Οικουμενκό Πατριαρχείο

Το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης ιδρύθηκε κατά τον β΄ μ.Χ αιώνα απ’ τον απόστολο Ανδρέα ως μία απλή επισκοπή στην αρχαία πόλη των Μεγαρέων το Βυζάντιο. Όταν το 331 μ.Χ. η αρχαία πόλη του Βυζαντίου μετονομάσθηκε σε Florance = Άνοιξη ή Nova Roma δηλαδή Νέα Ρώμη (πολλά χρόνια αργότερα αποκλήθηκε Κωνσταντινούπολη) και έγινε η πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η μικρή αυτή επισκοπή εξελίχθηκε σε Πατριαρχείο.

           
Στα επόμενα χρόνια το Πατριαρχείο εξισώθηκε με τους θρόνους των Ιεροσολύμων, της Αντιοχείας και της Αλεξανδρείας. Η ανάγκη της δημιουργίας μίας κεντρικής εκκλησίας που θα διοικούσε όλες τις άλλες εκκλησίες σε όλη την επικράτεια, δημιούργησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Νέας Ρώμης την επονομαζόμενη και Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία.

Αυτό έγινε κατά το τέλος του ε΄ αιώνα, δηλαδή λίγα χρόνια μετά την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο το 451 όπου και αποδόθηκε στον πατριάρχη Κων/πολης ο τίτλος «Οικουμενικός». Όλα αυτά τα χρόνια ο τίτλος αυτός δεν αναγνωριζόταν απ’ τους παπικούς στην Δύση. Η επίσημη καθιέρωσή του έγινε το 585 επί αυτοκράτορος Μαυρικίου, ο  οποίος ανακήρυξε και επίσημα τον πατριάρχη Κων/πολης, Ιωάννη τον Νηστευτή, «Οικουμενικό» ερχόμενος σε ρήξη με τον Πάπα της Ρώμης που μέχρι τότε κατείχε τα πρωτεία του Χριστιανισμού. Αυτή η στιγμή αποτελεί την πρώτη επίσημη αρχή της ρήξης και του μετέπειτα σχίσματος των δύο Εκκλησιών.

 Αυτοκράτορες και Πατριαρχείο
Την εποχή εκείνη ο αριθμός των καλογέρων, μοναχών και ασκητών είχε ξεπεράσει κατά πολύ εκείνον του στρατού. Τότε ο αυτοκράτωρ Μαυρίκιος απαγόρευσε στα μοναστήρια να δέχονται νέα μέλη. Το μέτρο αυτό υπήρξε η αφορμή της τραγικής δολοφονίας του. Το πατριαρχείο και οι μοναχοί υποκίνησαν επανάσταση ζητώντας την καθαίρεσή του. Η ανατροπή του ήρθε το 602 απ’ τον εκατόνταρχο Φωκά. Ο Μαυρίκιος βρήκε τραγικό τέλος. Οι πέντε γιοι του σφάχτηκαν μπροστά στα μάτια του και ο ίδιος αποκεφαλίσθηκε. Τα έξι κεφάλια εκτέθηκαν δημόσια και τα πτώματά τους πετάχθηκαν στην θάλασσα. Αυτά προς παραδειγματισμό για όσους θα τολμούσαν στο εξής να τα βάλουν με την Εκκλησία. Πολλοί αυτοκράτορες όπως θα δούμε και παρακάτω έπεσαν θύματα του Πατριαρχείου.

Την ίδια περίοδο ολοκληρωνόταν η τεράστια αύξηση της γαιοκατοχής και του πλουτισμού της Εκκλησίας με τους αμύθητους θησαυρούς που οι κληρικοί είχαν ληστεύσει απ’ τους αρχαίους ναούς και απ’ τις περιουσίες των Ελλήνων. Αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ενός πάμπλουτου θεοκρατικού παρακράτους που υποστηριζόταν από ένα μεγάλο άτακτο στρατό καλογήρων και μοναχών έτοιμο να επιτεθεί ακόμα και εναντίον του κράτους τους. Το Πατριαρχείο Κων/πoλης αποτέλεσε το κέντρο αποφάσεων για τον πανελλήνιο διωγμό που εξαπολύθηκε απ’ άκρου εις άκρον σε όλη την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Εκεί από κοινού πατριάρχες και αυτοκράτορες αποφάσιζαν την ισοπέδωση του Ελληνικού Πολιτισμού. Σφαγές, φρικτά βασανιστήρια, πυρές και καύσεις βιβλίων και ανθρώπων, δηώσεις, κατεδαφίσεις ακολούθησαν τους επόμενους αιώνες με τις οδηγίες του Πατριαρχείου. Κάθε τι το ελληνικό θα εξαφανιστεί ολοκληρωτικά από προσώπου γης.

 Αλλά εκ παραλλήλου με τους διωγμούς εναντίον των Ελλήνων, το Πατριαρχείο θα αποτελέσει το κέντρο αιματηρών εμφυλίων πολέμων και οδομαχιών μεταξύ Αρειανών, Ορθοδόξων, Καθολικών και άλλων αιρέσεων που θα συγκλονίσουν την Κων/πολη αλλά και όλη την Αυτοκρατορία μέχρι τον ε΄ αιώνα. Σύμφωνα με τους εκκλησιαστικούς συγγραφείς Σωκράτη και Σωζομενό επί του Αρειανιστή αυτοκράτορα Κωνστάντιου ο Πατριάρχης Παύλος επέστρεψε στην Κων/πολη το 341 ύστερα απ’ την εξορία του στον Πόντο, λόγω ότι είχε κατηγορηθεί απ’ τους οπαδούς του Αρείου για την δολοφονία του αρχηγού τους, αλλά και γιατί προετοίμαζε κρυφά την αναπροσάρτηση της Πόλης στο δυτικό τμήμα της Αυτοκρατορίας. Λόγω της επιστροφής του οι Αρειανιστές επίσκοποι Μακεδόνιος και Ασκληπάς καλλιέργησαν πολεμικό κλίμα στην Πόλη όπου εκατοντάδες άνθρωποι δολοφονήθηκαν ακόμα και μέσα στις εκκλησίες.

 Το 342 ο στρατηγός και αρχηγός του ιππικού της αυτοκρατορικής φρουράς Ερμογένης επεμβαίνει για να καταστείλει τον εμφύλιο χριστιανικό πόλεμο που μαίνεται στην πρωτεύουσα. Τελικώς εγκλωβίζεται στην εκκλησία της Ειρήνης (κατά τον Θεοδώρητο) ή στο σπίτι του (κατά τον Σωζομενό) όπου οι καλόγεροι πυρπολούν. Ο Ερμογένης και αρκετοί φρουροί καίγονται ζωντανοί και το πτώμα του σύρεται από φανατικούς δεμένο από τα πόδια στους δρόμους. «Διηκονείτο δε τοις βασιλέως προστάγμασιν Ερμογένης ο την ιππικήν δύναμιν επιτετραμμένος στρατηγός ος επί Θράκην τότε αποσταλείς παριών δια Κωνσταντινουπόλεως εβιάζετο Παύλον δια στρατιωτών εξελάσαι της εκκλησίας, επεί δε το πλήθος ου συνεχώρει, πη δε και ημύνετο βιαιότερόν τε επιχείρουν οι στρατιώται επιτελείν το προσταχθέν, καταλαβώντες την Ερμογένους οικίαν οι στασιώται ενέπρησαν και αυτόν αναιρούσι, και σχοινίον εξάψαντες είλκον δια της πόλεως» (Σωζομενός «Εκκλησιαστική Ιστορία»)

 Αυτουργοί σύμφωνα με τον Σωζομενό ήταν δύο συνεργάτες του Πατριάρχη ο υποδιάκονος Μαρτύριος και ο αναγνώστης Μαρκιανός. Τότε στην Κων/πολη ξεσπά θρησκευτικός εμφύλιος πόλεμος και χάνουν την  ζωή τους περί τους 3.150 άνθρωποι, πάντοτε σύμφωνα με τα γραφώμενα του Σωζομενού. Ο Πατριάρχης Παύλος εξορίζεται απ’ τον αυτοκράτορα στην περιοχή της μικρής Αρμενίας και τελικώς στραγγαλίζεται από Αρειανιστές. Οι ταραχές αυτές θα εξακολουθήσουν μέχρι την πλήρη επικράτηση των Ορθοδόξων χριστιανών και σταδιακά την ολοκληρωτική εξόντωση όλων των υπολοίπων αιρετικών.

