Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2010

Αναπόφευκτη η χρεοκοπία της Ελλάδας!


Την ώρα που στις διεθνείς αγορές αρχίζουν να αντιμετωπίζουν με όλο και μεγαλύτερη καχυποψία την εκστρατεία της τρόικας να πείσει ότι το ελληνικό σταθεροποιητικό πρόγραμμα θα πετύχει, ένας από τους εγκυρότερους οικονομικούς αναλυτές διεθνώς προειδοποιεί απερίφραστα, ότι «η χρεοκοπία της Ελλάδας είναι αναπόφευκτη», ενώ η τελευταία έκθεση του ΔΝΤ για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα περιλαμβάνει στα… ψιλά γράμματα εξαιρετικά δυσμενή στοιχεία και σενάρια για τη χώρα μας.
Σε συνέντευξή του που φιλοξενήθηκε αυτή την εβδομάδα σε πολυσέλιδο αφιέρωμα του “Spiegel” στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο Κεν Ρόγκοφ προεξοφλεί ότι το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας θα αποτύχει. 
Σημειωτέον, ότι ο Ρόγκοφ διδάσκει στο Χάρβαρντ και ήταν επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ την περίοδο 2001-2003, ενώ πρόσφατα συνέγραψε ένα από πιο επιτυχημένα διεθνώς βιβλία για την παγκόσμια ιστορία των οικονομικών κρίσεων εδώ και οκτώ αιώνες. Μάλιστα, η κυβέρνηση Ομπάμα ζήτησε από τον Ρόγκοφ να αξιολογήσει το τελευταίο σχέδιο μεταρρυθμίσεων του μηχανισμού εποπτείας του τραπεζικού συστήματος.
Ψυχρά και ήρεμα, όπως γράφει χαρακτηριστικά το “Spiegel”, ο Ρόγκοφ δηλώνει: «Η χρεοκοπία της Ελλάδας είναι αναπόφευκτη. Υπάρχει πιθανότητα 95% να χρεοκοπήσει και η Ισπανία, ενώ στο χείλος βρίσκεται η Ουγγαρία. Η κατάσταση θα επιδεινωθεί πολύ σοβαρά στην Ανατολική Ευρώπη. Θα έχουμε έναν αριθμό μελών της Ευρωζώνης, που θα κάνουν διάλειμμα για ένα χρόνο στη συμμετοχή τους στο ευρώ. Πολύ ανησυχητική είναι και η κατάσταση στις ΗΠΑΟι αγορές θααρνηθούν να ανεχθούν τόσο υψηλά επίπεδα χρέους».
Ο Ρόγκοφ είναι από τους επιφανέστερους εισηγητές της άποψης, ότι θα πρέπει να ληφθούν δραστικά μέτρα για να συρρικνωθεί το διεθνές χρηματοοικονομικό σύστημα, επιστρέφοντας στο μέγεθος που είχε πριν από τρεις δεκαετίες. Και επικρίνει τα προγράμματα διάσωσης χωρών που εκπονούν το ΔΝΤ και οι ισχυρές κυβερνήσεις, όπως το τριετές πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας, τονίζοντας ότι αποτρέπουν χρεοκοπίες κρατών για να μην υποστεί ζημιές το οικονομικό σύστημα, αλλά καταλήγουν να δίνουν στις τράπεζες το δικαίωμα να κερδοσκοπούν με τα χρήματα των φορολογουμένων.
Την ίδια ώρα, το ΔΝΤ περνά στα «ψιλά γράμματα» της τελευταίας του έκθεσης για τη διεθνή χρηματοπιστωτική σταθερότητα ορισμένες εξαιρετικά ανησυχητικές εκτιμήσεις για την Ελλάδα. Αξιολογώντας τους δημοσιονομικούς κινδύνους για τη χώρα από μια οικονομική ανάκαμψη βραδύτερη του αναμενόμενου, το ΔΝΤ καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι το χρέος της χώρας θα εκτιναχθεί πάνω από το 150% του ΑΕΠ το 2015, δηλαδή δύο χρόνια μετά τη λήξη των χρηματοδοτήσεων του διεθνούς δανείου:
-  Αν το μάλλον αισιόδοξο βασικό σενάριο του ΔΝΤ για την ανάπτυξη επιβεβαιωθεί, το χρέος θα φθάσει στο 135,5% του ΑΕΠ το 2015, από 130,2% το 2010. Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα θα έχει το υψηλότερο χρέος του ανεπτυγμένου κόσμου μετά την Ιαπωνία!
-  Στην περίπτωση, όμως, που οι προβλέψεις για την ανάπτυξη «πέσουν έξω» κατά 1% για την περίοδο ως το 2015, το ελληνικό χρέος θα εκτιναχθεί το 2015 σχεδόν 20% υψηλότερα, φθάνοντας το 153,4% του ΑΕΠ, που θα είναι η δεύτερη –και με διαφορά- χειρότερη επίδοση στον ανεπτυγμένο κόσμο, επίσης μετά την Ιαπωνία.
-  Ουσιαστικά, δηλαδή, το «παραμελημένο» αναπτυξιακό σκέλος των μέτρων οικονομικής πολιτικής του μνημονίου έρχεται σήμερα να…. στοιχειώσει τα μοντέλα των αναλυτών του ΔΝΤ: αν κάτι πάει στραβά και δεν επαληθευθούν οι αισιόδοξες προβλέψεις για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας από το 2012 και μετά, το ελληνικό χρέος θα είναι αδύνατο να χρηματοδοτηθεί από τις αγορές και η χώρα θα βρεθεί πάλι σε… ραντεβού με την χρεοκοπία.
 Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ασφαλώς, ότι η αισιοδοξία που επιχειρεί να μεταδώσει στις αγορές η τρόικα, αναφορικά με την καλή πορεία και τις πιθανότητες επιτυχίας του τριετούς σταθεροποιητικού προγράμματος της Ελλάδας αρχίζει να προκαλεί… δυσφορία στους διεθνείς οικονομικούς κύκλους, καθώς ο υπερβολικός ζήλος εκλαμβάνεται ως προσπάθεια χειραγώγησης των αγορών.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι ακόμη και η Moodys πέρασε στο στόχαστρο επικρίσεων, για τις τελευταίες ενθουσιώδεις δηλώσεις στελέχους της για την Ελλάδα, που έμοιαζαν να προεξοφλούν αναβάθμιση αξιολόγησης της χώρας. «Παραμένω επιφυλακτικός», τόνισε χαρακτηριστικά, σε σημείωμα προς τους πελάτες του, που αναδημοσιεύθηκε από το “Bloomberg”, ο Μπιλ Μπλέιν, επικεφαλής των αναλυτών αγοράς ομολόγων του λονδρέζικου οίκου Matrix.
Χαρακτηρίζοντας αστήρικτες τις θετικές εκτιμήσεις της Moodys, ο Μπλέιν τονίζει, ότι ο ίδιος προτιμά να δει στοιχεία, δηλαδή αποδείξεις, ότι τα φορολογικά έσοδα στην Ελλάδα αυξάνονται, αντί να παρέχεται αμνηστία σε φοροφυγάδες, ή ότι ο ρυθμός ανάπτυξης αρχίζει να επανέρχεται σε ποσοστά επαρκή για την εξυπηρέτηση του χρέους.
«Για κάποιον που δεν είναι εντελώς ηλίθιος», αναφέρει ο αναλυτής της Matrix, «είναι εκτυφλωτικά προφανές, ότι η ανάκαμψη της Ελλάδας πιθανότατα προβάλλεται με υπερβολικό τρόπο, από όσους έχουν συμφέρον να πείσουν τις αγορές, ότι όλα πηγαίνουν περίφημα στην Ευρώπη. Στην καλύτερη περίπτωση, τα προβλήματα της Ελλάδας εντοπίσθηκαν τους τελευταίους 12 μήνες, αλλά δεν έχουν λυθεί»…

Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 2010

Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ

Απόσπασμα από το  Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ - Αλεξάντρ Σολζενίτσκιν

Στην περιοχή της Μόσχας γίνεται συνδιάσκεψη της αχτιδικής επιτροπής του κόμματος. Προεδρεύει ο καινούργιος γραμματέας στη θέση εκείνου που φυλακίστηκε πριν λίγο καιρό. Στο τέλος της συνδιάσκεψης διαβάζεται ένα ψήφισμα αφοσίωσης προς τον σύντροφο Στάλιν. Όλοι σηκώνονται φυσικά (όπως σε όλη τη διάρκεια της συνδιάσκεψης όλοι πετάγονταν όρθιοι σε κάθε αναφορά του ονόματός του). Στη μικρή αίθουσα αντηχούν "θυελλώδη χειροκροτήματα που καταλήγουν σε επευφημίες". Συνεχίζονται τρία λεπτά, τέσσερα λεπτά, πέντε λεπτά με ολοένα μεγαλύτερη ένταση. Μα οι παλάμες άρχισαν να πονάνε. Πιαστήκανε τα σηκωμένα χέρια. Οι ηλικιωμένοι είχαν κιόλας λαχανιάσει. Όλα αυτά άρχιζαν να φαίνονται με το παραπάνω ανόητα ακόμη και σ' αυτούς που πραγματικά λάτρευαν τον Στάλιν. Ποιος όμως θα τολμούσε να σταματήσει πρώτος;

