Αποτυχημένοι ακόμα και με τα δικά τους μέτρα

.....Ο ΓρΑΠ ξεκίνησε τη θητεία του μ’ ένα αλογοσκούφιο τρυκ φουσκώνοντας το έλλειμμα του 2009, προκειμένου να κάνει μεγάλες προόδους το 2010 , τη χρονιά δηλαδή που προόριζε να μας σώσει υπό την αιγίδα του ΔΝΤ, όπως πια γνωρίζουν και οι πέτρες.

Αλλά και πάλι το 2010 το έλλειμμα έκλεισε στο 10,5% , χωρίς να δείχνει καμία τάση υποχώρησης για το 2011.

Κι αυτό δεν είναι παρά μέρος της εικόνας. Το χρέος της γενικής κυβέρνησης προϋπολογιζόταν στα 295δις για το 2010 και σύμφωνα με τις ίδιες τις εκτιμήσεις του υπουργείου τελικά έφτασε στα 330δις. Με λίγα λόγια η κυβέρνηση μέσα στο 2010 φόρτωσε τη χώρα με νέα χρέη 44δις, 35δις παραπάνω απότι υπολόγιζε στις αρχές του 2010. Κι ακόμα χειρότερα. Κατηγορούμε την ανίκανη κυβέρνηση της ΝΔ πως φόρτωσε με νέα χρέη ύψους 150δις τη χώρα μέσα σε μια πενταετία. Τι θα πρέπει λοιπόν να πούμε για την κυβέρνηση ΓρΑΠ που μέσα σε μόλις ενάμιση χρόνο έχει καλύψει σχεδόν το 1/3 αυτού του αρνητικού ρεκόρ της ΝΔ?

Αν αυτό δεν είναι μια μεγαλειώδης απόδειξη της αποτυχίας αυτής της κυβέρνησης ακόμα και με τα δικά της μέτρα, τότε τι ακριβώς είναι??

Και τι προτείνει γιαυτό το αδιέξοδο? Την πτώση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, δηλαδή την παραπάνω πτώση του φόρου εισοδήματος, έτσι κι αλλιώς οι επιχειρήσειςέχουν κόψει το σπορ της πληρωμής φόρων. Την πώληση μιας υποτιθέμενης μυθικής περιουσίας του δημοσίου ύψους 50δις, που σύμφωνα με τον παραπάνω υπολογισμό καλύπτει τσίμα τσίμα το νέο χρέος που δημιούργησε η κυβέρνηση το 2010 και σου μένουν και μερικά ρέστα για το 2011. Και για κερασάκι στην τούρτα τη σύναψη νέου μνημονίου προκειμένου να μεταφερθούν μερικά δις από τα δημόσια ταμεία των κρατών της ευρωζώνης στα ιδιωτικά ταμεία των κατόχων ομολόγων. Διότι τελικά η μόνη επιτυχία αυτής της κυβέρνησης είναι πως τον μάη του 2010 κλείδωσε τη χρεοκοπία της χώρας για την οποία η ΝΔ και ο ραφηνάτος πρωθυπουργός της τόσο σκληρά είχαν παλέψει.

Απόσπασμα από την Αυγή

Ανέκδοτο - Η αρκούδα & ο Κωστίκας

Πάνε ο Κωστίκας κι ο Γιωρίκας για κυνήγι. Μετά από πολλές ώρες περιπλάνησης ο Κωστίκας βρίσκει μια αρκούδα (αρσενικό για την ακρίβεια).
Με σιγανά βήματα την πλησιάζει και σημαδεύει με το όπλο μα την τελευταία στιγμή που πυροβολεί παραπατάει και αστοχεί… Η αρκούδα τα παίρνει και τον αρχίζει στο κυνήγι.

Φωνές ο Κωστίκας, πανικός, τρεχαλητό ώσπου σε μια φάση βρίσκει ένα δέντρο και σκαρφαλώνει με την μία. Η αρκούδα από κάτω να αρχίσει να κουνάει το δέντρο να προσπαθεί να σκαρφαλώσει και ο Κωστίκας να φωνάζει τον Γιωρίκα.
Τελικά ο Γιωρίκας ακούει και με το που βλέπει την κατάσταση οπλίζει με την μία και ετοιμάζεται να βαρέσει…
- Στο κεφάλι Γιωρίκα, στο κεφάλι ρίξ’του, φωνάζει ο Κωστίκας.
Μες στον πανικό του ο Γιωρίκας πυροβολάει και πετυχαίνει το δεξιό αρχ…δι της αρκούδας.
Κραυγές η αρκούδα, πόνο και με ακόμα περισσότερα νεύρα αρχίζει να κουνάει το δέντρο δυνατότερα.
- Στο κεφάλι ρε Γιωρίκα λέμε. Στο κεφάλι. Γρήγορα θα πέσω, ξαναφωνάζει ο Κωστίκας.
Ξανα οπλίζει αγχωμένος ο Γιωρίκας και προσπαθεί να ξανα σημαδέψει με το όπλο αλλά και πάλι από τον πανικό του πετυχαίνει το αριστερό αρχ…δι της αρκούδας η οποία πεθαίνοντας στον πόνο ήταν έτοιμη να ρίξει το δέντρο. Και ο Κωστίκας:-ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΡΙΞΕ ΡΕ ΜΑΛ@ΚΑ. ΝΑ ΜΕ ΦΑΕΙ ΘΕΛΕΙ, ΟΧΙ ΝΑ ΜΕ Γ@ΜΗΣΕΙ!

Ανέκδοτο - Ο ειλικρινής

Ήτανε δυο φίλοι, ηλικίας γύρω στα σαράντα, παντρεμένοι, με παιδιά. Ένα βράδυ πηγαίνουν σε ένα μπαρ για να πιούν ένα ποτό. Εκεί που κάθονται, βλέπουν να μπαίνει μια ψηλή όμορφη, μελαχρινή, γυναικάρα. Λέει ο… ένας στον άλλο:
- Ουάου, τι γυναικάρα. Θα πάω να της την πέσω.
- Όχι ρε! Μην είσαι μαλάκας, παντρεμένος άνθρωπος, του λέει ο άλλος.
Αυτός δεν ακούει τίποτα.
- Πρέπει να σου πω και κάτι που δεν ξέρεις, του ξαναλέει ο άλλος. 
Είναι τυφλή, δε βλέπει καθόλου. Την ξέρω.
- Ε και τι; Ρατσιστής είμαι εγώ; Ας είναι στραβή!!!απαντάει ο άλλος και πλησιάζει την κοπέλα.
- Σπίτι μου ή σπίτι σου;
- Σπίτι μου, λέει αυτή.
- Μισό λεπτό να πάρω τη γυναίκα μου να της το πω.
Η κοπέλα κοκάλωσε.
- Μα καλά, τόση ειλικρίνεια έχετε στην σχέση σας;
- Α, όλα κι όλα. 15 χρόνια με τη Γωγώ, πάντα λέμε την αλήθεια μεταξύ μας.
Βγάζει το κινητό, παίρνει τη Γωγώ και της λέει:
- Έλα Γωγώ, θα αργήσω να γυρίσω σπίτι, γιατί μου έκατσε μια στραβή!!!