 Απ’ τον ε΄ μέχρι και τις αρχές του ζ΄ αιώνα ακολουθεί μία περίοδος πλουτισμού, εξουσίας και ακμής του Πατριαρχείου. Απ’ το 717 και μέχρι το 842 ακολουθεί η περίοδος της Εικονομαχίας. Πρόκειται για μία περίοδο μεταρρυθμίσεων που συντελέστηκε επί της βασιλείας των Ισαύρων αυτοκρατόρων, όπου οι ιεράρχες συγκρούστηκαν μετωπικά με το κράτος υπερασπίζοντας τα οικονομικά και εξουσιαστικά τους συμφέροντα. Κατά την εποχή αυτή το κράτος θα περιορίσει την ισχύ και τον πλούτο της Εκκλησίας.

Ως αντίδραση προς την διακυβέρνηση Λέοντος Ισαύρου το 730 φανατικοί κληρικοί με προτροπή του Πατριαρχείου πυρπολούν το Πανεπιστήμιο και την Βιβλιοθήκη της Κωνσταντινούπολης, κατακαίοντας όλα τα εναπομείναντα συγγράμματά του μαζί με τους είκοσι Έλληνες καθηγητές του. Τα επόμενα χρόνια κρατικά δραστικά αστυνομικά μέτρα θα περιορίσουν τα φαινόμενα ταλιμπανιισμού των κληρικών.

Και ενώ η μεταρρύθμιση υπέρ του λαού και κατά της Εκκλησίας προχωρούσε σταδιακά, ξαφνικά ήρθε το σκοτεινό πισωγύρισμα. Το 842 δολοφονείται με δηλητήριο ο αυτοκράτορας Θεόφιλος απ’ τους Ορθόδοξους ιεράρχες, όπου και επέρχεται το τέλος της μεταρρύθμισης των Ισαύρων. Το επόμενο έτος 843 και συγκεκριμένα την 19η Φεβρουαρίου, που συνέπεσε με την «Κυριακή των Νηστειών» στην συνελθούσα σύνοδο των εικονολατρών «καθήρεσαν από τον πατριαρχικό θρόνο και αναθεμάτισαν τον πατριάρχη Ιωάννη Γραμματικό και πάντας τους ομόφρωνες αυτού, χειροτόνησαν δε αντ’ αυτού τον Μεθόδιο και τους ακόλουθους του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο κατελύθη η εκκλησιαστική μεταρρύθμισις, ανεστηλώθησαν οι εικόνες στις εκκλησίες και σε όλα τα δημόσια μέρη και αποκαταστάθησαν τα καταργηθέντα μοναστήρια. Το δε μοναχικόν τάγμα απέκτησε πάλι μεγάλη ισχύ στην κοινωνία και στην κυβέρνησι, τόση που η θρασύτης αυτού δεν εσέβετο ούτε την βασιλείαν» (Κ. Παπαρρηγόπουλος «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τόμος 3ος, από Ιουστινιανού μέχρι Βασιλείου του Α΄).

   

Αντίβαρο και φόβητρο κάθε προσπάθειας προόδου

 Θα ακολουθήσουν ανελέητοι διωγμοί διαταχθέντες απ’ το Πατριαρχείο: «Τα άγρια των μοναχών πάθη που δεν εσέβοντο ούτε την ίδιαν την βασίλισσα, επιχείρησαν δεινώτατον διωγμό στους οπαδούς της μεταρρυθμίσεως. Οι μοναχοί συκοφάντησαν τον σοφό Ιωάννη Γραμματικό ότι δήθεν εξώρυξε τους οφθαλμούς μίας εικόνος και  ανταπέδωσαν σ’ αυτόν τα ίδια τυφλώνοντάς τον, ενώ κατ’ άλλους εμαστίγωσαν αυτόν διακόσιες φορές. Τούτος υπήρξε ο πρώτος καρπός επανόδου του μοναχικού τάγματος στα πράγματα. Αυτά έκαμαν στον σοφότερον και χρηστότερον άνθρωπον των χρόνων τούτων. Τα του Ιωάννη βασανιστήρια ακολούθησαν κι άλλοι». Έτσι το Πατριαρχείο έγινε πάλι το αντίβαρο και το φόβητρο για κάθε προσπάθεια προόδου βυθίζοντας και πάλι τον δεισιδαίμονα λαό και το κράτος στον ζοφερό χριστιανικό μεσαίωνα.

Κατά την περίοδο 861 έως 867 επί Πατριάρχη Φωτίου επήλθε το πρώτο σχίσμα μεταξύ της Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας. Απ’ τον θ΄ αιώνα και εντεύθεν το Οικουμενικό Πατριαρχείο απώλεσε τον τίτλο την οικουμενικότητας διότι τα λοιπά Βαλκανικά κράτη ίδρυσαν δικά τους αυτοκέφαλα Πατριαρχεία, που διατηρούνται μέχρι και σήμερα.

Το 963 ο Πατριάρχης Κων/πόλεως Πολύευκτος ήταν ο εγκέφαλος της δολοφονίας του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά ο οποίος έκανε το μοιραίο λάθος να περιορίσει τα προνόμια των κληρικών: «Ανάμεσα στους πρωτεργάτες της συνωμοσίας ήταν και ο πρόεδρος της Συγκλήτου Βασίλειος και ο Πατριάρχης Πολύευκτος (…). Ο Πατριάρχης μαζί με τον πρόεδρο της Συγκλήτου τον ευνούχο Βασίλειο κατάφεραν να ανακηρυχθεί αμέσως ο Τσιμισκής αυτοκράτορας. Επειδή όμως ο Νικηφόρος ήταν αγαπητός στα λαϊκά και αγροτικά στρώματα, για τα μάτια του κόσμου διατάχθηκαν τάχα ανακρίσεις και ο Πατριάρχης Πολύευκτος δήλωσε πως οι δολοφόνοι θα τιμωρηθούν. Όμως ο πρώτος και κυριότερος δολοφόνος ήταν ο Τσιμισκής, που ο συνένοχός του Πατριάρχης τον έστεψε κιόλας αυτοκράτορα» (Ι. Κορδάτος «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας»).

Το Πατριαρχείο και ο Πατριάρχης Πολύευκτος σε συνεννόηση με τον νέο αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή αχρήστευσαν τα διατάγματα του Νικηφόρου, που απαγόρευαν να χτίζονται νέες εκκλησίες και μοναστήρια και ν’ αποχτούν χωράφια και περιουσίες πιστών οι κληρικοί. Έτσι η Εκκλησία ανέλαβε ξανά περίοπτη θέση στην διοίκηση της Αυτοκρατορίας.