Θα μπορούσε να το κάνει ο γραμματέας της αχτιδικής επιτροπής, που στεκόταν ακόμη στην έδρα και μόλις είχε διαβάσει το ψήφισμα. Μα είναι καινούργιος, πήρε τη θέση αυτού που συλλάβανε, φοβάται κι ο ίδιος! Αφού μέσα στην αίθουσα στέκονται και χειροκροτούν πράκτορες της Νι-Κα-Βε-Ντε, αυτοί ασφαλώς θα προσέξουν και ποιος θα σταματήσει πρώτος. Έτσι τα χειροκροτήματα στην άγνωστη μικρή αίθουσα συνεχίζονται άγνωστα για τον αρχηγό, 6 λεπτά! 7 λεπτά! 8 λεπτά! Είναι χαμένοι! Αφανίζονται! Δεν μπορούν να σταματήσουν πια, ωσπου να πέσουν κάτω από συγκοπή. Εκεί, στο βάθος της αίθουσας, μέσα στον πολύ κόσμο, μπορείς να κάνεις μια μικρή απατούλα και να χειροκροτάς κάπως πιο αραιά, όχι τόσο δυνατά, όχι τόσο με μανία αλλά εδώ μπροστά στο προεδρείο, εδώ που σε βλέπει όλος ο κόσμος...

Ο διευθυντής του τοπικού εργοστασίου χαρτοποιίας, άνθρωπος ανεξάρτητος και δυνατός, στέκεται στο προεδρείο και μόλο που καταλαβαίνει πόσο ψεύτικη, πόσο αδιέξοδη είναι η θέση του, χειροκροτεί. Ένατο λεπτό. Δέκατο! Κοιτάζει με μελαγχολία το γραμματέα της αχτιδικής επιτροπής, μα εκείνος δεν τολμά να σταματήσει. Παραφροσύνη! Ομαδική! Τα στελέχη γυρίζουν και κοιτάζουν ο ένας τον άλλο με μιαν ανεπαίσθητη ελπίδα, αλλά και με ψεύτικο ενθουσιασμό ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους, και εξακολουθούν να χειροκροτούν ώσπου να πέσουν καταγής, ώσπου να τους βγάλουν έξω με φορείο. Στο ενδέκατο όμως λεπτό ο διευθυντής του εργοστασίου χαρτοποιίας, παίρνοντας ύφος πολυάσχολο, κάθεται στη θέση του στο προεδρείο. Και -τι θαύμα- τι έγινε εκείνος ο άκρατος ενθουσιασμός; Όλοι σταματούν μεμιάς τα χειροκροτήματα στο ίδιο χτύπημα και κάθονται κι αυτοί. Σώθηκαν! Ο σκίουρος κατάλαβε πως να πηδήξει έξω από τη ρόδα....

Έτσι όμως αποκαλύπτονται οι ανεξάρτητοι άνθρωποι. Και έτσι τους πιάνουν. Ο διευθυντής του εργοστασίου συλλαμβάνεται την ίδια νύχτα. Βρίσκουν εύκολα μια εντελώς άσχετη αφορμή και του φορτώνουν δέκα χρόνια εξορίας. Μα αφού υπογράφεται το υπ' αριθμ. 206 ανακριτικό πρωτόκολλο, ο ανακριτής του υπενθυμίζει:
-Και ποτέ μη σταματάτε πρώτος τα χειροκροτήματα.

Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2010

Λύκοι...

- Πώς λέγονται οι τεμπέληδες λύκοι;
- Αραλίκι !

- Οι λύκοι που πουλάνε τσαμπουκά;
- Νταϊλίκι !
- Οι λύκοι που στα παίρνουν;
- Νταβατζιλίκι !

- Οι λύκοι που είναι πρόεδροι;
- Προεδριλίκι !
- Οι λύκοι που την πέφτουν ασύστολα;
- Γκομενιλίκι !

- Οι λύκοι που ζητάνε λεφτά;
- Χαρτζιλίκι !
- Οι λύκοι που κάνουν αγγαρείες;
- Χαμαλίκι !

- Οι λύκοι που κάνουν χασίσι;
- Τσιγαριλίκι !
- Οι λύκοι που τραγουδάνε και χοροπηδάνε από εδώ και από εκεί;
- Τσαλίκη !

Ωδή στην γυναίκα!!!

«Αν σ’ ένα σταυροδρόμι συναντήσεις το διάβολο και μιά γυναίκα, πήγαινε προς τα εκεί που είναι ο διάβολος και όχι εκεί που είναι η γυναίκα…» 
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός


«Είναι καλύτερο να φας δηλητήριο, παρά να συμφάγεις με μιά γυναίκα, και αν ακόμη είναι μητέρα σου ή αδελφή σου»
Άγιος Ισαάκ ο Σύριος


«Ο άνδρας δεν πρέπει να σκεπάζει το κεφάλι του, επειδή είναι εικόνα και δόξα του θεού, ενώ η γυναίκα είναι δόξα του ανδρός… Και δεν δημιουργήθηκε ο άνδρας για την γυναίκα, αλλά η γυναίκα για τον άνδρα…». 
προς Κορινθίους επιστολή του Παύλου


«Οι γυναίκες να υποτάσσεσθε εις τους άνδρας σας» 
Προς Εφεσίους, 5.22


«…όμως η γυναίκα του δεν ημπορεί να τον χωρίσει, δια την πορνείαν ταύτην, ο δε άνδρας χωρίζει την γυναίκα του, εάν με άλλον πορνεύσει»
Κανών ΚΑ΄ Μ. Βασιλείου


«… αλλά εις την γυναίκα οπού τον άφηκε (τον άνδρα της) επειδή αύτη δεν έχει την άδειαν να αφήνει τον άνδρα της αλλά καν δέρνη αυτήν εκείνος, πρέπει να υπομένει κι όχι να χωρίζεται, καν την προίκαν της εξοδεύει, καν εις άλλας γυναίκας πορνεύει, αυτή πρέπει να καρτερεί… Ώστε η μεν γυναίκα, αφήσασα τον άνδρα της, μοιχαλίς είναι, αν πάρει άλλον, ο δε αφεθείς αυτός άνδρας, αν πάρει άλλην συγχωρείται…»
Κανών Θ΄ του Μεγάλου Βασιλείου


«Να λιθοβολείται η θυγατέρα του λαϊκού όταν πορνεύσει»
Δευτερονόμιο κβ΄ 21

Δέκα ομοιότητες αντρών και υπολογιστών

1. Έχουν αποθηκεύσει πολλά δεδομένα αλλά ακόμα έχουν χωρητικότητα και για άλλα,

 
2. Ένα πιο εξελιγμένο μοντέλο βρίσκεται πάντα στην επόμενη γωνία,


3. Δείχνουν ωραίοι και καθαροί μέχρι να τους μεταφέρεις σπίτι,


4. Καλό είναι να κρατάς backup


5. Θα κάνουν ότι τους ζητήσεις αρκεί να βρεις τα σωστά κουμπιά,


6. Μπορείς να παίξεις πολλά παιχνίδια,


7. Για να τραβήξεις την προσοχή τους πρέπει να τους ανάψεις,


8. Τα φώτα είναι ανοιχτά, αλλά κανείς δεν είναι στο σπίτι,


9. Αν τους δώσεις πολύ ισχύ τους έκαψες,


10. Το μέγεθος μετράει.
 
Από mauripena

Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2010

Θα ξεπουλήσουν και τα βράχια

Οικονομική διακυβέρνηση



Πριν μεταβεί ο κ. Παπανδρέου στις ΗΠΑ για να «κυνηγήσει το όνειρό του», πέρασε από τις Βρυξέλλες για να παρακολουθήσει την άτυπη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (16.9) προκειμένου να δώσει λευκή επιταγή στην Κομισιόν και στην ΕΚΤ για να μετατρέψουν την ευρωζώνη, αλλά και ευρύτερα την Ε.Ε., σε γκέτο, σε γερμανογαλλικό Νταχάου, έτσι ώστε να αποφευχθεί η κατάρρευση του ευρώ. Να οικοδομηθεί δηλαδή αυτό που χαριτωμένα ονομάζεται «ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση».


Ποιο είναι το βασικό νόημα αυτής της «ευρωπαϊκής διακυβέρνησης»;
Μας το ξεκαθάρισε ο Μπαρόζο:«Μέχρι τώρα, η αγορά μας ήταν αλληλεξαρτώμενη, αλλά η επίβλεψη ήταν καθαρά εθνική. Από το 2011 και μετά η Ευρώπη θα είναι η πρώτη περιοχή στον κόσμο που θα έχει εγκαταστήσει έναν εκπληκτικό μηχανισμό εποπτείας σύμφωνο με τις προκλήσεις του μέλλοντος» (23.9, Council on Foreign Relations).