Δικό σου είναι αφέντη μου

28 Ιούνη 1817 :

« …Σύμφωνα με προφορική παράδοση, κατά την άφιξή του στο Καρπενήσι ο Αλή πασάς ρώτησε τίνος είναι το αρχοντικό που ξεχώριζε. Ο Χατζόπουλος του απάντησε:- Δικό σου είναι αφέντη μου.
Και ο Αλής τότε αναφώνησε ευχαριστημένος :
- Μπράβο! Κι αυτός ο τόπος που βλέπεις πέρα να είναι όλος δικός σου.
Έτσι έγινε τσιφλίκι του Χατζόπουλου όλη η δυτική περιοχή ως τα χωριά Σελλά και Μηλιά… »
(από το βιβλίο του Χ. Μηχιώτη «Τυμφρηστός και Τυμφρήστιοι», εκδ. Κασταλία)

Στην αχανή οθωμανική αυτοκρατορία οι υπόδουλοι ραγιάδες υπόκεινται για ολόκληρους αιώνες στην πιο στυγνή εκμετάλλευση. Η βαριά δυσβάστακτη φορολογία που επιβάλλει η Πύλη με τον κεφαλικό φόρο, με τα λογιών-λογιών χαράτσια, με τα αλλεπάλληλα δοσίματα, με τις παρακρατήσεις στις σοδειές και στα παραγόμενα προϊόντα, καθώς και με δεκάδες άλλες πρόσθετες επιβαρύνσεις εκ μέρους των τοπικών διοικητών, καθιστούν αφόρητη τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων. Οι ραγιάδες έπρεπε να πληρώνουν αδιαμαρτύρητα για να γεμίζουν τα σεντούκια των πασάδων και του σουλτάνου.

Οι κατακτητές αν και επικυρίαρχοι δεν θα μπορούσαν να κινήσουν όλο αυτό τον αρπαχτικό εισπρακτικό μηχανισμό δίχως τη συνεργασία “χρήσιμων” ντόπιων υποτακτικών. Δίπλα, λοιπόν, από τον οθωμανό δυνάστη, συνεργός και συμμέτοχος στην τυρρανία υπήρξε και η ελληνική άρχουσα τάξη.
Τούτη αποτελούνταν αφενός από τους ρωμιούς προεστούς και δημογέροντες, τους λεγόμενους κοτζαμπάσηδες και αφετέρου από κάποιους μεγαλορασοφόρους. 
Όλοι τούτοι τέθηκαν για αιώνες στην υπηρεσία των Τούρκων απολαμβάνοντας προνόμια και συσσωρεύοντας πλούτο.

Οι κοτζαμπάσηδες λειτουργούν σαν το μακρύ χέρι της οθωμανικής εξουσίας στους ρωμιούς. Τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους είναι στενά δεμένα με αυτά των τούρκων αφεντάδων που υπηρετούν και αντιπροσωπεύουν. 
Αποτελούν την οικονομική ολιγαρχία, είναι αμείλικτοι φοροεισπράχτορες των εξαθλιωμένων ραγιάδων, δυνάστες και καταπιεστές. 
Οι ίδιοι απαλλάσσονται από “δοσίματα”, ενώ επιβαρύνουν το λαό με επιπλέον δικούς τους αυθαίρετους φόρους -πλην αυτών της κεντρικής εξουσίας- τους οποίους παρακρατούν προς όφελός τους. 
Συν τοις άλλοις οι κοτζαμπάσηδες για να επιβληθούν συγκροτούν αποσπάσματα πληρωμένων μπράβων για να τρομοκρατούν τον κόσμο.
Παρέα με τους πασάδες αστυνομοκρατούν, δικάζουν και τιμωρούν με τη συνήθη ποινή, τη φάλαγγα! Ασκούν τοκογλυφίες, κατάσχουν τα λίγα υπάρχοντα των φτωχών ραγιάδων που αδυνατούν να πληρώσουν τα δοσίματα κι όλο αυγαταίνουν τα πλούτη τους. Οι Τούρκοι θέλοντας να προσδώσουν κύρος και νομιμοφάνεια στα τσιράκια τους, επιτρέπουν την «ελεύθερη» εκλογή του κοτζαμπάση στις κατεχόμενες περιοχές. Μόνο που στην εκλογική διαδικασία δεν έπαιρνε μέρος ο λαός αλλά ο μητροπολίτης, οι ηγούμενοι των μοναστηριών, οι δημογέροντες και διάφοροι άλλοι προύχοντες. 
Στον τρόπο ζωής τους οι κοτζαμπάσηδες μιμούνται τους συνεργάτες Τούρκους, ντύνονται παρόμοια με αυτούς, συμπεριφέρονται σχεδόν το ίδιο, με τη διαφορά ότι αντί για το τζαμί προτιμούν την εκκλησία. 
Ο λαός τους απεχθάνονταν και σε ένδειξη βαθιάς περιφρόνησης τους αποκαλούσε “τουρκοκοτζαμπάσηδες”, “χριστιανούς πασάδες”, “καλικάντζαρους” και άλλα… κοσμητικά!

O Πουκεβίλ στο έργο του “Ταξίδι στον Μοριά στην Κωνσταντινούπολη στην Αλβανία και σε άλλα μέρη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας”  γράφει: 
«Οι Έλληνες έχουν τους πιο μεγάλους εχθρούς ανάμεσά τους. Είναι οι κοτζαμπάσηδές τους, που σέρνονται μπροστά στα πόδια των Τούρκων και βασανίζουν σκληρά εκείνους, που θα έπρεπε ν’ αγαπούν και να παρηγορούν… Με την αναίδειά τους την αλαζονεία τους και την χαμέρπειά τους βάλανε όρια ανάμεσα σ’ αυτούς και στο ελληνικό έθνος. Το διεφθαρμένο γένος τους έχει όλα τα ελαττώματα των δούλων και ικανοποιείται από τις ταπεινώσεις των Τούρκων, με τα μονοπώλια, τις συμφεροντολογικές καταδόσεις και τις επαίσχυντες καταληστεύσεις του λαού».

Από τη συνεκμετάλλευση των σκλαβωμένων πληθυσμών οι προεστοί έγιναν πανίσχυροι τσιφλικάδες και άρχοντες. Είναι πασίγνωστο ότι τους δόθηκαν μεγάλες εκτάσεις με σουλτανικά φιρμάνια σαν ανταμοιβή για τις υπηρεσίες που παρείχαν.


Από τo seisaxthia

Τα …κατάφεραν. Υποδούλωσαν τη χώρα στη διεθνή των τοκογλύφων!!!

Έλληνες, η πατρίδα μας εισέρχεται σε καθεστώς πλήρους διεθνούς οικονομικού ελέγχου. Η κυβέρνηση παραδίδει τα κλειδιά της χώρας στους Τροικανούς. 

Ο Παπανδρέου, εγκατέστησε στη χώρα μας μια ξένη δικτατορία και μας ζητά να την υπακούουμε το ίδιο όπως ο ίδιος. 

Γροθιά στο στομάχι κάθε Ελληνα, που διατηρεί ακόμη υποτυπώδη ίχνη εθνικής αξιοπρέπειας.

Η ομάδα των «κηπουρών» και των λοιπών προθύμων εκπλήρωσε επιτυχώς την αποστολή της. 

Επί 20 μήνες φρόντισε με τη παροιμιώδη ανικανότητά της και την σκανδαλώδη απραξία της να καταρρεύσει ό,τι είχε μείνει όρθιο από τον τυφώνα του διεφθαρμένου και χρεοκοπημένου συστήματος, ώστε η Κατοχή να προκύψει ως αναγκαίο κακό.

