιών, εκτός και αν ληφθεί υπόψη η γενική σχετικότητα.

5. Περιορισμένο ψάρι
Πριν από λίγα χρόνια, το δημοτικό συμβούλιο της Μόντζα, στην Ιταλία, απαγόρευσε στους ιδιοκτήτες κατοικίδιων να έχουν χρυσόψαρα σε γυάλες. Ο νόμος αυτός είχε ως σκοπό να προστατεύσει τα ψάρια από την διαστρεβλωμένη φύση της πραγματικότητας, δεδομένου ότι το κυρτό φως τα κάνει να βλέπουν παραμορφωμένο τον περιβάλλοντα χώρο τους.
Οι Hawking και Mlodinow φέρνουν στην επιφάνεια το γεγονός αυτό για να τονίσουν πως είναι αδύνατον να γνωρίζουμε την αληθινή φύση της πραγματικότητας. Θεωρούμε πως έχουμε μία ακριβή εικόνα των γεγονότων. Πως θα ήταν όμως δυνατόν αυτό εάν ζούσαμε μεταφορικά σε μία γιγάντια γυάλα και δεν μπορούσαμε να δούμε πέραν της δικής μας άποψης για να συγκρίνουμε;


6. Ο Πυθαγόρας έκλεψε τα εύσημα
Στο παρελθόν, κάποιοι συγγραφείς υποστήριξαν πως ο μεγάλος Έλληνας μαθηματικός Πυθαγόρας δεν ανακάλυψε το Πυθαγόρειο Θεώρημα.
Μετά από κάποια έρευνα βρέθηκε πως ο τύπος (α2 + β2 = γ2 , που περιγράφει τη σχέση μεταξύ τριών πλευρών ενός ορθογωνίου τριγώνου) ήταν στην πραγματικότητα προγενέστερος του Πυθαγόρα. Οι Βαβυλώνιοι, για παράδειγμα, φαίνεται να έχουν καταγράψει τη βασική ιδέα σε αρχαίες μαθηματικές πλάκες, πριν ο Πυθαγόρας να βρεθεί στο προσκήνιο, το 570 π.Χ.

7. Τα κουάρκ δεν είναι ποτέ μόνα
Τα κουάρκ, τα στοιχειώδη δηλαδή σωματίδια των πρωτονίων και νετρονίων, είναι πάντα σε ομάδες και ποτέ μόνα τους. Προφανώς, η δύναμη που συγκρατεί τα κουάρκ μεταξύ τους αυξάνει με την απόσταση, άρα όσο πιο μακριά προσπαθήσει να φύγει κάποιο, τόσο πιο δυνατά έλκεται προς τα πίσω. Συνεπώς, δεν υπήρξαν ποτέ στη φύση ελεύθερα κουάρκ.
Τα πρωτόνια και τα νετρόνια αποτελούνται εξίσου από τρία κουάρκ. (Τα πρωτόνια περιέχουν δύο «άνω» κουάρκ και ένα «κάτω», ενώ τα νετρόνια έχουν δύο «κάτω» και ένα «άνω» κουάρκ.)

8. Το σύμπαν είναι αυτοδημιούργητο
Ένας από τους πιο πολυσυζητημένους ισχυρισμούς σε όλο το βιβλίο είναι πως δεν χρειαζόμαστε την ιδέα του Θεού για να εξηγήσουμε τι προκάλεσε τη δημιουργία του σύμπαντος.
«Δεν χρειάζεται η επίκληση στο Θεό για να εξηγήσουμε τη δημιουργία του σύμπαντος, υποστηρίζουν οι δύο επιστήμονες.
Αντιθέτως, από μόνοι τους οι νόμοι της επιστήμης μπορούν να εξηγήσουν το πώς ξεκίνησε το σύμπαν. Ο σύγχρονος τρόπος κατανόησης του χρόνου δηλώνει πως είναι απλά μια άλλη διάσταση, όπως το διάστημα, επομένως δεν έχει αρχή.
«Επειδή υπάρχει ένας κανόνας όπως η βαρύτητα, το σύμπαν μπορεί και δημιουργεί τον εαυτό του από το τίποτα,» συμπληρώνουν. «Η αυτοδημιουργία είναι ο λόγος που υπάρχει κάτι αντί για το τίποτα, για την ύπαρξη του σύμπαντος και για τη δική μας ύπαρξη.»