Τι προβλέπει αυτός ο «εκπληκτικός μηχανισμός εποπτείας»;
Καταργεί το δικαίωμα της αυτοτελούς σύνταξης του προϋπολογισμού σε κάθε κράτος - μέλος. Για να συνταχθεί ο προϋπολογισμός μιας κυβέρνησης και να προωθηθεί στο εθνικό Κοινοβούλιο, θα πρέπει πρώτα να περάσει ένα εξάμηνο συνεννοήσεων και προσαρμογών στις υποδείξεις και εντολές των οργάνων της Ένωσης.


Τι σημαίνει αυτό πρακτικά;
Σημαίνει ότι για το τι μισθό ή σύνταξη θα πάρει ο Έλληνας πολίτης, τι έργα είναι σκόπιμο να γίνουν στην ελληνική περιφέρεια, τι δαπάνες πρέπει να καλύψουν τις κοινωνικές ανάγκες Υγείας, Παιδείας, τι φόροι και ποιους θα βαρύνουν κ.ο.κ., θα αποφασίζουν κάποιοι γραφειοκράτες στιςΒρυξέλλες και τη Φρανκφούρτη με την πολύ γνωστή κοινωνική ευαισθησία που τους διακρίνει.


Τι θα γίνει όμως αν ένα κράτος δεν συμμορφωθεί με τις άνωθεν εντολές;
Τι θα γίνει αν ένα εθνικό Κοινοβούλιο απορρίψει τον εγκεκριμένο άνωθεν προϋπολογισμό και απαιτήσει νέο προϋπολογισμό με βάση τις εθνικές ανάγκες;
Τότε αρχίζουν οι κυρώσεις. Στις 23.9 ο αρμόδιος επίτροπος Όλι Ρεν παρουσίασε τις τελευταίες προτάσεις του για τις κυρώσεις, που περιλαμβάνουν ένα πρόστιμο ίσο με το 0,2% του ΑΕΠ, με τη μορφή της άμεσης καταβολής, που υποτίθεται ότι θα επιστραφεί άμα το κράτος συμμορφωθεί.


Μόνο η άρνηση ενός κράτους – κυβέρνησης ή εθνικού Κοινοβουλίου, τους είναι αδιάφορο – να υπακούσει στις υποδείξεις των οργάνων της Ένωσης μπορεί να επισύρει πρόστιμο ίσο με το 0,1% του ΑΕΠ, που πρέπει να καταβληθεί αμέσως.


Φυσικά οι κυρώσεις δεν σταματούν στα πρόστιμα. Θα υπάρχει και μια σειρά θεσμικών κυρώσεων, που αφορούν τη θέση του κράτους στην Ένωση, τις χρηματοδοτήσεις προς αυτό κ.λπ., οι οποίες συζητιούνται και αποφασίζονται πίσω από κλειστές πόρτες. Όλες οι κυρώσεις αυτές, πρόστιμα και θεσμικού χαρακτήρα, θα είναι αυτόματες, δηλαδή χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με τους ενδιαφερόμενους («Financial Times Deutschland», 24.9).


Τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει πρακτικά ότι καταργείται κάθε έννοια εσωτερικής έννομης τάξης για το κράτος - μέλος της Ένωσης. Οι λαοί τίθενται επισήμως υπό κηδεμονία από μια υπερκρατική, υπερεθνική εξουσία, που δεν έχει καμιά βάση νομιμοποίησης, αλλά και δεν λογοδοτεί πουθενά και σε κανέναν.


Ο... Ευρωπαίος Γκέμπελς


Από 1.1.2011, όταν επισήμως αναμένεται να ισχύσει το νέο καθεστώς, είτε εκλέγονται κυβερνήσεις και Κοινοβούλια είτε διορίζονται απευθείας από τα όργανα της Ένωσης, θα είναι το ίδιο και το αυτό. Δεν θα έχεικαμιά διαφορά επί της ουσίας. Κι αν νομίζατε ότι ήταν πολύ δύσκολο μέχρι σήμερα να στείλετε με την ψήφο σας ή με την αντίδρασή σας κάποιο μήνυμα στην εξουσία, τώρα γίνεται αδύνατο.


Κι όλα αυτά προς τι;
Μα για να προστατευθούν το ευρώ και οι τράπεζες. Από 1.1.2011 και στο διηνεκές, όποια χώρα τολμήσει να παραβεί τις άνωθεν υποδείξεις ή βρεθεί με υπερβολικό έλλειμμα στον κρατικό προϋπολογισμό, στο ισοζύγιο των τρεχουσών συναλλαγών, στο ύψος του δημόσιου χρέους, κ.λπ., θα αντιμετωπίζει ένα μπαράζ εξοντωτικών κυρώσεων προκειμένου, υποτίθεται, να ξαναμπεί στον ίσιο δρόμο.


Η όλη φιλοσοφία αυτής της «οικονομικής διακυβέρνησης» μας γυρίζει άμεσα και πρακτικά πίσω στονμεσαίωνα. Όχι μόνο οι κρίσεις αποδίδονται ως αμαρτήματα, ως παραστρατήματα από τον ίσιο δρόμο, από την ορθή πίστη, σύμφωνα με τον φονταμενταλισμό των κυρίαρχων κύκλων της Ένωσης – κατά το πρότυπο του καθολικισμού και του παπισμού στον μεσαίωνα –, αλλά ποινικοποιούνται επιλογές και πράξεις ολόκληρων κρατών και λαών, χωρίς καν το δικαίωμα της προσφυγής.


Η εξέλιξη αυτή είναι τόσο απόκοσμη και τρομακτική ώστε σπρώχνει τον παλιό οικονομικό φιλελευθερισμό σε μια νέου τύπου ολοκληρωτική λογική, που παλιά χαρακτήριζε μόνο τον φασισμό.


Η λογική που θέλει να διορθώσει τις ατέλειες ή τα λάθη της αγοράς με κανόνες και κυρώσεις, αποτελεί μια ιδιότυπη νέα εκδοχή του παλιού οικονομικού δόγματος του χιτλερισμού για την «ένωση της Ευρώπης».Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Γκέμπελς το 1940 είχε πει ότι μια Ευρώπη μπορεί να ενωθεί μόνο όταν η κυρίαρχη δύναμη θα καθορίζει τη στρατιωτική, οικονομική, νομισματική και εξωτερική πολιτική:


«Σ’ αυτούς τους τέσσερις τομείς η κυρίαρχη δύναμη πρέπει να φέρει το βάρος της κύριας ευθύνης για ολόκληρη την Ευρώπη. Τα μικρότερα κράτη πρέπει να τεθούν υπό την κηδεμονία των ηγετικών δυνάμεων, ειδικότερα σ’ αυτές τις τέσσερεις σφαίρες της πολιτικής ζωής, τόσο για το καλό το δικό τους, όσο και για το καλό της Ευρώπης ως σύνολο» («World Survey», November, 1941, σελ. 18-19).


Σήμερα συμβαίνει αυτό ακριβώς που απέτυχε να επιβάλει η χιτλερική Γερμανία. Με μια μόνο διαφορά. Αυτήν τη φορά επιχειρείται να οικοδομηθεί στο επίπεδο ολόκληρης της Ευρώπης, όχι με τις ορδές της Βέρμαχτ και των Ες-Ες, αλλά με την επέλαση των γραφειοκρατών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ. Οι μεγάλες τράπεζες και οι αγορές είναι σήμερα η «κυρίαρχη δύναμη», για την οποία μιλούσε παλιά ο Γκέμπελς.
 