Μοιραίοι και άβουλοι, αντί να καθαρίσουν την κόπρον του Αυγείου, να αναζητήσουν τους ληστές με τα......λευκά κολάρα για να φέρουν πίσω τα κλεμμένα και να επανιδρύσουν με αρχές και αυστηρούς κανόνες το κράτος, προτίμησαν να υποδουλωθεί η χώρα στη διεθνή των τοκογλύφων.

Ωστόσο, τίποτα δεν δείχνει ότι ο αργός θάνατος της σημερινής πολιτικής τάξης θα είναι ανώδυνος.  

Αν το εφιαλτικό φάσμα πείνας εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και ο διεθνής εξευτελισμός της αξιοπρέπειας των Ελλήνων λειτουργήσουν σαν καταλύτης κοινωνικής αφύπνισης, τότε η σημερινή κυβέρνηση θα εγκαταλείψει νύχτα τη χώρα.

Οι πολίτες, που γεμίζουν τις πλατείες έχουν τη δύναμη να γκρεμίσουν το κουρασμένο, διεφθαρμένο, ραγιάδικο ελληνικό κατεστημένο!

Από τον καφενόβιο

Ανέκδοτο - Το ηθικό δίδαγμα

Η δασκάλα του Τοτού βάζει στα παιδιά να γράψουν μια έκθεση με ένα ηθικό δίδαγμα.
Παίρνει την έκθεση του Τοτού:
"Ο θείος μου ο Λάκης πολέμησε στο 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Το αεροπλάνο του όμως καταρρίφθηκε από ένα γερμανικό.
Ο θείος μου ο Λάκης πρό...λαβε και πήδηξε και πήρε μαζί του μια χειροβομβίδα, ένα οπλοπολυβόλο και δυο μπουκάλια τσίπουρο.
Μέχρι να πέσει ήπιε τα δυο μπουκάλια τσίπουρο.
Όταν έπεσε περικυκλώθηκε από εκατό Γερμανούς.
Τους 70 τους σκότωσε με το οπλοπολυβόλο, τους 20 με τη χειροβομβίδα και τους άλλους 10 με τα ίδια του τα χέρια."
Η δασκάλα σοκαρισμένη ρωτάει τον Τοτό:
- Καλά, ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας;
- Να μην τα βάζετε με τον θείο μου τον Λάκη όταν έχει πιει!

Αρωγή και ευδοκίμηση

Ερχεται από μακρυά, απ' το βάθος του χρόνου, η εθνική μας μελαγχολία - αυτοί που κάποτε ήταν αεί παίδες έγιναν με τους αιώνες -επιτέλους- άνθρωποι νορμάλ (δεν βρίσκω αντίστοιχη λέξη στα ελληνικά), δύσκολο πια να τους ξεχωρίσεις ανάμεσα στους ανθρώπους του ενός βιβλίου, τους κυνικούς κι όλους τους ομοιογενοποιημένους υπηκόους των διαφημίσεων διεθνώς...


Ομως, λένε αίφνης οι επιστήμονες, ότι κάτω απ' την επιφάνεια του φεγγαριού μπορεί να υπάρχει νερό - συνεπώς πάντα «φωλιές νερού» θα τρέχουν να σώσουν οι ποιητές και πάντα κάποια απ' τα παιδιά των αεί παίδων, έστω για πέντε λεπτά τα Σάββατα, θα τα βάζουν με τον Χάροντα
πάντα για την Περσεφόνη, πάντα για την Ευρυδίκη κι ενίοτε για την Ελένη...
Oταν ανέβηκε στον θρόνο των Καισάρων ο κυρ Αλέξιος Κομνηνός, πρόμαχος του λαού και συν Θεώ υπέρμαχος, το κράτος έπνεε τα λοίσθια.



Το θησαυροφυλάκιο ήταν άδειο, οι Σελτζούκοι ήταν σε απόσταση βολής τόξου απ' το Σκούταρι, και οι Νορμανδοί αγκιστρώνονταν στο δυτικό σύνορο. Η φορολογία βαρειά, οι Δυνατοί ασύδοτοι.


Γόνος της στρατιωτικής γαιοκτητικής αριστοκρατίας ο κύρης Αλέξιος αναλώθηκε στην προσπάθεια να σώσει και στη συνέχεια να επανιδρύσει το κράτος.


Σε αυτήν του την προσπάθεια εκτός απ' τα μέτρα που έλαβε αφ' υψηλού, συχνά είχε και προσωπική συμμετοχή, πολεμώντας μαζί με τους συστρατιώτες του στην πρώτη γραμμή -όπως όταν έκαψε ζωντανούς μέσα σε μια εκκλησία όσους Φράγκους, ξεφεύγοντας απ' την καταδίωξή του, κατέφυγαν ικέτες σε αυτήν .


Ομως ο αδελφός της Κομνηνής στην προσπάθειά του να ανορθώσει το κράτος, το σκότωσε.

Κατά πρώτον νόθευσε το νόμισμα -το ακλόνητο έως τότε υπέρπυρο- για να αντεπεξέλθει στις ανάγκες της μισθοφορίας. Ακριβώς διότι ο θεματικός στρατός είχε διαλυθεί και στρατός σε εθνική βάση ουδέποτε στο εξής επανιδρύθηκε.


Παραχώρησε τα λιμάνια στους Βενετούς και τους Γενουάτες (ατέλειες, ελεύθερες ζώνες, εγκαστατάσεις), παρόπλισε το ρωμαϊκό ναυτικό και για πρώτη φορά η ανατολή παραχώρησε τις θαλάσσιες οδούς (και την άμυνά τους) στη δύση.


Τέλος, αποδιοργάνωσε τη δημόσια διοίκηση, απονέμοντας σε συγγενείς, φίλους και κολλητούς τα αξιώματα, ενώ ταυτοχρόνως παραχωρούσε τίτλους, χωρίς αντίκρυσμα.

Ετσι, όταν πέθανε ο Αύγουστος Αλέξιος, άφησε το κράτος να στέκεται μεν στα πόδια του, αλλά πόδια πήλινα.



Οχι μόνον το βασίλειο των Ρωμαίων ήταν πλέον «μακροπρόθεσμα νεκρό», αλλά και εν τω μεταξύ σε κατάσταση μη ανατάξιμη...


Το «Μνημόνιο» του πρώτου Κομνηνού (δάνεια απ' τους Δόγηδες, παραχώρηση λιμένων, νόθευση του νομίσματος και στρατιωτική εξάρτηση) δεν μπόρεσαν να το ανατρέψουν ούτε ο γιος του Ιωάννης, ο και Καλογιάννης επονομαζόμενος, ούτε ο πολυπράγμων Μανουήλ ούτε ο δυστυχής Ανδρόνικος.

Βεβαίως, επειδή οι Φράγκοι, άπληστοι γαρ κι αγροίκοι, το παράκαναν στην αφαίμαξη, μια ωραία ημέρα ο λαός της Πόλης ξεσηκώθηκε και τους κατέσφαξε έως ενός - πλην όμως δεν γλύτωσε. Πανίσχυροι πια οι Λατίνοι, κυρίαρχοι πλέον των θαλασσών, επέστρεψαν δριμύτεροι κι εξανάγκασαν τους Κομνηνούς στην παραχώρηση ακόμα περισσότερων προνομίων.


