Charles Bukowski – η ιδιοφυΐα του πλήθους

Υπάρχει αρκετή πανουργία, μίσος, βία και παραλογισμός στο μέσο άνθρωπο που αρκεί για να προμηθεύσει οποιονδήποτε στρατό μια οποιαδήποτε μέρα,
και οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του,
και οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη,
και οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη…

Αυτοί που κηρύττουν τον θεό, χρειάζονται θεό.
Αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη δεν έχουνε ειρήνη.
Αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη δεν έχουνε αγάπη.

Να φοβάσαι τους κήρυκες.
Να φοβάσαι τους γνώστες.
Να φοβάσαι αυτούς που πάντα διαβάζουν βιβλία.
Να φοβάσαι αυτούς που είτε απεχθάνονται την φτώχεια
είτε είναι περήφανοι γι’ αυτήν.
Να φοβάσαι αυτούς που είναι γρήγοροι στους επαίνους,
γιατί αυτοί είναι που χρειάζονται επαίνους για αντάλλαγμα.
Να φοβάσαι αυτούς που είναι γρήγοροι στην κρίση,
γιατί φοβούνται αυτά που δεν γνωρίζουν.

Να φοβάσαι αυτούς που αναζητούν συνεχώς τα πλήθη γιατί
είναι ένα τίποτα μονάχοι τους.
Να φοβάσαι τον μέσο άντρα τη μέση γυναίκα
Να φοβάσαι την αγάπη τους, η αγάπη τους είναι μέτρια
αναζητά το μέτριο.

Αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους,
υπάρχει αρκετή ιδιοφυΐα στο μίσος τους για να σας σκοτώσει,
να σκοτώσει τον καθένα.

Δεν μπορούν την μοναξιά, δεν καταλαβαίνουν την μοναξιά.

Θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε,
οτιδήποτε διαφέρει απ’ αυτούς.
Μη μπορώντας να δημιουργήσουν τέχνη
μην μπορώντας και να την καταλάβουν
θα θεωρήσουν την αποτυχία τους στην δημιουργία
ως μια αποτυχία του κόσμου όλου.

Μην μπορώντας να αγαπήσουν πλήρως
θα θεωρήσουν και την αγάπη σου λειψή
και θα σε μισήσουν γι’ αυτό
και το μίσος τους θα είναι τέλειο.

Σαν λαμπερό διαμάντι.
Σαν μαχαίρι.
Σαν βουνό.
Σαν τίγρης.
Σαν κώνειο.

Η τελειότερη των τεχνών τους.

«Νταβατζήδες» και στην ψηφιακή εποχή

Αφού έβαλε λουκέτο στην ΕΡΤ, τον μοναδικό εν δυνάμει ανταγωνιστή της Digea των καναλαρχών, η κυβέρνηση νομιμοποιεί το 23χρονο καθεστώς παρανομίας σχετικά με τις τηλεοπτικές άδειες και μάλιστα στέλνει το λογαριασμό για την ψηφιακή μετάβαση στον Έλληνα φορολογούμενο, μέσω των δήμων.

Με δεδομένο ότι ο χρόνος για τη μετάβαση της Ελλάδας στην ψηφιακή εποχή τελειώνει και η τρόικα πιέζει, η κυβέρνηση αποφάσισε να «βάλει τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο» με μια διάταξη που ουσιαστικά νομιμοποιεί όσα κανάλια βρίσκονταν στον αέρα στις 31 Αυγούστου και δίνει αβάντα στο δικό τους ψηφιακό πάροχο, την Digea.

Μία ακόμη κυβερνητική άνευ όρων παράδοση στη διαπλοκή των καναλαρχών. Βέβαια, την επόμενη ημέρα η κυβέρνηση -διά στόματος Κεδίκογλου- «διευκρίνισε» πως αυτή η διάταξη είναι «προσωρινή» και δεν αποτελεί «μόνιμη αδειοδότηση» των εν λόγω σταθμών... Αλλά ποιος την πιστεύει;

Ουδέν μονιμότερον

Η επίμαχη διάταξη (άρθρο 18) μέσα σε σχέδιο νόμου του υπουργείου Υγείας (!) κατ' αρχάς αντίκειται στις αποφάσεις της Ολομέλειας του ΣτΕ, σύμφωνα με τις οποίες οι τωρινές άδειες είναι παράνομες και αντισυνταγματικές. Παρ' όλα αυτά, επιτρέπει σε όσους εξέπεμπαν την 31η Αυγούστου με προσωρινές άδειες να έχουν και ψηφιακή παρουσία, εφ' όσον υπογράφουν συμβάσεις με τους παρόχους δικτύου, τις εταιρείες δηλαδή που θα πάρουν τις ψηφιακές συχνότητες. Κι αυτό χωρίς να ελεγχθεί η τεχνική και οικονομική επάρκεια των καναλιών αυτών, το προσωπικό και το περιεχόμενο των εκπομπών τους, η βιωσιμότητα, ή οι οφειλές τους προς το Δημόσιο. Το άρθρο αυτό παρακάμπτει και τη διαδικασία αδειοδότησης, την οποία προβλέπει ο νόμος Ρουσόπουλου, σύμφωνα με την οποία το ΕΣΡ είναι αρμόδιο για τη χορήγηση των αδειών.

Όλη αυτή η εξέλιξη επιβεβαιώνει πως το σχέδιο της κυβέρνησης να βγάλει από το παιχνίδι την ΕΡΤ στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία δεν ήταν διόλου τυχαίο. Από την πρώτη στιγμή οι εργαζόμενοί της είχαν καταγγείλει ότι το λουκέτο σχετιζόταν με ένα ευρύτερο σχέδιο συνεργασίας της κυβέρνησης με τους ιδιοκτήτες των μεγάλων ιδιωτικών σταθμών, για την πλήρη χειραγώγηση της ψηφιακής πλέον τηλεόρασης. Το timing ήταν ευνοϊκό, λόγω της πίεσης από την τρόικα να διατεθεί στη βιομηχανία της κινητής τηλεφωνίας μέρος των μέχρι σήμερα τηλεοπτικών διαύλων, το λεγόμενο ψηφιακό μέρισμα.

Εν δόξη και τιμή

Έτσι, η κυβέρνηση πρώτα εξέδωσε ΚΥΑ που προβλέπει την οριστική παύση της αναλογικής εκπομπής της τηλεόρασης την 1η/10/2014. Μετά άλλαξε τον τρόπο διορισμού της διοίκησης της ΕΕΤΤ (Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων), της (υποτίθεται) ανεξάρτητης Αρχής. Η θητεία της έληξε στις 3/9/13 και, ενώ μέχρι τώρα η διοίκηση διοριζόταν από τη διάσκεψη των προέδρων της Βουλής, στο εξής θα διορίζεται από το Υπουργικό Συμβούλιο και τον αρμόδιο υπουργό.
Τώρα ετοιμάζεται με δόξα και τιμή να προκηρύξει, μέσω ΕΕΤΤ, το διαγωνισμό για τον πάροχο δικτύου, ευνοώντας εμφανώς την Digea, την οποία αποδέχεται ως πάροχο δικτύου, ενώ αποτελεί κοινοπραξία παρόχων περιεχομένου (ανήκει στους ιδιοκτήτες-καναλάρχες των MEGA, ΑΝΤ1, ALPHA, STAR, ΣΚΑΪ) και με μετακύλιση μεγάλου κόστους, που θα έπρεπε να επιβαρύνει τον ανάδοχο, στους δήμους, δηλαδή στους Ελληνες φορολογουμένους.

Εν κατακλείδι, το 23χρονο καθεστώς της διαπλεκόμενης ανομίας θα περάσει αναίμακτα στην ψηφιακή εποχή της τηλεόρασης. Οι καναλάρχες, με ελάχιστο οικονομικό τίμημα, θα πάρουν μέσω Digea (μετά την αναλογική και) την ψηφιακή κυριαρχία, με τις ευλογίες της κυβέρνησης και της τρόικας, αποκλείοντας νέους ανταγωνιστές.

Από την enet

Ληστές τραπέζης.

Το πιο ενδιαφέρον στις τραπεζικές διαφημίσεις δεν είναι τα επιτόκια: είναι η καπηλεία της ανθρώπινης τρυφερότητας. 

Ακούμε για τράπεζες που «σε σκέφτονται», «έχουν χρόνο για σένα», «είναι στο πλευρό σου», «σε ακούνε», «είναι δίπλα σου παντού και πάντα». (Υπάρχει περιστασιακά και η συμμετρικά αντίθετη όψη: διαφήμιση στην οποία κάποιος που πέφτει από το αεροπλάνο, πριν να προσκρούσει στο έδαφος σκέφτεται ότι θα ήθελε να έχει αλλάξει τράπεζα.) Την τράπεζά του ο πελάτης την αγαπά, δεν τη διαλέγει σαν οδοντόβουρτσα.
Υπάρχουν διαφημιστικές καμπάνιες τραπεζών που πόνταραν σε αυτή τη ρητορική της καταναλωτικής αγάπης, που είχε λανσάρει πετυχημένα η McDonalds. Αν δεν ήξερε κανείς περί τίνος πρόκειται, θα νόμιζε ότι μιλάμε για συνοικέσιο. Αυτό βέβαια το κάνει όλη η διαφήμιση, όχι μόνο οι τράπεζες. Η διαφορά είναι ότι, αντίθετα με τις διαφημίσεις για οδοντόβουρτσες, στην περίπτωση των τραπεζών στην Αμερική, π.χ., μετά την κρίση των στεγαστικών δανείων, 250.000 άνθρωποι κάθε τρίμηνο έχαναν τα σπίτια τους. Στην Ελλάδα είχαμε διπλασιασμό των κατασχέσεων το 2011, παρά τις ρυθμίσεις. Η δουλειά των τιμημένων λειτουργών του μάρκετινγκ όμως είναι να διαφημίζουν αυτά τα προϊόντα δείχνοντας χαμογελαστά παιδάκια και χαρούμενα σκυλάκια, όχι βέβαια κατασχεμένα σπιτάκια. Διαφήμιση είναι.

Ο τρόπος με τον οποίον οι τράπεζες πέτυχαν να μετακυλίσουν το ρίσκο τους, με το οποίο κέρδιζαν για χρόνια ιλιγγιώδη ποσά, στις πλάτες του δημοσίου, είναι κάτι για το οποίο οι επόμενες γενιές θα θαυμάζουν την επιτυχία τους και τη βλακεία μας.
Δεν είναι μόνο τα τεράστια πακέτα διάσωσης που δόθηκαν στους ίδιους ανθρώπους που δημιούργησαν την κρίση, είναι ότι πολύ σύντομα τα αποτελέσματα αυτής της κρίσης φάνηκαν στην πραγματική οικονομία: Υπολογίζεται ότι χάθηκαν 51 εκατομμύρια θέσεις εργασίας παγκοσμίως, κατά τη διάρκεια της τελευταίας κρίσης.

