Τετάρτη 6 Ιουλίου 2011
Οι κυρίες των κυρίων
Κατά τις 11 το πρωί, λοιπόν, ο φανταράκος έσκαγε μύτη στο δρόμο κρατώντας ένα δίσκο με ένα φραπέ και μια πορτοκαλάδα. Διαφορετικός κάθε μέρα. Περνούσε το δρόμο ο ταλαίπωρος, έμπαινε στην πολυκατοικία και ανεβοκατέβαινε τους ορόφους για να βρει τις κύριες οι οποίες δεν ήταν πάντοτε στο ίδιο σπίτι, έκαναν και ναζάκια. Όλα αυτά εν ονόματι της ιδιότητος της συζύγου στρατιωτικού και της «αυτονόητης» βεβαιότητας ότι τα φαντάρια είναι δούλοι.
Ας μην γίνω άδικη τσουβαλιάζοντας όλες τις συζυγίνες των στρατιωτικών στα κομπλεξαρισμένα, επηρμένα ατομίδια που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη και αξία τους μέσα από τις επωμίδες των κυρίων. Έτσι μεγάλωσαν, έτσι παρέμειναν. Ένα νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις και οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Δεν είναι όλες οι κυρίες των στρατιωτικών έτσι, αλλά δυστυχώς μεγάλη μερίδα συζύγων αξιωματικών, υπαξιωματικών κλπ , αν δεν την ψωνίσει αμέσως με τα σπαθιά, τις δεξιώσεις, τη βιτρίνα του πράγματος δηλαδή, την ψωνίζει στην πορεία. Κάτι οι δεξιώσεις, κάτι οι στρατηγοί, κάτι το εντυπωσιακόν της στολής, κάτι οι τιμητικές διακρίσεις, δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος. Καβαλάει καλάμι και εθελοτυφλεί στην πραγματική ζωή των στρατιωτικών. Δηλαδή τις μεταθέσεις, το τσιγγάνικο σπίτι, την ταλαιπωρία των παιδιών, την αβεβαιότητα της δουλειάς, το όπου γης πατρίς, το «γλείψιμο» και το οσφυοκαμπτικόν που ακολουθείται από πλείστους προκειμένου να εξασφαλιστούν ευνοϊκές μεταθέσεις. Σε καμμιά περίπτωση η ζωή των στρατιωτικών δεν είναι όπως φαίνεται. Και εν ονόματι του «φαίνεσθαι» πολλές φορές καταπίνονται, αντέχονται και ανέχονται καταστάσεις εξαιρετικά δύσκολες.
Εν τούτοις ο εγωισμός και η βλακεία εν τέλει της επίδειξης και της μόστρας οδηγεί τις κυρίες των κυρίων να στέκονται στο «φαίνεσθαι». Θυσιάζουν την αυτονομία τους για να ζουν μέσα από τα αξιώματα των κυρίων. Η ‘σφαγή’ γίνεται στη δεξίωση της Πρωτοχρονιάς και στη γιορτή των Ενόπλων Δυνάμεων. Ποια θα φορέσει τι, ποια θα μιλήσει σε ποιον και ποια θα εντυπωσιάσει τον κόκορα του κοτετσιού, δηλαδή τον στρατηγό. Εκκκολαπτόμενες αξιωματικίνες, έχετε ακούσει το ρητό «η γυναίκα του στρατιωτικού έχει ένα βαθμό πάνω από τον άντρα της». Η ζωή όλη τυλιγμένη γύρω από το κουβάρι που λέγεται «Στρατός». Ψέμμα στο ψέμμα, όπου σχεδόν ποτέ δεν ομολογούνται οι φόβοι για την πιθανότητα της απόρριψης, της περιθωριοποίησης, της χασούρας όλων των πλεονεκτημάτων που έχει η οικογένεια του στρατιωτικού. Και σιγά τα πλεονεκτήματα! Κάποιες δεξιώσεις μέσα στο χρόνο και παρελάσεις όπου τοποθετούνται δίπλα στους επισήμους. Α, και το ψώνιο κάποιων να «φτιάχνονται» όταν χαιρετούν τους ένστολους. Το αφροδισιακό του τίτλου! Και η αποδοχή και η δεδομένη εκτίμηση της εκάστοτε τοπικής κοινωνίας - πόσα καμαρωτά παγώνια δεν έχουμε παρατηρήσει κατα καιρούς- μέχρι το : «δεν μου μιλάτε; Είμαι γυναίκα διοικητού κ Σκ.». Ναι τα’χω δει όλα και τα’χω σιχαθεί επίσης. Έχω γελάσει κοροϊδευτικά και πικρά, όταν διαπιστώνω ότι οι ζωές των κυριών των κυρίων αξιωματικών είναι το απόλυτο τίποτα, η απόλυτη επιφάνεια που εντυπωσιάζει τους επιφανειακούς και τους τιτλοεραστές και απωθεί τους ουσιαστικούς, τους λίγους καλούς και μοιραίους
Ώρες –ώρες τις λυπάμαι για το λουστραρισμένο, θολό τοπίο που επιθυμούν να έχουν στη ζωή τους, παραπαίοντας, παραπατώντας και ακολουθώντας. Οι κυρίες των στρατιωτικών ετεροφωτιζόμενες από τη λάμψη των αστεριών στους ώμους που λάμπουν δυο, άντε τρεις φορές το χρόνο, έχουν κόψει καπίστρι ακολουθώντας το ματαιόδοξο δρόμο της ιδιότητας της κυρίας διοικητού. Εν τούτοις με την ανόητη έπαρση, την ανασφάλεια, την κενότητα κρατούν το κεφάλι αντιπαθητικά ψηλά, όχι αγέρωχα και περήφανα, αλλά απωθητικά, περιπατούν σαν τα πλουμιστά παγώνια ρίχνοντας κλεφτιές ματιες στους περιτρεχάμενους για να δουν αν τις θωρούν. Τόσο θλιβερά. Και πού και πού τους κλείνουν και το μάτι. Είπαμε, εδώ λέμε αλήθειες.