Το θλιβερό τέλος όλης αυτής της διαδικασίας βρήκε τον συμβολισμό του στο κομμένο κεφάλι του τελευταίου Κομνηνού να «βλέπει» το ίδιο του το σώμα να σκυλεύεται στον Ιππόδρομο και να σύρεται αιμόφυρτο ρετάλι εν Μέση Οδώ. Ο δυστυχής Ανδρόνικος!


Ο αγαπημένος του λαού. Ο επαναστάτης πρίγκηπας, ο μεταρρυθμιστής. Σε έναν χρόνο μέσα τύραννος τους βγήκε των ρωμιών, μισάνθρωπος, θεομίσητον άρχισαν να τον βρίζουν όλοι κι όταν είδαν, έπαθαν κι απόκαναν, τον ξέκαναν.


Αγριοι καιροί τότε, άλλα ήθη, δεν υπήρχαν κι ελικόπτερα να 'ρθουν άγγελοι εξ ουρανού να αναληφθείς, να φύγεις.


Ηρθαν όμως -οριστικώς αυτήν τη φορά- οι Φράγκοι. Κι έκαναν μια και καλή την Πόλη λαμπόγυαλο! Στη μεγαλύτερη καταστροφή που κατάφεραν ληστές κι αγριάνθρωποι μετά το ξεπάτωμα της Καρχηδόνας.


Ιστορίες......που τις έχουμε ξαναπεί και κατά καιρούς επανερχόμαστε σ' αυτές, βραχεία γαρ η μνήμη...


Του Στάθη

Ελληνικά «σπασμένα»: τι (δεν) πληρώνουν οι τράπεζες

Το νέο «πακέτο» για την Ελλάδα, που υπολογίζεται σε 60 δισ. ευρώ τουλάχιστον, θα καλυφθεί μόνο κατά το ήμισυ από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Οικονομικής Σταθερότητας, πίσω από τον οποίο βρίσκονται οι εγγυήσεις των κυβερνήσεων, ενώ η ίδια η ελληνική κυβέρνηση θα καλύψει το ένα τέταρτο του «πακέτου», με έσοδα από εκποίηση δημόσιας περιουσίας. Ένα τέταρτο του «λογαριασμού» θα κληθούν να καλύψουν οι τράπεζες.

Τελειώνει εδώ, λοιπόν, η συζήτηση; Όχι. Στην πραγματικότητα σε αυτό το σημείο μόλις αρχίζει! Γιατί, όπως σε κάθε τέτοια περίπλοκη συμφωνία, το περιεχόμενο της οποίας πρέπει να εξισορροπεί τις επιδιώξεις ουκ ολίγων ετερόκλητων παραγόντων, «ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες»:

-  Το μεγάλο μυστικό της συμφωνίας, που οι κεντρικοί τραπεζίτες δύσκολα θα παραδεχθούν δημόσια στην πραγματική του διάσταση, είναι ότι έχει «κοπεί και ραφτεί» στα μέτρα των μεγάλων τραπεζών της ευρωζώνης, κυρίως γερμανικών και γαλλικών. Πώς γίνεται αυτό; Οι τράπεζες θα πάρουν απλώς, κατόπιν «εθελοντικού εξαναγκασμού» από την ΕΚΤ, νέα ελληνικά ομόλογα στη θέση αυτών που θα λήγουν. Με τον τρόπο αυτό, αυτή η μορφή αναδιάρθρωσης χρέους δεν θα κατηγοριοποιηθεί ως «πιστωτικό γεγονός», δηλαδή ως μια μορφή χρεοκοπίας. Έτσι, δεν θα ενεργοποιηθούν τα συμβόλαια ασφάλισης ελληνικών ομολόγων, τα γνωστά CDS. Για τις μεγάλες τράπεζες ευρωζώνης αυτό το στοιχείο της συμφωνίας είναι «όλα τα λεφτά»: ο Ζαν Κλωντ Τρισέ δεν θα το παραδεχθεί ποτέ, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι τα περισσότερα CDS για ελληνικά ομόλογα έχουν πουληθεί με τη διαμεσολάβηση των μεγάλων τραπεζών της ευρωζώνης.

-  Ως αντισυμβαλλόμενοι εμφανίζονται τυπικά κάποιοι άλλοι ιδιώτες επενδυτές (hedge funds και άλλα «ευαγή ιδρύματα), αλλά στην πραγματικότητα, αν χρεοκοπήσει η Ελλάδα, το κόστος των συμβολαίων σε πολύ μεγάλο βαθμό θα κληθούν να καλύψουν οι μεσολαβούσες τράπεζες. Γιατί, πολύ απλά, οι περισσότεροι εξ αυτών που έχουν πουλήσει προστασία για τον κίνδυνο χρεοκοπίας της Ελλάδας, απολαμβάνοντας τεράστια «ασφάλιστρα», θα βρεθούν σε αδυναμία να καλύψουν τα συμβόλαια, όπως ακριβώς βρέθηκε και η AIG σε αδυναμία να καλύψει τα «τοξικά» αμερικανικά προϊόντα που είχε ασφαλίσει μαζικά. Έτσι, η συμφωνία αναχρηματοδότησης της Ελλάδας από τις τράπεζες προστατεύει κατά πρώτο λόγο τα συμφέροντα των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών, τα οποία εκπροσωπεί η ΕΚΤ και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο είναι απολύτως αντίθετη σε οποιαδήποτε μορφή αναδιάρθρωσης του χρέους, που θα ενεργοποιούσε τα CDS.

-  Οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, λοιπόν, αποφεύγουν το λογαριασμό για τη «συνενοχή» τους στη μεγάλη κερδοσκοπία με τα CDS, που ήταν μάλιστα ιδιαίτερα επικερδής για τις ίδιες. Θα πληρώσουν, μήπως, ένα άλλο μέρος του «λογαριασμού», αποδεχόμενες να μετάσχουν στο σχέδιο αναχρηματοδότησης της Ελλάδας; Η απάντηση και σε αυτό το ερώτημα είναι μάλλον όχι! Γιατί η ΕΚΤ έχει μεριμνήσει να τις προστατεύσει και από αυτό το μέρος του λογαριασμού: όπως δήλωσε την Δευτέρα στους “Financial Times” ο Λορέντσο Μπίνι Σμάγκι, αναχρηματοδότηση ελληνικού χρέους θα γίνει «κυρίως» από ελληνικές τράπεζες.

-  Κάπως έτσι, το «χαρτάκι» του λογαριασμού, αφού γύρισε για ώρα στο μεγάλο τραπέζι των τραπεζιτών, καταλήγει στους Έλληνες τραπεζίτες: σύμφωνα με υπολογισμούς του αναλυτή της JP Morgan, Νικόλα Μάι, οι ελληνικές τράπεζες έχουν στα χαρτοφυλάκια τους ελληνικά ομόλογα ονομαστικής αξίας 65 δισ. ευρώ, ισόρροπα μοιρασμένα μεταξύ τους. Αν αποδεχθούν αυτή τη μορφή επιμήκυνσης-αναχρηματοδότησης για το 2012 και το 2013, θα «βάλουν στο τραπέζι» 13 δισ. ευρώ για την Ελλάδα, καλύπτοντας σχεδόν το σύνολο της απαιτούμενης από το Βερολίνο συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στο νέο «πακέτο».