Πέρα από τα δισεκατομμύρια που έχουν δοθεί διεθνώς στις τράπεζες, (στην Ελλάδα περίπου 180 δις από την αρχή της κρίσης, 18 αυτές τις μέρες, στο όνομα του καταθέτη αλλά στην τσέπη του τραπεζίτη, με όρους χαριστικούς), διασκεδάζουμε πικρά διαβάζοντας πως 4.000 διαχειριστές κινδύνου στη Royal Bank of Scotland δεν πήραν χαμπάρι ότι κάτι πήγαινε στραβά και πως οι αναλυτές τους βασίζονταν στην πεποίθηση ότι δεν μπορεί να υπάρξει κρίση. Και όταν το πράγμα στραβώνει, η τρυφερότητα με την οποία οι τράπεζες μάς προσεγγίζουν τον καιρό του φλερτ παραχωρεί τη θέση της στη σκληρότητα των χωρισμένων. «Τίποτα δεν είναι σαν το μίσος των ανθρώπων που αγαπήθηκαν και χώρισαν», που λέει και ο Ευριπίδης.
Όταν αυτοπυρπολήθηκε μπροστά σε τράπεζα ένας 55χρονος στη Θεσσαλονίκη πέρσι, κρατήθηκε μια εντυπωσιακή συνομωσία σιωπής από όλα τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, με αποτέλεσμα να μάθουμε την αυτοπυρπόληση από το εξωτερικό. Έκτοτε και οι αυτοκτονίες έχουν γίνει σταδιακά μέρος της περιρρέουσας καθημερινής ατμόσφαιρας, χωρίς πολλά πολλά.

Το περίφημο απόφθεγμα του Μπρεχτ «τι είναι η κλοπή μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της» αποκτά, σε αυτά τα συμφραζόμενα, πιο χειροπιαστό νόημα όταν διατυπώνεται από έναν άνθρωπο της τιμημένης κατηγορίας των ληστών τραπέζης (βλ. «Η ληστεία τράπεζας, Ιστορία-Θεωρία-Πρακτική», εκδ. Ελευθεριακή Κουλτούρα, για λεπτομέρειες και οδηγίες): Ο Buenaventura Durruti, αναρχικός και ληστής τραπεζών, συναντά στον δρόμο έναν ζητιάνο. Δεν του δίνει χρήματα. Αντ’ αυτού τού δίνει το πιστόλι του.

Την ηθική επιχειρηματολογία του ανθρώπου που «ληστεύει αυτούς που ληστεύουν» χρησιμοποιούσε και ο Dilinger, συντασσόμενους με τους Έλληνες αναρχικούς που θέτουν το κρίσιμο ερώτημα: γιατί να μη ληστέψει κανείς μια τράπεζα; Αν η απάντηση είναι «γιατί αυτά τα χρήματα δεν μου ανήκουν», δεν πάμε μακριά. Είναι αμφίβολο αν ανήκουν στην τράπεζα. Αν η απάντηση είναι «γιατί θα ωφεληθείς μόνο εσύ», μπορούμε να ορκιστούμε στη μαμά μας ότι θα τα μοιραστούμε με άλλους. Αν η απάντηση είναι «διότι είναι παράνομο» (αυτό ας το ονομάσουμε «επιχείρημα Βουλγαράκη»), μπορούμε να αντιτείνουμε πως ο νόμος δεν συνιστά επιχείρημα, εκτός δικαστηρίου. Οι νόμοι μπορεί να είναι δίκαιοι ή άδικοι. Αν η απάντηση είναι «γιατί θα με συλλάβουν», μπορούμε να καταφύγουμε στον πλατωνικό Γύγη: και αν ήξερες ότι δεν θα σε συλλάβουν; Αν μπορούσες στρίβοντας ένα δαχτυλίδι να γινόσουν αόρατος, για λίγο; Το ερώτημα αυτό έθεσε στους αναγνώστες της η Berliner Zeitung, με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Η συντριπτική πλειονότητα των αναγνωστών απάντησαν ότι αν ήξεραν ότι δεν θα συλληφθούν, δεν θα είχαν καμία αντίρρηση να ληστέψουν μία τράπεζα.

Δεν φαντάζομαι να εκπλήσσεται κανείς: η διάχυτη ηθική του «άνθρωπος ανθρώπω λύκος», δεν απέχει πολύ από τη ληστεία. Νόμιμη ή παράνομη ληστεία, αυτό είναι δευτερεύον: Αρκεί να μπορέσει να πάρει ο ενδιαφερόμενος τον νομοθέτη με το μέρος του. Για μας που δεν έτυχε να πιάνει το χέρι μας από όπλα, μια καλή λύση θα ήταν να επιδιώξουμε μια πολιτική πίεση προς τις τράπεζες, ώστε να γλιτώσει κανένας φτωχός από την αδηφαγία των ισχυρών.

Του Κωνσταντίνου Πουλή
 

Αν δεν σου βγει το σχέδιο, δεν κάνεις πραξικόπημα

Είναι γεγονός ότι τίποτα δεν πάει καλά για την κυβέρνηση. Μετά τον ΣΕΒ και την σκληρή πραγματικότητα, ακόμη και το ΔΝΤ απαξίωσε πλήρως το success story. Η δε επιχείρηση «Χρυσή Αυγή», αν και επιβεβλημένη για την προστασία της δημοκρατίας από μια εγκληματική οργάνωση, δεν φαίνεται να επιτυγχάνει τον βασικό δημοσκοπικό της στόχο: όσοι ψηφοφόροι δηλώνουν ότι δεν έχουν πλέον πρόθεση να ψηφίσουν τους νεοναζί, δεν επιστρέφουν στην αγκαλιά της «μητέρας» ΝΔ. Ακόμη και οι φιλικά προσκείμενες εταιρείες δημοσκοπήσεων δίνουν ισόπαλο αποτέλεσμα στην αναμέτρηση ΝΔ- ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η τελευταία μέτρηση για το Tvxs δίνει προβάδισμα στην αξιωματική αντιπολίτευση.
Το βέβαιο είναι ότι οι σχεδιασμοί του Μαξίμου έχουν καταρρεύσει, αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να αποτελεί αιτία για την επιστροφή στην θεωρία των δύο άκρων ούτε σε σκέψεις ή σχεδιασμούς που θυμίζουν άλλες εποχές. Η γνωστή θεωρία κατέρρευσε μαζί με την σύλληψη της νεοναζιστικής ηγεσίας και είναι να απορεί κανείς που σκέφτονται να την ξαναλανσάρουν. Βέβαια στις ΗΠΑ, ο κ. Σαμαράς προσδιόρισε σαν το άλλο άκρο αυτούς που θέλουν να βγάλουν την χώρα από την ΕΕ, λες και ξαφνικά τον τσίμπησε μύγα με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή τον Αλαβάνο. Στο δε Ισραήλ δεν τόλμησε την παραμικρή αναφορά, γιατί εκεί ξέρουν ότι αν βάλεις την αριστερά στο ίδιο τσουβάλι με τους θαυμαστές του Χίτλερ, απλώς τους ωραιοποιείς και τους εξωραΐζεις.

Το Μέγαρο Μαξίμου έχει δικαίωμα να ξαναδοκιμάζει αποτυχημένες συνταγές, αλλά δεν δικαιούται να παίζει με την δημοκρατία και τους θεσμούς. Αυτός ο κίνδυνος βγήκε στην επιφάνεια τις τελευταίες μέρες, με τα σχέδια κύκλων που ήθελαν να εμπλέξουν βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε διώξεις για συμμετοχή «σε εγκληματική οργάνωση» πολιτών της Χαλκιδικής, που αντιδρούν στα μεταλλεία χρυσού. Οι βουλευτές δέχονται δεκάδες τηλεφωνήματα από πολίτες που ζητούν συμπαράσταση, τους οποίους δεν γνωρίζουν προσωπικά ούτε συνεργάζονται αναγκαστικά μαζί τους. Και το να απαντά ένας βουλευτής στο τηλέφωνο ότι, αν ανέβει στην Χαλκιδική, θα τους συναντήσει, δεν σημαίνει ότι θα βρεθούν για μυστική συνάντηση στην γιάφκα της... εγκληματικής οργάνωσης.

Η αξιωματική αντιπολίτευση έχει κι άλλες ενδείξεις για την παρακολούθηση τηλεφώνων της. Κάποιες συναντήσεις στελεχών της διέρρευσαν παλιότερα υπό μορφή παραπολιτικών, υπαινικτικών σχολίων σε χαμηλού επιπέδου νεοδημοκρατικές εφημερίδες. Ο συνήθως πολύ καλά πληροφορημένος σε τέτοια θέματα Γ. Καρατζαφέρης, που είχε και παλιότερα υπαινιχθεί αντίστοιχες πρακτικές, μίλησε σαφώς για «θερμοκέφαλους» στο Μαξίμου που επιδιώκουν να μπλέξουν το ΣΥΡΙΖΑ και αναρωτήθηκε χθες ποιος είναι ο «αρχικοριός».

Όλα αυτά θα μπορούσαν να ανήκουν στην σφαίρα της παραπολιτικής, αν η κυβέρνηση έδειχνε με την όλη πρακτική της ότι σέβεται τους θεσμούς και τους κανόνες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Αλλά δυστυχώς δεν είναι αυτή η περίπτωση. Από τις συνεχείς επιστρατεύσεις και τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου μέχρι το συστηματικό σνομπάρισμα του Κοινοβουλίου από τον πρωθυπουργό, υπάρχουν πρακτικές που δεν θυμίζουν κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ο κ. Σαμαράς ταξιδεύει στο εξωτερικό, όπου κάνει επαφές κορυφής, κλείνοντας υποτίθεται σημαντικές συμφωνίες. Και αντί να ενημερώνει για όλα την Βουλή και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τα συζητά με τον ...κ Βενιζέλο.

Ως πρωθυπουργός την δεκαετία του 70, ο ιδρυτής της ΝΔ Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε να αντιμετωπίσει την πολύ πιο αδιάλλακτη αξιωματική αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ, που αμφισβητούσε μάλιστα τις στρατηγικές επιλογές της χώρας, όπως η ένταξη στην ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ. Ποτέ δεν διανοήθηκε να χρησιμοποιήσει την ΚΥΠ να την πολεμήσει. Μια φορά μίλησε για «αριστερά της αριστεράς» αλλά μέσα στην Βουλή και δίνοντας στον Α. Παπανδρέου το δικαίωμα της άμεσης απάντησης. Δεν έβαζε τον Μουρούτη να τουιτάρει ούτε τον Φαήλο να γράφει ότι «φυλάει τις σφαίρες του» για να τις χρησιμοποιήσει όχι βέβαια εναντίον της Χρυσής Αυγής (για την οποία άλλωστε του τρέχουνε τα σάλια) αλλά για «τον πραγματικό αντίπαλο», την αριστερά.