Έχω συναντήσει κυρίες που έχουν μαραζώσει όταν αποστρατεύτηκαν οι σύζυγοί τους απροσδόκητα. Κομματικές αλλαξοκωλιές παίζουν και κατά τις κρίσεις των ανωτάτων αξιωματικών, όπως παντου άλλωστε. Τρέχουν οι ταλαίπωρες πίσω από τις δεξιώσεις, τους νομάρχες, τους δημάρχους, τους παράγοντες της κοινωνίας και αποζητούν την παρελθουσα αίγλη. Κοντά στους απόστρατους δηλαδή. Ψυχές που θυσίασαν μια ζωή όχι ακριβώς στον επαγγελματισμό και στον σεβασμό του στρατεύματος, αλλά στην αίγλη του και στα επιφανειακά πλεονεκτήματα που έχει. Μια ζωή στη ματαιοδοξία και στο δήθεν. Πού θα πάμε, ποιοι θα μας δουν, ποιους θα εντυπωσιάσουμε και πώς θα προαχθούμε. Μια ζωή στο λούκι του «διατάξτε» και του «μάλιστα» για πέντε-έξι τετράωρα αίγλης.
Υπάρχει βεβαίως και η άλλη όψη του νομίσματος: εκείνων των κυριών με όλα τα γράμματα κεφαλαία που είναι οι αφανείς και άγνωστοι στρατιώτες. Έχουν θυσιάσει την προσωπικότητά τους, έχουν σταθεί στο πλάι των κυρίων και έχουν στηρίξει τις όποιες επιλογές τους. Είναι εκείνες που ακούραστα ακολούθησαν τις μεταθέσεις στοχεύοντας στην συγκρότηση της οικογένειας ή εκείνες που ανέχτηκαν ακόμα και βίαιη συμπεριφορά των κυρίων που είχαν μάθει να ακούν μόνο το «μάλιστα». Είναι δύσκολο πράγμα η αποστρατικοποίηση. Αυτές οι γυναίκες δεν καμάρωσαν για να φωτογραφηθούν ή να δεξιωθούν ως γύφτικα σκεπάρνια. Αυτές κατάπιαν πίκρες και έκλαψαν μόνες με την αξιοπρέπειά τους. Σ’αυτή την τελευταία περίπτωση κυριών των κυρίων, θα δώσω τα εύσημα ως Δαβιλά. Σίγουρα δεν έχουν την αξία(;) του ΓΕΣ, αλλά αποτυπώνουν τα δάκρυα, την πίκρα και τα σφιγμένα χείλη της σεμνότητας. Χωρίς αστέρια και φλόγες στους ώμους, τελετές και εμβατήρια.
Της Τζίνας Δαβιλά
Τρίτη 5 Ιουλίου 2011
Λαέ, λαέ, καμάρωσε ΠΑΕ!
Φανταστική (;) συνομιλία μεταξύ μεγαλοπαραγόντων του ποδοσφαίρου:
- Ελα, αγορίνα μου...
- Ελα αγάπη μου...
- Τι κάνεις, ομορφιά μου;
- Τι να κάνω, ψυχούλα μου... Αυτός ο πού... μ' έχει γ..., να πούμε...
- Ποιος πού... να του κλ... τα αρ...;
- Ο μαλάκας ο μεγάλος... Ο πρόεδρος!
- Ο κόκκινος;
- Οχι, ρε, ο κόκκινος, το άλλο το αρ...
- Πες μου απόχρωση να καταλάβω!
- Ο ... ξέρεις...
- Α, ο ... κατάλαβα... Α τον πού...!!!
- Ναι ο μαλάκας, με γα..., να πούμε!..
- Περιστεράκι μου, μίλησες με τον από πάνω;
- Μίλησα, ρε μωρό μου, με δυο υπουργούς, να πούμε, το κέρατό μου το γα... Με τον Γερουλάνο και τον Νικητιάδη...
- Τι να τον κάνεις τον Νικητιάδη ρε, θα κλείσεις δίκλινο σε 5άστερο;
- Ασε ρε το μ... μ' έχει γ..., ο που..., το αρ... το τριπολιτσιώτικο, να πούμε!..
- Με πρωθυπουργό να μιλήσεις, αγορίνα μου... Γιατί μη νομίζεις και μένα με γα... Διότι εδώ σου λέει 1.20-1.30...
- Ο νάνος;
- Το στοίχημα, ψυχή μου... Εσύ τα λεφτά τα πήρες; Την 400άρα την τσίμπησες;
- Την πρώτη δόση μόνο... Εσύ δεν την τσίμπησες;
- Αμα λέμε, με γα..., με γα..., τέρμα! Λέω του άλλου του μαλάκα «κάνε δεξιά, αγορίνα μου, άνοιξε δεξιά να φας το γκολ» κι ο που... κάνει αριστερά...
- Είναι πολύ που...!
- Αλλήθωρος είναι! Και το 'χα ξεχάσει ο μαλάκας... Αυτού του αρ... πρέπει να του τα λες ανάποδα... Δεξιά για να κάνει αριστερά... Κι ήρθε δυάρι, κατάλαβες που... μου;
- Και με διαιτητή το άλλο το αρ...!
- Τον μαλάκα, τον που..., με γα...! Και το 'πα του μεγάλου, αυτόν ούτε σε φιλικό δεν τόνε θέλω, γαμώτο! Αϊ στο διάολο πια, αϊ σιχτίρ, κωλοπαίδια, τον λέιμάν μου μέσα!