Απόσπασμα απο άρθρο του Δ. Καζάκη (οικονομολόγου - αναλυτή)

Βαρύ Ζεϊμπέκικο

Ζεϊμπέκικο μ’ έμαθε ο μακαρίτης ο κυρ Κώστας. 
Παλιός ρεμπέτης περιπλανώμενος με τον αραμπά μανάβης στο επάγγελμα, φίλος του Μάρκου Βαμβακάρη, μικρασιάτης πρόσφυγας, άνθρωπος του μόχθου και του πόνου, είχε τον ζεϊμπέκικο στο αίμα του και παρηγοριά του. 
Όταν του ζήτησα να μου μάθει να τον χορεύω η πρώτη κουβέντα που μου είπε ήταν πως τον ζεϊμπέκικο δεν τον μαθαίνει κανείς αλλά τον βιώνει. 
Υποχωρώντας μπροστά στην επιμονή μου δέχτηκε τελικά κι έτσι ευτύχησα να μάθω ζεϊμπέκικο. 
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρώτο μάθημα. Έστρωσε τον ταβλά αγκινάρα κ-κιόφυλλα (φύλλα από κουκιά) και ρακί πιάσαμε ριζά μια ελιά από κάτου και μια ολόκληρη μέρα καθόταν και μού ‘λεγε για τον χορό αυτό.
Ζεϊμπέκικος: αρχαίος χορός της Θράκης που οι ζεϊμπέκηδες τον μετέφεραν στην μικρά ασία και από εκεί επέστρεψε μαζί με τους μικρασιάτες πρόσφυγες. Χορός κατ’ εξοχήν ανδρικός πολεμικός συνεπακόλουθος της ήττας. 
Όταν ένας άνδρας χορεύει ζεϊμπέκικο έχει ήδη χάσει την μάχη οι συμπολεμιστές του είναι πια νεκροί και αυτός ο μόνος ζωντανός μάχεται να παραμείνει ζωντανός. Για τον χορευτή που χορεύει ζεϊμπέκικο δεν υπάρχουν άλλοι. 
Είναι μόνος του ηττημένος πονεμένος χωρίς δυνάμεις παραπαίει και παραπατά χάνει τον ρυθμό της ζωής και τον ξαναβρίσκει χτυπά απελπισμένα στα τυφλά εκλιπαρεί και οδύρεται είναι ζαλισμένος χαμένος λαβωμένος μόνος κι έρημος μα συνεχίζει. Όταν κάποιος χορεύει ζεϊμπέκικο δεν έχει πιά τίποτ’ άλλο να χάσει είναι ήδη νεκρός ψυχορραγεί και αυτό το ψυχορράγημα είναι οι κινήσεις του σώματος. Δεν υπάρχουν βήματα δεν υπάρχει αρχή μέση και τέλος δεν υπάρχει σχέδιο. 
Το σώμα αγωνίζεται να επιβιώσει όπως όπως. 
Πέφτει και ξανασηκώνεται γονατίζει και τρικλίζει στρίβει στα τυφλά έχει χάσει την αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Γυρίζει ο χορευτής γύρω από τον εαυτό του κυκλωμένος από εχθρούς πόνους και βάσανα που τον χτυπούν από παντού. Πολεμάει για να ζήσει κι ας είναι ήδη νεκρός. 
Κάποιες φορές χτυπά το χέρι του στο πάτωμα όπως χτυπά ο νεκρός την πόρτα του Άδη. Ν’ ανοίξει να μπει να ησυχάσει. 
Αυτά μου έδινε ο κυρ Κώστας και πιάνοντας μια αράχνη που είχε στήσει τον ιστό της στα σκέρβελα της ρίζας που καθόμασταν της έκοψε τα πόδια με τον σουγιά και μ’ έβαλε να τα παρατηρώ. «τα βλέπεις»; μου ‘λεγε «τα βλέπεις τα ποδάρια πως κουνιούνται ακόμα κι ας είναι η αράχνη νεκρή; 
Ε αυτός είναι ο ζεϊμπέκικος κι όπως κάθε ποδάρι έχει τον δικό του διαφορετικό σπασμό έτσι και κάθε χορευτής έχει τον δικό του τρόπο τις δικές του κινήσεις» 
Ο χορός των νεκρών, ο χορός των χαμένων, ο χορός των πονεμένων. 
Ο χορός των μόνων όπως μόνοι είμαστε όλοι μπροστά στον πόνο και στον θάνατο.
Υπάρχουν δυό ειδών ζεϊμπέκικοι. 
Ο ένας είναι ο πεταχτός και τον χορεύουν οι νέοι. 
Ο άλλος είναι ο αργός ο βαρύς κι ασήκωτος, τον λένε γιουρούκικο και τον χορεύουν οι έμπειροι οι μάγκες. 
Ο πεταχτός έχει σάλτα και πηδήματα και πολεμάει από το στήθος κι απάνω. Στον πεταχτό δε ανήκουν και τα χτυπήματα της φτέρνας κίνηση που υποδηλώνει ότι ο χορευτής-πολεμιστής αντέχει ακόμα και στέκεται στα πόδια του και πως όσο οι φτέρνες του είναι αλάβωτες αυτός δεν πέφτει. 
Θυμήθηκε κανείς τον Αχιλλέα μήπως;;; 
Αντίθετα ο γιουρούκικος ζεϊμπέκικος είναι σέρτικος, ο χορευτής είναι σχεδόν ακίνητος και περιστρέφεται πολεμώντας χαμηλά, στην κοιλιά και κάτω. Μου λεγε ο κυρ Κώστας πως παλιά οι παππούδες του χρησιμοποιούσαν τον ζεϊμπέκικο σε επιδείξεις οπλομαχητικής με μαχαίρι..
Η ιεροτελεστία τώρα του ζεϊμπέκικου ξεκινάει πολύ πριν. 
Δεν νοείται είναι νόμος απαράβατος για να χορέψει κανείς τον χορό αυτό να έχει πρώτα το κεφάλι του «γεμάτο» να έχει πιει δηλαδή αρκετά. «χωρίς θεία κοινωνία ζεϊμπέκικος δεν γίνεται» μου έλεγε ο κυρ Κώστας όπου ως θεία κοινωνία εννοούσε βέβαια την πόση μιας τουλάχιστον τρίλιτρης νταμιτζάνας κρασιού. «Η ζαλάδα της μάχης δεν διαφέρει γιέ μου από την ζαλάδα του κρασιού κι ο ζεϊμπέκικος είναι μάχη» μου ‘λεγε. 
Πιές για να χορέψεις και μην χορέψεις αν δεν πιείς, νόμος. 
Ένας άλλος νόμος του ζεϊμπέκικου είναι πως δεν χορεύεται ποτέ στο χώμα. 
Ο ζεϊμπέκικος χορεύεται στο πλακόστρωτο, στα μαρμαρένια αλώνια, στην πλατεία του χωριού και στην αυλή του χάρου. 
Ζεϊμπέκικος δεν χορεύεται στα οικογενειακά γλέντια στις χαρές και στα πανηγύρια παρ’ εκτός ως εξαίρεση αν ένας κάποιος θέλει να εκφράσει τον δικό του τον προσωπικό του πόνο ικετεύοντας εν μέσω της κοινότητας. 
Δεν είναι χορός της χαράς είναι χορός χθόνιος του θανάτου και του πόνου. 
Δεν δημιουργεί ατμόσφαιρα μόνο εκφράζει το συναίσθημα του χορευτή. 
Δεν εκφράζει το σύνολο εκφράζει μόνο τον πόνο του ενός που κάθε φορά χορεύει. 
Τον χορευτή που χορεύει ζεϊμπέκικο δεν τον ενοχλεί κανείς. 
Εκείνη την ώρα αυτός είναι ο ιερέας της ζωής του και ο ελάχιστος σεβασμός απαγορεύει γονατιστούς τριγύρω να του βαράνε παλαμάκια. Για να μην πω για κάτι κουτσαβάκικες γελοιότητες με κρασοπότηρα στο κεφάλι και για… διαλλείματα προς πόση.
Όταν λοιπόν ήρθε η ώρα να κάνω την θεωρία πράξη μ’ έβαλε ο κυρ Κώστας στην αυλή μ’ έκανε στουπί στο μεθύσι σηκώθηκε τρικλίζοντας κι αυτός μέτρησε τέσσερα επί τέσσερα βήματα οριοθέτησε τις γωνίες με βασιλικούς στην γλάστρα μου χάρισε ένα μαντήλι που ‘χε φέρει από την πατρίδα του μου το φόρεσε στο λαιμό και μ’ έβαλε να χορέψω. «κλαψε και χόρεψε τώρα που είσαι νιός και όλα τα μπορείς» μου είπε και αφού στραγγίξαμε άλλη μια φορά τα ποτήρια μπήκα στον χορό. 
Εκεί σ’ εκείνη την αυλή με τα ζουμπούλια τους βασιλικούς τις λεβάντες και τους πανσέδες μια φορά την εβδομάδα επί ένα ολόκληρο καλοκαίρι μάθαινα ζεϊμπέκικο. 
Μια φορά μάλιστα θυμάμαι εκεί που χόρευα «τα δυο σου χέρια πήρανε βεργούλες και με δείρανε» (μόλις είχα φάει μια γερή χυλόπιτα χαχα) μου έπεσε από την τσέπη ένα κέρμα κι έσκυψα ο νέος να το μαζέψω αλλά αμέσως πετάχτηκε ο κυρ Κώστας έδωσε μια κλωτσιά στο νόμισμα και με στριφογύρισε από τον ώμο «ρε αν η γκόμενα δεν άξιζε μία προς τι το ζεϊμπέκικο»; «στον πόλεμο θα έσκυβες να πιάσεις το κέρμα αν σου έπεφτε»; «ρε όταν πεθάνω εσύ θα σκέφτεσαι τις τσέπες σου»;
ΟΧΙ κυρ Κώστα σου τ' ορκίζομαι!!! 

Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2010

Το καλό σενάριο της αναδιάρθρωσης

Του Δημήτρη Τσιόδρα

Η «αναδιάρθρωση» έχει γίνει λέξη-ταμπού. Παρότι η πλειονότητα των ξένων αναλυτών προεξοφλεί πως η χώρα μας θα αναγκαστεί να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους, ο Γ. Παπανδρέου και οι υπουργοί εξακολουθούν σε όλους τους τόνους να διαψεύδουν μετά βδελυγμίας τέτοιο ενδεχόμενο.
Αλλά οι διαψεύσεις σε αυτά τα ζητήματα είναι αυτονόητες. Οπως οι υποτιμήσεις των νομισμάτων και οι πρόωρες εκλογές, έτσι και οι αναδιαρθρώσεις δεν προαναγγέλλονται. Και είναι φυσικό, αφού οποιαδήποτε επιβεβαίωση περί αναδιάρθρωσης θα δημιουργήσει σειρά αρνητικών παρενεργειών που πιθανόν να προσλάβουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
Πριν σπεύσουμε να σταματήσουμε την κουβέντα, ας εξετάσουμε το ζήτημα στις πραγματικές του διαστάσεις. Αναδιάρθρωση μπορεί να γίνει με δύο τρόπους: με το «κούρεμα» (haircut) στην τιμή των ομολόγων (σας χρωστάω 100, σας δίνω 60) ή με την επέκταση στο χρόνο αποπληρωμής.
Οι κάτοχοι του ελληνικού χρέους είναι το ΔΝΤ, οι χώρες της Ε.Ε., η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ευρωπαϊκές και ελληνικές τράπεζες, θεσμικοί επενδυτές (fund, ασφαλιστικά ταμεία) και, σε πολύ μικρό ποσοστό, ιδιώτες. Η λύση του haircut θα είχε εξαιρετικά επώδυνα αποτελέσματα, ιδίως για τις ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, και θα έβαζε τη χώρα σε μεγάλες περιπέτειες.
Η λύση της γενικής επέκτασης του χρόνου αποπληρωμής θα δημιουργούσε επίσης αλυσίδα προβλημάτων με απροσδιόριστη κατάληξη. Ομως το 2013, περισσότερο από 50% του ελληνικού χρέους θα βρίσκεται στα χέρια του ΔΝΤ και των χωρών της Ε.Ε. (110 δισ. ευρώ) και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (περισσότερα από 60 δισ. ευρώ). Θα μπορούσε λοιπόν να γίνει συμφωνία με το ΔΝΤ, την Ε.Ε. και την ΕΚΤ για διευκόλυνση της Ελλάδας στην αποπληρωμή τα έτη που θα υπάρχει μεγάλο βάρος (2014-2015) και στην καταβολή των χρημάτων κάποια χρόνια αργότερα. Προϋπόθεση γι' αυτό, η δημιουργία όρων που θα πείθουν ότι θα είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας (μείωση ελλειμμάτων και χρέους, διαρθρωτικές αλλαγές, επιστροφή σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης).
Το πρόβλημα ήδη συζητείται διεθνώς. Στο περιβόητο άρθρο του στους «Financial Times», που συνυπογράφει με τους Peter Bofinger, Henric Enderhein και Andre Sapir και προκάλεσε θόρυβο στην Ελλάδα, ο σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου Tommaso Padoa-Schioppa μιλάει για αναδιάρθρωση. Αλλά ταυτόχρονα αναφέρεται και στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), το οποίο, κατά τους συντάκτες, πρέπει να έχει μόνιμο χαρακτήρα, να παρέχει δάνεια με χαμηλό επιτόκιο σε χώρες που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα και να συμβάλλει στην αντιμετώπιση κρίσεων και στη σταθερότητα στην ευρωζώνη. Παράλληλα, προτείνεται να συμβάλλει και σε διαδικασίες αναδιάρθρωσης χρεών. Γιατί όχι;
Για το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους γίνονται διάφορες μελέτες διεθνώς. Σε μια από αυτές, από τους Mitu Gulati και Lee Buchheit στο Duke University με τίτλο «How to Restructure Greek Debt», σε 13 σελίδες αναλύονται κυρίως οι νομικές πτυχές του θέματος της αναδιάρθρωσης χρέους που βρίσκεται στα χέρια τραπεζών και θεσμικών επενδυτών και επισημαίνονται τα πολλά πλεονεκτήματα αλλά και τα σοβαρά μειονεκτήματα. Η αναδιάρθρωση μπορεί να γίνει με την ανταλλαγή ομολόγων που λήγουν σε σύντομη χρονική διάρκεια με άλλα, τα οποία λήγουν πολύ αργότερα. Νομικά η αναδιάρθρωση είναι σχετικά εύκολη, αφού πάνω από το 90% του χρέους «κυβερνάται» από τον ελληνικό νόμο. Αρα μπορεί να γίνει αναδιάρθρωση με αλλαγή του. Το μεγάλο πρόβλημα, σύμφωνα με τους συντάκτες, σ' αυτή τη λύση είναι ότι πάνω από το 30% του χρέους βρίσκεται στα χέρια ελληνικών τραπεζών και ασφαλιστικών ταμείων, γεγονός που θα δημιουργήσει σοβαρές αναταράξεις στην ελληνική οικονομία. Επίσης θα προκαλέσει ντόμινο σε αδύναμες χώρες της ευρωζώνης (θα κάνουν το ίδιο), θα δυσκολέψει τη μελλοντική πρόσβαση στις αγορές, αφού όλοι θα φοβούνται ότι «τα ίδια θα γίνουν και στο μέλλον» και πιθανόν να σημαίνει έξοδο από την ευρωζώνη.
Η συζήτηση λοιπόν έχει αρχίσει. Η «γενική» αναδιάρθρωση μπορεί να γίνει μόνο αν τα πράγματα φθάσουν στο απροχώρητο. Αναδιάρθρωση σε συμφωνία με Ε.Ε., ΔΝΤ και ΕΚΤ είναι μια καλή λύση που θα έδινε ανάσες. Ομως, για να φθάσουμε σ' αυτήν πρέπει η χώρα να ανακτήσει την αξιοπιστία της.

Το δράμα του πλούσιου φοροφυγά

Την ώρα που εσύ Νεοέλληνα διαβάζεις τούτη την ανάρτηση στο αναπαυτικό σου κάθισμα απολαμβάνοντας ζεστό καφέ, κάποιοι συμπατριώτες σου πλήττονται βάναυσα απ΄τη δυσχερή οικονομική κατάσταση.
Εσύ είσαι ένας συνηθισμένος και τυχερός αστός με ευοίωνη μοίρα. Έχεις για σπίτι ολόκληρο διαμέρισμα πολυκατοικίας.
Δε μπορείς να συναισθανθείς το πόνο και τη θλίψη που κατατρύχει τους αδίκως και από παντού βαλλόμενους.
Με τις κατοικίες τους να έχουν απόσταση χιλιομέτρων απ΄τα αστικά κέντρα, δίνουν καθημερινή μάχη εναντίων της μοναξιάς και της αποξένωσης.
Οι συνοικισμοί τους κακόφημοι, γνωστοί και ως ... γκέτο των βορείων προαστίων. Κάθε χειμώνα οι παγεροί βοριάδες μαστίζουν τα μελανιασμένα σώματα τους.
Τώρα μάλιστα είναι αναγκασμένοι να υπομείνουν και τις ψυχρές αποφάσεις της κυβέρνησης.
Το επίδομα θέρμανσης πισίνων απ΄ότι φαίνεται θα αποτελέσει παρελθόν.
Ένα από τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα αφαιρείται με τόσο σκληρόκαρδο τρόπο, την ίδια στιγμή που η τιμή του χλωρίου φτάνει στα ύψη.
Τα κρούσματα πνευμονίας θα αυξηθούν ραγδαία.
Οι γιατροί πάλι θα προσφέρουν ανιδιοτελώς τις υπηρεσίες τους. Με εκατοντάδες πελάτες και δηλωτέο ετήσιο εισόδημα λιγότερο των δέκα χιλιάδων ευρώ, γίνεται ευρέως αντιληπτό το τεράστιο φιλανθρωπικό τους έργο.
Όμως αυτή η προσφορά εις την κοινωνίαν αποκρύπτεται σκοπίμως.
Μόνο κάποιοι γιατροί χωρίς σύνορα πρωταγωνιστούν στις τηλεοπτικές καμπάνιες.
Σπανίως, οι δημοσιογράφοι στην προσπάθεια τους να δείξουν κοινωνική ευαισθητοποίηση προβάλουν τον αγώνα και τη βιοπάλη των πωλητών φεράρυ που δηλώνουν μηνιαίο εισόδημα γύρω στα εφτακόσια ευρώ.
Λίγοι γνωρίζουν επίσης για το κύκλο των χαμένων οδοντιάτρων.
Άτομα των οποίων οι μισθοί προσέγγιζαν τα επιδόματα ανεργίας.
Καταρρακωμένοι εργολάβοι, έρμαια της οικονομικής κρίσης. Εφοριακοί που ο φόρτος εργασίας τους κάνει μέχρι και να ξεχνάν τη σύνταξη της φορολογικής τους δήλωσης.