Με την εξάρθρωση της Χρυσής Αυγής, ο κ. Σαμαράς επιτυγχάνει πιθανότατα έναν στόχο που φαινόταν πολύ δύσκολος πριν την δολοφονία Φύσσα: να μην έρθει η ΝΔ τρίτη, αλλά δεύτερη, στις ευρωεκλογές του Μαίου. Είναι ήδη πολύ, αλλά αν αυτό δεν ικανοποιεί τον ίδιο ή την παράταξη του, θα μπορούσε μετά να παραχωρήσει την θέση του πρωθυπουργού σε κάποιον άλλο, χωρίς αναγκαστική προσφυγή σε εθνικές εκλογές. Δεν φταίει σε τίποτα η χώρα αν οι ψηφοφόροι δεν επιστρέφουν στην ΝΔ ή από την κυβερνητική ανικανότητα και την διαφθορά έχουν απηύδησαν και οι δανειστές. Στις δημοκρατίες, αν δεν σου βγουν τα σχέδια δεν κάνεις πραξικόπημα.
Του Στέλιου Κούλογλου

Το εμπορικό δαιμόνιο της κυβέρνησης

Εάν ένας δάσκαλος ρωτούσε έναν μαθητή της ΣΤ’ δημοτικού εάν θα έδινε ποτέ σε κάποιον 1,4 ευρώ για να εισπράξει 1 ευρώ, η τάξη θα σειόταν από τα γέλια!
Και εάν τον ρωτούσε εάν για να πουλήσει το ποδήλατό του θα έδινε στον υποψήφιο αγοραστή 50 ευρώ για να εισπράξει… 30, τότε οι μαθητές θα θεωρούσαν ότι ο δάσκαλός τους… σφύριξε!
Εάν στη θέση του δασκάλου βάλετε, όμως, την τρόικα και στη θέση του μαθητή την ελληνική κυβέρνηση, οι απαντήσεις είναι τελείως διαφορετικές…
Γιατί η ελληνική κυβέρνηση δίνει 1,4 δισεκατομμύρια ευρώ ως προϋπόθεση για να εισπράξει το 1 δισεκατομμύριο ευρώ που είναι η υποδόση του Οκτωβρίου!
Και ακόμα δίνει ζεστό χρήμα 500 εκατομμύρια ευρώ για να εισπράξει από το μπιρ παρά ξεπούλημα της ΕΥΔΑΠ κάπου 300 με 400 εκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με τη χρηματιστηριακή της αξία!
Να πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβουμε το μέγεθος του ξεπουλήματος που συντελείται με εντολή της τρόικας. Για να συνειδητοποιήσουμε πώς ξεπουλάνε τον πιο πολύτιμο φυσικό πόρο μέσα από την παράδοση σε ιδιώτες της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ.

Ξεπούλημα με αλχημείες
Για να εκταμιευθεί η υποδόση του 1 δισεκατομμυρίου ευρώ στα μέσα Οκτωβρίου, η κυβέρνηση πρέπει να υλοποιήσει ορισμένες προαπαιτούμενες δράσεις. Όπως επισήμανε στην ομιλία της στη Βουλή η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νάντια Βαλαβάνη, μια από τις δράσεις αυτές είναι η πληρωμή των χρεών των ΟΤΑ και του Δημοσίου προς την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, προκειμένου να πουληθούν «καθαρές» στους ιδιώτες. Με την τροπολογία, επισήμανε η Βαλαβάνη, «επιβάλλεται η πληρωμή των χρεών του Δημοσίου προς τις εταιρείες ύδρευσης, όχι επειδή αυτό οφείλει έτσι και αλλιώς να γίνει, όπως θα έπρεπε να έχει γίνει εδώ και πολύ καιρό, αλλά ως προαπαιτούμενο για την υποδόση του Οκτωβρίου του 2013, προκειμένου οι εταιρείες να μπορούν να παραδοθούν με προίκα στις δυο μεγάλες πολυεθνικές του νερού».
Και κάπως έτσι αρχίζουν τα ιδιότυπα μαθηματικά της κυβέρνησης κατ’ εντολήν της τρόικας. Σύμφωνα με την τροπολογία που ψηφίστηκε, τα χρέη των ΟΤΑ και του Δημοσίου προς την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ θα είναι απαλλαγμένα από πρόστιμα και προσαυξήσεις. Έτσι με την ΚΥΑ που εκδόθηκε προβλέπεται ότι από τις οφειλές των δήμων προς την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ διαγράφονται προσαυξήσεις άνω των 200 εκατομμυρίων ευρώ και τα χρέη που αναγνωρίζονται, πλέον, είναι 162,3 εκατ. ευρώ (περίπου 150 εκατ. ευρώ προς την ΕΥΔΑΠ και περίπου 13 εκατ. ευρώ προς την ΕΥΑΘ). Το ποσό αυτό θα καταβληθεί από τον κρατικό προϋπολογισμό στις δυο υπό ξεπούλημα εταιρείες και θα γίνεται παρακράτηση από τους πόρους που θα αποδοθούν στους ΟΤΑ κατά τα έτη 2015-2020.
Ανάλογη ρύθμιση αναμένεται και για τα χρέη του Δημοσίου προς την
ΕΥΔΑΠ, τα οποία εκτιμώνται γύρω στα 1,05 δισεκατομμύρια ευρώ. Από το ποσό αυτό των 1,05 δισ. ευρώ τα 350 εκατομμύρια ευρώ έχουν εγγραφεί απ’ ευθείας στους ισολογισμούς της εταιρείας και μόνον αυτό το ποσό σκέφτεται να αποδώσουν στην ΕΥΔΑΠ τα υπουργεία Οικονομικών και Ανάπτυξης και να διαγράψουν τα υπόλοιπα 700 εκατομμύρια!
Εάν κάνουμε τη σούμα, η κυβέρνηση για να εισπράξει την υποδόση του 1 δισεκατομμυρίου ευρώ και για να δώσει «καθαρές» τις εταιρείες προς πώληση κάνει τις εξής αλχημείες:
- Δίνει περίπου 500 εκατομμύρια από τον κρατικό προϋπολογισμό για τα χρέη προς την ΕΥΔΑΠ για να εισπράξει από την πώλησή της κατά πολύ μικρότερο ποσό.
- Διαγράφει από την περιουσία της ΕΥΔΑΠ 900 εκατομμύρια ευρώ, ρίχνοντας στα τάρταρα την πραγματική αξία της εταιρείας.
- Μετακυλίει τα χρέη στους καταναλωτές.
Εν ολίγοις, βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιδιότυπη επιδότηση των επενδύσεων με χρήματα του ελληνικού Δημοσίου, αφού οι διαγραφές, ο συμψηφισμός και η απαξίωση των εταιρειών ύδρευσης «χρηματοδοτούν» υπογείως τις πολυεθνικές του νερού.

Κοροϊδία από την Κομισιόν
Και ενώ η τρόικα πιέζει να εντατικοποιηθούν οι διαδικασίες για το ξεπούλημα της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ, και μάλιστα ακόμα και τη ρύθμιση των χρεών προς τις εταιρείες τη συνδέει με την υποδόση του Οκτωβρίου, η Κομισιόν μάς δουλεύει κανονικά ψιλό γαζί εφαρμόζοντας άλλα μέτρα και άλλα σταθμά για τη χώρα μας.
Όπως είναι γνωστό, μετά τις 1,5 εκατ. υπογραφές που συγκέντρωσαν Ευρωπαίοι πολίτες κατά της ιδιωτικοποίησης των δικτύων ύδρευσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, θορυβημένη από την ισχυρή συμμαχία των πολιτών, έκανε πίσω και αποφάσισε να μην εντάξει το νερό στο πεδίο εφαρμογής της Οδηγίας για τις συμβάσεις παραχώρησης.
Την ίδια ώρα ο επίτροπος Όλι Ρεν, απαντώντας σε δυο ερωτήσεις, των ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Χουντή και των Οικολόγων Πράσινων Νίκου Χρυσόγελου, έβγαζε την ουρά της Κομισιόν έξω από το ξεπούλημα της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ. Συγκεκριμένα ο Ρεν είχε απαντήσει ότι η ιδιωτικοποίηση των δικτύων ύδρευσης είναι αποκλειστικά απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης, αφού η Επιτροπή ήδη δήλωσε ότι δεν έχει πολιτική που να υποχρεώνει τα κράτη – μέλη να ιδιωτικοποιούν τις υπηρεσίες ύδρευσης και έχει ήδη ανακοινώσει ότι θα αποσύρει το νερό από το πεδίο εφαρμογής της Οδηγίας για τις συμβάσεις παραχώρησης και θα συνεχίσει να παρακολουθεί από κοντά την κατάσταση σ’ αυτόν τον ευαίσθητο τομέα.
Μόνο που οι δηλώσεις αυτές, όσον αφορά τη χώρα μας, είναι για το θεαθήναι, αφού η ιδιωτικοποίηση των δικτύων ύδρευσης παραμένει σταθερή απαίτηση των δανειστών.

Από το ποντίκι

Κάτι λείπει από το "κάδρο"

Παρατήρηση πρώτη: To 1923 εκδηλώθηκε στο Μόναχο το λεγόμενο«πραξικόπημα της μπυραρίας». Ο Χίτλερ συνελήφθη αλλά παρότι οι νόμοι της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαϊμάρης προέβλεπαν ακόμα και την ποινή του θανάτου για το έγκλημά του, έμεινε στη φυλακή – σε υπερπολυτελές κελί - μόλις 8 μήνες, πλήρωσε 500 μάρκα πρόστιμο, και αφέθηκε ελεύθερος. Δέκα χρόνια αργότερα και αφού είχε αξιοποιήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες της(αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαιμάρης, ο Χίτλερ διορίστηκε Καγκελάριος.

Αν η ιστορική γνώση παρέχει στοιχειώδη πολιτική επίγνωση, τότε το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι: η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία κάθε άλλο παρά αποτελεί αδιαπέραστη ασφαλιστική δικλείδα απέναντι στον φασισμό.

Μήπως υπερβάλουμε;

Αντί άλλης απόδειξης ας ανατρέξουμε (και) στα καθ’ ημάς: Πριν φτάσουμε στην «4η Αυγούστου» και στην κήρυξη της φασιστικής μεταξικής δικτατορίας είχε προηγηθεί η 16η Απρίλη του 1936. Τότε τα δυο μεγάλα κόμματα, το Λαϊκό κόμμα (σ.σ.: σαν να λέμε η «Νέα Δημοκρατία» της εποχής...) και το κόμμα των Φιλελευθέρων (σ.σ.: σαν να λέμε το «ΠΑΣΟΚ» της εποχής...),συνέπραξαν. Εφαρμόζοντας όλους τους τύπους της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας διόρισαν πρωθυπουργό τον φασίστα Μεταξά που δεν διέθετε στη Βουλή παρά μόλις 7 βουλευτές. Κάπως έτσι οικοδομήθηκε το κράτος της «4ης Αυγούστου» που ο ίδιος ο Μεταξάς το περιγράφει στα ημερολόγιά του ως εξής:

«Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό...».