- Μη μου συγχύζεσαι αγορίνα, θα ανεβάσεις πίεση!
- Παίρνω φάρμακο... αγάπη μου! Είπα «φάρμακο» και θυμήθηκα... Του τελείωσε του Θανάση το φάρμακο...
- Εχει πίεση ο Θανάσης...
- Οχι, αγορίνα, το «άλλο»... το Αλλο!
- Ααααα, το Αλλο...
- Α, γεια σου, το Αλλο!
- Πες το Αλλο, να συνεννοηθούμε, ρε που... μου!
- Το Αλλο είπα... Το Αλλο λέμε, το Αλλο που είναι Αλλο...
- ΟΚ, αγάπη, πες του θα του στείλω εγώ αύριο...
- Και πιάσε κι αυτόν τον μαλάκα... Πες του να το δώσει 'κεί χάμω γιατί θα τον γα.... θα του κλ... τα αρ... πες του, ναι, αγορίνα μου;
- Ναι, μωρό μου, να πούμε!
- Φιλάκι, να πούμε!
- Φιλάκι, λατρεία μου, τον που... Που να του γα... τα αρ... ο παλιομαλάκας!
- Σ' αγαπώ!
- Γεια σου, αγάπη μου, ψυχή μου, κούκλε μου εσύ! Τα λέμε στη Μαλαισία!
Της Έλενας Ακρίτα
Δευτέρα 4 Ιουλίου 2011
Η Γερμανία θα βγει χαμένη από το ελληνικό δράμα
H υπερψήφιση του νέου ευρωπαϊκού σχεδίου από το ελληνικό Κοινοβούλιο μπορεί να έδωσε χαρά και λίγο ακόμη χρόνο στους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά σίγουρα θα ανεβάσει το τελικό κόστος της κρίσης και όχι μόνο για τη Γερμανία. Κάποιοι θυμούνται ότι πριν από 20 χρόνια ο Νίκολας Ρίντλεϊ υποχρεώθηκε να παραιτηθεί από την βρετανική κυβέρνηση επειδή δήλωσε πως η οικονομική και νομισματική ένωση ήταν μια ‘γερμανική κομπίνα’. Η δήλωσή του αδικούσε τη Γερμανία, πλην όμως ακόμη και σήμερα όλοι συμφωνούν πως η Γερμανία είναι η μεγάλη ωφελημένη του ευρώ. Αυτό ήταν εν μέρει αληθές μέχρι στιγμής, αλλά από εδώ και πέρα θα πάψει να είναι.
Οι Γερμανοί βιομήχανοι σίγουρα επωφελήθηκαν από την νομισματική ένωση, όπως είχαν άλλωστε επωφεληθεί και πριν, από τον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών. Τόσο η ΟΝΕ όσο κι ο Μηχανισμός χρησιμοποιήθηκαν για τη διατήρηση και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων τους. Όμως αυτό έγινε πρωτίστως σε βάρος των Γερμανών καταναλωτών και φορολογουμένων. Στο βαθμό που η ΟΝΕ υπήρξε ‘γερμανική κομπίνα’ αντανακλά μια άρρητη συνωμοσία μεταξύ των Γερμανών βιομηχάνων, τραπεζιτών και πολιτικών. Σίγουρα, εκτός ΟΝΕ, η πιθανή διαρκής ανατίμηση του γερμανικού μάρκου θα μείωνε την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων της γερμανικής βιομηχανίας, παράλληλα όμως θα επέτρεπε την ανάπτυξη άλλων τομέων της γερμανικής οικονομίας – που δεν έχουν αναπτυχθεί αρκετά – ενώ θα συνέτεινε στη βελτίωση των επίπεδων διαβίωσης.
Η επιτυχία των γερμανικών εξαγωγών αντανακλάται στο μεγάλο εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας, αλλά τα τελευταία 9 χρόνια το πλεόνασμα αυτό ανακυκλώνονταν προς τις άλλες χώρες του ευρώ, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Το ενιαίο νόμισμα αντικατέστησε τους κινδύνους του Μηχανισμού Συναλλαγματικών Ισοτιμιών με τους πιστωτικούς κινδύνους, μόνο που οι αγορές αφέθηκαν στην παραπληροφόρηση και εκτίμησαν λάθος τους κινδύνους. Η ΟΝΕ είναι, πρωτίστως, μια πιστωτική φούσκα. Και, βέβαια, οι πιστωτικές φούσκες κάποια στιγμή σκάνε κι αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι ότι πλήττονται οι πιστωτές – αλλά αυτό δεν συμβαίνει μέσα στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση όπου τελικά οι φορολογούμενοι υποχρεώνονται να σώσουν τις γερμανικές και τις άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες.
Παρόλα αυτά σε κάποιο σημείο οι πιστωτές θα υποχρεωθούν να πληρώσουν: το ζήτημα είναι το πώς και το πότε. Καμιά από τις υπό συζήτηση λύσεις για την κρίση της Ευρωζώνης δεν θα δώσει αποτελέσματα γιατί καμιά τους δεν αντιμετωπίζει την ουσία του προβλήματος. Η κρίση δεν είναι πρωτίστως κρίση ελλειμμάτων και χρεών, στην πραγματικότητα έχει στο κέντρο της προβλήματα που παράγονται από την απώλεια της ανταγωνιστικότητας των κρατών στο πλαίσιο της νομισματικής ένωσης. Η θεραπεία που συστήνει η Ευρώπη σήμερα στις υπερχρεωμένες χώρες περιλαμβάνει τα δύο τρίτα της παραδοσιακής συνταγής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου – δρακόντειες περικοπές δαπανών και αύξηση φορολογίας – χωρίς όμως το πολύτιμο τελευταίο τρίτο – την υποτίμηση του νομίσματος. Η εφαρμογή αυτής της κουτσουρεμένης συνταγής θα κάνει, δυστυχώς, τα πράγματα πολύ χειρότερα.