-  Και η ίδια η ΕΚΤ; Δεν θα έχει κάποια συμμετοχή, αφού κατέχει ελληνικά ομόλογα αξίας περίπου 50 δισ. ευρώ; Η απάντηση είναι και πάλι «όχι»: το νέο «πακέτο» είναι σχεδιασμένο έτσι, ώστε να προστατεύσει πλήρως τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες και την ίδια την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η ΕΚΤ πιθανότατα θα πληρωθεί για τα ομόλογα που έχει στη λήξη τους, χωρίς να πάρει νέα, εκτός ίσως αν οι κυβερνήσεις δεχθούν να αποδώσουν στις τράπεζες που θα συμμετάσχουν στην αναχρηματοδότηση την ιδιότητα του «προτιμώμενου πιστωτή» (“preferred creditor”), που έχει σήμερα μόνο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Μια ιδιότητα, που εξασφαλίζει πληρωμή κατά προτεραιότητα σε περίπτωση χρεοκοπίας.

Κάπου εδώ τελειώνει το «παραμύθι» με τη συμμετοχή ιδιωτών στη λύση του ελληνικού προβλήματος. Στην πραγματικότητα θα πρόκειται για συμμετοχή των ελληνικών τραπεζών, ενώ όλοι οι σημαντικοί παράγοντες του συστήματος θα προστατευθούν από το «τοξικό» ελληνικό χρέος. Οι δε ελληνικές τράπεζες θα αντιμετωπίσουν ακόμη σοβαρότερη πίεση ρευστότητας και θα υποχρεωθούν να «πνίξουν» ακόμη περισσότερο τον ιδιωτικό τομέα της ελληνικής οικονομίας. Δεν απασχολεί αυτό τους μεγάλους διαχειριστές της κρίσης; Όχι ιδιαίτερα. Εξαρχής, η «διάσωση» της Ελλάδας επινοήθηκε για να διασωθούν οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, όχι η ίδια η χώρα. Η «κοινοτική αλληλεγγύη» είναι μια ακριβή πολυτέλεια, όταν διακυβεύονται τα ζωτικά συμφέροντα του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος...

Απόσπασμα από το Banksnews

Περί απόλαυσης

Η απόλαυση δεν θα πρεπε να συνιστά αποτέλεσμα αλλά αφετηρία. 
Εδώ έγκειται ο παράγοντας μάθηση, εδώ είναι που μπορούμε να την αποκαλέσουμε ως και τέχνη. 
Βιώνοντας καταστάσεις μαθαίνουμε πως κάποια πράγματα εκεί έξω μας παρέχουν απόλαυση και ικανοποίηση, κάποια όχι. Και είναι ωραίο όταν μαθαίνεις να φιλτράρεις τα ερεθίσματα γύρω σου, όταν πλέον καθοδηγείς τις εξελίξεις ώστε να σου αποφέρουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. 
Όταν διώχνεις μακριά σου οτιδήποτε σε χαλάει, οτιδήποτε σε ρίχνει, και όταν καλωσορίζεις όλα εκείνα που σου αποφέρουν ευχαρίστηση.


Δεν είναι κάτι το δεδομένο το πάνω ξέρετε. 
Πόσες και πόσες φορές δεν τείνουμε να καταπιανόμαστε με καταστάσεις και σκέψεις που μας ρίχνουν? 
Σκεφτείτε μόνο τα άτομα με τα οποία συναναστρεφόμαστε. 
Πόσους απο αυτούς τους έχουμε επιλέξει, πόσοι μας έχουν επιβληθεί λόγω καταστάσεων, και πόσους τους έχουμε μεν επιλέξει, αλλά για κάποιον λόγο έχουμε την αίσθηση πως... δεν έχουμε κάνει την σωστή επιλογή


Το να κάνεις τις σωστές επιλογές. Ή έστω, να μπορείς να κρίνεις έγκαιρα ποιές επιλογές είναι καλές για σένα, ποιές όχι. Εδώ έγκειται η εξάσκηση της τέχνης της απόλαυσης.


Ο Επίκουρος δεν αναφέρεται στην ιστορία της ελληνικής φιλοσοφίας στον ίδιο βαθμό που αναφέρεται ένας Πλάτωνας ή ένας Σωκράτης, πόσο σημαντική ήταν όμως η "επικούρεια" φιλοσοφία του! 
Αφήστε τις πολλές συζητήσεις περί ηθικής και αρετής, και κοιτάτε να απολαμβάνετε τη ζωή σας! 
Α, και να μην είναι η απόλαυση σας αυτή σε βάρος των άλλων. Απλό είναι. Υπάρχει χώρος και για την ηθική φυσικά, και για τα ανώτερα ιδανικά, αλλά μη ξεχνάτε τη βάση όλων!

Ο ηδονισμός του Επίκουρου αποσκοπούσε στην αταραξία της ψυχής όπως την ονόμαζε, μια ωραία, γαληνεμένη, πράα, χαλαρήηηη κατάσταση φανταστείτε. 
Καλό είναι οτιδήποτε σου επιφέρει ηδονή/απόλαυση, έλεγε (οι δύο όροι βασικά ταυτίζονται). Η άντληση ηδονής δεν είναι αυτοσκοπός όμως. Σκοπός είναι η γαλήνη μέσα σου. Γι' αυτό και ηδονές που μακροπρόθεσμα μπορεί να σου επέφεραν μεγαλύτερη οδύνη απο χαρά θα έπρεπε να αποφεύγονται. 
Μη φας όλο το βόδι μόνος σου και βαρυστομαχιάσεις και σε πιάσουν μετά οι πόνοι για μέρες, δε λέει. Απόλαυση, αλλά με σύνεση, έχοντας γνώση τι είναι καλό για σένα και τι όχι. Μια τέχνη που την εξασκείς και την μαθαίνεις, μαθαίνοντας τον εαυτό σου. 


Η άντληση ηδονής πρώτα απ' όλα είναι μια ατομική υπόθεση. Πηγάζει απο μέσα σου. 
Ο άνθρωπος που δεν έχει μάθει να απολαμβάνει ενώ είναι μόνος του, δεν μπορεί να απολαύσει ούτε με παρέα. Η μοναξιά είναι η πρώτη βάση της απόλαυσης. Άραξε. Πάρε εκείνο το βιβλίο που γουστάρεις. Βάλε τη μουσικάρα σου να παίζει. Φάε εκείνο το απολαυστικό έδεσμα. Νιώσε.

Μετά η απόλαυση κοινωνικοποιείται, περνάει στο επόμενο στάδιο. Εκεί που απολαμβάνουν δύο άνθρωποι μαζί πλέον, ο ένας παρέα με τον άλλον. Μπορεί να είναι φίλοι, μπορεί να είναι γκόμενοι, μπορεί να είναι οτιδήποτε.


Ο άνθρωπος των απολαύσεων ενοχλείται απο την κοινωνία που ζούμε. 
Η οποία είναι μια ανηδονική ουσιαστικά κοινωνία, ένας πολιτισμός οργανωμένος σε αμιγώς παραγωγικές/καταναλωτικές βάσεις, ουσία του οποίου είναι μια εργασία που (τις περισσότερες φορές) καμία ευχαρίστηση δεν παρέχει στον εργαζόμενο πέρα απο την άντληση του χρήματος. Το οποίο σκορπάει μετά και "διασκεδάζει", μια-δυο φορές τη βδομάδα, μόλις βρει λίγο χρόνο και ξεκολλήσει απο τον καναπέ του. Μέχρι την επόμενη εργάσιμη μέρα πάντα.