Παρατήρηση δεύτερη: Στον αγγελικά πλασμένο καπιταλιστικό κόσμο μας 737 πολυεθνικά μονοπώλια κατέχουν το 80% του παγκόσμιου πλούτου.  Εντούτοις οΛένιν, εκατό σχεδόν χρόνια από την διαπίστωσή του ότι ο καπιταλισμός έχει περάσει στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, δηλαδή στην πλήρη επικράτηση του μονοπωλίου στην οικονομία, δεν έχει κληθεί ακόμα για να παραλάβει το… Νόμπελ Οικονομίας.

Μήπως υπερβάλουμε;

Αν η πρόταση να αποδοθεί στον Λένιν το Νόμπελ είναι υπερβολική, πάντως δεν έχει διατυπωθεί από εμάς. Πρωτοδιατυπώθηκε  το 2010. Και  μάλιστα διατυπώθηκε από κάποιον πέραν πάσης υποψίας  για ενδεχόμενη ροπή του προς τον «μπολσεβικισμό»:  Από τον Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς, τον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ επί Ρόναλντ Ρήγκαν…

Παρατήρηση τρίτη:  Ο φασισμός ως συγκροτημένη πολιτική έκφραση έχει ιστορικά προσδιορισμένο χώρο και χρόνο γέννησης: Γεννιέται ακριβώς στο έδαφος  του μονοπωλιακού καπιταλισμού.  Ως λίπασμα,  δε, για την ανάπτυξη του φασισμού λειτουργούν οι κρίσεις του καπιταλισμού.

Θα πει κάποιος από τους «ευφυείς» θιασώτες της θεωρίας των «δυο άκρων»: Μα και  ο κομμουνισμός  στο έδαφος του καπιταλισμού γεννιέται. Πράγματι. Με μια «μικρή» διαφορά: το σύστημα των μονοπωλίων, στην περίπτωση του κομμουνισμού, γεννάει την άρνηση  του καπιταλισμού. Στην περίπτωση του φασισμού, το σύστημα των μονοπωλίων,  γεννάει ένα τέρας με το οποίο ο καπιταλισμός – υπό όρους και προϋποθέσεις - ταυτίζεται.

Μήπως υπερβάλλουμε;

Δεν υπάρχει πιο ισχυρή (για την ακρίβεια: αδιάσειστη) απόδειξη για τις σχέσεις του καπιταλισμού με τον φασισμό, που αναπτύσσονται στο έδαφος ή στο υπέδαφος και της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, από τις ίδιες τις σχέσεις ανάμεσα στο φασισμό και στα (οικονομικά και πολιτικά κυρίαρχα στο καπιταλιστικό σύστημα) μονοπώλια.

Ο H.Ford εν έτη 1938 γιορτάζει τα 75^α γενέθλιά του λαμβάνοντας το παράσημο του ναζιστικού μεγαλόσταυρου, η ύψιστη διάκριση του ναζιστικού Γ’Ράιχ προς μη Γερμανό πολίτη.

Για παράδειγμα:

• Η «Ζήμενς»  του Χριστοφοράκου είναι  η ίδια «Ζήμενς»  που με πρόταση και χρηματοδότηση του επικεφαλής της  στην Αθήνα συγκροτήθηκαν επί του γερμανοντυμένου «πρωθυπουργού» Ράλλη τα Τάγματα Ασφαλείας το 1943.

• Η  «Ντόιτσε Μπανκ» της Μέρκελ και του Σόιμπλε είναι η ίδια «Ντόιτσε Μπανκ»  που χρηματοδότησε τη δημιουργία και λειτουργία των ναζιστικών φούρνων του Άουσβιτς.

• Η «Κρουπ» των διαλυμένων ναυπηγείων του Σκαραμαγκά και των 670 θυγατρικών ανά τον κόσμο είναι η ίδια «Κρουπ»  που τροφοδοτούσε όλη την πολεμική μηχανή του Χίτλερ  και που ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων, ο κύριος Κρουπ έλεγε  το 1934:  «Ο Εθνικοσοσιαλισμός  απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνιστικού δόγματος) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. σύντροφο των βιομηχάνων)».

• Είναι η «Φαρμπεν»  που το βιομηχανικό συγκρότημα της κατασκευάστηκε από κρατούμενους του Αουσβιτς . Είναι η «Φάρμπεν»  που κατασκεύασε το Zyklon B, το αέριο που χρησιμοποιήθηκε στα ναζιστικά κρεματόρια.  Η «Φάρμπεν» σήμερα κυκλοφορεί με άλλο όνομα. Τη λένε «Μπάγερ». 

• Είναι η «ΙΒΜ» που μηχανοργάνωσε τα  78 ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης και που ο πρόεδρός της, ο  T. Watson τιμήθηκε για τις «υπηρεσίες» τους στο Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1937.

• Είναι η «ITT» που σχεδίασε τις βόμβες «Wulfs» του χιτλερικού στρατού.

• Είναι η «General  Motors» που κατασκεύασε χιλιάδες θωρακισμένα αυτοκίνητα, φορτηγά και τανκς για τον γερμανικό στρατό.

• Είναι η «Ford» εκείνη που κατασκεύασε για λογαριασμό του Χίτλερ τα μισά σχεδόν φορτηγά της Βέρμαχτ και  που ο πρόεδρός της,  ο κύριος H.Ford, τιμήθηκε για τις «υπηρεσίες» του στο Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1938.

Ο κατάλογος είναι μακρύς. Όπως και τα απαλλακτικά βουλεύματα. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κανένα μονοπώλιο και κανένα στέλεχος εταιρειών από τις χώρες των δυτικών Συμμάχων δεν τιμωρήθηκε για τις σχέσεις του με τον Ναζισμό. Τα αδικήματά τους παραγράφηκαν. Φρόντισε ο κύριος John McCloy.  Ηταν ο Υπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. Αλλά βασικά ο κύριος  McCloy  ήταν τραπεζίτης. Από το 1947  ήταν ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Πιο πριν ως νομικός εκπροσωπούσε τα συμφέροντα των επιχειρήσεων «Ροκφέλερ» και της Τράπεζας  «Chase Manhattan». 

 Ο πρόεδρος της IBM T. Watson με τον Χίτλερ, λίγο πριν από την παρασημοφόρησή του από τους ναζί, το 1937.

Παρατήρηση τέταρτη:  Το κάδρο της «χρυσαυγειάδας» θα παραμείνει μισό, όπως και κάθε δήθεν «αντιφασιστικό» κάδρο, από το οποίο θα απουσιάζουν εκείνοι  που στέκονται δίπλα, πίσω και κυρίως πάνω από τους φασίστες και από τους ναζί. 

Και που για να εντοπιστούν, για να πολεμηθούν  και να ξεριζωθούν ο Μπρεχτ επέμενε ήδη από τη δεκαετία του ’30: «... ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός  στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός» 

Του Nικου Μπογιόπουλου

Αποκωδικοποίηση προσωπικών αγγελιών αντρών και γυναικών...

Ανδρών:

40άρης = πουρό με έμφαση στην ηλικία 
Έμπειρος = 2 φορές παντρεμένος / διαζευγμένος με 3 παιδιά 
Ελεύθερος = ακόμα κυνηγάει την πιτσιρίκα 
Μέτριας οικονομικής επιφάνειας = πληρώνει 2 διατροφές
Έξυπνος = αποβλακωμένος με την μπάλα 
Δραστήριος = μπάλα, μπουζούκια
Σεξουαλικά δραστήριος = 2 μπλε πριν και μετά ύπνος 
Μορφωμένος = master στα πέναλντυ, γκομενοδουλειές, νυχτοπερπατήματα
Ζητά = παρακαλάει
Σοβαρή σχέση = ένα σεξάκι πρώτο ραντεβού και βλέπουμε 
Ομορφη νέα = μοντελάκι 18χρονο 
Ώριμη δεσποινίδα = 20 έως 30 χρονών κουκλάρα να την κυκλοφορεί 
Αναλόγων προσόντων = αν έχει προίκα δεκτή 
Τσουπωτή (σε σπάνιες αγγελίες) = βυζιά συλικονάτα και κώλο τούρλα 
Μόνο σοβαρές προτάσεις = σαχλοκούδουνα που θέλουν βόλτα με bmw

Γυναικών:

40άρα = 49
Περιπετειώδης = έχει κοιμηθεί με τους πάντες
Αθλητική = χωρίς βυζιά
Μέτριας Εμφάνισης = άσχημη
Όμορφη = παθολογική ψεύτρα
Μεταδοτικό χαμόγελο = παίρνει χάπια
Φεμινίστρια = λεσβία
Ελεύθερο πνεύμα = ναρκομανής
Να γίνουμε πρώτα φίλοι = πρώην τσούλα
Ευχάριστη = εκνευριστική
Ανοιχτόμυαλη = απελπισμένη
Παθιασμένη = μεθάει άσχημα
Παραδοσιακή = όχι πίπες / πρωκτό

Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης (1342-1350

«Δεν έχει σημασία που ο πατριωτισμός είναι τόσο συχνά καταφύγιο για αχρείους. Η διαφωνία, η εξέγερση και ένας γενικός χαλασμός του κόσμου παραμένουν τα πραγματικά καθήκοντα των πατριωτών». 
Μπάρμπαρα Έρενράι

Αφιέρωμα στα 670 χρόνια από την ανακήρυξη της Λαϊκής Κομμούνας της Θεσσαλονίκης

Στο ύστερο Βυζάντιο παρατηρείται μια σταδιακή μετακίνηση της εξουσίας από τον αυτοκράτορα προς τους μεγαλοφεουδάρχες, οι οποίοι συνδύαζαν την υποστήριξή τους προς τον αυτοκράτορα με αντάλλαγμα την παραχώρηση μεγάλων εκτάσεων κρατικής γης, πράγμα που άλλαξε ριζικά τις σχέσεις ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης της γης, οπότε και "ο οικονομικός δεσμός κράτους και χωρικών αντικαθίσταται από το δεσμό γαιοκτήμονα και χωρικών", με συνέπεια οι γαιοκτήμονες "να στερούν από τους φτωχούς ακόμα και τον Ήλιο".

Το Βυζάντιο, δομημένο όπως είναι πάνω στον σκοταδισμό της λεγόμενης ορθοδοξίας, της πιο σκληρής δουλοπαροικίας ασιατικού τύπου και της απόλυτης πνευματικής στειρότητας, σπαράσσεται από «βυζαντινά πραξικοπήματα», θρησκευτικές συγκρούσεις μεταξύ «ορθόδοξων» και αιρετικών, μεταξύ «ησυχαστών» και «ζηλωτών», μεταξύ αυτοκρατορικών και αντιαυτοκρατορικών. Σε τελική ανάλυση, σπαράσσεται από ασταμάτητες συγκρούσεις μεταξύ των ευγενών μεγαλογαιοκτημόνων και του εκκλησιαστικού ιερατείου που ασκούν την εξουσία από τη μια μεριά και των εξαθλιωμένων δουλοπάροικων της υπαίθρου και των ναυτικών, των εμπόρων και των τεχνιτών που αποδεκατίζονται από την πείνα, στην οποία τους καταδικάζει η τάξη των αριστοκρατών μεγαλογαιοκτημόνων από την άλλη.