Όσα κονδύλια και αν δοθούν στην Ελλάδα ή τα άλλα κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας, η διάσωση θα καταστήσει δυνατή τη μεταφορά του κινδύνου από τις τράπεζες στους φορολογούμενους, δεν θα αποδώσει όμως κάτι παραπάνω από τη στιγμή που δεν αντιμετωπίζεται το πρόβλημα της απώλειας της ανταγωνιστικότητας.
Ούτε και η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, η μετακύλισή του, ή η πώληση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου που προσφέρει προσωρινή και μόνο ανακούφιση – από τη στιγμή που το μοναδικό όφελος είναι η διαφορά των εισοδηματικών ροών που μεταφέρεται από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα – θα αποδώσουν κάτι ουσιαστικό.
Απόσπασμα από sofokleous10
Κυριακή 3 Ιουλίου 2011
Πατριδίλα
Πατριδίλα! Αυτό είναι η κολόνια, το άρωμα, ο φερετζές του φασίστα. Που δεν σηκώνει, δε φέρει, δεν τιμά τη σημαία της πατρίδας. Την κραδαίνει ως ρόπαλο. Και σκούζει σαν πορτιέρης σε ύποπτο κέντρο συναλλαγών, που απλώς έχει τα χρώματά της σε θολό λογότυπο.
Πατριδίλα! Αυτό είναι το επικοινωνιακό κάδρο των κληρονόμων της εξουσιαστικής εταιρείας Ελλάδα ΑΕ, που τραβάει τάχα μου την προσοχή απ’ το θέμα και το περιεχόμενο του έργου – πίνακα. Είναι η καλά μελετημένη από ειδικούς εικόνα για μάζα ηλιθίων, που θέλει το Καστελόριζο φόντο για την «πρόσκληση» του ΔΝΤ και τη «φιλοξενία» του με τα …κλειδιά στο χέρι.
Πατριδίλα! Αυτό μυρίζει όταν οι νταβραντισμένοι από την καταπίεση, την πλύση εγκεφάλου, την απελπισία της έλλειψης πολιτικής και κοινωνικής παιδείας, φέρουν τη στολή ως κουκούλα στο όνομα ενός λαού που δεν τον αναγνωρίζουν για να του ανήκουν και να τον υπερασπιστούν.
Πατριδίλα! Αυτή είναι η μυρουδιά της υποκρισίας. Η αποφορά. Απ’ όλες τις δημόσιες εικόνες, η θλιβερότερη είναι των υποκριτών εκείνων που υπερασπίζονται το τιμολόγιο με το λεξιλόγιο της τιμής. Είναι η μουντζούρα που αφήνει πίσω της η λογιστική του χαμαιλεοντισμού και ο πολιτισμός – χαρτοπετσέτα.
Πατριδίλα! Είναι η βοθρώδης αντίληψη ότι όλοι οι άλλοι είναι αναλώσιμοι εκτός απ’ τ’ αφεντικά. Και τότε τα ταυτίζεις με την πατρίδα για να ‘χουν κι άλλοθι οι πραιτοριανοί, τα τσιράκια, οι σύγχρονοι δωσίλογοι.
Πατριδίλα! Είναι η σαπισμένη ανάσα των ιδιοτελών που επιζούν και κυβερνούν εις υγείαν των κορόιδων κλέβοντας στο ζύγι το φαΐ και επιτιμώντας τους πελάτες γιατί δεν κάνουν ακόμα υγιεινότερη δίαιτα.
Πατριδίλα! Δεν είναι μόνον οσμή σεσηπότων φίλων, φυλών της νομής της εξουσίας και φύλλων αγρίως υλοτομημένων δέντρων. Δεν είναι μόνον η εικόνα των νάρκισσων που νομίζουν ότι οι φτυσιές στα μούτρα τους είναι κόμποι ιδρώτα τίμιας αγωνίας για την τιμή των CDS.
Πατριδίλα είναι μια στάση ζωή και η ιδεολογία μιας τάξης που θεωρεί ότι φτιάχτηκε απ’ άλλο υλικό απ’ ό,τι η μάζα και η πλέμπα, η φτιαγμένη – όπως λένε – από κρέας και ξίγκι.
Είναι η σύγχρονη μορφή των κάπηλων που προσπαθούν να πείσουν ότι η πατρίδα μειωμένης εθνικής κυριαρχίας χωράφι, αν δεν βγει στον πλειστηριασμό της παραγωγής σύγχρονων δούλων εγκαίρως, δεν θα έχουν αυτοί λόγο ύπαρξης και υποτελή λαό να κάνουν την γκουβερνάντα.
Στα μοντέρνα ράφια των μιντιακών εντυπώσεων, η Πατριδίλα κυκλοφορεί σε πολλές συσκευασίες. Από ονόματα – σήματα να ‘χουν να φάνε κι οι επόμενες γενιές. Ξέρετε. Αυτές οι εκπαιδευμένες να μαθαίνουν το λαό και τον τόπο τους μέσα από υπέροχα επιτραπέζια παιχνίδια σαν τη «μονόπολη».