Μπορεί κάποιος να έχει άφθονο χρήμα αλλά να μη γνωρίζει πως να απολαμβάνει αυτά που έχει. Δεν κατέχει την τέχνη της απόλαυσης. Μια τέχνη επικίνδυνη για την κοινωνία που ζούμε, καθώς αν όλος ο κόσμος την έκανε φιλοσοφία και στάση ζωής θα συντάραζε τα ίδια της τα ανηδονικά, στείρα, θεμέλια.

Οι "τεμπέληδες" Έλληνες βάζουν τα γυαλιά στους Γερμανούς

Οι Γερμανοί εργάζονται λιγότερο, ενώ δεν παράγουν περισσότερο σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, παρότι συνταξιοδοτούνται αργότερα, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία που δημοσίευσε η “Le Monde” και καταρρίπτουν το μύθο που “έπλασε” η Γερμανίδα Καγκελάριος για “δουλευταράδες Γερμανούς και τεμπέληδες Έλληνες”.

Ο οικονομολόγος Πατρίκ Αρτούς, επικεφαλής του Ινστιτούτου Natixis, που πραγματοποίησε τη σχετική μελέτη, “πριν καταλήξει κανείς στο συµπέρασµα ότι τα προβλήµατα των οικονοµιών του ευρωπαϊκού Νότου οφείλονται στην οκνηρία, είναι χρήσιµο να ρίξει µια µατιά στους αριθµούς”.

Σύµφωνα µε στοιχεία του Οργανισµού Οικονοµικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, το 2009 ο µέσος όρος εργασίας στη Γερµανία ήταν 1.390 ώρες, όταν στην Ισπανία ήταν 1.654, στην Πορτογαλία 1.719 και στην Ελλάδα 2.119!
“Ακόµη και εάν το όριο συνταξιοδότησης είναι µεγαλύτερο στη Γερµανία (65 έτη τώρα και 67 στο µέλλον) η πραγµατική µέση ηλικία συνταξιοδότησης είναι η ίδια. Οι Γερµανοί συνταξιοδοτούνται στα 62,2,οι Ισπανοί στα 62,3, οι Πορτογάλοι στα 62,6 και οι Ελληνες στα 61,5. Οι Γάλλοι βρίσκονται πιο κάτω, καθώς κατά µέσο όρο συνταξιοδοτούνται στο 60όέτος της ηλικίας τους”, σημειώνει χαρακτηριστικά ο Γάλλος οικονοµολόγος.

Ακόμη, η κατά κεφαλήν παραγωγικότητα στη Γερµανία βρίσκεται στα ίδια επίπεδα µε την κατά κεφαλήν παραγωγικότητα στη Νότια Ευρώπη.

Όσον αφορά στην ωριαία παραγωγικότητα των Γερµανών, βρίσκεται κάτω από τον ευρωπαϊκό µέσο όρο, αλλά δεν είναι µεγαλύτερη από αυτήν των Ελλήνων.

Η δύναµη της γερµανικής οικονοµίας κρύβεται στην καινοτομία, κατά τον Αρτούς. Το Βερολίνο διαθέτει το 2,82% του ΑΕΠ στην έρευνα και την ανάπτυξη όταν η Μαδρίτη ή η Λισαβώνα µόλις το 1,38%.

Οι τιμές των βασικών ειδών διατροφής θα διπλασιαστούν μέχρι το 2030

Οι τιμές των βασικών ειδών διατροφής θα διπλασιαστούν μέσα στα επόμενα 20 χρόνια, αν οι ηγέτες του κόσμου δεν λάβουν δράση για μεταρρύθμιση του παγκόσμιου επισιτιστικού συστήματος, προειδοποίησε η φιλανθρωπική οργάνωση Oxfam.
Μέχρι το 2030 το μέσο κόστος των βασικών καλλιεργειών θα αυξηθεί κατά 120% - 180%, σύμφωνα με την οργάνωση.
Για την αύξηση αυτή θα ευθύνεται κατά 50% η κλιματική αλλαγή, επισημαίνει η Oxfam, καλώντας παράλληλα τους παγκόσμιους ηγέτες να βελτιώσουν τις ρυθμίσεις της αγοράς τροφίμων και να επενδύσουν σε ένα παγκόσμιο ταμείο για το κλίμα.


“Το σύστημα των τροφίμων πρέπει να αναθεωρηθεί, αν θέλουμε να ξεπεράσουμε τις ολοένα και πιο πιεστικές προκλήσεις της κλιματικής αλλαγής, της απότομης αύξησης των τιμών των τροφίμων και της σπανιότητας της γης, του νερού και της ενέργειας”, δήλωσε η Μπάρμπαρα Στόκινγκ, διευθύνων σύμβουλος της Oxfam.

Στην έκθεσή της, η οργάνωση αναφέρει τέσσερις περιοχές, που ήδη αγωνίζονται έτσι ώστε να τραφούν οι πολίτες:

•    Στη Γουατεμάλα, 865.000 άνθρωποι βρίσκονται στον κίνδυνο επισιτιστικής ανασφάλειας εξαιτίας της έλλειψης κρατικής επένδυσης σε γεωργούς μικρών καλλιεργειών.
•    Στην Ινδία, οι άνθρωποι δαπανούν περισσότερο από το διπλάσιο από τους Βρετανούς, αναλογικά με το εισόδημά τους. για τρόφιμα (π.χ. πληρώνουν 10 στερλίνες για ένα λίτρο γάλα και 6 στερλίνες για ένα κιλό ρύζι).
•    Στο Αζερμπαϊτζάν η παραγωγή του σιταριού μειώθηκε κατά 33% πέρσι λόγω άσχημων καιρικών συνθηκών, αναγκάζοντας τη χώρα να εισαγάγει από τη Ρωσία και το Καζακστάν. Οι τιμές των τροφίμων ήταν 20% υψηλότερες το Δεκέμβριο του 2010 σε σχέση με ένα χρόνο πριν.
•    Στην Ανατολική Αφρική, οκτώ εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν σήμερα χρόνιες ελλείψεις τροφίμων λόγω της ξηρασίας.

Η Παγκόσμια Τράπζα προειδοποίησε επίσης ότι οι αυξήσεις στις τιμές των τροφίμων ωθούν εκατομμύρια ανθρώπους σε ακραία φτώχεια. Τον Απρίλιο δήλωσε ότι οι τιμές των τροφίμων βρέθηκαν 36% υψηλότερα από τα περσινά επίπεδα, κυρίως λόγω των προβλημάτων στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

Η Oxfam δήλωσε ότι επιθυμεί τα έθνη να συμφωνήσουν σε μεταρρυθμίσεις στην αγορά των τροφίμων και συγκεκριμένα να προχωρήσουν σε:

•    Αύξηση της διαφάνειας στις αγορές πρώτων υλών και ρύθμιση των αγορών των παραγώγων
•    Αύξηση των αποθεμάτων τροφίμων
•    Τέλος στις αυξήσεις τιμών των βιοκαυσίμων
•    Επένδυση σε μικροκαλλιεργητές και κυρίως γυναίκες.

Με το ένα χέρι μάς δίνουν κονδύλια και με το άλλο μάς τα παίρνουν πίσω

Η ΕΛΛΑΔΑ από την ένταξή της στην Ε.Ε. έλαβε 120 δισ. ευρώ ως επιδοτήσεις για να βαδίσει το δρόμο της σύγκλισης και να καλύψει την απώλεια εξαγωγών και παραγωγής που θα έφερνε η ενιαία αγορά.

Ωστόσο, από τα λεφτά αυτά τα 51,3 δις ευρώ επέστρεψαν στις εταιρείες της Δυτικής Ευρώπης που προμηθεύουν τόσα χρόνια την Ελλάδα με εξοπλισμό, μηχανήματα και πρώτες ύλες. Κάτι λιγότερο από τα μισά δηλαδή γύρισαν στις ισχυρές χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Το ποσοστό αυτό είναι μακράν το υψηλότερο από τις υπόλοιπες χώρες του νότου.

Η συνολική «αφαίμαξη» είναι πολλαπλάσια αν συνυπολογισθεί η απώλεια παραγωγής, εισοδήματος των Ελλήνων επιχειρηματιών και εργαζομένων αλλά και η έκρηξη εισαγωγών από κράτη της ΕΕ καταναλωτικών και μη ειδών που τροφοδοτήθηκε από την υπέρμετρη αύξηση του δανεισμού των νοικοκυριών. Η Ελλάδα έφτασε να έχει την υψηλότερη αναλογία καταναλωτικών δανείων στην ευρωζώνη περίπου στο 12% του ΑΕΠ.

Τα στοιχεία προκύπτουν από εκθέσεις που έχει συντάξει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή από το 2003 έως σήμερα και δείχνουν ότι επιστρέφουμε ως εισαγωγές το 42,6% των κοινοτικών πόρων που έφτασαν από την είσοδο της Ελλάδος στην Ε.Ε. (ΜΟΠ, ΚΠΣ και ΕΣΠΑ). Και αυτό διότι αντί να επενδύουμε σε επιχειρηματικότητα καινοτομία, και γνώση (εκεί οδεύει μόνο το 10% των κονδυλίων) στρέψαμε (με δική μας άραγε μόνο πρωτοβουλία;) τα χρήματα στα «βαριά έργα υποδομής» που ακόμη δεν έχουν τελειώσει και σε μεγάλο βαθμό απαιτούν εισαγωγή προϊόντων και τεχνογνωσίας από το εξωτερικό.

Πρόκειται για μία μόνο, ίσως την πιο εντυπωσιακή, από τις επίσημες αναφορές της Ελληνικής Κυβέρνησης αλλά και ξένων οργανισμών (μεταξύ των οποίων και η Κομισιόν) που λένε ότι η χώρα δεν κατάφερε να «αδράξει» την ιστορική ευκαιρία που της προσέφερε η ένταξη πρώτα στην κοινότητα και εν συνεχεία στον αστερισμό του ευρώ. Δεν αξιοποίησε τα 120 δις ευρώ κοινοτικών κονδυλίων για να καλύψει τις αδυναμίες της και να δημιουργήσει «ασπίδα» απέναντι στις έκρηξη εισαγωγών που προκάλεσε η άρση των δασμών και των νομισματικών περιορισμών.

Αυτό που για πρώτη φορά έγινε επισήμως παραδεκτό από έναν «ηγέτη» του Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος, τον πρόεδρο του Γιούρογκρουπ (δηλαδή των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης) Ζαν Κλοντ Γιούνκερ είναι ότι μπορεί να υπάρχει υπαιτιότητα. «Η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα, αλλά δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα» είπε προ ημερών.

Η ιστορία συνεχίζεται

Κατά μια έννοια η ιστορία συνεχίζεται και μέσω του μνημονίου. Τα περισσότερα από τα χρήματα που μας δανείζουν οι εταίροι μας και το ΔΝΤ θα κατευθυνθούν για την πληρωμή των ομολόγων, το ήμισυ των οποίων βρίσκεται στις τσέπες ξενων επενδυτών. 

Τι δείχνουν τα επίσημα στοιχεία και οι μετρήσεις:

1.Η ένταξη της Ελλάδος στην ΟΝΕ και στην ΕΕ ήταν αδιαμφισβήτητα επωφελής Δεν υπάρχει πλέον ένα μεγάλο κομμάτι του συναλλαγματικού κινδύνου. Ενα άλλο όφελος είναι τα χαμηλά επιτόκια που εξασφάλιζαν λόγω του ενιαίου νομίσματος καταναλωτές και επιχειρήσεις.

Αυτό που ήταν λάθος ήταν η διαχείριση των κονδυλίων από σειρά κυβερνήσεων και επί σειρά ετών.

2.Η Ελλάδα δεν κατάφερε να αδράξει οφέλη, στο επιχειρηματικό αλλά και στο εισοδηματικό πεδίο. Το εμπορικό έλλειμμα (που είναι και ο καθρέφτης των επιδόσεων) εκτοξεύθηκε σε δυσθεώρητα επίπεδα, οι εξαγωγές προς την Ε.Ε. συρρικνώθηκαν και οι εισαγωγές μας γιγαντώθηκαν στερώντας τη χώρα από ανάπτυξη πολλών δισ. ευρώ.

3.Με την «καραμέλα» των έργων υποδομής, τα ΚΠΣ, τα ΜΟΠ και τώρα το ΕΣΠΑ «μοιράστηκαν» σε βαριές υποδομές ή σε επενδύσεις αγοράς εξοπλισμού ο οποίος δεν παράγεται εδώ. Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάστηκαν το Σεπτέμβριο στο εθνικό συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ από τον γραμματέα του τομέα Ανάπτυξης Χρ. Ιωάννου τροφοδότησαν εταιρείες της δυτικής Ευρώπης, αντί να στηρίξουν την εγχώρια ανταγωνιστικότητα με δράσεις καινοτομίας, τεχνολογίας πράσινης οικονομίας που ακόμη και σήμερα μένουν μόνο στα.. λόγια. Και το ΕΣΠΑ λίγα περιθώρια έχει (ακόμη και αν αναθεωρηθεί) αφού τα κονδύλια περιορίζονται λόγω της λιτότητας που ο Γερμανικός άξονας πλέον επιβάλλει.

4.Η Επιτροπή ποτέ δεν «πίεσε» την Ελλάδα να δώσει λιγότερα σε υποδομές και πιο πολλά σε επιχειρήσεις (κάτω από το 10% των κονδυλίων). Άλλωστε αυτό την συνέφερε. Σε κανένα κράτος δεν υπήρξε τόσο «δυσανάλογη» κατανομή των πόρων η οποία συνεχίζεται έως και σήμερα.

5.Χωρίς όμως οικονομικά και κοινωνικά κίνητρα, η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων δεν αναπτύχθηκε. Δεν έγιναν επίσης πράξη, οι εξαγγελίες των κυβερνόντων για πάταξη της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, της αδιαφάνειας, της αστάθειας των φορολογικών συστημάτων.

Ετσι, όχι μόνο ελληνικές επενδύσεις δεν έγιναν, αλλά και οι άμεσες ξένες επενδύσεις δεν ήρθαν. Αντιθέτως οι ελληνικές υπό το βάρος της υψηλής φορολογίας και της χαμηλής ανταγωνιστικότητας περιορίστηκαν.

Πλέον τα λεφτά στερεύουν, ο δανεισμός που ήταν η κινητήριος «δύναμη» της ανάπτυξης στέρεψε και η ανεργία θεριεύει προς το 15% του εργατικού δυναμικού σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία.