Και, βέβαια, στο πλαίσιο αυτών των κοινωνικών συγκρούσεων λαβαίνουν χώρα και συγκρούσεις μεταξύ των αντίπαλων ομάδων για τη νομή της εξουσίας, αλλά αυτό, ως δευτερεύουσα αντίθεση, δεν αναιρεί την πρωταρχική κοινωνική αντίθεση μεταξύ εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων. Τα φορολογικά πλιάτσικα που τους επιβάλλει η κεντρική και η τοπική εξουσία, καθώς επίσης και οι ατέλειωτες πολεμικές και εμφυλιοπολεμικές περιπέτειες, οδηγούν, εδώ κι εκεί, τα φτωχά κοινωνικά στρώματα σε σπασμωδικές περιοδικές αγροτικές εξεγέρσεις, οι οποίες κατά κανόνα πνίγονται στο αίμα των εξεγερμένων. Από τον 13ο και τον 14ο αιώνα, όμως, οι συγκρούσεις αποκτούν έντονο κοινωνικό περιεχόμενο και η ιδέα "ότι η γη αποτελεί κοινό κτήμα και πρέπει να αφαιρεθεί από τους γαιοκτήμονες και την εκκλησία και να μοιραστεί στους αγρότες" γίνεται αίτημα όλων των αγροτικών εξεγέρσεων.

Στις αρχές της δεκαετίας 1340 ο Ιωάννης Καντακουζηνός, που εποφθαλμιά τον αυτοκρατορικό θρόνο, συγκρούεται με την αυτοκρατορική φάρα των Παλαιολόγων. Η μερίδα του ιερατείου που έμεινε στην ιστορία γνωστή ως «Ησυχαστές» συγκρούεται με τους «Ζηλωτές», ένα λαϊκοθρησκευτικό κίνημα που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στη Θεσσαλονίκη, τη δεύτερη μεγάλη πόλη του Βυζαντίου και τη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη των Βαλκανίων. Το Κίνημα των Ζηλωτών αντιμετώπιζε με καχυποψία τη συνεργασία του μεγάλου εξουσιαστικού ιερατείου με την αριστοκρατική φεουδαρχία και ζητούσε τον χωρισμό της εκκλησίας από το κράτος. Η μεγάλη φτώχεια τόσο στις μεγάλες πόλεις όσο και στην ενδοχώρα του Βυζαντίου, σε συνδυασμό με τις ατέλειωτες βυζαντινές ίντριγκες και τις εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις μεταξύ φατριών του ιερατείου αλλά και μεταξύ των διεκδικητών του αυτοκρατορικού θρόνου, συνέβαλαν στη μετεξέλιξη των Ζηλωτών σε πλατύ κοινωνικό κίνημα. Αυτό το κίνημα "είχε μεγάλη απήχηση στο Δήμο", όπως αποκαλούν όλες οι πηγές της εποχής τα φτωχά λαϊκά στρώματα, και έβαλε στόχο του την αλλαγή του κοινωνικού συστήματος του Βυζαντίου.

Στη μετεξέλιξη αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο η διδασκαλία και η πολιτική δραστηριότητα του ‘Βαρλαάμ από την Καλαβρία’, που εκείνη την περίοδο δίδασκε στη Θεσσαλονίκη και ασκούσε μεγάλη επιρροή στα φτωχά λαϊκά στρώματα αλλά και στη διανόηση της Θεσσαλονίκης, η οποία, Θεσσαλονίκη, την ίδια περίοδο, αριθμούσε πάνω από διακόσιες χιλιάδες πληθυσμό. Ιδιαίτερο ρόλο φαίνεται να έπαιξε η διαμάχη του Βαρλαάμ με τους Ησυχαστές και τον αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο Παλαμά, υποτίθεται γύρω από ‘θεολογικά θέματα’, τα οποία στην ουσία ήταν αντικατοπτρισμός των οικονομικών και κοινωνικών θεμάτων και αντιθέσεων.

Το 1341 στην Αδριανούπολη και σε άλλες πόλεις της Μακεδονίας και Θράκης σημειώθηκαν πολλές αγροτικές εξεγέρσεις και ταραχές εναντίον της τοπικής αριστοκρατίας, αλλά και της κεντρικής εξουσίας της βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Τον Οκτώβρη του 1341 ο Καντακουζηνός ανακηρύχθηκε από τον στρατό βασιλέας στο Διδυμότειχο και σε αντιπερισπασμό, τον Νοέμβριο, ο Ιωάννης Παλαιολόγος στέφθηκε αυτοκράτορας στην Πόλη από τον Πατριάρχη Ιωάννη Καλέκα. Στη συνέχεια ο Καντακουζηνός αμφισβητεί τον αυτοκράτορα Ιωάννη Παλαιολόγο και έτσι ξέσπασε ο γνωστός στην ιστορία ως ‘2ος εμφύλιος πόλεμος της βυζαντινής αυτοκρατορίας’. Την άνοιξη του 1342 ο Ιωάννης Καντακουζηνός, ο κατ’ εξοχήν εκφραστής των συμφερόντων της αριστοκρατίας και των μεγαλογαιοκτημόνων, καταλαμβάνει με τη βοήθεια Σλάβων τη Θεσσαλονίκη με αποτέλεσμα την εξέγερση των Ζηλωτών, οι οποίοι θέλησαν να εκμεταλλευτούν την εμφύλια σύγκρουση των εξουσιαστικών φατριών του Βυζαντίου με στόχο την αυτονομία τους και την ανατροπή της φεουδαρχίας.

Οι Ζηλωτές καταλαμβάνουν την εξουσία και ανακηρύσσουν την «Ανεξάρτητη Δημοκρατία της Θεσσαλονίκης», απαιτώντας την αυτονομία της και το δικαίωμα άσκησης ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. Ο αυτοκράτορας με τη σειρά του προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την αντίθεση των Ζηλωτών με τον Καντακουζηνό για να αποδυναμώσει τον Καντακουζηνό, αλλά και για να εξασθενήσουν και οι δυο αντίπαλοί του, τηρεί ουδετερότητα απέναντι στην εξέγερση των Ζηλωτών.

Το κίνημα των Ζηλωτών διέφερε από τα άλλα κινήματα τα αγροτικά ή τα θρησκευτικά, από το γεγονός πως αυτό είχε κοσμοθεωρητικές απόψεις και πολιτικές θέσεις που δεν περιορίζονταν στην προσωρινή ανακούφιση των κολλήγων, αλλά ξεπερνούσαν τους θεσμούς και τις δομές του βυζαντινού φεουδαρχικού συστήματος. Ο θεολόγος καθηγητής του πανεπιστημίου Αθήνας, Γεώργιος Μεταλληνός, γράφει ότι το κίνημα των Ζηλωτών «ήταν καθαρά πολιτικοποιημένη παράταξη, με σαφή κοινωνικά κίνητρα και αιτήματα κατά των πλουσίων γαιοκτημόνων και υπέρ των πενομένων και καταπιεζομένων… Είναι, πράγματι, σαφές, παρά τη σύγχυση των πηγών, ότι οι Ζηλωτές της Θεσσαλονίκης…συνδέονταν με τους ναυτικούς («παραθαλασσίους»), μια γνωστή συντεχνία… Η συνεργασία Ζηλωτών-ναυτών οφειλόταν προφανώς σε σύμπτωση συμφερόντων. Σε άλλες πόλεις στη συνεργασία αυτή συμμετείχαν και έμποροι… Οι Ζηλωτές ταυτίσθηκαν με το λαό και εξέφραζαν τα αιτήματα των κατωτέρων κοινωνικών στρωμάτων, εν μέρει δε συνέπιπταν και με το στρατό.».

Και συμπληρώνει πως «ο Λαός βρήκε την ευκαιρία να διαδηλώσει τα αντιαριστοκρατικά ή και αντιπλουτοκρατικά φρονήματά του λόγω της καταπιέσεως που υφίστατο και της οικονομικής του εξαθλιώσεως. Με τη στάση των Ζηλωτών συνδέθηκαν οραματισμοί για ριζική κοινωνική αλλαγή, οικονομική αναβάθμιση και κοινωνική αναδιάρθρωση. Πρόκειται, όπως βεβαιώνουν τα πράγματα, για έκρηξη πρωτοχριστιανικής κοινοκτημοσύνης ή έστω κοινοχρησίας, εναντίον της αυξάνουσας κοινωνικής ανισότητας και αδικίας, λόγω της συγκεντρώσεως γης και πλούτου στα χέρια των ολίγων», για να καταλήξει: «Η στάση από τη Θεσσαλονίκη επεκτάθηκε και σε άλλες πόλεις της αυτοκρατορίας ως την Τραπεζούντα. Αυτό σημαίνει, ότι το κοινωνικό κλίμα της Θεσσαλονίκης ήταν καθολικότερο φαινόμενο. Και αυτό επιβεβαιώνεται από πολλές μαρτυρίες. Η αντίδραση επικεντρωνόταν στο πρόσωπο του Ι. Καντακουζηνού και την αριστοκρατία».

Το ίδιο βεβαιώνει και ο καθηγητής της ιστορίας Κωνσταντίνος Χατζόπουλος: «Η εξέγερση απλώθηκε σε πολλές πόλεις της Μακεδονίας και της Θράκης (Αδριανούπολη, Φέρρες, Ηράκλεια κ.ά.) και είχε πολύ έντονο κοινωνικό χαρακτήρα. Ιδιαίτερα στη Θεσσαλονίκη, τη δεύτερη μεγάλη πόλη της αυτοκρατορίας και το σημαντικότερο οικονομικό κέντρο της Βαλκανικής, ο λαός με επικεφαλής τους Ζηλωτές κατάφερε να ανατρέψει τους ευγενείς και να πάρει την εξουσία στα χέρια του. Έτσι, για μια σχεδόν ολόκληρη δεκαετία (1341-1349) οι Ζηλωτές έθεσαν την πόλη κάτω από τον απόλυτο έλεγχό τους και επιχείρησαν να εισαγάγουν πρωτοποριακές για την εποχή τους πολιτικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις».

Πριν δούμε όμως τι έκαναν στην πολιτική πράξη, ας δούμε σε συντομία μερικές από τις βασικές πολιτικές απόψεις τους, όπως αυτές διατυπώνονται σε πολλές πηγές, για να κατανοήσουμε τον χαρακτήρα και τη σημασία αυτού του κινήματος των Ζηλωτών:
Είχε μια αντιαριστοκρατική και αντιπλουτοκρατική πολιτική αντίληψη.