Μην ανησυχείτε όμως. Η Πατριδίλα δεν είναι, ούτε και πρόκειται να γίνει ποτέ προϊόν ευρείας κατανάλωσης. Γιατί οι λαοί που έχουν πατρίδα, τη φέρουν εντός ψυχής και νοός, την πληρώνουν με αίμα και δεν την κάνουν τατουάζ για να μην την ξεχνάνε στην επιδερμίδα της ιδεοληψίας τους. Πουφ! Ξεβρωμίζουμε σιγά σιγά.
Της Λιάνας Κανέλη
Αγροτική παραγωγή
Πως θα σας φαινόταν, αν σας έλεγα πως η Γερμανία είναι μια από τις χώρες με τη μεγαλύτερη παραγωγή ζαχαρότευτλων παγκοσμίως? Είναι η ζάχαρη κάποιο αγαθό με τεράστια αξία? Όχι φυσικά. Είναι η ζάχαρη η αιχμή της αγροτικής παραγωγής? Προσθεού. Τότε γιατί αυτοί οι λαχανοφάγοι παράγουν τόσο πολύ ζάχαρη? Διότι στην ηπειρωτική ευρώπη, η αγροτική παραγωγή ποτέ δεν εγκαταλείφθηκε στην τύχη της. Η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, ακόμα και η Ολλανδία διαθέτουν ιδιαίτερα ισχυρή αγροτική παραγωγή παρά το γεγονός πως είναι προηγμένα βιομηχανικά κράτη.
Η ελλάδα, σε ένα περίεργο μείγμα αντιγραφής του αγγλικού μοντέλου, εμφυλιακών καταλοίπων και κοινωνικής απαξίωσης της χειρωνακτικής εργασίας, κατάφερε σε 30 χρόνια να καταστρέψει τον πρωτογενή της τομέα, αντί να τον αναπτύξει, παρά τις τεράστιες εισροές από την ευρώπη.
Στον εμφύλιο, οι άγγλοι και οι αμερικάνοι άδειαζαν τα χωριά προκειμένου να στερήσουν από τους αντάρτες ζωτικό χώρο. Αλλά και μετά το τέλος του εμφυλίου, όταν έπαψε η αναγκαστική αστυφιλία, η ροή δεν σταμάτησε. Ακόμα και μετά τη μεταπολίτευση η γαμημένη ροή δεν σταμάτησε. Και φτάσαμε η αθήνα σήμερα να συντηρεί τον μισό πληθυσμό της ελλάδας.
Άρα είτε μέσα, είτε έξω από το ευρώ θα πρέπει να ανασυγκροτήσουμε την αγροτική μας παραγωγή. Όχι απαραίτητα σε κάποια high tech βάση, διότι στην ελλάδα δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να ενσωματώσουμε τα βασικά διδάγματα του 20ου αιώνα. Θα πρέπει να φτιάξουμε συνεταιρισμούς που να λειτουργούν και να βοηθάνε τα μέλη τους να φτιάχνουν ποιοτικότερο και νοστιμότερο και βιολογικότερο προιόν. Είναι τόσο δύσκολο αυτό? Φυσικά και όχι. Τι χρειάζεται? Κάποιους που να μην είναι διεφθαρμένοι από την παλιά λογική πως ο συνεταιρισμός, είναι το κομματικό εργαλείο πατρωνικών σχέσεων με τον αγροτικό κόσμο. Κάποιους, που με το κοινωνικό τους παράδειγμα θα δείξουν πως εργάζονται για το καλό το δικό τους και ολόκληρης της κοινότητας. Και για όσους καγχάσουν. Η κοινοτική λογική, δεν είναι μια ιδέα που χάθηκε στο βάθος των αιώνων. Είναι μια νοοτροπία που ξεριζώθηκε βιαίως από τον καπιταλισμό. Οι άνθρωποι ήταν πάντα οργανωμένοι σε κοινωνίες. Πουθενά στον πλανήτη δεν έχει υπάρξει το μοντέλο του ατομικού ανθρώπου που ο φιλελεύθερος καπιταλισμός πρεσβεύει ως το επιτυχημένο μοντέλο. Αν οι μοναχικές οικονομικές μονάδες ήταν ένα κάποιο επιτυχημένο μοντέλο, οι κοινωνίες θα είχαν εξαφανιστεί εδώ και χιλιάδες χρόνια. Παραδόξως για την αφήγησή τους, δεν το έχουν κάνει. Αλλά είπαμε. Γιατί να αφήσεις την ιστορία να σου χαλάσει μια ωραία φαντασίωση ?
Φυσικά θα πρέπει οι νέες κοινότητες να προσπαθήσουμε να μην επαναλάβουν τα προβλήματα του παρελθόντος. Την απομόνωση, το συντηρητισμό, τα κλειστά ενδογαμικά συστήματα. Αλλά αυτό δεν είναι δύσκολο στην εποχή μας. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν χωρίς εργαλεία κοινωνικής δικτύωσης, κι αυτό σπάει την οποιαδήποτε απομόνωση του γεωγραφικού χώρου. Μόνο που αντί να παίζουν ηλεκτρονικά farmville θα το παίζουν κανονικά. Θα μοιράζονται ιδέες, καινούργιους τρόπους παραγωγής, καινούργια σταθερά υβρίδια κι όχι τα F1 που σου πουλάνε οι εταιρίες, ο σπόρος των οποίων είναι άχρηστος την επόμενη χρονιά.
Σκεφτείτε πόσο μεγάλο έλλειμμα υπάρχει για υγιεινά ελεγμένα τρόφιμα. Συνεχώς ακούμε στις ειδήσεις για μηχανόλαδα στις ζωοτροφές, για τρελές αγελάδες, για χρώμιο στη θήβα, για κάδμιο, για υδράργυρο και γενικά για ελλιπείς ελέγχους σε όλη τη διαδικασία. Σκεφτείτε να μπορούσαμε να εξάγουμε μια ντομάτα στις βόρειες χώρες που να μη μπορείς να παίξεις τένις μαζί της χωρίς να σπάει, όπως γίνεται με τις Ολλανδικές ντομάτες. Σκεφτείτε αυτή η ντομάτα να μην έχει ίχνος εντομοκτόνων ή άλλων βλαβερών συστατικών. Εκτός από τις εξαγωγές μας θα κάναμε πολύ καλό και στην υγεία μας.