Η Ελλάδα σήμερα έχει υψηλότερα ελλείμματα δημοσιονομικά και εμπορικά, υψηλότατα χρέη, δημοσιονομικά και ιδιωτικά. Πολύ χαμηλή ανταγωνιστικότητα, τεράστια ανεργία και εξ ίσου υψηλή ακρίβεια και πολύ χαμηλούς μισθούς και κατά κεφαλήν εισόδημα.

Η χώρα μας με ύφεση 4% του ΑΕΠ καλείται να καλύψει το δρόμο 10ετιών μέσα σε τρία χρόνια. Και αυτό επιχειρείται με διαδοχικές «μεταρρυθμίσεις» που αποφασίζονται μεταξύ επιτηρητών και στελεχών του οικονομικού επιτελείου, χωρίς κοινωνικό διάλογο, χωρίς περιθώριο «ευελιξίας», χωρίς ουσιαστική αξιολόγηση κόστους όφελους (χαρακτηριστικά παραδείγματα η άρση των κλαδικών συμβάσεων, η κατάργησης μεγάλου μέρους των βαρέων, η επιβολή νέων έμμεσων φόρων, η περικοπή των επενδυτικών δαπανών και η επιχειρούμενη κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα που -προς το παρόν- αποφεύχθηκε).

Αλλωστε πλέον είμαστε λιγότερο «χρήσιμοι» για τους εξαγωγείς: η αγοραστική μας δύναμη αποδυναμώθηκε. Οι εισαγωγές μας αναμένεται να περιορισθούν κατά 10% φέτος και κατά 3,4% το 2011 (εκτιμήσεις Επιτροπής) και πληροφορίες αναφέρουν ότι τα κοινοτικά πακέτα «στερεύουν»

Από την enet

Αφισάκια που θέλουν να πάνε πλατεία!

Μερικά αφισάκια απλά και εύκολα για φωτοτυπίες τα οποία μπορεί όποιος θέλει να αξιοποιήσει ως διαμαρτυρία, σχόλιο ή για να ανοίξουμε την κουβέντα μεταξύ μας. Αλλά αποτελούν και μια προτροπή όλοι και όλες μας να επικοινωνήσουμε, να εκφραστούμε, να φωνάξουμε ή να βάλουμε σε χαρτί τις σκέψεις μας. Η τεχνική αρτιότητα είναι μηδέν μπροστά στην άποψη. Πατήστε πάνω τους κατεβάστε τα και φωτοτυπήστε τα. 

Από το antistache

Καλό Καλοκαίρι

Πακέτο «στήριξης» 110 δις ευρώ - κόστος κρίσης 200 δις ευρώ... μέχρι στιγμής

Κατά τη διάρκεια του Φθινοπώρου του 2009, ο νεοεκλεγμένος, τότε Πρωθυπουργός, κ. Γ. Παπανδρέου, γνωστοποίησε με μάλλον άκομψο και δραματικό τρόπο σε όλα τα διεθνή ΜΜΕ ότι η Ελλάδα είχε πολύ μεγαλύτερο έλλειμμα από αυτό που δήλωνε μέχρι εκείνη τη στιγμή και πως κινδύνευε με αδυναμία αποπληρωμής των υποχρεώσεων της. Η άμεση συνέπεια του σοκ που προκάλεσαν αυτές οι ανακοινώσεις, ήταν η χώρα να δεχτεί μία σφοδρή χρηματιστηριακή και χρηματοπιστωτική επίθεση από διεθνείς κερδοσκόπους αλλά και να βιώσει τη μαζική φυγή κεφαλαίων διεθνών επενδυτών από τις ελληνικές μετοχές και τα ελληνικά ομόλογα.

Ως αποτέλεσμα, ο Γενικός Δείκτης τιμών του Χρηματιστηρίου Αθηνών κατέρρευσε από τις 2900 στις 1240 μονάδες (Οκτώβριος 2009 - Μάιος 2011) και τα επιτόκια των 10ετών ελληνικών ομολόγων εκτοξεύτηκαν από το 4,5% στο 17% στο αντίστοιχο διάστημα, με την αξία τους στη δευτερογενή αγορά να μειώνεται σχεδόν κατά 50% .
Οι απώλειες στην κεφαλαιοποίηση του ελληνικού χρηματιστηρίου εξαιτίας αυτής της πτώσης, ανέρχονται στα 67 δις ευρώ. Παράλληλα, οι απώλειες των ελληνικών τραπεζών και των ελληνικών ταμείων που κατέχουν κρατικά ομόλογα ανέρχονται στα 35 δις ευρώ, φέροντας το συνολικό κόστος της κρίσης στα 100 δις ευρώ.

Προσθέτοντας σε αυτά τα 11 δις περίπου, που κόστισε η μείωση του ΑΕΠ το 2010 και τα 3 δις ευρώ που έχει κοστίσει μέχρι το Μάιο στο 2011, το συνολικό κόστος της κρίσης ανέρχεται, μέχρι στιγμής, στα 116 δις ευρώ. Αυτό, χωρίς να συνυπολογιστεί το κόστος από τις απώλειες θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα , οι οποίες προκαλούν μείωση των εσόδων του κράτους και αύξηση των δαπανών του σε επιδόματα ανεργίας, χωρίς το συνυπολογισμό των κεφαλαίων που 'έφυγαν' από τον τραπεζικό τομέα της χώρας και μεταφέρθηκαν εκτός Ελλάδας, από τη φυγή ή τη μη έλευση επενδυτικών κεφαλαίων, τους τόκους από τα δάνεια του πακέτου στήριξης, την αύξηση των επιτοκίων με τα οποία δανείστηκε η Ελλάδα μέχρι τη στιγμή της υπογραφής του Μνημονίου κλπ.
Αν συνυπολογιστούν όλα τα παραπάνω, το κόστος της κρίσης ξεπερνά ήδη τα 160 δις ευρώ. Αν σκεφτούμε πως το μνημόνιο νο1 'εξασφάλισε' στη χώρα δάνεια ύψους 110 δις ευρώ προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες χρηματοδότησης της για τρία χρόνια, με την πρόβλεψη πως θα αντλούσε από τις αγορές 64 δις ευρώ επιπλέον σε αυτό το διάστημα, το συνολικό ύψος των δανειακών αναγκών της χώρας μεταξύ 2010 και 2014 ήταν 174 δις ευρώ.

Λίγο πριν τον Ιούνιο του 2011 και η κρίση έχει κοστίσει, ήδη, περίπου αυτό το ποσό. Αν λάβουμε υπόψη, μάλιστα, πως η κυβέρνηση έχει 'δεσμεύσει' με νόμο 50 δις ευρώ δημόσιας περιουσίας προς ανταλλαγή της με χρέος που κατέχουν οι δανειστές της χώρας, μέσω του προγράμματος 'αποκρατικοποιήσεων', τότε το ύψος του κόστους της κρίσης αυξάνεται εγγυημένα στα 212 δις ευρώ ενώ αφαιρώντας το κέρδος από τη μείωση του ελλείμματος κατά 5% του ΑΕΠ στο 2010, δηλαδή περίπου κατά 12 δις ευρώ, το κόστος διαμορφώνεται στα 200 δις ευρώ. Και αυτό το κόστος, ίσως να είναι μόνο η αρχή.