Αποκωδικοποίηση προσωπικών αγγελιών αντρών και γυναικών...

Ανδρών:

40άρης = πουρό με έμφαση στην ηλικία 
Έμπειρος = 2 φορές παντρεμένος / διαζευγμένος με 3 παιδιά 
Ελεύθερος = ακόμα κυνηγάει την πιτσιρίκα 
Μέτριας οικονομικής επιφάνειας = πληρώνει 2 διατροφές
Έξυπνος = αποβλακωμένος με την μπάλα 
Δραστήριος = μπάλα, μπουζούκια
Σεξουαλικά δραστήριος = 2 μπλε πριν και μετά ύπνος 
Μορφωμένος = master στα πέναλντυ, γκομενοδουλειές, νυχτοπερπατήματα
Ζητά = παρακαλάει
Σοβαρή σχέση = ένα σεξάκι πρώτο ραντεβού και βλέπουμε 
Ομορφη νέα = μοντελάκι 18χρονο 
Ώριμη δεσποινίδα = 20 έως 30 χρονών κουκλάρα να την κυκλοφορεί 
Αναλόγων προσόντων = αν έχει προίκα δεκτή 
Τσουπωτή (σε σπάνιες αγγελίες) = βυζιά συλικονάτα και κώλο τούρλα 
Μόνο σοβαρές προτάσεις = σαχλοκούδουνα που θέλουν βόλτα με bmw

Γυναικών:

40άρα = 49
Περιπετειώδης = έχει κοιμηθεί με τους πάντες
Αθλητική = χωρίς βυζιά
Μέτριας Εμφάνισης = άσχημη
Όμορφη = παθολογική ψεύτρα
Μεταδοτικό χαμόγελο = παίρνει χάπια
Φεμινίστρια = λεσβία
Ελεύθερο πνεύμα = ναρκομανής
Να γίνουμε πρώτα φίλοι = πρώην τσούλα
Ευχάριστη = εκνευριστική
Ανοιχτόμυαλη = απελπισμένη
Παθιασμένη = μεθάει άσχημα
Παραδοσιακή = όχι πίπες / πρωκτό

Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης (1342-1350

«Δεν έχει σημασία που ο πατριωτισμός είναι τόσο συχνά καταφύγιο για αχρείους. Η διαφωνία, η εξέγερση και ένας γενικός χαλασμός του κόσμου παραμένουν τα πραγματικά καθήκοντα των πατριωτών». 
Μπάρμπαρα Έρενράι

Αφιέρωμα στα 670 χρόνια από την ανακήρυξη της Λαϊκής Κομμούνας της Θεσσαλονίκης

Στο ύστερο Βυζάντιο παρατηρείται μια σταδιακή μετακίνηση της εξουσίας από τον αυτοκράτορα προς τους μεγαλοφεουδάρχες, οι οποίοι συνδύαζαν την υποστήριξή τους προς τον αυτοκράτορα με αντάλλαγμα την παραχώρηση μεγάλων εκτάσεων κρατικής γης, πράγμα που άλλαξε ριζικά τις σχέσεις ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης της γης, οπότε και "ο οικονομικός δεσμός κράτους και χωρικών αντικαθίσταται από το δεσμό γαιοκτήμονα και χωρικών", με συνέπεια οι γαιοκτήμονες "να στερούν από τους φτωχούς ακόμα και τον Ήλιο".

Το Βυζάντιο, δομημένο όπως είναι πάνω στον σκοταδισμό της λεγόμενης ορθοδοξίας, της πιο σκληρής δουλοπαροικίας ασιατικού τύπου και της απόλυτης πνευματικής στειρότητας, σπαράσσεται από «βυζαντινά πραξικοπήματα», θρησκευτικές συγκρούσεις μεταξύ «ορθόδοξων» και αιρετικών, μεταξύ «ησυχαστών» και «ζηλωτών», μεταξύ αυτοκρατορικών και αντιαυτοκρατορικών. Σε τελική ανάλυση, σπαράσσεται από ασταμάτητες συγκρούσεις μεταξύ των ευγενών μεγαλογαιοκτημόνων και του εκκλησιαστικού ιερατείου που ασκούν την εξουσία από τη μια μεριά και των εξαθλιωμένων δουλοπάροικων της υπαίθρου και των ναυτικών, των εμπόρων και των τεχνιτών που αποδεκατίζονται από την πείνα, στην οποία τους καταδικάζει η τάξη των αριστοκρατών μεγαλογαιοκτημόνων από την άλλη.

Και, βέβαια, στο πλαίσιο αυτών των κοινωνικών συγκρούσεων λαβαίνουν χώρα και συγκρούσεις μεταξύ των αντίπαλων ομάδων για τη νομή της εξουσίας, αλλά αυτό, ως δευτερεύουσα αντίθεση, δεν αναιρεί την πρωταρχική κοινωνική αντίθεση μεταξύ εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων. Τα φορολογικά πλιάτσικα που τους επιβάλλει η κεντρική και η τοπική εξουσία, καθώς επίσης και οι ατέλειωτες πολεμικές και εμφυλιοπολεμικές περιπέτειες, οδηγούν, εδώ κι εκεί, τα φτωχά κοινωνικά στρώματα σε σπασμωδικές περιοδικές αγροτικές εξεγέρσεις, οι οποίες κατά κανόνα πνίγονται στο αίμα των εξεγερμένων. Από τον 13ο και τον 14ο αιώνα, όμως, οι συγκρούσεις αποκτούν έντονο κοινωνικό περιεχόμενο και η ιδέα "ότι η γη αποτελεί κοινό κτήμα και πρέπει να αφαιρεθεί από τους γαιοκτήμονες και την εκκλησία και να μοιραστεί στους αγρότες" γίνεται αίτημα όλων των αγροτικών εξεγέρσεων.

Στις αρχές της δεκαετίας 1340 ο Ιωάννης Καντακουζηνός, που εποφθαλμιά τον αυτοκρατορικό θρόνο, συγκρούεται με την αυτοκρατορική φάρα των Παλαιολόγων. Η μερίδα του ιερατείου που έμεινε στην ιστορία γνωστή ως «Ησυχαστές» συγκρούεται με τους «Ζηλωτές», ένα λαϊκοθρησκευτικό κίνημα που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στη Θεσσαλονίκη, τη δεύτερη μεγάλη πόλη του Βυζαντίου και τη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη των Βαλκανίων. Το Κίνημα των Ζηλωτών αντιμετώπιζε με καχυποψία τη συνεργασία του μεγάλου εξουσιαστικού ιερατείου με την αριστοκρατική φεουδαρχία και ζητούσε τον χωρισμό της εκκλησίας από το κράτος. Η μεγάλη φτώχεια τόσο στις μεγάλες πόλεις όσο και στην ενδοχώρα του Βυζαντίου, σε συνδυασμό με τις ατέλειωτες βυζαντινές ίντριγκες και τις εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις μεταξύ φατριών του ιερατείου αλλά και μεταξύ των διεκδικητών του αυτοκρατορικού θρόνου, συνέβαλαν στη μετεξέλιξη των Ζηλωτών σε πλατύ κοινωνικό κίνημα. Αυτό το κίνημα "είχε μεγάλη απήχηση στο Δήμο", όπως αποκαλούν όλες οι πηγές της εποχής τα φτωχά λαϊκά στρώματα, και έβαλε στόχο του την αλλαγή του κοινωνικού συστήματος του Βυζαντίου.

Στη μετεξέλιξη αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο η διδασκαλία και η πολιτική δραστηριότητα του ‘Βαρλαάμ από την Καλαβρία’, που εκείνη την περίοδο δίδασκε στη Θεσσαλονίκη και ασκούσε μεγάλη επιρροή στα φτωχά λαϊκά στρώματα αλλά και στη διανόηση της Θεσσαλονίκης, η οποία, Θεσσαλονίκη, την ίδια περίοδο, αριθμούσε πάνω από διακόσιες χιλιάδες πληθυσμό. Ιδιαίτερο ρόλο φαίνεται να έπαιξε η διαμάχη του Βαρλαάμ με τους Ησυχαστές και τον αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο Παλαμά, υποτίθεται γύρω από ‘θεολογικά θέματα’, τα οποία στην ουσία ήταν αντικατοπτρισμός των οικονομικών και κοινωνικών θεμάτων και αντιθέσεων.

Το 1341 στην Αδριανούπολη και σε άλλες πόλεις της Μακεδονίας και Θράκης σημειώθηκαν πολλές αγροτικές εξεγέρσεις και ταραχές εναντίον της τοπικής αριστοκρατίας, αλλά και της κεντρικής εξουσίας της βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Τον Οκτώβρη του 1341 ο Καντακουζηνός ανακηρύχθηκε από τον στρατό βασιλέας στο Διδυμότειχο και σε αντιπερισπασμό, τον Νοέμβριο, ο Ιωάννης Παλαιολόγος στέφθηκε αυτοκράτορας στην Πόλη από τον Πατριάρχη Ιωάννη Καλέκα. Στη συνέχεια ο Καντακουζηνός αμφισβητεί τον αυτοκράτορα Ιωάννη Παλαιολόγο και έτσι ξέσπασε ο γνωστός στην ιστορία ως ‘2ος εμφύλιος πόλεμος της βυζαντινής αυτοκρατορίας’. Την άνοιξη του 1342 ο Ιωάννης Καντακουζηνός, ο κατ’ εξοχήν εκφραστής των συμφερόντων της αριστοκρατίας και των μεγαλογαιοκτημόνων, καταλαμβάνει με τη βοήθεια Σλάβων τη Θεσσαλονίκη με αποτέλεσμα την εξέγερση των Ζηλωτών, οι οποίοι θέλησαν να εκμεταλλευτούν την εμφύλια σύγκρουση των εξουσιαστικών φατριών του Βυζαντίου με στόχο την αυτονομία τους και την ανατροπή της φεουδαρχίας.

Οι Ζηλωτές καταλαμβάνουν την εξουσία και ανακηρύσσουν την «Ανεξάρτητη Δημοκρατία της Θεσσαλονίκης», απαιτώντας την αυτονομία της και το δικαίωμα άσκησης ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. Ο αυτοκράτορας με τη σειρά του προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την αντίθεση των Ζηλωτών με τον Καντακουζηνό για να αποδυναμώσει τον Καντακουζηνό, αλλά και για να εξασθενήσουν και οι δυο αντίπαλοί του, τηρεί ουδετερότητα απέναντι στην εξέγερση των Ζηλωτών.

Το κίνημα των Ζηλωτών διέφερε από τα άλλα κινήματα τα αγροτικά ή τα θρησκευτικά, από το γεγονός πως αυτό είχε κοσμοθεωρητικές απόψεις και πολιτικές θέσεις που δεν περιορίζονταν στην προσωρινή ανακούφιση των κολλήγων, αλλά ξεπερνούσαν τους θεσμούς και τις δομές του βυζαντινού φεουδαρχικού συστήματος. Ο θεολόγος καθηγητής του πανεπιστημίου Αθήνας, Γεώργιος Μεταλληνός, γράφει ότι το κίνημα των Ζηλωτών «ήταν καθαρά πολιτικοποιημένη παράταξη, με σαφή κοινωνικά κίνητρα και αιτήματα κατά των πλουσίων γαιοκτημόνων και υπέρ των πενομένων και καταπιεζομένων… Είναι, πράγματι, σαφές, παρά τη σύγχυση των πηγών, ότι οι Ζηλωτές της Θεσσαλονίκης…συνδέονταν με τους ναυτικούς («παραθαλασσίους»), μια γνωστή συντεχνία… Η συνεργασία Ζηλωτών-ναυτών οφειλόταν προφανώς σε σύμπτωση συμφερόντων. Σε άλλες πόλεις στη συνεργασία αυτή συμμετείχαν και έμποροι… Οι Ζηλωτές ταυτίσθηκαν με το λαό και εξέφραζαν τα αιτήματα των κατωτέρων κοινωνικών στρωμάτων, εν μέρει δε συνέπιπταν και με το στρατό.».