Μπορούμε να βασιστούμε στην αγροτική παραγωγή σε χώρα που δεν έχει μεγάλες πεδιάδες? Φυσικά. Το 1940 η ελλάδα κατάφερε για πρώτη φορά στην ιστορία της να έχει σιτάρκεια. Παλιότερα κάθε φορά που οι αγγλικές κανονιοφόροι απέκλειαν τον πειραιά, η ελλάδα κινδύνευε με λιμό. Και σκεφτείτε πως τότε δεν είχαμε δει καν την πράσινη επανάσταση. Η ντόπια ποικιλία καλαμποκιού της Λαμίας έβγαζε γύρω στα 200κιλά καλαμπόκι στο στρέμμα. Τα υβρίδια που ήρθαν από τις ΗΠΑ μετά τον πόλεμο έβγαζαν περίπου έναν τόνο. Πιστεύετε πως είναι αδύνατο το γεωργικό πανεπιστήμιο να παράγει ένα σταθερό υβρίδιο που θα παράγει 600 κιλά και θα είναι τόσο νόστιμο, όσο η παλιά μικρή “ντόπια” ποικιλία? Όχι φυσικά. Και δεν χρειάζεται τίποτα άλλο από μερικές ντουζίνες γεωπόνους που αγαπάνε τη γενετική και τους οποίους θα ταΐζουμε για κάποια χρόνια για να φτιάχνουν νέες γενιές. Πόση παραπάνω υπεραξία θα έχει αυτό το νέο νόστιμο υβρίδιο σε σχέση με τα γεννετικώς τροποποιημένα που προσπαθούν να μας πλασάρουν ως λύση?
Καταλαβαίνω πως η φαντασίωση του Farmville δεν κάνει για όλους τους ανθρώπους, αλλά και το 1/10 μόνο να το εφαρμόσει θα κάνει τεράστια διαφορά. Και σε όλο αυτό το κράτος θα πρέπει να βοηθάει με την ίδια ζέση που προσφέρει δισεκατομμύρια στις τράπεζες. Θα πρέπει να φτιάξει ένα νομικό πλαίσιο που θα προστατεύει και θα προωθεί τέτοιες πρωτοβουλίες και ταυτόχρονα θα πρέπει να παίρνει feedback από τις κοινότητες για να κάνει το πλαίσιο ακόμα πιο έξυπνο και αποτελεσματικό. Δεν είμαι δικηγόρος, αλλά βάζω στοίχημα πως 10 νέοι άνεργοι δικηγόροι μπορούν να το αναλάβουν και να φτιάξουν ένα πλαίσιο που -σε συνεργασία με τις κοινότητες- θα κάνει τη λαμογιά στρατηγικά ασύμφορη επιλογή στους νέους συνεταιρισμούς.
Από το techie chan
Σάββατο 2 Ιουλίου 2011
Αλαμανικός φόρος και βυζαντινά μνημόνια
Μια σύντομη ματιά στις πολιτικές που οδήγησαν στη ραγδαία παρακμή του βυζαντινού κράτους μεταξύ 11ου και 13ου αιώνα και τα προΐμια της ολοκληρωτική παράδοσής του σε Σταυροφόρους και Οθωμανούς, με ταυτόχρονο ξεπούλημα στις εμπορικές ιταλικές πόλεις.
Ήδη από την εποχή της ακμής του Βυζαντίου, επί της Μακεδονικής δυναστείας, οι πλούσιοι γαιοκτήμονες είχαν σταδιακά κατορθώσει να δημιουργήσουν τεράστιες περιουσίες, αποκτώντας με ευτελή ποσά τη γη των φτωχών γεωργών που βρίσκονταν στην έσχατη ανάγκη.
Ο Βουλγαροκτόνος παίρνοντας ευκαιρία από την επίσκεψή του στα μεγάλα κτήματα του «μάγιστρου» Ευστάθιου Μαλεΐνου στην Καππαδοκία, εξέδωσε την 1η Ιανουαρίου του 996 τη «Νεαρά περί των Δυνατών από των Πενήτων επικτωμένων», με την οποία έβαλε τα θεμέλια της πολιτικής του υπέρ των μικρών καλλιεργητών.
Διαπράττοντας το καταστρεπτικό σφάλμα της ακύρωσης με επίσημο διάταγμα (Νοέμβριος 1028) του αλληλεγγύου και των άλλων φορολογικών διατάξεων του Βουλγαροκτόνου, ο Ρωμανός Γ’ έδωσε την χαριστική βολή στην ήδη σταδιακά καταρρέουσα κοινωνική ισορροπία της αυτοκρατορίας.
Αναβίωσε έτσι το ολέθριο σύστημα της στυγνής φορολόγησης των αγροτικών πληθυσμών, ενός αποτρόπαιου και ανέντιμου συστήματος που οδηγούσε τους μικροκτηματίες στην μεταβίβαση των περιουσιών τους στους πανίσχυρους μεγαλογαιοκτήμονες με αντάλλαγμα την παροχή προστασίας.
Υπήρξε δηλαδή μια αναβίωση του υστερο-ρωμαϊκού και πρωτοβυζαντινού θεσμού της «προστασίας» (λατ. patrocinium) που είχε καταργηθεί με τα στιβαρά μέτρα των αξιόλογων αυτοκρατόρων Ιουστινιανού Β’ του «Ρινότμητου» (685-95 και 705-11) και Νικηφόρου Α’ (802-11).