• Διεκδικούσε μεταρρυθμίσεις στη βυζαντινή αυτοκρατορία, στα πλαίσια των οποίων επεδίωκαν την πολιτική αυτονομία και την ανεξαρτησία τους απέναντι στην κεντρική εξουσία.
• Υποστήριζε την ανάγκη για την προώθηση της παιδείας, τη διδασκαλία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη και όλης της αρχαιοελληνικής Γραμματείας και του νέου ευρωπαϊκού πνεύματος.
• Ήρθε σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον δογματισμό των Ησυχαστών του Γρηγορίου Παλαμά, που εξυμνούσαν τον μοναχισμό, το αυστηρό πνεύμα και την υποταγή στην εξουσία των γαιοκτημόνων και του αυτοκράτορα.
• Υπερασπίζονταν τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους πρόσφυγες που έφταναν από κάθε γωνιά της αυτοκρατορίας μαζικά στη Θεσσαλονίκη για να γλυτώσουν από τις εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις και την πείνα.
• Επεξεργάστηκε πολιτικό πρόγραμμα με συγκεκριμένες πολιτικές θεσμικών, οικονομικών και πολιτικών μεταρρυθμίσεων και
• Οργάνωσε πολιτικό Λαϊκό Κόμμα.

Όμως στη δημόσια ζωή και στη διαχείριση της κοινωνίας εκείνο που καταξιώνει τις κοσμοθεωρίες, τις ιδεολογίες, τις πολιτικές διακηρύξεις και τα κομματικά προγράμματα είναι η συμφωνία των διακηρύξεων με τα έργα. Ας δούμε τώρα τι έκανε το Κίνημα των Ζηλωτών στην «Ανεξάρτητη Δημοκρατία της Θεσσαλονίκης» και κατ’ άλλους στη «Λαϊκή Δημοκρατία της Θεσσαλονίκης» ή στην «Κομμούνα της Θεσσαλονίκης», σύμφωνα με τις πληροφορίες από διάφορες πηγές που αναφέρονται σε αυτό το κεφάλαιο της ιστορίας:

Οι Ζηλωτές συγκέντρωσαν όλες τις εξουσίες στα χέρια τους, προχώρησαν στη συγκρότηση Επαναστατικής Επιτροπής και σε άμεση αναδιοργάνωση της Δημόσιας Διοίκησης, της Δικαιοσύνης, του στρατού και της εκκλησίας και ταυτόχρονα:
Κατάργησαν την παλιά νομοθεσία και το παλιό νομικό σύστημα και δημιούργησαν νέους διοικητικούς θεσμούς.
Πήραν μέτρα για την πνευματική ελευθερία, την ελευθερία του Λόγου και την ανεξιθρησκία.
Κατάργησαν όλα τα προνόμια, το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας και δήμευσαν τις περιουσίες και τον πλούτο των ευγενών.
Καθιέρωσαν την άμεση εκλογή από τον Λαό όλων των αξιωματούχων στα κυβερνητικά αξιώματα, στη Δικαιοσύνη, ακόμα και στα θρησκευτικά αξιώματα.
Δημοτικοποίησαν τον πλούτο της εκκλησίας και των μοναστηριών και διαχώρισαν την εκκλησία από το κράτος.
Καθιέρωσαν καθεστώς ισονομίας και ισοπολιτείας, ώστε όλοι οι πολίτες να είναι ίσοι απέναντι στον νόμο.
Απελευθέρωσαν τους δουλοπάροικους και έδωσαν ίσα δικαιώματα στους ξένους.
Δημιούργησαν ένα πρωτοφανές για τα δεδομένα της εποχής καθεστώς που προέβλεπε την άμεση, διαρκή και ενεργητική λαϊκή συμμετοχή στη διακυβέρνηση της πόλης κατά τα πρότυπα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.
Ανακήρυξαν επίτιμο Πρόεδρο της «Ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Θεσσαλονίκης» τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο ο οποίος είχε ταχθεί με το μέρος των επαναστατών.

Η Κομμούνα των Ζηλωτών αντιμετώπισε νικηφόρα πολλές επιδρομές του αυτοκρατορικού στρατού που επέδραμε κάθε τόσο, πότε με τη βοήθεια των Σλάβων και πότε με τη βοήθεια των Τούρκων, κατά της Θεσσαλονίκης και άντεξε εννιά ολόκληρα χρόνια, από το 1342 μέχρι το 1350. Επειδή όμως η ανεξάρτητη παρουσία της άλλαζε σταδιακά τις συνειδήσεις των κολλήγων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων της αυτοκρατορίας, οι δύο «συμβασιλείς» πια, Καντακουζηνός και Παλαιολόγος, τέθηκαν επικεφαλής μεγάλων δυνάμεων του αυτοκρατορικού στρατού συνεπικουρούμενου από σώμα είκοσι χιλιάδων ανδρών του τούρκικου στρατού και πολιόρκησαν τη Θεσσαλονίκη. Η άμυνα της Θεσσαλονίκης εξαντλήθηκε μετά από σκληρές μάχες, οπότε οι αυτοκρατορικές δυνάμεις κατάσφαξαν τον πληθυσμό και κατάστρεψαν την πόλη και την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης.

Είναι γνωστό πως τελικά την ιστορία δεν την γράφουν οι ιστοριογράφοι, αλλά οι νικητές που γράφουν ή σβήνουν τις πηγές και τα γεγονότα, όπως έκαναν ο Καντακουζηνός και ο μεγαλογαιοκτήμονας Γρηγοράς. Πολλοί προσπαθούν να υποβαθμίσουν ακόμα και να συκοφαντήσουν το μεγάλο αυτό ιστορικό γεγονός και το πολύ σημαντικό, για τότε και για τώρα, κοινωνικό επίτευγμα. Προφανώς γιατί είχε ένα παλλαϊκό χαρακτήρα στον οποίο συμμετείχαν όλα τα λαϊκά στρώματα, ναυτεργάτες, αγρότες βιοτέχνες, έμποροι, διανοούμενοι, ακόμα και τμήματα του κλήρου και του αυτοκρατορικού στρατού, πράγμα που προσδίδει τεράστιο κοινωνικό βάθος στην Κομμούνα των Ζηλωτών, τροφοδότη των απελευθερωτικών οραμάτων της εργαζόμενης ανθρωπότητας για εφτακόσια χρόνια. Από αυτή την οπτική γωνία μπορούμε να πούμε πως η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης δεν ηττήθηκε ποτέ.

Ηττήθηκε όμως για μια ακόμα φορά ο αγωνιζόμενος να αναγεννηθεί ελληνισμός, γιατί οι βυζαντινοί αυτοκράτορες και η τάξη των ‘ευγενών’ μεγαλογαιοκτημόνων έμαθαν στους Σλάβους και στους Τούρκους τον δρόμο προς την Ελλάδα και τον τρόπο να καταπνίγουν τα εθνικά και κοινωνικά απελευθερωτικά λαϊκά κινήματα και τις προοδευτικές ιδέες. Η μετέπειτα πορεία των πραγμάτων, ως διαμάχη μεταξύ «ενωτικών και ανθενωτικών», μεταξύ της 'Τιάρας και του Σαρικίου', όχι μόνο δεν γλύτωσε τους αυτοκράτορες και τους ευγενείς από το σπαθί του Μωάμεθ του Πορθητή, αλλά γύρισε και το τιμόνι της ιστορίας σε πορεία κατά του ελληνισμού, αλλά και κατά της αστικής μετεξέλιξης της περιοχής των Βαλκανίων και κατ’ επέκταση σε βάρος της Ευρώπης, της ανθρωπότητας και του πολιτισμού της. Οι ανάγκες και οι δυνατότητες της ανθρωπότητας, και κύρια της Ευρώπης, για μια ακόμα φορά αλλάζουν την πορεία της ιστορίας, στρέφοντας τη ρότα προς την Ινδία από τη Δύση για να καταλήξουν στην ανακάλυψη του πλούτου του Νέου Κόσμου, με αποτέλεσμα τη γενοκτονία των αυτόχθονων πληθυσμών και την καταστροφή των πολιτισμών της αμερικανικής ηπείρου.

 Του Κώστα Λάμπρου

Έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη. Όσο στο ΙΚΑ.

Το «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη» πρέπει να είναι το πιο ξοδεμένο κλισέ του δημόσιου λόγου. Λέγεται πάντα με τόσο καθηλωτική βεβαιότητα λες και τους δικαστικούς, με το που διορίζονται Πρωτοδίκες, τους πετάνε στη μαρμίτα με το αλάνθαστο φίλτρο. Και χάνουν τα κουσούρια που έχει η υπόλοιπη κοινωνία κρατώντας μόνο τις αρετές της. Σαν να καθαγιάζονται. Για αυτό ο Πρωθυπουργός το «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη» το λέει με το ίδιο τέμπο που λέει «έχω εμπιστοσύνη στην Παναγιά».

Κι εγώ έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη. Όσο έχω και στους άλλους τομείς του δημοσίου. Όσο έχω στο ελληνικό ΙΚΑ, ας πούμε. Στελεχώνονται και τα δύο από έλληνες πολίτες, φιλότιμους, μορφωμένους, έντιμους, εργατικούς, διεφθαρμένους, ανεπαρκείς, αδιάφορους, συμπλεγματικούς και οκνηρούς, σε αναλογία περίπου, φαντάζομαι, του γενικού πληθυσμού. Και των δύο η ηγεσία διορίζεται από την κυβέρνηση και για να τελεσιδικήσει μία υπόθεση χρειάζεται περίπου όσο για να βγει μια σύνταξη. Πάντως πάνω τους ακουμπούν δύο θεμελιώδους σημασίας γρανάζια, ζωτικά για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Το Κράτος Δικαίου και το Ασφαλιστικό Σύστημα.

Προσωπικά, εμπιστεύομαι την ελληνική Δικαιοσύνη όσο εμπιστεύομαι το ελληνικό ΕΣΥ, την ελληνική Αστυνομία, το ελληνικό Λιμενικό, τα ελληνικά Πανεπιστήμια, την ελληνική Πυροσβεστική, Πολεοδομία, Εφορία, Δασολογική υπηρεσία, υπηρεσία Φάρων και όλες αυτές τις εξουσίες, ιδρύματα, υπηρεσίες και οργανισμούς που λειτουργούν υπό την αιγίδα του κράτους, τροφοδοτούνται με προσωπικό και νοοτροπία από την κοινωνία μας και ασφαλώς την καθρεφτίζουν. Για αυτό, όπως και στους υπόλοιπους θεσμούς, έτσι και στη Δικαιοσύνη και λάθη γίνονται και ακατανόητες αποφάσεις λαμβάνονται αλλά και γενναίες και ανυποχώρητες στους επηρεασμούς συμπεριφορές συναντάμε.

Καταντά ρατσισμός στους υπόλοιπους έλληνες δημοσίους υπαλλήλους αυτή η χρόνια διάκριση. Σχεδόν όλους τους άλλους τομείς οι πολιτικοί κατά καιρούς τους έχουν στιγματίσει ως σπάταλους, γραφειοκρατικούς, διεφθαρμένους, πολυάνθρωπους, αντιπαραγωγικούς, ανεπαρκείς, συντεχνιακούς κ.λπ. Δικαίως, πολλές φορές. Αλλά το ερώτημα είναι, γιατί οι δικαστές είναι πάντα στο απυρόβλητο. Πόσω μάλλον που έχουν στο ιστορικό τους δύο παραδικαστικά.