Και συμπληρώνει πως «ο Λαός βρήκε την ευκαιρία να διαδηλώσει τα αντιαριστοκρατικά ή και αντιπλουτοκρατικά φρονήματά του λόγω της καταπιέσεως που υφίστατο και της οικονομικής του εξαθλιώσεως. Με τη στάση των Ζηλωτών συνδέθηκαν οραματισμοί για ριζική κοινωνική αλλαγή, οικονομική αναβάθμιση και κοινωνική αναδιάρθρωση. Πρόκειται, όπως βεβαιώνουν τα πράγματα, για έκρηξη πρωτοχριστιανικής κοινοκτημοσύνης ή έστω κοινοχρησίας, εναντίον της αυξάνουσας κοινωνικής ανισότητας και αδικίας, λόγω της συγκεντρώσεως γης και πλούτου στα χέρια των ολίγων», για να καταλήξει: «Η στάση από τη Θεσσαλονίκη επεκτάθηκε και σε άλλες πόλεις της αυτοκρατορίας ως την Τραπεζούντα. Αυτό σημαίνει, ότι το κοινωνικό κλίμα της Θεσσαλονίκης ήταν καθολικότερο φαινόμενο. Και αυτό επιβεβαιώνεται από πολλές μαρτυρίες. Η αντίδραση επικεντρωνόταν στο πρόσωπο του Ι. Καντακουζηνού και την αριστοκρατία».

Το ίδιο βεβαιώνει και ο καθηγητής της ιστορίας Κωνσταντίνος Χατζόπουλος: «Η εξέγερση απλώθηκε σε πολλές πόλεις της Μακεδονίας και της Θράκης (Αδριανούπολη, Φέρρες, Ηράκλεια κ.ά.) και είχε πολύ έντονο κοινωνικό χαρακτήρα. Ιδιαίτερα στη Θεσσαλονίκη, τη δεύτερη μεγάλη πόλη της αυτοκρατορίας και το σημαντικότερο οικονομικό κέντρο της Βαλκανικής, ο λαός με επικεφαλής τους Ζηλωτές κατάφερε να ανατρέψει τους ευγενείς και να πάρει την εξουσία στα χέρια του. Έτσι, για μια σχεδόν ολόκληρη δεκαετία (1341-1349) οι Ζηλωτές έθεσαν την πόλη κάτω από τον απόλυτο έλεγχό τους και επιχείρησαν να εισαγάγουν πρωτοποριακές για την εποχή τους πολιτικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις».

Πριν δούμε όμως τι έκαναν στην πολιτική πράξη, ας δούμε σε συντομία μερικές από τις βασικές πολιτικές απόψεις τους, όπως αυτές διατυπώνονται σε πολλές πηγές, για να κατανοήσουμε τον χαρακτήρα και τη σημασία αυτού του κινήματος των Ζηλωτών:
Είχε μια αντιαριστοκρατική και αντιπλουτοκρατική πολιτική αντίληψη.

• Διεκδικούσε μεταρρυθμίσεις στη βυζαντινή αυτοκρατορία, στα πλαίσια των οποίων επεδίωκαν την πολιτική αυτονομία και την ανεξαρτησία τους απέναντι στην κεντρική εξουσία.
• Υποστήριζε την ανάγκη για την προώθηση της παιδείας, τη διδασκαλία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη και όλης της αρχαιοελληνικής Γραμματείας και του νέου ευρωπαϊκού πνεύματος.
• Ήρθε σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον δογματισμό των Ησυχαστών του Γρηγορίου Παλαμά, που εξυμνούσαν τον μοναχισμό, το αυστηρό πνεύμα και την υποταγή στην εξουσία των γαιοκτημόνων και του αυτοκράτορα.
• Υπερασπίζονταν τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους πρόσφυγες που έφταναν από κάθε γωνιά της αυτοκρατορίας μαζικά στη Θεσσαλονίκη για να γλυτώσουν από τις εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις και την πείνα.
• Επεξεργάστηκε πολιτικό πρόγραμμα με συγκεκριμένες πολιτικές θεσμικών, οικονομικών και πολιτικών μεταρρυθμίσεων και
• Οργάνωσε πολιτικό Λαϊκό Κόμμα.

Όμως στη δημόσια ζωή και στη διαχείριση της κοινωνίας εκείνο που καταξιώνει τις κοσμοθεωρίες, τις ιδεολογίες, τις πολιτικές διακηρύξεις και τα κομματικά προγράμματα είναι η συμφωνία των διακηρύξεων με τα έργα. Ας δούμε τώρα τι έκανε το Κίνημα των Ζηλωτών στην «Ανεξάρτητη Δημοκρατία της Θεσσαλονίκης» και κατ’ άλλους στη «Λαϊκή Δημοκρατία της Θεσσαλονίκης» ή στην «Κομμούνα της Θεσσαλονίκης», σύμφωνα με τις πληροφορίες από διάφορες πηγές που αναφέρονται σε αυτό το κεφάλαιο της ιστορίας:

Οι Ζηλωτές συγκέντρωσαν όλες τις εξουσίες στα χέρια τους, προχώρησαν στη συγκρότηση Επαναστατικής Επιτροπής και σε άμεση αναδιοργάνωση της Δημόσιας Διοίκησης, της Δικαιοσύνης, του στρατού και της εκκλησίας και ταυτόχρονα:
Κατάργησαν την παλιά νομοθεσία και το παλιό νομικό σύστημα και δημιούργησαν νέους διοικητικούς θεσμούς.
Πήραν μέτρα για την πνευματική ελευθερία, την ελευθερία του Λόγου και την ανεξιθρησκία.
Κατάργησαν όλα τα προνόμια, το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας και δήμευσαν τις περιουσίες και τον πλούτο των ευγενών.
Καθιέρωσαν την άμεση εκλογή από τον Λαό όλων των αξιωματούχων στα κυβερνητικά αξιώματα, στη Δικαιοσύνη, ακόμα και στα θρησκευτικά αξιώματα.
Δημοτικοποίησαν τον πλούτο της εκκλησίας και των μοναστηριών και διαχώρισαν την εκκλησία από το κράτος.
Καθιέρωσαν καθεστώς ισονομίας και ισοπολιτείας, ώστε όλοι οι πολίτες να είναι ίσοι απέναντι στον νόμο.
Απελευθέρωσαν τους δουλοπάροικους και έδωσαν ίσα δικαιώματα στους ξένους.
Δημιούργησαν ένα πρωτοφανές για τα δεδομένα της εποχής καθεστώς που προέβλεπε την άμεση, διαρκή και ενεργητική λαϊκή συμμετοχή στη διακυβέρνηση της πόλης κατά τα πρότυπα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.
Ανακήρυξαν επίτιμο Πρόεδρο της «Ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Θεσσαλονίκης» τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο ο οποίος είχε ταχθεί με το μέρος των επαναστατών.

Η Κομμούνα των Ζηλωτών αντιμετώπισε νικηφόρα πολλές επιδρομές του αυτοκρατορικού στρατού που επέδραμε κάθε τόσο, πότε με τη βοήθεια των Σλάβων και πότε με τη βοήθεια των Τούρκων, κατά της Θεσσαλονίκης και άντεξε εννιά ολόκληρα χρόνια, από το 1342 μέχρι το 1350. Επειδή όμως η ανεξάρτητη παρουσία της άλλαζε σταδιακά τις συνειδήσεις των κολλήγων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων της αυτοκρατορίας, οι δύο «συμβασιλείς» πια, Καντακουζηνός και Παλαιολόγος, τέθηκαν επικεφαλής μεγάλων δυνάμεων του αυτοκρατορικού στρατού συνεπικουρούμενου από σώμα είκοσι χιλιάδων ανδρών του τούρκικου στρατού και πολιόρκησαν τη Θεσσαλονίκη. Η άμυνα της Θεσσαλονίκης εξαντλήθηκε μετά από σκληρές μάχες, οπότε οι αυτοκρατορικές δυνάμεις κατάσφαξαν τον πληθυσμό και κατάστρεψαν την πόλη και την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης.

Είναι γνωστό πως τελικά την ιστορία δεν την γράφουν οι ιστοριογράφοι, αλλά οι νικητές που γράφουν ή σβήνουν τις πηγές και τα γεγονότα, όπως έκαναν ο Καντακουζηνός και ο μεγαλογαιοκτήμονας Γρηγοράς. Πολλοί προσπαθούν να υποβαθμίσουν ακόμα και να συκοφαντήσουν το μεγάλο αυτό ιστορικό γεγονός και το πολύ σημαντικό, για τότε και για τώρα, κοινωνικό επίτευγμα. Προφανώς γιατί είχε ένα παλλαϊκό χαρακτήρα στον οποίο συμμετείχαν όλα τα λαϊκά στρώματα, ναυτεργάτες, αγρότες βιοτέχνες, έμποροι, διανοούμενοι, ακόμα και τμήματα του κλήρου και του αυτοκρατορικού στρατού, πράγμα που προσδίδει τεράστιο κοινωνικό βάθος στην Κομμούνα των Ζηλωτών, τροφοδότη των απελευθερωτικών οραμάτων της εργαζόμενης ανθρωπότητας για εφτακόσια χρόνια. Από αυτή την οπτική γωνία μπορούμε να πούμε πως η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης δεν ηττήθηκε ποτέ.

Ηττήθηκε όμως για μια ακόμα φορά ο αγωνιζόμενος να αναγεννηθεί ελληνισμός, γιατί οι βυζαντινοί αυτοκράτορες και η τάξη των ‘ευγενών’ μεγαλογαιοκτημόνων έμαθαν στους Σλάβους και στους Τούρκους τον δρόμο προς την Ελλάδα και τον τρόπο να καταπνίγουν τα εθνικά και κοινωνικά απελευθερωτικά λαϊκά κινήματα και τις προοδευτικές ιδέες. Η μετέπειτα πορεία των πραγμάτων, ως διαμάχη μεταξύ «ενωτικών και ανθενωτικών», μεταξύ της 'Τιάρας και του Σαρικίου', όχι μόνο δεν γλύτωσε τους αυτοκράτορες και τους ευγενείς από το σπαθί του Μωάμεθ του Πορθητή, αλλά γύρισε και το τιμόνι της ιστορίας σε πορεία κατά του ελληνισμού, αλλά και κατά της αστικής μετεξέλιξης της περιοχής των Βαλκανίων και κατ’ επέκταση σε βάρος της Ευρώπης, της ανθρωπότητας και του πολιτισμού της. Οι ανάγκες και οι δυνατότητες της ανθρωπότητας, και κύρια της Ευρώπης, για μια ακόμα φορά αλλάζουν την πορεία της ιστορίας, στρέφοντας τη ρότα προς την Ινδία από τη Δύση για να καταλήξουν στην ανακάλυψη του πλούτου του Νέου Κόσμου, με αποτέλεσμα τη γενοκτονία των αυτόχθονων πληθυσμών και την καταστροφή των πολιτισμών της αμερικανικής ηπείρου.

 Του Κώστα Λάμπρου

Έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη. Όσο στο ΙΚΑ.