Η δυναστεία των Αγγέλων (1185-1204) ήταν η χειρότερη που γνώρισε το Βυζάντιο και τα μέλη της μπορούν να χαρακτηριστούν ως «οι αυτοκράτορες των φόρων».
Ποτέ άλλοτε το Βυζάντιο δεν έφτασε σε τόσο έντονη οικονομική εξαθλίωση. Οι επαρχιακοί πληθυσμοί έφτασαν στο σημείο να λιμοκτονούν κάτω από το βάρος της υπέρμετρης φορολογίας, για την οποία κύριοι υπεύθυνοι ήταν οι φοροεισπράκτορες με τις καταχρήσεις τους, αλλά και η και η κεντρική διοίκηση με τις παράλογες οικονομικές της απαιτήσεις.
Τεράστια ποσά εξαφανίζονταν από το ήδη στραγγισμένο θησαυροφυλάκιο λόγω της πομπώδους επιδειξιομανίας μιας αδιάφορης και ανίκανης αυλικής κάστας, αλλά και λόγω των τακτικών καταβολών σε ξένα έθνη, μια και η αδύναμη κυβέρνηση θεωρούσε τον τρόπο αυτό ως τον πλέον πρόσφορο για να κρατηθούν σε απόσταση ασφαλείας οι επικίνδυνοι αντίπαλοί της.
Οι τάξεις των μικρομεσαίων τεχνιτών, εμπόρων και μεταπρατών καθώς και οι γεωργο-αγροτικοί πληθυσμοί, ληστεύονταν στην κυριολεξία όχι μόνο από τους εντόπιους επικυριάρχους τους, όπου είχαν εκδηλωθεί πολλά χωριστικά και αυτονομιστικά κινήματα, αλλά και από το περίπλοκο σύστημα της αυτοκρατορικής φορολογικής πολιτικής.
Υπήρχε και ένας ειδικός «γερμανικός φόρος», το περιβόητο «αλαμανικόν», με παροχή 1600 λίτρων χρυσού κάθε χρόνο, θεσπίστηκε από τον Αλέξιο Γ’ Άγγελο για να δωροδοκηθεί και να κρατηθεί μακριά από το Βυζάντιο ο δυναμικός και απειλητικός Γερμανός ηγεμόνας Ερρίκος ο Στ’ των Hohenstaufen (1190-7). Το 1197 πάντως ο Ερρίκος πέθανε πρόωρα σε ηλικία 32 ετών και απαλλάχθηκε το Βυζάντιο από το «αλαμανικόν».
Της κατάκτησης του Βυζαντίου από τους Δυτικούς προηγήθηκε και εμπορική και οικονομική κατάκτηση. Ο Αλέξιος Γ’ Άγγελος τον Δεκέμβριο του 1198 εξέδωσε «χρυσόβουλλο λόγο» με τον οποίο παραχώρησε τεράστιες οικονομικές διευκολύνσεις στο μεγάλο εμπορικό αντίπαλό της τη Βενετία, τη στιγμή μάλιστα που αυτή κυβερνιόταν από το Δόγη Ερρίκο Δάνδολο (1193-1205), έναν από τους μεγαλύτερους εχθρούς των Βυζαντινών.
Ένας άλλος παράγοντας της βυζαντινής παρακμής από τις αρχές της υστεροβυζαντινής εποχής είναι ο σταδιακός εκφυλισμός των πάλαι ποτέ πανίσχυρων αυτοκρατορικών στρατευμάτων που περιέπεσαν σε μαρασμό και αδράνεια. Η στρατιωτική παρακμή που ακολούθησε το θάνατο του Βουλγαροκτόνου ανάγκασε τους διαδόχους του να υιοθετήσουν σε μονιμώτερη βάση το σύστημα της μισθοφορικής υπηρεσίας των αλλοδαπών, με ταυτόχρονη δραστική ελάττωση των γηγενών.
Οι νέοι εχθροί που εμφανίστηκαν τον 11ο αιώνα, Τούρκοι και Νορμανδοί, έκαναν την υιοθέτηση αυτού του ασύμφορου και δαπανηρού μέτρου μια οδυνηρή πραγματικότητα.
Παράλληλα με τη θλιβερή κατάσταση του βυζαντινού στρατού από τον 11ο αιώνα και εξής παρατηρείται και η σοβαρή μείωση του κύρους και του αξιόμαχου του βυζαντινού ναυτικού.
Επί Κομνηνών και Αγγέλων το βυζαντινό ναυτικό πέρασε ένα μεταβατικό στάδιο επιδείνωσης, ενώ οι προσπάθειες των Λασκαριδών της Νίκαιας, παρά τα ορισμένα αξιοσημείωτα θετικά αποτελέσματα, δεν είχαν συνέχεια. Το 1284 μελανή χρονολογία στην ιστορία του βυζαντινού ναυτικού ο Ανδρόνικος Β’ Παλαιολόγος (1282-1328) διέλυσε με επίσημο διάταγμα (χρυσόβουλο) το βυζαντινό στόλο, που έπαψε πλέον να διαδραματίζει οποιονδήποτε ρόλο στη μεσογειακή ιστορία του όψιμου μεσαίωνα.
Παρασκευή 1 Ιουλίου 2011
Οδηγίες επιβίωσης στο ελληνικό γκουλάγκ.
Ο άνθρωπος -λέει ο Shalamov- γίνεται κτήνος μετά από τρεις εβδομάδες σε συνθήκες σκληρής χειρονακτικής εργασίας, πείνας και ξυλοδαρμών. (Σκέψου λοιπόν και να ζεις αυτά που ζούμε, ενάμισι χρόνο τώρα και να την ψιλοέχεις την προδιάθεση...)