Εσύ άραγε τι έχεις να πεις και προπαντώς τι έχεις να κάνεις για όλα αυτά ευκατάστατε Έλληνα ;
Από anthropiniepanastasi

Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010

Ο μεγάλος πόλεμος του ευρώ

Οι οπαδοί δύο συγκρουόμενων- και με διαφορετικά συμφέροντα- πολιτικοοικονομικών απόψεων για το μέλλον της ευρωζώνης έχουναρχίσει να επιδίδονται σε λυσσαλέα μάχη, γνωρίζοντας ότι ο... πόλεμος δεν θα κριθεί παρά σε δύο και πλέον χρόνια. 
Από τη μια μεριά είναι οι οπαδοί της ευρωπαϊκής ενοποίησης, στον πυρήνα της οποίας βρίσκεται το ευρώ, οι οποίοι υποστηρίζουν πως το ευρωπαϊκό ταμείο των 440 δισ. ευρώ (περίπου 750, εάν συνυπολογιστεί και η συνδρομή του ΔΝΤ και της Κομισιόν) πρέπει να συνεχίσει τη λειτουργία του και μετά το 2013, παρά τον αρχικό όρο που είχε θέσει η Γερμανία περί αυτοδιάλυσής του σε περίπου τρία χρόνια από σήμερα. 
Οπως λένε, δεν υπάρχει καμία εγγύηση πως οι χώρες που δυσκολεύονται να δανειστούν στις αγορές- μεταξύ των οποίων η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και ενδεχομένως και η Ισπανία και η Ιταλία σε λίγο καιρό- θα μπορέσουν να τα καταφέρουν το 2013. Κάθε άλλο, η δυναμική του χρέους τους και η στάση των αγορών προδικάζουν τουλάχιστον μία «χαμένη δεκαετία». 

Το «όραμα». Στον αντίποδα αυτής της σχολής, πρωτεργάτες της οποίας είναι όλοι οι κορυφαίοι οικονομολόγοι της Ενωσης, περιλαμβανομένων του κ. Σιόπα και του κ. Παπαδήμου- που εκτός από οικονομικοί σύμβουλοι του Πρωθυπουργού τυγχάνουν και αρχιτέκτονες της ΟΝΕ-, βρίσκεται η γερμανική καγκελαρία. 
Για την ακρίβεια, κάποιες μη κατονομαζόμενες δυνάμεις στους κόλπους της, που δεν αρκούνται στην προώθηση των πιο σκληρών δημοσιονομικών και αντιαναπτυξιακών πολιτικών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο- όπως φάνηκε και με τις ανακοινώσεις της Κομισιόν για τις κυρώσεις - αλλά «οραματίζονται» ένα μικρό και σκληρό ευρώ, μονάχα για τις «υγιείς δυνάμεις»: τη Γερμανία, τη Φινλανδία, την Αυστρία, το Λουξεμβούργο, την Ολλανδία, το Βέλγιο και τη Γαλλία- εφόσον φυσικά η τελευταία το θελήσει, διότι παραδοσιακά πρόκειται για χώρα φανατική της ενοποίησης και όχι της διάλυσης! 
Σε αυτό το σκληρό ευρώ δεν θα χωρούν ούτε τα «κακά παιδιά» του ευρωπαϊκού Νότου, που κάθε τόσο χρειάζονται τα λεφτά των πλουσίων χωρών για να γλιτώσουν τη χρεοκοπία, ούτε οι Ανατολικοευρωπαίοι για τους οποίους ο Χέλμουτ Κολ έδωσε κάποτε μάχη για να εισέλθουν στην Ενωση. 
Οι... απόκληροι μπορούν να δημιουργήσουν ένα άλλο ευρώ, παρακατιανό, ή να επιλέξει ο καθένας την πορεία του. 


«Κοντή μνήμη». Οι κύκλοι της καγκελαρίας που έχουν βάλει αυτούς τους αντιευρωπαϊκούς στόχους γνωρίζουν φυσικά ότι δεν είναι εύκολο να τους πετύχουν. 
Αλλωστε, σύμφωνα με πληροφορίες, τους έχει επισημανθεί ότι θα δημιουργηθούν τεράστιες επιπλοκές- νομικές, οικονομικές και πολιτικές. 
Είναι όμως μια προοπτική ελκυστική για μια γενιά γερμανών πολιτικών που δεν έχουν ζήσει τα τραύματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που θεωρούν ότι μέχρι τώρα η Γερμανία όλο δίνει στην Ευρώπη όταν όλοι οι άλλοι κοιτούσαν το εθνικό συμφέρον τους- και που αφουγκράζεται την ενόχληση και τον ευρωσκεπτικισμό του μέσου Γερμανού. 
Πρόκειται επίσης για ανθρώπους με «κοντή μνήμη» που ξεχνούν, για παράδειγμα, πως χάρη στην Ευρώπη και τον περίφημο γαλλογερμανικό άξονα η Γερμανία απέκτησε και πάλι πολιτική νομιμοποίηση στη διεθνή σκηνή, αλλά και τεράστια οικονομική ανάπτυξη λόγω της εσωτερικής αγοράς που απορρόφησε πρωτίστως γερμανικά προϊόντα. Τώρα, τα βλέμματα του Βερολίνου στρέφονται στην Κίνα ή τη Βραζιλία και την Ινδία- και το ευρωπαϊκό όραμα έχει ξεφτίσει. 

Δεν θα γλιτώσει... Οι οπαδοί της ενοποίησης, πάλι, γνωρίζουν πως είναι πολύ αργά για την Ευρώπη να γυρίσει στην εποχή με τα «κουτάκια»- και ο κόσμος έχει περάσει ανεπιστρεπτί στη λογική των συγκοινωνούντων δοχείων. 
Πιθανή χρεοκοπία της Ελλάδας ή της Ιρλανδίας ή της Πορτογαλίας μπορεί πάρα πολύ εύκολα να μετατραπεί σε κρίση πανευρωπαϊκή από την οποία δεν θα γλιτώσει ούτε η πάλαι ποτέ γερμανική ατμομηχανή. 
Και ότι η αλληλεγγύη και η σύγκλισημε όποιους όρους ορίζουν κάθε φορά οι πολιτικές ισορροπίες- είναι προϋπόθεση για να μπορεί να σταθεί η Ευρώπη στον κόσμο. 

Και τα επόμενα δύο χρόνια κάθε πλευρά μπορεί να ετοιμάσει τα σχέδιά της- διά παν ενδεχόμενον...


Από kafeneio


Κανόνες Οδήγησης Ελλήνων

* Τα φλας προδίδουν την επόμενη κίνηση σου. Ο γνήσιος Έλληνας οδηγός δεν τα χρησιμοποιεί ποτέ.



* Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κρατάτε απόσταση ασφαλείας από το προπορευόμενο όχημα διότι στο κενό που αφήσατε μπορεί να «χωθεί» κάποιο άλλο όχημα φέρνοντας σας σε ακόμα πιο δύσκολη θέση.


* Όσο πιο γρήγορα διασχίσετε ένα κόκκινο φανάρι, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να συγκρουσθείτε με άλλο όχημα.


* Ποτέ μα ποτέ μην ακινητοποιήσετε το όχημα σας σε πινακίδα 'STOP'. Τα οχήματα που σας ακολουθούν δεν θα περιμένουν αυτή την αντίδραση σας, με αποτέλεσμα να καρφωθούν» πάνω σας.


* Ποτέ μην κλείσετε το δρόμο σε ένα σαραβαλάκι. Ο οδηγός του δεν έχει τίποτα να χάσει.


* Το φρενάρισμα πρέπει να γίνετε όσο πιο αργά μπορείτε για να σιγουρέψετε την καλή λειτουργία του ABS , το οποίο με τη σειρά του θα σας ανταμείψει με ένα χαλαρωτικό μασάζ του ποδιού σας. Για τους μη κάτοχους ABS είναι μια ευκαιρία να τεντώσουν τα πόδια τους.


* Ποτέ μην προσπερνάτε από αριστερά όταν μπορείτε να το κάνετε από δεξιά. Είναι μια ευκαιρία να γελάσετε καθώς ο οδηγός του οχήματος που μόλις προσπεράσατε τρομάζει.


* Τα όρια ταχύτητας είναι αυθαίρετοι αριθμοί που δίνονται μόνο ως πρόταση και δεν είναι προφανώς εκτελέσιμα στην Ελλάδα.


* Βρίσκεστε στην αριστερή λωρίδα με τρελό μποτιλιάρισμα και δεν υπάρχει χώρος να κινηθείτε ούτε εκατοστό. Ο οδηγός του οχήματος που βρίσκετε ακριβώς από πίσω σας, ο οποίος κορνάρει και αναβοσβήνει τα φώτα, είναι πεπεισμένος πως μπορεί να τα πάει καλύτερα από εσάς, αν ήταν στην θέση σας.


* Μάθετε να αλλάζετε λωρίδες με γρήγορους χειρισμούς. Χάρις στον υπουργό συγκοινωνιών, η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια απέραντη πίστα με τρύπες-κλειδιά οι οποίες έχουν τοποθετηθεί σε καίρια σημεία για να ελέγξουν τα αντανακλαστικά σας.


* Είναι παράδοση στην Ελλάδα να κορνάρεις μόλις ανάψει το πράσινο φανάρι ακόμα και αν είστε πρώτος σ' αυτό.


* Ποτέ μην κάνεις χώρο σε αντίθετα διερχόμενο όχημα όταν κινείσαι αντίθετα σε μονόδρομο. Ο οδηγός του θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον παράλληλο μονόδρομο, άρα για να κινείτε στον ίδιο δρόμο με εσάς μάλλον το κάνει επίτηδες.


* Θυμηθείτε ότι ο σκοπός κάθε Έλληνα οδηγού είναι να φτάσει πρώτος και θα κάνει ότι χρειαστεί γι αυτό.


* Πάντα θα υπάρχει ένας πολύ καλός λόγος για τον οποίο εσείς θα βιάζεστε. Αντιθέτως όλοι οι υπόλοιποι οδηγοί των οχημάτων που θα συναντήσετε στον δρόμο σας δεν έχουν ιδέα γιατί πήραν τους δρόμους σήμερα.


* Το προστατευτικό κράνος φοριέται στον αγκώνα για ανεξακρίβωτους ακόμα λόγους. Σας συμβουλεύουμε να ακολουθήσετε και εσείς τη μόδα.


* Οι προστατευτικές ζώνες είναι επικίνδυνες. Έρευνες στην Ελλάδα έδειξαν ότι χιλιάδες crash test κάνουν λάθος. Άμα είναι γραπτό σου, θα πας κι ας φοράς ζώνη...


* Ανεξαρτήτως άσματος, το στερεοφωνικό του οχήματος σας πρέπει να παίζει στο φουλ. Με αυτό τον τρόπο διασκεδάζετε τους πεζούς που περιμένουν υπομονετικά πότε θα τους δώσει κάποιος προτεραιότητα να διασχίσουν την διάβαση.


* Οι πεζοί είναι οι κυριότεροι εχθροί των οδηγών, διότι καταλαμβάνουν χώρο στα πεζοδρόμια με αποτέλεσμα να μην μπορούν να σταθμεύσουν αυτοκίνητα και διασχίζουν τους δρόμους αναγκάζοντας τα διερχόμενα οχήματα να ελαττώσουν ταχύτητα.
 
Αφιερωμένο στις νέες  Michele Mouton αλλά και νέους Walter Rohrl

Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2010

Ανέκδοτο -Η ξανθιά και ο μπάρμαν

Κάποιο βράδυ σε ένα πολυσύχναστο μπαρ, μία ξανθιά θεογκόμενα, πλησιάζει στον πάγκο και κάνει νόημα στον μπάρμαν. 
Ο μπάρμαν, ένας τύπος με πυκνό μούσι, πλησιάζει, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη.


Η κοπέλα του κάνει νόημα να έρθει πολύ κοντά και έρχονται σχεδόν πρόσωπο με πρόσωπο.
- Να σου πω, λέει η κοπέλα χαϊδεύοντας του ναζιάρικα το μούσι. Έχετε κοκτέιλς; 

- Μα φυσικά και έχουμε, απαντάει ο μπάρμαν ενθουσιασμένος. 

Η κοπέλα γίνεται πιο διαχυτική και αρχίζει να του χαϊδεύει τα μαλλιά... 

- Tequila Sunrise έχετε; ρωτάει η κοπέλα.

- Σαφώς και έχουμε, απαντάει ο μπάρμαν ενώ η κοπέλα συνέχιζει να του χαϊδεύει τα μαλλιά και το μούσι... 

- B52 έχετε; 

- Και Β52 έχουμε, λέει ο μπάρμαν φανερά ξαναμμένος με τα χαϊδολογήματα.

- Ωραία... ωραία... Kamikaze έχετε; 

- Βεβαίως και έχουμε Kamikaze. 

Η κοπέλα πλέον του χαϊδεύει πολύ προκλητικά το μούσι και τα μαλλιά και με τα δύο χέρια κι έτσι όπως κοιτιούνται στα μάτια, του λέει:

- Πολύ όμορφα... Κωλόχαρτο στις γυναικείες τουαλέτες όμως γιατί δεν έχουμε;

Ιδιόρρυθμη Μονή Βατοπεδίου

“Η μάχη του Βατοπεδίου άρχισε το 1984. Στο μοναστήρι είχαν απομείνει 14 ηλικιωμένοι μοναχοί. Η Πατριαρχική Εξαρχία τους ζήτησε να δεχθούν «αδελφότητα αδιαβλήτου ηθικού κύρους» για να ενισχυθεί η δύναμη της μονής. Οι Βατοπεδινοί αντέδρασαν γιατί έτσι θα έχαναν τον έλεγχο του μοναστηριού (και της περιουσίας του). Το 1985, για πρώτη φορά στην αγιορείτικη ιστορία, η Ιερά Επιστασία στέλνει εγκύκλιο σ’ όλα τα μοναστήρια και απειλεί με «δυναμική επέμβαση», αν οι Βατοπεδινοί δεν δεχτούν άλλους μοναχούς. Ταυτόχρονα εξαπολύεται επίθεση φημών εναντίον των Βατοπεδινών, που κατηγορούνται για ηθικά παραπτώματα και ομοφυλοφιλία. Το ότι οι περισσότεροι ήταν «γερόντια» δεν είχε σημασία. Η επίθεση ήταν τόσο πετυχημένη, ώστε το Ασοσιέτεντ Πρες να μεταδώσει σ’ όλο τον κόσμο ότι: «Μία δράκα μοναχών του Βατοπεδίου που κατηγορούνται για ομοφυλοφιλία και άλλα παραπτώματα κλείστηκαν στην Μονή και αρνούνται να την παραδώσουν».



“Το 1986 το σκάνδαλο αρχαιοκαπηλίας του δόκιμου μοναχού Αναστασίου έδωσε την χαριστική βολή στους Βατοπεδινούς ιδιορρυθμίτες. Αποδείχτηκε ότι δεν μπορούσαν να διαφυλάξουν τις μυστικές κρύπτες και τους αμύθητους θησαυρούς της μονής τους. Παράλληλα, πολλά στοιχεία έδειχναν ότι την ακίνητη περιουσία του Βατοπεδίου την ροκάνιζαν επιτήδειοι δικηγόροι και επιχειρηματίες, την στιγμή που πολλά κτίρια του απέραντου μοναστηριού κατέρρεαν”


Συμπληρώνω με στοιχεία από έρευνα της Ελευθεροτυπίας” τον Αύγουστο του 1992, όπως αναδημοσιεύτηκε :

 
“…πολλοί ιδιορρυθμίτες μοναχοί πρωταγωνίστησαν σε υποθέσεις ιεροσυλίας και αρχαιοκαπηλίας. Η οικονομική ανέχεια ανάγκασε πολλά μοναστήρια να βγαίνουν στην ζητιανιά. Παρατηρήθηκε το φαινόμενο να οργανώνονται «ζητείες» (ζητιανιές) στις ορθόδοξες χώρες για να μαζευτούν χρήματα και να αντεπεξέλθουν οι μονές στα χρέη τους. Όποιος μοναχός ολοκλήρωνε αποτελεσματικά την ζητιανιά γινόταν αυτοδικαίως και Ηγούμενος ……Η ανέχεια, η αμάθεια και η ηθική ανεπάρκεια πολλών ιδιορρυθμιτών δημιούργησε αρκετά σκάνδαλα ιεροσυλίας και αρχαιοκαπηλίας στο Αγιον Όρος. Αποκρουστική ήταν η υπόθεση ιεροσυλίας στην μονή Παντοκράτορος (το μοναδικό μοναστήρι που παραμένει και σήμερα ιδιόρρυθμο). Στα 1885 ο σκευοφύλαξ της μονής Αγάθων έκοψε κομματάκια τα άγια λείψανα και τα πούλησε σε Ρώσους. Λίγο αργότερα, στα 1898, ο εκκλησιάρχης έκλεψε το σπουδαιότερο περγαμηνό έγγραφο της μονής, το Ευαγγέλιο του οσίου Ιωάννου του Καλυβίτη (11ου αιώνα). Ο συνεργός του, ένας δόκιμος μοναχός, συνελήφθη στην Αθήνα όταν προσπάθησε να πουλήσει το σπανιότατο κειμήλιο σε αρχαιοκάπηλους. Μία αποκρουστική υπόθεση ιεροσυλίας συνέβη τον Δεκέμβριο του 1989 στη μονή Μεγίστης Λαύρας. Μία σπείρα από την Χαλκίδα διέρρηξε το σκευοφυλάκιο κι έκλεψε (ανάμεσα στ’ άλλα) τον μεγαλύτερο στον κόσμο σταυρό από Τίμιο Ξύλο, δώρο στη μονή του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά το 963! Αρχηγός ήταν ο πρώην ιδιορρυθμίτης μοναχός της Λαύρας στο διάστημα 1968-70 Ανδρέας Κ. Χατζηιωάννου. …Οι υποθέσεις ιεροσυλίας, οι αρχαιοκαπηλίες, τα σεξουαλικά σκάνδαλα αποτελούν τις αποδείξεις για το χαμηλό επίπεδο της εκτός κοινοβίων αγιορείτικης κοινωνίας, πριν το 1970″.


“…..Σύμφωνα με τις μαρτυρίες της εποχής ήταν μια μικτή υπόθεση αρχαιοκαπηλίας και σεξ…Αυτές οι… «μικτές υποθέσεις» συνεχίστηκαν και φθάνουν μέχρι την εποχή μας. Οι φήμες στην δεκαετία του ’70, που αναπαράγονται ακόμα στις γειτονικές με το Αγιον Όρος περιοχές, οργίαζαν κι έλεγαν ότι οι σπείρες των αρχαιοκάπηλων έστελναν «καραβιές με αγοράκια» στα ιδιόρρυθμα μοναστήρια και για τις υπηρεσίες τους πληρωνόντουσαν με εικόνες, χειρόγραφα και άλλα κειμήλια, που οι ιδιορρυθμίτες έβγαζαν από τις μυστικές κρύπτες.


Η πιο πρόσφατη «μικτή υπόθεση» συνέβη το 1986 στην ιδιόρρυθμη (τότε) μονή Βατοπεδίου και κατέληξε σε τραγωδία. Ο δόκιμος μοναχός Αναστάσιος Δανδίκας έκλεψε με δυο φίλους του 2 λειτουργικά ειλητάρια 13ου και 14ου αιώνα, 7 αυτοκρατορικά φιρμάνια και διάφορες εικόνες. Τα φυγάδευσαν από μυστικά μονοπάτια στην Κατερίνη. Ένας μέλος της σπείρας συνελήφθη από την Ιντερπόλ στο Μόναχο ενώ προσπαθούσε να πουλήσει τα κειμήλια. Ο πρώην μοναχός Αναστάσιος πέθανε από Έιτζ στις 6 Ιανουαρίου 1992 στο «Νοσοκομείο Παπανικολάου» της Θεσσαλονίκης...”.


Απόσπασμα από roides.blog

Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2010

Καλό Μήνα


Επίκαιρες Ερωτήσεις

1η. Πώς βγάζουν οι Άγγλοι τα προφυλακτικά;

-Κλάνοντας.



2η. Τί είναι αυτό που είναι άσπρο και κρατάει μαστίγιο;

-Η μαλακία που σε δέρνει!

Αχ, Κώστα!

Αχ Κώστα, Κώστα, Κώστα (Καραμανλή). 
Πως τα κατάφερες ρε θηρίο και ξαναβρέθηκες στο προσκήνιο; 
Πως κατάφερες να σε ξαναγαπήσει το κόμμα σου, που πριν δέκα μήνες μόνο λόγω του επιθέτου σου δε σ’ είχε πάρει με τις λεμονόκουπες; 
Εσύ που βούλιαξες αύτανδρος ενώ διέθετες 45% και 47% χωρίς αντιπολίτευση, πώς τώρα κατάφερες να βγεις από τα τάρταρα της πολιτικής κόλασης και να ξαναβρεθείς στον αφρό; 
Τι ταχυδακτυλουργία έκανες και ξαφνικά μια ολόκληρη Νέα Δημοκρατία άρχισε να μιλά μόνο για σένα, λες και δεν υπάρχει Σαμαράς; 
Πώς το ‘κανες αυτό βρε αθεόφοβε; Εσύ που (επειδή βαριόσουν ή δεν ήξερες να κυβερνήσεις) είχες εκχωρήσει την οικονομία στον Αλογοσκούφη, τα διαπλεκόμενα στον Σουφλιά και τη διακυβέρνηση της χώρας στον Ρουσόπουλο, πως μπόρεσες τώρα μέσα από την άνυνδρη έρημο μιας ανήκουστης ήττας, να ενεργοποιηθείς τόσο αποτελεσματικά; 
Πώς (χωρίς να βγάλεις άχνα ακόμα) άστραψες και βρόντηξες, σε μια στιγμή που οποιοσδήποτε άλλος θα είχε πάθει κατάθλιψη και ατονία; Πού την έκρυβες τέτοια δύναμη μέσα σου ρε εργαλείο;


Πού τα είχες κρύψει τα αόρατα νήματα που σήμερα κινούν τις καίριες αντιπολιτευτικές κινήσεις του κόμματός σου, πάντα γύρω από το πρόσωπό σου; 

Τι τεχνίτης μέγας που αποδεικνύεσαι τελικά! 
Μόλις προχθές άκουσα τον Τζαβάρα, τέως μέλος της εξεταστικής για το Βατοπέδι, να μας εξηγεί ότι τελικά ορθώς έγιναν οι ανταλλαγές του νερού της Βιστωνίδας με τα Ολυμπιακά ακίνητα. 
Ορθώς είπε! Ρε Μέγιστε, τι back door μπαλιά ήταν αυτή; 
Κατάφερες να πείσεις το κόμμα σου ότι κι εσύ ο ίδιος έλεγες ψέματα όταν αναφερόσουν σε σκάνδαλο που δεν αξιολόγησες αμέσως; 
Για το οποίο μάλιστα έδιωξες απ’ τους εκλογικούς συνδυασμούς όσους υπουργούς σου εμπλεκόντουσαν; 
Αμ το άλλο; Μόλις πρότεινε ο Καρατζαφέρης να σε καλέσουν για μάρτυρα στην επιτροπή μετά την κατάθεση Πελέκη, ο Σαμαράς απείλησε ότι θα κάνει εξεταστική για το μνημόνιο μόλις πάρει(ς) την εξουσία. 
Μια τσακισμένη Νέα Δημοκρατία που κάθε βδομάδα χάνει κι ένα κομμάτι της με διαγραφές και αποχωρήσεις, που βρίσκει αυτή την εσωτερική ορμή όταν πρόκειται για σένα; 
Από πού πηγάζει μια τέτοια απρόσμενη ζωτικότητα μόλις χρειαστεί να σε υπερασπιστεί, ποια αρχέγονη Καραμανλική δύναμη την οδηγεί σε τέτοιας χειρουργικής ακρίβειας χτυπήματα αν είναι να σε προφυλάξει;


Πάει, τελείωσε. Είσαι η συνείδηση της παράταξης σου. 

Είσαι το Κούγκι της Νέας Δημοκρατίας, το Αρκάδι της Δεξιάς. 
Θα προτιμήσουν να ανατιναχτούν όλοι μαζί, παρά να σε παραδώσουν στον εχθρό που ονομάζεται καταδίκη της ιστορίας για τα πεπραγμένα σου. 
Κι αφού μέσα σε δέκα μήνες σε ξαναγάπησε ένα κόμμα που οδήγησες στην καταστροφή, δύσκολο είναι μέσα σε τέσσερα χρόνια να σε ξαναγαπήσει μια χώρα που οδήγησες στη χρεωκοπία; 
Μωρέ εγώ αρχίζω να βάζω από τώρα στοιχήματα ότι θα ξαναγίνεις πρωθυπουργός. Μια χάρη κάνε μου μόνο, Παμμέγιστε εσύ. 
Όταν (ξανα)έλθεις εν τη βασιλεία σου, όταν ξαναδιαβείς θριαμβευτής και υπό τις ιαχές του πλήθους την πόρτα του Μεγάρου Μαξίμου, αυτόν τον Αντώνη τον ταλαίπωρο, που (για χάρη σου) πήρε πάνω του όλη τη μπόρα αυτούς τους πέτρινους μήνες, μην τον ξεχάσεις. 
Δεν ζητά και πολλά ο άνθρωπος, του αρκεί να είναι ένα απλό φανταράκι του Καραμανλισμού. Εσύ όμως μέσα στην μεγαλοθυμία σου, δείξε του ότι ανταμείβεις τους άδολους πιστούς της οικογένειας. 
Ξέρω, τα σοβαρά υπουργεία τα ‘χεις φυλάξει για τον Εφραίμ και τον Θόδωρο που θα ξαναβρεθούν δίπλα σου μετά την ολική επαναφορά σου, αλλά όλο και κάποιο υπουργείο πολιτισμού θα περισσέψει γι’ αυτό τον αφανή ήρωα. 
Κι αν όχι το πολιτισμού, έστω ένα υφυπουργείο. 
Για τους μετανάστες ας πούμε. Εκεί που είναι σήμερα η Άννα (Νταλάρα).

του Δημήτρη Καμπουράκη