Ανεβοκατεβάζει και αφορίζει αυτοκράτορες

 Στα επόμενα χρόνια και μέχρι την οριστική διάλυση της αυτοκρατορίας το Πατριαρχείο ουσιαστικά έφθασε να κυβερνά, αφού συνέχισε να ανεβοκατεβάζει αυτοκράτορες. Άλλο ένα παράδειγμα αποτελεί η δολοφονία του αυτοκράτορα Ρωμανού απ’ την σύζυγό του Ζωή και του νεαρού εραστή της Μιχαήλ. Όμως τον χείριστο ρόλο της δολοφονίας έπαιξε ο πατριάρχης Αλέξιος, ο οποίος συμμετείχε ευλογώντας την δολοφονία: «Επελθούσης δε της νυκτός και ψαλλομένων των αγίων παθών, μηνύεται τότε ο πατριάρχης Αλέξιος υπό του βασιλέως Ρωμανού δήθεν να ανέλθη εις τα ανάκτορα. Ο πατριάρχης έσπευσε να έλθη, αλλά ευρίσκει με απορίαν του νεκρόν μεν τον βασιλέα, την δε Ζωήν καθημένη επί λαμπρού θρόνου, έχουσα πλησίον της τον Μιχαήλ και μανθαίνει ότι προσελκύθη ίνα ιερολογήση τούτον αυτή. Έκθαμβος δε γενόμενος ίστατο εννεός και ενδοιάζων περί του πρακτέου, ότε ο Ιωάννης (ο Ορφανοτρόφος) και η Ζωή δόντες αυτώ μεν πεντήκοντα λίτρας χρυσίου, εις δε τον κλήρον άλλας πεντήκοντα, κατέπεισαν αυτούς να τελέσωσι την ιεροπραξίαν» (Κων/νος Παπαρρηγόπουλος «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» τόμος 5^ος, σελ.202).  Εκατό λίτρα χρυσού μοιράσθηκαν ο πατριάρχης Αλέξιος και οι ιερωμένοι για να ευλογήσουν την στυγνή δολοφονία του βασιλιά τους και να παντρέψουν το ζεύγος των δολοφόνων.

Οι αφορισμοί των Πατριαρχών προς τους πάντες δεν έχουν τέλος καθ’ όλη την διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι πατριάρχες έφθασαν σε σημείο να αφορίζουν ακόμα και αυτοκράτορες. Αρχικά το 762 ο πατριάρχης Νικήτας αφορίζει τον εικονομάχο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε΄ τον επονομαζόμενο και «Κοπρώνυμο». Λίγα χρόνια μετά ο πατριάρχης Ταράσιος αφόρισε τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΣΤ΄, ο πατριάρχης Νικόλαος  Α΄ ο Μυστικός το 907 αφόρισε τον αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ τον Σοφό και τέλος ο πατριάρχης Αρσένιος αφόρισε τους αυτοκράτορες Μανουήλ τον Η΄ και το 1261 τον Μιχαήλ γιατί ήταν ενωτικοί. Ο Αρσένιος δημιούργησε ένα τεράστιο κύμα ανθενωτικών οπαδών τους λεγόμενους Αρσενίτες οι οποίοι για διακόσια περίπου χρόνια με την δράση τους συνέβαλαν στην διάλυση της αυτοκρατορίας. Πολλοί ακόμα αυτοκράτορες λόγω των αποφάσεών τους έφθασαν στα πρόθυρα του αφορισμού τους.

     Το 1077 το Πατριαρχείο καταδικάζει και αφορίζει τον πρωτοδιδάσκαλο του Πανδιδακτήριου της Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη Ιταλό ως αιρετικό και ειδωλολάτρη παγανιστή. Ο αυτοκράτωρ Αλέξιος όργανο του Πατριαρχείου διέταξε να διαβαστούν τα αναθέματα απ’ τον άμβωνα του ναού της Αγίας Σοφίας μπροστά σε όλο τον λαό που επαναλάμβανε την τελευταία φράση του αναθέματος. Οκτώ απ’ αυτά τα αναθέματα έχουν διασωθεί. Αξίζει διαβάσουμε ένα απ’ αυτά: «Σ’ αυτούς που δέχονται και διδάσκουν τα μάταια ελληνικά μαθήματα, ότι υπάρχει προΰπαρξη των ψυχών και όχι ότι όλα τα όντα γεννήθηκαν απ’ το τίποτα, ότι η κόλαση έχει ένα τέλος, ή ότι υπάρχει μία ανανέωση της δημιουργίας και των ανθρωπίνων πραγμάτων, εισάγοντας έτσι την θεωρία της καταστροφής στα όσα δημιούργησε ο Θεός, ενώ ο Θεός-Χριστός μας εδίδαξε και μας μετέδωσε αυτήν την βασιλεία σαν αιώνια και μη καταστρεφομένη και οι δύο Διαθήκες Παλαιά και Νέα, μας πληροφορούν ότι η κόλαση δεν έχει τέλος και ότι η βασιλεία των ουρανών είναι αιώνια. Σε όλους αυτούς που με τέτοιους λόγους χάνονται οι ίδιοι στην κόλαση και προκαλούν στους άλλους αιώνια καταδίκη, ανάθεμα τρεις φορές» («Κατά Ιταλού» Ανάθεμα 8, κεφ.Ι΄ Περί ελληνικών ιδεών). Ακολουθούν οι αφορισμοί όλων των μαθητών του, του Νείλου, του Ευστάθιου, του Βλαχερνίτη κ.ά. Οι αφορισμοί των Πατριαρχών και των λοιπών ιερέων δεν θα σταματήσουν ποτέ, παρά θα συνεχιστούν μέχρι και την περίοδο του Νεοελληνικού κράτους όπως θα δούμε παρακάτω.

Το ποίημα του Admin

Κράσαρ' ο σέρβερ, μάνα μου
Πέσαν όλα τα fora
βλαστήμησ' ο συντηρητής
κι οι bloggers τάδαν όλα

Όμως τι φταίει ο δυστυχής
πούχε τον Gates πατέρα;
Aς βάζαν Linux σταθερό
να τρέχει νύχτα μέρα

Τώρα τ' αρχεία χάθηκαν
πάνε, τα πήρε ο διάλος
κι ας τρέχουνε προγράμματα
να δουν αν φταίει άλλος

Πάνε και τα template μας
τα πολυπαινεμένα
αντίο και στα κείμενα
τα δύσκολα γραμμένα

Γιατί καλό ?ναι το backup
όλοι πλέον το μάθαν
κι αν τόξεραν νωρίτερα ...
κάποτε θα το κάναν!

Αχός βαρύς ακούγεται,
πολύ καντίλι πέφτει
μανα μ' ο server κράσαρε
κι άλλο πια δεν αντέχει

Τα monitor εσβήσανε
Οι δίσκοι σταματήσαν
Ολα τα sites πέσανε
και τα ρολά τα κλείσαν

Μάνα ο σέρβερ κράσαρε,
και δεν το λέω για αστείο,
τον έβλεπα και έλιωνα,
στα ράφια του Πλαισίου.

Μάνα ο σερβερ κράσαρε
κράσαρε κι η ζωή μας,
παν' τα ωραία mp3,
πάει η δικτύωσή μας

Μανούλα μου σου το' χα πει
μην παίζουμε με την ΔΕΗ,
αν είχαμε ένα UPS,
θα ήταν όλα σαν εψές

Σύρε admin μου αψηλέ,
Σύρε admin κιμπάρη,
Να δεις σαν τι εγίνηκε
Και τούτη η μπόρα εφάνη

Κινάνε δυο τεχνικοί
Με τον admin αντάμα
Να παν' να φτιάξουν τη ζημιά
Να κάμουνε το θάμα

Η μέρα έφυγε βαριά
Στου server το κιβούρι
Μας μες στην άγρια νυχτιά
Εφάνη κελεπούρι

Ο server μανα μ' φτιάχτηκε
Ο server δεν κρασάρει
Ο sysadmin εχάρηκε
Το ίδιο και οι κουμπάροι (;;;)

Γλώσσα και Ιστορία, οι δύο ακρογωνιαίοι λίθοι Παιδείας

Και όταν λέμε γλώσσα εννοούμε τη μια και ενιαία ελληνική γλώσσα. Αποτελεί μάλλον έλλειψη σοφίας να προσηλώνεται κανείς πεισματικά σε μια και μόνο μορφή της, περιφρονώντας αυτό τον αμύθητο πλούτο, το θησαυρό που έχει στη διάθεσή του. «Εγώ δεν ξέρω να υπάρχει παρά μια γλώσσα, η ενιαία γλώσσα, η ελληνική. Το να λες, ακόμη σήμερα, ουρανός ή θάλασσα ή ήλιος ή σελήνη ή άνεμος, όπως τα έλεγαν η Σαπφώ κι ο Αρχίλοχος, δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι πολύ σπουδαίο. Επικοινωνούμε κάθε στιγμή μιλώντας, με τις ρίζες μας. Τις ρίζες μας που βρίσκονται εκεί, στα αρχαία», υποστηρίζει, με το γνώριμο στόμφο του, ο Ελύτης.

Είναι η γλώσσα που ο Κικέρων ήθελε να διαλέγονται οι θεοί: «ει θεοί διαλέγονται τη των Ελλήνων γλώττη χρώνται». Η γλώσσα, που διδάσκεται στα πανεπιστήμια της Εσπερίας και σ' άλλες κρασπεδικές γωνιές του κόσμου από τα πρωτότυπα των αρχαίων, η γλώσσα-καταφύγιο σε κάθε Αρμαγεδδώνα, κατά τον διαχρονικό και πάντα επίκαιρο Αρκάδα ιστορικό Πολύβιο: «εν καιροίς χαλεποίς μέμνησο της γλώσσης». Η γλώσσα, που δίχως τις ρίζες της πολλές γλώσσες (κυρίως η αγγλική) θα ήταν εντελώς διαφορετικές, καθώς κι ο πανανθρώπινος πολιτισμός.

Τούτη τη γλώσσα καταντήσαμε πλοίο ξυλάρμενο, που θαλασσοδέρνεται στα αβαθή και τελματώδη, προσκρούοντας επικίνδυνα σε υφάλους της «αρωγής» και «ευδοκίμησης», του «Μανόλη» και «Εμμανουήλ». Οταν μια κοινωνία παρακμάζει, το πρώτο θύμα της η γλώσσα. Γνωρίζετε, βέβαια, το «γαμάτος» (σύγχρονος δημοφιλής υπερθετικός του «καλός»). Γαμάτο αυτοκίνητο, γαμάτος ηθοποιός, δάσκαλος κ.λπ. Κατανοούμε, βέβαια, το γεγονός πως η γλώσσα είναι ζωντανός οργανισμός, που στο αέναο σεργιάνι του σαγηνεύεται, ερωτεύεται, παντρεύεται, γεννά και ποικιλότροπα αναγεννιέται. Ομως, δεν πρέπει να «πουλιέται», να αλλοτριώνεται. Μάθε το κλασικό «άριστος, κάλλιστος» και μετά πες και το «γαμάτος». Τα πρώτα, είναι χρέος, καθήκον, επιβίωση, το άλλο (νεανική αδεία) «μαγκιά». Γιατί η γλώσσα αποτελεί το χειμαρρώδη ποταμό που πηγάζει απ' τα βάθη των αιώνων μεταφέροντας και καταυγάζοντας στις γειτονιές του κόσμου: Μύθους, Παραμύθια, Παράδοση, Ρίζες, Πολιτισμό, Ιστορία, Φύση, Υπαρξη. Απροσμέτρητη η ευθύνη της πολιτείας, κυρίως της διανόησης, για τούτο το « γλωσσικό κατάντημα».

Ο πολιτισμός αποτελεί το φωτοστέφανό μας. «Αν ήμουν πρωθυπουργός της Ελλάδας, δεν θα έκανα τίποτε που να μην περνά μέσα απ' τον Πολιτισμό», επεσήμανε στον Ανδρέα Παπανδρέου ο γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν. Με το δικό του ποιητικό οίστρο το επανέλαβε ο νομπελίστας μας, Ελύτης: «Πας γρηγορότερα παντού διά μέσου Κωνσταντινουπόλεως».

Για ποιον πολιτισμό μιλάμε, χωρίς ιστορική γνώση, μνήμη («λαός χωρίς ιστορική μνήμη είναι λαός χωρίς συνείδηση»), όταν, χάριν παραδείγματος, τα αυχμηρά περβόλια μας «καταμοσχοβολούν» σουβλάκι, γύρο, τζατζίκι, φέτα, ούζο κλπ. αντί να ευωδιάζουν Ομηρο, Ησίοδο, Πλάτωνα, Σωκράτη, Αριστοτέλη, Θουκυδίδη, Σοφοκλή. Οταν ανοίγεις το βιβλίο της Νεότερης Ιστορίας της Γ' Γυμνασίου και, ενεός, μετράς μετά βίας πέντε σελίδες αφιερωμένες στην Επανάσταση του 1821, ενώ στην κρίση του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, το 1929, επτά. Οταν αβασάνιστα ζητάς κατάργηση παρελάσεων (δεν εξετάζουμε τη σοβινιστική, μιλιταριστική έπαρσή τους ), ενώ αγνοείς πότε, γιατί και ποιον τιμάς.

Απροκάλυπτα, πλέον, απαξιώνουν την Ιστορία οι κλήρες της αχαλίνωτης παγκοσμιοποίησης απ' τις αρχές του 1980, οπόταν και η ληξιαρχική πράξη γέννησής της. «Ανήκεις στην Ιστορία σημαίνει τέλειωσες, ξόφλησες...», η κυνική, ασύστολη επωδός τους. Στόχος η αποδυνάμωση του έθνους-κράτους και της δημοκρατίας, η δημιουργία κοσμοπολίτικων υποκειμένων (όχι εθνικών), απαλλαγμένων από προκαταλήψεις κι αρνητικά αισθήματα από παρελθούσες εχθρότητες.

Βιώνουμε μια κρίση γενική, που αφορά και Παιδεία και άνθρωπο. Πολιτεία, πολιτικοί ευαγγελίζονται τη σύνδεση της εκπαίδευσης με τον παγκοσμιοποιημένο Μολώχ της αγοράς, σαν μόνη σωτηρία. Μιλούν, προφανώς, για τη δημιουργία ευπώλητων πολιτών. Το γνωρίζουν καλά οι συστημικοί Ηρακλειδείς, που σπεύδουν με βια να ιδρύσουν τα πολυδιαφημιζόμενα Charter Schools (σχολεία ανάγνωσης, γραφής και πρακτικής αριθμητικής), για εκκολαπτόμενους δουλοπάροικους στο Μεσαίωνα της Νέας Τάξης. Εμείς -όπως επισημαίνει ο τελευταίος των Μοϊκανών και μεγάλος δάσκαλος, Χρήστος Τσολάκης- προσβλέπουμε στον αποπροσανατολισμό του σχολείου από την αγορά εργασίας και τον προσανατολισμό του στον Ανθρωπο, την Παιδεία. «Ο άνθρωπος θα στήσει αγορές εργασίας για όλους, θα κατακτήσει μόνος του τη ζωή, αρκεί να του γυμνάσουμε ψυχή και σώμα».

Ακούγομαι, φοβάμαι, ρομαντικός, ουτοπικός. Οχι, αφού ο μεγαλύτερος ρεαλισμός, σήμερα, είναι τούτος ο ρομαντισμός, αφού η ουτοπία δεν είναι το μη πραγματοποιήσιμο, αλλά ό,τι δεν έχει, ακόμα, πραγματοποιηθεί...

Του Χρήστου Μπέλλε

Ηδονικοί θάνατοι

Να πεθάνεις την ώρα που κάνεις έρωτα: το καλύτερο, ίσως, που θα μπορούσαν να προσδοκούν οι απανταχού αρσενικοί! Το ζήτημα, βέβαια, είναι ποιός μπορεί να το επιβεβαιώσει -εκτός από την ερωτική παρτενέρ της αποφράδος στιγμής. Και ποιοί θα μπορύσαν να το πληροφορηθούν -εκτός και αν πρόκειται για κάποιο διάσημο μακαρίτη! Στην κατηγορία αυτή ανήκαν οι ακόλουθοι... ευτυχισμένοι νεκροί, για τους οποίους φημολογείται (τουλάχιστον) ότι τίναξαν τα πέταλα την στιγμή που έκαναν έρωτα.

* Αττίλας ο Ούνος (? - 453)
Μόνο η χυμώδης Γερμανίδα που λεγόταν Ιλντικο θα μπορούσε να πιστοποιήσει ότι ο φοβερός και τρομερός κατακτητής της Ευρώπης πέθανε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, ενώ έκαναν έρωτα. Περισσότερο... σεμνότυφες ιστορικές μαρτυρίες υποστηρίζουν ότι ο βάρβαρος ηγεμόνας πέθανε μεν στο νυφικό κρεβάτι, αλλά εξαιτίας μιας πεζής επιπλοκής: από εσωτερική αιμορραγία της μύτης.

* Αικατερίνη η Μεγάλη (1729 - 1796)
Σύμφωνα με ένα δημοφιλή αντιτσαρικό μύθο, η ηγέρια της Ρωσίας συνεθλίβη από το βάρος ενός αλόγου ενώ έκανε σεξ μαζί του. Περισσότερο πιθανό από την κτηνοβασία, ωστόσο, είναι να πέθανε στην τουαλέτα της από εγκεφαλική αιμορραγία.

* Φελίξ Φορ (1841 - 1899)
Ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας «πήγε» από αποπληξία στο γραφείο του, στα Ηλύσια Πεδία, ενώ απολάμβανε τον στοματικό έρωτα που του πρόσφερε η τριαντάχρονη ερωμένη του Μαργκερίτ, σύζυγος (κατά τα άλλα) του ζωγράφου Αντόλφ Στενέιλ. Την επομένη του θανάτου του, η εφημερίδα «Le Peuple» έγραφε στο πρωτοσέλιδό της ότι πέθανε εξαιτίας «της υπερβολικής θυσίας του στην Αφροδίτη».    

* Μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι οι θάνατοι των αμερικανών προέδρων Γουόρεν Χάρντινγκ (το 1923) και Φραγκλίνου Ρούσβελτ (το 1945) οφείλονται επίσης στο στοματικό έρωτα που δέχονταν τη μοιραία στιγμή από -άγνωστες μέχρι σήμερα- ερωμένες.

* Δύο εκπρόσωποι του Χόλιγουντ έχασαν επίσης τη ζωή τους ενώ έκαναν έρωτα: ο ηθοποιός Τζον Γκάρφιλντ («Ο ταχυδρόμος χτυπά πάντα δύο φορές» - 1946 κ.ά.) πέθανε το 1952, σε ηλικία μόλις 39 ετών, από καρδιακή προσβολή στο κρεβάτι μιας φιλενάδας του. Από την ίδια αιτία «έφυγε» λίγο νωρίτερα (το 1948) ο σκηνοθέτης Ερνεστ Λιούμπιτς, ενώ έκανε έρωτα με μια πόρνη. Στην περίπτωση του δημιουργού της ταινίας «Ας περιμένει ο ουρανός» (υποψήφια για τρία όσκαρ το 1943) ο ουρανός, απ' ό,τι αποδείχθηκε, δεν μπορούσε να περιμένει...

Και επειδή ουδείς αναμάρτητος, τρεις (τουλάχιστον) ποντίφηκες λέγεται ότι είχαν παρόμοιο τέλος -παρά τον άγαμο βίο που όφειλαν να διάγουν:

* Ο Πάπας Ιωάννης ο 10ος είχε συνάψει ταυτόχρονη σχέση με την αυτοκράτειρα Θεοδώρα και μια από τις κόρες της. Η τελευταία υπήρξε, κατά πάσα πιθανότητα, «υπαίτια» του θανάτου του το 928. Σύμφωνα με τον επίσκοπο της Κρεμόνας Λιουτπράνδο, στο έργο του «Antapodosis sive Res per Europam», ήταν ο πρώτος Πάπας που «δημιουργήθηκε από μια γυναίκα και καταστράφηκε από μια κόρη της».

* Περισσότερο... σεξομανής, ο Πάπας Ιωάννης ο 12ος (που παύθηκε από το Κονκλάβιο) λέγεται ότι είχε μετατρέψει τη βασιλική του Αγίου Ιωάννη στο Λατεράνο (καθεδρικός ναός όπου ο Πάπας εδρεύει ως επίσκοπος της Ρώμης) σε μπουρδέλο. Σύμφωνα με το Παπικό Λεξικό της Οξφόρδης ήταν ένας «Χριστιανός Καλιγούλας» που είχε κατηγορηθεί για αιμομιξία και μοιχεία. Εξαιτίας αυτού του τελευταίου αμαρτήματος βρήκε το θάνατο το 963 μ.Χ., από το μαχαίρι ενός... κερατά την ώρα που έκανε έρωτα με τη γυναίκα του.

* Τέλος, ο Πάπας Παύλος ο 2ος, πέθανε το 1471 μ.Χ. από καρδιακή προσβολή καθώς έκανε έρωτα με μια (κατά άλλους, έναν) παράνυμφο, μετά από μια γαμήλια τελετή που μόλις είχε ευλογήσει.

Του Άρη Μαλανδράκη

Με την αγροτική παραγωγή τι γίνεται είπαμε;

Περίπου 13 εκατομμύρια αιγοπρόβατα εκτρέφονται στην Ελλάδα και αυτός είναι ίσως από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς αιγοπροβάτων στην Ευρώπη. Ένα ζωικό κεφάλαιο που θα μπορούσε να προσφέρει εργασία και μέλλον σε ένα σημαντικό αριθμό κατοίκων της ελληνικής υπαίθρου. Κι όμως, τα στοιχεία που προκύπτουν από τους αρμόδιους οργανισμούς είναι απολύτως ανησυχητικά:

Μέσα σε μια πενταετία (2006-2010) ο αριθμός των εκμεταλλεύσεων μειώθηκε περίπου 10%. 10.000 κτηνοτρόφοι «χάθηκαν», ενώ και η επάρκεια της κατανάλωσης σε αιγοπρόβειο κρέας και γάλα απειλείται από τις φθηνές και αθρόες εισαγωγές από χώρες με οργανωμένη κτηνοτροφία.Κι αν στην αιγοπροβατοτροφία υπάρχει ακόμα μια σχετική αυτάρκεια, στην βοοτροφία και τη χοιροτροφία τα πράγματα είναι αρκετά αποκαλυπτικά της ραγδαίας μετατροπής της Ελλάδας σε χώρα-εισαγωγέα βασικών διατροφικών αγαθών, όπως το κρέας και το γάλα.  Σύμφωνα με πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου του Ελληνικού Οργανισμού Γάλακτος και Κρέατος (ΕΛΟΓΑΚ), το 89% του βόειου και το 55% του χοιρινού κρέατος που καταναλώνεται στη χώρα μας είναι πλέον εισαγόμενο (και μάλιστα με ανοδικές τάσεις). Αντίστοιχα απειλείται η αυτάρκεια της χώρας και στα προϊόντα πτηνοτροφίας (κρέας πουλερικών και αβγά), όπου παραδοσιακά υπήρχε μεγάλη παραγωγή.

Αν πιστέψουμε τις διακηρύξεις της κυβέρνησης ότι η γεωργία και ο τουρισμός μπορούν να αναδειχθούν σε «πυλώνες της ανάπτυξης», τότε η μεν κτηνοτροφία ήδη καταρρέει, με τη γεωργία να ακολουθεί κατά πόδας, ενώ και ο άλλος «πυλώνας ανάπτυξης», ο τουρισμός, σε επίπεδο κατανάλωσης κτηνοτροφικών προϊόντων τουλάχιστον, ευνοεί την παραγωγή… άλλων χωρών, κυρίως της κεντρικής Ευρώπης.





Η ανυπαρξία ενός σχεδίου στήριξης της υπαίθρου, έχει καταστήσει τη διατροφή μας σχεδόν πλήρως εξαρτώμενη από τις εισαγωγές.


Η διατροφική μας εξάρτηση φαίνεται ότι είναι ένα από τα βασικά στοιχεία οικονομικού εκβιασμού που υφίσταται αυτή τη στιγμή η χώρα και, όπως και με τις υπόλοιπες πλουτοπαραγωγικές πηγές, είναι κι ένας τομέας που παραδίδεται από τους υποτελείς εγχώριους υπαλλήλους της τρόικας ως… δώρο για εκμετάλλευση.

Γερμανία: Από τη Realpolitik στη Weltpolitik

Η Ιστορία δεν είναι ρομάντζο! Είναι το βιβλίο της παγκόσμιας γνώσης, στρατηγικής και εμπειρίας, που μας οδηγεί σε διδάγματα. Υιοθετώντας την παραπάνω άποψη μπορούμε να δώσουμε άλλες ερμηνείες στη δυστοκία που χαρακτηρίζει την ΕΕ σ’ ότι αφορά την επίλυση της κρίσης χρέους που απλώνεται προοδευτικά σε όλη την Ένωση.

Αναλυτικότερα, μια ερώτηση κυκλοφορεί στο μυαλό όλων μας εδώ και καιρό: Γιατί τόσες καθυστερήσεις; Γιατί δεν κάνουν οι ηγέτες της ΕΕ τα αυτονόητα τρενάροντας έτσι καταστάσεις που οδηγούν σε κατάρρευση εθνικές οικονομίες; Μια εύκολη απάντηση θα απέδιδε τα παραπάνω στη διαφορετική κουλτούρα που διακρίνει τα κράτη μέλη της ΕΕ ή και σε μια διαφορετική αντίληψη οικονομικοκοινωνικής δικαιοσύνης, προσεγγίσεις που δύσκολα βέβαια καταρρίπτονται.

Υπάρχει όμως και μια άλλη άποψη, έστω και αν θεωρείται εκ πρώτης όψεως  αιρετική, που επικεντρώνει την ερμηνεία του φαινομένου στο ιστορικό παρελθόν της Γερμανίας και στις πάγεις θέσεις της για οικονομική και παγκόσμια πολιτική κυριαρχία.

Αναλυτικότερα, διαπιστώνεται μια δραματική σύμπτωση χρόνων, γεγονότων και καταστάσεων ανάμεσα σε δυο περιόδους που απέχουν μεταξύ τους  σχεδόν έναν αιώνα. Ειδικότερα, κατά την περίοδο 1871-1897 η Γερμανία πέρασε -με την ενοποίηση και την αναγόρευση της σε αυτοκρατορία- από την Realpolitik του Βίσμαρκ στην Weltpolitik του Γουλιέλμου του ΙΙ. Η πρώτη πολιτική, εξυπηρετώντας την στρατηγική ένωσης όλων των γερμανικών κρατιδίων,  επιδίωκε την εδραίωση της οικονομικής όπως και πολιτικής κυριαρχίας της  χώρας στην ηπειρωτική Ευρώπη. Ο στόχος αυτός για να επιτύχει έπρεπε η Γερμανία να κινείται στο πλαίσιο μιας καταρχάς ισόρροπης παρουσίας στο ευρωπαϊκό σκηνικό των υπολοίπων μεγάλων δυνάμεων της εποχής. Αντίθετα η δεύτερη επιδίωκε την ανάδειξη της Γερμανίας σε απόλυτη παγκόσμια πολιτική ηγεμονική δύναμη. Για την επίτευξη του στόχου της Weltpolitik έπρεπε να δημιουργηθεί εκείνο το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο που θα καθιστούσε αισθητή την γερμανική υπεροχή κατά κύριο λόγο στην ηπειρωτική Ευρώπη. Όλα αυτά έγιναν σε 20 περίπου χρόνια.

Σήμερα το προαναφερθέν σενάριο φαίνεται να επαναλαμβάνεται και μάλιστα στην ίδια ακριβώς έκταση του χρόνου. Ειδικότερα, από το 1989, ημερομηνία της πτώσης του τείχους του Βερολίνου έως την έναρξη της δεύτερης δεκαετίας του 2000 η Γερμανία μέσω μιας νέας Realpolitik πέτυχε την οικονομικής της ισχυροποίηση αποτελώντας την κυρίαρχη παραγωγική δύναμη της ΕΕ. H Κοινή Αγορά του 1957 ως η μεταπολεμική ευρωπαϊκή τελωνειακή ένωση, προσέφερε στην διασπασμένη τότε Γερμανία την δυνατότητα να αναβιώσει την δυναμική που ή ίδια προκάλεσε το 1834, δημιουργώντας τότε την Γερμανική Τελωνειακή Ένωση (Zolverein). Με άλλα λόγια μέσω της ΕΟΚ εδραίωσε την παρουσία της σε έναν ενιαίο οικονομικό χώρο, που αποτέλεσε στην ουσία τη βάση της μελλοντικής ενοποίησης της.

Από το 2010 και μετά η Γερμανία αποκτώντας την απόλυτη οικονομική της υπεροχή, φαίνεται ότι μεταπηδά σταδιακά σε μια νέου τύπου Weltpolitik. Στο πλαίσιο αυτό η διαφαινόμενη οικονομική κατάρρευση  ανταγωνιστικών προς την ίδια κρατών, όχι μόνον δεν την απασχολεί, αλλά μάλλον εξυπηρετεί τις νέες γεωπολιτικές της βλέψεις.

Αν την απασχολούσε δε θα καθυστερούσε η κα Μέρκελ δυο χρονιές συζητώντας για την υιοθέτηση του ευρωομολόγου, ή για άλλα μέτρα ανάσχεσης μιας γενικευμένης χρηματοοικονομικής κρίσης. Η πολιτική ισχυροποίηση της Γερμανίας εύλογα λοιπόν θα οδηγήσει είτε σε μια Γερμανική Ευρώπη, χωρίς πόλεμο αυτήν την φορά,  είτε σε άλλες εξελίξεις η παρουσίαση των οποίων δεν είναι του παρόντος.

Η θέση κατά την οποία η κατάρρευση των οικονομιών εκείνων των χωρών που αποτελούν τους μεγάλους πελάτες της Γερμανίας, θα οδηγήσει και στη δική της πτώση, μέσω του περιορισμού των εισαγωγών τους από αυτήν, απαντάται επιγραμματικά ως εξής: Από το 2009 έως το 2010, δηλαδή σε μια χρονιά και μόνο, η Γερμανία αύξησε κατά 20 δις δολάρια τις εξαγωγές της προς την Κίνα!.

Στρατηγικές λοιπόν συμμαχίες σε ένα παγκοσμιοποιημένο, χωρίς φραγμούς στο εμπόριο περιβάλλον είναι ικανές να αλλάξουν άρδην το πορτραίτο των όποιων παγιωμένων διεθνών οικονομικών σχέσεων, μεταλλάσσοντας έτσι τη δομή των διακρατικών σχέσεων και ως εκ τούτου και των πολιτικών συμμαχιών.

Η ιστορική σύνδεση του ιμπεριαλισμού με τον λεγόμενο «κοινωνικό δαρβινισμό» τον αιώνα που πέρασε, δηλαδή την πολιτική και οικονομική επιβίωση του ισχυρότερου, θέτει επιτακτικά ερωτήματα για το τι πραγματικά κρύβεται πίσω από την σύγχρονη οικονομική και κοινωνική κρίση και τις καθυστερήσεις που παρατηρούνται στο πλαίσιο της ΕΕ. Κομπάρσοι του όλου σκηνικού φέρονται ‘ηγέτες’ που ενδεχομένως έχουν τη ψευδαίσθηση ότι λειτουργούν ως υποκατάστατα των προκατόχων τους, όπως του Ναπολέοντα ή του Γκαριμπάλντι.

Του Δημήτρη Μάρδα  
Αν. καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Live your myth

.....Από τώρα και στο εξής δεν θα χρειαζόμαστε πολύπλοκους οικονομικούς όρους για να καταλάβουμε τι θα πει «δανειακή σύμβαση», «μνημόνιο», «σωτηρία από την πτώχευση». Ήρθε η ώρα να «ζήσουμε τον μύθο μας» στην Ελλάδα του Γιώργου Παπανδρέου, του Παπακωνσταντίνου, του Βενιζέλου, της Διαμαντοπούλου και των άλλων παιδιών.