Κατάλαβε ότι η φιλία κι η συντροφικότητα, ποτέ δεν γεννιούνται σε δύσκολες, σε πραγματικά δύσκολες – με τίμημα τη ζωή – συνθήκες. Η φιλία γεννιέται σε συνθήκες δύσκολες, αλλά ανεκτές. (Έτσι εξηγείται η ραγδαία επιδείνωση του φαινομένου των αντιπαθητικών άφιλων...)
Κατάλαβε ότι ο άνθρωπος περισσότερο απ’ όλα συντηρεί το αίσθημα της οργής. ( Μόνο θυμωμένοι παντού. Οργισμένοι και φοβισμένοι μαζί.)
Είδε ότι η μοναδική ομάδα ανθρώπων, η οποία διατηρούσε ακόμη κάποια ανθρώπινα χαρακτηριστικά στην πείνα και στους προπηλακισμούς, ήταν οι θρησκευόμενοι, τα μέλη διαφόρων σεκτών, σχεδόν όλοι, και το μεγαλύτερο μέρος των ιερέων. (Θέμα συνεχούς εξάσκησης.)
Διαπίστωσε ότι οι πρώτοι που ''έσπαγαν'' από τις κακουχίες ήταν οι στρατιωτικοί και τα στελέχη του κόμματος. (Οι βλαβερές συνέπειες των πλαστών προσωπείων.)
Ότι ο λαός διακρίνει τους προϊστάμενους από τη δύναμη του χτυπήματός τους, από το πάθος τους να ξυλοκοπούν. (Το ίδιο σύνδρομο με αυτούς τους ...μη προικισμένους, τέλος πάντων, που επιδεικνύουν αηδιαστικά, το ακριβό τους αυτοκίνητο.)
Κατάλαβε ότι μπορεί να ζεις οργισμένος. Κατάλαβε ότι μπορείς να ζεις απαθής.
Κατάλαβε γιατί ο άνθρωπος δε ζει με ελπίδες – δεν υπάρχουν ελπίδες όταν είσαι κρατούμενος – εκεί δεν παίζουν ρόλο οι ελπίδες, αλλά το ένστικτο, η αυτοσυντήρηση – ίδια αρχή με την οποία ζουν το δέντρο, ο βράχος, το ζώο.
Ήταν υπερήφανος που αποφάσισαν από την αρχή, από το 1937 ότι ποτέ δεν θα γίνει επικεφαλής συνεργείου, αν πρέπει να οδηγήσει στο θάνατο έναν άλλον άνθρωπο – αν πρέπει να υπηρετήσει την διεύθυνση, καταπιέζοντας άλλους ανθρώπους – κρατούμενους όπως αυτός.
Είδε ότι οι γυναίκες είναι πολύ πιο αξιοπρεπείς και έτοιμες για θυσίες από τους άντρες. (Παλιό και εξακριβωμένο.)
Ένιωσε ότι το πάθος της εξουσίας για την ατιμώρητη δολοφονία είναι μεγάλο – από υψηλούς αξιωματούχους μέχρι τους απλούς στρατιώτες – με το τουφέκι. (Δεν αλλάζει αυτό.)
Έμαθε ότι τον κόσμο πρέπει να τον χωρίζεις όχι σε καλούς και κακούς ανθρώπους, αλλά σε δειλούς και μη δειλούς. Το 95% των δειλών με την παραμικρή απειλή είναι ικανοί να διαπράξουν κάθε είδους προστυχιές, προστυχιές που οδηγούν άλλους ανθρώπους στο θάνατο. (Μεγάλος ο κατάλογος της ντροπής. Το ζούμε, τους ξέρουμε, πολλοί απ' αυτούς μας ''κυβερνούν'', είναι οι ''διαμορφωτές'' της κοινής γνώμης, αυτοί που μας λένε τις ''ειδήσεις'' -τους- αυτοί που μας δίδαξαν το life style, οι νεόπλουτοι με λαμογιές, οι παλιοί καθοδηγητές μας.)
Πείστηκε ότι το στρατόπεδο, είναι ένα αρνητικό σχολείο, είναι αδύνατον να περάσεις έστω και μια ώρα εκεί, δίχως να διαφθαρείς. Ποτέ σε κανέναν, τίποτα θετικό το στρατόπεδο δεν έδωσε και δεν μπορούσε να δώσει. Σε όλους, κρατούμενους και ελεύθερους στο στρατόπεδο επέδρασε ως παράγων διαφθοράς. (Φαντάσου εδώ, που εκτός από ένα απέραντο στρατόπεδο πιά, είναι κι ένα απέραντο φρενοκομείο.)
Είδε ότι στο στρατόπεδο δεν υπάρχουν εγκληματίες, ότι εκεί βρίσκονται άνθρωποι, οι οποίοι ήταν δίπλα σου (και θα είναι και αύριο), οι οποίοι βρέθηκαν έξω από τη γραμμή και όχι εκείνοι που παραβίασαν τη νομιμότητα.
Κατάλαβε τι θα πει εξουσία και τι θα πει άνθρωπος που κρατάει όπλο στα χέρια του.
Για να καταλήξει ότι το να βρεθείς από τη θέση του κρατούμενου στη θέση του ελεύθερου είναι πολύ δύσκολο, σχεδόν αδύνατο, δίχως μακροχρόνια απόσβεση.
(Μας νοιάζει άραγε αυτή η απόσβεση; Μας αξίζει η θέση του ελεύθερου;
Τι θ απογίνουμε χωρίς Στρατόπεδο;)
Της Σεμίνας Διγενή
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)