Το «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη» πρέπει να είναι το πιο ξοδεμένο κλισέ του δημόσιου λόγου. Λέγεται πάντα με τόσο καθηλωτική βεβαιότητα λες και τους δικαστικούς, με το που διορίζονται Πρωτοδίκες, τους πετάνε στη μαρμίτα με το αλάνθαστο φίλτρο. Και χάνουν τα κουσούρια που έχει η υπόλοιπη κοινωνία κρατώντας μόνο τις αρετές της. Σαν να καθαγιάζονται. Για αυτό ο Πρωθυπουργός το «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη» το λέει με το ίδιο τέμπο που λέει «έχω εμπιστοσύνη στην Παναγιά».

Κι εγώ έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη. Όσο έχω και στους άλλους τομείς του δημοσίου. Όσο έχω στο ελληνικό ΙΚΑ, ας πούμε. Στελεχώνονται και τα δύο από έλληνες πολίτες, φιλότιμους, μορφωμένους, έντιμους, εργατικούς, διεφθαρμένους, ανεπαρκείς, αδιάφορους, συμπλεγματικούς και οκνηρούς, σε αναλογία περίπου, φαντάζομαι, του γενικού πληθυσμού. Και των δύο η ηγεσία διορίζεται από την κυβέρνηση και για να τελεσιδικήσει μία υπόθεση χρειάζεται περίπου όσο για να βγει μια σύνταξη. Πάντως πάνω τους ακουμπούν δύο θεμελιώδους σημασίας γρανάζια, ζωτικά για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Το Κράτος Δικαίου και το Ασφαλιστικό Σύστημα.

Προσωπικά, εμπιστεύομαι την ελληνική Δικαιοσύνη όσο εμπιστεύομαι το ελληνικό ΕΣΥ, την ελληνική Αστυνομία, το ελληνικό Λιμενικό, τα ελληνικά Πανεπιστήμια, την ελληνική Πυροσβεστική, Πολεοδομία, Εφορία, Δασολογική υπηρεσία, υπηρεσία Φάρων και όλες αυτές τις εξουσίες, ιδρύματα, υπηρεσίες και οργανισμούς που λειτουργούν υπό την αιγίδα του κράτους, τροφοδοτούνται με προσωπικό και νοοτροπία από την κοινωνία μας και ασφαλώς την καθρεφτίζουν. Για αυτό, όπως και στους υπόλοιπους θεσμούς, έτσι και στη Δικαιοσύνη και λάθη γίνονται και ακατανόητες αποφάσεις λαμβάνονται αλλά και γενναίες και ανυποχώρητες στους επηρεασμούς συμπεριφορές συναντάμε.

Καταντά ρατσισμός στους υπόλοιπους έλληνες δημοσίους υπαλλήλους αυτή η χρόνια διάκριση. Σχεδόν όλους τους άλλους τομείς οι πολιτικοί κατά καιρούς τους έχουν στιγματίσει ως σπάταλους, γραφειοκρατικούς, διεφθαρμένους, πολυάνθρωπους, αντιπαραγωγικούς, ανεπαρκείς, συντεχνιακούς κ.λπ. Δικαίως, πολλές φορές. Αλλά το ερώτημα είναι, γιατί οι δικαστές είναι πάντα στο απυρόβλητο. Πόσω μάλλον που έχουν στο ιστορικό τους δύο παραδικαστικά.

Ποτέ δεν λένε οι πολιτικοί έχω εμπιστοσύνη στο ελληνικό ΕΣΥ, συνήθως δε, νοσηλεύονται σε ιδιωτικά θεραπευτήρια. Ποτέ δεν λένε έχω εμπιστοσύνη στο ελληνικό δημόσιο σχολείο, στο οποίο άλλωστε δεν εμπιστεύονται ούτε τα παιδιά τους. Θα μου πείτε ότι η Δικαιοσύνη δεν είναι υπηρεσία, είναι εξουσία. Μα τους χειρότερους χαρακτηρισμούς τους επιφυλάσσουν για τις άλλες δύο εξουσίες, την Κυβέρνηση και τη Νομοθετική, όταν δεν είναι του κόμματός τους.

Πρέπει να σταματήσει αυτό το παραμύθι. Σε μία ώριμη Δημοκρατία οι πάντες κρίνονται. Και ακόμα περισσότερο. Αξιολογούνται. Όπως υπάρχει η δίκαιη απαίτηση να αξιολογούνται επιτέλους οι δημόσιοι υπάλληλοι και σε κάποιες περιπτώσεις η αξιολόγηση έχει ήδη αρχίσει, πρέπει να συμβεί το ίδιο και με τους δικαστικούς. Γιατί ουδείς το έχει ζητήσει; Αν είναι όντως αλάνθαστοι τόσο το καλύτερο για αυτούς.

Toυ Ανδρέα Πετρουλάκη

Έγγραφο ΔΝΤ: «Η ελληνική διάσωση ήταν για την προστασία της ευρωζώνης»

Σύμφωνα με εμπιστευτικά αρχεία που έρχονται σε αντίθεση με τις δημόσιες δηλώσεις του Ταμείου που αποκαλύπτει η WSJ, την άνοιξη του 2010 στο ΔΝΤ υπήρχαν φωνές που έλεγαν πως όλα γίνονται για τη σταθεροποίηση της ευρωζώνης και όχι τη «σωτηρία» της Ελλάδας

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο συμμετείχε στο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας το 2010 παρά τις έντονες εσωτερικές διαφωνίες στους κόλπους του οργανισμού ως προς το εάν το συγκεκριμένο πρόγραμμα θα λειτουργούσε, σύμφωνα με απόρρητα έγγραφα που φέρνει στο φως της δημοσιότητας η Wall Street Journal και τα οποία διαψεύδουν τις επίσημες δηλώσεις αξιωματούχων.

Τα νέα στοιχεία αποκαλύπτονται ενώ στο ΔΝΤ υπάρχει και πάλι η διαμάχη για το εάν θα πρέπει να υπάρξει νέα μείωση χρέους της Ελλάδας, με τη συμμετοχή αυτή τη φορά του επίσημου τομέα. Το θέμα έχει προκαλέσει μεγάλη τριβή, καθώς αρκετές ευρωπαϊκές χώρες – και κυρίως η Γερμανία – αντιδρούν και δεν θέλουν να πληρώσουν το τίμημα οι φορολογούμενοι πολίτες τους.

«Το θέμα θα βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας κατά τη συνάντηση των υπουργών Οικονομικών από όλο τον κόσμο στη σύνοδο του ΔΝΤ αυτή την εβδομάδα στην Ουάσιγκτον» αναφέρει το δημοσίευμα της WSJ.

Τα κείμενα που αποδεικνύουν την απόφαση, και είναι με την ένδειξη «μυστικό» ή «strictly confidential» και στα οποία είχε πρόσβαση η WSJ, παρέχουν μια σπάνια ματιά στο εσωτερικό του ΔΝΤ καθώς το Ταμείο πάλεψε για να αποτρέψει τη ραγδαία εξελισσόμενη οικονομική καταστροφή.

Όπως αναφέρει η WSJ, σχεδόν το ένα τρίτο των μελών του δ.σ., που εκπροσωπούν περισσότερα από 40 μη ευρωπαϊκά κράτη, προέβαλαν σοβαρές αντιρρήσεις για το σχεδιασμό της διάσωσης στη συνάντηση, σύμφωνα με τα απόρρητα έγγραφα. Πολλοί είχαν εγείρει ενστάσεις ότι τοποθετούνταν όλο το φορτίο μιας επώδυνης προσαρμογής στους Έλληνες, ενώ δεν ζητούνταν τίποτα από τους Ευρωπαίους πιστωτές. Άλλοι πάλι υποστήριξαν ότι η διάσωση ήταν καταδικασμένη να αποτύχει εάν οι πιστωτές των Ελλήνων δεν μείωναν μέρους του υπέρογκου χρέους της Ελλάδας.

«Η εναλλακτική μιας εθελοντικής αναδιάρθρωσης του χρέους θα έπρεπε να είχε τεθεί στο τραπέζι», είχε δηλώσει στη συνάντηση του 2010 ο Αργεντίνος, τότε εκτελεστικός διευθυντής του ΔΝΤ, Andres Pereira. Το Ταμείο, είχε δηλώσει, ρισκάρει απλώς την «αναβολή και ίσως την επιδείνωση του αναπόφευκτου»-μιας ελληνικής χρεοκοπίας.

Οι διευθυντές από τη Βραζιλία, τη Ρωσία, τον Καναδά, την Αυστραλία –που εκπροσωπούν 38 επιπλέον χώρες- ανησυχούσαν για τους «τεράστιους κινδύνους» του προγράμματος, σύμφωνα με τα πρακτικά της συνάντησης. Το πρόγραμμα μπορούσε να αποδειχθεί «κακοσχεδιασμένο και τελικά μη βιώσιμο», προειδοποίησε ο εκτελεστικός διευθυντής της Βραζιλίας, ή απλώς «μια διάσωση των κατόχων ελληνικών ομολόγων του ιδιωτικού τομέα, δηλαδή κυρίως των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων».

Μερικοί από τους διαφωνούντες στο ΔΝΤ κατά τη συνάντηση και ορισμένα μέλη του προσωπικού του ΔΝΤ εκτιμούν ότι τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών δυνάμεων είχαν τοποθετηθεί πάνω από αυτά της Ελλάδας. Αυτό βοηθάει στη διαμόρφωση της θέσης του ΔΝΤ σήμερα πηγαίνοντας σε διαπραγματεύσεις με τους Ευρωπαίους αναφορικά με την αναδιάρθρωση του χρέους, σύμφωνα με ορισμένους νυν και πρώην αξιωματούχους του Ταμείου.

«Η ελληνική διάσωση δεν ήταν ένα πρόγραμμα για την Ελλάδα, αλλά για την ευρωζώνη», ανέφερε ένας αξιωματούχος που συμμετείχε στη συνάντηση του 2010.

Τα έγγραφα του 2010 εμφανίζουν ότι αρκετοί διευθυντές του ΔΝΤ ήταν βαθιά δύσπιστοι για τις οικονομικές προβλέψεις του προσωπικού από την αρχή, και τις χαρακτήριζαν «μάλλον αισιόδοξες», υπερβολικά ήπιες.

Τα 10 ψέματα ΤΑΙΠΕΔ-κυβέρνησης για το νερό

Η «Κ.Ε.» κωδικοποιεί τους ισχυρισμούς της εξουσίας και τις θέσεις της κοινωνίας γύρω από το κρίσιμο αυτό θέμα:

1 «Δεν παραχωρείται το νερό και οι υποδομές ύδρευσης-αποχέτευσης, αλλά η διαχείρισή τους».

Απάντηση: Ακριβώς αυτή αποδείχθηκε πανάκριβη για τους πολίτες και καταστροφική για τις ίδιες τις επιχειρήσεις σε Παρίσι, Βερολίνο και αλλού, με αποτέλεσμα οι δήμοι να ξαναπάρουν στα χέρια τους τις επιχειρήσεις ύδρευσης.

2 «Η διαχείριση του δικτύου απαιτεί σημαντική τεχνογνωσία και επενδύσεις που οι δήμοι δεν διαθέτουν».

Απάντηση: Ιδιωτικοποιούν την ΕΥΑΘ Α.Ε. (και την ΕΥΔΑΠ), της οποίας τα καθαρά κέρδη ξανα-αγοράζουν την εταιρεία μέσα σε ελάχιστα χρόνια, ενώ τα αποτελέσματά της είναι πολύ καλύτερα από εκείνα των εταιρειών που διεκδικούν την εξαγορά της (Suez).

3 «Οι δήμοι ή το κράτος δεν διαθέτουν τα απαραίτητα κεφάλαια για επενδύσεις».