Ανοιχτή Επιστολή

Δεν σου ‘χω καμιά εμπιστοσύνη.
Κι όταν λέω καμιά, εννοώ απολύτως καμιά γιατί είσαι ψεύτης, απατεώνας και κλέφτης. Μου έλεγες και εξακολουθείς να μου λες ψέματα, με εξαπάτησες και εξακολουθείς να με εξαπατάς, και τελευταία έγινες και κλέφτης.



Γιατί τι άλλο είναι όποιος βάζει το χέρι στην τσέπη αλλουνού;


Γυρνάς από ‘δω κι από ‘κει και καμαρώνεις παρουσιάζοντάς με ότι κάνω θυσίες. Θυσία κάνει όποιος με τη θέλησή του στερείται κάτι για το γενικότερο καλό.
Εγώ δεν κάνω καμιά θυσία, ΕΣΥ με θυσιάζεις στο βωμό του ξεπλύματος των εγκλημάτων που ΕΣΥ και οι όμοιοί σου διαπράξατε σε βάρος της χώρας και του λαού.
ΕΣΥ θυσιάζεις τα όνειρα και τις ελπίδες της νέας γενιάς στον βωμό της υπηρεσίας οικονομικών κέντρων και σχεδίων για παγκόσμια διακυβέρνηση (δικά σου λόγια).
ΕΣΥ έκανες τη χώρα μου πειραματόζωο αντοχής σε μέτρα που εφαρμόζονται πια και αλλού και θα εφαρμοστούν σε ευρύτερη κλίμακα για να ξαναγυρίσει ο κόσμος έναν αιώνα πίσω.
ΕΣΥ δήλωσες στη Ν.Υ. σε μια σύναξη μεγαλοκαρχαριών και τοκογλύφων: «Εν ολίγοις μετατρέψαμε την κρίση σε ευκαιρία, προκειμένου να προωθήσουμε τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις, που οι προηγούμενες κυβερνήσεις ανέβαλλαν επί σειρά ετών, φοβούμενες το ενδεχόμενο πολιτικό κόστος».


Δηλαδή, «το λαό που με πίστεψε και μ’ έφερε στην εξουσία, εγώ τον έχω γραμμένο».


Εξαπάτησες με υποσχέσεις (οικογενειακή παράδοση), κι εξακολουθείς να εξαπατάς με αεριτζήδικες εκτιμήσεις ότι σε 2-3 χρόνια θα τελειώσουν όλα, θα λυθούν τα προβλήματα και θα απολαύσουμε τους καρπούς των προσπαθειών ΣΟΥ.


Γυρνάς εδώ κι εκεί και κλείνεις συμφωνίες για διάθεση περιουσιακών στοιχείων της χώρας, συμφωνίες αδιαφανείς και ως εκ τούτου ύποπτες, ΕΣΥ εκπρόσωπος μιας χώρας λεηλατημένης από τους ίδιους τους διαχειριστές της, μιας θλιβερής αλυσίδας από το ’81 και μετά που ο κάθε κυβερνήτης ετοίμαζε τις δικαιολογίες του επόμενου ώστε τα «τούνελ» οι «στενωποί» και οι «ατραποί» να μη τελειώνουν ποτέ και να οδηγούν στο «γκρεμό».


Περήφανος και συγκινημένος δέχεσαι βραβεία και επαίνους λέγοντας με προσποιητή σεμνότητα ότι τα δέχεσαι για λογαριασμό των συμπολιτών σου.
Εγώ όμως λέω ότι κάθε «μπράβο» από τους έξω, είναι μια ακόμα μαχαιριά στο βιοτικό επίπεδο του μέσου πολίτη.
Ανακαλύπτετε(!) συνέχεια νέες σπατάλες και παίρνετε μέτρα περιστολής τους, λες και αυτές είναι φαινόμενο των τελευταίων πέντε ετών, λες και επί προηγούμενων κυβερνήσεων το δημόσιο χρήμα προστατευόταν σαν κόρη οφθαλμού.
Ακόμα και όσα κάνετε προς τη σωστή κατεύθυνση δεν σας απαλλάσσουν από τις βαρύτατες ευθύνες όχι μόνο για απραξία απέναντι στους ληστές αλλά και για συμμετοχή στη ληστεία.


Κι όταν φαγωθούν κι αυτά που τόσο άγρια μαζεύονται, όλο και κάποιο βόδι θα βρεθεί να πει «όλοι μαζί τα φάγαμε».


υγ. Αν θίγεσαι από τα παραπάνω, μπορείς να βρείς ποιός τα γράφει και να μου κάνεις μήνυση

- Την παραπάνω ανοιχτή επιστολή των Αθλίων (κατά κόσμο Γιάννης Αγιάννης και Ιαβέρης, αναλόγως...) την διάβασα πρόσφατα αν και είναι από τις 6/10.
Σήμερα, νομίζω πως είναι η καταλληλότερη... συγχαρητήρια επιστολή προς τον εκ νέου βραβευθέντα ΓΑΠ ως Νο79... Global Thinker (!!!) αφού περιγράφει πλήρως τους λόγους της βράβευσής του...

Από τους Αθλιους

Global Thinker Papandreou

Οι Financial Times του χάρισαν τον τίτλο ο άνθρωπός μας στην Αθήνα.
Εν συνεχεία οι Γερμανοί φίλοι της Μέρκελ του απένειμαν το βραβείο Qadriga για το θάρρος και την ειλικρίνεια που επέδειξε τον τελευταίο χρόνο.
Ενδιαμέσως έκανε μια εξαιρετική εμφάνιση στο Μαραθώνιο της Αθήνας και τώρα έφτασε στον κολοφώνα (μέχρι στιγμής βέβαια) των διεθνών του διακρίσεων: το διεθνούς φήμης αμερικάνικό περιοδικό Foreign Policy του χάρισε την 79η θέση στη λίστα των 100 μεγαλύτερων στοχαστών του κόσμου για το 2010.



Οποία συγκίνηση! Και αν αναλογιστεί κανείς ότι πρώτοι στη λίστα, στη θέση 79 της οποίας λάμπει ο δικός μας, είναι ο δισεκατομμυριούχος Μπιλ Γκέιτς, ο ακόμα πιο δισεκατομμυριούχος Γουόρεν Μπάφετ, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Ρόμπερτ Ζέλικ και ο γνωστός μας κύριος ΔΝΤ Ντομινίκ Σρος-Καν, τότε η συγκίνηση γίνεται ανατριχίλα.
Επιτέλους έχουμε έναν πρωθυπουργό, ο οποίος όσο κι αν το Foreign Policy σπεύδει να υπενθυμίσει ότι γεννήθηκε στη Μινεσότα των ΗΠΑ, τιμά την Ελλάδα, έστω και στην 79Η θέση.


Ποιος στοχασμός όμως του Γιώργου συγκίνησε τους στοχαζόμενους για την κατάρτιση της σχετικής λίστας και τελικώς τον ανακήρυξαν Global Thinker;
Για τους διαπορούντες και αμφιβάλλοντες, αφού ως γνωστό ουδείς προφήτης κλπ, αντιγράφουμε από το σκεπτικό του περιοδικού: Έχει θέσει σε εφαρμογή ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας, παρά τις αντιδράσεις που προκαλεί... Λέει στους Έλληνες σκληρές αλήθειες για τη μη βιώσιμη φύση του κράτους κοινωνικής πρόνοιας... Κάνει το καλύτερο δυνατό στη χειρότερη στιγμή για τη χώρα του.


Θα βρεθούν φυσικά κάποιοι που θα απορήσουν: Πού είναι ο Στοχαστής σε όλα αυτά;
Απάντηση: Για όσους η απορία περικλείει τη γνωστή αντιπαπανδρεϊκή μονομέρεια, το μόνο που μπορεί να κάνει κανείς είναι να στοχαστεί μέχρι πού μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη εμπάθεια.
Για τους άλλους όμως, που ειλικρινώς απορούν, είναι προφανές ότι έχουν χαθεί στη μετάφραση.
Δεν ανακηρύχτηκε σκέτος Thinker ο Παπανδρέου, αλλά Global Thinker. Άνθρωπος δηλαδή που σκέφτεται για τον Κόσμο -του Γκέιτς, του Μπάφετ και των άλλων του είδους. Που σκέφτεται με όρους αυτού του Κόσμου.
Και που όπως καθιστά σαφές το σκεπτικό, θέλει να βρει μια θέση η χώρα του, λουσμένη και καθαρή από κράτος πρόνοιας και τέτοια, στο πεζοδρόμιο αυτού του Κόσμου...
του Θανάση Καρτερού από την Αυγή

Μολών λαβέ!

Ομολογούμε ότι τόσο σκληρές διαπραγματεύσεις είχαμε να δούμε από τότε που ο Λεωνίδας είπε στους Πέρσες «μολών λαβέ!», μόνο που, στην περίπτωση της ελληνικής κυβέρνησης, η τρόικα έλαβε τελικώς παρά του μη έχοντος.

Παρ' όλα αυτά, η αντίσταση της κυβέρνησης έφερε αποτελέσματα, με σημαντικότερη πρόνοια ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις θα υπερισχύουν των κλαδικών μόνο εφόσον δεν έχουν όρους «απεχθείς».
Ποίοι όροι όμως μπορεί να θεωρηθούν «απεχθείς»; Ότι, επί παραδείγματι, «ο εργοδότης θα δύναται να πτύει εκτός πτυελοδοχείου και να πυροβολεί τον πιανίστα» ή «να ψαύει τους αναπαραγωγικούς του αδένες, άνευ ουσιαστικού λόγου και παρουσία τρίτων προσώπων»;
Η άλλη μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης είναι ότι κατόρθωσε οι μετατάξεις να λογίζονται ως προσλήψεις, με αποτέλεσμα να μηδενιστούν οι νέες προσλήψεις, ακόμη και στην παιδεία και την υγεία.
Αν βρεθείτε σε κάνα χειρουργείο και ακούσετε ξαφνικά «ρε Μήτσο, πιάσε το μπουζόκλειδο να ξεβιδώσω ένα συκώτι που έχει σφηνώσει στη σπλήνα!», μην ανησυχήσετε: Είναι ο καινούργιος χειρουργός που μετατάχθηκε από το συνεργείο των αστικών λεωφορείων.
«Βγάλε ρε φλας, γαμώ την Κίνα σου, γαμώ!» Αυτός είναι ο οδηγός λεωφορείου που διδάσκει γεωγραφία στο λύκειο της Γκράβας.
Να απολυθεί το 33,3% των δημοσίων υπαλλήλων ζήτησε η Ντόρα Μπακογιάννη, ανήμερα των Εισοδίων της Θεοτόκου. Προφανώς και ένεκα του ενθουσιασμού για το νέο κόμμα, η Ντόρα μπέρδεψε τα βιβλικά πρόσωπα και συγκεκριμένα την Παναγία με τον Ηρώδη.

Η διαφορά με τον Ηρώδη είναι ότι εκείνος τα ξεπάστρευε όταν ήταν μικρά, ενώ η Ντόρα τα αφήνει τουλάχιστον να μεγαλώσουν.

Την επομένη, βγήκε ο Σοσιαλιστής Αλέκος Παπαδόπουλος και ζήτησε να απολυθεί μόνο το 30% των δημοσίων υπαλλήλων, σώζοντας, σε σχέση με την Ντόρα, ένα ολάκερο 3,3%, δηλαδή πάνω από 20.000 ανθρώπους.

Τέτοια φιλευσπλαχνία είχαμε να δούμε από τη Λίστα του Σίντλερ.
Λίγες ώρες μετά τη δήλωσή του, ο κ. Παπαδόπουλος εισήχθη σε δημόσιο νοσοκομείο, εκεί όπου του έσωζαν την ζωή αυτοί που περισσεύουν. Περαστικά...
ΥΓ.: Ήταν όλοι τους παιδιά του

του Γιώργου Ανανδρανιστάκη στην Αυγή

Μπουγά παρασί

Που λέτε, κάποτε πληρώναμε το φόρο της δεκάτης… 

Και μια φορά κι έναν καιρό, επαναστατήσαμε. 

Και νικήσαμε με το σπαθί μας! (Εντάξει, εντάξει, μας βοήθησαν λιγουλάκι -όσο πατάει η γάτα- και οι σύμμαχοι, αλλά άλλο είναι το θέμα μας τώρα, ας μην πλατιάσουμε και μην προσπαθείτε να με μπερδέψετε...).

Επαναστατήσαμε, λοιπόν, γιατί είμαστε κιμπάρης λαός, αγαπητοί! 

Εμείς δεν σκλαβωνόμαστε για ένα δέκα τοις εκατό! 

Παλέψαμε, πονέσαμε, πληγωθήκαμε, περάσαμε από τις Συμπληγάδες πέτρες, κύλησαν σχεδόν διακόσια χρόνια, αλλά τα καταφέραμε: Το δέκα το κάμαμεν είκοσι τρία τοις εκατό! 

Μόνοι μας! Ζήτω η εικοστή τρίτη! Έτσι, μάλιστα!!!

Σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω! 

Βέβαια, ελλείψει αγά, προσλάβαμε διαχρονικά διανοούμενους, παλαβούς, ψήστες, στρατιωτικούς, κωπηλάτες και λοιπούς σημαντικούς, με αναμεμιγμένο ή/και τετιμημένο DNA, ώστε να καταφέρουμε να κάνουμε τα τρία δύο: και να σταθούμε περήφανα στο ύψος των προγόνων των προγόνων μας και να μην εξευτελιστούμε για πενταροδεκάρες απέναντι στους ξένους, διατηρώντας όμως την εθνική μας ανεξαρτησία!

Αγωνιστές συμπατριώτες, αναζητούν με αγωνία καθημερινά νέους τρόπους για να δείξουμε πως, εμάς τους Νότιους, το κουβαρνταλίκι μας σώζει και ουχί η δημόσια διαπόμπευση, όσων θαρραλέα υποστηρίζουν κάτι τέτοιο. 

Επιπροσθέτως, τούτο αποτελεί μια πληρωμένη απάντηση απέναντι σε όσους ξενέρωτους πρεσβεύουν το αντίθετο – να, σαν τους Ιρλανδούς ένα πράγμα..

Στο πλαίσιο, λοιπόν, του να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι, φήμες θέλουν να επανέρχεται και ο μπουγά παρασί -όπως περιπαικτικά τον αποκαλούσε ο λαός του Διδυμότειχου-, δηλαδή «τα χρήματα του ταύρου» εις την τουρκικήν ή «φόρος εγγάμου συμβιώσεως» εις την ελληνικήν.

Ο μπουγά παρασί ήταν ένας από τους φόρους που πλήρωναν οι Χριστιανοί υπόδουλοι στην εθνάρχουσα Εκκλησία μας για το καλό τους και ο οποίος καταργήθηκε ολίγον καθυστερημένα -επί στρατάρχη Παπάγου, για την ακρίβεια...

Άρα, εμπρός της χώρας οι παντρεμένοι! 

Ας χρησιμοποιήσουμε και μια φορά τα κέρατά μας για το καλό του τόπου! 

Ας βάλουμε τα θεμέλια για τα νέα χρυσόβουλα του μέλλοντός μας! 

Κι ας κρατήσουν οι χοροί!... Για να ζήσουμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα!

Της Τίνας Κωνσταντάτου     

Οταν ραπάρει ο .............!!!

Ξέρεις φίλε μου αυτό είναι ένα παιχνίδι
Μην αφήσεις το λοιπόν κανένα …χίδι
Να σε πείσει ότι δεν υπάρχει τρόπος
Ν’ ανασάνει λίγο ελεύθερα ο τόπος

Σκέψου μόνο το μαχαίρι στην καρδιά σου
Όταν αύριο σου πούνε τα παιδιά σου
Ρε πατέρα πες μου για να καταλάβω
Ποιος με έκανε από την κούνια σκλάβο?

Τη χώρα τούτη, όταν  αυτοί την ξεπουλούσανε
Και απ’ το κόκκαλο το κρέας της τραβούσανε
Σαν σου ζήτησαν στο τέλος να πληρώσεις
Δεν σου ήρθε ένα μπουνίδι να τους δώσεις?

Μέσα στην πλάνη τους μην δέχεσαι να ζήσεις
Στάσου στα πόδια σου, φτάνει να το τολμήσεις
Πήγαινε ρώτα τους παλιούς, θα το θυμούνται
Τίποτε δε χαρίζεται και όλα κατακτιούνται 



Από τον Στέλιο

Οι ανάγκες της χώρας και των πολιτών της ή οι απαιτήσεις των δανειστών της;

Όταν μια χώρα βρεθεί μπροστά στο δίλημμα να μην μπορεί να ικανοποιήσει ταυτόχρονα τις πιο βασικές και άμεσες ανάγκες της μεγάλης πλειονότητας των πολιτών της και τις απαιτήσεις των δανειστών της, τότε τι προέχει για την κυβέρνηση αυτής της χώρας; Οι ανάγκες της χώρας και των πολιτών της ή οι απαιτήσεις των δανειστών της;
 Η τωρινή κυβέρνηση (όπως και η προηγούμενη) απάντησε στο δίλημμα αυτό προτάσσοντας τις απαιτήσεις των δανειστών. Κι αυτό δεν είναι ούτε ηθικό ούτε δίκαιο. Κι αυτό γιατί καμία κυβέρνηση δεν νομιμοποιείται να θυσιάζει τον λαό και τη χώρα της, προκειμένου να εξυπηρετηθούν αλλότρια συμφέροντα.
Όχι μόνο με βάση το Σύνταγμα και το δίκαιο της χώρας, αλλά και με βάση το διεθνές δίκαιο. Και το λέμε αυτό γιατί όταν μια χώρα αντιμετωπίζει μια «κατάσταση ανάγκης», όπως είναι το άμεσο ενδεχόμενο μιας πτώχευσης, το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει στην κυβέρνηση της χώρας το δικαίωμα να αρνηθεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της έναντι των δανειστών της, προκειμένου να μη θιγούν τα δικαιώματα των πολιτών της και να μην απειληθεί η εσωτερική έννομη τάξη και ασφάλεια.

Νομικό προηγούμενο


Θα δώσουμε ένα ιστορικό παράδειγμα, το οποίο αποτελεί και μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις στη διεθνή νομολογία που υποστηρίζει το δικαίωμα που αναφέραμε.


Το 1936 η Ελλάδα αρνήθηκε να συνεχίσει την εξυπηρέτηση του δανείου που είχε συνάψει με τη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique.
Η κυβέρνηση του Βελγίου παρενέβη και προσέφυγε στο Διαρκές Δικαστήριο του Διεθνούς Δικαίου, που είχε ιδρύσει η Κοινωνία των Εθνών, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις.
Η Ελλάδα, που τότε βρισκόταν υπό το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου, απάντησε ότι βρίσκεται σε αδυναμία να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις διότι δεν μπορεί να διαθέσει πόρους χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την κατάσταση του λαού και της χώρας. Στο υπόμνημά της έλεγε:


«Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στη θέση της θα έκανε το ίδιο» («Yearbook of the International Law Commission», 1980, v.I, σελ. 25).


Θυμηθείτε ότι μιλάμε για τη φασιστική δικτατορία του Μεταξά, που πατούσε στον λαιμό τον ελληνικό λαό και η οποία επιβλήθηκε με τις ευλογίες της «μεγάλης συμμάχου» Βρετανίας και του τοποτηρητή της στην Ελλάδα, βασιλιά Γεωργίου.

Έκτακτη κατάσταση


Το επιστέγασμα ήρθε με το υπόμνημα που κατέθεσε στο Διαρκές Δικαστήριο ο νομικός εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης το 1938, όπου τόνιζε τα αυτονόητα: Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση

«η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον λαό τους: οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δυο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατο να πληρωθεί το χρέος και την ίδια ώρα να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Το οδυνηρό πρόβλημα προκύπτει όταν πρέπει να επιλέξει κανείς ανάμεσα στα δυο καθήκοντα. Το ένα πρέπει να υποχωρήσει έναντι του άλλου. Ποιο πρέπει να είναι αυτό;…


Η Θεωρία αναγνωρίζει σ’ αυτό το ζήτημα ότι το καθήκον μιας Κυβέρνησης να εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημόσιων υπηρεσιών υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών της.
Από κανένα Κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή συνολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις αν αυτό θέτει σε κίνδυνο τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών του και έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας.
Στην περίπτωση όπου η πληρωμή του χρέους του θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή ή τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι, κατά τους συγγραφείς, υποχρεωμένη να διακόψει ή ακόμη και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους» (στο ίδιο).


Το Διεθνές Δικαστήριο αποδέχτηκε το σκεπτικό αυτό και δικαίωσε την Ελλάδα, δημιουργώντας νομικό προηγούμενο που χρησιμοποίησαν πολλές χώρες τα κατοπινά χρόνια.
Μια από αυτές ήταν και η Αργεντινή το 2003, όταν η κυβέρνηση του Νέστορ Κίχνερ επέλεξε, έναντι της εξαθλίωσης του λαού που επέβαλλαν τα προγράμματα του ΔΝΤ, να διαγράψει μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους.
 Αυτό που τόλμησε να διεκδικήσει η φασιστική Ελλάδα του Μεταξά λίγο πριν από τον πόλεμο, αρνείται ακόμη και να το συζητήσει η «δημοκρατική» Ελλάδα του κ. Παπανδρέου. Και μάλιστα υπάρχουν δικαστές που όλα αυτά τα βρίσκουν καλά καμωμένα.

Αρκάς