Ποτέ δεν λένε οι πολιτικοί έχω εμπιστοσύνη στο ελληνικό ΕΣΥ, συνήθως δε, νοσηλεύονται σε ιδιωτικά θεραπευτήρια. Ποτέ δεν λένε έχω εμπιστοσύνη στο ελληνικό δημόσιο σχολείο, στο οποίο άλλωστε δεν εμπιστεύονται ούτε τα παιδιά τους. Θα μου πείτε ότι η Δικαιοσύνη δεν είναι υπηρεσία, είναι εξουσία. Μα τους χειρότερους χαρακτηρισμούς τους επιφυλάσσουν για τις άλλες δύο εξουσίες, την Κυβέρνηση και τη Νομοθετική, όταν δεν είναι του κόμματός τους.

Πρέπει να σταματήσει αυτό το παραμύθι. Σε μία ώριμη Δημοκρατία οι πάντες κρίνονται. Και ακόμα περισσότερο. Αξιολογούνται. Όπως υπάρχει η δίκαιη απαίτηση να αξιολογούνται επιτέλους οι δημόσιοι υπάλληλοι και σε κάποιες περιπτώσεις η αξιολόγηση έχει ήδη αρχίσει, πρέπει να συμβεί το ίδιο και με τους δικαστικούς. Γιατί ουδείς το έχει ζητήσει; Αν είναι όντως αλάνθαστοι τόσο το καλύτερο για αυτούς.

Toυ Ανδρέα Πετρουλάκη

Έγγραφο ΔΝΤ: «Η ελληνική διάσωση ήταν για την προστασία της ευρωζώνης»

Σύμφωνα με εμπιστευτικά αρχεία που έρχονται σε αντίθεση με τις δημόσιες δηλώσεις του Ταμείου που αποκαλύπτει η WSJ, την άνοιξη του 2010 στο ΔΝΤ υπήρχαν φωνές που έλεγαν πως όλα γίνονται για τη σταθεροποίηση της ευρωζώνης και όχι τη «σωτηρία» της Ελλάδας

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο συμμετείχε στο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας το 2010 παρά τις έντονες εσωτερικές διαφωνίες στους κόλπους του οργανισμού ως προς το εάν το συγκεκριμένο πρόγραμμα θα λειτουργούσε, σύμφωνα με απόρρητα έγγραφα που φέρνει στο φως της δημοσιότητας η Wall Street Journal και τα οποία διαψεύδουν τις επίσημες δηλώσεις αξιωματούχων.

Τα νέα στοιχεία αποκαλύπτονται ενώ στο ΔΝΤ υπάρχει και πάλι η διαμάχη για το εάν θα πρέπει να υπάρξει νέα μείωση χρέους της Ελλάδας, με τη συμμετοχή αυτή τη φορά του επίσημου τομέα. Το θέμα έχει προκαλέσει μεγάλη τριβή, καθώς αρκετές ευρωπαϊκές χώρες – και κυρίως η Γερμανία – αντιδρούν και δεν θέλουν να πληρώσουν το τίμημα οι φορολογούμενοι πολίτες τους.

«Το θέμα θα βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας κατά τη συνάντηση των υπουργών Οικονομικών από όλο τον κόσμο στη σύνοδο του ΔΝΤ αυτή την εβδομάδα στην Ουάσιγκτον» αναφέρει το δημοσίευμα της WSJ.

Τα κείμενα που αποδεικνύουν την απόφαση, και είναι με την ένδειξη «μυστικό» ή «strictly confidential» και στα οποία είχε πρόσβαση η WSJ, παρέχουν μια σπάνια ματιά στο εσωτερικό του ΔΝΤ καθώς το Ταμείο πάλεψε για να αποτρέψει τη ραγδαία εξελισσόμενη οικονομική καταστροφή.

Όπως αναφέρει η WSJ, σχεδόν το ένα τρίτο των μελών του δ.σ., που εκπροσωπούν περισσότερα από 40 μη ευρωπαϊκά κράτη, προέβαλαν σοβαρές αντιρρήσεις για το σχεδιασμό της διάσωσης στη συνάντηση, σύμφωνα με τα απόρρητα έγγραφα. Πολλοί είχαν εγείρει ενστάσεις ότι τοποθετούνταν όλο το φορτίο μιας επώδυνης προσαρμογής στους Έλληνες, ενώ δεν ζητούνταν τίποτα από τους Ευρωπαίους πιστωτές. Άλλοι πάλι υποστήριξαν ότι η διάσωση ήταν καταδικασμένη να αποτύχει εάν οι πιστωτές των Ελλήνων δεν μείωναν μέρους του υπέρογκου χρέους της Ελλάδας.

«Η εναλλακτική μιας εθελοντικής αναδιάρθρωσης του χρέους θα έπρεπε να είχε τεθεί στο τραπέζι», είχε δηλώσει στη συνάντηση του 2010 ο Αργεντίνος, τότε εκτελεστικός διευθυντής του ΔΝΤ, Andres Pereira. Το Ταμείο, είχε δηλώσει, ρισκάρει απλώς την «αναβολή και ίσως την επιδείνωση του αναπόφευκτου»-μιας ελληνικής χρεοκοπίας.

Οι διευθυντές από τη Βραζιλία, τη Ρωσία, τον Καναδά, την Αυστραλία –που εκπροσωπούν 38 επιπλέον χώρες- ανησυχούσαν για τους «τεράστιους κινδύνους» του προγράμματος, σύμφωνα με τα πρακτικά της συνάντησης. Το πρόγραμμα μπορούσε να αποδειχθεί «κακοσχεδιασμένο και τελικά μη βιώσιμο», προειδοποίησε ο εκτελεστικός διευθυντής της Βραζιλίας, ή απλώς «μια διάσωση των κατόχων ελληνικών ομολόγων του ιδιωτικού τομέα, δηλαδή κυρίως των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων».

Μερικοί από τους διαφωνούντες στο ΔΝΤ κατά τη συνάντηση και ορισμένα μέλη του προσωπικού του ΔΝΤ εκτιμούν ότι τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών δυνάμεων είχαν τοποθετηθεί πάνω από αυτά της Ελλάδας. Αυτό βοηθάει στη διαμόρφωση της θέσης του ΔΝΤ σήμερα πηγαίνοντας σε διαπραγματεύσεις με τους Ευρωπαίους αναφορικά με την αναδιάρθρωση του χρέους, σύμφωνα με ορισμένους νυν και πρώην αξιωματούχους του Ταμείου.

«Η ελληνική διάσωση δεν ήταν ένα πρόγραμμα για την Ελλάδα, αλλά για την ευρωζώνη», ανέφερε ένας αξιωματούχος που συμμετείχε στη συνάντηση του 2010.

Τα έγγραφα του 2010 εμφανίζουν ότι αρκετοί διευθυντές του ΔΝΤ ήταν βαθιά δύσπιστοι για τις οικονομικές προβλέψεις του προσωπικού από την αρχή, και τις χαρακτήριζαν «μάλλον αισιόδοξες», υπερβολικά ήπιες.

Τα 10 ψέματα ΤΑΙΠΕΔ-κυβέρνησης για το νερό

Η «Κ.Ε.» κωδικοποιεί τους ισχυρισμούς της εξουσίας και τις θέσεις της κοινωνίας γύρω από το κρίσιμο αυτό θέμα:

1 «Δεν παραχωρείται το νερό και οι υποδομές ύδρευσης-αποχέτευσης, αλλά η διαχείρισή τους».

Απάντηση: Ακριβώς αυτή αποδείχθηκε πανάκριβη για τους πολίτες και καταστροφική για τις ίδιες τις επιχειρήσεις σε Παρίσι, Βερολίνο και αλλού, με αποτέλεσμα οι δήμοι να ξαναπάρουν στα χέρια τους τις επιχειρήσεις ύδρευσης.

2 «Η διαχείριση του δικτύου απαιτεί σημαντική τεχνογνωσία και επενδύσεις που οι δήμοι δεν διαθέτουν».

Απάντηση: Ιδιωτικοποιούν την ΕΥΑΘ Α.Ε. (και την ΕΥΔΑΠ), της οποίας τα καθαρά κέρδη ξανα-αγοράζουν την εταιρεία μέσα σε ελάχιστα χρόνια, ενώ τα αποτελέσματά της είναι πολύ καλύτερα από εκείνα των εταιρειών που διεκδικούν την εξαγορά της (Suez).

3 «Οι δήμοι ή το κράτος δεν διαθέτουν τα απαραίτητα κεφάλαια για επενδύσεις».

Απάντηση: Η ΕΥΑΘ Α.Ε. στην πενταετία 2008-2012 έκανε επενδύσεις συντήρησης ύψους 87,9 εκατ. ευρώ.

4 «Ο διευθύνων σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ Γιάννης Εμίρης παρουσιάζει ως επενδύσεις που θα φέρει η ιδιωτικοποίηση την κατασκευή Β' κλάδου Κεντρικού Αποχετευτικού Αγωγού Θεσσαλονίκης (προϋπολογισμού 44 εκατ. ευρώ) και την επέκταση Εγκατάστασης Επεξεργασίας Νερού Θεσσαλονίκης (36,5 εκατ. ευρώ)».

Απάντηση: Αυτά είναι έργα ήδη ενταγμένα στο ΕΣΠΑ και προγραμματισμένα από την ΕΥΑΘ Α.Ε. για το 2013.

5 «Το νερό παραμένει δημόσιο αγαθό».

Απάντηση: Τότε πώς το δημόσιο αγαθό κόβεται στους καταναλωτές από τους ιδιώτες; Δεν είναι οξύμωρο σχήμα η φράση «παραχωρείται η διάθεση του νερού σε ιδιώτες» με τη φράση «δημόσιο αγαθό»;

6 «Ρυθμιστική Αρχή Υδάτων». Απάντηση: Αν και δεν την έχουμε δει ακόμη, αρκεί να αναφέρουμε τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) και το φέσι που δέχθηκε η ΔΕΗ από τους ιδιώτες. Τι είδους έλεγχο της αγοράς έκανε η ΡΑΕ;

7 «Περιβαλλοντικά υπεύθυνος τρόπος».

Απάντηση: Αναφέρεται το παράδειγμα της Μονάδας Κατεργασίας Αποβλήτων, όπου έπειτα από πολυετή διαχείριση των τοξικών αποβλήτων της Βιομηχανικής Περιοχής Θεσσαλονίκης (ΒΙΠΕΘ) από ιδιώτη, δεν έβγαλε καν άδεια λειτουργίας λόγω μόλυνσης του περιβάλλοντος, και πρόσφατα η Περιφέρεια Μακεδονίας την έκλεισε.

8 «Η εποχή που ο εργαζόμενος στο Δημόσιο ήταν προνομιούχος έχει περάσει».

Απάντηση: Το προσωπικό της ΕΥΑΘ είναι ιδιωτικού δικαίου, από το 1994 διορισμένο μόνο με ΑΣΕΠ μετά το Ν. 3429/ 2005, η ΕΥΑΘ δεν ανήκει καν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αλλά υπάγεται στον Ν. 2190/1920 περί ανωνύμων εταιρειών.