Απάντηση: Η ΕΥΑΘ Α.Ε. στην πενταετία 2008-2012 έκανε επενδύσεις συντήρησης ύψους 87,9 εκατ. ευρώ.

4 «Ο διευθύνων σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ Γιάννης Εμίρης παρουσιάζει ως επενδύσεις που θα φέρει η ιδιωτικοποίηση την κατασκευή Β' κλάδου Κεντρικού Αποχετευτικού Αγωγού Θεσσαλονίκης (προϋπολογισμού 44 εκατ. ευρώ) και την επέκταση Εγκατάστασης Επεξεργασίας Νερού Θεσσαλονίκης (36,5 εκατ. ευρώ)».

Απάντηση: Αυτά είναι έργα ήδη ενταγμένα στο ΕΣΠΑ και προγραμματισμένα από την ΕΥΑΘ Α.Ε. για το 2013.

5 «Το νερό παραμένει δημόσιο αγαθό».

Απάντηση: Τότε πώς το δημόσιο αγαθό κόβεται στους καταναλωτές από τους ιδιώτες; Δεν είναι οξύμωρο σχήμα η φράση «παραχωρείται η διάθεση του νερού σε ιδιώτες» με τη φράση «δημόσιο αγαθό»;

6 «Ρυθμιστική Αρχή Υδάτων». Απάντηση: Αν και δεν την έχουμε δει ακόμη, αρκεί να αναφέρουμε τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) και το φέσι που δέχθηκε η ΔΕΗ από τους ιδιώτες. Τι είδους έλεγχο της αγοράς έκανε η ΡΑΕ;

7 «Περιβαλλοντικά υπεύθυνος τρόπος».

Απάντηση: Αναφέρεται το παράδειγμα της Μονάδας Κατεργασίας Αποβλήτων, όπου έπειτα από πολυετή διαχείριση των τοξικών αποβλήτων της Βιομηχανικής Περιοχής Θεσσαλονίκης (ΒΙΠΕΘ) από ιδιώτη, δεν έβγαλε καν άδεια λειτουργίας λόγω μόλυνσης του περιβάλλοντος, και πρόσφατα η Περιφέρεια Μακεδονίας την έκλεισε.

8 «Η εποχή που ο εργαζόμενος στο Δημόσιο ήταν προνομιούχος έχει περάσει».

Απάντηση: Το προσωπικό της ΕΥΑΘ είναι ιδιωτικού δικαίου, από το 1994 διορισμένο μόνο με ΑΣΕΠ μετά το Ν. 3429/ 2005, η ΕΥΑΘ δεν ανήκει καν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αλλά υπάγεται στον Ν. 2190/1920 περί ανωνύμων εταιρειών.

9 «Το Δημόσιο δεν διαθέτει τους πόρους για να πάει την εταιρεία εκεί που πρέπει».

Απάντηση: Καθαρά κέρδη ΕΥΑΘ για το 2012: 21.000.000 ευρώ, αποθεματικά στις 30/6/2013, 38.000.000 ευρώ.

10 «Ο ιδιώτης δεν θα καθορίζει ανεξέλεγκτα τα τιμολόγια. Οι ανώτατες τιμές θα καθορίζονται από μηχανισμό που θα προβλέπεται από τη σύμβαση παραχώρησης για την πρώτη 5ετία και στη συνέχεια θα παρακολουθείται και θα ελέγχεται από την Ειδική Γραμματεία Υδάτων του ΥΠΕΚΑ, που θα έχει το ρόλο της ρυθμιστικής αρχής».

Απάντηση: Υπολογίζεται ότι η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ Α.Ε. κατά την πρώτη 5ετία θα βλάψει το δημόσιο συμφέρον 218 εκατ. ευρώ. Τα 179 εκατ. ευρώ θα πληρώσουν οι καταναλωτές (μέσω της αύξησης του μέσου τιμολογίου πάνω από 60%), ενώ το κράτος θα χάσει 39 εκατ. ευρώ (από μερίσματα και φόρους).

Κέρδη 21,6 εκατ. ευρώ στην ΕΥΔΑΠ το εξάμηνο, 14,25 εκατ. ευρώ στην ΕΥΑΘ
Παρά την κρίση, συνεχίζεται η κερδοφόρα πορεία της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ. Στην ΕΥΔΑΠ το πρώτο εξάμηνο του 2013 τα κέρδη προ φόρων διαμορφώθηκαν στα 21,6 εκατ. ευρώ από 21,3 εκατ. ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2012, σημειώνοντας αύξηση κατά 1,2%. Η αύξηση του φορολογικού συντελεστή από 20% σε 26% είχε ως συνέπεια τη σημαντική αύξηση της αναβαλλόμενης φορολογικής απαίτησης κατά 20 εκατ. ευρώ. Γι' αυτό το λόγο, τα μετά φόρων κέρδη αυξήθηκαν στα 33,4 εκατ. ευρώ από 14,6 εκατ. ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2012, παρουσιάζοντας αύξηση της τάξης του 128%!
Ο κύκλος εργασιών κατά το πρώτο εξάμηνο του 2013 διαμορφώθηκε στα 161 εκατ. ευρώ, από 162,1 εκατ. ευρώ το αντίστοιχο εξάμηνο του 2012, παρουσιάζοντας οριακή μείωση κατά 0,7% (-1,1 εκατ. ευρώ). Η μείωση αυτή προέκυψε κατά κύριο λόγο από την υποχώρηση των εσόδων από υπηρεσίες αποχέτευσης.

Στην ΕΥΑΘ, κατά α' εξάμηνο του 2013 ο τζίρος ανήλθε σε 36,2 εκατ. ευρώ, έναντι 37,76 εκατ. ευρώ την αντίστοιχη περσινή περίοδο (μείωση 4,3%). Τα μικτά κέρδη έφτασαν στο ποσό των 14,25 εκατ. ευρώ έναντι 16 εκατ. ευρώ (μείωση 11,4%), ενώ τα προ φόρων κέρδη ανήλθαν σε 11,1 εκατ. ευρώ έναντι 14,29 εκατ. την αντίστοιχη περσινή περίοδο (μείωση 22,3%). Τα μετά φόρων κέρδη διαμορφώθηκαν σε 9 εκατ. ευρώ έναντι 11,3 εκατ. το αντίστοιχο περσινό διάστημα (μείωση 20,2%).

«Τα αποτελέσματα και αυτού του εξαμήνου αποτυπώνουν την πραγματική κατάσταση της εταιρείας: υγιής χρηματοοικονομική διάρθρωση, σημαντικά ταμειακά διαθέσιμα, λειτουργικές ταμειακές ροές», επισημαίνει ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΕΥΑΘ Α.Ε., Νίκος Παπαδάκης
 Απο την enet

Γιατί η Χ.Α. "πούλησε" πολύ στις ΗΠΑ

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΑΜΑΡΑ, ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΛΟΜΠΙ ΚΑΙ Η ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΗ ΕΞΟΔΟΣ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ

Το προφανές, εσωτερικής χρήσης κίνητρο της όψιμης αντιναζιστικής αφύπνισης της κυβέρνησης είναι πολιτικό, καιολίγον εκλογικό, αλλά δεν είναι το μόνο. Υπήρξε και ένα κίνητρο… εξωτερικής χρήσης. Έγινε φανερό κατά την επίσκεψη Σαμαρά στις ΗΠΑ και θα ξαναγίνει φανερό κατά την επίσκεψη στο Ισραήλ, από Δευτέρα. Ο πρωθυπουργός είχε στις ΗΠΑ συναντήσεις με την Κ. Λαγκάρντ, μίλησε στο Peterson, όπου «κάρφωσε» με κυνισμό το «άλλο άκρο», μίλησε στην American Jews Committee, συναντήθηκε με εκπροσώπους«ιεράκων» των αγορών. Είχε να τους πει πολλά για ελληνικό success story, πρωτογενές πλεόνασμα, μεταρρυθμιστικούς άθλους, αλλά επειδή αυτά οι ακροατές του τ’ ακούνε «βερεσέ», το πιο χειροπιαστό που είχε να τους «πουλήσει» ήταν η επιχείρηση κατά της Χ.Α. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται παράδοξο. Τι ενδιαφέρει τα «γεράκια» αν θα διαλυθεί ή όχι η ναζιστική συμμορία;

Ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Χρ. Ρουπακιώτης, σε ραδιοφωνική του συνέντευξή, το είπε ευθέως. «Αμερικανοεβραϊκές και αμερικανοελληνικές οργανώσεις έρχονταν στην Ελλάδα και πίεζαν για τη Χ. Α., σαφώς ο Πρωθυπουργός έπρεπε να τους πει κάτι», είπε. Πράγματι, ο εβραϊκός παράγοντας, με το μεγάλο ειδικό βάρος του στην αμερικανική- και όχι μόνο- οικονομία και πολιτική, έχει ειδική ευαισθησία σ’ αυτό. Στις αρχές του καλοκαιριού η American Jews Committee είχε εκδώσει ανακοίνωση κατά της αντισημιτικής και ρατσιστικής δράσης της Χ.Α., ενόψει επίσκεψης Σαμαρά στις ΗΠΑ (είχε κληθεί να μιλήσει σε εκδήλωση της AJC, στις αρχές Ιουλίου). Τελικώς η επίσκεψη Σαμαρά δεν έγινε τότε, επειδή δεν είχε κλείσει ραντεβού στον Λευκό Οίκο, αλλά η εβραϊκή κοινότητα των ΗΠΑ είχε στείλει σαφέστατο μήνυμα, σε μια περίοδο που το Μαξίμου θεωρούσε αδιανόητο να ανοίξει μέτωπο με τη Χ.Α. και ο χαρακτηρισμός «νεοναζί» απαγορευόταν δια ροπάλου.

Η ευκολία με την οποία ο κ. Σαμαράς πέρασε από την αυτολογοκρισία στην ακατάσχετη αντιναζιστική ρητορεία αποτυπώνει, μεταξύ άλλων, την ένταση και το εύρος των πιέσεων του διεθνούς παράγοντα. Υπάρχουν προφανείς ιστορικοί και ιδεολογικοί λόγοι που εξηγούν την ειδική ευαισθησία απέναντι στον νεοναζισμό τόσο του εβραϊκού παράγοντα στις ΗΠΑ, όσο και του Ισραήλ που επενδύει απανταχού γης. Δεν χρειάζεται να υιοθετήσει κανείς ηλίθιες θεωρίες περί «παγκόσμιας σιωνιστικής συνωμοσίας» για να το κατανοήσει αυτό. Και ταυτόχρονα, δεν πρέπει να ξενίζει το γεγονός ότι η ευαισθησία των εβραϊκών επιχειρηματικών λόμπι είναι επιλεκτική, αφού ο αντιναζισμός τους δεν τα εμποδίζει να ενθαρρύνουν ποικίλους ρατσισμούς, όπως η ισλαμοφοβία και το απαρτχάιντ κατά των Παλαιστινίων, ή να τροφοδοτούν με όπλα απεχθή καθεστώτα, περιφερειακές συρράξεις, εμφυλίους.

Η κυβέρνηση φαίνεται ότι δέχθηκε ένα συνδυασμό διεθνών πιέσεων: από την ευρωπαϊκή ηγεσία, ενόψει ελληνικής προεδρίας, από την γερμανική ηγεσία που αντιμετωπίζει με ανάλογο τρόπο τις διαρκείς αναβιώσεις του ναζισμού, ακόμη και από την αμερικανική ηγεσία, λόγω της ειδικής επιρροής του εβραϊκού λόμπι. Οι πιέσεις αυτές κατέστησαν πιο αποτελεσματικές από τη στιγμή που η κυβέρνηση διαπίστωσε ότι βρίσκεται μπροστά σε ένα ακόμη αδιέξοδο, με το περίφημο success story της ερείπιο. Καθώς οι εταίροι στην Ε.Ε. δεν βιάζονται να δώσουν λύση στο δράμα του ελληνικού χρέους πριν από τις ευρωεκλογές, η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να ακροβατεί για μήνες πάνω από τα δύο αβυσσαλέα κενά, το χρηματοδοτικό και το δημοσιονομικό. Η μια λύση είναι να προσφύγει σε έναν ορυμαγδό νέων οριζόντιων περικοπών, όπως θα απαιτήσει η τρόικα. Η άλλη είναι να επιχειρήσει το… απονενοημένο διάβημα μιας εξόδου στις αγορές για δανεισμό το 2014, εφόσον επαληθευθούν οι υποσχέσεις για «θεαματικές αναβαθμίσεις» από τους οίκους αξιολόγησης. Στις ΗΠΑ ο Α. Σαμαράς απευθύνθηκε ακριβώς στα «γεράκια» του χρέους, στα επενδυτικά κεφάλαια που θα μπορούσαν να τοποθετηθούν σε έστω μικρές εκδόσεις ελληνικών ομολόγων. Αρκετά από τα κεφάλαια αυτά ελέγχονται από το αμερικανοεβραϊκό λόμπι που πρωτίστως ενδιαφέρεται να βγάλει λεφτά, αλλά οι ειδικές ευαισθησίες του απέναντι στον ναζισμό δεν έχουν αμελητέα επιρροή στις επιλογές του.

Έτσι, δεν είναι διόλου παράδοξο το γεγονός ότι η «επιχείρηση Χ.Α.» “πούλησε” πολύ στις ΗΠΑ, καιπιθανότατα θα “πουλήσει” και στο Ισραήλ, όπου ο Α. Σαμαράς φιλοδοξεί να επεκτείνει την περίφημη τριμερή στρατηγική σχέση μεταξύ Τελ Αβίβ, Αθήνας και Λευκωσίας.

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Η μεσαία τάξη πάει στην… κόλαση

Γερμανία: Μπορεί η Μέρκελ να εξελέγη «αέρα», αλλά η μεσαία τάξη της χώρας (αυτοί με ετήσιο εισόδημα 50.000 ευρώ και 4μελή οικογένεια) που αντιπροσωπεύει το 58,5% του πληθυσμού (έναντι 65% το 1997) δυσκολεύεται οικονομικά και φοβάται για το κοινωνικό της status. 

Δουλεύουν σκληρά, πληρώνουν τους φόρους τους, φεύγουν οικογενειακώς για διακοπές και κυρίως δεν διαμαρτύρονται. Ωστόσο την ίδια ώρα έκπληκτοι βλέπουν την αγοραστική τους δύναμη να συρρικνώνεται.

Ο λόγος για τη μεσαία τάξη της Γερμανίας, χαρακτηριστικό παράδειγμα της οποίας αποτελεί, όπως γράφει η «Suddeutche Zeitung», η τετραμελής οικογένεια του Μαρσέλ Μπραντ, η οποία αγωνίζεται να αντεπεξέλθει στις μόνιμες μηνιαίες δαπάνες της με ένα ετήσιο εισόδημα ύψους 50.000 ευρώ. 
Προκειμένου ωστόσο ο κ. Μπραντ να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της διαρκώς μειούμενης αγοραστικής δύναμής του, η σύζυγός του μαγειρεύει τουλάχιστον 2 φορές την εβδομάδα μακαρόνια με σάλτσα που έχει αγοράσει από αλυσίδα σουπερμάρκετ χαμηλού κόστους, ενώ προσφάτως μετακόμισαν από το Χέσινγκεν όπου διέμεναν σε ένα κατά 200 ευρώ ακριβότερο σπίτι, πιο κοντά στη δουλειά, ώστε να μειωθεί το κόστος μετακίνησης.

Όνειρο οι διακοπές

Φυσικά, ούτε λόγος για τις πολυπόθητες θερινές διακοπές στον Καναδά που λογάριαζαν, αφού μόνο τα εισιτήρια κοστίζουν 3.000 δολάρια. Έτσι πέρασαν την άδεια του Μαρσέλ σ’ ένα κάμπινγκ στη νότια Γαλλία, όπου πήγαν με το αυτοκίνητό τους, ένα πολυμορφικό όχημα το οποίο αγόρασαν 20.000 ευρώ και πληρώνουν δόσεις 600 ευρώ μηνιαίως. «Δουλεύουμε για να πληρώσουμε το αυτοκίνητο» λένε, ενώ μόνο για τη φύλαξη των δύο παιδιών τους (3 και 5 ετών) πληρώνουν 400 ευρώ τον μήνα. Η σύζυγος του Μπραντ δουλεύει μόλις δύο φορές την εβδομάδα σε μια μπουτίκ με ρούχα και πληρώνεται 7 ευρώ την ώρα.

Η οικογένεια Μπραντ, όπως και η πλειονότητα των Γερμανών, ανήκει στη μεσαία τάξη. Μισθολογικά οριοθετείται μεταξύ των 1.130 και 2.420 ευρώ για τους εργένηδες και μεταξύ 2.370 και 5.080 ευρώ για τους οικογενειάρχες με δύο παιδιά. 
Όλοι οι αναλυτές, πάντως, συμφωνούν σε ένα πράγμα: η μεσαία τάξη ατροφεί διαρκώς. Κι αυτό γιατί ενώ το 1997 αντιπροσώπευε το 65% του πληθυσμού, σήμερα αντιπροσωπεύει το 58,5%.

Η άνοδος στην κοινωνική (και μισθολογική) κλίμακα, η παροχή μιας ολοκληρωμένης εκπαίδευσης στα παιδιά, διακοπές δύο φορές τον χρόνο, τα μικρά όνειρα, οι μικρές προσδοκίες της μεσαίας τάξης καθίστανται όλο και πιο δύσκολο να πραγματοποιηθούν ή να διατηρηθούν.

Γι” αυτό και η έρευνα που διεξήγαγε πριν από δύο χρόνια το Οικονομικό Ινστιτούτο του Βερολίνου επισήμαινε μεταξύ άλλων τον «πανικό της μεσαίας τάξης, η οποία κινδυνεύει να χάσει το status της». Ή, όπως είπε ο επικεφαλής του μεγάλου εργατικού συνδικάτου VERDI: «Ποτέ η μεσαία τάξη δεν είχε τόσους λόγους να αισθάνεται απειλούμενη».

Την ίδια ώρα, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του «Der Spiegel», τα τελευταία 30 χρόνια τα μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα της Γερμανίας υποστηρίζουν τις ίδιες κι απαράλλαχτες ιδέες. Επιπροσθέτως, τα κόμματα δεν έχουν πρόβλημα να τοποθετήσουν οποιονδήποτε πολιτικό σε οποιαδήποτε θέση και σε οποιοδήποτε κυβερνητικό συνασπισμό. Όλα είναι πραγματοποιήσιμα γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ουσιαστικό διακύβευμα.

Οι απέχοντες

Ακόμη, βέβαιο είναι ότι τα κόμματα, όλα ανεξαιρέτως, αδιαφορούν στην ουσία για το μέλλον των πολιτών και το μόνο που πράττουν είναι να ανακυκλώνουν τις παλιές πολιτικές, αντί να οραματιστούν και να παράξουν νέες. Πώς λοιπόν ένας σκεπτόμενος ψηφοφόρος θα πάει στην κάλπη για να πριμοδοτήσει ένα κόμμα όταν γνωρίζει εκ των προτέρων ότι αυτό δεν θα αγωνιστεί σθεναρά για τα δικαιώματά του και για ένα καλύτερο μέλλον;

Συμπερασματικά, επισημαίνει η εφημερίδα: 
«Η αποχή είναι ένα μέσο πίεσης, το οποίο δεν ανήκει στον πολίτη που αδιαφορεί, αλλά σε εκείνον τον πολίτη που με τον τρόπο αυτόν δείχνει ότι θέλει πλέον να έρθει σε ρήξη με ένα σύστημα που έχει απολέσει το κύρος του και έχει ξεχάσει σε ποιον ανήκει η εξουσία σε ένα κράτος υποτίθεται δημοκρατικό και ευνομούμενο».

του Δημήτρη  Φαναριώτη

Τα σταγονίδια του 1975 και το «πραξικόπημα της πιτζάμας»

Τον Φεβρουάριο του 1975, επτά μήνες μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και λίγο πριν από τη δίκη των απριλιανών, εκδηλώθηκε στον στρατό συνωμοτική κίνηση.

Η άρνηση της κυβέρνησης Καραμανλή να προχωρήσει σε βαθιά δημοκρατική τομή είχε προκαλέσει την έντονη αντίδραση της αντιπολίτευσης και τη δυσαρέσκεια της κοινής γνώμης. Οι αναφορές του Ευ. Αβέρωφ στη Βουλή ότι η κάθαρση τελείωσε μετά την επιχείρηση σύλληψης των επίδοξων πραξικοπηματιών δεν άλλαξε την άποψη των πολιτών

Το προνουτσιαμέντο αποκαλύφθηκε στις 24 Φεβρουαρίου πριν την ενεργοποίησή του. Οι συνωμότες αιφνιδιάστηκαν και δεν αντέδρασαν. Μέσα σε ένα βράδυ συνελήφθησαν 37 αξιωματικοί.

Οι περισσότεροι από τους κινηματίες συνελήφθησαν την ώρα του ύπνου. Αυτός ήταν ο λόγος που ο τότε υπουργός Εθνικής Αμυνας Ευάγγελος Αβέρωφ μίλησε για «πραξικόπημα της πιτζάμας».

Ο ίδιος ήταν αυτός που χρησιμοποίησε τη λέξη σταγονίδια για να χαρακτηρίσει τους επίδοξους πραξικοπηματίες. Ο χαρακτηρισμός είχε να κάνει με την περιορισμένη σημασία που ήθελε να δώσει ο υπουργός στα φιλοχουντικά σχέδια, που είχαν μόλις εξουδετερωθεί. Οι αναφορές του Ευάγγελου Αβέρωφ έγιναν στη Βουλή στις 28 Φεβρουαρίου και συνοδεύτηκαν από δηλώσεις ότι η κάθαρση τελείωσε.

Αυτά λέγονταν σε μια περίοδο που το αίτημα για κάθαρση και εκδημοκρατισμό των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας είχε πάρει παλλαϊκό χαρακτήρα.

Η άρνηση της κυβέρνησης Καραμανλή να προχωρήσει στη βαθιά δημοκρατική τομή προκάλεσε την έντονη αντίδραση των κομμάτων της αντιπολίτευσης και τη δυσαρέσκεια της κοινής γνώμης.

Στις «Πολιτικές Εκμυστηρεύσεις» του ο Γ. Ράλλης, υπουργός Προεδρίας το 1975, επισημαίνει ξεκάθαρα ότι «η κυβέρνηση δεν έχει θέσει ακόμη κάτω από τον έλεγχό της τον στρατό»

Η μέθοδος που η κυβέρνηση του ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας είχε επιλέξει για τον έλεγχο του στρατού ήταν η «αυτορρύθμιση» της ιεραρχικής κλίμακας των αξιωματικών με τη μετατροπή των μικρών και μεσαίων χουντικών στελεχών σε παράγοντες συνταγματικής νομιμότητας και δημοκρατικής σταθερότητας.

Τη διαδικασία αυτή περιέγραψε αναλυτικά στη Βουλή ο Ευ. Αβέρωφ, ο δημιουργός της έννοιας σταγονίδια, ο «γλωσσοπλάστης», όπως τον χαρακτήρισε σκωπτικά ο Τύπος της εποχής.

Μιλώντας από το βήμα του Κοινοβουλίου αναφέρθηκε στο αίτημα για αποχουντοποίηση. Είπε χαρακτηριστικά: «Το περίφημο πρόβλημα της λεγόμενης αποχουντοποιήσεως, ως προς ό,τι αφορά τους πολυαρίθμους νεωτέρους αξιωματικούς, δεν μπορεί να είναι ποσοτικόν. Πρέπει να πείσετε όλους αυτούς τους καλοπίστους φλογερούς νέους αξιωματικούς, ότι απ΄ εκεί ήταν η εγωπάθεια και οι πομφόλυγες, η πατριδοκαπηλία και τελικά η εθνική ταπείνωσις, και ότι απ΄ εδώ είναι η αλήθεια, η φιλελευθέρα παράδοσις, το φως το ελληνικόν».

Το κίνημα καθοδηγούνταν από επιτελείο αξιωματικών με πρωτεργάτες τους ταξίαρχους Ντερτιλή και Κονδύλη. Μεταξύ των κατηγορουμένων ήταν και ο ταγματάρχης Π. Μπόλαρης (φωτογραφία)

«Προσωπικώς έχω εξηγήσει τα δεδομένα της χθες και της σήμερον εις σαφώς περισσοτέρους των 10 χιλιάδων αξιωματικών, μαθητών Σχολών και Ανθυπασπιστών».

Πληροφορίες
Κατά τον Ευ. Αβέρωφ, συνέπεια αυτής της τακτικής ήταν οι ελάχιστοι επίδοξοι πραξικοπηματίες (=τα σταγονίδια) «να συναντούν παντού άρνησιν, έτσι ώστε μερικοί να μας πληροφορούν περί των υπόπτων κινήσεων».

Αυτή η υποδειγματική -κατά τον τότε υπουργό- τακτική έδωσε καρπούς. χάρη στην εσωτερική πληροφόρηση εξουδετερώθηκε η κίνηση της 24ης Φεβρουαρίου, με την προληπτική σύλληψη 37 αξιωματικών και την αποστράτευση άλλων 150.

Στην ίδια ομιλία του στη Βουλή ο Ευ. Αβέρωφ θέλησε να καταστήσει σαφές ότι τελείωσε η κάθαρση από τα υπολείμματα της χούντας. Είπε: «Πλην εκδηλώσεων απειθαρχίας, αι οποίαι θα πατάσσονται αμέσως και αμειλίκτως, δεν θα υπάρξουν άλλα μέτρα» για όσα διαπράχθηκαν στη διάρκεια της επταετίας. «Οι Αξιωματικοί οι οποίοι είχον καλοπίστως παρασυρθεί από μια συστηματική προπαγάνδα, δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων Αξιωματικών, δικαιούται να ησυχάσει οριστικώς».

Οι μετέχοντες στο «πραξικόπημα της πιτζάμας» θα εκδήλωναν την κίνηση χρησιμοποιώντας ως εφαλτήρια τα στρατόπεδα της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Λάρισας. Οι βασικοί στόχοι τους ήταν τρεις:

• Η ανατροπή της κυβέρνησης Καραμανλή.
• Η επάνοδος της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ απ΄ όπου είχε αποχωρήσει μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
• Η απελευθέρωση των προφυλακισμένων απριλιανών.

Το κίνημα καθοδηγούνταν από επιτελείο αξιωματικών με πρωτεργάτες τους ταξίαρχους Νικόλαο Ντερτιλή και Ανδρέα Κονδύλη, τους αντισυνταγματάρχες Ιωάννη Στειακάκη, Ιωάννη Μανουσακάκη και τους ταγματάρχες Αριστείδη Παλαΐνη, Αθανάσιο Περδίκη και Παρασκευά Μπόλαρη.

Αναφορές στα λεξικά
Η ερμηνεία του «σταγονίδιου»

Πολύ σπάνια το υποκοριστικό σταγονίδιο χρησιμοποιείται με κυριολεκτική έννοια. Συνήθως απαντάται στον πληθυντικό, ως σταγονίδια, και έχει μεταφορική σημασία: υπονοεί τα κατάλοιπα της δικτατορίας, τα απομεινάρια του φασισμού. Στα παλαιότερα λεξικά είτε δεν αναφέρεται, είτε ερμηνεύεται με την κύρια έννοιά του, δηλαδή μικρή σταγόνα. Αντίθετα το λεξικό του Μπαμπινιώτη επισημαίνει τόσο την κυριολεκτική όσο και τη μεταφορική έννοια. Διευκρινίζει ότι η μεταφορική έννοια δόθηκε στη μεταπολίτευση και συνίσταται στο εξής:

«Α. Τα τελευταία υπολείμματα της δικτατορίας, αυτοί που έκαναν τις τελευταίες προσπάθειες για την ανατροπή της δημοκρατίας, χωρίς όμως να διαθέτουν ουσιαστική δύναμη ή να μπορούν να επηρεάσουν τις εξελίξεις. Β. Υπολείμματα οπαδών της δικτατορίας στον κρατικό μηχανισμό (π.χ. στην Ελληνική Αστυνομία και στο στράτευμα)». Ο πολιτικός στον οποίο οφείλεται η παραπάνω έννοια των σταγονιδίων είναι ο Ευάγγελος Αβέρωφ. Τη χρησιμοποίησε στη Βουλή τον Φεβρουάριο του 1975, για να δείξει ότι είχε ελάχιστη σημασία η χουντική συνωμοσία στο στράτευμα που είχε εκδηλωθεί πριν από λίγες ημέρες και είχε κατασταλεί εν τη γενέσει της.

Φθινόπωρο του 1975
Το τελεσίγραφο στον τέως βασιλιά και οι συνωμοσίες

Το «πραξικόπημα της πιτζάμας» ήταν η τελευταία συνωμοσία που έγινε γνωστή δημοσίως και επισήμως από την ίδια την κυβέρνηση. Αλλες που προηγήθηκαν ή ακολούθησαν γνωστοποιήθηκαν πολύ αργότερα με τη μορφή καταγραφής αναμνήσεων ή παρέμειναν στη σφαίρα των φημών.

Στο Αρχείο Καραμανλή αναφέρεται προσπάθεια του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου για συγκρότηση ομάδας πραξικοπηματιών στους κόλπους του στρατεύματος. Αυτό έγινε το φθινόπωρο του 1975.

Αποκαλύφθηκε και ο Καραμανλής διεμήνυσε στον έκπτωτο, που βρισκόταν στο Λονδίνο, να πάψει να συνωμοτεί.

Τον Οκτώβριο του 1976 η βρετανική κυβέρνηση διεμήνυσε στην ελληνική για ανάλογες ζυμώσεις βασιλικών στο στράτευμα. Αυτή η συνεργασία μοναρχικών και δικτατορικών ομάδων έδωσε τον όρο βασιλοχουντικός, που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον για αρκετά χρόνια.

Επίδοξοι πραξικοπηματίες φάνηκαν να κινούνται πάλι περί τα τέλη του 1978. Τα σχέδιά τους απέτυχαν, αφού δεν κατάφεραν να βρουν στήριγμα στο στράτευμα ούτε έρεισμα στον συμμαχικό παράγοντα.

Τελευταίος συναγερμός για στρατιωτικό πραξικόπημα σήμανε το Σαββατοκύριακο 27 και 28 Φεβρουαρίου 1983, όταν κινητοποιήθηκε η οργανωμένη βάση.

ΟΜΙΛΙΑ ΑΒΕΡΩΦ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ
Οι φόβοι για φασιστικό πισωγύρισμα

Η απειλή ενός φασιστικού πισωγυρίσματος την εποχή εκείνη ήταν έντονη. Ο ίδιος ο Ευ. Αβέρωφ στην ομιλία του στη Βουλή το απόγευμα της 28ης Φεβρουαρίου είχε αναφερθεί στις πρώτες εβδομάδες μετά την κατάρρευση της χούντας, λέγοντας:

«Φήμαι και πληροφορίαι περί επικειμένων δυναμικών ενεργειών ή και γενικωτέρου πραξικοπήματος ωργίαζον. Η κατάστασις αυτή συνεχίστηκε επί αρκετόν καιρόν κάθε τόσον με πολλήν ένταση και ενίοτε με συγκεκριμένους κινδύνους».

Το επιβεβαιώνει και ο Γεώργιος Ράλλης, υπουργός Προεδρίας την εποχή εκείνη. Στις «Πολιτικές Εκμυστηρεύσεις» του επισημαίνει:

«Η κυβέρνηση δεν είχε θέσει ακόμη κάτω από τον έλεγχό της τον στρατό».

Τον πρώτο καιρό της μεταπολίτευσης τα μέλη της κυβέρνησης ήταν υποχρεωμένα να παίρνουν στοιχειώδη μέτρα αυτοπροστασίας. Γράφει πάλι ο Γεώργιος Ράλλης. «Υπήρξαν πολλές πληροφορίες για απόπειρες συλλήψεως του Καραμανλή. Μερικά βράδια ο Καραμανλής δεν κοιμόταν στη 'Μεγάλη Βρετανία', ενώ κάποιο βράδυ κοιμήθηκε στο πλοίο ενός φίλου του για να μην τον συλλάβουν».

Διευθυντής στο Πολιτικό Γραφείο του πρωθυπουργού ήταν τότε ο Αγγελος Βλάχος. Το βιβλίο με αναμνήσεις, που έχει εκδώσει, ονομάζεται «Αποφοίτηση 1974».

Κυκλοφόρησε το 2001. Αναφέρει ότι σε γνώση της κυβερνήσεως είχε περιέλθει η πληροφορία ότι «μερικές ομάδες αξιωματικών θα δημιουργούσαν αιματηρά επεισόδια και, με την πρόφαση επιβολής της τάξεως, θα έφερναν τεθωρακισμένα στην πρωτεύουσα για να επιβάλουν τους όρους τους».

Πρόξενος ιδιαίτερης ανησυχίας ήταν οι μονάδες καταδρομών. Ο Αγγελος Βλάχος τονίζει ότι «στα ανοιχτά του Μεγάλου Πεύκου είχε αράξει ένα αντιτορπιλικό», που δεν έφυγε από τον Κόλπο της Ελευσίνας μετά τις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974, τις πρώτες της Μεταπολίτευσης.

Συνεπώς κάθε άλλο παρά για απλά «σταγονίδια» επρόκειτο.

Του Θοδωρή Ρουμπάνη

Μας τάραξαν στη νομιμότητα

Τον Απρίλιο του 1962 συλλαμβάνεται στο Αλγέρι ο Raoul Salan, επικεφαλής της OAS, (Organisation de l’armée secrète-Οργάνωση Μυστικός Στρατός) , τρομοκρατικής ακροδεξιάς οργάνωσης, που αντιδρούσε στην ντεγκωλική «ρεαλιστική» γραμμή αποχώρησης από την Αλγερία.

Οι ιστορικοί παραλληλισμοί έχουν συνήθως μόνο λογοτεχνική αξία καθώς κάθε ιστορικό γεγονός είναι μοναδικό. Όμως δεν είναι ιστορική πρωτοτυπία το ότι η «μεγάλη Δεξιά» θυσιάζει τη «μικρή –ομογάλακτη-άκρα Δεξιά» , ειδικά όταν αυτή δείχνει σημάδια αυτονόμησης και ειδικά όταν αυτά που διακυβεύονται είναι πολλά και τη ξεπερνούν. Ούτε αποτελεί ιστορική πρωτοτυπία το κράτος να καταστέλλει (προσωρινά) τμήμα του παρακράτους. Για τους όποιους λόγους μπορεί κανείς να υποθέσει.

Γκρεμίζουν το ίδρυμα «η γλυκιά Ελπίδα» αυτοί που το χτίσανε, είτε έμμεσα είτε άμεσα. Και όπως το επαύριο της χούντας είχε πλημμυρίσει η χώρα με « αντιστασιακούς» έτσι και τώρα θα κουραστούμε να μετράμε αντιφασίστες.

Τον πρωθυπουργό που εκλέχτηκε υποσχόμενος να ανακαταλάβει τις πόλεις μας . Τον υπουργό των πογκρόμ , που σε μια επίδειξη σουρεαλιστικού σαδισμού ονομάστηκαν «Ξένιος Ζεύς», τον αντιπρόεδρο που επί των ημερών του δημιουργήθηκαν , για πρώτη φορά με τα το 1945, στρατόπεδα συγκέντρωσης σε ευρωπαϊκό έδαφος (γιατί «είμεθα και ευρωπαίοι»- μην ξεχνιόμαστε).

Αλλά και τους «φιλικούς και αντικειμενικούς» δημοσιογράφους και τους συνοδοιπόρους καλλιτέχνες του life style αλλά και τα σώματα ασφαλείας των τυχαίων εκπυρσοκροτήσεων και της ισότιμης συμπεριφοράς απέναντι σε όλους τους πολίτες.

Μέσα σε μια νύχτα η χρυσή εφεδρεία μετατράπηκε σε χρυσό αναλώσιμο , ο επίδοξος φύρερ ανακάλυψε τι σημαίνει «χρήσιμος ηλίθιος», ο Δένδιας 32 φακέλους εγκληματικών υποθέσεων παραπεταμένους σε ένα φωριαμό και η ΕΥΠ ένα βαλιτσάκι με αντι-ναζί κοριούς. Και όσο περνούν οι μέρες οι αποκαλύψεις θα γίνονται ολοένα και πιο σαρωτικές. Ας ελπίσουμε μόνο κάποιος επικοινωνιολόγος να τους τονίσει ότι κάθε δήλωση του Ευάγγελου κατά της Χ.Α. δυσχεραίνει τα μάλα την εκπλήρωση του στόχου.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να πάρει με μια διάρκεια την πρωτοβουλία των κινήσεων και να καθορίσει την πολιτική ατζέντα.Η Αριστερά να ξεχάσει κάθε αμηχανία και να απαντήσει αποφασιστικά στο λακωνικό τηλεγράφημα: «ρήξη ή ενσωμάτωση;»

Και ας μην ανησυχούμε: ουκ ολίγα από όσα εφαρμόζονται τώρα κατά της εγκληματικής οργάνωσης μπορούν να εφαρμοστούν , όποτε χρειαστεί, και απέναντι σε άλλους. Η αστικοκοινοβουλευτική δημοκρατία uember alles δείχνει να έχει αντλήσει πολύ περισσότερα συμπεράσματα από την ιστορία από όσα νομίζουμε.   Και να παραμένει εξ ίσου αδίστακτη . Για τη νομιμότητα, πάνω από όλα.

Από το inprecor

Βλάκες

Οι βλάκες πιστεύουν πως έχουμε δημοκρατία. Πως θα τη βγάλουν καθαρή. Πως θα τη σκαπουλάρουν. Πως κάποιος διαπραγματεύεται σκληρά γιʼ αυτούς. Οι βλάκες είναι εθισμένοι στο μαύρο. Στην απογοήτευση και στο εμπόριο ελπίδας. Στα υπουργικά συμβούλια. Στις ηγετικές ομάδες. Οι βλάκες λησμονούν. Οι βλάκες ερεθίζονται απʼ τους ηγέτες, τις πολιτικές φυσιογνωμίες, τους σοφούς.

Οι βλάκες καταπίνουν αμάσητο τον Στέλιο Ράμφο. Οι βλάκες πιστεύουν πως τα λεφτά τα ‘φάγαν οι κακοί. Οι βλάκες γλείφουν τʼ αρχίδια του γραφειοκράτη, αισθάνονται συγκίνηση άγχος, τύψεις, δέος. Οι βλάκες πολλές φορές έχουν ένα αίσθημα βιασμού του εαυτού τους. Oι βλάκες αυτογαμιούνται.

Οι βλάκες είναι διανοούμενοι, δάσκαλοι, κρατικοί υπάλληλοι, μορφονιοί ιδιώτες και δημιουργικοί εκμεταλλευτές. Οι βλάκες είναι γλείφτες, αμοραλιστές, φαντασιόπληκτοι της δεκάρας. Οι βλάκες είναι βρέφη πρόωρα γερασμένα που ταυτίζουν την περιφέρεια της γης με τον κώλο τους. Οι βλάκες πιστεύουν στην ελεύθερη αγορά, στον ανταγωνισμό, στην ιδιωτική πρωτοβουλία, στο άκοπο γαμήσι, στις αποικίες.

Οι βλάκες αυτοελπίζουν και αυτοθαυμάζονται. Οι βλάκες νομίζουν πως θα πλουτίσουν. Οι βλάκες έχουν χεσμένους τους άλλους βλάκες που νομίζουν πως είναι τόσο βλάκες που τους αξίζει το χέσιμο και τίποτε άλλο. Οι βλάκες είναι ικανοί να ξεπατώσουν μια χώρα, ένα λαό, μιαν ήπειρο, ένα σύμπαν. Οι βλάκες έχουν τάσεις κανιβαλικές. Είναι οι περιούσιοι ψηφοφόροι κάθε αυταπάτης. Κάθε ψυχωτικού δράκου που φυλάει Θερμοπύλες πλούτου και χλιδής.

Οι βλάκες δακρύζουν με σωβρακοφανέλες, επετείους και πατριωτισμούς. Οι βλάκες αφομοιώνονται. Γίνονται ήσυχα αρνάκια και παχιά βαριά γουρούνια που καταβροχθίζουν τα πάντα και πληθαίνουν αλματωδώς. Οι βλάκες αδημονούν να βγούμε στις αγορές, να πάρουν δάνειο, να γαμήσουν σε σουίτα. Οι βλάκες έχουν συναίσθημα λιγούρας, πανηγυρίζουν βουλιμικά με κάθε κωλοδάχτυλο της εξουσίας. Οι βλάκες πιστεύουν πως γεννήθηκαν για το οχτάωρο, το δωδεκάωρο, τη δουλειά.

Οι βλάκες είναι τα υπολείμματα της φαλλοκρατίας και της φαυλοκρατίας. Είναι τα ορεκτικά του ρήτορα και του στρατηλάτη. Οι βλάκες παρερμηνεύουν και φθείρουν κατά το γούστο τους. Οι βλάκες ενοχλούνται απʼ τις ιδέες, τον πολιτισμό, τα ποιήματα. Οι βλάκες αγαπούν τον τσαμπουκά και τον πνευματικό τους. Θαυμάζουν το Μιχαλολιάκο και την Ανίτα Πάνια. Νοσταλγούν τον Παπαδόπουλο και τα χρηστά ήθη.

Οι βλάκες είναι καταπλακωμένοι απʼ τα νοικοκυριά τους. Από αρμαθιές καταναγκασμών και δολιοτήτων. Οι βλάκες καυλώνουν με τη λέξη μεταρρύθμιση και τη λέξη εξυγίανση και τη λέξη ανάπτυξη. Οι βλάκες έπαιξαν στο χρηματιστήριο, οι βλάκες νόμισαν πως έπιασαν τον Θεό απʼ τα’ αρχίδια, πως η Ολυμπιάδα, η Αττική Οδός, η ζεύξη Ρίου-Αντιρρίου ήταν δώρα των περιούσιων Ευρωπαίων.

Οι βλάκες πίστεψαν πως πρόοδος είναι να πεταχτούν με τσάρτερ απʼ τη Γαστούνη στο Μιλάνο. Πως πρέπει να μπαζώσουν τους αγρούς γερμανικά καθρεφτάκια και να εισπράττουν απʼ τον ήλιο φράγκα πίνοντας φραπέ στο καφενείο. Οι βλάκες θεωρούν καινοτομία το ξεπούλημα του νερού, θεωρούν πράσινη ανάπτυξη τους ανεμιστήρες και εκπαίδευση τις καινοτομίες του μπάρμπα Σαμ. Οι βλάκες μας πετάνε σάλια, μας κουνάνε το δάχτυλο. Μας κλείνουν το ρεύμα, μας στερούν την ομορφιά.

Οι βλάκες μας ψεκάζουν στις διαδηλώσεις, μας λογοκρίνουν, μας θάβουν, μας ξεζουμίζουν. Μας βρίζουν άχρηστους, τεμπέληδες, κουκουλοφόρους. Οι βλάκες είναι υπάνθρωποι, ξεθυμασμένες υπάρξεις των γραφείων και του καθήκοντος. Οι βλάκες είναι σαδιστές μονογαμικοί, απροσπέλαστοι. Οι βλάκες έχουν κάτω απʼ το μαξιλάρι τους το παρακράτος και τον παπά. Τη συναισθηματική βιαιότητα και τον ξελιγωμένο διδακτισμό. Οι βλάκες πιστεύουν στη δικαιοσύνη του σφαγέα και στα θαύματα.

Οι βλάκες δεν χρειάζονται πολιτισμό αλλά εταιρίες. Δεν χρειάζονται θέατρο αλλά σκυλάδικο. Δε χρειάζονται επιστήμονες αλλά μάνατζερ. Δεν χρειάζονται κομμουνισμό, κοινότητες κοινοκτημοσύνη, ευχαρίστηση, έρωτα, τροφή, οξυγόνο, φύση, ομορφιά, αλλά πλαστικό, κλοφέν ,διοξείδιο, κέρδος, αναβολικά, Πρετεντέρη, Τσίμα, Παπαχελά, πούτσα, ανήφορο και παπούτσια στενά.

Από το intellectum

Τώρα κλαις, γιατί κλαις… μωγιό μου

Στο σπίτι του αρχηγού βρήκαν τρία όπλα και σαράντα χιλιάρικα. Στο σπίτι του υπαρχηγού βρήκαν δυο πιστόλια, αλλά και σβάστικες, και αφίσες του Χίτλερ και κράνη της γερμανικής Βέρμαχτ! Ο σκληρός της Νίκαιας κλαίει με λυγμούς, θυμίζοντας το άσμα «τώρα κλαις γιατί κλαις», ενώ δηλώνει δυστυχισμένος γιατί δεν μπορεί να βγάλει τον Λαγό -τον βουλευτή τους που δεν του απαντάει στο τηλέφωνο. Δυο μελανοχίτωνες ακούγονται στο τηλέφωνο να αποκαλούν ο ένας τον άλλο μωράκι και ακόμα πιο χαϊδευτικά, σε βαθμό που να σου μπαίνουν ψύλλοι στ” αφτιά, μωγιό! Και η Ζαρούλια της μπουζούς πετάει καφέδες και φτύνει δημοσιογράφους on camera.

Τι ελεεινός θίασος! Τι αχταρμάς από Χίτλερ, όπλα, χρήμα, δειλία, σάλια, τσαμπουκάδες, κλάματα, χαδάκια. Σαράντα φουσκωμένα παλληκάρια που ξεφούσκωσαν χωρίς να φάνε ένα χαστούκι. Διότι σε είδαμε λεβέντη να δηλώνεις Λεωνίδας δέρνοντας και μαχαιρώνοντας πεινασμένους ανθρώπους, σπάζοντας πάγκους μικροπωλητών και μοιράζοντας χαστούκια και μπουνιές σε γυναίκες. Σε είδαμε με ύφος και αγριάδα Ιαβέρη να μαζεύεις και να κακοποιείς αθλίους καμαρώνοντας μάλιστα ότι επιβάλλεις το νόμο. Σε είδαμε να φωτογραφίζεσαι σε πόζα Σούπερμαν με τη γιαγιά σου στο ΑΤΜ. Σε είδαμε να παρελαύνεις με στολές παραλλαγής αγέρωχος ως Έλλην με προδιαγραφές αγκυλωτού.
Και τώρα που από κυνηγός βρέθηκες κυνηγημένος κι άνοιξε για σένα η πόρτα της μπουζούς δεν σε αναγνωρίζουμε. Πού είναι ο Λεωνίδας, ο Ιαβέρης, ο Σούπερμαν και το αντριλίκι σου; Πώς μας θωρείς έτσι κλαμένος, τρελαμένος, με μάτι που γυαλίζει από πανικό κι από λύσσα; Πού είναι η παλληκαριά και η εθνική μαγκιά σου; Έτσι κάνουν οι Έλληνες όταν βρεθούν στα ζόρικα; Κλαίνε, βρίζουν, φωνάζουν, λένε ψέματα και πιάνονται αγκαλιά με ένα οπλοστάσιο κι ένα σκασμό ευρώ; Σκοτώσατε κόσμο, δολοφονήσατε τον Φύσσα, ματώσατε τις γειτονιές, κυνηγήσατε κάθε ταλαίπωρο που βρέθηκε μπροστά σας, προαναγγείλατε κρεμάλες για τους αριστερούς και φούρνους για τους μετανάστες, και τώρα που γύρισαν τα πράγματα καταντήσατε σωρός κουβάρι. Η φούσκα που έγινε κουρέλι!

Και καλά, ότι είναι οι χρυσαυγίτες αυτό που είναι το ήξερε όλη η Ελλάδα, εκτός από τον Σαμαρά, τον Μπαλτάκο και την παρέα, που ονειρεύονταν συνεργασίες με τους ναζί. Αλλά αποδείχτηκαν με πρώτο τον Μιχαλολιάκο και βλάκες -πολύ βλάκες μιλάμε. Διότι είχαν καβαλήσει το καλάμι, φοβέριζαν, σκότωναν, τραμπούκιζαν, έβριζαν, αλλά το είχαν πιστέψει ότι κανείς δεν θα τους πειράξει. Ότι θα έχουν πάντα ασυλία από το σύστημα που υπηρετούσαν. Γιατί δεν τους έκοβε ότι το σύστημα όταν ζοριζόταν θα τους πετούσε στη μπουζού και θα ένιπτε τας χείρας, όπως ακριβώς πέταξαν αυτοί τον Ρουπακιά -μέχρι κομμουνιστή τον έβγαλαν.

Κι έτσι, ως βλάκες πιάστηκαν με τα σώβρακα στον ύπνο. Με τα πιστόλια στα ράφια και τα ευρώ κάτω από το στρώμα. Με τις συνομιλίες τους να έχουν καταγραφεί λέξη προς λέξη, από τους λυγμούς μέχρι το μωγιό. Με κάποιους από τους δικούς τους στην ΕΥΠ και στην αστυνομία να ξηλώνονται. Με τους σπασμένους ήδη να κελαηδάνε για τα ενδότερα της εγκληματικής οργάνωσης -ε, δεν είναι και κομμουνιστές να αντέχουν τις φυλακές οι φουσκωτοί. Και ζαλισμένοι ακόμα από το κακό που τους βρήκε μορφάζουν μπροστά στις κάμερες, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας και χωρίς ούτε κόκκο από την ελληνικότητα και την ελληνική παλληκαριά που διαφήμιζαν τόσο καιρό -πάντα πλακώνοντας δέκα έναν βέβαια, ποτέ το αντίθετο.

Ας τους καμαρώνουν όσοι τους ψήφισαν. Γιατί οι τύποι είναι όχι μόνο ναζί, πιστολάδες, τραμπούκοι, δολοφόνοι. Αποδεικνύεται ότι είναι από κείνα τα παλληκάρια που ο λαός αποκαλεί της φακής. Κι όλη η χώρα κρατάει τώρα τη μύτη της από τη μπόχα που παράγει η κατανάλωση τόσης φακής από τέτοια ναζιστική στομάχα.

Του Θανάση Καρτερού

Σακσές στώρη

Εντάξει, τον είδαμε. Τον βλέπετε. Σας κάνει για ικανό να στήσει και να διαχειριστεί το πολιτικό εύρος του νεοναζισμού στην Ελλάδα; Δηλαδή, τον έχετε ικανό να διαχειριστεί επικοινωνιακά τους λόγους που έφεραν στη «Χρυσή Αυγή» τα ποσοστά της; Φυσικά, ούτε η φάτσα και ο λόγος του Γεωργίου Παπαδόπουλου έπειθε ότι θα μπορούσε να διαχειριστεί μια χούντα. Από την πρώτη στιγμή, όμως, ήταν γνωστό ότι ο Παπαδόπουλος υπήρξε το πρόσωπο των «από πίσω». Εντολοδόχος ήταν.

Επικίνδυνος ο Μιχαλολιάκος, συμφωνώ. Επικίνδυνος γι’ αυτό ακριβώς που κατηγορείται: για εγκληματική συμμορία. Φυσικά και θα χαρώ αν μπουν στη φυλακή και λιώσουν εκεί μέσα. Για τους φόνους που έκαναν, τους ξυλοδαρμούς και τα μαχαιρώματα. Όμως τί ακριβώς τελειώνει αν διαλυθεί η «Χρυσή Αυγή»; Η δράση μιας εγκληματικής οργάνωσης, που εύκολα αύριο θα αντικατασταθεί από μια «Χρυσή Κλωστή» ή μια «Μαύρη Αυγή». Το ερώτημα που παραμένει είναι αν νικήθηκε ο φασισμός και οι πρακτικές του.

Εν ολίγοις, μήπως νικήθηκαν οι συνθήκες που δημιούργησαν την ξενοφοβία; Όχι, φυσικά. Νικήθηκαν οι συνθήκες αμφισβήτησης του πολιτικού συστήματος και η εκδικητικότητα εναντίον του που δημιουργείται σε απεγνωσμένους πολίτες; Νικήθηκε η ευνοϊκή συμπεριφορά απέναντι σε εφοπλιστές και μεγαλοεπιχειρηματίες; Νικήθηκε η δύναμη των τραπεζών που σφίγγουν τη θηλιά στο λαιμό δανειοληπτών που έχασαν τα πάντα; Νικήθηκε η ατιμωρησία της πολιτικής τάξης; Όχι, φυσικά. Ε, όταν δε νικιούνται οι συνθήκες που στέλνουν τους πολίτες στην αγκαλιά ακροδεξιών «εκδικητών» και «σωτήρων» είναι μάταιο να πανηγυρίζεις πολιτικές νίκες.

Ο Μιχαλολιάκος ήταν υπεύθυνος για «διέγερση σε βιαιοπραγίες ή μίσος». Όμως τί το διαφορετικό έκανε ο πρωθυπουργός όταν έδινε το σύνθημα για την «ανακατάληψη των πόλεών μας» ρίχνοντας το ανάθεμα σε όλους τους μετανάστες γενικώς και αορίστως; Ο Μιχαλολιάκος έδινε εντολές για εκβιασμούς. Όμως τί διαφορετικό κάνει η κυβέρνηση Σαμαρά όταν εκβιάζει πολίτες πως αν δεν έχουν να πληρώσουν θα μπουν φυλακή ή όταν εκβιάζει επιχειρήσεις πως αν δεν «τακτοποιήσουν τους λογαριασμούς τους» θα τους πάρει το ΑΦΜ;

Ο Μιχαλολιάκος έδινε πολιτική κάλυψη στα τάγματα εφόδου του που άνοιγαν ανενόχλητοι κεφάλια. Μα τί διαφορετικό κάνει ο Σαμαράς όταν προσφέρει κάλυψη στην αστυνομική βία που ανοίγει τα κεφάλια όσων τολμήσουν να κατεβούν σε πορεία, που κάνει πογκρόμ προσαγωγών υπόπτων με κριτήριο την εμφάνισή τους, που δέρνει και βασανίζει μέσα σε κρατητήρια;

Μα τι είναι αυτά που λέω; Ο Σαμαράς είναι εκλεγμένος! Μα και ο Μιχαλολιάκος ήταν. Εκτός κι αν το δικαιολογημένο ποσοστό βίας και αυθαιρεσίας είναι ανάλογο του ποσοστού που παίρνει ο κάθε αρχηγός στις εκλογές. Μα η αστυνομία είναι θεσμός! Μα και οι χρυσαυγίτες που χτυπούσαν και πετούσαν πέτρες, δίπλα στο θεσμό το έκαναν, όλοι τα βλέπουμε. Μα η Δικαιοσύνη λειτούργησε! Ναι, όμως με εντολή της κυβέρνησης και αυτό δε δίνει καμία αίσθησης ανεξαρτησίας της. Μα έστω, η κυβέρνηση αντέδρασε. Ναι, από τη στιγμή που έδωσαν την εντολή οι Βρυξέλλες φτάνοντας στο σημείο να απειλήσουν και με απώλεια της προεδρίας της Ε.Ε.

Μα ταυτίζω την κυβέρνηση με τη «Χρυσή Αυγή»; Μπα; Γιατί όχι; Εδώ ο Σαμαράς ταύτισε την αξιωματική αντιπολίτευση, τις ομάδες αντεξουσιαστών και όλους τους προοδευτικούς πολίτες με τη «Χρυσή Αυγή», βαφτίζοντάς τους «άλλο άκρο». Εδώ ο Σαμαράς βάφτισε «άλλο άκρο» τους κατοίκους που υπερασπίζονται τη ζωή τους στις Σκουριές. Εδώ ο Σαμαράς ταύτισε το γιαούρτι με το μαχαίρι, γιατί να μην έχω το δικαίωμα να ταυτίσω την κυβέρνησή του με τη «Χρυσή Αυγή»; Άλλωστε, δεν ήμουν εγώ που υπέθαλπτα τη βία της «Χρυσής Αυγής» και την άφηνα ατιμώρητη για τον τρόμο που σκορπούσε, ούτε είμαι έτοιμος να κερδίσω ψηφοφόρους της «Χρυσής Αυγής» εξαγνίζοντάς τους με την αγιαστούρα της «επιπόλαιας επιλογής».

Οι πανηγυρισμοί για τη «νίκη της Δημοκρατίας» είναι αντίστοιχης αξίας με εκείνους για το πρωτογενές πλεόνασμα. Το χωράφι του φασισμού είναι καλά οργωμένο. Σπόροι υπάρχουν αμέτρητοι. Το τηλεοπτικό show του Μιχαλολιάκου με χειροπέδες δεν έπιασε καλή τηλεθέαση. Αν δεν είναι ο Μιχαλολιάκος, θα είναι κάποιος άλλος που θα κάνει τη βρώμικη δουλειά μέχρι να τον φάει κι εκείνον η αλαζονεία του. Μέχρι να πιστέψει κι εκείνος ότι είναι πιο δυνατός από τα αφεντικά του. Ηλίθιοι υπάρχουν. Πρόθυμοι ακόμη περισσότεροι να καλύψουν τη δουλειά της «Χρυσής Αυγής» στην περίπτωση που χαθεί από το προσκήνιο. Ο φασισμός δε χρειάζεται να έχει τη φάτσα του Μιχαλολιάκου για να σε καταπιεί. Μπορεί να έχει και το χαμογελαστό πρόσωπο ενός success story.

Του Καρτέσιου