Ήρθε η ώρα να καταλάβουμε όλοι μαζί γιατί τόσους μήνες μας χώριζαν σε «συνεπείς» και «διεφθαρμένους», σε «δημόσιους» και «ιδιωτικούς», σε «τίμιους» και «κλέφτες»: για να μας «ξεσκίσουν» όλους μαζί. Χωρίς διακρίσεις πλέον. Η μόνη διάκριση θα αφορά όσους είναι είτε χρήσιμοι για να τους στηρίζουν είτε αρκετά δουλικοί ή φοβισμένοι για να τους υπηρετούν. Οι υπόλοιποι θα είναι «εργασιακή εφεδρεία» για τα σύγχρονα γκουλάγκ.

Το μόνο ερώτημα που πλέον μένει ανοιχτό είναι αν υπάρχει λαός (ή κοινωνία, ανάλογα με το ιδεολογικό στίγμα του καθενός) να αντισταθεί στη μετατροπή του σε σύγχρονο δούλο, ύστερα από κάτι δεκαετίες «κοινωνικοποίησης» και πλήρους εξάπλωσης της διαφθοράς. Αυτό όμως δεν απαντάται σήμερα. Προς το παρόν μένει ως ανοιχτό ερώτημα...

Απόσπασμα απο άρθρο του Σταύρου Χριστακόπουλου

Ο Λοβέρδος, το χάος και το τουμπεκί...

Ο Ανδρέας Λοβέρδος ομολογουμένως δεν έχει τη χάρη του Θόδωρου Πάγκαλου. Ο αντιπρόεδρος του Παπανδρέου και... συναντιπρόεδρος του Βενιζέλου είναι ένας αυθεντικός μαιτρ της πολιτικής προβοκάτσιας, ο οποίος, με τη σιγουριά του ανυπέρβλητου, απολαμβάνει κάθε δευτερόλεπτο των εμπρηστικών του παρεμβάσεων και των όσων τις ακολουθούν. Του Λοβέρδου του βγαίνει κάτι στριμόκωλο, μελοδραματικό και γκρινιάρικο. Είναι μία κλάση κάτω.

Βεβαίως ο Λοβέρδος είπε κάτι πολύ χειρότεροαπό τον Πάγκαλο: ότι «Πρώτη γραμμή Μαζινό υπέρ της γραφειοκρατίας είναι το ισχύον Σύνταγμα. Εκεί στηρίχθηκε η γραφειοκρατία». Και, αφού θεωρεί «εχθρούς τους γραφειοκράτες», τότε και το Σύνταγμα είναι εχθρός του.

Ε, δεν μπορεί, ως ειδικός επί του Συνταγματικού Δικαίου ο ίδιος, κάτι παραπάνω θα ξέρει – απλώς, τόσα χρόνια, από το 1987 που έγινε λέκτορας μέχρι σήμερα, το έκρυβε επιμελώς όχι μόνον από εμάς τους αδαείς περί την επιστήμη του, αλλά και από τους φοιτητές του. Εκτός αν η επιφοίτηση του ήρθε τώρα, επί Τόμσεν, Τράα και των άλλων παιδιών...

Αφού, λοιπόν, το κράτος είναι διεφθαρμένο μέχρι μυελού οστέων, η γραφειοκρατία του ομοίως και το Σύνταγμα είναι αποτελεί τη Γραμμή Μαζινό της διαφθοράς, κι αφού η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να πατάξει τη διαφθορά, τότε η Γραμμή Μαζινό δεν μπορεί παρά να πέσει.

Άλλωστε η πραγματική Γραμμή Μαζινό, αν και αποτελούσε το μεγάλο καμάρι των «πουρκουάδων», έγινε φύλλο και φτερό στο πρώτο φύσημα των Γερμανών και οι μεραρχίες του Χίτλερ την πέρασαν σαν να πήγαιναν σχολική εκδρομή. Πόσο μάλλον να αντισταθεί ένα... κωλοσύνταγμα, που έτσι κι αλλιώς είναι μόνο μεγάλα λόγια τυπωμένα σε χαρτί. Άσε που λέει και κάτι μαλακίες εκεί προς το τέλος, ότι η τήρησή του επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.

(.....)

Απόσπασμα από άρθρο του Σ. Χριστακόπουλου

Καθάρματα!

....Στην Ευρώπη των «πολιτισμένων», των Συνόδων Κορυφής, των Βρυξελλών και των πολυεθνικών αποδεικνύεται μέχρι κεραίας αυτό που έλεγε ο Ντοστογιέφσκι:

Ξέρω κάτι «πολιτισμένους» που μπροστά τους οι βάρβαροι δεν πιάνουν χαρτωσιά σε μισανθρωπισμό.

Στην Ευρώπη «τους» υπάρχουν - σύμφωνα με τις επίσημες καταγραφές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο - πάνω από 13 εκατομμύρια άνθρωποι που δεν έχουν να αγοράσουν ούτε ένα κομμάτι ψωμί.
Υπάρχουν πάνω από 13 εκατομμύρια καθημερινοί «Αγιάννηδες». Αλλά να που οι «μπίζνες» της φιλανθρωπίας τελείωσαν.
Κι έτσι βγήκε φιρμάνι:

Μετά από απόφαση (μη εφέσιμη!) του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, στο οποίο μεταξύ άλλων προσέφυγε η Γερμανία, το ποσό των 500 εκατομμυρίων ευρώ που προβλεπόταν ως δαπάνη από την ΕΕ για τη διανομή τροφίμων στους απόρους της Ευρώπης, μειώνεται στο 1/5!

Συνεπώς:
Μετά από το 2012, όπως ανακοινώθηκε στο Ευρωκοινοβούλιο τον περασμένο Ιούλη, για τα 13 εκατομμύρια πεινασμένους που προσέρχονται στα σημεία σίτισης απόρων και αστέγων
(αν και στην πραγματικότητα οι υποσιτιζόμενοι λόγω φτώχειας στην ΕΕ ξεπερνούν τα 43 εκατομμύρια), η ΕΕ δε δικαιολογεί τη «δαπάνη» των 500 εκατομμυρίων για την παροχή της στοιχειώδους τροφής που θα τους συντηρεί στη ζωή. Δικαιολογεί, πλέον, μόνο 113 εκατομμύρια ευρώ! Διότι, όπως απεφάνθη η ευρωπαϊκή «δικαιοσύνη», οι άποροι ...κοστίζουν πολύ. Και ως εκ τούτου θα υποστούν ...δίαιτα.

Οι απαρτίζοντες το ευρωοικοδόμημα των καπιταλιστών, των πολυεθνικών και των μονοπωλίων, ακόμα κι αν το αύξαναν το ποσό για τους απόρους, ακόμα κι αν όλοι αυτοί που κερδίζουν από τη φτώχεια των πολλών πολλαπλασίαζαν τα «κουπόνια σίτισης» για τα θύματά τους, πάλι καθάρματα θα ήταν.

Το γεγονός, πάντως, ότι τα κόβουν κιόλας, το γεγονός ότι ενώ οι πεινασμένοι αυξάνονται την ίδια ώρα τα - έτσι κι αλλιώς - πενιχρά κονδύλια για τη διατήρηση της ύπαρξής τους μειώνονται (κατά τα 4/5!), βοηθάει σε ένα πράγμα:

Για να «μετρήσει» κανείς όχι το «αν», αλλά το «πόσο» καθάρματα είναι.

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Αποκλειστικό

«Η χώρα μας διέρχεται κρίσιμες στιγμές.
Η  ανεύθυνη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας μας άφησε ένα πρωτοφανές χρέος.
Γίναμε στόχος διεθνών κερδοσκόπων που αποσκοπούν στην αποσταθεροποίηση της ευρωζώνης.
Χάρη στις άοκνες προσπάθειές μας δημιουργήθηκε ο μηχανισμός στήριξης.
Η κυβέρνηση εργάζεται με συνέπεια στην υλοποίηση των διαρθρωτικών αλλαγών.
Οι θυσίες του λαού δεν θα πάνε χαμένες.
Εφόσον εφαρμοστεί πιστά το μεσοπρόθεσμο δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.
Καλούμε την αντιπολίτευση να εγκαταλείψει τη στείρα μικροκομματική τακτική και να επιδείξει συναίνεση στην εθνική προσπάθεια.»

Tο protagon.gr εξασφάλισε κατ΄αποκλειστικότητα τα βασικά σημεία της ομιλίας-βόμβα του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Από την ανάγνωσή της καταλαβαίνουμε  όλοι γιατί έχει ξεσπάσει αυτός ο υπόγειος πόλεμος από αντίρροπες δυνάμεις και σκοτεινά συμφέροντα στην Ελλάδα και το εξωτερικό με σκοπό να αποτρέψουν την εκφώνηση του λόγου που θα αφυπνίσει συνειδήσεις και θα κλονίσει βεβαιότητες της παγκόσμιας κοινότητας.

Ελπίζω ο Γιώργος Παπανδρέου να αντλήσει δύναμη και γενναιότητα από την αστείρευτη παράδοση του κινήματος και του έθνους και να πραγματοποιήσει την ομιλία που οι ιστορικοί του μέλλοντος θα κατατάξουν δίπλα σε εκείνη του Ρούσβελτ μετά το Περλ Χάρμπορ. 

Αν το κάνει τίποτα δεν θα είναι πια ίδιο στην ζωή του τόπου, της Ευρώπης, του κόσμου. Αν δειλιάσει θα έχει χαθεί μια ιστορική ευκαιρία. Ο πλανήτης παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα.

Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Σκίτσα χωρίς λόγια, αλλά με πολλές ...σκέψεις A'

Ο Σ.Ε.Β. σας ενημερώνει:

Από το epikairo

Πώς βλέπουν οι γυναίκες τον κόσμο....

Από τους Παπαμανλήδες στους Καρανδρέου

Πρώτες μέρες του Αυγούστου σε φιλικό σπίτι στο φιλόξενο νησί με τους πάντα φιλόξενους κατοίκους του. Μέσα από τη μισάνοιχτη μπαλκονόπορτα μπαίνει άφθονο φως και αέρας με τη μυρωδιά της θάλασσας. 3.000 κάτοικοι του νησιού έφυγαν για την Αυστραλία και άλλοι τόσοι ετοιμάζονται για το Σεπτέμβρη,όπως μαθαίνουμε από τους ντόπιους. Η Ελλάδα επιστρέφει στα χρόνια της δεκαετίας του ’50 και του ’60, τότε που οι νέοι εγκατέλειπαν τον αέρα και το φως της πατρίδας τους και αναζητούσαν αλλού πατρίδες. Βλέπεις η φτώχια δεν γνωρίζει ούτε πατρίδα ούτε θρησκεία ούτε χρώμα.



Το ίδιο και το χρήμα. Η Ελλάδα γυρίζει στην εποχή που κάθε σπίτι είχε, αναλογικά, και έναν ξενιτεμένο. Υπήρχαν σπίτια στα οποία έφυγαν όλα τα παιδιά αναζητώντας καλύτερη τύχη. Κάτι αντίστοιχο γίνεται και τώρα. Βέβαια οι αποστάσεις, χρονικά, έγιναν πιο μικρές, τα προσόντα των ξενιτεμένων έγιναν πολύ περισσότερα αλλά ο πόνος αυτών που φεύγουν και αυτών που μένουν πίσω, παραμένει ο ίδιος.

Το μελαγχολικό, γεμάτο απορία, βλέμμα όσων αναγκάζονται να φύγουν, παραμένει το ίδιο. Μαζί παραμένει το ίδιο ζωντανή και η ελπίδα πως θα κερδίσουν σε άλλη χώρα, σε άλλη πατρίδα το «αύριο» που η δική τους πατρίδα τους στέρησε. Φεύγουν για να βοηθήσουν στην «ανάπτυξη» μιας άλλης χώρας όπως βοήθησαν οι χιλιάδες μετανάστες στην «ανάπτυξη» της δικής μας χώρας τα προηγούμενα χρόνια. Η νέα γενιά ξαναβρίσκεται σε καθεστώς και συνθήκες διωγμού. Οι απόμαχοι της ζωής σε καθεστώς και συνθήκες μαρασμού και εγκατάλειψης. Οι εργαζόμενοι μεταξύ εργασίας και ανεργίας, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Οι αριθμοί προσπαθούν να ευημερήσουν αλλά ούτε αυτοί τα καταφέρνουν. Μόνο κάτι τραπεζίτες χαμογελούν ικανοποιημένοι, αρκετά λαμόγια μη κυβερνητικά ράβουν επιπλέον θήκες στα πορτοφόλια τους και μια χούφτα εντολοδόχων, σε διατεταγμένη υπηρεσία, ακονίζουν τις πένες τους για νέες υπογραφές που θα μας σώσουν (χώσουν) ακόμη περισσότερο.


Πώς είναι δυνατόν, αυτοί που μας οδήγησαν στην καταστροφή να εμφανίζονται ως οι σωτήρες μας;


Πώς είναι δυνατόν να περιμένουμε από τους εμπρηστές να σβήσουν τη φωτιά;


Πώς γίνεται ο καταπατητής να έρθει και να γκρεμίσει το αυθαίρετό του;

Πώς γίνεται τρεις οικογένειες που ουσιαστικά κυβέρνησαν τη χώρα μετά τον πόλεμο, και στην κυριολεξία την έφτασαν στον γκρεμό να εμφανίζονται ως τιμητές της δημοκρατίας, οι μόνοι ικανοί να τη σώσουν από το γκρέμισμα.

Από τους Παπαμανλήδες στους Καρανδρέου, και πάλι πίσω.

Από μόνιμο κάτοικο του νησιού μαθαίνουμε πως πριν από αρκετά χρόνια, το επισκέφτηκε υπουργός με μεγάλο «ειδικό βάρος». Σε πρόταση που του έγινε να δώσει το κράτος γη σε ακτήμονες κατοίκους των παραμεθόριων νησιών ώστε να μπορέσουν να τα καλλιεργήσουν και να μην αναγκαστούν να φύγουν παίζοντας ταυτόχρονα το ρόλο των φυσικών υπερασπιστών αυτών των νησιών, ο «πολύς» απάντησε πως η δημόσια περιουσία δεν χαρίζεται. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβουμε πως δεν χαρίζεται σε ακτήμονες φορολογούμενους πολίτες. Αν είναι όμως επενδυτές ή δανειστές, τότε τα πράγματα αλλάζουν λίγο.


Η ανεργία, λέει, έπιασε τα ποσοστά του 1961, τότε που ήταν ικανή, αυτή από μόνη της, να γεμίσει βαγόνια τρένων και καταστρώματα πλοίων, με προορισμό τον οποιοδήποτε τόπο, αρκεί να υπήρχε εκεί δουλειά, αρκεί να υπήρχε το δικαίωμα στο όνειρο, ίσως απατηλό αλλά παρόλα αυτά, όνειρο.


Όμως, ας μην ψάχνουμε για υπαίτιους μακριά από του εαυτούς μας. Ανεχτήκαμε πολλά, εξακολουθούμε να ανεχόμαστε και άλλα κι εκείνοι πανηγυρίζουν και συγχρόνως απορούν με την ανοχή μας. Έπρεπε να είχαν φύγει ήδη, έπρεπε να τους είχαμε διώξει. Έμειναν και έφεραν μαζί και την παρέα τους, κάνοντας κύκλους γύρω από το κουφάρι της χώρας, όπως ακριβώς κάνουν τα όρνεα.

Μετά θα μας πουν πως δεν γινόταν αλλιώς, αυτοί οι ίδιοι που μας διαβεβαίωναν πως όλα πάνε καλά και όλα είναι υπό έλεγχο. Θα συνεχίσουμε να τους πιστεύουμε; Όχι βέβαια, ούτε αυτούς, ούτε τους επόμενους που ετοιμάζονται να μας «σώσουν»

Του Χρήστου Κυργιάκη