9 «Το Δημόσιο δεν διαθέτει τους πόρους για να πάει την εταιρεία εκεί που πρέπει».

Απάντηση: Καθαρά κέρδη ΕΥΑΘ για το 2012: 21.000.000 ευρώ, αποθεματικά στις 30/6/2013, 38.000.000 ευρώ.

10 «Ο ιδιώτης δεν θα καθορίζει ανεξέλεγκτα τα τιμολόγια. Οι ανώτατες τιμές θα καθορίζονται από μηχανισμό που θα προβλέπεται από τη σύμβαση παραχώρησης για την πρώτη 5ετία και στη συνέχεια θα παρακολουθείται και θα ελέγχεται από την Ειδική Γραμματεία Υδάτων του ΥΠΕΚΑ, που θα έχει το ρόλο της ρυθμιστικής αρχής».

Απάντηση: Υπολογίζεται ότι η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ Α.Ε. κατά την πρώτη 5ετία θα βλάψει το δημόσιο συμφέρον 218 εκατ. ευρώ. Τα 179 εκατ. ευρώ θα πληρώσουν οι καταναλωτές (μέσω της αύξησης του μέσου τιμολογίου πάνω από 60%), ενώ το κράτος θα χάσει 39 εκατ. ευρώ (από μερίσματα και φόρους).

Κέρδη 21,6 εκατ. ευρώ στην ΕΥΔΑΠ το εξάμηνο, 14,25 εκατ. ευρώ στην ΕΥΑΘ
Παρά την κρίση, συνεχίζεται η κερδοφόρα πορεία της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ. Στην ΕΥΔΑΠ το πρώτο εξάμηνο του 2013 τα κέρδη προ φόρων διαμορφώθηκαν στα 21,6 εκατ. ευρώ από 21,3 εκατ. ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2012, σημειώνοντας αύξηση κατά 1,2%. Η αύξηση του φορολογικού συντελεστή από 20% σε 26% είχε ως συνέπεια τη σημαντική αύξηση της αναβαλλόμενης φορολογικής απαίτησης κατά 20 εκατ. ευρώ. Γι' αυτό το λόγο, τα μετά φόρων κέρδη αυξήθηκαν στα 33,4 εκατ. ευρώ από 14,6 εκατ. ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2012, παρουσιάζοντας αύξηση της τάξης του 128%!
Ο κύκλος εργασιών κατά το πρώτο εξάμηνο του 2013 διαμορφώθηκε στα 161 εκατ. ευρώ, από 162,1 εκατ. ευρώ το αντίστοιχο εξάμηνο του 2012, παρουσιάζοντας οριακή μείωση κατά 0,7% (-1,1 εκατ. ευρώ). Η μείωση αυτή προέκυψε κατά κύριο λόγο από την υποχώρηση των εσόδων από υπηρεσίες αποχέτευσης.

Στην ΕΥΑΘ, κατά α' εξάμηνο του 2013 ο τζίρος ανήλθε σε 36,2 εκατ. ευρώ, έναντι 37,76 εκατ. ευρώ την αντίστοιχη περσινή περίοδο (μείωση 4,3%). Τα μικτά κέρδη έφτασαν στο ποσό των 14,25 εκατ. ευρώ έναντι 16 εκατ. ευρώ (μείωση 11,4%), ενώ τα προ φόρων κέρδη ανήλθαν σε 11,1 εκατ. ευρώ έναντι 14,29 εκατ. την αντίστοιχη περσινή περίοδο (μείωση 22,3%). Τα μετά φόρων κέρδη διαμορφώθηκαν σε 9 εκατ. ευρώ έναντι 11,3 εκατ. το αντίστοιχο περσινό διάστημα (μείωση 20,2%).

«Τα αποτελέσματα και αυτού του εξαμήνου αποτυπώνουν την πραγματική κατάσταση της εταιρείας: υγιής χρηματοοικονομική διάρθρωση, σημαντικά ταμειακά διαθέσιμα, λειτουργικές ταμειακές ροές», επισημαίνει ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΕΥΑΘ Α.Ε., Νίκος Παπαδάκης
 Απο την enet

Γιατί η Χ.Α. "πούλησε" πολύ στις ΗΠΑ

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΑΜΑΡΑ, ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΛΟΜΠΙ ΚΑΙ Η ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΗ ΕΞΟΔΟΣ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ

Το προφανές, εσωτερικής χρήσης κίνητρο της όψιμης αντιναζιστικής αφύπνισης της κυβέρνησης είναι πολιτικό, καιολίγον εκλογικό, αλλά δεν είναι το μόνο. Υπήρξε και ένα κίνητρο… εξωτερικής χρήσης. Έγινε φανερό κατά την επίσκεψη Σαμαρά στις ΗΠΑ και θα ξαναγίνει φανερό κατά την επίσκεψη στο Ισραήλ, από Δευτέρα. Ο πρωθυπουργός είχε στις ΗΠΑ συναντήσεις με την Κ. Λαγκάρντ, μίλησε στο Peterson, όπου «κάρφωσε» με κυνισμό το «άλλο άκρο», μίλησε στην American Jews Committee, συναντήθηκε με εκπροσώπους«ιεράκων» των αγορών. Είχε να τους πει πολλά για ελληνικό success story, πρωτογενές πλεόνασμα, μεταρρυθμιστικούς άθλους, αλλά επειδή αυτά οι ακροατές του τ’ ακούνε «βερεσέ», το πιο χειροπιαστό που είχε να τους «πουλήσει» ήταν η επιχείρηση κατά της Χ.Α. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται παράδοξο. Τι ενδιαφέρει τα «γεράκια» αν θα διαλυθεί ή όχι η ναζιστική συμμορία;

Ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Χρ. Ρουπακιώτης, σε ραδιοφωνική του συνέντευξή, το είπε ευθέως. «Αμερικανοεβραϊκές και αμερικανοελληνικές οργανώσεις έρχονταν στην Ελλάδα και πίεζαν για τη Χ. Α., σαφώς ο Πρωθυπουργός έπρεπε να τους πει κάτι», είπε. Πράγματι, ο εβραϊκός παράγοντας, με το μεγάλο ειδικό βάρος του στην αμερικανική- και όχι μόνο- οικονομία και πολιτική, έχει ειδική ευαισθησία σ’ αυτό. Στις αρχές του καλοκαιριού η American Jews Committee είχε εκδώσει ανακοίνωση κατά της αντισημιτικής και ρατσιστικής δράσης της Χ.Α., ενόψει επίσκεψης Σαμαρά στις ΗΠΑ (είχε κληθεί να μιλήσει σε εκδήλωση της AJC, στις αρχές Ιουλίου). Τελικώς η επίσκεψη Σαμαρά δεν έγινε τότε, επειδή δεν είχε κλείσει ραντεβού στον Λευκό Οίκο, αλλά η εβραϊκή κοινότητα των ΗΠΑ είχε στείλει σαφέστατο μήνυμα, σε μια περίοδο που το Μαξίμου θεωρούσε αδιανόητο να ανοίξει μέτωπο με τη Χ.Α. και ο χαρακτηρισμός «νεοναζί» απαγορευόταν δια ροπάλου.

Η ευκολία με την οποία ο κ. Σαμαράς πέρασε από την αυτολογοκρισία στην ακατάσχετη αντιναζιστική ρητορεία αποτυπώνει, μεταξύ άλλων, την ένταση και το εύρος των πιέσεων του διεθνούς παράγοντα. Υπάρχουν προφανείς ιστορικοί και ιδεολογικοί λόγοι που εξηγούν την ειδική ευαισθησία απέναντι στον νεοναζισμό τόσο του εβραϊκού παράγοντα στις ΗΠΑ, όσο και του Ισραήλ που επενδύει απανταχού γης. Δεν χρειάζεται να υιοθετήσει κανείς ηλίθιες θεωρίες περί «παγκόσμιας σιωνιστικής συνωμοσίας» για να το κατανοήσει αυτό. Και ταυτόχρονα, δεν πρέπει να ξενίζει το γεγονός ότι η ευαισθησία των εβραϊκών επιχειρηματικών λόμπι είναι επιλεκτική, αφού ο αντιναζισμός τους δεν τα εμποδίζει να ενθαρρύνουν ποικίλους ρατσισμούς, όπως η ισλαμοφοβία και το απαρτχάιντ κατά των Παλαιστινίων, ή να τροφοδοτούν με όπλα απεχθή καθεστώτα, περιφερειακές συρράξεις, εμφυλίους.

Η κυβέρνηση φαίνεται ότι δέχθηκε ένα συνδυασμό διεθνών πιέσεων: από την ευρωπαϊκή ηγεσία, ενόψει ελληνικής προεδρίας, από την γερμανική ηγεσία που αντιμετωπίζει με ανάλογο τρόπο τις διαρκείς αναβιώσεις του ναζισμού, ακόμη και από την αμερικανική ηγεσία, λόγω της ειδικής επιρροής του εβραϊκού λόμπι. Οι πιέσεις αυτές κατέστησαν πιο αποτελεσματικές από τη στιγμή που η κυβέρνηση διαπίστωσε ότι βρίσκεται μπροστά σε ένα ακόμη αδιέξοδο, με το περίφημο success story της ερείπιο. Καθώς οι εταίροι στην Ε.Ε. δεν βιάζονται να δώσουν λύση στο δράμα του ελληνικού χρέους πριν από τις ευρωεκλογές, η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να ακροβατεί για μήνες πάνω από τα δύο αβυσσαλέα κενά, το χρηματοδοτικό και το δημοσιονομικό. Η μια λύση είναι να προσφύγει σε έναν ορυμαγδό νέων οριζόντιων περικοπών, όπως θα απαιτήσει η τρόικα. Η άλλη είναι να επιχειρήσει το… απονενοημένο διάβημα μιας εξόδου στις αγορές για δανεισμό το 2014, εφόσον επαληθευθούν οι υποσχέσεις για «θεαματικές αναβαθμίσεις» από τους οίκους αξιολόγησης. Στις ΗΠΑ ο Α. Σαμαράς απευθύνθηκε ακριβώς στα «γεράκια» του χρέους, στα επενδυτικά κεφάλαια που θα μπορούσαν να τοποθετηθούν σε έστω μικρές εκδόσεις ελληνικών ομολόγων. Αρκετά από τα κεφάλαια αυτά ελέγχονται από το αμερικανοεβραϊκό λόμπι που πρωτίστως ενδιαφέρεται να βγάλει λεφτά, αλλά οι ειδικές ευαισθησίες του απέναντι στον ναζισμό δεν έχουν αμελητέα επιρροή στις επιλογές του.

Έτσι, δεν είναι διόλου παράδοξο το γεγονός ότι η «επιχείρηση Χ.Α.» “πούλησε” πολύ στις ΗΠΑ, καιπιθανότατα θα “πουλήσει” και στο Ισραήλ, όπου ο Α. Σαμαράς φιλοδοξεί να επεκτείνει την περίφημη τριμερή στρατηγική σχέση μεταξύ Τελ Αβίβ, Αθήνας και Λευκωσίας.

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου